Η «αιώνια» εξουσία των καπιταλιστών και η επιτάχυνση της ανατροπής της

 

Το ακούμε συχνά: Βαίνουμε προς πλήρη έλεγχο όλων των πολιτών από την εξουσία με τα νέα ηλεκτρονικά τεχνικά μέσα! Πιο πίσω, η παραγωγή φόβου και φαινομενικού αδιεξόδου στα υποκείμενα της εκμετάλλευσης, στην εργατική τάξη. Κάτι σαν, αυτή η εξουσία θα είναι αιώνια με αυτά τα μέσα ελέγχου!

 Έλα που συμβαίνει το αντίθετο! Όσο πιο τέλεια είναι τα τεχνικά μέσα εκμετάλλευσης και ελέγχου ενός εκμεταλλευτικού συστήματος, τόσο ξεπερνιούνται τα όριά του και τόσο πιο κοντά (σε ιστορικό χρόνο) είναι το τέλος του!  

 Φυσικά κάθε ταξική εκμεταλλευτική εξουσία προσπαθεί να θωρακιστεί και να ελέγχει πλήρως τους εκμεταλλευόμενους.

 Ωστόσο, παρά τα όσα γράφονται για τον ηλεκτρονικό έλεγχο των πολιτών, καλύτερο και πιο απόλυτο έλεγχο πάνω στους υποκείμενους εκμεταλλευόμενους, δεν είχε καμιά άλλη εξουσία από την δουλοκτητική. Καμιά!

 Αποτέλεσμα: η δουλοκτησία κατέρρευσε, ακριβώς όταν τελειοποίησε τα μέσα εκμετάλλευσης (παραγωγής)  και ελέγχου των δούλων!

 Πώς κατέρρευσε το πλέον ολοκληρωτικό σύστημα ελέγχου των εκμεταλλευόμενων στην ιστορία της ανθρωπότητας; Αφού η παραμικρή αντίσταση και παρασπονδία οδηγούσε ευθέως σε θάνατο!

 Αναζητήστε το στον μαρξισμό, στον ιστορικό υλισμό και ιδίως στην πολιτική οικονομία. Διαφορετικά δεν θα γίνει ποτέ κατανοητή η πηγή αισιοδοξίας των κομμουνιστών, ότι όσο το σύστημα εξελίσσεται και εισάγει νέες τεχνολογίες για αύξηση της εκμετάλλευσης και του ελέγχου, τόσο ισχυρότερες είναι οι κρίσεις του σε όλα τα επίπεδα και τόσο ταχύτερα πλησιάζει στο τέλος του, στην ανατροπή του.

 Η νομοτέλεια της αντιστοιχίας παραγωγικών σχέσεων – παραγωγικών δυνάμεων είναι τόσο ισχυρή που σταδιακά συντρίβει κάθε δύναμη που αντιστέκεται στην υλοποίηση της με αλλαγή των παραγωγικών σχέσεων. Μόνο που αυτό σημαίνει αγώνες, θυσίες και αίμα από τα υποκείμενα της υλοποίησής της, από την εργατική τάξη και τον λαό, στον καπιταλισμό.

 

 

 

 

Χτες έγινε όντως μια πετυχημένη απεργία: Στο Πέραμα, όχι στο λιμάνι…

 

04-06-2021

Στο ερώτημα “πού ήταν το ΠΑΜΕ χτες”, η απάντηση είναι απλή και αδιαμφισβήτητη: Στις επάλξεις του αγώνα και της απεργίας…

Κατιούσα

Χτες 3 Ιουνίου, είχαμε όντως μια πετυχημένη απεργία, με 100% συμμετοχή, που είχε όντως διάρκεια και δε μετατράπηκε στην πορεία σε ολιγόωρη στάση εργασίας. Ο λόγος για την απεργία του συνδικάτου μετάλλου στη ζώνη του Περάματος, όπου μπροστάρης ήταν το ΠΑΜΕ.

 

Αντιγράφουμε από το ρεπορτάζ του 902 για την ομιλία του Πουλικόγιαννη στη μεγάλη συγκέντρωση στα Προπύλαια.

«Δεν θα γίνουμε δούλοι του 21ου αιώνα. Να μην περάσει το νομοσχέδιο – έκτρωμα», σημείωσε στο χαιρετισμό του ο Σωτήρης Πουλικόγιαννης, πρόεδρος του Συνδικάτου Μετάλλου Αττικής και Ναυπηγικής Βιομηχανίας Ελλάδας, στον χαιρετισμό του, με τον οποίο ξεκίνησε το συλλαλητήριο των συνδικάτων και των ομοσπονδιών στα Προπύλαια.

Συγκεκριμένα όπως τόνισε, «πραγματοποιήθηκε σήμερα μία ακόμη επιτυχημένη απεργιακή μάχη στο χώρο της Ναυπηγοεπισκευής. Το συνδικάτο μας μέσα από μαζικές συλλογικές συνελεύσεις μέσα στους χώρους δουλειάς εν μέσω του πολύ δύσκολου περιβάλλοντος όπως αυτό είχε διαμορφωθεί εν μέσω πανδημίας τηρώντας με συνέπεια όλους τους κανόνες πρόληψης για τον κορονοϊό για μόρφωση για πλαίσιο πάλης διεκδίκησης νέας συλλογικής σύμβασης ναυπηγοεπισκευαστικών εργασιών. Διεκδικούμε, συνέχισε, την κατοχύρωση όλων των κατακτήσεων μας και διεύρυνσης αυτών, διεκδικούμε αυξήσεις».

Στο επίκεντρο του αγώνα μας, υπογράμμισε, «βρίσκεται υπεράσπιση του 7ωρου 5θημέρου 35ωρου της μεγαλύτερης ίσως κατάκτησής μας τις τελευταίες δεκαετίες. Η υπογραφή και μόνο μιας τέτοιας κλαδικής συλλογικής σύμβασης, όπως όλοι καταλαβαίνουμε δεν είναι μία απλή υπόθεση στις σημερινές συνθήκες. Είναι κόντρα στο ρεύμα έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με τον πυρήνα και της νέας αντεργατικής επίθεσης που εκδηλώνει το τελευταίο διάστημα, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας σε συνέχεια όλων των αντεργατικών μέτρων όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων. Βέβαια όπως είναι τα πράγματα, και το νομοσχέδιο που θέλει να καταθέσει στη Βουλή η κυβέρνηση θέλει να τα κάνει ακόμα πιο δύσκολα, η υπογραφή μιας κλαδικής σύμβασης είναι το πρώτο μέρος».

Το δεύτερο εξίσου δύσκολο και απαιτητικό από άποψης οργάνωσης και ανάπτυξης αγώνα, συνέχισε, «είναι η προσπάθεια να γίνει υποχρεωτική και να εφαρμοστεί στους χώρους δουλειάς. Αγώνας καθημερινός, συνάδελφο το συνάδλφο, από καράβι σε καράβι, από μηχανουργείο σε μηχανουργείο. από καρνάγιο σε καρνάγιο, από ναυπηγείο σε ναυπηγείο. Αγώνας κόντρα στο ρεύμα. που δίνει ανάταση, ελπίδα και αυτοπεποίθηση στους συναδέλφους. ότι μπορούμε να ορθώσουμε ανάστημα, να βάλουμε εμπόδια, να αποσπάσουμε κατακτήσεις ακόμα και σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς. Που όμως πάντα θα μένει μισός, αν δεν βάζει πάνω από όλα στο επίκεντρο του το σύνολο των αναγκών της οικογένειάς μας. Αν δεν συγκρούεται με το σύνολο της κυβερνητικής αντεργατικής πολιτικής που στην υπηρεσία των βιομηχάνων και των εφοπλιστών, όποια βελτίωση του βιοτικού μας επιπέδου καταφέρνουμε, κοιτάει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να μας την παίρνει πίσω».

