ΡΗΤΟΡΙΚΗ ΕΞΩΡΑΪΣΜΟΥ

 

 

Ο εορτασμός της  εργατικής Πρωτομαγιάς, της δεύτερης σε καιρό πανδημίας, που εορτάζεται με απεργία στις 6 Μαΐου, με επίκεντρο το εργασιακό νομοσχέδιο του υπουργού Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων Κωστή Χατζηδάκη αναδεικνύει το χάσμα που χωρίζει την εργατική τάξη από το κεφάλαιο. Βέβαια ο υπουργός δεν σταματά να υποστηρίζει πως με το νομοσχέδιο του δεν καταργείται το 8ωρο και η πενθήμερη εργασία, αλλά η ευελιξία  στη διευθέτηση του χρόνου εργασίας, που  γίνεται κατόπιν συμφωνίας εργαζόμενου και εργοδότη, δίνει δυνατότητα για καλύτερη ρύθμιση της κατανομής του χρόνου του εργαζομένου, ενώ προστατεύονται τα δικαιώματά του από τις αυθαιρεσίες κακών εργοδοτών με την καθιέρωση της ψηφιακής κάρτας απασχόλησης. Γιατί, όπως ισχυρίζεται,  αυτή η διευθέτηση έχει ως βάση το οκτάωρο και όσοι αντιδρούν υποστηρίζουν «αραχνιασμένα δόγματα του ’50 και του του ΄60». Γι’ αυτό βέβαια και προωθούνται η κατάργηση ασφαλιστικών δικλείδων για τις απολύσεις, οι ατομικές συμβάσεις εργασίας, ο περιορισμός της λειτουργίας των συνδικάτων, η ηλεκτρονική ψήφος για πραγματοποίηση της απεργίας. Μ’ αυτά τα μέτρα επιτυγχάνεται ο στόχος, όπως δηλώνει ο υπουργός, «να αντιμετωπίσουμε τα πραγματικά προβλήματα των εργαζομένων».            

       Μόνο που υπάρχει ένα μεγάλο χάσμα μεταξύ της ρητορικής και της πραγματικότητας. Η κυβέρνηση προσπαθεί με έναν φιλεργατικό λόγο, που εστιάζει στη δυνατότητα ρύθμισης εξατομικευμένων προγραμμάτων στην εργασία, να πείσει για τις ωφέλειες που θα έχουν οι εργαζόμενοι με την εφαρμογή τους.  Αυτή η έννοια των εξατομικευμένων προγραμμάτων, μέρος του λεξιλογίου που σχετίζεται με το χρόνο εργασίας, έχει γνωρίσει πολλά συνώνυμα, όπως ευλύγιστο ή ευέλικτο ή και  ελεύθερο ωράριο, που αναφέρονται σε χαρακτηριστικά εξατομικευμένων προγραμμάτων τα οποία προβάλλονται  από το κεφάλαιο, υποστηρίζοντας πως  ευνοούν την επιλογή του υπαλλήλου για αύξηση του  ελέγχου των χρονικών ορίων στη δουλειά, επιτρέποντάς του μια προσωπική αυτονομία.  Σε μια τέτοια προσπάθεια εξωραϊσμού της επέκτασης του εργασιακού χρόνου ο υπουργός χρησιμοποίησε το παράδειγμα με τις ελιές που μπορεί ο εργαζόμενος να μαζέψει στο κτήμα του με άδεια  πληρωμένη, αφού σε άλλο χρόνο θα την έχει δουλέψει με υπερωρίες.    

          Κι αν στη δεκαετία του ’70 με τα εξατομικευμένα προγράμματα καλλιεργούνταν η ελπίδα για μια αλλαγή στον τρόπο διαχείρισης των χρονικών ορίων της εργασίας χωρίς ένα άκαμπτο γραφειοκρατικό πλαίσιο, σαν μια απελευθέρωση από τα δεσμά των χρόνων της βιομηχανικής δουλειάς και μια σύνδεση με το άτομο και τις ανάγκες του, η συνέχεια δεν ήταν καθόλου ευνοϊκή για τον εργαζόμενο. Γιατί αυτό  το πλαίσιο εργασίας που καθιερώνεται προκύπτει  εξαιτίας της οικονομικής κρίσης και επιβράδυνσης της ανάπτυξης σε συνδυασμό με την αύξηση της ανεργίας, την οικονομική παγκοσμιοποίηση, την επιδίωξη κερδοφορίας με την  εντατικοποίηση του ανταγωνισμού που σχετίζεται και με νέες μορφές παραγωγικής οργάνωσης. Στην πραγματικότητα λοιπόν αποκλείεται η ατομική επιλογή του εργαζομένου κι αυτά τα εξατομικευμένα προγράμματα τελικά συσχετίζονται με εργασία μερικής απασχόλησης, επέκτασης ωραρίου, απλήρωτων υπερωριών και δεν λαμβάνονται υπόψη ούτε οι επιπτώσεις στις συνθήκες διαβίωσης του εργαζομένου ούτε οι δικές του επιλογές. 

         Η ευελιξία και η διαφοροποίηση στο χρόνο εργασίας, με την υπόσχεση της διαχείρισης από τους εργαζόμενους των χρονικών πλαισίων της εργασίας σε συμφωνία με τον εργοδότη, χρησιμοποιήθηκε στην τελική για να οδηγήσει στο ξεπέρασμα της τυποποίησης των χρονικών κανόνων που επικρατούσαν μεταπολεμικά.  Αυτή η τυποποίηση των ωρών εργασίας, δηλ. περίπου 40 την εβδομάδα, 8 ώρες την ημέρα με εβδομαδιαία ανάπαυση δυο συνεχόμενων ημερών, ένα μήνα ετήσιας άδειας και νομικές εγγυήσεις γι’ αυτά,  χρειάστηκε πάνω από έναν αιώνα για να θεσμοθετηθούν μετά από δύσκολους και αιματηρούς αγώνες των εργαζομένων. Κι αν διαφημίζονται αυτά τα εξατομικευμένα προγράμματα πως ευνοούν τον εργαζόμενο, είναι όμως που ο εργοδότης στην τελική τα επιβάλλει, εκτρέποντας την ατομική επιλογή του εργαζομένου προς όφελος της επιχείρησης.  Ο καπιταλισμός έχει μάθει, γιατί του κοστίζει λιγότερο,  να μη γίνεται βίαιος πριν εξαντλήσει όλα τα μέσα για να κλέψει τη συναίνεση του εργαζομένου με φρούδες ελπίδες και μάταιες υποσχέσεις. Κι αυτή  η υπόσχεση της ατομικής επιλογής γίνεται  το μέσο για να κερδηθεί η συναίνεση των εργαζομένων, που χωρίς συλλογικές συμβάσεις και με υψηλή ανεργία δεν έχουν άλλη επιλογή από εκείνη του εργοδότη, αν θέλουν να διατηρήσουν την δουλειά τους.  Γι’ αυτό και το επιχείρημα για μια καλύτερη ισορροπία μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής ζωής είναι αβάσιμο και  παραμένει άνευ ουσίας.

        Ήδη από τις δεκαετίες του ’80 και ’90 είχαν ξεκινήσει τα σχέδια για καταστρατήγηση του οκτάωρου και  στο τραπέζι των συλλογικών διαπραγματεύσεων γινόταν λόγος  για συμβιβασμό, αντιπαραθέτοντας την αυξημένη ευελιξία στη μείωση του χρόνου εργασίας. Οι μειωμένες εβδομαδιαίες ώρες εργασίας, με την αντίστοιχη μείωση μισθού βέβαια, αρχίζουν να αντιμετωπίζονται σαν ένας τρόπος για δημιουργία θέσεων εργασίας, ώστε να αποφεύγονται οι απολύσεις, καθώς οι εργοδότες επιδιώκουν ευέλικτες ώρες εργασίας για να αυξήσουν την ικανότητά τους να ανταποκρίνονται στις διακυμάνσεις της ζήτησης. Σ’ αυτές τις απαιτήσεις του κεφαλαίου  οι κυβερνήσεις εμπλέκονται ενεργά, αλλάζοντας τη νομοθεσία.

           Μ’ αυτό το νομοσχέδιο λοιπόν επιδιώκεται η παγίωση στην εργατική νομοθεσία  στοιχείων που βασίζονται στους κανόνες του ανταγωνισμού  και της κερδοφορίας του κεφαλαίου εις βάρος των εργαζομένων και των συνθηκών εργασίας.  Κι αν μοιάζει τέτοια νομοσχέδια να αποκλίνουν τελείως από αυτήν την αρχή που υποστηριζόταν πως το αστικό κράτος ενστερνίζεται με τους κανόνες του εργατικού δικαίου, δηλ.  την προστασία του αδύνατου πόλου της εργασιακής σχέσης που είναι ο  εργαζόμενος, είναι γιατί ποτέ ο καπιταλισμός δεν προστάτευε τις δυνάμεις της εργασίας. Είναι οι εργατικοί αγώνες και ο φόβος του αντίπαλου δέους, της Σοβιετικής Ένωσης, που επέβαλλαν αυτό που θεωρήθηκε μεταπολεμικά ως μοντέλο εργασίας με τη σταθερότητα, την ασφάλεια, τις απολαβές και τα δικαιώματα των εργαζομένων.

      Με την καπιταλιστική κρίση και με τον σοσιαλιστικό κόσμο νικημένο και το  εργατικό κίνημα αδύναμο, ο καπιταλισμός αισθάνεται αρκετά σίγουρος για να επιβάλλει τους όρους του στην εργατική τάξη, όπως έκανε στο μεγαλύτερο χρονικό διάστημα της επικράτησής του. Γι’ αυτό και στην αυριανή κινητοποίηση πρέπει να  συμμετέχει η μεγάλη πλειοψηφία του εργατικού κόσμου, μαζί με το κόμμα της εργατικής τάξης, το ΚΚΕ, το μόνο που μπορεί να εμπνεύσει και να οργανώσει την αντίσταση στην καπιταλιστική λαίλαπα. Γιατί τη δύναμη την έχει ο κόσμος της εργασίας.  

