Ε Γ Κ Λ Η Μ Α Τ Ι Ε Σ

 

 

Επτά στους δέκα θανάτους αφορούν ασθενείς εκτός ΜΕΘ!

Αποκαλυπτικά είναι τα στοιχεία που φέρνει στην επιφάνεια έρευνα του iMEdD Lab σχετικά με τα δεδομένα των θανάτων εντός και εκτός ΜΕΘ στο δεύτερο «κύμα» της πανδημίας και όχι μόνο.

Το 2020 εκτιμάται ότι καταγράφηκαν περίπου 8.300 περισσότεροι θάνατοι από τους στατιστικά αναμενόμενους, επτά στους δέκα θανάτους από Covid-19 κατά τη διάρκεια του δεύτερου «κύματος» της πανδημίας στην Ελλάδα συνέβησαν εκτός ΜΕΘ.

Το ίδιο διάστημα τα περισσότερα νέα κρούσματα εντοπίζονται σε επαγγελματικούς χώρους, καθώς σημειώνονται πολλαπλάσιες νέες συρροές συγκριτικά με άλλους ειδικούς χώρους, όπως κλειστές δομές, εκπαιδευτικά ιδρύματα και δομές υγείας.

Στοιχεία από την έρευνα:

Σύμφωνα με την ανάλυση των δεδομένων εβδομαδιαίων θανάτων από οποιαδήποτε αιτία για ολόκληρο το 2020 που δημοσίευσε η Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ), η θνησιμότητα που σχετίζεται άμεσα ή έμμεσα με την Covid-19 είναι μεγαλύτερη από αυτή που γνωρίζουμε.

Το διάστημα 23 Νοεμβρίου έως 6 Δεκεμβρίου 2020 εκτιμάται ότι καταγράφηκαν 41% περισσότεροι θάνατοι από τους στατιστικά αναμενόμενους.

Η υπερέχουσα θνησιμότητα (excess mortality) αποτελεί τον πλέον αξιόπιστο και αμερόληπτο δείκτη για την παρακολούθηση των θανάτων που σχετίζονται με την Covid-19, διότι μας βοηθά να αντιπαρέλθουμε ένα σημαντικό πρόβλημα: Τη μη καταγραφή θανάτων που σχετίζονται έμμεσα με τη νόσο.

Διεθνείς επιστημονικές μελέτες καταδεικνύουν πως κατά τη διάρκεια της πανδημίας καταγράφεται αύξηση της θνησιμότητας από αιτίες που δεν σχετίζονται άμεσα με τον ιό.

Για παράδειγμα, ασθενείς από άλλες νόσους ενδεχομένως αμελούν τις θεραπείες τους κατά τη διάρκεια ενός lockdown, εμφραγματίες δεν καταφεύγουν έγκαιρα στα τμήματα επειγόντων περιστατικών των νοσοκομείων από φόβο μήπως κολλήσουν τον ιό, ενώ ταυτόχρονα τα υπό πίεση συστήματα υγείας ακυρώνουν χειρουργεία ή δίνουν προτεραιότητα σε περιστατικά Covid-19, με αποτέλεσμα ασθενείς άλλων παθήσεων να μη λαμβάνουν έγκαιρη θεραπεία.

Στην Ελλάδα, το 2020 η υπερέχουσα θνησιμότητα έφτασε το 7% (1η – 52η εβδομάδα).

Από τους περίπου 8.300 στατιστικά μη αναμενόμενους θανάτους, εκτιμάται ότι το 61% αφορούν επιβεβαιωμένους θανάτους ασθενών με Covid. Οι υπόλοιποι εικάζεται ότι σχετίζονται έμμεσα με την πανδημία.

«Οι περιφέρειες που εμφανίζουν τα υψηλότερα ποσοστά υπερέχουσας θνησιμότητας είναι η Κεντρική Μακεδονία, η Ανατολική Μακεδονία και Θράκη, η Δυτική Μακεδονία καθώς και η Θεσσαλία.

Στην Κεντρική Μακεδονία, 7 στους 10 θανάτους σχετίζονται άμεσα με την Covid-19, ενώ στην Αττική το ποσοστό είναι 45,3%.

Αντιθέτως, στην Ηπειρο και τα Ιόνια Νησιά, περιοχές που επλήγησαν λιγότερο από την πανδημία, συγκριτικά με άλλες περιφέρειες, καταγράφεται αρνητικό ποσοστό υπερέχουσας θνησιμότητας –δηλαδή, σημειώθηκαν λιγότεροι θάνατοι από τους στατιστικά αναμενόμενους»

αναφέρει η έρευνα που φέρει την υπογραφή του Θ. Τρομπούκη.

Επτά στους δέκα θανάτους αφορούν ασθενείς εκτός ΜΕΘ

Εστιάζοντας στην περίοδο του 2ου «κύματος» της πανδημίας, τα δεδομένα,[1] που φέρνει, για πρώτη φορά, στη δημοσιότητα το iMEdD Lab σκιαγραφούν μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα για το τι συνέβη εκείνους τους δραματικούς μήνες, κατά τη διάρκεια των οποίων περισσότεροι από 4.200 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από τον κορωνοϊό.

Σύμφωνα με στοιχεία από τις εβδομαδιαίες εκθέσεις του ΕΟΔΥ οι οποίες αποστέλλονται στο Υπουργείο Υγείας για ενημέρωση της Επιτροπής των Εμπειρογνωμόνων, στο προαναφερθέν διάστημα σχεδόν επτά στους δέκα ασθενείς (2.954) που κατέληξαν από την Covid-19 ήταν εκτός ΜΕΘ, ενώ εντός ΜΕΘ καταγράφηκαν 1.322 θάνατοι διασωληνωμένων ασθενών, δηλαδή το 30,9% των 4.276 συνολικών θανάτων εκείνο το διάστημα.

Η μέση ηλικία των ασθενών που κατέληξαν εκτός ΜΕΘ είναι τα 82,8 έτη ενώ εντός ΜΕΘ τα 70,7 έτη.[2]

Οσον αφορά στους θανάτους διασωληνωμένων ασθενών εντός ΜΕΘ, παρατηρούμε ότι, ενώ την 42η εβδομάδα (12-18 Οκτωβρίου) η διάμεση ηλικία ήταν τα 79 έτη, όσο πλησίαζε η κορύφωση του 2ου «κύματος» (49η-50η εβδομάδα, 30 Νοεμβρίου-13 Δεκεμβρίου), η διάμεση ηλικία μειώθηκε στα 67 έτη.

Την ίδια περίοδο, όμως, η διάμεση ηλικία των θανόντων εκτός ΜΕΘ κυμάνθηκε από τα 85 έως τα 82 έτη.

Αναφορικά με το πού εντοπίζονται τα περισσότερα νέα κρούσματα, φαίνεται ότι σε επαγγελματικούς χώρους σημειώνονται πολλαπλάσιες νέες συρροές συγκριτικά με άλλους ειδικούς χώρους, όπως κλειστές δομές, εκπαιδευτικά ιδρύματα και δομές υγείας.

Συγκεκριμένα, από τις 2 Νοεμβρίου έως το τέλος του έτους, από 758 νέα κρούσματα[3] που ανιχνεύτηκαν, τα 434 ήταν σε επαγγελματικούς χώρους, όπως βιομηχανίες και ιδιωτικές επιχειρήσεις.

Σε κλειστές δομές, όπως γηροκομεία, ψυχιατρεία, στρατόπεδα, κέντρα αποκατάστασης κλπ, εντοπίστηκαν 166 νέα κρούσματα.

Εξετάζοντας το διάστημα από την εισαγωγή ενός ασθενούς στο νοσοκομείο έως τον θάνατό του, παρατηρούμε ότι τις πρώτες εβδομάδες η πλειονότητα των ασθενών κατέληγε πολύ πιο σύντομα σε σχέση με τις τελευταίες εβδομάδες.

Καταγεγραμένα κρούσματα από τις 2/11/20 ως τις 31/12/20

Συγκεκριμένα, την 46η εβδομάδα (9-15 Νοεμβρίου), οπότε καταγράφηκαν 316 νέοι θάνατοι, ο διάμεσος (median) αριθμός ημερών από την εισαγωγή μέχρι τον θάνατο ήταν 4 ημέρες, ενώ ο μέσος όρος ήταν 10 ημέρες.

Αυτή η διαφορά ενδεχομένως σημαίνει ότι υπήρχαν πολλοί ασθενείς που πέθαιναν πολύ γρήγορα, ενώ λιγότεροι νοσηλεύονταν για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.

«Οι θάνατοι στη Βόρεια Ελλάδα, στην πλειονότητά τους, κατά 75%, συνέβησαν εκτός ΜΕΘ […] οι ασθενείς πήγαιναν πολύ αργά στο νοσοκομείο, ήταν σε πολύ βαριά κατάσταση και δεν προλάβαιναν να νοσηλευθούν σε μονάδα»

είχε δηλώσει η Αναστασία Κοτανίδου, Πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρεία Εντατικής Θεραπείας, σε άρθρο του iMEdD Lab για την ετοιμότητα του Εθνικού Συστήματος Υγείας στην πανδημία και τις ελλείψεις στο ιατρονοσηλευτικό προσωπικό.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχει στη διάθεσή του το iMEdD Lab, την 47η εβδομάδα, οπότε καταγράφηκαν 536 νέοι θάνατοι, μειώνεται ο μέσος όρος της διάρκειας από την εισαγωγή ως τον θάνατο στις 8 ημέρες, ενώ ο διάμεσος αριθμός ημερών παραμένει ο ίδιος.

Αυτό ενδεχομένως σημαίνει ότι αυξήθηκε ο αριθμός των ασθενών που κατέληγαν πολύ γρήγορα.

Από την επόμενη εβδομάδα και μέχρι το τέλος του έτους, αυξάνεται σταδιακά το χρονικό διάστημα από την εισαγωγή έως τον θάνατο –την 53η εβδομάδα φτάνει τις 13 ημέρες (διάμεσος).

Η πίεση του συστήματος υγείας διαφαίνεται και στα στοιχεία που έχει στη διάθεσή του το iMEdD Lab:

Χαρακτηριστικά, την 46η εβδομάδα για κάθε αποσωλήνωση αντιστοιχούσαν 2,45 διασωληνώσεις. Την επόμενη εβδομάδα οι αποσωληνώσεις σχεδόν διπλασιάστηκαν (αύξηση 90%), ώστε να ανταποκριθεί το σύστημα στην πίεση από την ανάγκη νέων διασωληνώσεων.

Αναλύοντας τη σχέση νέων κρουσμάτων με το σύνολο των κρουσμάτων, φαίνεται ότι σε κλειστές δομές ενδεχομένως έγινε μεγαλύτερη διασπορά του ιού, με αποτέλεσμα να καταγράφονται 2.476 κρούσματα από τα 4.769 συνολικά κρούσματα.

