Απάτη μεγατόνων της Τράπεζας Πειραιώς σε βάρος του ελληνικού δημοσίου

 

                 

• Facebook
• Twitter
• Print
• Email

Πηγη: Λεωνίδας Βατικιώτης / kommon.gr 

Το ελληνικό δημόσιο, όπως έχουν κατ’ επανάληψη δηλώσει στελέχη πρώτης γραμμής από τον Άδωνη Γεωργιάδη μέχρι τον Άκη Σκέρτσο και την Μενδώνη, δεν έχει λεφτά για Μονάδες Εντατικής Θεραπείας. Ούτε για την ενίσχυση της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας, ούτε για την επιδότηση των καλλιτεχνών και των ανθρώπων του πολιτισμού.

Το ελληνικό δημόσιο όμως έχει δισεκατομμύρια να χαρίζει στους τραπεζίτες που εδώ και δώδεκα χρόνια, αρχής γενομένης από τα 28 δισ. ευρώ του 2008, απομυζούν τον κρατικό κορβανά. Οι ελληνικές τράπεζες έχουν εξελιχθεί σε μαύρη τρύπα, που ανεξαρτήτως κυβερνήσεως και οικονομικής συγκυρίας είναι με το χέρι απλωμένο και ζητούν συνεχώς λεφτά. Τις περισσότερες δε φορές, δεν είναι καν ανάγκη να ζητήσουν. Κάθε κυβέρνηση τους παρέχει τα αναγκαία πριν καν το αιτηθούν ακόμη κι εν κρυπτώ, όπως ακριβώς έκανε τώρα η κυβέρνηση της ΝΔ.

Οι ακαθαρσίες του τραπεζικού συστήματος ξεχείλισαν για μια ακόμη φορά την προηγούμενη εβδομάδα, μεταξύ Δευτέρας 15 και Παρασκευής 19 Μαρτίου, όταν η τιμή της μετοχής της Τράπεζας Πειραιώς, την μια μέρα (Τρίτη 16/3) κατέγραψε μια ασυνήθιστη άνοδο  (+26% στα 0,94% ευρώ) και την άλλη (Παρασκευή 19/3) καταποντίστηκε (-43% στα 0,53 ευρώ). Αυτό που προηγήθηκε και μεσολάβησε μεταξύ των δύο γεγονότων δεν ήταν η ανακοίνωση των οικονομικών αποτελεσμάτων του 2020 που έδειχναν ζημιά της τάξης των 520 εκ. ευρώ. Ήταν ένα σχέδιο αύξησης του μετοχικού κεφαλαίου της τράπεζας που ισοδυναμεί με λεηλασία τόσο του ελληνικού δημοσίου όσο και πολλών μικρομετόχων της Τράπεζας Πειραιώς. Κι αν οι αντιδράσεις μετά την ανακοίνωση μπορούν να θεωρηθούν φυσιολογικές κι αναμενόμενες, βάσει των ανακοινώσεων, όσες προηγήθηκαν παραπέμπουν σε εσωτερική πληροφόρηση για τα επικείμενα σχέδια και χειραγώγηση μετοχών προς όφελος όσων ήξεραν κι έγκαιρα προέβησαν στις απαραίτητες αγοραπωλησίες, σε βάρος των υπόλοιπων μετόχων!

Το σχέδιο αύξησης του μετοχικού κεφαλαίου ύψους 1 δισ. ευρώ είναι μια άσκηση στην προηγμένη χρηματοοικονομική μηχανική, ένας λαβύρινθος ακόμη και για επαγγελματίες τραπεζίτες, που ακόμη κι όταν αποσαφηνιστεί στις λεπτομέρειες του, γίνεται καθαρό ότι σφύζει από πλήθος αδιαφανών σημείων που φωτογραφίζουν σκοτεινές συμφωνίες στα παρασκήνια. Σε αδρές γραμμές το σχέδιο αύξησης μετοχικού κεφαλαίου της Πειραιώς, που θα υποβληθεί στη γενική συνέλευση των μετόχων της 7^ης Απριλίου, βάσει της επίσημης ανακοίνωσης που εκδόθηκε την Τρίτη 16/3 έχει ως εξής: «Λευκή επιταγή» στο Διοικητικό Συμβούλιο της τράπεζας να περιορίσει ή να καταργήσει το προτιμησιακό δικαίωμα των υφιστάμενων μετόχων στην αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου. Αύξηση της ονομαστικής αξίας κάθε μετοχής με ταυτόχρονη μείωση του αριθμού τους, μέσω της συνένωσής τους (reverse split), με στόχο 1 νέα μετοχή να αντιστοιχεί σε 16,5 παλιές (στην τιμή των 6 ευρώ ανά μετοχή) και κεφαλαιοποίηση μέρους του αποθεματικού.

Τέλος, μείωση του μετοχικού κεφαλαίου της εταιρείας, μέσω μείωσης της ονομαστικής αξίας κάθε μετοχής, με σκοπό τη δημιουργία ειδικού αποθεματικού, που αναμένεται να φτάσει τα 4,93 δισ. ευρώ. Και, το …καλύτερο: Παροχή εξουσιοδότησης στο Διοικητικό Συμβούλιο να θεσπίσει πρόγραμμα διάθεσης μετοχών σε στελέχη της διοίκησης, με την μορφή δικαιωμάτων προαίρεσης για απόκτηση μετοχών (stock options). Όρος που ισοδυναμεί με σκάνδαλο, μιας και δεν υπάρχει στον κόσμο άλλος κλάδος που να είναι χρεοκοπημένος εδώ και μια δεκαετία, να σιτίζεται από τον κρατικό κορβανά και τα στελέχη του να μοιράζουν μεταξύ τους μπόνους εκατομμυρίων, προς επιβράβευση προφανώς της  επινοητικότητάς τους να υφαρπάζουν δημόσιο χρήμα.

Το αποτέλεσμα όλων των παραπάνω «ασκήσεων» θα είναι η ραγδαία υποτίμηση της αξίας του χαρτοφυλακίου των σημερινών μετόχων της τράπεζας, που θα αποκλειστούν από τη νέα μετοχική σύνθεση κι οι επενδύσεις τους θα αποδειχθούν απλώς …προσάναμμα. Αυτό το «άδειασμα» ακόμη κι αν αποδεικνύει πόσο κενές περιεχομένου και παραπλανητικές είναι έννοιες όπως «λαϊκός καπιταλισμός», «εταιρική διακυβέρνηση» και «λογοδοσία των διοικήσεων», ελάχιστη σημασία θα είχε για την κοινωνία αν δεν συνοδευόταν από το ξάφρισμα των δικών μας «αποθεματικών». Γιατί, στην περίπτωση της Πειραιώς όταν αναφερόμαστε σε μετόχους ο λόγος γίνεται για το ελληνικό δημόσιο που κατέχει, μέσω του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, το 61,34% των μετοχών της τράπεζας κι είναι κατά συνέπεια ο μεγαλύτερος μέτοχος.

Οι απάτες της Τράπεζας Πειραιώς ποτέ δε θα υλοποιούνταν αν δεν είχαν τουλάχιστον την έγκριση της κυβέρνησης Μητσοτάκη, των αρμόδιων υπουργών Χρ. Σταϊκούρα και Γ. Ζαβού και φυσικά του κεντρικού τραπεζίτη Γ. Σταϊκούρα, δηλαδή όλων αυτών που …κηρύσσουν την λιτότητα, θεωρούν αχρείαστη σπατάλη τις επενδύσεις στην υγεία και κίνδυνο για την μακροοικονομική σταθερότητα την αύξηση του κατώτατου μισθού για εκατοντάδες χιλιάδες μισθωτούς που αναγκάζονται να επιβιώνουν με 534 ευρώ τον μήνα. Όλοι αυτοί τώρα εν χορώ και κυρίως εν κρυπτώ θα χαρίσουν εκατοντάδες εκατομμύρια στην Τράπεζα Πειραιώς, τα οποία θα προστεθούν στα 1,1 δισ. ευρώ ζημιάς που υπέστη το ελληνικό δημόσιο από την Τράπεζα Πειραιώς, όταν το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας αποφάσισε την μη αποπληρωμή για το 2020 του τοκομεριδίου των μετατρέψιμων ομολογιών (CoCos) της Πειραιώς.