              

Ο παραλογισμός του καπιταλισμού

15 μήνες μετά το πρώτο κρούσμα της πανδημίας, τόσο στην Ελλάδα όσο και στις άλλες χώρες της ΕΕ αλλά και διεθνώς, η κατάσταση παραμένει δραματική για τα λαϊκά στρώματα. Στην Ευρώπη, μόνο από τις αρχές του έτους έχουν πεθάνει από τον ιό σχεδόν μισό εκατομμύριο, ενώ τα συστήματα Υγείας έχουν μετατραπεί σε συστήματα μιας νόσου, με όλες τις αρνητικές συνέπειες που αυτό επιφέρει.

Εκ των πραγμάτων αποδεικνύεται ότι οι κυβερνήσεις, παρότι είχαν 10 πολύτιμους μήνες να λάβουν εκείνα τα απαραίτητα μέτρα για να προστατέψουν τη ζωή του λαού, δεν το έκαναν, αγνοώντας τόσο την πείρα που είχε αποκτηθεί για το τι έπρεπε να γίνει όσο και τα αιτήματα των εργαζομένων σε νοσοκομεία, σχολεία, ΜΜΜ και χώρους εργασίας. Ετσι, οι προκλητικοί πανηγυρισμοί των κυβερνήσεων για τη διαχείριση της πανδημίας κατά το πρώτο κύμα και στην Ελλάδα αλλά και σε ισχυρές καπιταλιστικές χώρες, όπως είναι η Γερμανία, κομματιάστηκαν πάνω στο δεύτερο κύμα.

Αρα τo ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί είναι ποιο είναι το κοινό στοιχείο σε όλα αυτά τα κράτη. Γιατί, πετώντας την μπάλα στην εξέδρα, σκοπίμως αποδίδεται σε αρκετές περιπτώσεις αυτή η κατάσταση σε τάχα ανικανότητα των κυβερνήσεων ή ακόμα και πιο συγκεκριμένα των αρμόδιων υπουργών Υγείας. Οχι ότι δεν υπάρχει και αυτή η πλευρά, αλλά δεν είναι αυτή ούτε η αιτία ούτε το κοινό στοιχείο. Δηλαδή, στις ΗΠΑ, στην Αγγλία, στη Γερμανία, στην Ιταλία, ισχυρές καπιταλιστικές χώρες που μετράνε εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς, είναι άχρηστοι - ανίκανοι όλοι, μαζί και τα επιτελεία επιστημόνων που έχουν; Δεν μπορεί...

* * *

Η απάντηση είναι ότι οι κυβερνήσεις των αστικών κρατών διαχρονικά είτε είναι σοσιαλδημοκρατικές είτε νεοφιλελεύθερες, είτε συνασπισμού είτε εθνικής ενότητας κ.λπ., εφαρμόζουν την ίδια πολιτική. Μία πολιτική που χαρακτηρίζεται από τεράστιες περικοπές στα δημόσια συστήματα Υγείας, από εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις, από προώθηση του μοντέλου των Συμπράξεων Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ).

Η κοινή αυτή πολιτική εμπορευματοποίησης της Υγείας πηγάζει από τον ίδιο τον χαρακτήρα των αστικών κρατών και της ένωσής τους, της ΕΕ, όπου η προτεραιότητα είναι η θωράκιση της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων, όπως άλλωστε επιβεβαιώνεται ρητά και μέσα από τα κείμενά τους. Ετσι από το 2011 έως το 2018 η Κομισιόν ζήτησε 63 φορές από τα κράτη - μέλη της να μειώσουν τις δαπάνες για την Υγεία και να προχωρήσουν σε ιδιωτικοποιήσεις.

Στο κείμενο για τη «Φαρμακευτική Στρατηγική για την Ευρώπη» που δόθηκε στη δημοσιότητα πρόσφατα στις 25 Νοέμβρη, ως πυλώνας αναφέρεται η «ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας των ευρωπαϊκών φαρμακοβιομηχανιών», ενώ στο κείμενο της Στρατηγικής της ΕΕ για την Υγεία ως πυλώνες αναφέρονται «η δημιουργία ενός συστήματος με μεγαλύτερη απόδοση μεταξύ κόστους και αποτελεσματικότητας» και «η μεγαλύτερη ανταγωνιστικότητα».

Στη Γερμανία σήμερα, μόλις το 29% των νοσοκομείων είναι δημόσια, αλλά και αυτά στο όνομα της αυτονομίας λειτουργούν με όρους κερδοφόρας επιχείρησης.

Στην Ιταλία, μόνο τα τελευταία δέκα χρόνια έγιναν περικοπές της τάξεως των 37 δισ. ευρώ, με αποτέλεσμα να κλείσουν δημόσια νοσοκομεία και τα οργανικά κενά σε υγειονομικό προσωπικό να φτάνουν τις 56.000 πριν την εμφάνιση της πανδημίας, ενώ περισσότερα από 12 εκατ. άτομα δεν λαμβάνουν την αναγκαία ιατρική θεραπεία και περίθαλψη για οικονομικούς λόγους.

Στη Μ. Βρετανία κατά τη διάρκεια του πρώτου κύματος της πανδημίας, σύμφωνα με δημοσιεύματα το κράτος πλήρωσε στις ιδιωτικές κλινικές 1 δισ. λίρες για να περιθάλπουν αποκλειστικά μη COVID περιστατικά, τη στιγμή που το δημόσιο σύστημα Υγείας κατέρρεε. Στην προ COVID εποχή, οι ελλείψεις έφταναν τις 100.000 σε ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό.

Στην Ελλάδα, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ οι περικοπές στην κρατική χρηματοδότηση στο δημόσιο σύστημα Υγείας από το 2009 έως το 2015 έφτασαν τα 7,3 δισ. ευρώ, ενώ παράλληλα μπήκε λουκέτο σε 17 νοσοκομεία και καταργήθηκαν 9.000 κλίνες.

* * *

Ενα ερώτημα που μπαίνει εδώ είναι αν θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί καλύτερα αυτή η κατάσταση μέσα από τις δυνατότητες που δίνουν στον 21ο αιώνα η επιστήμη και η τεχνολογία. Η απάντηση είναι ότι οι δυνατότητες που δίνει η επιστημονική και τεχνολογική πρόοδος είναι τεράστιες. Ομως στον καπιταλισμό οι δυνατότητες αυτές δεν αξιοποιούνται για την ικανοποίηση των διευρυμένων κοινωνικών αναγκών αλλά για το κέρδος.

Εκ των πραγμάτων έχουμε μια κοινωνία όπου από τη μία έχουμε τεράστια αδιανόητα κέρδη και πλούτο για πολύ λίγους που ζουν στην αφθονία και από την άλλη η μεγάλη πλειοψηφία να μην ξέρει τι θα ξημερώσει, ζει στην εργασιακή ανασφάλεια, με στερήσεις και ακόμα στην ανέχεια και σε συνθήκες εξαθλίωσης.

Στην ΕΕ 1 στους 5 είναι κάτω από το όριο της φτώχειας, οι άστεγοι ξεπερνούν τα 4 εκατ.

Στις ΗΠΑ το διάστημα Μάρτης - Μάης 2020 οι άνεργοι ξεπέρασαν τα 38 εκατ., ενώ την ίδια περίοδο τα κέρδη των δισεκατομμυριούχων ξεπέρασαν τα 430 δισ. δολάρια.

Σε παγκόσμιο επίπεδο η περιουσία 2,189 δισεκατομμυριούχων είναι διπλάσια από όσα έχει το 55% του ενήλικου πληθυσμού της Γης.

Την ίδια στιγμή, σύμφωνα με τα στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, κάθε 1 λεπτό πεθαίνει ένα παιδάκι κάτω των 5 ετών από πνευμονία και ελονοσία.

Τι δείχνουν όλα αυτά; Οτι οι δυνατότητες της επιστήμης και της τεχνολογίας όχι μόνο δεν αξιοποιούνται για την ικανοποίηση των μεγάλων κοινωνικών αναγκών, αλλά αντίθετα με ό,τι προβάλλει η αστική προπαγάνδα, αυτές οι τεχνολογικές εξελίξεις εντείνουν την επίθεση προς τα δικαιώματα των εργαζομένων, λόγω της τάσης πτώσης του ποσοστού κέρδους από την εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης.

Αυτός είναι ο παραλογισμός του καπιταλισμού.

(Η παρέμβαση στην εκδήλωση του ΚΚΕ για την Υγεία, που έγινε στις 26/4/2021)

Κωνσταντίνος ΣΙΕΤΤΟΣ
Καθηγητής Εφαρμοσμένων Μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο της Νάπολης

Πιάνουμε το νήμα!

Σήμερα η εργατική τάξη τιμά τη δική της Κόκκινη Πρωτομαγιά. Η πανελλαδική πανεργατική απεργία, που έχουν κηρύξει εκατοντάδες συνδικαλιστικές οργανώσεις σε όλη τη χώρα, πιάνει το νήμα από όλες τις προηγούμενες Πρωτομαγιές, που καθεμιά έχει αφήσει το δικό της αποτύπωμα στους αγώνες των εργαζομένων για μια καλύτερη ζωή, στην πάλη ενάντια στους εκμεταλλευτές τους.