Είναι ξεκάθαρο λοιπόν σε όλους μας, κατέληξε, «και με τη σημερινή μας 100% επιτυχημένη απεργία στέλνουμε το μήνυμα, ότι αγώνας για να μην κατατεθεί το αντεργατικό τερατούργημα της κυβέρνησης θα συνεχιστεί, όπως θα συνεχιστεί ο αγώνας για κατάργηση και όλων των αντεργατικών αντιασφαλιστικών νόμων όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων.Με αισιοδοξία και αποφασιστικότητα πιο έμπειροι πιο αποφασισμένοι από ποτέ είμαστε έτοιμοι να το πάμε μέχρι τέλους. Δεν Θα γίνουμε οι σκλάβοι του 21ου αιώνα. Φωνάζουμε στην κυβέρνηση: πάρτε το πίσω τώρα…. Απαντάμε στον κύριο Χατζηδάκη και στους βιομηχάνους εντολείς του ότι σε ένα μόνο πράγμα συμφωνούμε… Το 8ωρο 5ήμερο 40ωρο είναι όντως ξεπερασμένο… Απαιτούμε: 7ωρο – 5ήμερο – 35ωρο, μόνιμη και σταθερή εργασία με αυξήσεις τώρα…»

Αντίστοιχες κινητοποιήσεις έγιναν και στην Κέρκυρα, όπου τα περισσότερα ξενοδοχεία έμειναν κλειστά, με τους ξενοδοχοϋπαλλήλους να δίνουν τη δική τους μάχη για υπογραφή συλλογικής σύμβασης.

Αντιγράφουμε και πάλι από το ρεπορτάζ του 902.

Ημέρα αγωνιστικών δράσεων στην Κέρκυρα, ενάντια στο νομοσχέδιο – έκτρωμα της κυβέρνησης. Το πρωί οι ξενοδοχοϋπάλληλοι της Κέρκυρας, πραγματοποίησαν νέα κινητοποίηση.

Απαίτησαν ασφαλή επιστροφή στην εργασία με όλα τα δικαιώματα, απόσυρση του νομοσχεδίου-έκτρωμα για τα Εργασιακά, εφαρμογή της ΣΣΕ ξενοδοχοϋπαλλήλων και κήρυξή της ως υποχρεωτικής, υπογραφή Τοπικής Κλαδικής ΣΣΕ και Επιχειρησιακής στον όμιλο «MEETING POINT». Διασφάλιση εισοδήματος αξιοπρέπειας για όλους τους εργαζόμενους στην τουριστική οικονομία. Λήψη ουσιαστικών μέτρων για τη διασφάλιση μισθολογικών, ασφαλιστικών και εργασιακών δικαιωμάτων των εργαζομένων των ξενοδοχείων που δεν θα λειτουργήσουν κατά τη φετινή τουριστική περίοδο.

Στη συγκέντρωση καταγγέλθηκαν οι μεσαιωνικές συνθήκες εργασίας σε συγκεκριμένα ξενοδοχεία, η ανασφάλιστη εργασία σε ορισμένες περιπτώσεις και η χρήση της αναστολής εργασίας (παρότι δεν έχει θεσμοθετηθεί) ως εργαλείο εκβιασμού των εργαζομένων για την υπογραφή ατομικών συμβάσεων εργασίας, αλλά και την επιβολή των άθλιων επιδιώξεων της εργοδοσίας. Ακολούθησε πορεία.

Μηχανοκίνητη πορεία

Το απόγευμα της ίδιας μέρας ακολούθησε μηχανοκίνητη πορεία των σωματείων, που είχε μεγάλη συμμετοχή εργαζομένων, με σκοπό την προπαγάνδιση και την κλιμάκωση του αγώνα για την συμμετοχή στην πανελλαδική πανεργατική απεργία και τη συγκέντρωση στις 10/6/2021  που θα γίνει στις 10 το πρωί στο Εργατικό Κέντρο Κέρκυρας.

Με συνθήματα: «Όχι στο αντεργατικό νομοσχέδιο – τερατούργημα», «Κάτω τα χέρια από το 8ωρο – Όλοι στη μάχη», «Στον πόλεμο τους απαντάμε με πόλεμο», ξεκίνησε η μοτοπορεία. Αυτοκίνητα και μηχανές διέσχισαν τις εργατικές γειτονιές και το κέντρο της πόλης, τυγχάνοντας θετικής ανταπόκρισης από πολλούς εργαζόμενους και νεολαία.

Συνεχίζεται η «αιμοδοσία» στο κεφάλαιο, μεγαλώνει ο «λογαριασμός» για τους λαούς

 

 

 

ΕΕ - ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΕΞΑΜΗΝΟ

INTIME NEWS

«Η ανάκαμψη παραμένει άνιση και η αβεβαιότητα μεγάλη, οπότε η οικονομική πολιτική πρέπει να παραμείνει υποστηρικτική τόσο το 2021 όσο και το 2022», δήλωσε ο επίτροπος Οικονομίας της ΕΕ, Π. Τζεντιλόνι, στο πλαίσιο της προχτεσινής παρουσίασης των εκθέσεων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής με τις συστάσεις του Ευρωπαϊκού Εξαμήνου, δίνοντας τον τόνο συνέχισης της κρατικής στήριξης για τη θωράκιση της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων έναντι της νέας καπιταλιστικής κρίσης, με τον βαρύ «λογαριασμό» να γράφεται ήδη για τους λαούς.

Θυμίζουμε ότι από το 2020, με φόντο την εκδήλωση της καπιταλιστικής κρίσης, εφαρμόζεται η λεγόμενη «ρήτρα γενικής διαφυγής», στη βάση της οποίας προβλέπεται η προσωρινή παρέκκλιση από τους δημοσιονομικούς κανόνες, προκειμένου να ενεργοποιούνται τα μέτρα στήριξης του κεφαλαίου, με την προϋπόθεση ότι αυτό «δεν θέτει σε κίνδυνο τη δημοσιονομική βιωσιμότητα μεσοπρόθεσμα».

Εν αναμονή του πακτωλού των εκταμιεύσεων από το Ταμείο Ανάκαμψης, που θα συνδυάζονται με την κλιμάκωση των αντιλαϊκών αναδιαρθρώσεων, διευκρινίζει ότι η απενεργοποίηση της γενικής ρήτρας διαφυγής θα αποφασιστεί «με βάση συνολική αξιολόγηση της κατάστασης της οικονομίας με βασικότερο κριτήριο το επίπεδο οικονομικής δραστηριότητας στην ΕΕ σε σύγκριση με τα προ κρίσης επίπεδα».

Απογείωση ελλειμμάτων και κρατικών χρεών

Στη φετινή έκθεση του Ευρωπαϊκού Εξαμήνου διαπιστώνεται η γενικευμένη διόγκωση των κρατικών ελλειμμάτων και χρεών, ωστόσο (λόγω ρήτρας διαφυγής) η Κομισιόν υπογραμμίζει ότι, «στην παρούσα φάση, δεν θα πρέπει να ληφθεί απόφαση σχετικά με το αν τα κράτη - μέλη θα υπαχθούν στη διαδικασία υπερβολικού ελλείμματος».

Χαρακτηριστικά μεταξύ άλλων διαπιστώνεται ότι:

-- Τα 24 από τα 27 κράτη - μέλη δεν πληρούν το κριτήριο του ελλείμματος έναντι μόλις 3 που βρίσκονται εντός ορίων (Βουλγαρία, Δανία, Σουηδία).