Την πρόταση αυτή στήριξαν επίσης τα μέλη της Διοίκησης του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, που υποτίθεται ότι μεριμνούν για τα συμφέροντα του δημοσίου, ξέροντας ότι διαθέτουν νομική ασυλία και απαλλάσσονται κάθε ποινικής ευθύνης για τις αποφάσεις τους. Μπορούν επομένως να ψηφίζουν άφοβα υπέρ της τραπεζικής ολιγαρχίας, κατ’ εντολή προφανώς του πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη, υλοποιώντας πίσω από τις κουρτίνες μια σκανδαλώδη μεταβίβαση πλούτου από τους εργαζόμενους στους τραπεζίτες.

Η υποταγή της κυβέρνησης Μητσοτάκη στους αργυρώνητους απατεώνες των τραπεζών είναι τόσο ολοκληρωτική ώστε πριν δώσουν το πράσινο φως στη λεηλασία των δημοσίων ταμείων από την Τράπεζα Πειραιώς, η οποία μάλιστα θα μάλιστα αδρά τα στελέχη της για αυτή την αγυρτεία μέσω stock options, έδωσε  το πράσινο φως για μια άλλη απάτη υπό τον διακριτικό τίτλο «hive down». Η διακριτικότητα επιβλήθηκε ώστε να μη γίνει γνωστή στην κοινωνία η σκανδαλώδης αυθαιρεσία τους, που για μια ακόμη φορά οδήγησε να γράφονται νόμοι κατ’ εντολήν των τραπεζιτών. Συγκεκριμένα, όπως είναι γνωστό, οι τράπεζες επιβιώνουν επειδή δεν πληρώνουν φόρους. Πρόκειται για τους γνωστούς «αναβαλλόμενους φόρους», όπως αποκαλούνται οι φόροι που δεν καταβάλλουν οι τράπεζες.

Με βάση εκτιμήσεις της Τράπεζας της Ελλάδας, που περιλαμβάνονται στην πρόσφατη έκθεση Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας οι αναβαλλόμενοι φόροι τον Σεπτέμβριο του 2020 ανέρχονταν σε 15 δισ. ευρώ ή το 54% των εποπτικών κεφαλαίων. Μάλιστα βάσει των προβλέψεων για αύξηση των Μη Εξυπηρετούμενων Δανείων λόγω πανδημίας (που εκτιμώνται σε 8-10 δις. ευρώ επιπλέον) αναμένεται ότι το 2021 το ύψος των αναβαλλόμενων φόρων θα ανέλθει στο 75% των εποπτικών κεφαλαίων. Με άλλα λόγια, αν οι τράπεζες έπρεπε να πληρώνουν φόρους, όπως κάνουν όλα τα φυσικά και νομικά πρόσωπα στην Ελλάδα και όλο τον κόσμο, θα είχαν κλείσει προ πολλού.

Το δικαίωμα της χρηματιστηριακής ολιγαρχίας να μην πληρώνει φόρους ψηφίσθηκε, υπό την αίρεση ότι αν ακόμη και τότε, που θα έχει απολαύσει αυτό το σκανδαλώδες προνόμιο, η τράπεζα εμφανίσει ζημιά, θα είναι υποχρεωμένη να εκδώσει μετοχές υπέρ του δημοσίου. Να κρατικοποιηθεί με άλλα λόγια. Όταν ωστόσο οι τράπεζες εμφάνισαν ζημιές, όπως έγινε με την Πειραιώς, εφαρμόστηκε το τρικ του hive-down: Μια μορφή εταιρικού μετασχηματισμού που ακύρωσε τις προβλέψεις του νόμου, μεταφέροντας τα δικαιώματα της τράπεζας σε μια νέα τραπεζική εταιρία κι αφήνοντας την υποχρέωση για αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου υπέρ του δημοσίου που απέρρεε από το νόμο Χαρδούβελη στο κουφάρι της παλιάς τράπεζας. Πρόκειται για ένα ακόμη σκάνδαλο, το οποίο αξιοποίησαν ως τώρα Εθνική, Alpha και Πειραιώς, που γίνεται καλύτερα εμφανές αν σκεφτούμε τι θα πάθαινε κάθε κοινός θνητός αν επιχειρούσε την ώρα που έπρεπε να ενεργοποιηθεί ένα δικαίωμα του δημοσίου επί τηες περιουσίας του, αποφάσιζε να φτιάξει μια νέα εταιρεία για να ξεγλιστρήσει από την υποχρέωση που με νόμο (!) είχε αναλάβει, ως αντιστάθμισμα ή κάτω όριο για να αποκτήσει ένα σκανδαλώδες προνόμιο.

Το ακόμη καλύτερο είναι πώς δεν αποκλείεται να ακολουθήσουν κι άλλα hive-down! Η πρόθεση των τραπεζών να εκμεταλλευτούν το σκανδαλώδες πλαίσιο του «Ηρακλή» για να ξεφορτωθούν από το χαρτοφυλάκιο τους (πράσινα και κόκκινα) δάνεια  θα γεννήσει ζημιές, που θα καταστήσουν επιτακτική την εφαρμογή του νόμου για έκδοση μετοχών υπέρ του δημοσίου. Και τότε θα δημιουργήσουν νέες θυγατρικές, και νέες ζημιές αποδεικνύοντας για πολλοστή φορά αυτό που ξέρουμε πάνω από δέκα χρόνια: ότι αποτελούν μαύρη τρύπα όχι μόνο για την ίδια την οικονομία, όπως δείχνει η απροθυμία τους να δανείσουν με ανεκτούς, δηλαδή μη τοκογλυφικούς, όρους ακόμη και σε ένα περιβάλλον αρνητικών επιτοκίων, αλλά και για τα δημόσια οικονομικά και την τσέπη των φορολογουμένων.

Γι’ αυτό το λόγο η εθνικοποίησή τους, ακόμη και τώρα, είναι μονόδρομος για να πάψουν να λειτουργούν σαν βδέλλες και παράσιτα…

Αντεργατικά σκουπίδια

«Μπορείς να δουλεύεις τη μια περίοδο 10 ώρες και μια άλλη 6 ώρες ή να παίρνεις ρεπό. Αυτό μπορεί να είναι και διευκόλυνση για κάποιους», έλεγε τις προάλλες ο υπουργός Εργασίας Κ. Χατζηδάκης, παρουσιάζοντας περίπου ως ...ευεργετικό μέτρο για τους εργαζόμενους την επιβολή του 10ωρου με ατομικές συμβάσεις και την οριστική κατάργηση του 8ωρου, που ετοιμάζει η κυβέρνηση με το νομοσχέδιο για τα Εργασιακά.

Για το «καλό» του εργαζόμενου, λοιπόν, προστίθενται δύο επιπλέον ώρες στο 8ωρο, επεκτείνοντας τον απλήρωτο χρόνο εργασίας, το χρόνο δηλαδή που παράγει κέρδη για το αφεντικό του. Για το καλό του, μέσα από τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας, σε συνέχεια ανάλογων ρυθμίσεων από τις προηγούμενες κυβερνήσεις, μπαίνει ταφόπλακα στον σταθερό ημερήσιο χρόνο εργασίας. Για το καλό του, σμπαραλιάζεται ο εργάσιμος χρόνος, ο προσωπικός και οικογενειακός προγραμματισμός.

Ομως, όσο προπαγανδιστικό μελάνι και αν χύσει η κυβέρνηση, τα αντεργατικά σκουπίδια δεν γίνονται στολίδια. Αλλωστε, η εργατική τάξη έχει πλούσια εμπειρία από σκληρές αντεργατικές αναδιαρθρώσεις που πάντα «σερβίρονταν» για το ...καλό της!