Πιάνει το νήμα από την περσινή μεγάλη απεργιακή συγκέντρωση στο Σύνταγμα, της «οργανωμένης απειθαρχίας», που άνοιξε τον δρόμο ώστε και μέσα στα lockdowns να εκφραστεί πολύμορφα η λαϊκή διαμαρτυρία και διεκδίκηση, να ακουστεί δυνατά κάτω από τη μάσκα η φωνή των υγειονομικών και των άλλων εργαζομένων.

Αποτελεί συνέχεια μιας μεγάλης, πολύμορφης δράσης των συνδικάτων και των άλλων φορέων του κινήματος για τη διεκδίκηση μέτρων προστασίας της ζωής και της υγείας των εργαζομένων και του λαού, που πληρώνουν βαρύ το τίμημα από τη διαχείριση της πανδημίας και της κρίσης με κριτήριο τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων, την ανάκαμψη της κερδοφορίας τους.

Μια δράση που βδομάδα τη βδομάδα κλιμακώνεται, κάνοντας υπόθεση των σωματείων και των ίδιων των εργαζομένων την επιτυχία της σημερινής απεργίας, δίνοντας αποστομωτική απάντηση σε κυβέρνηση και εργοδοσία, στους συνδικαλιστικούς τους εκπροσώπους, που επιχείρησαν μάταια να υπονομεύσουν και φέτος τον αγωνιστικό εορτασμό της Πρωτομαγιάς.

Αιχμή του απεργιακού αγώνα είναι η απαίτηση να μην κατατεθεί το νομοσχέδιο που γενικεύει τη 10ωρη δουλειά και επιβάλλει ακόμα περισσότερους περιορισμούς στη δράση των συνδικάτων, για να έχει η εργοδοσία λυμένα τα χέρια της. Αλλά και η διεκδίκηση μέτρων ουσιαστικής προστασίας του λαού από την πανδημία, κόντρα στον εφησυχασμό που καλλιεργεί η κυβέρνηση για να αποποιηθεί και να κρύψει τις εγκληματικές ευθύνες της.

Το μήνυμα της σημερινής Πρωτομαγιάτικης απεργίας είναι καθαρό: Εν έτει 2021 δεν είναι «πρόοδος» η δουλειά «ήλιο με ήλιο» για 500 ευρώ. Δεν είναι «εκσυγχρονισμός» η απλήρωτη εργασία, η ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης. Δεν είναι «πρόοδος» για τους εργαζόμενους οι «βέλτιστες ευρωπαϊκές πρακτικές» της κατάργησης του σταθερού ημερήσιου εργάσιμου χρόνου, της απογείωσης της εκμετάλλευσης, για τις οποίες τσακώνονται η ΝΔ με τον ΣΥΡΙΖΑ ποιος τις εφαρμόζει καλύτερα.

Δεν είναι «κανονικότητα» τα διαλυμένα συστήματα Υγείας, οι δεκάδες θάνατοι καθημερινά από την πανδημία, οι εμβολιασμοί με το σταγονόμετρο, λόγω της έλλειψης εμβολίων που προκαλούν οι ανταγωνισμοί ανάμεσα στα μονοπώλια του Φαρμάκου, οι αντιθέσεις ανάμεσα σε ιμπεριαλιστικά κέντρα.

Η πανδημία, οι κρίσεις, τα αλλεπάλληλα αντεργατικά μέτρα ανεξάρτητα από κυβέρνηση και «μείγμα» διαχείρισης, όπως τώρα ο νόμος για το 10ωρο, επιβεβαιώνουν ξανά και ξανά ότι ο πραγματικός αντίπαλος, αυτό το βάρβαρο σύστημα που στηρίζεται στην εκμετάλλευση και εμποδίζει την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών, δεν εξανθρωπίζεται.

Η Πρωτομαγιά, λοιπόν, είναι μέρα - σύμβολο για την εργατική τάξη, ακριβώς επειδή δείχνει πως ό,τι κατέκτησαν οι «από κάτω», το κατέκτησαν με σκληρούς αγώνες, όταν έκαναν δική τους υπόθεση την οργάνωση της πάλης, όταν πήραν διαζύγιο από αυταπάτες για «εύκολες λύσεις».

Δείχνει ότι και σήμερα οι εργαζόμενοι μπορούν να ανασυντάξουν το κίνημά τους, να βγουν στο προσκήνιο μέσα από την πάλη για τις σύγχρονες ανάγκες, πυκνώνοντας τις γραμμές των συνδικάτων, δυναμώνοντας την ταξική γραμμή πάλης, την Κοινωνική Συμμαχία. Αξιοποιώντας τα δικά τους «όπλα» στην ολομέτωπη επίθεση, δυναμώνοντας την πάλη που στοχεύει στο κεφάλαιο και δεν εγκλωβίζεται στον ανταγωνισμό των αστικών κομμάτων για την κυβερνητική καρέκλα.

Μια τέτοια πάλη μπορεί πραγματικά να βάλει εμπόδια στις αντιλαϊκές «ανατροπές του αιώνα» και να δημιουργήσει προϋποθέσεις για αποφασιστική αντεπίθεση, με τις σημαίες των σύγχρονων αναγκών και δικαιωμάτων.

Γι' αυτό, λοιπόν, να μη λείψει κανείς από τη σημερινή απεργία!

Τα καλύτερα χάλια σχολεία του κόσμου – Πίσω από τη βιτρίνα του Σουηδικού μοντέλου, 6ο Μέρος

 

Σχολική αγορά Σουηδίας

Κατά την διάρκεια της φιλελεύθερης κυβέρνησης 1991-1994 του Καρλ Μπιλντ γίνονται σημαντικές εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις. Αυτές είναι τα “ελεύθερα” σχολεία το σχολικό κουπόνι και η ελεύθερη επιλογή σχολείου. Η μια συμπληρώνει την άλλη. Αυτές δημιουργούν σημαντικές διαφοροποιήσεις στην ποιότητα της εκπαίδευσης ανά περιοχή και μια μεγάλη αγορά για ντόπιες και ξένες εταιρείες που έχουν ως σκοπό το κέρδος.

Σχολεία μηχανές κέρδους

Δείτε τα παρακάτω βίντεο:

Ο Χριστός ξανασταυρώνεται στο «γολγοθά» του καπιταλισμού

 

Από niko

Γράφει ο Νίκος Μόττας //

Μεγάλη Παρασκευή. Ο γολγοθάς, η σταύρωση, ο θάνατος και η ανάσταση. Έννοιες οι οποίες, πέρα από την όποια θεολογική και θρησκευτική τους ερμηνεία, συνδένονται με την ίδια τη ζωή του ανθρώπου. Του ανθρώπου ο οποίος, όπως έγραφε ο Κωστής Μοσκώφ «είναι σταυρωμένος σήμερα στις ανοιχτές φυλακές, που είναι κάθε τόπος όπου κυριαρχεί η ταξική κοινωνία, αυτή η έσχατη βία».

Σήμερα, εποχή όξυνσης των ταξικών αντιθέσεων και των κοινωνικών ανισοτήτων, εποχή ιμπεριαλιστικών πολέμων και προσφυγιάς, ο βάρβαρος καπιταλισμός καταδικάζει εκατομμύρια ανθρώπους στο σταυρό του μαρτυρίου.

Η «σταύρωση» συμβαίνει καθημερινά, σε κάθε γωνιά της Γης όπου η αδικία και η εκμετάλλευση καρφώνονται σαν πρόκες στον σταυρό του μαρτυρίου των «κολασμένων» και «περιφρονημένων» αυτού του κόσμου.

Σήμερα, ο Χριστός ξανασταυρώνεται στο πρόσωπο όλων αυτών που ζουν καθημερινά, κάθε ώρα και στιγμή, την φτώχεια, την έλλειψη στοιχειωδών αγαθών, την προσφυγιά, το ρατσισμό, την περιθωριοποίηση.

Ο Χριστός ξανασταυρώνεται…

— στην Συρία, την Υεμένη, τη Λιβύη, το Ιράκ, την Παλαιστίνη, εκεί που οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ και οι ανταγωνισμοί των μονοπωλίων έχουν δημιουργήσει τις τελευταίες δεκαετίες έναν σύγχρονο, απέραντο «γολγοθά» με εκατοντάδες χιλιάδες θύματα. Στην Υεμένη, περισσότερα από 85.000 παιδιά κάτω των 5 ετών υπολογίζεται πως έχουν πεθάνει εξαιτίας του υποσιτισμού και ασθενειών, ενώ πάνω από 12 εκατομμύρια βιώνουν επισιτιστική κρίση (Στοιχεία: ΟΗΕ).

— στα νερά της Μεσογείου και του Αιγαίου που, από το 2014 μέχρι σήμερα, έχουν γίνει «υγρός τάφος» για πάνω από 20.000 πρόσφυγες και μετανάστες, θύματα πολέμων και ανέχειας, που αναζητούσαν μια καλύτερη ζωή στην «πολιτισμένη» Ευρώπη (Στοιχεία: IOM/ΟΗΕ).

— στην υποσαχάρια Αφρική, την ήπειρο όπου κάθε χρόνο πάνω από 1 εκατομμύριο παιδιά πεθαίνουν πριν προλάβουν να φτάσουν στο 5ο έτος της ηλικίας τους από – ιάσιμες στη Δύση – ασθένειες. Πρόκειται για τις χώρες εκείνες της «μαύρης ηπείρου», τις καταδικασμένες από την αποικιοκρατία και την εκμετάλλευση σε μόνιμη υπανάπτυξη και φτώχεια, όπου σύμφωνα με στοιχεία του ΟΗΕ, ένα παιδί πεθαίνει κάθε 30 δευτερόλεπτα εξαιτίας ασθενειών όπως η μαλάρια. Στην ίδια ήπειρο που περίπου 237 εκατομμύρια άνθρωποι υποφέρουν από χρόνιο υποσιτισμό (Στοιχεία: FAO/ΟΗΕ).