Από τα 2.476 κρούσματα σε κλειστές δομές, τα 1.155 (46%) ήταν σε Μονάδες Φροντίδας Ηλικιωμένων, γηροκομεία και Κέντρα Αποκατάστασης.

Παρά το γεγονός ότι σε χώρες όπως η Μεγάλη Βρετανία, καταγράφεται και ανακοινώνεται η θνησιμότητα σε τέτοιες κλειστές δομές, στην Ελλάδα δεν γνωρίζουμε πόσοι από αυτούς τους ανθρώπους σε κλειστές δομές, τελικά, κατέληξαν από τη νόσο.

Σημειώσεις:

[1]. Στοιχεία που αφορούν ολόκληρη τη χώρα, για το διάστημα από τις 12 Οκτωβρίου 2020 έως και τις 3 Ιανουαρίου 2021.

[2]. Μέσος όρος των διάμεσων ηλικιών για τις εβδομάδες 43-53, δηλαδή από τις 19 Οκτωβρίου 2020 έως τις 3 Ιανουρίου 2021.

[3]. Η τιμή αυτή δεν αντανακλά το σύνολο των κρουσμάτων στους παραπάνω χώρους.

Θανάσης Τρομπούκης

Πηγές: iMEdD Lab και Ημεροδρόμος

αναδημοσίευση απο ΡΟΒΕΣΠΙΕΡΟ 

Κατάπτυστη εκδήλωση για τους ναζί εισβολείς από παραστρατιωτική οργάνωση Αλεξιπτωτιστών Κατάπτυστη εκδήλωση για

 

 Κατάπτυστη εκδήλωση για τους ναζί εισβολείς από παραστρατιωτική οργάνωση Αλεξιπτωτιστών

 Κατάπτυστη εκδήλωση για τους ναζί αλεξιπτωτιστές που συμμετείχαν στην
εισβολή στην Κρήτη, διοργανώνει η παραστρατιωτική οργάνωση «Σύνδεσμος Ευρωπαίων Αλεξιπτωτιστών», με αφορμή την συμπλήρωση 80 χρόνων από την Μάχη της Κρήτης.

Η αφίσα που αναρτήθηκε στα κοινωνικά δίκτυα, προβάλλει την εκδήλωση που τιτλοφορείται «Kreta Memorial» (Μνήμη Κρήτης), η οποία προγραμματίζεται για το χρονικό διάστημα 17 - 23 Μαΐου και θα περιλαμβάνει μεταξύ άλλων, επισκέψεις σε τοποθεσίες που προσγειώθηκαν οι αλεξιπτωτιστές, σε μνημεία και μουσεία, αλλά και άλμα με αλεξίπτωτο στο αεροδρόμιο του Μάλεμε, προφανώς ως κάποιο είδους αναπαράστασης.

Και προκειμένου να μην αφήσει περιθώρια «παρεξήγησης» η παραστρατιωτική οργάνωση, ξεκαθαρίζει ευθύς ποιους πρόκειται να τιμήσει, χαρακτηρίζοντας τους ναζί αλεξιπτωτιστές, ως «ελίτ του Γ’ Ραϊχ», οι οποίοι «με τιμή» κατέκτησαν την Κρήτη… Είναι χαρακτηριστικό ότι και η γραμματοσειρά «KRETA» που χρησιμοποιείται στην αφίσα, παραπέμπει στο περιβραχιόνιο που φορούσαν ως διακριτικό, οι ναζί αλεξιπτωτιστές που συμμετείχαν στην εισβολή. Ακόμη και το επετειακό μετάλλιο που θα μοιράσει στους συμμετέχοντες παραπέμπει στον «Σιδηρούν Σταυρό», στο οποίο μάλιστα έχουν συμπεριλάβει και το σήμα της ΕΕ…

Τι είναι ο «Σύνδεσμος Ευρωπαίων Αλεξιπτωτιστών»;

Μετά τις αντιδράσεις η συγκεκριμένη αφίσα, αποσύρθηκε από τον δημόσιο τομέα της ιστοσελίδας 

Ο «Σύνδεσμος Ευρωπαίων Αλεξιπτωτιστών» είναι μια διεθνής παραστρατιωτική οργάνωση με έδρα το Σαλέρνο της Ιταλίας και με κέντρο εκπαίδευσης στην Σλοβακία.

Παρουσιάζεται ως μια μη κερδοσκοπική οργάνωση στην οποία μπορούν να συμμετέχουν αλεξιπτωτιστές των Ενόπλων Δυνάμεων των χωρών της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, τόσο εν ενεργεία όσο και εν αποστρατεία, ενώ παρουσιάζεται και ως κέντρο εκπαίδευσης αλεξιπτωτιστών, πολιτών αλλά και στρατιωτικών.

Μάλιστα στην ιστοσελίδα της δηλώνει ότι ο Σύνδεσμος έχει αναγνωριστεί ως επίσημος προμηθευτής του ΝΑΤΟ (NCAGE code AN876).

Ο Σύνδεσμος έχει ενεργά παραρτήματα στην Ελλάδα και στην Κύπρο, ενώ στο Διοικητικό Συμβούλιο του συμμετέχει ο Γιώργος Κασαγιάννης και στην Εκτελεστική Επιτροπή οι Θωμάς Αποστόλου και Παρασκευάς Καζάς.

1 / 1

Αξιοσημείωτο είναι πως η παραστρατιωτική οργάνωση, μετά την κατακραυγή, έσπευσε να αλλάξει το οργανόγραμμα που βρίσκονταν αναρτημένο στην ιστοσελίδα του,   εξαφανίζοντας τα δύο εκ των τριών Ελλήνων μελών της, ένας εκ των οποίων είναι αστυνομικός εν ενεργεία.

• Σε ανακοίνωσή της για την εκδήλωση που προγραμματίζει η παραστρατιωτική οργάνωση «Σύνδεσμος Ευρωπαίων Αλεξιπτωτιστών» για να τιμήσει του ναζί αλεξιπτωτιστές που συμμετείχαν στην Μάχη της Κρήτης, η Επιτροπή Περιοχής Κρήτης του ΚΚΕ, σημειώνει:

  «Η δημοσιοποίηση πραγματοποίησης της κατάπτυστης εκδήλωσης τιμής στους ναζιστές αλεξιπτωτιστές στα πλαίσια της επετείου της ηρωικής μάχης της Κρήτης, από την οργάνωση «Ευρωπαίοι Αλεξιπτωτιστές» αποτελεί πρόκληση απέναντι στην αντιφασιστική συνείδηση του κρητικού λαού, τις θηριωδίες που υπέμεινε και τους χιλιάδες νεκρούς που θυσίασε στο βωμό του ηρωικού αντιφασιστικού αγώνα των λαών.

  Ακόμα πιο προκλητικό είναι το γεγονός ότι η συγκεκριμένη οργάνωση φέρεται ότι ανήκει επισήμως στις "εφεδρείες" των στρατιωτικών δυνάμεων της ΕΕ και του ΝΑΤΟ και ακόμα ότι ο πρόεδρος και άλλα μέλη της είναι εν ενεργεία στρατιωτικοί χωρών της ΕΕ. Ενώ επίσης φαίνεται ότι δεν είναι η πρώτη φορά που διοργανώνουν αντίστοιχες φιέστες στα πλαίσια των εορτασμών της Μάχης της Κρήτης με την ανοχή κυβερνήσεων και τοπικών φορέων.

  Για άλλη μια φορά είναι εκτεθειμένες η κυβέρνηση, τα αστικά κόμματα, η περιφερειακή και δημοτικές αρχές του νησιού που στηρίζουν με τα μπούνια την δράση των ευρωπαίων και ΝΑΤΟικών φονιάδων στην περιοχή, με τις διευκολύνσεις που παρέχουν για την λειτουργία της βάσης της Σούδας και πολλών άλλων εγκαταστάσεων, βάζοντας σε σοβαρούς κινδύνους το λαό μας.

  Αυτή η στάση σε συνδυασμό με την προώθηση μια σειράς αντιδραστικών προγραμμάτων της ΕΕ που ξεπλένουν το φασισμό, τη στήριξη σε φιλοναζιστικές κυβερνήσεις των βαλτικών και άλλων χωρών της Ευρώπης, την απαράδεκτη υπόθαλψη του ναζιστή ευρωβουλευτή πρώην χρυσαυγίτη Λαγού ως και η υλοποίηση απαράδεκτων εκπαιδευτικών προγραμμάτων όπως το "Μνήμες Κατοχής στην Ελλάδα", είναι ενέργειες που δίνουν αέρα στα πανιά κάθε λογής απογόνων των ναζιστών.

  Η κυβέρνηση και η Περιφέρεια Κρήτης να αναλάβουν τις ευθύνες τους.

  Καλούμε τα σωματεία και όλους τους λαϊκούς φορείς να δηλώσουν σθεναρά ότι είναι ανεπιθύμητοι οι υμνητές των ναζί στο νησί μας.

  Να μην αφήσουμε τους υμνητές του Χίτλερ και των ναζί να δηλητηριάζουν τη συνείδηση του λαού με φασιστικό μίσος, με την εγκληματική ναζιστική ιδεολογία, που από την ίδια τη φύση της εχθρεύεται το λαϊκό κίνημα».