-- 13 κράτη - μέλη δεν πληρούν το κριτήριο του κρατικού χρέους (Βέλγιο, Γερμανία, Ελλάδα, Ισπανία, Γαλλία, Κροατία, Ιταλία, Κύπρος, Ουγγαρία, Αυστρία, Πορτογαλία, Σλοβενία και Φινλανδία).

-- 3 κράτη - μέλη εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν υπερβολικές ανισορροπίες (Κύπρος, Ελλάδα και Ιταλία).

-- Ακόμη 9 κράτη - μέλη αντιμετωπίζουν ανισορροπίες (Κροατία, Γαλλία, Γερμανία, Ιρλανδία, Κάτω Χώρες, Πορτογαλία, Ρουμανία, Ισπανία και Σουηδία) για διάφορους λόγους η καθεμιά. Η Γερμανία, για παράδειγμα, εντάσσεται στη συγκεκριμένη κατηγορία λόγω των μεγάλων πλεονασμάτων στο εμπορικό ισοζύγιο, ζήτημα που βρίσκεται στο «κάδρο» των ενδοαστικών ανταγωνισμών.

Σε κάθε περίπτωση, τα σπασμένα φορτώνονται στις λαϊκές πλάτες, τόσο από την πλευρά της διόγκωσης των κρατικών χρεών όσο και από αυτή των παρεμβάσεων που δρομολογούνται για την «επόμενη μέρα» μέσα από τους κρατικούς προϋπολογισμούς. Χαρακτηριστικά η Κομισιόν τονίζει πως «όταν το επιτρέψουν οι οικονομικές συνθήκες, οι δημοσιονομικές πολιτικές θα πρέπει να επιδιώξουν την επίτευξη συνετών μεσοπρόθεσμων δημοσιονομικών θέσεων και την εξασφάλιση της βιωσιμότητας του χρέους, με παράλληλη ενίσχυση των επενδύσεων».

«Χλομιάζει» η ανάκαμψη

Θυμίζουμε ότι και στην έκθεση του Ευρωπαϊκού Εξαμήνου που δημοσιεύτηκε την Τετάρτη, ειδικά για την Ελλάδα σημειώνεται πως παραμένει σε καθεστώς «εμπεριστατωμένης επισκόπησης», καθώς διαπιστώνονται σειρά από «μακροοικονομικές ανισορροπίες», η αποκατάσταση των οποίων θα απαιτεί τη συνέχιση των αντιλαϊκών αναδιαρθρώσεων σε ορίζοντα δεκαετιών.

Οι δε «ευπάθειες» στην ελληνική οικονομία σχετίζονται με το υψηλό κρατικό χρέος, με τα ελλείμματα στο εξωτερικό ισοζύγιο, με τη μεγάλη μάζα μη εξυπηρετούμενων δανείων, και αυτά σε περιβάλλον υψηλής ανεργίας και χαμηλής δυνητικής ανάπτυξης.

Τα παραπάνω φαίνεται να εξηγούν το χαμήλωμα του πήχη της ανάκαμψης τόσο σε βραχυπρόθεσμο ορίζοντα (μετά το 2022) όσο κυρίως σε ορίζοντα δεκαετιών.

Εξάλλου, σε ό,τι αφορά τον «πήχη» των προσδοκιών για την ανάκαμψη που χαμηλώνει, ενδεικτικά είναι και όσα καταγράφονται στη 10η έκθεση ενισχυμένης εποπτείας: Οι ρυθμοί ανάκαμψης στην ελληνική οικονομία από 4,1% το 2021 και 6% το 2022 (όσο και στις πρόσφατες Εαρινές Προβλέψεις), όπως αναφέρεται στη νέα ανάλυση βιωσιμότητας του κρατικού χρέους, εκτιμάται ότι θα επιβραδυνθούν στο 2,4% το 2023 και στο 1,7% το 2024 και αυτό παρά το γεγονός ότι στη συγκεκριμένη περίοδο θα έχουν φουλάρει οι εκταμιεύσεις του Ταμείου Ανάκαμψης προς τους επιχειρηματικούς ομίλους. Σε κάθε περίπτωση, οι προβλέψεις της Κομισιόν (για το 2023 - 2024) είναι πολύ χαμηλότερες από αυτές της ελληνικής κυβέρνησης.

Μάλιστα, για το 2030 εκτιμά ότι ο ρυθμός ενίσχυσης του ΑΕΠ θα επιβραδυνθεί ακόμη περισσότερο, στο 0,7%, ενώ σε μέσα επίπεδα την περίοδο 2021 - 2029 θα διαμορφωθεί μόλις στο 2% σε ετήσια βάση και στο 1,5% κατά μέσο όρο για την περίοδο 2030 - 2060.

Παράλληλα, η ταρίφα των πρωτογενών πλεονασμάτων τοποθετείται στο 2,2% του ΑΕΠ από το 2023 και σε ορίζοντα δεκαετιών (μέχρι το 2060) προκειμένου να διασφαλιστεί η λεγόμενη «βιωσιμότητα» του κρατικού χρέους.

Αυτά την ίδια ώρα που η κυβέρνηση παίρνει και πάλι τα «εύσημα» για την προώθηση των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων σε μια σειρά από τομείς, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά το νέο πτωχευτικό νόμο που τέθηκε και επισήμως σε ισχύ αυτήν τη βδομάδα, προαναγγέλλοντας ένταση πλειστηριασμών και εκβιασμών για τα λαϊκά νοικοκυριά, επαγγελματίες και αυτοαπασχολούμενους.

Ριζοσπάστης  

Το καπιταλιστικό σύστημα ο πραγματικός ένοχος για την καταστροφή του περιβάλλοντος

 

 

 

  Πηγή: Associated Press

 

Το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση για την Παγκόσμια Μέρα Περιβάλλοντος:

«Με αφορμή την Παγκόσμια Μέρα Περιβάλλοντος καλούμε τους εργαζόμενους, τον λαό, τη νεολαία να δυναμώσουν τον αγώνα ενάντια στις πραγματικές αιτίες που υποβαθμίζουν και καταστρέφουν το περιβάλλον.

Για ακόμη μια χρονιά, η Παγκόσμια Μέρα Περιβάλλοντος αξιοποιείται ως ευκαιρία απ' τις αστικές πολιτικές δυνάμεις και τους διεθνείς οργανισμούς για να μιλήσουν για την άνοδο της θερμοκρασίας της Γης, την καταστροφή των δασών, τη ρύπανση του νερού και του αέρα, το ανθυγιεινό περιβάλλον των μεγαλουπόλεων. Ολοι αυτοί που ευθύνονται για το Μάτι, το πρόσφατο έγκλημα στα Γεράνεια Ορη, τη Μάνδρα και άλλες αναρίθμητες καταστροφές, καλούν σε συστράτευση για την προστασία του περιβάλλοντος και του πλανήτη. Οι υποκριτικές δηλώσεις τους ενοχοποιούν γενικά την επίδραση του ανθρώπου στη φύση και τη βιομηχανική ανάπτυξη. Με προεξάρχοντα τον νέο Πρόεδρο των ΗΠΑ, που διακηρύσσει την επιστροφή των ΗΠΑ στην "πράσινη" μετάβαση, προσπαθούν να συσκοτίσουν τον πραγματικό ένοχο, το καπιταλιστικό σύστημα, που θυσιάζει τις κοινωνικές ανάγκες και την προστασία του περιβάλλοντος στο βωμό της κερδοφορίας του κεφαλαίου.