«Οταν δίνω φαγητό στους φτωχούς με λένε άγιο. Όταν ρωτώ γιατί οι φτωχοί δεν έχουν φαγητό με λένε κομμουνιστή».

-Ντομ Χέλντερ Καμάρα, καθολικός αρχιεπίσκοπος Ρεσίφε (1909-1999).

— σε χώρες της νότιας Ασίας, όπως η Ινδία, το Μπαγκλαντές και το Πακιστάν όπου περισσότερο από 60% του πληθυσμού ζει με λιγότερα από 2 δολάρια τη μέρα. Σε βάρος αυτών των εκατομμυρίων εξαθλιωμένων ζει πολυτελώς μια χούφτα δισεκατομμυριούχων παράσιτων (15 ινδοί κροίσοι έχουν συνολική περιουσία 198 δισεκατ. δολαρία / Στοιχεία: Forbes).

— στις εργατογειτονιές και τα γκέτο των μεγαλουπόλεων των ΗΠΑ, της «μητρόπολης» του καπιταλιστικού κόσμου, εκεί όπου 38 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν σε συνθήκες φτώχειας (PovertyUSA, 2018) και 27,5 εκατομμύρια είναι ανασφάλιστοι (US Census Bureau). Στην ίδια χώρα που 12 εκατομμύρια ανήλικοι ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας και 11% των νοικοκυριών βρίσκονται σε συνθήκες επισιτιστικής ανασφάλειας (USDA/ERS, 2018).

— στις χώρες που βιώνουν, ακόμη πιο έντονα εν μέσω της πανδημίας του COVID-19, τις τραγικές συνέπειες των απάνθρωπων κυρώσεων που έχουν επιβάλλει οι ΗΠΑ. Σε 40.000 υπολογίζονται οι ανθρώπινες απώλειες στη Βενεζουέλα ως αποτέλεσμα των αμερικανικών κυρώσεων (CEPR, 2019), ενώ οι αντίστοιχες κυρώσεις των ΗΠΑ στο Ιράν έχουν συμβάλλει στην αύξηση των θυμάτων κατά την τρέχουσα περίοδο της πανδημίας.

— στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπου η πανδημία του COVID-19 αποκάλυψε, μεταξύ άλλων, την διάλυση των δημόσιων συστημάτων υγείας, την πλήρη έλλειψη μέτρων προστασίας για τους εργαζόμενους και τον κοινωνικό δαρβινισμό του «όποιος δεν έχει να πληρώσει θα πεθάνει». Την Ε.Ε. του κεφαλαίου και των μονοπωλίων όπου το 21,7% του πληθυσμού της, περίπου 109 εκατομμύρια άνθρωποι, ζουν στο όριο της φτώχειας (Eurostat, 2018).

— στη χαμένη αθωότητα περίπου 170 εκατομμυρίων παιδιών ηλικίας 5 έως 17 ετών (World Bank, 2019) που εργάζονται στα κάτεργα του καπιταλισμού, όντας σύγχρονοι σκλάβοι για τα συμφέροντα των πολυεθνικών και μονοπωλιακών ομίλων.

«Σε αυτόν που όλη του τη ζωή δουλεύει και στερείται, η θρησκεία διδάσκει ταπεινοφροσύνη και υπομονή στην επίγεια ζωή, παρηγορώντας τον με την ελπίδα της επουράνιας ανταμοιβής. Και σε εκείνους που ζουν από ξένη εργασία, η θρησκεία διδάσκει την αγαθοεργία στην επίγεια ζωή, προσφέροντάς τους μια πολύ φθηνή δικαίωση για όλη την εκμεταλλευτική τους ύπαρξη και πουλώντας τους σε πολύ συμφέρουσα τιμή εισιτήρια για την επουράνια μακαριότητα. Η θρησκεία είναι το όπιο του λαού»..

– Β. Ι. Λένιν, «Σοσιαλισμός και Θρησκεία» (1905).

Ξανασταυρώνεται ο Χριστός, λοιπόν. Όχι σε κάποιο λόφο της αρχαίας Παλαιστίνης, αλλά στον σύγχρονο γολγοθά του απάνθρωπου καπιταλισμού. Κάπου εδώ είναι που χωρίζουν οι δρόμοι της θρησκείας με την πραγματικότητα και η θεολογική έννοια της «συγχώρεσης» («Πάτερ άφες αυτοίς, ου γάρ οίδασι τι ποιούσι») έρχεται σε σύγκρουση με την σκληρή αλήθεια της ταξικής πάλης. Διότι το μόνο σίγουρο είναι πως οι σύγχρονοι δήμιοι, αυτοί που σταυρώνουν τους εργαζόμενους και τους λαούς του κόσμου, ξέρουν πολύ καλά τι πράττουν.

Γι’ αυτό και η εργατική τάξη δεν πρέπει και δεν πρόκειται να συγχωρήσει τους εκμεταλλευτές της, προσδοκώντας «επουράνιους παραδείσους». Η ανάσταση για τους λαούς θα έρθει μόνο με τη βίαιη σύγκρουση και το ολοκληρωτικό τσάκισμα του βάρβαρου εκμεταλλευτικού συστήματος. Με την Επανάσταση. Το πάντα επίκαιρο όραμα της οποίας μας θυμίζουν οι λέξεις του Άγγελου Σικελιανού: «Ψεύτικοι θεοί πολλοί σαπίζουνε την πλάση,/ μ’ αυτός ο θεός που ‘ναι ο λαός θα μείνει πάντα/ στη σαπισμένη γη να φέρει την υγειά της… Καρδιά, παιδιά… και θ’ απλωθεί ο Παράδεισος μια μέρα…».

Νίκος Μόττας Γεννήθηκε το 1984 στη Θεσσαλονίκη. Είναι υποψήφιος διδάκτορας (Phd) Πολιτικής Επιστήμης, Διεθνών Σχέσεων και Ιστορίας. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Westminster του Λονδίνου και είναι κάτοχος δύο μεταπτυχιακών τίτλων (Master of Arts) στις διπλωματικές σπουδές (Παρίσι) και στις διεθνείς διπλωματικές σχέσεις (Πανεπιστήμιο Τελ Αβίβ). Άρθρα του έχουν δημοσιευθεί σε ελληνόφωνα και ξενόγλωσσα μέσα.

Κακές ιστορίες… με ΣΥΡΙΖΑ

 

Το1992 είπαμε (οι κομμουνιστές) στους «αριστερούς» ΣΥΝασπισμένους: "Καταψηφίστε τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, είναι ιμπεριαλιστική, φιλομονοπωλιακή, αντιλαϊκή συνθήκη και θα συνθλίψει τα δικαιώματα των λαών". Από τότε είχε θεσπιστεί με το άρθρο 103 η δυνατότητα επιβολής ασφυκτικού ελέγχου των χωρών - μελών με εποπτεία και κυρώσεις (μνημόνια, capital control κ.ά.). Αυτοί δήθεν δεν το πρόσεξαν!(*)

Μας χλεύασαν γιατί το ΚΚΕ είχε μόνο… 4,54%! Αυτοί μετρούσαν τον εαυτό τους (2,94%) στη «μεγάλη πλειοψηφία του λαού» αφού συντάχθηκαν με τους άλλους (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ) στο πανίσχυρο 95,46%!

Όταν ψηφίζονταν η ΟΝΕ και το ευρώ, τους είπαμε να αντιταχθούν αλλά αυτοί χλεύασαν το 5,52% του ΚΚΕ και προτίμησαν να πάνε το 3,20% τους με τους άλλους στο 94,48%!!! Και αισθάνθηκαν ισχυροί και νικητές!

Όταν ήρθαν τα μνημόνια, ο ΣΥΡΙΖΑ το έπαιξε «θα σκίσω τα μνημόνια» για να μαζέψει ψήφους φτάνοντας μέχρι το 35,46% το 2015 και χλεύαζε το 4,55% του «απομονωμένου ΚΚΕ επειδή η ΓΓ του ΚΚΕ, Α. Παπαρρήγα, είπε ότι αν κυβερνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ, θα κάνει ό,τι έκαναν οι άλλοι. Ποιος επαληθεύτηκε αλήθεια;

Μόλις ήρθε η ώρα, στην κρίσιμη στιγμή, το 2015, ο ΣΥΡΙΖΑ συντάχθηκε και πάλι με τους άλλους, τους ευρωπροσκυνημένους, ευρωλάγνους και κεφαλαιοκράτες, στο 3ο μνημόνιο και όλοι μαζί ήταν «πανίσχυροι» με το 95,45% τους, έναντι του «αμελητέου και «γελοίου» 4,55%!

 

…και οι «αξίες» της ΕΕ

 

Σήμερα ΣΥΡΙΖΑίοι το κόμμα σας θέλει να σας κατεβάσει στους δρόμους κατά του ν/σχ της ΝΔ για το 10ωρό. Μαχητικά, κατά της ΝΔ, του Μητσοτάκη, του Χατζηδάκη και του νεοφιλελευθερισμού τους.

Γιατί όμως; Αφού την οδηγία για το 12ωρο (και 13ωρο) το είχε ψηφίσει ο ΣΥΡΙΖΑ με τον νόμο 4498/2017, ο οποίος φέρει τον τίτλο «Εναρμόνιση του ελληνικού δικαίου με την Ευρωπαϊκή Οδηγία 2003/88/ΕΚ» και αφορούσε δήθεν τους νοσοκομειακούς γιατρούς, ενώ νομιμοποιούσε την Οδηγία! Τι έλεγε ο νόμος της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ που συντάχθηκε με βάση την οδηγία; Ό,τι λέει και το νομοσχέδιο του Χατζηδάκη, αφού «καθιέρωσε» 48 ώρες εργασίας ανά βδομάδα, με πενθήμερη εργασία, που όμως μπορούν με την «ευελιξία» να φθάσουν μέχρι τις 60 ώρες, δηλαδή 12 ώρες τη μέρα!!! Κι αν πάμε σε 6ήμερο να που πιάνουμε και τις 72 ώρες! Με ένα κλικ τροποποίησης μπορεί να αντικατασταθούν οι «νοσοκομειακοί ιατροί» με τη λέξη «εργαζόμενοι» και να γίνει γενικό για όλους. Τι κάθεται και παιδεύεται ο Χατζιδάκις δεν καταλαβαίνω. Ίσως γιατί θέλει και αυτός να το κάνει ακόμη χειρότερο απ ό,τι ο ΣΥΡΙΖΑ!