  902.gr
  

ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥ

 

 

Στη δολοφονία με 10 σφαίρες του  δημοσιογράφου  του αστυνομικού ρεπορτάζ Γ. Καραϊβάζ, που του έστησαν ενέδρα δυο άτομα τα οποία επέβαιναν σε μοτοσυκλέτα  μεσημέρι κοντά στο σπίτι του, σύμφωνα με την ειδησεογραφία στελέχη της ΕΛΑΣ βλέπουν συμβόλαιο θανάτου, χωρίς όμως να προσδιορίζονται τα κίνητρά της. Με αφορμή αυτήν την δολοφονική επίθεση η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν  στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σε ελληνική γλώσσα καταδικάζει την απεχθή αυτή πράξη και χαρακτηρίζει ιερή την ελευθερία του τύπου. Ο πρωθυπουργός μας Κ. Μητσοτάκης,  την επόμενη ημέρα,  μετά τη  συνάντηση  με  τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη Μ. Χρυσοχοϊδη σε μήνυμά του αναφέρεται στη δολοφονία του δημοσιογράφου  και την προτροπή του για γρήγορη εξιχνίαση της υπόθεσης, δίνοντας την εντύπωση πως το ενδιαφέρον του μάλλον εστιάζεται στην επίδειξη του ρόλου του ως αποτελεσματικού ηγέτη.                                                                                         Με τη δολοφονία του δημοσιογράφου έρχεται πάλι στο προσκήνιο η σημασία  του τύπου, έντυπου και ηλεκτρονικού, στα αστικά καθεστώτα και ο ρόλος του δημοσιογράφου. Από την επικράτηση της αστικής δημοκρατίας η πεποίθηση πως ο τύπος είναι ο πιο απαραίτητος  μη κυβερνητικός θεσμός της δημοκρατίας κυριαρχεί στον θεωρητικό και πολιτικό λόγο για τη θέση της δημοσιογραφίας στα σύγχρονα αστικά καθεστώτα. Είναι απαραίτητος διότι μπορεί να διασφαλίσει την ανακάλυψη και την κυκλοφορία των πληροφοριών, τη διάδοση και την αντιπαράθεση των απόψεων, με μια λέξη τον καθορισμό των προϋποθέσεων για τη δημόσια συζήτηση που είναι απαραίτητες για τη διαμόρφωση των επιμέρους πολιτικών συμπεριφορών των πολιτών. Από την άλλη όμως μπορεί η παραμόρφωση, επιλογή ή απόκρυψη αυτών των πληροφοριών και απόψεων, να προκαλέσει επιβλαβείς επιπτώσεις στη διαμόρφωση της βούλησης των πολιτών. Πάντως σε κάθε περίπτωση τα συστημικά  ΜΜΕ επωμίζονται το έργο να διαμορφώσουν μια ευρεία συναίνεση της αστικής τάξης με το σύνολο των πολιτών και γι’ αυτό θεωρείται ο τέταρτος πυλώνας της αστικής εξουσίας. Μόνο που τώρα μοιάζει αυτή η δύναμή του να κλονίζεται από την παρακμή των παραδοσιακών μέσων ενημέρωσης, ιδίως των εφημερίδων, όχι μόνο από τις  αδυναμίες που αποδίδονται στους δημοσιογραφικούς φορείς αλλά και την εμφάνιση νέων μέσων που  διευκολύνουν την πρόσβαση όλων στην επικοινωνία, παρακάμπτοντας τη διαμεσολάβηση των δημοσιογράφων. Τα κοινωνικά δίκτυα ακόμα και στο λόγο των δημόσιων αρχών θέτουν τέλος σ’ αυτή τη διαμεσολάβηση.  

             Το συνολικό επίπεδο  της ελευθερίας των μέσων ενημέρωσης αποφασίζεται σε εθνικό επίπεδο, που  τις τελευταίες δεκαετίες δεν απομακρύνεται από τις οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και η αλλαγή των συνολικών συνθηκών για τα μέσα ενημέρωσης απαιτεί ισχυρή θεσμική ισχύ.  Αυτό σημαίνει πως είναι δυνατό θεσμικοί έλεγχοι, όπως νομοθετικοί και δικαστικοί περιορισμοί, να συγκρατούν την εξουσία και την ικανότητα των  κυβερνήσεων από το να καταργήσουν την ελευθερία των μέσων ενημέρωσης, τουλάχιστον σ’ ένα τυπικό επίπεδο. Καθιστώντας έτσι δύσκολο για τις κυβερνήσεις στις αστικές δημοκρατίες να ελέγχουν απροκάλυπτα, συστηματικά και ολοκληρωτικά τον Τύπο.  

            Σε αυταρχικά ή δικτατορικά καθεστώτα οι κυβερνήτες μπορούν να κλείσουν τις ροές ειδήσεων  και να περιορίζουν την πρόσβαση των μέσων ενημέρωσης μέσω εκφοβισμού, βίας και φυλάκισης. Κι ενώ σ’ αυτά τα καθεστώτα οι δολοφονίες των δημοσιογράφων  συχνά λειτουργούν ως αποτρεπτικοί παράγοντες γενικά για την ελευθερία του τύπου, οι δημοσιογράφοι που σκοτώνονται σε δημοκρατίες αντιμετωπίζονται ως μεμονωμένα περιστατικά που στοχεύουν να μην αποκαλυφτούν  συγκεκριμένες ανεπιθύμητες ιστορίες. Είναι που στις αστικές δημοκρατίες καλλιεργείται πάντα η πίστη, ακόμα και ως αυταπάτη, στην προστασία που εξασφαλίζουν  οι πολιτικοί και νομικοί θεσμοί. Και είναι το δικαστικό σώμα και ό,τι ονομάζουμε κράτος δικαίου που πιστεύεται πως διαμορφώνουν τις συνθήκες  εκείνες για ενίσχυση της λογοδοσίας των κρατικών αρχών ή των ισχυρών του χρήματος και μπορούν να  αποτρέψουν τέτοιες παράνομες πράξεις. Ο κίνδυνος όμως της αποκάλυψης ιστοριών που αναφέρονται  σε καταχρήσεις εξουσίας, διεφθαρμένες συναλλαγές και διάφορες μορφές παράνομης δραστηριότητας  ισχυρών ατόμων, όπως πολιτικών ή επιχειρηματιών, θέτουν πολλές φορές σε κίνδυνο τους δημοσιογράφους. Όπως συνέβη στη Μάλτα με τη δολοφονία της δημοσιογράφου Ντάφν Καρουάνα Γκαλιζία που αποκάλυψε σκάνδαλα διαφθοράς στα οποία εμπλέκονταν μέλη της κυβέρνησης και επιχειρηματίες. Γιατί στις αστικές δημοκρατίες, σε καιρό ειρήνης,  η φυλάκισή δημοσιογράφων που ενδέχεται να προσελκύσει ανεπιθύμητη προσοχή και νομικές συνέπειες δεν είναι ο καταλληλότερος τρόπος για εξασφαλιστεί η φίμωσή τους, ενώ οι απειλές ή η δωροδοκία τους δεν είναι πάντα ασφαλής τρόπος.

           Στις αστικές μας δημοκρατίες οι εκλεγμένοι ηγέτες μας ενώ στα λόγια παρουσιάζονται οι πιο ένθερμοι υπερασπιστές της ελευθερίας του Τύπου κάνουν όμως προσπάθειες να χειραγωγήσουν τα μέσα ενημέρωσης κι επομένως τη δημοσιοποίηση των πληροφοριών. Οι κοινές μέθοδοι περιλαμβάνουν αλλαγές ιδιοκτησίας που υποστηρίζονται από την κυρίαρχη εξουσία, πιέσεις και δημόσιες καταγγελίες εκείνων των δημοσιογράφων που σέβονται το επάγγελμά τους, προληπτική υποστήριξη από την κυβέρνηση σε φιλικά συγκροτήματα μέσω μέτρων όπως επικερδείς κρατικές συμβάσεις, ευνοϊκές κανονιστικές αποφάσεις και προτιμησιακή πρόσβαση σε κρατικές πληροφορίες. Ο στόχος είναι να εξυπηρετεί  ο τύπος αυτούς που έχουν την εξουσία  και την οικονομική δύναμη και όχι τους πολίτες.  Παράδειγμα πρόσφατο η περιβόητη λίστα Πέτσα με ποσά που έλαβαν μέσα ενημέρωσης ενώ άλλα αποκλείστηκαν.

            Όσο ο δημοσιογράφος έχει τρομερές δυσκολίες για να γράψει από τη σκοπιά του αναγνώστη, προς τον οποίο απευθύνεται, και είναι συνηθισμένος να εγκλωβίζεται στη σκοπιμότητα των κυβερνητικών χειρισμών και των επιχειρηματικών συμφερόντων τόσο ο στόχος της εγκυρότητας ενός πολιτικού λόγου με συνοχή εγκαταλείπεται και η πληροφορία και αρθρογραφία αποκτούν καθαρά ιδεολογικό χαρακτήρα που συναρτάται με το εντυπωσιακό και θεαματικό. Και καθώς η επιτυχία της συνταγής περιλαμβάνει και  τη μείωση του κόστους, η μαζική υποβάθμιση του δημοσιογραφικού επαγγέλματος συνδέει τη δημοσιογραφία με άμεσες πολιτικές και οικονομικές σκοπιμότητες με τους δημοσιογράφους χειραγωγίσιμους και επιρρεπείς σε εκφοβισμούς.

Αν και ο Τύπος δεν είναι πάντα ο πρώτος θεσμός που δέχεται επίθεση όταν η ηγεσία μιας χώρας έχει μια αντιδημοκρατική στροφή, η καταστολή των ελεύθερων μέσων  ενημέρωσης και οι επιθέσεις στην ανεξαρτησία των ΜΜΕ από κυβερνητικούς και οικονομικούς παράγοντες είναι μια ισχυρή ένδειξη ότι κινδυνεύουν και άλλα πολιτικά δικαιώματα και πολιτικές ελευθερίες.

 

Συμπαιγνίες με την ψήφο των αποδήμων

Πριν ακόμα ψηφιστεί ο νόμος για την ψήφο των αποδήμων, τον Δεκέμβρη του 2019, η ΝΔ είχε κάνει φανερή την πρόθεσή της με την πρώτη ευκαιρία να θέσει ζήτημα άρσης των όποιων δικλίδων και περιορισμών ψηφίστηκαν τελικά, προκειμένου όλοι οι απόδημοι να μπορούν να ψηφίσουν με όλους τους τρόπους (αυτοπρόσωπα και ηλεκτρονικά) στον τόπο διαμονής τους.

Στην προσπάθεια αυτή, ακόμα κι αν σ' αυτήν τη φάση δεν τελεσφορήσει, βρίσκει αρωγό τον ΣΥΡΙΖΑ, που βάζει θέμα αλλαγής του νόμου και άρσης των περιορισμών, με την αρμόδια τομεάρχη του κόμματος να δηλώνει σε ομογενειακή εφημερίδα: «Οχι μόνο θα δώσουμε τη μάχη για την άρση των περιορισμών, αλλά και θα τους καταργήσουμε αμέσως μόλις επιστρέψουμε στη διακυβέρνηση της χώρας. Είναι άδικοι. Υποτιμητικοί. Δεν έχω λόγια να τους χαρακτηρίσω».

* * *

Θυμίζουμε ότι το ΚΚΕ είχε θέσει εξαρχής ορισμένους βασικούς όρους και κριτήρια, ώστε να αποτραπεί η αλλοίωση του εκλογικού σώματος με ψηφοφόρους του εξωτερικού που αποκτούν δικαίωμα ψήφου στη βάση του αναχρονιστικού «δικαίου του αίματος», με την απόκτηση δηλαδή της ελληνικής ιθαγένειας, αλλά δεν έχουν ούτε γνώση της ελληνικής πολιτικής πραγματικότητας, ούτε διατηρούν πραγματικούς και ουσιαστικούς δεσμούς με τη χώρα, ώστε να υφίστανται τις συνέπειες των όποιων πολιτικών τους επιλογών.