Στην πραγματικότητα, αυτό για το οποίο νοιάζονται οι κυβερνήσεις είναι να βρουν διέξοδο για νέες κερδοφόρες επενδύσεις. Προς το σκοπό αυτό αξιοποιούν τη διαχείριση περιβαλλοντικών προβλημάτων, τα οποία ωστόσο γεννά το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα και η πολιτική τους. Γι' αυτό κι όλες μαζί οι φιλελεύθερες, "πράσινες" και σοσιαλδημοκρατικές αστικές πολιτικές δυνάμεις προωθούν αποφασιστικά τις κατευθύνσεις της "Ευρωπαϊκής Πράσινης Συμφωνίας" στην ΕΕ και στην Ευρωζώνη και στο πλαίσιο αυτής της στρατηγικής:

- Στηρίζουν ολόπλευρα τους "πράσινους" επενδυτές κι εκμεταλλευτές, που καταστρέφουν τα δάση.

- Μολύνουν τον υδροφόρο ορίζοντα, ευθύνονται για πλημμύρες, εξαιτίας της απογύμνωσης ορεινών όγκων, για να εγκαταστήσουν θηριώδη αιολικά πάρκα, ακόμη και σε προστατευόμενες περιοχές και σε αναδασωτέες δασικές εκτάσεις.

- Επιβαρύνουν τον λαό με το πανάκριβο "πράσινο" ρεύμα, τους "πράσινους" φόρους, την αγορά ηλεκτρικών αυτοκινήτων και νέου "πράσινου" εξοπλισμού.

- Κλείνουν τα μάτια μπροστά στην έκρηξη της ανεργίας, στην αύξηση της ενεργειακής εξάρτησης και τη σπατάλη Ενέργειας απ' την αύξηση της ηλεκτροπαραγωγής από φυσικό αέριο, με την εφαρμογή του σχεδίου απολιγνιτοποίησης της χώρας.

- Την ίδια ώρα που διοχετεύουν πακτωλούς χρηματοδοτήσεων στις επενδύσεις της "πράσινης" οικονομίας, συνεχίζουν την υποχρηματοδότηση και την υποστελέχωση των αναγκαίων υποδομών και των μηχανισμών πολιτικής προστασίας, την έλλειψη ολοκληρωμένης προστασίας και διαχείρισης των δασών.

- Οδηγούν κάθε χρόνο σε τραγωδίες και εκατόμβες νεκρών από πυρκαγιές, πλημμύρες, σεισμούς στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο. Είναι άλλωστε πρόσφατη η τραγωδία στα Γεράνεια. Είναι νωπές οι τραγωδίες στο Μάτι, στη Μάνδρα, στην Ελασσόνα, στον Σαρωνικό, στη Χαλκιδική, στην Ηλεία και τόσες άλλες.

Είναι οι ίδιες δυνάμεις που στηρίζουν τα επικίνδυνα ιμπεριαλιστικά πολεμικά σχέδια και τις επεμβάσεις του ΝΑΤΟ και της ΕΕ που, εκτός από την καταστροφή χωρών, τους χιλιάδες νεκρούς, τα εκατομμύρια πρόσφυγες, επιφέρουν τεράστιο πλήγμα στο φυσικό και πολιτιστικό περιβάλλον. Την ίδια στιγμή, η διαπάλη μεταξύ ιμπεριαλιστικών κέντρων, αλλά και στο εσωτερικό ισχυρών κρατών, όπως οι ΗΠΑ και η Γερμανία, για την επικράτηση των σχεδίων της "πράσινης" ανάπτυξης συνεχίζεται. Αποτελεί μία ακόμη πλευρά των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, για το μοίρασμα και τον έλεγχο των αγορών, εδαφών, πλουτοπαραγωγικών πηγών, απειλώντας το μέλλον της ανθρωπότητας.

Η ουσιαστική έλλειψη κάθε προστασίας επιβεβαιώνει ότι το κέρδος, η οικονομία της αγοράς, η αντίληψη του κόστους - οφέλους δεν "αντέχουν" ούτε το ελάχιστο νομικό πλαίσιο πολιτικής προστασίας που αντιμετωπίζεται ως "πάρεργο". Τα αθώα θύματα από τις πλημμύρες, τις πυρκαγιές, τα ατυχήματα μεγάλης έκτασης δεν βαραίνουν γενικά "τα ακραία καιρικά φαινόμενα", την "κλιματική αλλαγή" ή την τεχνολογία. Βαραίνουν το ίδιο το σύστημα, που έχει μετατρέψει τα πάντα σε εμπορεύματα, πρώτα και κύρια την ίδια την ανθρώπινη ζωή.

Στη χώρα μας και εν μέσω πανδημίας, η κυβέρνηση της ΝΔ πήρε τη σκυτάλη απ' την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και τις προηγούμενες κυβερνήσεις και έγραψε ένα νέο αντιλαϊκό - αντιπεριβαλλοντικό κεφάλαιο. Διαμορφώνει ένα ακόμη πιο κερδοφόρο πλαίσιο για τους "πράσινους καπιταλιστές", εκχωρώντας τους γη, δάση, αέρα, θάλασσα, παραλίες, για κάθε είδους εκμετάλλευση κι υποβαθμίζοντας κι αυτό ακόμη το υποτυπώδες πλαίσιο προστασίας που υπήρχε. Ο πρόσφατος νόμος για τον "εκσυγχρονισμό της περιβαλλοντικής νομοθεσίας" αποδεικνύει ότι κέρδη και ουσιαστική προστασία του περιβάλλοντος δεν συμβαδίζουν. Προχωράει στο τσιμεντάρισμα και την καζινοποίηση του Ελληνικού (αλλά με αυτόνομη "πράσινη" Ενέργεια) και στο "εθνικό πρόγραμμα αναδασώσεων" όλων των βουνών της Ελλάδας με φύτευση του πιο "γρήγορα αναπτυσσόμενου νέου είδους δένδρου", τις Ανεμογεννήτριες.

Οσημερινός δρόμος ανάπτυξης υπονομεύει την ισόρροπη σχέση που μπορεί να υπάρξει ανάμεσα στην ανθρώπινη, βιομηχανική δραστηριότητα και τη φύση, προς όφελος των λαϊκών αναγκών. Αυτός ο ένοχος δεν μπορεί να μετατραπεί σε "σωτήρα", με την "πράσινη" καπιταλιστική ανάπτυξη και με στόχο δήθεν την εξασφάλιση της "κλιματικής ουδετερότητας".

Διέξοδος για τους λαούς είναι ένας ριζικά διαφορετικός δρόμος ανάπτυξης, όπου κριτήριο της κοινωνικής παραγωγής θα είναι η διευρυμένη ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών. Είναι ο δρόμος της κοινωνικής ιδιοκτησίας, του επιστημονικού κεντρικού σχεδιασμού της παραγωγής, ο δρόμος της εργατικής εξουσίας.

Μόνο αυτό το πλαίσιο επιτρέπει να λαμβάνονται υπόψη συνδυασμένα οι πραγματικές επιπτώσεις κάθε δραστηριότητας στο περιβάλλον και οι συνολικές ανάγκες του λαού. Ο επιστημονικός κεντρικός σχεδιασμός στον σοσιαλισμό μπορεί να διασφαλίσει την ισόρροπη σχέση ανθρώπου και φύσης, να συνυπολογίσει τις ανάγκες του εργαζόμενου ανθρώπου, τις δυνατότητες της κοινωνικής παραγωγής και την ανάγκη φιλολαϊκής διαχείρισης του φυσικού περιβάλλοντος.