Κι εσείς καλοί φίλοι συριζαίοι, τι θα φωνάζετε στις διαδηλώσεις κατά του αντεργατικού νομοσχεδίου της ΝΔ; Κάτω το 10ωρο του Χατζηδάκη, ζήτω το 12ωρο του ΣΥΡΙΖΑ; Ή μήπως θα καταγγείλετε τον Χατζηδάκη για νεοφιλελευθερισμό των 10 ωρών; Πάντως να καταγγείλετε τον ΣΥΡΙΖΑ και την ΕΕ, το αποκλείω, είτε λέει 12ωρο είτε 13ωρο. Δεν το κάνατε με το μνημόνιο και το νόμο Κατρούγκαλου τώρα θα το κάνετε;

Τώρα τι θέλετε; Να ακυρώσετε τον Χατζηδάκη και όχι την Οδηγία της ΕΕ; Όλο τον αγώνα κατά της ΝΔ θα τον κάνετε, αφήνοντας στο απυρόβλητο την Οδηγία και την πολιτική που επιβάλει;

 

Και κάτι άλλο, γιατί όλα τα φορτώνατε στα μνημόνια.

Η οδηγία δεν έχει καμία σχέση με στα μνημόνια. Εκδόθηκε το 2003 όταν όλα ήταν σε ανάπτυξη, ευημερία, χρυσά κουτάλια, προγράμματα κλπ κλπ. Γιατί την ψήφισε η ΕΕ; Γιατί την αποδέχτηκε ο ΣΥΡΙΖΑ; Είναι απλό: γιατί είναι στις… αξίες της ΕΕ!!!

Και τώρα σας βγάζει στο δρόμο για να τα υπερασπίσετε τι;;; την Οδηγία, τις «αξίες» της ΕΕ, το νόμο σας έναντι του νόμου Χατζηδάκη, τι τέλος πάντων;

 

 

(*)Που να θυμηθώ τώρα και κάτι παλιότερα "μαργαριτάρια" διολίσθησης των προπατόρων του ΣΥΡΙΖΑ, αναθεωρητών του ΚΚΕεσ. Το πρώτο μαργαριτάρι που θυμάμαι, το ξεφούρνισαν λίγο καιρό μετά τη διάσπαση του ΚΚΕ, το 1968. Εκεί που μας έλεγαν με ύφος 100 καρδιναλίων ότι οι πραγματικοί κομμουνιστές που αντιλαμβάνονται τον κόσμο... μαρξιστικά - λενινιστικά (!!!) είναι αυτοί, μας ξεφουρνίζουν και το «πόσο κομμουνιστές» ήταν: «Η Κοινή Αγορά (ΕΕ σήμερα) δεν είναι ούτε κόλαση ούτε παράδεισος. Πρέπει να την προσεγγίζουμε... διαλεκτικά»! Ο ευρωκομουνισμός σε πρώιμη έκδοση!

Τι να πεις για το πόσο μαρξιστές ήταν, τι καταλάβαιναν από καπιταλισμό και ιμπεριαλισμό και τι από διαλεκτική, όταν ιμπεριαλιστικούς σχηματισμούς τους αθωώνουν για την κόλαση που ζούσε η ανθρωπότητα στον καπιταλισμό;

Απλώς από τότε, όπως κάθε ρεφορμιστής συνεπής στην μελλοντική προδοσία του, έθεσαν τα θεμέλια προσχώρησης και υπηρέτησης του καπιταλισμού με ωραία... μαρξιστικά λόγια!

 

Μηδέν ευρώ φόρο πλήρωσε η Amazon στην Ευρώπη για έσοδα 44 δισεκατομμυρίων το 2020

 

Μια γνωστή αμερικανική ρήση που αποδίδεται στο Βενιαμίν Φραγκλίνο, λέει πως τα μόνα σίγουρα πράγματα στη ζωή είναι ο θάνατος και οι φόροι. Σε ό,τι αφορά τα πολυεθνικά μεγαθήρια βέβαια, το μόνο σίγουρο είναι πως έχουν μυριάδες τρόπους να αποφεύγουν τη φορολογία, με ρυθμούς μάλιστα αντιστρόφως ανάλογους προς τα κέρδη που βγάζουν.

Το γεγονός αυτό αποδεικνύεται για άλλη μια φορά μετά την πρόσφατη αποκάλυψη πως τα ευρωπαϊκά κεντρικά της Amazon στο Λουξεμβούργο – πασίγνωστου φορολογικού παραδείσου στην καρδιά της ΕΕ – παρά τα 44 δις ευρώ εισόδημα από πωλήσεις, χάρη και στην έκρηξη των online πωλήσεων στην πανδημία – δεν πλήρωσε κυριολεκτικά δεκάρα τσακιστή στο Μεγάλο Δουκάτο. Αντιθέτως μάλιστα, η Amazon EU Sarl, που διαχειρίζεται τις πωλήσεις του κολοσσού σε Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Ολλανδία, Πολωνία, Ισπανία και Σουηδία, εμφάνισε ζημιές 1,2 δις, λόγος για τον οποίο δεν πλήρωσε ούτε ένα ευρώ φόρο.

Όλα αυτά τη στιγμή που μόλις την περασμένη εβδομάδα, η Amazon ανακοίνωσε το μεγαλύτερο ποσό καθαρών κερδών στην ιστορία της σε επίπεδο τριμήνου, ύψους 8,1 δις, επί πωλήσεων 109 δις δολαρίων.

Την ίδια στιγμή, η εταιρεία προσπάθησε να διασκεδάσει τις εντυπώσεις σχετικά με την αφορολόγητη δραστηριότητά της στην Ευρώπη, μέσω εκπροσώπου που δήλωσε πως “Η Amazon πληρώνει όλους τους φόρους που απαιτούνται σε κάθε χώρα όπου δρούμε. Ο εταιρικός φόρος βασίζεται στα κέρδη, όχι τα έσοδα, και τα κέρδη μας έχουν παραμείνει χαμηλά, δεδομένων των πολλών μας επενδύσεων και του γεγονότος πως το λιανεμπόριο είναι ένα πολύ ανταγωνιστικός κλάδος, με περιορισμένα περιθώρια κέρδους”.

Η Amazon εγκαταστάθηκε στο Λουξεμβούργο το 2003 και μέσα σε λίγους μήνες ήρθε σε εμπιστευτική συμφωνία σχετικά με το φορολογικό της καθεστώς. Ο Μπομπ Κόνφορτ, επικεφαλής του φορολογικού τμήματος της εταιρείας ως το 2011, είχε δηλώσει σε εφημερίδα του Λουξεμβούργου πως ο τότε πρωθυπουργός του κρατιδίου και μετέπειτα πρόεδρος της Κομισιόν, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, είχε προσφερθεί προσωπικά να βοηθήσει την Amazon, σε περίπτωση που “συναντούσε προβλήματα που δεν μπορούσε να λύσει”.

Η φορολογική ασυδοσία δεν περιορίζεται φυσικά στην Amazon, αφού μόνο οι έξι μεγαλύτερες εταιρείες υψηλής τεχνολογίας των ΗΠΑ, Amazon, Facebook, Google, Netflix, Apple και Microsoft, κατηγορούνται ότι απέφυγαν σε βάθος δεκαετίες 100 δις δολάρια φόρων σε διεθνές επίπεδο. Ακόμα κι εκεί, η εταιρεία του πλουσιότερου ανθρώπου της γης, Τζεφ Μπέζος, αναδεικνύεται “πρωταθλήτρια”, έχοντας πληρώσει μόλις 3,4 δις δολάρια επί 26,8 δις κερδών και έσοδα 961 δις.

Με πληροφορίες από Guardian

Παράμετροι, προβληματισμοί και σκέψεις για τη νοσηλεία των ασθενών με νόσο Covid-19

Με αφορμή το πρόσφατο περιστατικό στον «Ερυθρό Σταυρό», που αναπνευστήρας φαίνεται να τέθηκε εκτός λειτουργίας από ανθρώπινο χέρι, προκαλώντας μια ανθρώπινη απώλεια

Η νόσος Covid-19 είναι ευρέως γνωστό πως απαιτεί απομόνωση. Οι νοσηλευόμενοι ασθενείς στα τμήματα Covid απομονώνονται στους θαλάμους νοσηλείας, όπου μεταφέρονται εφόσον αποφασιστεί ότι χρήζουν εισαγωγής στο νοσοκομείο. Ακόμα και οι περιπατητικοί ασθενείς απαγορεύεται να εξέλθουν του θαλάμου, ούτε καν να κυκλοφορήσουν στο διάδρομο της κλινικής, για να περιορίζεται η αύξηση και διάχυση του ιικού φορτίου και η ενδονοσοκομειακή διασπορά. Οι ασθενείς εξέρχονται του θαλάμου μόνο όταν χρειάζεται να μετακινηθούν, π.χ. στο ακτινολογικό, συνοδεία πάντοτε τραυματιοφορέων, και άμεσα επιστρέφουν στην κλίνη τους. Οποτε μεταφέρονται ασθενείς εκτός των τμημάτων, για λόγους διαγνωστικούς ή άλλους, ακολουθεί άμεσα διαδικασία απολύμανσης των χώρων από το συνεργείο καθαριότητας.