Μιλάμε δηλαδή για μετανάστες τρίτης και τέταρτης γενιάς, που απέκτησαν την ελληνική ιθαγένεια από τους προγόνους τους, αλλά δεν έχουν ουσιαστική επαφή με την Ελλάδα, ενδεχομένως να μην την έχουν επισκεφτεί και ποτέ. Γι' αυτό η πρόταση του ΚΚΕ είχε τρεις βασικούς άξονες, προκειμένου να ασκείται το εκλογικό δικαίωμα στον τόπο διαμονής:

• Ο πρώτος είναι η ύπαρξη πραγματικών οικονομικών και κοινωνικών δεσμών με την Ελλάδα, όπως για παράδειγμα οι φορολογικές υποχρεώσεις. Αλλωστε, στον πυρήνα ακόμα και της αστικής αντίληψης για την τυπική ισότητα του δικαιώματος της ψήφου βρίσκεται η συσχέτιση του δικαιώματος του εκλέγειν στις βουλευτικές εκλογές, από τη μία, και της ύπαρξης υποχρεώσεων, από την άλλη, δηλαδή το να υφίσταται κανείς και τις συνέπειες από την όποια πολιτική του επιλογή.
• Ο δεύτερος άξονας είναι η ύπαρξη ενός ανώτατου χρόνου απουσίας από τη χώρα, ή ενός ελάχιστου χρόνου παρουσίας στη χώρα.
• Ο τρίτος άξονας είναι η αυτοπρόσωπη παρουσία σε εκλογικά τμήματα του εξωτερικού, που εγγυάται τη μυστικότητα και την εγκυρότητα της ψήφου. Κυρίως, όμως, εγγυάται την ουσιαστική πολιτική συμμετοχή σε μία εκλογική διαδικασία, σε αντίθεση με όλες αυτές τις θεωρίες της e-democracy, ηλεκτρονικής ή ψηφιακής δημοκρατίας, που είναι πολύ της μόδας τώρα τελευταία και που αποδείχθηκαν κόλαφος σε πρόσφατες εκλογικές διαδικασίες όπως αυτή των προεδρικών εκλογών των ΗΠΑ.

* * *

Οι παραπάνω άξονες εκφράστηκαν στο τελικό νομοσχέδιο, που ψηφίστηκε με ευρεία πλειοψηφία. Να σημειωθεί ότι οι προτάσεις αυτές του ΚΚΕ κάλυπταν και με το παραπάνω όσους έφυγαν ειδικά τα χρόνια της κρίσης, αλλά και πιο πίσω, διαμορφώνοντας ένα εκλογικό σώμα που προσομοιάζει με τις συνθήκες ζωής του ελληνικού λαού στο εσωτερικό, αλλά και με τις ειδικές συνθήκες της μετανάστευσης.

Ταυτόχρονα, διευκολύνονται οι Ελληνες που εργάζονται ή σπουδάζουν στο εξωτερικό και έχουν δεσμούς με τη χώρα, πιθανώς δε και την ελπίδα της επιστροφής, να ασκούν το εκλογικό τους δικαίωμα από τον τόπο διαμονής τους. Από την άλλη, οι προτάσεις αυτές δεν συνιστούσαν ούτε περιορισμό ούτε απώλεια του εκλογικού δικαιώματος, καθώς όσοι δεν έχουν τις προϋποθέσεις για να ενταχθούν στους ειδικούς καταλόγους του εξωτερικού δεν σημαίνει ότι χάνουν και το δικαίωμα ψήφου. Θα μπορούν να το ασκούν κανονικά, αλλά μόνο αν έρθουν στην Ελλάδα για να ψηφίσουν.

* * *

Οι τελευταίες εξελίξεις με την ψήφο των αποδήμων αποκαλύπτουν τη συμπαιγνία ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, με τον δεύτερο να αναλαμβάνει ρόλο «λαγού» για αλλαγές στη νομοθεσία.

Οι εκ των υστέρων «διορθώσεις» και η προσπάθεια να διασκεδαστούν οι εντυπώσεις, με δηλώσεις και τροπολογίες, δεν αλλάζουν το γεγονός ότι η ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ και τα άλλα αστικά κόμματα αντιμετωπίζουν τον απόδημο ελληνισμό ως εκλογική πελατεία, μετρώντας «κουκιά» στον μεταξύ τους ανταγωνισμό για την κυβερνητική εναλλαγή. Και ότι επιδιώκουν με αφορμή την ψήφο των αποδήμων μια τεχνητή αλλοίωση του εκλογικού σώματος, είτε το κάνουν ανοιχτά, όπως η ΝΔ και το ΚΙΝΑΛ, είτε κρύβουν τις προθέσεις τους πίσω από αμφιλεγόμενα και επικίνδυνα σχήματα, για να θολώσουν τα νερά, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ...

Κάλεσμα ξεσηκωμού

Το απεργιακό κάλεσμα ξεσηκωμού για τις 6 Μάη, που απευθύνουν συνδικαλιστικές οργανώσεις, ώστε να αποτελέσει μέρα ταξικού αγωνιστικού γιορτασμού της Εργατικής Πρωτομαγιάς (αφού η 1η Μάη συμπίπτει φέτος με το Μ. Σάββατο), ήδη περνάει από συνδικάτο σε συνδικάτο σε όλη τη χώρα.

Σε θέσεις μάχης τα Σωματεία, οι Ομοσπονδίες και τα Εργατικά Κέντρα που αναλαμβάνουν την πρωτοβουλία στην Αττική, στη Θεσσαλονίκη και σε όλες τις πόλεις, παίρνουν και φέτος την υπόθεση της οργάνωσης της απεργιακής Πρωτομαγιάς στα χέρια τους, ένα χρόνο μετά την ιστορική συγκέντρωση στο Σύνταγμα, όπου έλαμψε η δύναμη της οργάνωσης, της απειθαρχίας στο σιωπητήριο που επιχειρούν να επιβάλλουν κυβέρνηση και εργοδοσία.

Ενα χρόνο, ο οποίος ήταν «γεμάτος» από τις εκατοντάδες μάχες που δόθηκαν για την προστασία της υγείας, της ζωής και των δικαιωμάτων των εργαζομένων, για τη θωράκιση των νοσοκομείων, για μέτρα ασφαλείας στους χώρους δουλειάς, όπου καταγράφονται καθημερινά εργοδοτικά εγκλήματα.

Η φετινή Πρωτομαγιά δεν είναι σαν τις προηγούμενες. Φέτος, 135 χρόνια από την εξέγερση του Σικάγο για το 8ωρο, κυβέρνηση και εργοδοσία ετοιμάζονται να νομοθετήσουν τη 10ωρη δουλειά χωρίς πρόσθετη αμοιβή, ως ένα ακόμα αντεργατικό εργαλείο για την καπιταλιστική ανάκαμψη.

Μαζί με την επίθεση στην Κοινωνική Ασφάλιση, την ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης, το φακέλωμα πρωτοπόρων συνδικαλιστών, τη μονιμοποίηση της τηλεργασίας, όλα μαζί συνθέτουν τον επόμενο γύρο της αντεργατικής επίθεσης, που συνοδεύει τα «καλωσορίσματα» των αστικών κομμάτων στο Ταμείο Ανάκαμψης της ΕΕ.

«Στοίχημα», λοιπόν, για την εργατική τάξη, για τον λαό που υποφέρει, είναι η 6η Μάη να αποτελέσει ορόσημο κλιμάκωσης, ώστε ο Μάης να είναι «μήνας - φωτιά» για κυβέρνηση και κεφάλαιο, αν τολμήσουν να φέρουν το κατάπτυστο νομοσχέδιο που διαφημίζουν με κάθε αφορμή.

Κι αν αυτό είναι το «στοίχημα» για τους εργαζόμενους, για τους αντιπάλους τους είναι να επιβάλουν σιγή νεκροταφείου. Γι' αυτό η κυβέρνηση αμόλησε την πλειοψηφία της ΓΣΕΕ με αποστολή να εκφυλίσει την εργατική Πρωτομαγιά: Αρνήθηκε την πρόταση συνδικάτων και συνδικαλιστών από τον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα για κοινή μέρα εορτασμού την 6η Μάη απέναντι στο νομοσχέδιο της κυβέρνησης με τις «ανατροπές του αιώνα» και ευθυγραμμίστηκε με τη θέση του υπουργείου για μέρα «εορτασμού» την Τρίτη του Πάσχα (!), «κολλητά» δηλαδή με τις αργίες των ημερών.

Η χυδαία επίθεση των εργατοπατέρων κατά τη χτεσινή συνεδρίαση της ΓΣΕΕ στα συνδικάτα, κατηγορώντας τα ότι «διασπείρουν τον ιό» με τις κινητοποιήσεις τους, πρέπει να πάρει απάντηση από τη μαχητική οργάνωση της απεργίας τις επόμενες βδομάδες.

Κάθε επιπλέον σωματείο, κάθε Συνδικάτο, κάθε Επιτροπή Αγώνα, κάθε Ομοσπονδία και Εργατικό Κέντρο που παίρνουν αγωνιστική απόφαση ενίσχυσης του απεργιακού μετώπου που ήδη διαμορφώνεται για τις 6 Μάη, είναι άλλη μια μαχητική απάντηση για λογαριασμό ολόκληρης της εργατικής τάξης, ένα μήνυμα ότι ο λαός δεν το βάζει κάτω. Οτι παλεύει, διεκδικεί, οργανώνει την αντεπίθεση.

Από πέρσι μέχρι φέτος έχει συγκεντρωθεί πλούσια πείρα, πραγματική παρακαταθήκη για την οργάνωση της πάλης μέσα στις πρωτόγνωρες συνθήκες της πανδημίας και της αντεργατικής επίθεσης που οξύνθηκε ακόμα περισσότερο. Η απεργία της 26ης Νοέμβρη, που οργανώθηκε κόντρα στις δυνάμεις του εργοδοτικού συνδικαλισμού, ήταν μία από αυτές τις μάχες, που μαζί με την καθημερινή ακούραστη δράση στους χώρους δουλειάς βάζουν ακόμα πιο ψηλά τον πήχη για την απεργία - σταθμό της 6ης Μάη.

Παίρνοντας τη σκυτάλη από τις κινητοποιήσεις κλάδων όπως του Επισιτισμού - Τουρισμού και του Εμπορίου, των υγειονομικών που παραμένουν στην πρώτη γραμμή, από την περήφανη και νικηφόρα μάχη των μεταλλωρύχων στη Χαλκιδική, κόντρα στην προσπάθεια διάλυσης του Συνδικάτου τους, από τον αγώνα στη ΛΑΡΚΟ, οι εκατοντάδες συνδικαλιστικές οργανώσεις που δίνουν τη μάχη ήδη είναι «στο πόδι».

Το επόμενο διάστημα θα πυκνώσουν οι αγωνιστικές πρωτοβουλίες, οι συσκέψεις, οι εκδηλώσεις μέσα στους χώρους δουλειάς, οι εξορμήσεις και κάθε άλλη δραστηριότητα, για να φτάσει το απεργιακό κάλεσμα πλατιά στην εργατική τάξη. Για μια απεργιακή Πρωτομαγιά, εφαλτήριο νέων αγώνων.

ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ προετοιμάζουν συγκυηβέρνηση;

 

 Σε απόλυτη συμπαιγνία με τον ΣΥΡΙΖΑ, η ΝΔ σπεύδει να αλλάξει τον νόμο για την ψήφο των αποδήμων, καταργώντας κάθε δικλείδα ασφαλείας απέναντι στον κίνδυνο αλλοίωσης του εκλογικού σώματος.

Σαν έτοιμη από καιρό, και αξιοποιώντας ως «λαγό» τη στάση της βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Θ. Τζάκρη, με απόφαση του πρωθυπουργού η κυβέρνηση καταθέτει σήμερα στη Βουλή νομοσχέδιο για την άρση των περιορισμών που έχουν τεθεί για την άσκηση του εκλογικού δικαιώματος των αποδήμων από τον τόπο κατοικίας τους. 

Σύμφωνα με τον υπάρχοντα νόμο, για να ασκηθεί αυτό το δικαίωμα θα πρέπει οι ομογενείς να έχουν αποδεδειγμένη παρουσία στην Ελλάδα δύο έτη την τελευταία 35ετία, καθώς και να υποβάλλουν φορολογική δήλωση στις ελληνικές αρχές. Το κυβερνητικό νομοσχέδιο θα αίρει αυτούς τους δύο περιορισμούς, όπως ανακοίνωσε η κυβερνητική εκπρόσωπος Αρ. Πελώνη.

 

Η συγκεκριμένη ρύθμιση είχε συμφωνηθεί και ψηφιστεί με μεγάλη πλειοψηφία πριν ενάμιση χρόνο. Τότε, το ΚΚΕ είχε τονίσει ότι προϋπόθεση για να απολαμβάνει κάποιος το δικαίωμα της ψήφου είναι  να υφίσταται τις συνέπειες της πράξης του, στην προκειμένη περίπτωση της εκλογής, να απουσιάζει από την Ελλάδα εύλογο χρονικό διάστημα και να υπάρχει αυτοπρόσωπη παρουσία σε πρεσβείες και προξενεία, όχι δηλαδή επιστολική ψήφος που επιτρέπει τη νόθευση του εκλογικού αποτελέσματος. Η ΝΔ υπαναχώρησε από τις θέσεις της, που περιελάμβαναν ακόμη και επιστολική ψήφο, προκειμένου να συγκεντρωθούν οι 200 βουλευτές που απαιτούνταν. 

Ο ένας «κόβει» και ο άλλος «ράβει»

Σε συνέντευξη της στην εφημερίδα «Εθνικός Κήρυκας», η Θ. Τζάκρη, η οποία είναι αρμόδια για θέματα Απόδημου Ελληνισμού του ΣΥΡΙΖΑ, δήλωσε ότι οι περιορισμοί αυτοί είναι «άδικοι» και «υποτιμητικοί» . Ανακοίνωσε δε πως «όχι μόνο θα δώσουμε τη μάχη για την άρση των περιορισμών, αλλά και θα τους καταργήσουμε αμέσως μόλις επιστρέψουμε στη διακυβέρνηση της χώρας».

Παίρνοντας την «πάσα», ο υπουργός Εσωτερικών, Μ. Βορίδης, δήλωσε σε τηλεοπτικό σταθμό πως η κυβέρνηση θα προχωρήσει στην κατάθεση νομοθετικής ρύθμισης, κάτι που ανακοίνωσε και επίσημα η κυβερνητική εκπρόσωπος, Αρ. Πελώνη, κατά την ενημέρωση των πολιτικών συντακτών, σημειώνοντας πως πρόκειται για απόφαση του πρωθυπουργού. «Με τη συμφωνία του ΣΥΡΙΖΑ εξασφαλίζεται η απαραίτητη πλειοψηφία των 2/3 που απαιτείται από το Σύνταγμα», ανέφερε η Αρ. Πελώνη, καλώντας τον ΣΥΡΙΖΑ «να υπερψηφίσει την πλήρη κατάργηση αυτών των κριτηρίων, κάτι που και ο ίδιος επιθυμεί».

ΚΚΕ: Να σταματήσουν τώρα τα πολιτικά παιχνίδια και η συμπαιγνία

Σε σχόλιό του το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ για την ψήφο των αποδήμων αναφέρει:  

«Παρά το γεγονός ότι το νομοσχέδιο για την ψήφο των αποδήμων και τα κριτήρια που αυτό έθετε ψηφίστηκαν με μεγάλη πλειοψηφία πριν ενάμιση χρόνο, αρχικά η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Θ. Τζάκρη και στη συνέχεια ο υπουργός Εσωτερικών της ΝΔ Μ. Βορίδης, με συνεντεύξεις τους, ανοίγουν θέμα κατάργησης αυτών των κριτηρίων.

Ουσιαστικά η κα Τζάκρη εξελίσσεται σε "λαγό" της ΝΔ και ευρύτερων σχεδιασμών και προκαλεί μια συζήτηση για να αμφισβητηθεί και να αναθεωρηθεί αυτό που τα κόμματά τους πρόσφατα ψήφισαν στη Βουλή. Αν δεν υπάρχει άλλου τύπου συνεννόηση ανάμεσα στις ηγεσίες των κομμάτων τους, ανάμεσα στον κ. Τσίπρα και τον κ. Μητσοτάκη...

Να σταματήσουν αμέσως τώρα τα πολιτικά παιχνίδια με τους απόδημους, ανάμεσα στη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ, σε συμπαιγνία προφανώς του κ. Μητσοτάκη με τον κ. Τσίπρα».

902.gr

Λαϊκή απάντηση στην επικίνδυνη πολιτική της εμπλοκής στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς

 

 

 

 Του Γιώργου Μαρίνου, μέλους του ΠΓ της ΚΕ και βουλευτή του ΚΚΕ

Στη διεθνή σκηνή παρατηρείται ιδιαίτερη κι έντονη κινητικότητα. Η αμερικανοΝΑΤΟική μηχανή προχωράει σε πολλά μέτωπα. Η Κίνα διεισδύει σε νέους στρατηγικούς χώρους, με το νέο «Δρόμο του Μεταξιού». Το ευρωατλαντικό μπλοκ στη Μαύρη Θάλασσα και στην Ουκρανία αντιπαρατίθεται με τα συμφέροντα της Ρωσίας και η περιοχή μετατρέπεται σε πολύ «θερμή εστία». Οι θέσεις της ΝΑΤΟικής Τουρκίας για αναθεώρηση της Συνθήκης του Μοντρέ, για το Βόσπορο, μπορεί να ανοίξει τον «ασκό του Αιόλου».

Επιβεβαιώνεται η ανάλυση του ΚΚΕ ότι σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης οξύνονται οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί για τον έλεγχο των αγορών και των πλουτοπαραγωγικών πηγών. Ο καπιταλισμός έχει σαπίσει και ο κίνδυνος γενικευμένων στρατιωτικών αναμετρήσεων με θύματα τους λαούς είναι υπαρκτός.

Οι αστικές τάξεις της Ελλάδας και της Τουρκίας συμμετέχουν στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, συνεργάζονται και συγκρούονται για περισσότερα οφέλη, η ένταση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις διατηρείται για μακρά περίοδο.

Η τουρκική κυβέρνηση διεκδικεί στην περιοχή. Αμφισβητεί τα σύνορα και τα κυριαρχικά δικαιώματα ελληνικών νησιών. Αξιοποιεί τα «παζάρια» με τις ΗΠΑ και την ΕΕ που επιδιώκουν να κερδίσουν την Τουρκία στο «δυτικό στρατόπεδο», να τραβηχθεί από την επιρροή της Ρωσίας, να ισχυροποιηθεί το ΝΑΤΟ. Η προώθηση των στρατηγικών σχέσεων με την Τουρκία αποτελούν την ουσία της πρόσφατης Συνόδου Κορυφής της ΕΕ και της επίσκεψης των προέδρων της Κομισιόν και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στην Άγκυρα.

Η κυβέρνηση της ΝΔ, όπως και οι προηγούμενες απ’ αυτήν, υπηρετεί τη γεωστρατηγική αναβάθμιση των συμφερόντων των οικονομικών ομίλων, βαθαίνει την εμπλοκή της στα πολιτικοστρατιωτικά σχέδια του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ και της ΕΕ. Πατάει στο «στρατηγικό διάλογο» που προώθησε ο ΣΥΡΙΖΑ με τους Αμερικανούς και ετοιμάζει την αναβάθμιση της επικίνδυνης συμφωνίας για τις αμερικανικές βάσεις. Διαθέτει το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης για την άσκηση «Defender Europe», της «πρόβας πολέμου» των ΑμερικανοΝΑΤΟικών κατά της Ρωσίας.

Με ευθύνη των κυβερνήσεων ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ, η χώρα έχει μετατραπεί σε ορμητήριο ιμπεριαλιστικών πολέμων και επεμβάσεων, η κυβέρνηση συμμετέχει σε στρατιωτικές αποστολές στο εξωτερικό, στέλνει πυραύλους «Πάτριοτ» στη Σαουδική Αραβία.

Οι συμμαχίες με Ισραήλ, Αίγυπτο, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Σαουδική Αραβία, η διεκδίκηση ρόλου στη Λιβύη, που γίνεται αγώνας δρόμου για το «μοίρασμα της λείας», οξύνουν τους ανταγωνισμούς, δεν υπηρετούν τα λαϊκά συμφέροντα.

Οι διερευνητικές συνομιλίες Ελλάδας - Τουρκίας αποβλέπουν στη συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο και την Αν. Μεσόγειο προς όφελος αμερικανικών και ευρωπαϊκών ενεργειακών κολοσσών κι αυτό θα τροφοδοτήσει νέο κύκλο αντιπαραθέσεων. Οι συμφωνίες της Μαδρίτης (1997) μέσω ΝΑΤΟ και του Ελσίνκι (1999) μέσω της ΕΕ, επί πρωθυπουργίας του κ. Σημίτη, αναγνωρίζουν «νόμιμα και ζωτικά συμφέροντα» της Τουρκίας στο Αιγαίο και «εκκρεμείς συνοριακές διαφορές», συνιστούν απαράδεκτους συμβιβασμούς που αφορούν τα ίδια τα σύνορα, υπηρετούν το στόχο της συνεκμετάλλευσης που συνδέεται με την προσφυγή στο Δικαστήριο της Χάγης.

Ο λαός μας έχει τη δύναμη να δώσει αποφασιστική απάντηση, να δυναμώσει την πάλη κατά της επικίνδυνης πολιτικής της εμπλοκής, για το ξήλωμα των αμερικανικών βάσεων, να συγκρουστεί με το κεφάλαιο και την εξουσία του και να διαμορφώσει τους όρους για να περάσει η εξουσία στους παραγωγούς του πλούτου, να αποδεσμευτεί η χώρα από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, να οικοδομηθούν αμοιβαία επωφελείς σχέσεις με τους γειτονικούς λαούς.