Ο κεντρικός σχεδιασμός θα εξασφαλίζει φθηνή και επαρκή Ενέργεια με ελαχιστοποίηση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων. Η διαχείριση του νερού θα διασφαλίζει φθηνό, άφθονο και υψηλής ποιότητας νερό για τις λαϊκές ανάγκες και όχι νερό - πανάκριβο εμπόρευμα για τον λαό. Θα εξασφαλίζει την ολοκληρωμένη προστασία και διαχείριση των δασών, αλλά και την ορθολογική διαχείριση των αποβλήτων, βασικός όρος για την προστασία του περιβάλλοντος και των οικοσυστημάτων του.

Σ' αυτόν τον αγώνα που σημαδεύει τον πραγματικό ένοχο, το σύστημα που καταστρέφει το περιβάλλον και εμπορεύεται την προστασία του, οι δυνάμεις του ΚΚΕ βρίσκονται σταθερά στην πρώτη γραμμή».

902gr

Γιατί επισημαίνεται η καθοριστική σημασία της ιδεολογικής-μορφωτικής δουλειάς στις ΚΟ;

 

-Γιατί στο πρώτο κείμενο επισημαίνεται η καθοριστική σημασία της ιδεολογικής - μορφωτικής δουλειάς στις Κομματικές Οργανώσεις; Πάντα δεν ήταν αυτό καθήκον «πρώτης γραμμής»; Γιατί δίνεται τέτοια έμφαση;

Η ΚΕ στις Θέσεις για το 21ο Συνέδριο δεν επισημαίνει απλά την ανάγκη αναβάθμισης της ιδεολογικοπολιτικής παρέμβασης αλλά ότι σήμερα, περισσότερο από ποτέ, είναι ανάγκη η ιδεολογική δουλειά να διαπερνά όλη την κομματική δραστηριότητα, να μην αντιμετωπίζεται ως «ένα ακόμα καθήκον» που αφορά κάποιο επιτελείο ή συγκεκριμένους συντρόφους χρεωμένους στο μέτωπο αυτό.

Κι αυτό γιατί καταρχάς η σύγχρονη ταξική πάλη έχει ιδιαίτερες απαιτήσεις. Ενα από τα στοιχεία που την καθορίζουν και που ασκεί πιέσεις στις πρωτοπόρες δυνάμεις είναι η μεγάλη αντίφαση μέσα στην οποία δρούμε: Ενώ όλες οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν με άμεσο τρόπο ότι η εποχή μας είναι εποχή περάσματος από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό, την ίδια στιγμή εδώ και τριάντα χρόνια ζούμε το αντεπαναστατικό πισωγύρισμα, την υποχώρηση του κομμουνιστικού αλλά και συνολικότερα του εργατικού - λαϊκού κινήματος. Το ζήτημα δηλαδή πρέπει να το δούμε και από τη σκοπιά αυτού που περιγράφουμε στις Θέσεις, ότι το Κόμμα διανύει ίσως την πιο δύσκολη περίοδο της Ιστορίας του ως μέρος του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος (ΔΚΚ).

Στις Θέσεις διευκρινίζεται ότι το ζήτημα της ιδεολογικής - μορφωτικής δουλειάς στις γραμμές του Κόμματος και της ΚΝΕ δεν μπορεί να ταυτίζεται μόνο με τα οργανωμένα μορφωτικά συστήματα στις γραμμές μας (σχολές, σεμινάρια, διαλέξεις), στα οποία έχουν γίνει θετικά βήματα που όμως χρειάζεται να σταθεροποιηθούν, να έχουν επαναληπτικότητα, να δίνεται όλη η φροντίδα για την επιτυχή λειτουργία τους, ζητήματα που δεν είναι πάντα και παντού δεδομένα. Το ζήτημα που πρέπει να αντιμετωπιστεί είναι το ότι αυτά τα συστήματα λειτουργούν ως ένα «παράλληλο πρόγραμμα» που δεν συνδέεται ουσιαστικά με το περιεχόμενο της καθημερινής δράσης των Οργανώσεων του Κόμματος και της ΚΝΕ.

Θέλουμε λοιπόν η μαρξιστική μόρφωση όχι μόνο να αποκτά διάρκεια και συνέχεια με όλους τους τρόπους αλλά να αξιοποιείται στην τρέχουσα πολιτική δράση. Ετσι μπορούν να αντιμετωπίζονται καθοδηγητικές αδυναμίες σε σχέση με το πώς μπαίνουν στη ζωή και διαδίδονται οι σύγχρονες επεξεργασίες μας, το Πρόγραμμά μας, η στρατηγική μας για το σοσιαλισμό - κομμουνισμό, πώς αντιμετωπίζονται λαθεμένες αντιλήψεις.

Αλλωστε, όπως εντοπίζουν οι Θέσεις, η ενίσχυση του ιδεολογικού στοιχείου στην εσωκομματική λειτουργία των Οργάνων και των Οργανώσεων θα βοηθήσει στο να αντιμετωπιστούν μια σειρά από αδύναμες πλευρές στην καθοδήγηση και λειτουργία στις οποίες εστιάζουμε. Οπως για παράδειγμα η αδύναμη και όχι σε βάθος κριτική εξέταση της πείρας από την ταξική πάλη, την ιδεολογικοπολιτική διαπάλη, τη δουλειά για τη συσπείρωση δυνάμεων με βάση τη στρατηγική μας, τη δουλειά για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, την προώθηση της κοινωνικής συμμαχίας κ.λπ. Αυτό το ζήτημα συνδέεται και με την ανάπτυξη της ικανότητας τα μέλη των καθοδηγητικών οργάνων να συμβάλλουν ουσιαστικά με τις τοποθετήσεις τους γενικεύοντας συμπεράσματα από την πείρα της ιδεολογικοπολιτικής διαπάλης, από τη δράση μας στα μέτωπα πάλης κ.λπ. Αλλο κρίσιμο ζήτημα είναι το πόσο οι θεωρητικές - ιδεολογικές επεξεργασίες στις οποίες έχουμε προχωρήσει ως Κόμμα έχουν μπορέσει να αφομοιωθούν από το σύνολο των μελών και στελεχών του Κόμματος, πόσο το περιεχόμενο αυτών των επεξεργασιών διαπερνά όλη τη λειτουργία των Οργάνων και των Οργανώσεων.

Ακριβώς γι' αυτόν το λόγο στη Θέση 12 ξεχωρίζονται κάποια από τα ζητήματα που χρειάζεται ακόμα καλύτερα να αφομοιωθούν από όλο το κομματικό δυναμικό, ώστε να υπηρετείται ο βασικός μας στόχος:

- Η κατανόηση της εκμεταλλευτικής σχέσης και ιδιαίτερα οι σύγχρονες μορφές που παίρνει η καπιταλιστική εκμετάλλευση, εξαιτίας της εφαρμογής νέων τεχνολογιών και άλλων μεθόδων οργάνωσης της εργασίας. Ζητήματα όπως η υπεραξία, το μέσο ποσοστό κέρδους, ο χρόνος εργασίας, η εφαρμογή της πληροφορικής, η επίδραση της τηλεργασίας πρέπει να είναι οργανικό στοιχείο της αρθρογραφίας, αλλά και των δημόσιων παρεμβάσεων, ώστε να γίνεται κατανοητή η λειτουργία του εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού συστήματος.

- Η αντίληψή μας για τον χαρακτήρα της οικονομικής κρίσης στον καπιταλισμό, η εναλλαγή φάσεων οικονομικής κρίσης και ανάκαμψης, ζητήματα τα οποία βοηθούν στη σωστή κατανόηση και εκτίμηση των διαφόρων μορφών αστικής διαχείρισης.