Οι ασθενείς από τη στιγμή που εισάγονται στο νοσοκομείο δεν έχουν δικαίωμα επισκεπτηρίου, δηλαδή δεν βλέπουν κανέναν συγγενή ή οικείο για όλο το διάστημα της νοσηλείας. Η απαγόρευση είναι ρητή και ισχύει για όλους για προφανέστατους λόγους. Επίσης η εμπειρία και οι στατιστικές δείχνουν ότι οι ασθενείς που πληρούν κριτήρια νοσηλείας παραμένουν στο νοσοκομείο κατά μέσο όρο τουλάχιστον 10-15 ημέρες. Πολλοί νοσηλεύονται βδομάδες ολόκληρες. Η μοναδική επαφή που μπορούν να έχουν οι ασθενείς με τους οικείους τους είναι μέσω τηλεφώνου, ή φορητού υπολογιστή στην καλύτερη περίπτωση, εάν διαθέτουν και ξέρουν να τον χειρίζονται. Πολλοί ασθενείς, κυρίως μεγαλύτερης ηλικίας, δεν διαθέτουν καν κινητό τηλέφωνο ή δεν μπορούν να το χειριστούν. Επίσης, σε πολλά νοσοκομεία το σταθερό τηλέφωνο είναι ένα εντός του κάθε θαλάμου και σε σταθερό σημείο, οπότε οι κατακεκλιμένοι ή οι ασθενείς που λαμβάνουν οξυγόνο δεν δύνανται να το χρησιμοποιήσουν. Κατά συνέπεια, πληθώρα ασθενών δεν μπορούν καν να συνομιλήσουν με τους οικείους τους για βδομάδες ολόκληρες, με αποτέλεσμα επιβάρυνση της ψυχικής τους κατάστασης και αύξηση της ανησυχίας των συγγενών τους.

Σημαντική πλευρά η ψυχολογική επιβάρυνση των ασθενών με Covid

Γινόμαστε αποδέκτες, οι ιατροί και νοσηλευτές, παραπόνων ή και παρακλήσεων για όλα τα ανωτέρω, χωρίς να είμαστε οι αρμόδιοι για να τα επιλύσουμε, μέσα στον τεράστιο φόρτο εργασίας και καθηκόντων που μας έχουν ανατεθεί. Εχουμε γίνει μάρτυρες δραματικών, τραγελαφικών και σουρεαλιστικών συμβάντων, που είναι ανεπίτρεπτο να λαμβάνουν χώρα εν έτει 2021. Ενας 25χρονος αλλοδαπός έκλαιγε γοερά και ισχυριζόταν ότι θα αυτοκτονήσει. Οταν μπορέσαμε να συνεννοηθούμε μαζί του, διαπιστώσαμε ότι δεν είχε φορτιστή για να φορτίσει το κινητό του, το μοναδικό μέσο επικοινωνίας του με τον «έξω κόσμο». Να σημειωθεί ότι σε πολλά νοσοκομεία, σχεδόν σε όλα, δεν διατίθεται τηλεόραση στους θαλάμους, παρά μόνο αν νοικιάσεις. Οι ενοικιάσεις έχουν ανασταλεί λόγω Covid, τηλεοράσεις δεν έχουν τοποθετηθεί στα δωμάτια. Πώς θα περάσουν την ώρα τους οι ασθενείς; Ούτε ρολόγια τοίχου δεν υπάρχουν στα δωμάτια, με αποτέλεσμα πολλοί, ιδίως ηλικιωμένοι που δεν έχουν κινητό τηλέφωνο, να μας ρωτάνε κάθε φορά τι ώρα είναι.

Σε όλο αυτό το σκηνικό να λάβουμε υπόψη ότι το άγχος των νοσηλευομένων είναι αυξημένο, καθώς πάσχουν από μία λοίμωξη που έχει μονοπωλήσει με αρνητικό τρόπο όλη την επικαιρότητα τον τελευταίο χρόνο. Θάνατοι και διασωληνώσεις ασθενών με Covid - όπως οι ίδιοι - είναι στην ημερήσια διάταξη. Σημαντική παράμετρος για την ψυχολογία τους είναι η παρουσία του προσωπικού, ιατρών, νοσηλευτών, βοηθών θαλάμου. Είμαστε όλοι πανομοιότυπα ντυμένοι, με τις στολές, τις μάσκες, όλα τα ΜΑΠ, με αποτέλεσμα μόνο τα μάτια μας να φαίνονται. Οσο και αν μιλάμε ενθαρρυντικά, όσο και αν αγγίζουμε φιλικά τους ασθενείς με τα γαντοφορεμένα χέρια μας, η όψη μας, τουλάχιστον στην αρχή, προκαλεί επιπλέον ανησυχία και άγχος, ιδίως στους πιο ηλικιωμένους. Εμείς μπαίνουμε στους θαλάμους νοσηλείας και φωνάζουμε ότι είμαστε παθολόγοι, ώστε να γίνει αντιληπτό ποιοι είμαστε και ότι κάνουμε επίσκεψη. Η πλειοψηφία των νοσηλευόμενων ασθενών λαμβάνουν αγωγή με δεξαμεθαζόνη (κορτιζόνη) βάσει των κατευθυντήριων οδηγιών, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε διαταραχές της ψυχικής σφαίρας, ακόμα και σε οξείες ψυχώσεις.

Επιπλέον, πολλοί ασθενείς λαμβάνουν οξυγόνο ή επιδεινώνονται. Οι λοιποί ασθενείς του θαλάμου γίνονται μάρτυρες αυτής της επιδείνωσης, και λογικό είναι να αυξάνει ενδόμυχα ο φόβος μήπως «έρθει η σειρά τους». Παρά τις προσπάθειες που καταβάλουμε να ομαδοποιούμε τα περιστατικά, αυτό δεν είναι πάντα εφικτό λόγω έλλειψης κλινών, πληθώρας ασθενών και φυσικά μιας βασικής για όλα παραμέτρου, της μακροχρόνιας έλλειψης προσωπικού. Σκεφτείτε ότι ακόμα και η απλή χορήγηση οξυγόνου με ρινική κάνουλα ή μάσκα Venturi προκαλεί έναν συνεχή θόρυβο. Η κατάσταση γίνεται αφόρητη - και δίχως υπερβολή τραγική - όταν διασωληνώνεται ένας ασθενής, και λόγω έλλειψης κλινών παραμένει σε κοινό θάλαμο, ή ακόμα και σε ΜΑΦ, όπου νοσηλεύονται ασθενείς με πλήρη επικοινωνία, όπως συμβαίνει συχνά το τελευταίο χρονικό διάστημα. Το θέαμα ενός διασωληνωμένου που είναι σε καταστολή και έχει έναν σωλήνα στο στόμα είναι τουλάχιστον σκληρό για τους υπόλοιπους ασθενείς του θαλάμου. Σε αυτές τις περιπτώσεις το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε ιατροί και νοσηλευτές είναι να τοποθετήσουμε παραβάν μεταξύ των ασθενών, για να μην υπάρχει οπτική επαφή, που όμως δεν αρκεί, καθώς ο επαναλαμβανόμενος, ρυθμικός και συνεχής ήχος του αναπνευστήρα και ο διαπεραστικός ήχος του συναγερμού του monitor μπορεί να αυξήσουν κατακόρυφα το stress που βιώνει ο ασθενής ο οποίος επικοινωνεί και να τον οδηγήσουν εκτός ορίων, πόσο μάλλον όταν νοσηλεύεται σε μέτρια ή κρίσιμη κατάσταση και ο ίδιος.

Η «οδύσσεια» των ασθενών Covid

Συνοψίζοντας, η νοσηλεία των ασθενών με νόσο Covid είναι σύνθετη, απαιτητική και έχει πολλές παραμέτρους που πρέπει να ληφθούν υπόψη. Μεταξύ αυτών και ο σχεδιασμός του υπουργείου Υγείας και της ΥΠΕ που περιλαμβάνει τη μεταφορά των ασθενών από νοσοκομείο σε νοσοκομείο. Ισως δεν είναι ευρέως γνωστό ότι αρκετοί ασθενείς μετακινούνται ακόμα και σε 3 διαφορετικά νοσοκομεία κατά την ίδια νοσηλεία, αφού μπορεί π.χ. να εξεταστούν σε εφημερεύον, να νοσηλευθούν, να βγει το τεστ Covid θετικό, να μεταφερθούν σε νοσοκομείο με τμήμα Covid και μετά από κάποιες μέρες να μετακινηθούν σε άλλο νοσοκομείο ή ιδιωτική κλινική και πάλι ώστε να αδειάσουν κρεβάτια. Μάλιστα συχνά, λόγω μη διαθεσιμότητας του ΕΚΑΒ, οι ασθενείς που νοσηλεύονται για μέρες σε ένα νοσοκομείο, μεταφέρονται μέσα στη μαύρη νύχτα σε ένα άλλο. Ολος αυτός ο δυσνόητος σχεδιασμός, τον οποίο έχουμε καταγγείλει πολλάκις οι υγειονομικοί ως επιβλαβή για την ψυχολογία και την ποιότητα νοσηλείας των ασθενών, τους επιτείνει την αβεβαιότητα και το άγχος, καθώς φτάνουν να περνούν μια οδύσσεια, ενώ συχνά δημιουργούνται συγχύσεις, παρανόηση και δυσπιστία στους συγγενείς. Εννοείται πως τεράστια επιβάρυνση υφιστάμεθα οι ιατροί και το λοιπό προσωπικό, που τρέχουμε «να μαζέψουμε τα ασυμμάζευτα».