Αναδημοσιεύεται από την εφημερίδα «Τα Νέα Σαββατοκύριακο»

902gr

«Τσελεμεντέδες»... δημιουργίας προβοκατόρικων ομάδων

 «ΜΥΣΤΙΚΑ ΣΧΕΔΙΑ»

Γ' Μέρος

Οπως ήδη έχουμε αναφέρει και σε προηγούμενα δημοσιεύματα, οι σχέσεις της τρομοκρατίας με τις μυστικές υπηρεσίες είναι κοινό μυστικό. Δεν πρόκειται όμως για μια τυχαία σχέση. Στο παρελθόν, ήρθαν στο φως, με τη δημοσιοποίηση στοιχείων που όχι μόνο προκάλεσαν πολιτικό σεισμό στη Δυτική Ευρώπη και τις ΗΠΑ, αλλά πολύ περισσότερο γιατί επιβεβαίωσαν πόσο λεπτομερής είναι ο σχεδιασμός και η σύμφυση της τρομοκρατίας με μυστικές υπηρεσίες και μηχανισμούς των ιμπεριαλιστικών κρατών. Η διείσδυση, συγκρότηση «τρομοκρατικών ομάδων» και οργανώσεων είναι επίσημη «πολιτική» των μυστικών υπηρεσιών.

Στο πλαίσιο του αφιερώματός μας, σήμερα θα θυμίσουμε πιο αναλυτικά δύο περιπτώσεις:

-- Στη μία έχουμε ήδη αναφερθεί στο αφιέρωμά μας και αφορά το περίφημο «Εγχειρίδιο Εκστρατείας» της CIA, μέσα στο οποίο υπάρχουν οι περιγραφές για το πώς αξιοποιούνταν ή πώς στήνονταν τρομοκρατικές οργανώσεις.

-- Η δεύτερη αφορά απόρρητο έγγραφο της EUROPOL με την ονομασία «Ευρωπαϊκές Βέλτιστες Πρακτικές για το Χειρισμό των Πληροφοριοδοτών», το οποίο εύστοχα χαρακτηρίστηκε σε παλιότερο δημοσίευμα της εφημερίδας μας του 2002 ως «το Εγκόλπιο του προβοκάτορα». Το πώς δηλαδή, η EUROPOL χειριζόταν συνολικά τους ...χαφιέδες της μέσα σε διάφορες οργανώσεις...

Το εγχειρίδιο της CIA

Το «Εγχειρίδιο εκστρατείας για τις μυστικές υπηρεσίες που διεξάγουν επιχειρήσεις σταθεροποίησης» κοινοποιήθηκε στις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες τον Μάρτη του 1970. Τα κωδικά στοιχεία του Εγχειριδίου ήταν FM 30-31 (Field Manual / Εγχειρίδιο επιχειρήσεων) και συνοδευόταν από τρία παραρτήματα. Υπογραφόταν από τον στρατηγό Γουεστμόρλαντ (αρχηγό των αμερικανικών Ενόπλων Δυνάμεων στο Βιετνάμ) και τον στρατηγό Γουίκλαμ.

Το περιεχόμενο του «Εγχειριδίου» δημοσιεύτηκε αποσπασματικά, ή ολόκληρο, σε διάφορες ξένες εφημερίδες, μεταξύ των οποίων και στη γαλλική «Μοντ» τον Σεπτέμβρη 1978. Στην Ελλάδα, δημοσιεύτηκε από το «Βήμα» στις 22 Οκτώβρη 1978 με τίτλο «Απόρρητο αμερικανικό εγχειρίδιο για επιχειρήσεις αποσταθεροποίησης στις χώρες της Δυτικής Ευρώπης».

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο αυτού του «Εγχειριδίου», το οποίο ρίχνει φως στις σχέσεις των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών με τις τρομοκρατικές οργανώσεις, το οποίο μάλιστα πρέπει να αξιολογηθεί και σχετικά με την υπόθεση «17 Νοέμβρη» στη χώρα μας, βρίσκεται στο 6ο κεφάλαιο του δεύτερου παραρτήματος.

Εκεί υπό τον τίτλο: «Μεθοδολογία σταθεροποιητικής δραστηριότητας», αναφέρεται:

«Είναι πιθανόν οι φιλικές κυβερνήσεις να δείχνουν παθητικότητα ή αναποφασιστικότητα απέναντι στον ανατρεπτικό κομμουνισμό (ίσως), εξαιτίας κάποιας χαλάρωσης των βίαιων πράξεων.

Σ' αυτήν την περίπτωση, οι στρατιωτικές μυστικές υπηρεσίες θα πρέπει να είναι σε θέση να πραγματοποιήσουν ειδικές επιχειρήσεις, ικανές να πείσουν την κυβέρνηση και την κοινή γνώμη ότι ο κίνδυνος είναι πραγματικός και υπάρχει επιτακτική ανάγκη να καταπολεμηθεί.

Για την επίτευξη αυτού του στόχου, οι μυστικές υπηρεσίες επιβάλλεται να διεισδύσουν στις ανατρεπτικές οργανώσεις με ειδικούς πράκτορες, που θα έχουν αποστολή να δημιουργήσουν ομάδες δράσης από τα πιο ριζοσπαστικά στοιχεία αυτών των οργανώσεων. Αυτές οι ομάδες δράσης, υπό τον έλεγχο των μυστικών υπηρεσιών, θα εξαπολύσουν κύμα βίαιων ή μη βίαιων εκδηλώσεων, αναλόγως των περιστάσεων. Αν δεν είναι εφικτή η διείσδυση αυτού του είδους, μπορεί να οδηγήσει στον επιδιωκόμενο σκοπό η χρησιμοποίηση οργανώσεων της άκρας αριστεράς».

Το «Εγχειρίδιο» συνοψίζοντας τους στόχους όλων αυτών των επιχειρήσεων υπογραμμίζει: «Από την πλευρά μας ενδιαφερόμαστε να είναι ανοιχτά τα αρχεία των υπηρεσιών ασφαλείας της φιλικής χώρας στις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες (αν δεν είναι ανοιχτά) θα πρέπει να εξεταστεί σοβαρά η δυνατότητα να εξασφαλιστεί πρόσβαση στα αρχεία με ενέργειές μας».

To «Εγχειρίδιο» άρχισε να εφαρμόζεται στη Δυτική Ευρώπη αμέσως μετά την κοινοποίησή του, δηλαδή το 1970. Ωστόσο, βρίσκει την πλήρη εφαρμογή του στην περίοδο που αναλαμβάνουν το τιμόνι της CIA ο Ουίλιαμ Κόλμπι (μέχρι το 1975) και ο Τζορτζ Μπους το 1976. Είναι άξιο επισήμανσης το ότι η εφαρμογή του «Εγχειριδίου» συμπίπτει με την έξαρση της δράσης τρομοκρατικών οργανώσεων, όπως η RAF στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας και οι «Ερυθρές Ταξιαρχίες» στην Ιταλία. Επίσης, είναι αξιοσημείωτο ότι η δράση της «17 Νοέμβρη» στην Ελλάδα αρχίζει το 1975, σ' αυτό το κρίσιμο διάστημα, και έχει όλα τα χαρακτηριστικά που περιλαμβάνονται στο «Εγχειρίδιο».

Υπενθυμίζουμε πως την αυθεντικότητα του «Εγχειριδίου» επιβεβαίωσε ο πρώην Πρόεδρος των ΗΠΑ και πρώην αρχηγός της CIA, Τζορτζ Μπους (πατέρας), λίγες μέρες μετά το χτύπημα της 11ης Σεπτέμβρη 2001 στη Νέα Υόρκη και το αμερικανικό Πεντάγωνο. Στις 16 Σεπτέμβρη δήλωσε: «Η CIA, στο παρελθόν, είχε τοποθετήσει πράκτορές της σε τρομοκρατικές οργανώσεις για να τις χρησιμοποιήσει προς όφελος των εθνικών συμφερόντων»..!

EUROPOL: Το εγκόλπιο του προβοκάτορα

Το 2002 ο «Ριζοσπάστης» φέρνει στη δημοσιότητα ένα πολύ σημαντικό ντοκουμέντο. Πρόκειται για απόρρητο έγγραφο της EUROPOL με την ονομασία «Ευρωπαϊκές Βέλτιστες Πρακτικές για το Χειρισμό των Πληροφοριοδοτών». Αυτό το έγγραφο χαρακτηρίστηκε εύστοχα ως «το Εγκόλπιο του προβοκάτορα».

Πρόκειται για έγγραφο που συντάχθηκε στις 22 Μάρτη του 2002, μετά από συνάντηση εκπροσώπων των κυβερνήσεων των 15 (τότε) κρατών - μελών της ΕΕ.

Αυτό το έγγραφο ήρθε στην επιφάνεια ξανά τον Ιούνη του 2011, όταν η τότε ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα το κατέθεσε στη Βουλή, με αφορμή τις προβοκάτσιες που εκδηλώνονταν σε βάρος μεγάλων συγκεντρώσεων ενάντια στα μνημόνια και την αντιλαϊκή πολιτική.

Ας δούμε πιο αναλυτικά:

Οπως αποκαλύπτεται στο έγγραφο της EUROPOL, που συντάχθηκε στις 22 Μάρτη 2002, ο λόγος που εκπρόσωποι των «15» της ΕΕ συνευρέθηκαν και συσκέφθηκαν είναι ότι «θεωρήθηκε απαραίτητο σε ορισμένα ευρωπαϊκά κράτη να θεσπίσουν κάποιους κανόνες, οι οποίοι αναμένεται να οδηγήσουν σε θετικά αποτελέσματα» όπως (...) τον «καλύτερο χειρισμό του ίδιου του πληροφοριοδότη, σύμφωνα με το πεδίο της δραστηριότητάς του».

Oπως ευθαρσώς σημειώνεται στην πρώτη κιόλας παράγραφο του εγγράφου, «δεν είναι απαραίτητο να εξετάσουμε με λεπτομέρεια σε βάθος το λαβύρινθο των αστυνομικών δραστηριοτήτων για να διαπιστώσουμε την κρίσιμη σημασία ενός Πληροφοριοδότη, οποιοδήποτε όνομα και αν δίνεται σε αυτόν»... Μεταξύ άλλων, δε, η EUROPOL φιλοδοξεί να απαντήσει σε ερωτήματα, που, όπως λέει, έχουν «εγερθεί ανεπίσημα από ορισμένα κράτη - μέλη», στα οποία μεταξύ άλλων περιλαμβάνονται και τα εξής: «1. Πληρώνονται οι πληροφοριοδότες για τη συνεργασία τους; 2. Υπάρχει επίσημη ή ανεπίσημη τιμή; 3. Ποιος είναι ο αρμόδιος για την πληρωμή;».