- Η αντίληψή μας για τη σοσιαλιστική οικοδόμηση στον 20ό αιώνα, απαλλαγμένη από τον εξωραϊσμό της για τις γενιές κυρίως που την γνώρισαν, ενώ οι νέες γενιές έχουν τελείως διαστρεβλωμένη αντίληψη ή άγνοια. Η αντίληψή μας ιδιαίτερα για τις αιτίες της ανατροπής του σοσιαλιστικού συστήματος στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, στην Κίνα και αλλού, κυρίως όμως της διάλυσης της ΕΣΣΔ και του ΚΚΣΕ, αφού είχε καθοριστικό ρόλο στην πορεία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης και της γραμμής του ΔΚΚ, επιδρούσε αποφασιστικά και στο Κόμμα μας.

- Η κατανόηση μιας σειράς εξελίξεων στο αστικό εποικοδόμημα, τόσο αυτοτελώς όσο και από τη σκοπιά της σχέσης τους με αντίστοιχες αλλαγές και τάσεις στην καπιταλιστική οικονομία και την κοινωνική οργάνωση και δυναμική, όπως αλλαγές στους κρατικούς μηχανισμούς, στη συγκρότηση αστικών κομμάτων, στη νομοθεσία, στην Εκπαίδευση, στην οικογένεια, με επίδραση στις κοινωνικές και διαπροσωπικές σχέσεις, στην αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου κ.λπ.

- Η δυσκολία διαμόρφωσης γραμμής συσπείρωσης στο κίνημα, βασισμένης στην παρακολούθηση των εξελίξεων ανά κλάδο, αλλά και ανά εργασιακό χώρο ή κοινωνικό πρόβλημα.

Αν συνυπολογίσουμε τις απαιτήσεις της ιδεολογικοπολιτικής διαπάλης που προκύπτουν από την παρέμβαση της αστικής τάξης και του οπορτουνισμού γίνεται ακόμα περισσότερο κατανοητό ότι οι κομμουνιστές δεν έχουν την «πολυτέλεια», στο όνομα μιας πράγματι πιεστικής καθημερινότητας, να αναβάλλουν για αργότερα, όταν θα είναι τάχα πιο «ευνοϊκές» οι συνθήκες, την οργάνωση της ιδεολογικοπολιτικής αντεπίθεσης. Αντίθετα, όπως εντοπίζεται και στις Θέσεις της ΚΕ, πρέπει να γίνει στοιχείο της καθημερινότητας αυτή η προσπάθεια. Να μην περιορίζεται μόνο σε μια εκδήλωση ή σε μια καμπάνια, αλλά να διαπερνά όλη την κομματική ζωή και δράση, την παρέμβαση στο κίνημα.

Πηγή: Ριζοσπάστης

Φαρμάκι, όχι φάρμακο

 

 

  Πηγή: Eurokinissi

 

Πιο προκλητική και από την προσπάθεια της κυβέρνησης να παρουσιάσει ως «επιτυχημένη» τη διαχείριση της πανδημίας, που έχει στοιχίσει ήδη πάνω από 12.000 νεκρούς, είναι η αξιοποίηση της πανδημίας ως «ευκαιρίας» για να προχωρήσουν οι αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις στην Υγεία.

Η κυβέρνηση παρουσιάζει το «φαρμάκι» ως «φάρμακο» σε ό,τι αφορά το υποτιθέμενο «νέο» ΕΣΥ, για το οποίο μίλησε ξανά προχτές ο πρωθυπουργός.

Τι λένε; Οτι η πολιτική της ακόμα μεγαλύτερης ενίσχυσης του ιδιωτικού τομέα, της επιχειρηματικότητας και της εμπορευματοποίησης των υπηρεσιών του κρατικού τομέα της Υγείας, η πολιτική δηλαδή που έχει δοκιμαστεί πριν και κατά τη διάρκεια της πανδημίας με τραγικά αποτελέσματα, είναι αυτή που θα προστατεύσει τάχα την υγεία και τη ζωή του λαού! Προβάλλουν δηλαδή ως «λύση» την ίδια αιτία που δημιουργεί και διογκώνει τα προβλήματα στην πρόληψη και στη θεραπεία.

Και ενώ η πανδημία αποκάλυψε πέρα από κάθε αμφιβολία ότι ο ιδιωτικός τομέας μπορεί να υπάρχει μόνο παρασιτώντας πάνω στις λαϊκές ανάγκες, στερώντας πολύτιμες εφεδρείες από το δημόσιο σύστημα Υγείας, η κυβέρνηση μιλάει για «νέες δυνατότητες συνεργασίας» ανάμεσά τους.

Δηλαδή, «νέες δυνατότητες» για τους ομίλους και τους κλινικάρχες - τους οποίους αρνήθηκε να επιτάξει όλο το προηγούμενο διάστημα - να θησαυρίζουν στην πλάτη του λαού, στο έδαφος και των μεγάλων ελλείψεων στο δημόσιο σύστημα τις οποίες προκαλεί διαχρονικά η αντιλαϊκή πολιτική, με ευθύνη όλων των κυβερνήσεων.

Δεν κρύβουν ότι στόχος τους είναι ο «εξορθολογισμός του κόστους» στην Υγεία, που θα φέρει τάχα περισσότερες και καλύτερες υπηρεσίες για τον λαό. Λένε ψέματα. Αυτή η πολιτική είναι που οδήγησε στην ανύπαρκτη σήμερα Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας, στο κλείσιμο νοσοκομείων, κλινικών, τμημάτων, σε απολύσεις εργαζομένων, στις εργολαβίες προς τον ιδιωτικό τομέα και στις ΣΔΙΤ, που αποτελούν «χρυσωρυχείο» για το κεφάλαιο στην Υγεία.

Αυτή η πολιτική αναγκάζει τον λαό να βάζει βαθιά το χέρι στην τσέπη, εξαιτίας των περικοπών στις δημόσιες δαπάνες, των «πρωτοκόλλων» και «πλαφόν» που μπαίνουν ως «κόφτες» στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Πάνω σ' αυτήν την άθλια κατάσταση, που έγινε χειρότερη με την πανδημία, κλιμακώνουν τώρα την πολιτική της εμπορευματοποίησης και ιδιωτικοποίησης, διευρύνοντας την απόσταση που χωρίζει την Υγεία - Πρόνοια από τις πραγματικές ανάγκες των υγειονομικών και του λαού, παρά τις δυνατότητες που υπάρχουν σήμερα αυτές να ικανοποιηθούν.

Είναι αισχρό, με τόσες χιλιάδες νεκρούς και εκατοντάδες χιλιάδες αποκλεισμένους από το σύστημα Υγείας της μίας νόσου, με τους ιδιώτες να μπουκώνουν κέρδη, να λέει ο πρωθυπουργός ότι είναι «αδιανόητο σήμερα να έχουμε δύο νοσοκομεία σε απόσταση 20 - 30 χιλιομέτρων» και ότι «το κόστος είναι κάτι το οποίο προφανώς θα μας προβληματίζει ολοένα και περισσότερο, καθώς η επιστήμη κάνει άλματα».

Αντιμετωπίζουν ως «κόστος» την υγεία του λαού και αυτό είναι το «νήμα» που συνδέει την πολιτική όλων των αστικών κομμάτων, όπως δείχνει και η δέσμευση του πρωθυπουργού για επιτάχυνση των «προηγούμενων προσπαθειών διαρθρωτικών αλλαγών που άρχισαν στα μέσα του '90».