Μετά από πολύμηνη πλέον εμπειρία σε τμήματα νοσηλείας Covid, μετά βεβαιότητας αναφέρουμε ότι ελάχιστα έως καθόλου μέτρα έχουν ληφθεί από τους κεντρικά έχοντες την ευθύνη, ώστε να αντιμετωπιστούν οι ψυχολογικές επιπτώσεις της νόσου και της νοσηλείας των ασθενών. Θα σκεφτεί κάποιος ότι εδώ υπάρχουν άλλα γιγάντια προβλήματα που καίνε, όπως η έλλειψη ιατρών, νοσηλευτών, κλινών ΜΕΘ, συσκευών οξυγόνου high-flow και τόσα ακόμα που διεκδικούν τα συνδικαλιστικά μας όργανα κεντρικά και εμείς μέσα στα νοσοκομεία και τις δομές ΠΦΥ. Μαζί με αυτά διεκδικούμε και σύγχρονες, ασφαλείς, ανθρώπινες, αξιοπρεπείς συνθήκες νοσηλείας. Αυτές μπορεί να επιδράσουν θετικά στην πρόγνωση της νόσου Covid και στην έκβαση της νοσηλείας των ασθενών, καθώς όλες οι οργανικές νόσοι άπτονται της ψυχολογίας του ανθρώπου. Αλλωστε, όλες οι διεκδικήσεις μας αλληλεπικαλύπτονται, π.χ. με αύξηση των κλινών ΜΕΘ, δεν θα υφίσταται το απαράδεκτο και εγκληματικό φαινόμενο της νοσηλείας διασωληνωμένων για μέρες ολόκληρες σε κοινούς θαλάμους. Κλειδί για όλα είναι οι προσλήψεις μόνιμου υγειονομικού προσωπικού όλων των κλάδων.

Προτάσεις οι κλινικοί ιατροί, οι νοσηλευτές και το προσωπικό που εμπλεκόμαστε άμεσα στη νοσηλεία των ασθενών έχουμε συγκεκριμένες, και μπορεί να προκύψουν επιπλέον εάν το θέμα τεθεί σε διαβούλευση μέσα στα νοσοκομεία και στα αρμόδια όργανα του υπουργείου Υγείας. Αυτό θα έπρεπε να έχει ήδη γίνει πολλούς μήνες πριν. Αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ! Αλλωστε, οι προτάσεις δεν αφορούν μόνο τους ασθενείς με νόσο Covid, αλλά όλους τους ασθενείς. Τα προβλήματα προϋπήρχαν της πανδημίας σε υπερθετικό βαθμό, αλλά εντάθηκαν τον τελευταίο χρόνο. Οσοι εργαζόμαστε χρόνια στο ΕΣΥ τα γνωρίζουμε από πρώτο χέρι.

Ούτε για δείγμα ψυχολόγος στα δημόσια νοσοκομεία

Μία πρόταση αναγκαία είναι η πρόσληψη ψυχολόγων και κοινωνικών λειτουργών σε όλα τα νοσοκομεία, σε επαρκή αριθμό σε μόνιμες θέσεις. Οι κοινωνικές υπηρεσίες των νοσοκομείων του ΕΣΥ είναι υποτυπώδεις συγκριτικά με τις αυξανόμενες ανάγκες, ενώ ψυχολόγους ούτε για δείγμα δεν διαθέτουν τα περισσότερα (σε 6 έχω εργαστεί προσωπικά την τελευταία 20ετία και δεν έχω δει ποτέ ψυχολόγο). Ενδεικτικά στο ΓΝ «Παμμακάριστος» μόνο μία κοινωνική λειτουργός, συμβασιούχος μάλιστα, καλύπτει τις ανάγκες των νοσηλευόμενων ασθενών Covid εδώ και ένα χρόνο. Χρειάζονται ψυχολόγοι που θα μπαίνουν καθημερινά σε όλους τους ασθενείς σε συγκεκριμένο ωράριο και θα συνομιλούν μαζί τους, όχι μόνο σε όσους έχουν ιστορικό ψυχικής νόσου.

Επίσης, ωφέλιμη είναι η προμήθεια φορητών υπολογιστών (tablet), τηλεοράσεων, σύγχρονων σταθερών τηλεφωνικών συσκευών για όλους τους θαλάμους. Και φυσικά προτεραιότητα είναι η συντήρηση και ανακαίνιση των θαλάμων νοσηλείας, με άνετα και σύγχρονα κρεβάτια και τουαλέτες αξιοπρεπείς, με καλή αναλογία ασθενών ανά θάλαμο. Αλλες προτάσεις που εκ πρώτης ίσως φαίνονται ασήμαντες, αλλά έχουν ιδιαίτερη αξία στην παρούσα κατάσταση, είναι η διάθεση φορτιστών κινητών τηλεφώνων για τους ασθενείς, εφόσον δεν διαθέτουν οι ίδιοι, καθώς και η ενημέρωσή τους για τον κωδικό Wi-fi του νοσοκομείου.

Δεν βολευόμαστε στη λογική των ελάχιστων απαιτήσεων

Θα σκεφτεί κάποιος «εδώ ο κόσμος καίγεται...». Και όμως ενάντια στη λογική των ελάχιστων απαιτήσεων που μας καλλιεργούν, εμείς οι υγειονομικοί δεν συναινούμε στις εκπτώσεις που γίνονται από την κυβέρνηση και τις διοικήσεις των ΥΠΕ και των νοσοκομείων σε βάρος των ασθενών. Οι εκπτώσεις αυτές αφορούν και τη δική μας εργασία, την επιστήμη και τα δικαιώματά μας, και αυτό δεν θα πάψουμε να το αντιπαλεύουμε. Εχουμε χρέος να ζητάμε τα πάντα, όλα όσα δικαιούμαστε, και να αποκαλύπτουμε το ψέμα, τη μισή αλήθεια που ισοδυναμεί με ψέμα και την υποκρισία. Η ερμηνεία της ειδησεογραφίας για την αυτοκτονία νοσηλευόμενων ασθενών Covid, για το τραγικό συμβάν - που είναι υπό διερεύνηση - του διασωληνωμένου ο οποίος κατέληξε σε κοινό θάλαμο πιθανά επειδή κάποιος τράβηξε την πρίζα του αναπνευστήρα, δεν πρέπει να είναι επίπεδη, αποσπασματική ή μόνο συναισθηματική. Αυτά τα συμβάντα, τα πλέον τρανταχτά, και τόσα άλλα που βιώνουμε καθημερινά στα τμήματα Covid με τους ασθενείς και τους συγγενείς στο τηλέφωνο, επιβεβαιώνουν την επιτακτικότητα των προτάσεων και των αιτημάτων μας.

Καλούμε όλους τους υγειονομικούς, ασθενείς, τους συγγενείς, κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο που νοιάζεται, να διεκδικήσουμε από κοινού μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού στα δημόσια νοσοκομεία, την ΠΦΥ και την υπηρεσία του ΕΚΑΒ, νέα κρεβάτια ΜΕΘ που να πληρούν τις προδιαγραφές με βάση τις ανάγκες, συνολικά γενναία χρηματοδότηση του δημόσιου συστήματος Υγείας από τον κρατικό προϋπολογισμό και άμεση πραγματική επίταξη του ιδιωτικού τομέα της Υγείας όσο η πανδημία είναι σε έξαρση και δεν επαρκούν δομές και προσωπικό του ΕΣΥ.

Μαρία ΜΑΝΙΑΤΑΚΟΥ
Παθολόγος, Επιμελήτρια Α',Νοσοκομείο αποκλειστικής νοσηλείας Covid «Παμμακάριστος»

Βρώμικες μέθοδοι για να κρυφτεί η ουσία

Η εφημερίδα «Καθημερινή», προκειμένου να αποκρύψει το αντιδραστικό περιεχόμενο του λεγόμενου Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Πολιτικής Προστασίας, ερμηνεύει αυθαίρετα την καταψήφιση από τους ευρωβουλευτές του ΚΚΕ της σχετικής έκθεσης του ευρωβουλευτή του ΚΙΝΑΛ Ν. Ανδρουλάκη και καταφεύγει σε βρώμικες μεθόδους. Χρησιμοποιεί τον προβοκατόρικο τίτλο «ΚΚΕ και ΛΕΠΕΝ» και πιστεύει πως έτσι μπορεί να ξεπεράσει την ουσία του θέματος. Εύγε! Γιατί ο Μηχανισμός Πολιτικής Προστασίας διαιωνίζει τις ελλείψεις των αναγκαίων υποδομών και των κατάλληλων σωστικών μέσων, οξύνει τα προβλήματα που έχει βιώσει ο λαός μας με τις πλημμύρες, τις πυρκαγιές, τους σεισμούς, βρίσκεται πίσω από την πολιτική που καταπατά τις λαϊκές ανάγκες και έχει οδηγήσει ακόμα και σε θανάτους, με ευθύνη των κυβερνήσεων της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ.

Χρειάζεται πολύ θράσος για να πανηγυρίζουν τα παπαγαλάκια της ΕΕ για δήθεν πενταπλασιασμό των κονδυλίων για την «πολιτική προστασία» της ΕΕ, όταν το συνολικό ποσό που διατίθεται για 7 χρόνια (2021-2027) είναι 3,1 δισ. ευρώ, δηλαδή 440 εκατ. ευρώ κατ' έτος και μάλιστα όχι για την Ελλάδα, αλλά για όλα τα 27 κράτη - μέλη της ΕΕ!!! Δηλαδή, λιγότερα και από τα 500 εκατ. ευρώ που είχαν προϋπολογιστεί για το 2020. Από αυτά δε τα κονδύλια μόνο το 5% διατίθεται για την πρόληψη και μόλις το 15% για την αντιμετώπιση καταστροφών. Για να συνειδητοποιηθούν καλύτερα τα μεγέθη, τη δεκαετία 2010-2019 στην Ελλάδα, οι κυβερνήσεις και η ΕΕ πετσόκοψαν σωρευτικά τη χρηματοδότηση μόνο για την πυρόσβεση κατά 1,15 δισ. ευρώ.