Να πώς «ορίζει» το έγγραφο τον... πληροφοριοδότη:

«Πληροφοριοδότης - λέει - είναι ένα άτομο το οποίο αποτελεί αντικείμενο εμπιστευτικού χειρισμού και το οποίο παρέχει πληροφορίες και παρέχει συνδρομή στις αρμόδιες Αρχές (...). Οι Πληροφοριοδότες - συνεχίζεται - χρειάζονται αυστηρό έλεγχο και σαφείς οδηγίες για το πώς θα πρέπει να ενεργούν για να προστατέψουν τους εαυτούς τους και για το τι επιτρέπεται και για το τι δεν επιτρέπεται να κάνουν».

Το καλύτερο όμως είναι το επόμενο και σχετίζεται ακριβώς με το τι μπορούν ή δεν μπορούν να κάνουν οι χαφιέδες. Ο χαφιές, λοιπόν, «εάν διαπράττει έγκλημα ενώ είναι πληροφοριοδότης θα υπόκειται σε σύλληψη εκτός εάν έχει δοθεί σε αυτόν καθεστώς συμμετέχοντος πληροφοριοδότη και παραμένει εντός των προσδιορισμένων ορίων»!

Αμέσως μετά, τα πράγματα γίνονται πιο συγκεκριμένα. Γράφουν λοιπόν: «Ενας συμμετέχων πληροφοριοδότης είναι ένας πληροφοριοδότης ο οποίος με την έγκριση μιας καθορισμένης εξουσιοδοτούσας Αρχής, σύμφωνα με την εθνική νομοθεσία ή τις κατευθυντήριες γραμμές, επιτρέπεται να συμμετάσχει σε ένα έγκλημα, το οποίο άλλοι ήδη προτίθενται να διαπράξουν»!

Ειδική αναφορά και μάλιστα σε εκτενές κεφάλαιο γίνεται στο θέμα της «αμοιβής» του πληροφοριοδότη.

Κατά την EUROPOL, «η ανταμοιβή ενός Πληροφοριοδότη είναι μια αμοιβή για παροχή υπηρεσίας σε μετρητά, αγαθά ή άλλα ωφελήματα». Εξειδικεύοντας, η EUROPOL αναφέρει ότι «ένα ωφέλημα μπορεί να περιλαμβάνει την παροχή πληροφοριών σε ένα Δικαστήριο, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε μια μετριασμένη ποινή γι' αυτόν τον Πληροφοριοδότη, ο οποίος έχει καταδικαστεί για ένα αδίκημα»!

Η EUROPOL σημειώνει με έμφαση ότι «είναι ζωτικής σημασίας η κατάλληλη χρηματοδότηση του συστήματος Πληροφοριοδοτών», αλλά εντούτοις «δεν είναι δυνατόν να δοθεί ένας ακριβής κανόνας για το ποσόν των χρημάτων που θα πρέπει να είναι διαθέσιμα για οποιονδήποτε συγκεκριμένο αριθμό Πληροφοριοδοτών». Ως εκ τούτου, το ακριβές αντίτιμο θα καθοριστεί «με την πάροδο του χρόνου», οπότε και η Υπηρεσία θα καταλήξει «σε μια καλή άποψη των άριστων επιπέδων του προϋπολογισμού», αφού ληφθεί υπόψη της:

α) «Η περιγραφή της φύσης της υπόθεσης, συμπεριλαμβανομένων των εμπλεκομένων Υπηρεσιών, του ιστορικού των δραστών, των λεπτομερειών και του στόχου των σκοπούμενων ερευνών και η σημασία των αποδεικτικών στοιχείων, που είναι πιθανόν να προκύψουν».

β) «Ο όγκος των εντοπισθέντων περιουσιακών στοιχείων, ή στοιχείων που είναι πιθανόν να εντοπιστούν για δήμευση».

γ) «Η φύση και η αξία των παρεχόμενων πληροφοριών».

Στο εν λόγω ντοκουμέντο τονίζεται με έμφαση ότι «ο χρονικός προσδιορισμός των πληρωμών μπορεί να έχει μια σημαντική επίπτωση στη διεξαγωγή των ερευνών και θα πρέπει να καταβάλλεται ιδιαίτερη προσοχή, όσον αφορά τον πλέον κατάλληλο χρόνο για την καταβολή της ανταμοιβής». Εδώ, μάλιστα, υπάρχει και επεξήγηση:

«Η αποτελεσματική λειτουργία του Συστήματος των Πληροφοριοδοτών ενισχύεται σημαντικά - όπως αναφέρεται - και από τη γρήγορη πληρωμή, επειδή αυτή: α) δείχνει καλή πίστη από την πλευρά των Χειριστών και του Ελεγκτή, β) ενισχύει την αυτοεκτίμηση του Πληροφοριοδότη, γ) ενισχύει το δεσμό μεταξύ του Πληροφοριοδότη και της εμπλεκόμενης υπηρεσίας, δ) ενθαρρύνει τον Πληροφοριοδότη σε πολλές περιπτώσεις να συνεχίσει τη δραστηριότητά του».

(συνεχίζεται...)

ΝΑΤΟ, Μαύρη Θάλασσα και Συνθήκη του Μοντρέ

Η συζήτηση για το καθεστώς που διέπει τα στενά του Βοσπόρου και των Δαρδανελίων, με βάση τη Συνθήκη του Μοντρέ, αναθερμαίνεται στο έδαφος ανταγωνισμών που οξύνονται στην περιοχή. Θυμίζουμε ότι η Συνθήκη (του 1936) μεταξύ άλλων ρυθμίζει τους όρους διέλευσης των πλοίων από τα «Τουρκικά Στενά», που συνδέουν τη Μαύρη Θάλασσα με το Αιγαίο και τη Μεσόγειο, ενώ περιλαμβάνει μια σειρά από ρήτρες σχετικά με το είδος και τον αριθμό των πολεμικών πλοίων που μπορούν να περνάνε προς τη Μαύρη Θάλασσα.

Για παράδειγμα, προβλέπει ότι τα πολεμικά πλοία μη παρευξείνιων κρατών που διέρχονται τα Στενά πρέπει να έχουν εκτόπισμα μικρότερο από 15.000 τόνους, δεν επιτρέπεται να περάσουν περισσότερα από 9 πολεμικά πλοία μη παρευξείνιων κρατών τη φορά, συνολικής χωρητικότητας που δεν υπερβαίνει τους 30.000 τόνους, και επιτρέπεται να παραμείνουν στη Μαύρη Θάλασσα για χρονικό διάστημα που δεν υπερβαίνει τις 21 μέρες. Για να δώσουμε μια ιδέα, μια φρεγάτα του ελληνικού ΠΝ έχει εκτόπισμα περίπου 3.500 τόνους, ένα αμερικανικό αεροπλανοφόρο περίπου 100.000 τόνους και ένα πλοίο αμφίβιων επιθέσεων των Αμερικανών περίπου 40.000 τόνους.

***

Οι περιορισμοί αυτοί θέτουν εμπόδια στις επιχειρήσεις και στα σχέδια του ΝΑΤΟ. Για τον λόγο αυτό, ειδικά τα τελευταία χρόνια, μετά και την ιμπεριαλιστική επέμβαση στην Ουκρανία, η προσπάθεια αναθεώρησης ή με διάφορους τρόπους «παράκαμψης» της Συνθήκης του Μοντρέ αποτελεί πάγιο ΝΑΤΟικό στόχο, ώστε να προωθηθούν τα σχέδια περικύκλωσης της Ρωσίας.

Θυμίζουμε πως δύο μόλις χρόνια μετά τα γεγονότα στην Ουκρανία, το 2016, η τότε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ (με πρόσχημα το Προσφυγικό) συνυπέγραψε τη μόνιμη ναυτική παρουσία της ΝΑΤΟικής δύναμης SNMG2 στο Αιγαίο, ακριβώς πάνω στον «διάπλου» των ρωσικών πλοίων από τον Εύξεινο Πόντο προς τη Μεσόγειο. Με «πάτημα» τη μόνιμη αυτή παρουσία, οι ΝΑΤΟικές δυνάμεις αναπτύσσονται έκτοτε τακτικότερα και προς τη Μαύρη Θάλασσα.

Στη Σύνοδό του το 2018, το ΝΑΤΟ έδωσε το «σήμα» για την παραπέρα συγκέντρωση δυνάμεων και στη Μαύρη Θάλασσα, μέσα και από τον δίαυλο του Αιγαίου, μιλώντας για «ανάγκη ανανεωμένης εστίασης στη Μαύρη Θάλασσα» και σημειώνοντας στη σχετική διακήρυξη ότι «ορισμένα εναέρια και ναυτικά μέτρα στην περιοχή του Ευξείνου Πόντου οδήγησαν σε σημαντική αύξηση της παρουσίας και της ναυτικής δραστηριότητας του ΝΑΤΟ στον Εύξεινο Πόντο. Χαιρετίζουμε την πρόοδο προς την πλήρη εφαρμογή των συμφωνηθέντων μέτρων, και ιδιαίτερα στον τομέα της ναυτιλίας, επισημαίνοντας ότι απαιτείται περαιτέρω εργασία», με κατεύθυνση την ανάπτυξη σε μόνιμη βάση ΝΑΤΟικής αρμάδας στην περιοχή, κόντρα στην εκεί ρωσική παρουσία.

***

Το ίδιο διάστημα, μια σειρά από ευρωατλαντικές «δεξαμενές σκέψης», όπως η «The Heritage Foundation», σημείωναν τη σημασία «για τη Συμμαχία να επικεντρωθεί σε μια περιοχή που έχει γεωπολιτική σημασία: Στον Εύξεινο Πόντο. Μετά την παράνομη προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία το 2014, η Μαύρη Θάλασσα έχει καταστεί ρωσική λίμνη. Αυτό αποτελεί άμεση απειλή για τα συμφέροντα ασφαλείας των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ».

Μιλώντας άλλωστε για τη «Σημασία της Μαύρης Θάλασσας», τόνιζε ότι «πολλοί σημαντικοί αγωγοί πετρελαίου και φυσικού αερίου, καθώς και καλώδια οπτικών ινών, διασχίζουν τη θάλασσα. Σε όλη την ιστορία της περιοχής, ο Εύξεινος Πόντος έχει αποδειχθεί γεωπολιτικά και οικονομικά σημαντικός. Για τις ΗΠΑ, η στρατηγική σημασία της Μαύρης Θάλασσας απορρέει ουσιαστικά από τις υποχρεώσεις της στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ. Τρεις από τις έξι χώρες της Μαύρης Θάλασσας (Τουρκία, Βουλγαρία και Ρουμανία) βρίσκονται στο ΝΑΤΟ. Αλλες δύο χώρες (η Ουκρανία και η Γεωργία) συμμετέχουν στο πρόγραμμα "Σύμπραξη για την Ειρήνη" του ΝΑΤΟ (και η Γεωργία είναι επίσημα υποψήφιο κράτος - μέλος του ΝΑΤΟ)».