Την ίδια ακριβώς στρατηγική υλοποίησε και ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση, διατηρώντας το λουκέτο στα νοσοκομεία που έκλεισαν οι προηγούμενοι, συντηρώντας τις μεγάλες ελλείψεις σε προσωπικό, ενισχύοντας τη λειτουργία των δημόσιων νοσοκομείων με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, ως «αυτοτελών επιχειρηματικών μονάδων», μέσω και της Ανώνυμης Εταιρείας Μονάδων Υγείας (ΑΕΜΥ ΑΕ).

Αλλά και σήμερα, στην πρότασή του για το «νέο ΕΣΥ», υπερασπίζεται την πολιτική των ελάχιστων παροχών, φορτώνει στην τσέπη του λαού τις όποιες προσλήψεις υπόσχεται, κλείνει το μάτι στον ιδιωτικό τομέα ότι θα διαμορφώσει συνθήκες «δίκαιης» συνύπαρξης με τον δημόσιο.

Ο,τι και να πουν, λοιπόν, το «φαρμάκι», η πολιτική δηλαδή της εμπορευματοποίησης, της καπιταλιστικής κερδοφορίας και στην Υγεία, δεν γίνεται φάρμακο με τίποτα για τον λαό και τις ανάγκες του. Και αν κάτι επιβεβαίωσε η πανδημία, είναι η ανάγκη να δυναμώσει η μαζική οργανωμένη πάλη για αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν Υγεία και Πρόνοια, με σύγχρονες υπηρεσίες για όλο τον λαό.

Αναδημοσίευση από τη στήλη «Η Άποψή μας» του «Ριζοσπάστη», Πέμπτη 3 Ιούνη 2021 

902gr

Φαρμάκι, όχι φάρμακο

Πιο προκλητική και από την προσπάθεια της κυβέρνησης να παρουσιάσει ως «επιτυχημένη» τη διαχείριση της πανδημίας, που έχει στοιχίσει ήδη πάνω από 12.000 νεκρούς, είναι η αξιοποίηση της πανδημίας ως «ευκαιρίας» για να προχωρήσουν οι αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις στην Υγεία.

Η κυβέρνηση παρουσιάζει το «φαρμάκι» ως «φάρμακο» σε ό,τι αφορά το υποτιθέμενο «νέο» ΕΣΥ, για το οποίο μίλησε ξανά προχτές ο πρωθυπουργός.

Τι λένε; Οτι η πολιτική της ακόμα μεγαλύτερης ενίσχυσης του ιδιωτικού τομέα, της επιχειρηματικότητας και της εμπορευματοποίησης των υπηρεσιών του κρατικού τομέα της Υγείας, η πολιτική δηλαδή που έχει δοκιμαστεί πριν και κατά τη διάρκεια της πανδημίας με τραγικά αποτελέσματα, είναι αυτή που θα προστατεύσει τάχα την υγεία και τη ζωή του λαού! Προβάλλουν δηλαδή ως «λύση» την ίδια αιτία που δημιουργεί και διογκώνει τα προβλήματα στην πρόληψη και στη θεραπεία.

Και ενώ η πανδημία αποκάλυψε πέρα από κάθε αμφιβολία ότι ο ιδιωτικός τομέας μπορεί να υπάρχει μόνο παρασιτώντας πάνω στις λαϊκές ανάγκες, στερώντας πολύτιμες εφεδρείες από το δημόσιο σύστημα Υγείας, η κυβέρνηση μιλάει για «νέες δυνατότητες συνεργασίας» ανάμεσά τους.

Δηλαδή, «νέες δυνατότητες» για τους ομίλους και τους κλινικάρχες - τους οποίους αρνήθηκε να επιτάξει όλο το προηγούμενο διάστημα - να θησαυρίζουν στην πλάτη του λαού, στο έδαφος και των μεγάλων ελλείψεων στο δημόσιο σύστημα τις οποίες προκαλεί διαχρονικά η αντιλαϊκή πολιτική, με ευθύνη όλων των κυβερνήσεων.

Δεν κρύβουν ότι στόχος τους είναι ο «εξορθολογισμός του κόστους» στην Υγεία, που θα φέρει τάχα περισσότερες και καλύτερες υπηρεσίες για τον λαό. Λένε ψέματα. Αυτή η πολιτική είναι που οδήγησε στην ανύπαρκτη σήμερα Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας, στο κλείσιμο νοσοκομείων, κλινικών, τμημάτων, σε απολύσεις εργαζομένων, στις εργολαβίες προς τον ιδιωτικό τομέα και στις ΣΔΙΤ, που αποτελούν «χρυσωρυχείο» για το κεφάλαιο στην Υγεία.

Αυτή η πολιτική αναγκάζει τον λαό να βάζει βαθιά το χέρι στην τσέπη, εξαιτίας των περικοπών στις δημόσιες δαπάνες, των «πρωτοκόλλων» και «πλαφόν» που μπαίνουν ως «κόφτες» στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Πάνω σ' αυτήν την άθλια κατάσταση, που έγινε χειρότερη με την πανδημία, κλιμακώνουν τώρα την πολιτική της εμπορευματοποίησης και ιδιωτικοποίησης, διευρύνοντας την απόσταση που χωρίζει την Υγεία - Πρόνοια από τις πραγματικές ανάγκες των υγειονομικών και του λαού, παρά τις δυνατότητες που υπάρχουν σήμερα αυτές να ικανοποιηθούν.

Είναι αισχρό, με τόσες χιλιάδες νεκρούς και εκατοντάδες χιλιάδες αποκλεισμένους από το σύστημα Υγείας της μίας νόσου, με τους ιδιώτες να μπουκώνουν κέρδη, να λέει ο πρωθυπουργός ότι είναι «αδιανόητο σήμερα να έχουμε δύο νοσοκομεία σε απόσταση 20 - 30 χιλιομέτρων» και ότι «το κόστος είναι κάτι το οποίο προφανώς θα μας προβληματίζει ολοένα και περισσότερο, καθώς η επιστήμη κάνει άλματα».

Αντιμετωπίζουν ως «κόστος» την υγεία του λαού και αυτό είναι το «νήμα» που συνδέει την πολιτική όλων των αστικών κομμάτων, όπως δείχνει και η δέσμευση του πρωθυπουργού για επιτάχυνση των «προηγούμενων προσπαθειών διαρθρωτικών αλλαγών που άρχισαν στα μέσα του '90».

Την ίδια ακριβώς στρατηγική υλοποίησε και ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση, διατηρώντας το λουκέτο στα νοσοκομεία που έκλεισαν οι προηγούμενοι, συντηρώντας τις μεγάλες ελλείψεις σε προσωπικό, ενισχύοντας τη λειτουργία των δημόσιων νοσοκομείων με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, ως «αυτοτελών επιχειρηματικών μονάδων», μέσω και της Ανώνυμης Εταιρείας Μονάδων Υγείας (ΑΕΜΥ ΑΕ).

Αλλά και σήμερα, στην πρότασή του για το «νέο ΕΣΥ», υπερασπίζεται την πολιτική των ελάχιστων παροχών, φορτώνει στην τσέπη του λαού τις όποιες προσλήψεις υπόσχεται, κλείνει το μάτι στον ιδιωτικό τομέα ότι θα διαμορφώσει συνθήκες «δίκαιης» συνύπαρξης με τον δημόσιο.

Ο,τι και να πουν, λοιπόν, το «φαρμάκι», η πολιτική δηλαδή της εμπορευματοποίησης, της καπιταλιστικής κερδοφορίας και στην Υγεία, δεν γίνεται φάρμακο με τίποτα για τον λαό και τις ανάγκες του. Και αν κάτι επιβεβαίωσε η πανδημία, είναι η ανάγκη να δυναμώσει η μαζική οργανωμένη πάλη για αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν Υγεία και Πρόνοια, με σύγχρονες υπηρεσίες για όλο τον λαό.