Ηταν πριν δυο δεκαετίες, όταν προωθώντας τη μερική απασχόληση, οι τότε κυβερνήσεις, η εργοδοσία και από κοντά η συνδικαλιστική πλειοψηφία της ΓΣΕΕ τη διαφήμιζαν ως μια «εναλλακτική» μορφή απασχόλησης, ειδικά για τις γυναίκες, που θα μπορούσαν τάχα να συνδυάζουν το μειωμένο ωράριο με τις οικογενειακές τους υποχρεώσεις.

Βλέποντας τη γυναίκα ως χρυσωρυχείο για τα κέρδη τους και πατώντας στην ανάγκη της να βρει δουλειά, χωρίς το κράτος να της εξασφαλίζει τις οικονομικές και κοινωνικές προϋποθέσεις για να απαλλαγεί από τις υποχρεώσεις του νοικοκυριού, που το ίδιο το σύστημα της φορτώνει, παρουσίαζαν περίπου ως «μάννα εξ ουρανού» τη μερική απασχόληση, που άνοιγε το δρόμο για συνολικότερες ανατροπές σε βάρος ανδρών και γυναικών.

Αυτό ακριβώς κρυβόταν πίσω από τις μεθοδεύσεις κυβέρνησης και εργοδοσίας. Γι' αυτό σήμερα το 30% των μισθωτών, άνδρες και γυναίκες, εργάζεται με σύμβαση μερικής απασχόλησης, ο κατώτερος μισθός δεν ξεπερνά τα 300 ευρώ μεικτά, συμπιέζοντας και τον μέσο μισθό, ενώ όσον αφορά τις νέες συμβάσεις, τουλάχιστον το 50% είναι μερικής απασχόλησης. Οχι βέβαια από «επιλογή», αλλά επειδή η εργοδοσία μπορεί έτσι να έχει τον εργαζόμενο όσο και όποτε τον χρειάζεται και να τον διώχνει ευκολότερα μέσω των συμβάσεων ορισμένου χρόνου.

Κατά τον ίδιο τρόπο, σήμερα προβάλλεται η τηλεργασία ως «εναλλακτική» μορφή απασχόλησης, που στόχο έχει να διευκολύνει τάχα τους εργαζόμενους. Τα «καλά» της βέβαια τα ζουν από πρώτο χέρι όσοι εξαιτίας της πανδημίας βρέθηκαν στη θέση να μετατρέψουν το σπίτι τους σε χώρο δουλειάς, στριμωγμένοι με τις οικογένειές τους σε λίγα τετραγωνικά, κρεμασμένοι από το τηλέφωνο και την οθόνη του υπολογιστή, για να ανταποκρίνονται άμεσα και οποιαδήποτε ώρα στις απαιτήσεις της εργοδοσίας.

Πολύ πριν την πανδημία, οι επιχειρηματικοί όμιλοι είχαν εκτιμήσει το πολλαπλό όφελος που έχει η τηλεργασία για τα κέρδη τους, με την αύξηση της παραγωγικότητας, το «σβήσιμο» των ορίων ανάμεσα στον εργάσιμο και μη εργάσιμο χρόνο, την εξοικονόμηση από λειτουργικά έξοδα γραφείων, την ανάθεση στον εργαζόμενο του κόστους απόκτησης και συντήρησης των εργαλείων της δουλειάς.

Προτεραιότητά τους ήταν η γενίκευση της τηλεργασίας. Και η εφαρμογή της σε μεγάλη κλίμακα την περίοδο της πανδημίας τούς άνοιξε κυριολεκτικά την όρεξη. Εφτασε μάλιστα ο πρωθυπουργός με θράσος να διαφημίζει τα «καλά» της τηλεργασίας για τους νέους, λέγοντας ότι Ελλάδα «δεν είναι μόνο οι όμορφες παραλίες», αλλά και η ...δυνατότητα να δουλεύουν από όπου κι αν βρίσκονται, με μόνο εφόδιο μια αξιόπιστη διαδικτυακή σύνδεση!

Στο ίδιο μοτίβο, η κυβέρνηση παρουσιάζει την καραμπινάτη ιδιωτικοποίηση των δημόσιων επικουρικών συντάξεων ως «απελευθέρωση» δήθεν του εργαζόμενου, που «θα πάρει στα χέρια του» την Ασφάλισή του και θα την προσαρμόσει στις ιδιαίτερες ανάγκες του. Πρόκειται για ακόμα μια απάτη ολκής, με την παραπέρα ιδιωτικοποίηση και μετατροπή της Κοινωνικής Ασφάλισης σε ατομική υπόθεση, με παροχές που θα εξαρτώνται όχι βέβαια από τις ανάγκες, αλλά από την τσέπη του κάθε ασφαλισμένου.

Γίνεται λοιπόν φανερό ότι αυτά που η κυβέρνηση εμφανίζει ως «νέα» και «σύγχρονα», ακόμα και «καινοτόμα» μέτρα δήθεν «διευκόλυνσης» ή «ανακούφισης» των εργαζομένων, δεν είναι τίποτα άλλο παρά «επανέκδοση» των ίδιων και χιλιοχρησιμοποιημένων εργαλείων για την ένταση της εκμετάλλευσης. Είναι ταυτόχρονα και ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα για το πώς η εξέλιξη της επιστήμης και η ενσωμάτωση των επιτευγμάτων της στην παραγωγή αξιοποιούνται σε βάρος των εργαζομένων, ενώ θα έπρεπε να μειώνεται ο χρόνος εργασίας και να βελτιώνονται οι συνθήκες δουλειάς.

Οση χρυσόσκονη κι αν ρίχνουν κυβερνήσεις και εργοδότες, η βαρβαρότητα του καπιταλισμού δεν μπορεί να κρυφτεί. Μπροστά και στα νέα μέτρα, η οργάνωση της πάλης και της αντεπίθεσης, η διεκδίκηση της ικανοποίησης των σύγχρονων λαϊκών αναγκών είναι μονόδρομος για τους εργαζόμενους. Το εμπόδιο για σύγχρονους όρους δουλειάς και αμοιβής είναι η οργάνωση της παραγωγής με κριτήριο το κέρδος κι αυτό είναι που πρέπει να φύγει από τη μέση.

Για γέλια και για κλάματα – Επίταξαν γιατρό που είχε ενταχθεί ήδη εθελοντικά σε δημόσιο νοσοκομείο!

 

Θα ήταν για γέλια αν δεν ήταν για κλάματα, αυτό που αναδεικνύει η ΟΕΝΓΕ με ανάρτησή της, σε μια περίοδο που τα δημόσια νοσοκομεία της Αττικής «βρίσκονται σε πόλεμο». Ιδιώτης γιατρός εντάχθηκε εθελοντικά στο Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας εδώ και δύο εβδομάδες για να βοηθήσει σε αυτή τη μάχη.

Σήμερα, η κυβέρνηση τον επίταξε για άλλο Νοσοκομείο («Αλεξάνδρας»), παρότι αύριο θα έμπαινε σε εφημερία στο ΓΚ Νίκαιας.

Την ίδια ώρα, η κυβέρνηση κάνει πως δεν ακούει το αίτημα των υγειονομικών για επίταξη των ιδιωτικών κλινικών για να σωθούν ανθρώπινες ζωές».

Πηγή: 902.gr

Δείτε εδώ μια αντίστοιχη μαρτυρία από άλλον γιατρό-παθολόγο, που είχε δηλώσει εθελοντής, αλλά του ήρθε το χαρτί της επιστράτευσης…

Γιατί απέτυχε το "σωτήριο σχέδιο" ολοκληρωτικής ιδιωτικοποίησης της Υγείας

 

Θυμάστε την κα Μιράντα Ξαφά που έλεγε ότι για να υπάρξει ανάπτυξη και καλύτερη παροχή Υγείας πρέπει να καταργηθούν το ΕΣΥ και τα κρατικά νοσοκομεία;

 Θυμάστε τον Άδωνι να κλείνει κρατικές κλινικές και νοσοκομεία γιατί με την κατάργηση του κρατισμού στην Υγεία, ο λαός θα απολάμβανε καλύτερη, φθηνότερη και ταχύτερη παροχή Υγείας;

 Ε, ξέρετε γιατί απέτυχε το σωτήριο σχέδιο; Δεν ξέρετε! Είναι κρατικό μυστικό αλλά εγώ θα το πω εν γνώσει των συνεπειών του νόμου: Διατάχθηκε… ΕΔΕ και κατέληξε ότι: Μέσα στον κρατικό μηχανισμό και στην κυβέρνηση εισχώρησαν κρυπτοκομμουνισταί και Σοβιετικοί που μπλόκαραν την ολοκληρωτική ιδιωτικοποίηση της Υγείας! Γι αυτό παρουσιάζεται αυτό το χάλι σήμερα. Εξ αιτίας κρυπτοκομμουνιστών και Σοβιετικών που συνεπικουρούνταν από αριστερούς διαδηλωτές!