Τόσο πολύ έχουν ξεμείνει από επιχειρήματα για τα ανύπαρκτα οφέλη της ΕΕ οι απολογητές της, που αναγκάζονται να διαφημίσουν ένα πρόγραμμα διαχείρισης της «μιζέριας», που συντηρεί και διαιωνίζει τις ελλείψεις των κρατών - μελών σε υποδομές και μέσα προστασίας της ζωής και της υγείας των εργαζομένων, με ανακύκλωση μέσων που πηγαινοέρχονται όχι με βάση τις ανάγκες και τον σχεδιασμό που θα έπρεπε να έχει κάθε κράτος - μέλος, αλλά για τη διαχείριση των ελλείψεων.

Αυτά περιλαμβάνει η έκθεση Ανδρουλάκη και αυτός ο μηχανισμός που, μεταξύ άλλων, είναι ενταγμένος στο πλαίσιο καταστολής της ΕΕ ενάντια στις λαϊκές κινητοποιήσεις, ενισχύεται οικονομικά, βρίσκεται υπό τον αυστηρό έλεγχο της Κομισιόν, η οποία μάλιστα διατηρεί και την ιδιοκτησία των μέσων, σε βάρος του αναγκαίου σχεδιασμού των κρατών - μελών, ενισχύει το αλισβερίσι με την αγορά και ενοικίαση σωστικών μέσων, προβλέπει εμπλοκή «τρωκτικών», των ΜΚΟ και άλλα.

Αυτήν την έκθεση καταψήφισαν οι ευρωβουλευτές του ΚΚΕ, εκφράζοντας τις ανάγκες του λαού μας για σύγχρονες υποδομές και σωστικά μέτρα πολιτικής προστασίας.

«Σημείο καμπής».

..

Πολλές και διάφορες φιοριτούρες γράφτηκαν και γράφονται ξανά, με αφορμή την ομιλία Μπάιντεν στο Κογκρέσο για τις πρώτες 100 μέρες της κυβέρνησής του: Για τις «τολμηρές πολιτικές», την «επιστροφή της Αμερικής στη διεθνή σκηνή», τα «γενναία πακέτα στήριξης για την επανεκκίνηση της οικονομίας». Σ' αυτήν την «ευφορία» των 100 πρώτων ημερών συμμετέχει σύσσωμο το αστικό πολιτικό σύστημα και στην Ελλάδα.

Το πραγματικό περιεχόμενο βέβαια αυτής της «τόλμης», από την οποία δεν έχουν τίποτα θετικό να περιμένουν οι λαοί, δόθηκε συμπυκνωμένα και επανειλημμένα από τον ίδιο τον Αμερικανό Πρόεδρο στην ομιλία του: «Οι ΗΠΑ βρισκόμαστε σε σημείο καμπής (...) στον ανταγωνισμό μας με την Κίνα και τον υπόλοιπο κόσμο για να κερδίσουμε τον 21ο αιώνα»...

Η έμφαση και η επανάληψη δεν είναι τυχαία: Η διαπάλη ΗΠΑ - Κίνας, σε συνθήκες που η δεύτερη απειλεί την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία των Αμερικανών, είναι το στοιχείο που διαπερνά το σύνολο της «τολμηρής» πολιτικής της νέας αμερικανικής κυβέρνησης, όπως συνέβαινε άλλωστε και επί Τραμπ.

Υπάρχει όμως συσσωρευμένη πείρα για το τι φέρνουν στους λαούς αυτά τα «σημεία καμπής» του ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού: Γνωρίζουμε καλά από την Ιστορία πού οδήγησε η διαπάλη των ιμπεριαλιστών για να «κερδίσουν τον 20ό αιώνα», βλέπουμε και σήμερα τι σημαίνει η όξυνση του ανταγωνισμού τους «για να κερδίσουν τον 21ο».

Η «επιστροφή της Αμερικής» στις 100 πρώτες μέρες της κυβέρνησης Μπάιντεν σηματοδοτεί στην πραγματικότητα την ένταση της επιθετικότητας των ΗΠΑ σε όλα τα μέτωπα των ιμπεριαλιστικών συγκρούσεων: «Διαμήνυσα στον Πρόεδρο της Κίνας ότι θα διατηρήσουμε ισχυρή στρατιωτική παρουσία στον Ινδο-Ειρηνικό, ακριβώς όπως κάνουμε με το ΝΑΤΟ στην Ευρώπη», τόνισε χαρακτηριστικά στην επίμαχη ομιλία του ο Μπάιντεν.

Ταυτόχρονα, κλιμακώνεται η αντιπαράθεση των ΗΠΑ με τη Ρωσία, συγκεντρώνονται μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις στην Ανατολική Ευρώπη, αναζωπυρώνεται η σύγκρουση στην Ουκρανία, για να αναφέρουμε μόνο τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα. Στην ίδια ζυγαριά, μαζί με όλα τα μέτωπα και τις «εκκρεμότητες», μπαίνουν και οι σχέσεις ΗΠΑ - Τουρκίας.

Τις ίδιες ακριβώς προτεραιότητες, το προβάδισμα των ΗΠΑ στον ενδοϊμπεριαλιστικό ανταγωνισμό και όχι τις λαϊκές ανάγκες, υπηρετούν και τα μεγάλα κρατικά πακέτα στήριξης της καπιταλιστικής οικονομίας που προωθεί η κυβέρνηση Μπάιντεν στο εσωτερικό, μεταξύ άλλων με σχέδια για μεγάλες επενδύσεις στις υποδομές, στις μεταφορές, στην «πράσινη ανάπτυξη» κ.α.

Στόχος είναι η θωράκιση της «ανταγωνιστικότητας» των αμερικανικών μονοπωλίων και η εξασφάλιση νέων πεδίων για κερδοφόρες επενδύσεις, σε μια περίοδο μάλιστα που ο βασικός ανταγωνιστής, η Κίνα, επενδύει τεράστια κεφάλαια στους αντίστοιχους τομείς.

Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και το πολυδιαφημισμένο παζάρι για μια κάποια φορολογική «συμβολή» του «πλουσιότερου 1% των Αμερικανών» στις κρατικές δαπάνες, που αποσκοπεί ταυτόχρονα στην ενσωμάτωση των λαϊκών στρωμάτων, προκειμένου το κεφάλαιο να δώσει με καλύτερους όρους τον δικό του «πόλεμο» απέναντι στα ανταγωνιστικά συμφέροντα.

Αναδεικνύοντας τη συνέχεια σε αυτούς τους αντιλαϊκούς στόχους, Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικάνοι ψηφίζουν σχεδόν ομόφωνα νομοσχέδια για τον «Στρατηγικό Ανταγωνισμό» με την Κίνα, ενώ μετά το «Make America Great Again» («Κάνουμε την Αμερική ξανά μεγάλη») του Τραμπ, ο Μπάιντεν - διατηρώντας όλους τους εμπορικούς δασμούς του προκατόχου του - ανέφερε χαρακτηριστικά: «Αμερικανικά δολάρια από φόρους θα χρησιμοποιηθούν για να αγοράζονται αμερικανικά προϊόντα, που θα φτιάχνονται στην Αμερική»...

Την ίδια ώρα, και ενώ «χορεύουν» πακέτα τρισ. γύρω από τα μονοπώλια, προβάλλονται ως ...πειστήρια «φιλολαϊκότητας» μέτρα που προωθούνται με κριτήριο τις ανάγκες του κεφαλαίου, είτε ορισμένα επιδόματα με ημερομηνία λήξης για τη διαχείριση της ακραίας φτώχειας.

Στις δε «πολλές και καλές δουλειές που θα δημιουργηθούν» σε συνθήκες «εντυπωσιακής ανάκαμψης της οικονομίας», δεν έχει χωρέσει μέχρι τώρα ούτε καν η προεκλογική εξαγγελία Μπάιντεν για καθολικό κατώτατο ωρομίσθιο 15 δολάρια, που έτσι κι αλλιώς δεν φτάνει ούτε για τα στοιχειώδη!

Με αφορμή τη συμπλήρωση των 100 πρώτων ημερών, την πολιτική Μπάιντεν εκθειάζουν στελέχη της κυβέρνησης της ΝΔ, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ υπερθεματίζει, μιλώντας για «ευχάριστη έκπληξη» και καλώντας την ΕΕ να παραδειγματιστεί από τα γενναία κρατικά πακέτα στήριξης των αμερικανικών μονοπωλίων.

Ολοι μαζί παρουσιάζουν τις «προσαρμογές» στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις ως στήριξη τάχα στα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα, την ώρα που αυτά εκτίθενται σε ακόμα μεγαλύτερο κίνδυνο, εξαιτίας της βαθύτερης εμπλοκής της χώρας στους επικίνδυνους ευρωατλαντικούς σχεδιασμούς και ανταγωνισμούς.

Απέναντι λοιπόν σε όσους παρουσιάζουν ως «αποκούμπι» για το λαό τη βαθύτερη πρόσδεση στα σχέδια ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, απέναντι στις δυνάμεις που παρουσιάζουν ως «λύση» τη μία ή την άλλη παραλλαγή στην αντιλαϊκή πολιτική στήριξης των μονοπωλίων, δρόμο στην ελπίδα ανοίγει μόνο η λαϊκή πάλη απέναντι στην ολομέτωπη επίθεση του κεφαλαίου, η πάλη για την κατάργηση της εκμετάλλευσης, για να είναι οι λαοί αυτοί που θα κερδίσουν τον 21ο αιώνα!