* * *

Απαριθμώντας εξάλλου τα εμπόδια που βρίσκει ο ευρωατλαντικός άξονας στην πρόσβαση, παρουσία και δράση στην περιοχή, σημείωνε: «Η Σύμβαση του Μοντρέ, του 1936, καθιστά δύσκολη τη διατήρηση μιας ισχυρής ναυτικής παρουσίας στο ΝΑΤΟ».

Το αυξανόμενο αμερικανοΝΑΤΟικό ενδιαφέρον για τη Μαύρη Θάλασσα καταγράφεται και στις μέρες που περνάνε τα ΝΑΤΟικά πλοία εκεί: Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση του ΝΑΤΟ για το 2018, τα πλοία των δύο μόνιμων ναυτικών αρμάδων του ΝΑΤΟ που επιχειρούν σε Μεσόγειο και Μαύρη Θάλασσα (SNMG2 και SNMCMG2) πέρασαν 120 μέρες το 2018 επιχειρώντας στη Μαύρη Θάλασσα, από «μόλις» 80 το 2017. Το 2019 οι ΗΠΑ έστειλαν πολεμικά πλοία τους στη Μαύρη Θάλασσα για 125 μέρες και το ΝΑΤΟ πλοία του εκεί για άλλες 125.

Αλλά και η τρέχουσα ετήσια έκθεση του ΝΑΤΟ, για τα πεπραγμένα της λυκοσυμμαχίας το 2020, αναφέρει ότι ακόμα και σε συνθήκες πανδημίας τα πλοία των 2 αρμάδων πέρασαν 105 μέρες στη Μαύρη Θάλασσα, χώρια τα άλλα πολεμικά πλοία που κράτη - μέλη έστειλαν μεμονωμένα για ασκήσεις που διοργανώνουν οι Ρουμανία, Βουλγαρία και Τουρκία, αλλά και οι Ουκρανία και Γεωργία.

* * *

Και σε αυτά τα επικίνδυνα ΝΑΤΟικά σχέδια η Ελλάδα είναι βαθιά μπλεγμένη, με ευθύνη όλων των κυβερνήσεων. Οι ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις συμμετέχουν με πλοία στις ΝΑΤΟικές αρμάδες ή στέλνουν μεμονωμένα πλοία για συμμετοχή στις ΝΑΤΟικές ασκήσεις στη Μαύρη Θάλασσα, και μάλιστα «με καμάρι» δηλώνουν ότι είναι τα μοναδικά ΝΑΤΟικά πλοία που αυξάνουν χρόνο με τον χρόνο την παρουσία τους. Την ίδια στιγμή, η Πολεμική Αεροπορία έχει αναλάβει στο πλαίσιο του ΝΑΤΟικού καταμερισμού να φυλάει τον εναέριο χώρο και της Βουλγαρίας, που απλώνεται στη Μαύρη Θάλασσα, να βρίσκεται δηλαδή στην πρώτη γραμμή μιας πιθανής ιμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης.

Τα ΝΑΤΟικά πλοία υποστηρίζονται στη βάση των Αμερικανών στην Σούδα ή λαμβάνουν αεροπορική υποστήριξη από αεροσκάφη πολλαπλών ναυτικών αποστολών (MMA) Ρ-8 «Poseidon», που απογειώνονται και από την αεροπορική βάση της Σούδας. Ενώ το όλο σχέδιο για στρατιωτική χρήση της Αλεξανδρούπολης από τους Αμερικανούς έχει και την πτυχή του ελέγχου των Δαρδανελίων ως σημείου εισόδου - εξόδου του Ρωσικού Στόλου. Στοιχεία όλα μιας εμπλοκής που βαθαίνει επικίνδυνα και πρέπει να βρει το λαό απέναντι, όπως επιβεβαιώνουν και οι τελευταίες εξελίξεις.

Επενδύσεις

Την «εκτόξευση του ελατηρίου» που συμπιέστηκε στη διάρκεια της πανδημίας και θα προκαλέσει «αναπτυξιακό άλμα», όταν φύγει η βαριά σκιά της από την οικονομία, προαναγγέλλουν τα αστικά επιτελεία, καλλιεργώντας προσδοκίες στο λαό ότι τα δύσκολα πέρασαν και τα καλύτερα είναι μπροστά.

Ισχυρίζονται λοιπόν ότι η «δοκιμασία» της πανδημίας φτάνει στο τέλος της και ότι όλες οι προϋποθέσεις για μια γενναία οικονομική ανάκαμψη την «επόμενη μέρα» βρίσκονται στο τραπέζι: Συσσωρευμένα κεφάλαια, επενδυτικό ενδιαφέρον και προπάντων τα δεκάδες δισ. ευρώ του Ταμείου Ανάκαμψης, που θα αποτελέσουν «λίπασμα» σε έναν νέο κύκλο ανάπτυξης.

Και μόνο η αναφορά στα συσσωρευμένα κεφάλαια που λιμνάζουν είναι ομολογία ότι την κρίση δεν την προκάλεσε η πανδημία. Οπως σημειώνεται και στο δεύτερο κείμενο των Θέσεων της ΚΕ του ΚΚΕ για το 21ο Συνέδριο του Κόμματος, «η πανδημία έπαιξε ρόλο στον χρόνο και στο βάθος εκδήλωσης της κρίσης, όμως δεν ήταν η αιτία της. Λειτούργησε σαν καταλύτης, σαν ένα πρόσθετο χειρόφρενο στην κίνηση της διεθνούς οικονομίας που είχε ήδη επιβραδυνθεί. Η επιβράδυνση που εμφανίστηκε ήδη το 2019 ανέδειξε το μεγάλο μέγεθος υπερσυσσωρευμένου κεφαλαίου, το οποίο δεν μπορούσε να ανακεφαλαιοποιηθεί, να επενδυθεί, διασφαλίζοντας ικανοποιητικό ποσοστό κέρδους».

Με άλλα λόγια, αυτό που τώρα παρουσιάζουν ως διέξοδο από την κρίση ...είναι η αιτία που την προκάλεσε: Η συσσώρευση κεφαλαίων που δεν επενδύονται, επειδή το ποσοστό κέρδους δεν ικανοποιεί τους επενδυτές. Αλλωστε, και στο τέλος της προηγούμενης κρίσης προέβλεπαν θεαματικούς ρυθμούς ανάπτυξης, πράγμα που δεν έγινε ποτέ. Αντ' αυτού, η ανάπτυξη στην ΕΕ και στη χώρα μας ήταν αναιμική και επισφαλής, πριν την επιβράδυνση και τελικά τη νέα κρίση, μέσα σε διάστημα ούτε δύο ετών!

Αυτόν τον «γόρδιο δεσμό» επιχειρεί μάταια να λύσει η πρωτοφανής κρατική παρέμβαση σε όλα τα καπιταλιστικά κράτη και κέντρα, στηρίζοντας με χρήμα και νέο κύκλο αντεργατικών - αντιλαϊκών μεταρρυθμίσεων τη δημιουργία προϋποθέσεων για πιο κερδοφόρες επενδύσεις, αξιοποιώντας και την πανδημία ως «ευκαιρία» για το κεφάλαιο.

Αν οι επενδυτές που ...κάνουν ουρά περίμεναν απλά να τελειώσει η πανδημία για να επενδύσουν, τότε τι χρειάζονται τα υπόλοιπα εργαλεία που παρουσιάζονται ως «αναγκαία» για να «εκτοξευθεί το ελατήριο»; Τι χρειάζονται για παράδειγμα τα δισ. ευρώ του Ταμείου Ανάκαμψης, που θα προέλθουν από νέα φοροαφαίμαξη των λαών, και η μακροσκελής λίστα με τις αντεργατικές - αντιλαϊκές ανατροπές που το συνοδεύουν;

Τι χρειάζονται η επιβολή της 10ωρης δουλειάς και οι άλλοι όροι για την εκταμίευση των δόσεων, που καθιστούν τη συμφωνία για το Ταμείο της ΕΕ ένα «σούπερ μνημόνιο» στην πλάτη του ελληνικού και των άλλων λαών;

Η μεγάλη κρατική παρέμβαση, με επεκτατική δημοσιονομική πολιτική και ενίσχυση των επιχειρηματικών ομίλων, αλλά και με σταθερό προσανατολισμό στην ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας μέσα από την πολιτική φθηνότερης εργατικής δύναμης και την προώθηση των ιδιωτικοποιήσεων, είναι τα «εργαλεία» για τη «βελτίωση του επενδυτικού κλίματος», που φορτώνουν την κρίση στο λαό.

Το ίδιο ισχύει και με το «πράσινο new deal» σε ΗΠΑ και ΕΕ, που προωθείται στο όνομα τάχα της «προστασίας του περιβάλλοντος» και της «δημόσιας υγείας». Οπως όμως περιγράφουν οι Θέσεις, «ουσιαστικά η μεγάλη κρατική παρέμβαση διασφαλίζει τη διαμόρφωση κινήτρων με τη χρηματοδότηση νέων επενδύσεων στους τομείς της Ενέργειας, των Μεταφορών, της μεταποίησης κ.α., ενώ ταυτόχρονα προωθεί την ελεγχόμενη απαξίωση κεφαλαίου (π.χ. κλείσιμο λιγνιτικών σταθμών, απόσυρση συμβατικών αυτοκινήτων, αλλαγή ενεργειακών δικτύων)».

Αυτή είναι η πραγματικότητα που κρύβεται πίσω από τα «ταρατατζούμ» περί ανάπτυξης. Και, βέβαια, σε αυτές τις συνθήκες είναι δύσκολο να προβλέψουμε αν η επαναφορά σε σχετική ανάκαμψη θα γίνει μετά την άρση των περιοριστικών μέτρων λόγω πανδημίας ή αν αντίθετα η ανάσχεση της ανάκαμψης διαρκέσει, ο λαός όμως «έκαψε τη γούνα του» κάθε φορά που οι προσδοκίες του για μια καλύτερη ζωή ταυτίζονταν με τη μία ή την άλλη εκδοχή της αστικής πολιτικής, ποντάροντας στην αλλαγή «μείγματος» διαχείρισης και στην αντίστοιχη κυβερνητική εναλλαγή που θα την υπηρετεί.

Στο χέρι του είναι σήμερα να σπάσει τον φαύλο κύκλο: «Επενδύοντας» στον αγώνα για σύγχρονα δικαιώματα στη δουλειά και στη ζωή, βάζοντας μπροστά τις δικές του σύγχρονες ανάγκες!