 Όπως μάλιστα μου είπε μυστική πηγή, στο τέλος του πορίσματος υπήρχε το εξής φοβερό, ρητορικό, ερώτημα: «Φαντάζεστε τι… συγκλονιστικές επιτυχίες θα είχαμε τώρα με τον κορονοϊό, αν δεν υπήρχαν κρυπτοκομμουνισταί και Σοβιετικοί; 

  Εσείς τώρα που μάθατε την αιτία του δράματος που ζούμε, φαντάζεστε τι «συγκλονιστικές επιτυχίες» θα είχαμε τώρα με τον κορονοϊό, αν δεν υπήρχαν κρυπτοκομμουνισταί και Σοβιετικοί;  Αν δεν ξέρετε ρωτήστε τον Άδωνι!

Με αφορμή την αποχώρηση της Τουρκίας από τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης

Την αποχώρησή της από τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης για την Καταπολέμηση της Βίας Κατά των Γυναικών ανακοίνωσε η Τουρκία το περασμένο Σάββατο. Η επικύρωση της Σύμβασης, στην οποία είχε προχωρήσει η Τουρκία το 2012, ακυρώθηκε με διάταγμα του Προέδρου της χώρας Ρ. Τ. Ερντογάν, με τη σχετική απόφαση να πυροδοτεί πλήθος παρεμβάσεων και δηλώσεων από παράγοντες της ΕΕ, τον Πρόεδρο των ΗΠΑ αλλά και την ελληνική κυβέρνηση. Υπενθυμίζεται ότι τον περασμένο Ιούλη και η κυβέρνηση της Πολωνίας είχε προαναγγείλει την έναρξη της διαδικασίας αποχώρησης από τη Σύμβαση.

Τόσο η Τουρκία όσο και η Πολωνία συνδυάζουν την αποχώρησή τους από τη Σύμβαση με βαθιά αντιδραστικές αντιλήψεις για τη θέση και τον ρόλο των γυναικών στην κοινωνία, αλλά και με μισάνθρωπες αναφορές στα άτομα με ομόφυλο σεξουαλικό προσανατολισμό. Από την άλλη, ΕΕ, ΗΠΑ και κυβερνήσεις - όπως και η ελληνική - βλέπουν την ευκαιρία να χρησιμοποιήσουν τη Σύμβαση ως προσωπείο που τους επιτρέπει να εμφανίζονται ως ...υπερασπιστές των δικαιωμάτων των γυναικών.

* * *

Πίσω από τις υποκριτικές κορόνες για την «οπισθοδρόμηση» που συνεπάγεται η αποχώρηση από τη Σύμβαση, για τα «ανθρώπινα δικαιώματα» των γυναικών, τη «δημοκρατία» και την «ισότητα», το σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα της βίας κατά των γυναικών αξιοποιείται για μία ακόμα φορά ως το «περιτύλιγμα» με το οποίο ενδύεται η όξυνση των ανταγωνισμών ανάμεσα σε ιμπεριαλιστικές συμμαχίες και καπιταλιστικά κράτη.

Στην πραγματικότητα η Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης, παρά τα όποια θετικά στοιχεία περιλαμβάνει, αποτυπώνει το ενδιαφέρον των αστικών κυβερνήσεων να αντιμετωπίσουν κραυγαλέες κοινωνικές διακρίσεις που βιώνουν οι γυναίκες, όπως είναι η πολύμορφη βία, με κριτήριο το «κόστος» για το κράτος και τους επιχειρηματικούς κολοσσούς. Τα επιτελεία της ΕΕ φτάνουν στο σημείο να μετράνε με ευρώ τις συνέπειες που έχει η κακοποίηση μιας γυναίκας στη χαμηλότερη παραγωγικότητά της στην εργασία, το «κόστος» των υπηρεσιών συμβουλευτικής, ψυχολογικής, νομικής υποστήριξης που χρειάζεται.

* * *

Αυτό είναι το πραγματικό κίνητρο των αστικών κρατών για όποια μέτρα πρόληψης της βίας, προστασίας των κακοποιημένων γυναικών, σε συνθήκες όπου παραμένουν και βαθαίνουν οι οικονομικοί και κοινωνικοί καταναγκασμοί, αφήνοντας την εργαζόμενη και άνεργη γυναίκα εκτεθειμένη στη βία κάθε μορφής, με κύρια την εργοδοτική και κρατική βία. Η όποια ευρωπαϊκή χρηματοδότηση κατευθύνεται κατά κύριο λόγο σε ένα πολυδαίδαλο και αποσπασματικό δίκτυο ΜΚΟ, οι οποίες αναλαμβάνουν πρωταγωνιστικό ρόλο από τη στήριξη των γυναικών θυμάτων βίας μέχρι την εκπαίδευση των επαγγελματιών Υγείας, Εκπαίδευσης, του δικαστικού σώματος, των Σωμάτων Ασφαλείας. Με τον τρόπο αυτό, όμως, υποκαθίσταται η κρατική ευθύνη, αφήνοντας υποστελεχωμένες τις ελάχιστες κρατικές υποδομές και υπηρεσίες για την ολόπλευρη στήριξη των θυμάτων (ξενώνες, συμβουλευτικά κέντρα κ.λπ.).

Παρά την κύρωση διεθνών συμβάσεων, παραμένει το «θερμοκήπιο» που διευκολύνει τους δράστες τέτοιων εγκληματικών πράξεων και εμποδίζει τη γυναίκα να απαλλαγεί από τα «βαρίδια» που την κρατούν δέσμια σε μια βίαιη οικογενειακή ή διαπροσωπική σχέση. Το υπόβαθρο είναι η ανεργία, ιδιαίτερα η μακροχρόνια, η εργασιακή ανασφάλεια, η γενίκευση των ελαστικών σχέσεων εργασίας, τα ωράρια και η ζωή - λάστιχο. Είναι το άγχος για την επιβίωση, την κάλυψη βασικών αναγκών της οικογένειας, όπως η ιατροφαρμακευτική κάλυψη, η εκπαίδευση των παιδιών, η έλλειψη κρατικών μέτρων στήριξης της μητρότητας, της οικογένειας.

* * *

Η ατομική προστασία, η καταγγελία και καταδίκη τέτοιων απαράδεκτων πράξεων μπορούν και πρέπει να είναι στοιχεία της εργατικής, της λαϊκής, της νεολαιίστικης πάλης, και όχι απομονωμένα ή σε αντιπαράθεση με αυτήν. Η «ασπίδα προστασίας» χτίζεται μέσα στον συλλογικό αγώνα για τις σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες, για να εξασφαλιστούν οι οικονομικές και κοινωνικές προϋποθέσεις ώστε κάθε γυναίκα να έχει τη δυνατότητα να αποκρούσει τη βία κάθε μορφής.

Χ.

Ο «κάβος»

Τα «άλματα της δεκαετίας» για το κεφάλαιο, που στέλνουν το λαό και τη νεολαία στο ...σκάμμα, περιέγραψε ο Κυρ. Μητσοτάκης σε συνέντευξή του σε κυριακάτικη εφημερίδα.

Από την υπεράσπιση της εγκληματικής διαχείρισης της πανδημίας μέχρι τις επικλήσεις της συναίνεσης, από τη χυδαία κατασυκοφάντηση των λαϊκών αγώνων μέχρι τις προειδοποιήσεις για ένταση της καταστολής, και από την υποκριτική κολακεία στη νεολαία μέχρι την υπεράσπιση των αντιδραστικών αλλαγών στην Εκπαίδευση, κάθε τοποθέτηση του πρωθυπουργού ήταν και μια διαβεβαίωση στο κεφάλαιο ότι η κυβέρνηση κάνει όσα απαιτούνται για να περάσει τον «τελευταίο κάβο» - όπως λέει - και να βγει στο «ξέφωτο» της ανάπτυξης.

Τι ακούσαμε λοιπόν;

Πρώτον, ότι η κυβέρνηση αξιοποιεί και θα συνεχίσει να αξιοποιεί για λογαριασμό των επιχειρηματικών ομίλων όλα τα εργαλεία που προσφέρουν η προσωρινή «δημοσιονομική χαλάρωση» της ΕΕ και το «Ταμείο Ανάκαμψης»: Περισσότερες φοροαπαλλαγές, επιθετική προώθηση «διαρθρωτικών αλλαγών» για την εξασφάλιση ακόμα φθηνότερης εργατικής δύναμης, όπως με το νομοσχέδιο για τη 10ωρη δουλειά, «εξυγίανση» του τραπεζικού συστήματος, σφίγγοντας κι άλλο τη θηλιά στα υπερχρεωμένα λαϊκά νοικοκυριά. Αυτή η πολιτική, την οποία προηγουμένως εφάρμοσαν ο ΣΥΡΙΖΑ και οι άλλες κυβερνήσεις του κεφαλαίου, έφερε το λαό στα σημερινά τραγικά αδιέξοδα, επιβεβαιώνοντας ότι η καπιταλιστική κερδοφορία δεν μπορεί να συνυπάρχει με τα λαϊκά δικαιώματα και τις ανάγκες.

Δεύτερον, ότι η περιβόητη «συνεργασία δημόσιου και ιδιωτικού τομέα» είναι πυλώνας της κυβερνητικής πολιτικής στην Υγεία, που ενισχύεται με «ευκαιρία» την πανδημία. Οπως όμως αποδείχθηκε με τραγικό τρόπο ειδικά τους τελευταίους 12 μήνες, ο δημόσιος και ο ιδιωτικός τομέας δεν γίνεται να συνυπάρχουν προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων, και η πολιτική της ιδιωτικοποίησης και εμπορευματοποίησης της Υγείας είναι πηγή δεινών για τους εργαζόμενους σε όλο τον κόσμο, και στην Ελλάδα.

Αυτό επιβεβαιώνεται και αυτές τις μέρες, με τους διασωληνωμένους στα ράντζα να φτάνουν σχεδόν μέχρι τα γκαράζ των νοσοκομείων, την ίδια ώρα που ο ιδιωτικός τομέας συνεχίζει και σ' αυτές τις συνθήκες να απολαμβάνει «ασυλία», παχυλά κρατικά νοσήλια και μια ανέλπιστη πελατεία από τους αποκλεισμένους από τα νοσοκομεία «μίας νόσου» ασθενείς.

Τρίτον, η κυβέρνηση δείχνει την απέχθεια και τον φόβο της για τις λαϊκές διεκδικήσεις, επικαλούμενη προκλητικά την υπεράσπιση της δημόσιας υγείας. Ο πρωθυπουργός έφτασε στο σημείο να μιλάει για «υγειονομικό σαμποτάζ» που τάχα γίνεται με τις διαδηλώσεις και να καλλιεργεί έναν άθλιο «κοινωνικό αυτοματισμό» περί του δικαιώματος στην εργασία, που - όπως λέει - είναι πιο σημαντικό από το δικαίωμα στη διαμαρτυρία. Κάτω από τέτοιες αθλιότητες και συκοφαντίες προσπαθεί μάταια η κυβέρνηση να κρύψει τις εγκληματικές της ευθύνες για τον κίνδυνο που ζει σήμερα ο λαός από την πανδημία.

Τέταρτον, ο πραγματικός διαγκωνισμός ανάμεσα στην κυβέρνηση και τον ΣΥΡΙΖΑ αφορά το ποιος μπορεί να εξασφαλίσει καλύτερους όρους ανάκαμψης για τους επιχειρηματικούς ομίλους και ταυτόχρονα την «κοινωνική ειρήνη και συνοχή» που είναι αναγκαίες για την ανεμπόδιστη αναπαραγωγή της κερδοφορίας τους. Εκεί στοχεύουν τα κάλπικα διλήμματα περί «προόδου - καθήλωσης» που ανέσυρε ο πρωθυπουργός, απαντώντας στις προτάσεις για «μορατόριουμ» και στις χρεοκοπημένες διαχωριστικές γραμμές του ΣΥΡΙΖΑ, που μιλάει για «πρόοδο - συντήρηση».

Στην προσπάθειά του τέλος να απευθυνθεί ειδικά στη νεολαία, παρουσιάζοντας τα οράματα του κεφαλαίου σαν δική της υπόθεση, είναι χαρακτηριστική η αναφορά του στην τηλεργασία: Αφού «εμπειρία δεν είναι μόνο μια όμορφη παραλία το καλοκαίρι» όπως λέει, περιγράφει την ...ειδυλλιακή εικόνα της δουλειάς από όπου κι αν βρίσκεται ο νέος εργαζόμενος, προκειμένου να μη λείψει από το πόστο του όποτε κι αν τον χρειαστεί η εργοδοσία!

Η Ελλάδα της επόμενης δεκαετίας, που παρουσιάζουν η κυβέρνηση και όλα τα άλλα αστικά κόμματα, είναι η Ελλάδα των λίγων, αυτών που ζουν από τον ιδρώτα της εργατικής τάξης, των βιοπαλαιστών της πόλης και της υπαίθρου. Αυτήν την Ελλάδα ζει «από την καλή και από την ανάποδη» η μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία. Γι' αυτό η άλλη Ελλάδα, η Ελλάδα των πολλών, απαιτεί τη ρήξη με όσα διακηρύττει η κυβέρνηση, συνολικά οι αστικές πολιτικές δυνάμεις: Την οργανωμένη αντεπίθεση για τη διεκδίκηση των σύγχρονων αναγκών του λαού και των παιδιών του.

Δυο φορές μπήκαν τα ΜΑΤ στο ΑΠΘ: Με πρύτανη τον Μυλόπουλο του ΣΥΡΙΖΑ το ’12, και φέτος με τον Παπαϊωάννου

 

Στο ΑΠΘ γίνονται πραγματάκια. Η ΕΛ.ΑΣ. προστατεύει την Πρυτανεία του ΑΠΘ που εξελίσσεται σε Πρεσβεία του ΣΕΒ. Και το Κακό Σπυρί (Χρήστος Αράπογλου) μπαίνει στα άδυτα του άντρου της ανομίας, στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και μιλά με την πρόεδρο του Συλλόγου Φοιτητών του Τμήματος Δημοσιογραφίας & ΜΜΕ του ΑΠΘ, για να μάθει επιτέλους “τι θέλουν αυτοί οι αλητάμπουρες”, πού θα γίνει το νέο αστυνομικό τμήμα μέσα στο ΑΠΘ και γιατί απασχολούν τόσο πολύ την κυβέρνηση οι “αιώνιοι φοιτητές”.

Ακολουθεί το δικό του εισαγωγικό σημείωμα και η συζήτησή του με την Άννα Μαρία από τον Φοιτητικό Σύλλογο του Τμήματος Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ.

…με την Άννα Μαρία πρόεδρο του συλλόγου φοιτητών της σχολής Δημοσιογραφίας του ΑΠΘ
Οι ράμπο τις εκπομπής κατάφεραν να μπουν σε αυτό το στέκι ανομίας που λέγεται Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και βρήκαν μια άπλυτη αχτένιστη γόνο μισθοεξαρτημένης οικογένειας, για να μας πει και αυτή την γνώμη της, για τις κινητοποιήσεις των φερόμενων ως φοιτητών.

Δείγμα από τον διάλογο που εμπεριέχεται στο βίντεο.
Παρακαλώ απομακρύνετε από τους δέκτες σας ακροατές με υψηλό δείκτη αριστείας.

– ΤΙ ΘΕΛΕΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΡΕ ΑΛΗΤΕΣ (αναρωτηθήκαμε με την γνώριμη τηλεοπτική ψυχραιμία των ημερών.)
– Να ανοίξουν οι σχολές μας με μέτρα προστασίας και να γίνουμε φοιτητές ξανά (είπε και δεν ντράπηκε η τεντυγκερλ)
– ΝΑ ΠΑΤΕ ΝΑ ΤΑ ΠΕΙΤΕ ΑΥΤΑ ΣΤΟ ΣΥΡΙΖΑ (είπαμε συνεχίζοντας τις βαθιές τηλεοπτικές πολιτικές αναλύσεις)
– Μα έχει και ο ΣΥΡΙΖΑ ευθύνες για την κατάσταση στην παιδεία (κάπου εκεί χρειάστηκε να πάρουμε τηλέφωνο στον ΣΚΑΙ για οδηγίες)

 

ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΓΕΙΑΣ

 

 

Η έκκληση για ενίσχυση του Ε.Σ.Υ από ιδιώτες γιατρούς την οποία  απεύθυνε ο υπουργός Υγείας Υγείας  Β. Κικίλιας είναι η πιο ξεκάθαρη παραδοχή  για τις εγκληματικές συνέπειες από τις περικοπές στις δαπάνες της ιατρικής περίθαλψης και των υπηρεσιών δημόσιας υγείας. Βέβαια, η  επικοινωνιακή πολιτική της κυβέρνησης  απαιτεί να εστιαστεί η προσοχή στην άρνηση των γιατρών για εθελοντική προσέλευση στο κάλεσμα της κυβέρνησης και όχι στην αδιαφορία της κυβέρνησης να ενισχύσει το σύστημα δημόσιας υγείας στον 12μηνο της πανδημίας. 

         Με την αποδυνάμωσή του το σύστημα υγείας δεν είναι σε θέση να συντονίσει συλλογικές παρεμβάσεις στο πρόβλημα της πανδημίας, γι’ αυτό ένα χρόνο τώρα τα μέτρα που λαμβάνονται από την κυβέρνηση απαιτούν ατομική ευθύνη από  τους ανθρώπους. Είναι η εμπορευματοποίηση  της ιατρικής και η ιεράρχηση των ιδιωτικών συμφερόντων έναντι των κοινωνικών  που επηρεάζουν πολύ αρνητικά την υγεία και την ποιότητα ζωής εκατομμυρίων  ανθρώπων, συμβάλλοντας σημαντικά στη δημιουργία συνθηκών που διευκολύνουν την επέκταση της σημερινής πανδημίας και καθιστώντας τη δυνατότητα ταχείας ανάρρωσης απ’ αυτήν πολύ πιο περίπλοκη. Η κατάρρευση των δομών υγείας είναι απότοκος αυτής της πολιτικής.

               Κι ενώ στην πράξη με την πανδημία αποκαλύφτηκε η αποτυχία του ιδιωτικού κεφαλαίου και της ιδιωτικοποιημένης ιατρικής περίθαλψης στην εξασφάλιση κατάλληλης υγειονομικής περίθαλψης για την πλειοψηφία της κοινωνίας, η κυβέρνησή μας συνεχίζει την ίδια  χρεοκοπημένη πολιτική. Οι περισσότερες χώρες της ΕΕ αποδείχτηκε πως δεν ήταν προετοιμασμένες, με τη δική μας σε ακόμα χειρότερη θέση,  μετά τη δεκαετή σκληρή λιτότητα που αποστράγγισε την οικονομία της  προς χάριν των καπιταλιστικών συμφερόντων. Στους ανεπαρκώς χρηματοδοτούμενους τομείς υγείας, οι εργαζόμενοι στον τομέα της περίθαλψης ένα χρόνο τώρα έχουν επωμιστεί το βάρος των περικοπών του προϋπολογισμού, με την κυβέρνηση να αρνείται προσλήψεις ή  μισθολογικές αυξήσεις  και να αρκείται, με αρκετό κυνισμό,  σε αναγνώριση του έργου  τους με χειροκρότημα και κολακείες, όταν δεν στοχοποιεί τους γιατρούς για να αποποιηθεί τις δικές της ευθύνες. Όπως  φαίνεται π.χ από τις δηλώσεις του αναπληρωτή υπουργού υγείας Β. Κοντοζαμάνη  τον Ιανουάριο, ο οποίος στην προσπάθειά του να δικαιολογήσει τους θανάτους ασθενών με covid-19 εκτός ΜΕΘ, τους χρέωνε στα κριτήρια εισαγωγής που ακολουθούσαν οι γιατροί και όχι στην έλλειψη ΜΕΘ.

           Με την πανδημία αποκαλύφτηκε πως οι προσεγγίσεις για την υγεία των εργαζομένων μιμούνται, τηρουμένων των αναλογιών και της καπιταλιστικής ανάπτυξης, τη διαχείριση που ακολουθούνταν με τους σκλάβους από τα αφεντικά. Η υγεία του σκλάβου  ενδιέφερε τον αφέντη στο βαθμό που έπρεπε να παράγει έργο γι’ αυτόν, κάτι αντίστοιχο με τους εργαζόμενους στις σύγχρονες επιχειρήσεις από των οποίων την υγεία εξαρτάται το έργο που θα παραχθεί. Με τη διαφορά πως τότε η υγεία αφορούσε και έπρεπε να εξασφαλιστεί αποκλειστικά από τον αφέντη, ενώ στον αναπτυσσόμενο καπιταλισμό η υγεία των ελεύθερων  εργαζομένων έγινε ένα ξένο ζήτημα για τον εργοδότη, έγινε ταυτόχρονα ζήτημα ιδιωτικό και κόστος για την ευημερία του καπιταλιστικού κράτους. Και όσο η ανάπτυξη του καπιταλισμού χρειαζόταν εργατικά χέρια και το εργατικό κίνημα ήταν μαζικό και δυναμικό οι υπηρεσίες δημόσιας υγείας και ιατρικής περίθαλψης εγγυώνταν την ευημερία του πληθυσμού. Μέχρι που η καπιταλιστική κρίση, ο αυξανόμενος εφεδρικός στρατός ανέργων και η αποδυνάμωση του εργατικού κινήματος επέτρεψε στους καπιταλιστές τη συρρίκνωση του δημόσιου αγαθού της ιατρικής περίθαλψης.

Τα προβλήματα λοιπόν υγείας  είναι  σε μεγάλο βαθμό προϊόν της κοινωνικής οργάνωσης και εάν θέλουμε να τα αντιμετωπίσουμε πραγματικά, πρέπει να επικεντρωθούμε στις κοινωνικές συνθήκες που τα επηρεάζουν. Και δεν χρειάζεται να είναι κανείς μαρξιστής για να αναγνωρίσει ότι μεγάλο μέρος της κακής υγείας των εργαζομένων προέρχεται  από τις υλικές βάσεις της κοινωνίας και ότι όσοι βρίσκονται στο κάτω άκρο του ταξικού συστήματος αντιμετωπίζουν υψηλότερους κινδύνους ασθένειας και πρόωρης θνησιμότητας από τους εύπορους.

Μέρος της σοβαρής  αντιμετώπισης της επιστήμης, στην προκειμένη περίπτωση της ιατρικής,  δεν μπορεί παρά να περιλαμβάνει ανάλυση πώς τα ταξικά συμφέροντα και οι ιδεολογίες μπορούν να επηρεάσουν τις επιστημονικές διαδικασίες και τις εφαρμογές τους. Στη συγκεκριμένη συγκυρία της πανδημίας βιώνουμε την χρησιμοποίηση της ιατρικής ως παράγοντα κοινωνικού ελέγχου, που με την εργαλειοποίηση του πανικού σε συνεργασία με τις δυνάμεις καταστολής διατηρεί και ενισχύει τις λειτουργίες κοινωνικού ελέγχου.  

Κι ενώ τα μεγάλα επιτεύγματα της επιστήμης  δημιούργησαν γι’ αυτήν μια αίσθηση του αλάθητου και για τους επιστήμονες μια σεβαστή θέση στην κοινωνία, έκτακτες καταστάσεις όπως αυτή της πανδημίας δείχνουν τη δυσκολία να διαχωριστούν μέθοδοι και αντιλήψεις των επιστημόνων από τις κοινωνικές σχέσεις και τις υλικές συνθήκες στην κοινωνία. Η προθυμία να εκφράσουν κάποιοι λοιμωξιολόγοι όπως η Ε. Γιαμαρέλου  ή Α. Λινού τη θρησκευτική τους πειθαρχία στο λόγια των εκκλησιαστικών λειτουργών σχετικά με τη θεία κοινωνία ή όπως ο Σ. Τσιόδρας την κοινωνική τους συμμόρφωση προς τα κελεύσματα της κυβέρνησης σχετικά με τα μέσα μαζικής μεταφοράς είναι ενδεικτικά παραδείγματα των πολύπλοκων σχέσεων των επιστημόνων με την κυρίαρχη εξουσία. Κι αν κάποιοι στην επιστημονική κοινότητα ήλπιζαν πως η επιστήμη όχι μόνο θα ενημέρωνε, αλλά θα καθόριζε την πολιτική αποδείχτηκε πως η επιστήμη είναι ένας από τους πολλούς παράγοντες, λιγότερο σημαντικός από τα ανταγωνιστικά συμφέροντα,  που πρέπει να σταθμίσουν οι πολιτικοί στις αποφάσεις τους.

Η πανδημία έθεσε όχι μόνο την κυβερνητική πολιτική αλλά και την επιστήμη στο μικροσκόπιο. Είναι που ποτέ τουλάχιστον στο πρόσφατο παρελθόν δεν έχει επιστημονικό ζήτημα τόσο άμεσα επηρεάσει τις ζωές όλων ταυτόχρονα. Καθώς η ταχέως  εξελισσόμενη επιστήμη που σχετίζεται με τον κορωνοϊό επικαλύπτεται με μεικτά μηνύματα από πολιτικούς ηγέτες και επιστήμονες είναι όμως η χρήση της επιστήμης ως πολιτικός μοχλός με την ανοχή των επιστημόνων που υπονομεύουν την εμπιστοσύνη προς αυτή.

Περνάνε και τρομοκρατείται ο κόσμος… – Αποκαλυπτικό βίντεο από την επίθεση της ΕΛ.ΑΣ. σε καφετέριες στη Λαμπρινή

 

Πριν από μερικούς μήνες (1 Νοέμβρη), οι δυνάμεις καταστολής τσάκισαν βίαια μια αντιφασιστική συγκέντρωση, κυνηγώντας διαδηλωτές με χημικά, ακόμα και σε καφετέριες, στη φιλήσυχη γειτονιά της Λαμπρινής, όπου υπήρχαν και οικογένειες με μικρά παιδιά. Υπήρξαν μάλιστα κάποιες καταγγελίες για βία που ασκήθηκε και σε ένα μικρό, 5χρονο παιδί, με την ΕΛ.ΑΣ. να βγάζει διευκρινιστική ανακοίνωση ότι ο λαιμός του παιδιού ερεθίστηκε από τη χρήση χημικών και όχι γιατί ασκήθηκε βία πάνω του. Παράλληλα ισχυρίστηκε πως η επίθεση των ΜΑΤ έγινε επειδή οι συγκεντρωμένοι κινήθηκαν απειλητικά προς το μέρος της.

Σχεδόν πέντε μήνες μετά, το βίντεο που φέρνει στη δημοσιότητα το News247 έρχεται να αποδείξει πόσο αξιόπιστη είναι η εκδοχή που δίνει η Αστυνομία για τα γεγονότα, επιβεβαιώνοντας όσα έλεγαν οι αυτόπτεις μάρτυρες για την άγρια και απρόκλητη επίθεση των ΜΑΤ με χημικά σε καφετέριες όπου υπήρχαν απλοί θαμώνες και οικογένειες με τρομοκρατημένα μικρά παιδιά. Μόλις έξι μέρες μετά, βέβαια, ακολούθησε το λουκέτο στην εστίαση και έτσι πατάχθηκε άλλη μια “πηγή ανομίας”.

Το βίντεο είναι -χωρίς υπερβολή- συγκλονιστικό και δείχνει μεταξύ άλλων:

-Το απρόκλητο “ντου” των αστυνομικών -από διαφορετικές οπτικές γωνίες-, που περικυκλώνουν τους διαδηλωτές στον πεζόδρομο και αρχίζουν να τους ψεκάζουν με χημικά και να τους χτυπάνε με γκλοπ. Ένας από τους ένστολους κάφρους, μάλιστα, χτυπάει με το γόνατο διαδηλωτή που είναι πεσμένος στο έδαφος, προφανώς ακίνδυνος και έχει ήδη συλληφθεί.

-Μια οικογένεια με καροτσάκι και μικρό παιδί, που προσπαθεί έντρομη να απομακρυνθεί από το σημείο της επίθεσης.

-Τους μαγαζάτορες που δεν μπορούν καν να βγουν από το μαγαζί τους, λόγω της ασφυκτικής ατμόσφαιρας που προκάλεσε η ρίψη χημικών στον πεζόδρομο.

-Τον εσωτερικό χώρο μιας καφετέριας, όπου μια μητέρα ψάχνει καταφύγιο στην τουαλέτα με τη μικρή της κόρη. Οι δυνάμεις της ΟΠΚΕ μπουκάρουν με τα γκλοπ και ένας άνδρας κάνει απεγνωσμένα σήματα πως στον χώρο υπάρχει και ένα μικρό παιδί -κάτι που δε φαίνεται να πτοεί ιδιαίτερα τους ανθρωποφύλακες. Αυτοί συλλαμβάνουν έναν από τους διαδηλωτές, ενώ ο πατέρας (πιθανότατα) του παιδιού το παίρνει στην αγκαλιά και προσπαθεί να φύγει από το σημείο, χωρίς να πάθει κάτι χειρότερο από όσα έχει ήδη υποστεί.

Η απάντηση που έδωσε η ΕΛ.ΑΣ. έκανε λόγο για ψευδείς ειδήσεις, απειλητικές κινήσεις και επίθεση των διαδηλωτών (!) που είχαν μαζί τους ξύλινα και μεταλλικά κοντάρια, και για δύο ανήλικα παιδιά που είχαν ενοχλήσεις στον λαιμό, γιατί πέρασαν από παρακείμενο σημείο, μετά από δύο ώρες!

Το βίντεο αποδεικνύει ποιος ακριβώς μεταδίδει ψευδείς ειδήσεις, σε αυτή την περίπτωση. Η οποία μόνο σαν “μεμονωμένο περιστατικό” δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί, ιδίως μετά το όργιο αστυνομικής καταστολής στην περιοχή της Νέας Σμύρνης. Και δε χρειάζεται καμία έρευνα ή κάποια ΕΔΕ, για να καταλήξει κανείς στο σαφές συμπέρασμα πως η πολιτική ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ. καλύπτει τους ένστολους χούλιγκαν, γιατί η ίδια τους καθοδηγεί και τους δίνει τέτοιες εντολές.

Το εγκόλπιο του προβοκάτορα

 

 Ως εγκόλπιο του «καλού» χαφιέ και του προβοκάτορα
θα μπορούσε να χαρακτηριστεί το απόρρητο έγγραφο της ΕΥΡΩΠΟΛ με την ονομασία «Ευρωπαϊκές Βέλτιστες Πρακτικές για το Χειρισμό των Πληροφοριοδοτών»» που έφερε στη δημοσιότητα ο «Ριζοσπάστης» της Κυριακής.

Με το έγγραφο αυτό, δίνεται κατεύθυνση για την «ενιαιοποίηση» και το συντονισμό των κρατών - μελών της ΕΕ, όσον αφορά στον τρόπο που χειρίζονται τους πληροφοριοδότες των κατασταλτικών μηχανισμών και γίνεται ιδιαίτερη αναφορά στο σκέλος της κατασκευής χαφιέδων και προβοκατόρων!

Αποκαλυπτικά είναι τα όσα αναφέρονται στο κεφάλαιο, όπου γίνεται ο ορισμός του πληροφοριοδότη και «νομιμοποιείται» τόσο η συμμετοχή σε ένα έγκλημα όσο και η κατασκευή και η δράση προβοκατόρων.

Στο κεφάλαιο 2 δίνεται ο ορισμός του πληροφοριοδότη:

«Χωρίς να θίγονται η Εθνική Νομοθεσία, ή οι κατευθυντήριες γραμμές της και προκειμένου να δημιουργηθεί ή να διευκολυνθεί η ανταλλαγή πληροφοριών σχετικά με τους πληροφοριοδότες μεταξύ των αρμόδιων αρχών της ΕΕ θα χρησιμοποιηθεί το ακόλουθο πρότυπο: "Πληροφοριοδότης είναι ένα άτομο το οποίο αποτελεί αντικείμενο εμπιστευτικού χειρισμού και το οποίο παρέχει πληροφορίες και / ή παρέχει συνδρομή στις αρμόδιες Αρχές"».

Ακολούθως, τονίζεται με κυνικό τρόπο ότι ένας πληροφοριοδότης μπορεί να συμμετάσχει σε ένα έγκλημα με την ...άδεια των αρμόδιων κρατικών αρχών:

«Οι Πληροφοριοδότες είναι σχεδόν πάντοτε εγκληματίες. Εάν δεν ήταν δε θα είχαν πρόσβαση σε άλλους εγκληματίες, πράγμα το οποίο τους καθιστά χρήσιμους για τις αρχές εφαρμογής του νόμου. Επειδή, είναι εγκληματίες ή στενοί συνεργοί των εγκληματιών, είναι πιθανό να είναι αναξιόπιστοι, χρειάζονται αυστηρό έλεγχο και σαφείς οδηγίες για το πώς θα πρέπει να ενεργούν, για να προστατεύσουν τους εαυτούς τους και το τι επιτρέπεται ή δεν επιτρέπεται να κάνουν. Μερικοί πληροφοριοδότες είναι ειλικρινείς με τους χειριστές τους και μπορεί να θέσουν σε εξαιρετικό κίνδυνο τους εαυτούς τους, προκειμένου να παράσχουν τις πληροφορίες, οι οποίες ζητούνται και οι οποίες τελικά ωφελούν την κοινωνία.

Σε κάποιο βαθμό η σχέση με τους χειριστές είναι μια διεταιρική σχέση, η οποία πρέπει να τεθεί και να διατηρηθεί πάνω σε επαγγελματική βάση.

Αυτό σημαίνει ότι οι πληροφοριοδότες θα πρέπει να μην έχουν αμφιβολία ότι θα έχουν ευθύνες από τη στιγμή που έχουν συμφωνήσει να εργαστούν για τους χειριστές, ειδικότερα πρέπει να καταστεί σαφές σ' έναν πληροφοριοδότη ότι:

• Πρέπει να αναλάβει την ευθύνη για την προσωπική του ασφάλεια και να μην αναλαμβάνει κινδύνους χωρίς να διαβουλεύεται με τους χειριστές.
• Εάν διαπράττει έγκλημα ενώ είναι πληροφοριοδότης θα υπόκειται σε σύλληψη, εκτός εάν έχει δοθεί σ' αυτόν καθεστώς συμμετέχοντος πληροφοριοδότη και παραμένει εντός των προσδιορισμένων ορίων.
• Πρέπει να τηρεί τις συναντήσεις.
• Πρέπει να συμμορφώνεται με τις συμφωνημένες μεθόδους επικοινωνίας.
• Εάν δεν είναι σίγουρος για τις οδηγίες πρέπει να το λέει και να ζητά διευκρινίσεις.
• Δε θα πρέπει να φέρνει οποιονδήποτε άλλον σε συναντήσεις με τους χειριστές, χωρίς την προηγούμενη συγκατάθεση του χειριστή.
• Θα πρέπει να ενημερώνει τους χειριστές εάν έχει γίνει αντιληπτός.
• Δεν είναι δουλιά του πληροφοριοδότη να αποφασίσει ποιες πληροφορίες θα παράσχει. Αυτός πρέπει να προωθήσει όλες τις πληροφορίες που συνέλεξε και, εάν πρέπει, να συμβουλευτεί τους χειριστές του για το τι πρέπει να κάνει.
• Δεν πρέπει ποτέ να ενεργεί σαν "προβοκάτορας", δελεάζοντας ή παγιδεύοντας άλλους».

Αποκαλυπτική είναι και η αναφορά που γίνεται στους «πληροφοριοδότες υψηλού κινδύνου» και στους «συμμετέχοντες πληροφοριοδότες», όπου στην ουσία πρόκειται για τη διαδικασία κατασκευής προβοκατόρων:

«Η διαδικασία χειρισμού της εκτίμησης της επικινδυνότητας, θα πρέπει να αποκαλύπτει ορισμένους πληροφοριοδότες, οι οποίοι να φέρουν σημαντικά υψηλότερα επίπεδα κινδύνου που να συνδέονται με τη χρησιμοποίησή τους.

Ενας τέτοιος πληροφοριοδότης μπορεί, για παράδειγμα, να έχει χαρακτηριστεί άπαξ σαν "επικίνδυνος", αλλά υπό το φως των μεταβαλλόμενων περιστάσεων και των επιχειρησιακών απαιτήσεων να πρέπει να χρησιμοποιεί. Σ' αυτές τις περιπτώσεις, ο υπεύθυνος του Αρχείου ή η εξουσιοδοτούσα Αρχή, όπου αυτό είναι απαραίτητο, θα πρέπει να διασφαλίσει ότι είναι διαθέσιμο ένα σχέδιο διαχείρισης του κινδύνου, ότι απαιτούνται κατάλληλες αναθεωρήσεις και ότι ο πληροφοριοδότης χειρίζεται από προχωρημένου επιπέδου εκπαιδευμένους χειριστές».

Και ακολουθεί ο ορισμός αυτού που αποκαλείται «Συμμετέχων πληροφοριοδότης», δηλαδή προβοκάτορας, χωρίς να δίνονται παραπέρα διευκρινίσεις: «Ενας συμμετέχων πληροφοριοδότης είναι ένας πληροφοριοδότης, ο οποίος με την έγκριση μιας καθορισμένης εξουσιοδοτούσας Αρχής, σύμφωνα με την εθνική νομοθεσία ή τις κατευθυντήριες γραμμές επιτρέπεται να συμμετάσχει σε ένα έγκλημα, το οποίο άλλοι ήδη προτίθενται να διαπράξουν».

***

Πέρα από την κατασκευή χαφιέδων, οι μηχανισμοί καταστολής, σύμφωνα και με την επίσημη νομοθεσία, αξιοποιούν τη μορφή της «αστυνομικής διείσδυσης». Στο όνομα λοιπόν της καταστολής «έκνομων ενεργειών», κουκουλοφόροι αστυνομικοί αναλαμβάνουν δράση και στις διαδηλώσεις! Πρόκειται για κανονικούς αστυνομικούς της Ασφάλειας, οι οποίοι πραγματοποιούν τις λεγόμενες «διεισδύσεις» και έχουν υπηρεσιακή αποστολή να παίζουν το ρόλο προβοκάτορα σε διατεταγμένη και «νόμιμη» υπηρεσία, υποτίθεται για να συλλάβουν τους πραγματικούς «εγκληματίες». Στην πράξη, δεν έχουν συλλάβει σχεδόν κανέναν τόσα χρόνια τώρα.

ΠΗΓΗ 1 - ΠΗΓΗ 2