"ΟΙΚΟΛΟΓΙA" απ τα Lidl .....κι αυτό το"πράσινο πράγμα"

 

 

Πηγαίνοντας να πληρώσει φεύγοντας από το κατάστημα, η νεαρή ταμίας υπέδειξε στην πολύ ηλικιωμένη κυρία πως έπρεπε να φέρνει δικές της τσάντες για τα ψώνια, γιατί οι πλαστικές σακούλες δεν είναι καλές για το περιβάλλον.

Η γυναίκα ζήτησε συγγνώμη από την κοπέλα και της εξήγησε, «Ναι, εμείς δεν είχαμε αυτό το θέμα το 'πράσινο' στα νιάτα μου»...

Η νεαρή υπάλληλος απάντησε, «Αυτό είναι το πρόβλημά μας σήμερα. Η δική σας γενιά σας δεν νοιαζόταν αρκετά ώστε να σώσει το περιβάλλον μας για τις μελλοντικές γενιές.»

Η ηλικιωμένη κυρία της είπε πως είχε δίκιο – «Ναι, η δική μου γενιά δεν είχε αυτό το ‘πράσινο πράγμα’ στην εποχή μου». Συνέχισε, να της εξηγεί πώς ήταν τότε:

«Τότε, επιστρέφαμε τα γυάλινα μπουκάλια γάλακτος, των αναψυκτικών και της μπύρας στο κατάστημα. Το κατάστημα τα έστελνε πίσω στο εργοστάσιο για να πλυθούν και να αποστειρωθούν και να τα ξαναγεμίσουν, για να χρησιμοποιηθούν ξανά και ξανά. Οπότε στην πραγματικότητα τα ανακύκλωναν. Αλλά, δεν είχαμε το ‘πράσινο πράγμα’ στις μέρες μας...

Τα μπακάλικα μας έβαζαν τα ψώνια μέσα σε καφέ χάρτινες σακούλες που χρησιμοποιούσαμε για πολλά πράγματα. Το πιο αξιομνημόνευτο - εκτός από την χρήση τους για σακούλες οικιακών απορριμμάτων - ήταν η χρήση του καφέ χαρτιού για κάλυμμα των σχολικών βιβλίων μας. Αυτό εξασφάλιζε πως η δημόσια περιουσία (τα βιβλία που παρέχονται από το σχολείο για τη χρήση μας) δεν θα παραμορφώνονταν από μουτζούρες μας. Έτσι, μπορούσαμε να τους δώσουμε την προσωπική μας προτίμηση σε εμφάνιση, πάνω στο καφέ χαρτί περιτυλίγματος. Τι κρίμα, που δεν κάναμε το ‘πράσινο πράγμα’ τότε.

Ανεβαίναμε τις σκάλες με τα πόδια, γιατί δεν είχαμε κυλιόμενη σκάλα σε κάθε κτίριο καταστήματος και γραφείων. Περπατούσαμε μέχρι το μανάβικο. Δεν καβαλούσαμε μηχανή 300 ίππων κάθε φορά που χρειαζόταν να διασχίσουμε δύο τετράγωνα. Αλλά έχεις δίκιο… δεν είχαμε το ‘πράσινο πράγμα» στις μέρες μας...

Τότε πλέναμε τις πάνες του μωρού, αφού δεν είχαμε το είδος της μιας χρήσεως για πέταμα. Στεγνώναμε τα ρούχα πάνω σε τεντωμένο σχοινί, όχι μέσα σε ένα στεγνωτήριο-φαγάνα που καταβροχθίζει 220 βολτ ηλεκτρισμού. Η αιολική και η ηλιακή ενέργεια όντως στέγνωναν τα ρούχα μας τότε, στις μέρες μας.

Τα παιδιά είχαν ρούχα από δεύτερο χέρι, από τους αδελφούς ή τις αδελφές τους, και όχι πάντοτε καινούργια ρούχα. Αλλά ναι, κοπέλα μου, έχεις δίκιο – εμείς δεν είχαμε το ‘πράσινο πράγμα’ τον παλιό καιρό.

Τότε είχαμε μόνο μια τηλεόραση ή ένα ραδιόφωνο στο σπίτι – όχι από μία τηλεόραση σε κάθε δωμάτιο. Και η τηλεόραση είχε μικρή οθόνη, σε μέγεθος ενός μαντηλιού (τις θυμόσαστε άραγε;), και όχι οθόνη σε μέγεθος δωματίου. Στην κουζίνα ανακατεύαμε και αναδεύαμε με το χέρι γιατί δεν είχαμε ηλεκτρικά μηχανήματα να μας τα κάνουν όλα για μας.

Όταν συσκευάζαμε ένα εύθραυστο αντικείμενο για να το ταχυδρομήσουμε, χρησιμοποιούσαμε παλιές εφημερίδες για να το προστατέψουμε, και όχι συνθετικό Styrofoam ή πλαστικό περιτύλιγμα με φυσαλίδες. Τότε, δεν βάζαμε μπρος έναν κινητήρα και δεν καίγαμε βενζίνη για να κουρέψουμε το γκαζόν. Χρησιμοποιούσαμε ένα σπρωχνόμενο χλοοκοπτικό που «έκαιγε» ανθρώπινη ενέργεια. Γυμναζόμασταν με την εργασία, έτσι δεν χρειαζόταν να πηγαίνουμε σε γυμναστήριο για να τρέχουμε πάνω σε κυλιόμενους διάδρομους που λειτουργούν με ηλεκτρικό ρεύμα. Αλλά έχεις δίκιο. Δεν είχαμε εμείς το ‘πράσινο πράγμα’ τότε.

Πίναμε από βρύση ή σιντριβάνι όταν ήμασταν διψασμένοι αντί να χρησιμοποιούμε ποτήρι ή πλαστικό μπουκάλι κάθε φορά που πίναμε νερό. Ξαναγεμίζαμε τις πέννες γραφής με μελάνι, αντί να αγοράζουμε μια καινούργια, και βάζαμε καινούργιο ξυράφι μέσα στην ξυριστική μηχανή αντί να πετάξουμε ολόκληρο το εργαλείο μόνο και μόνο επειδή η λεπίδα του ξυραφιού δεν έκοβε πια καλά…. Αλλά δεν είχαμε το ‘πράσινο πράγμα’ τότε.

Τότε, οι άνθρωποι έπαιρναν το τραμ ή το λεωφορείο και τα παιδιά πήγαιναν με ποδήλατο στο σχολείο τους - ή περπατούσαν - αντί να μετατρέπουν τις μητέρες τους σε 24ωρη υπηρεσία ταξί με το SUV των $45.000 ή το βαν της οικογένειας – που κοστίζουν όσο κόστιζε ένα ολόκληρο σπίτι …. πριν από το 'πράσινο πράγμα.'

Είχαμε μια πρίζα σε κάθε δωμάτιο, και όχι ολόκληρο συγκρότημα πριζών για να τροφοδοτούμε δώδεκα συσκευές. Και δεν χρειαζόμασταν έναν υπολογιστή-γκάτζετ για να λάβουμε σήμα που εκπέμπεται από δορυφόρους 23.000 μίλια έξω στο διάστημα, για να βρούμε το πλησιέστερο μαγαζί που πουλάει χάμπουργκερ.

Δεν είναι αξιοθρήνητο, η σημερινή γενιά να θρηνεί πόσο σπάταλοι ήμασταν εμείς τα γερόντια, μόνο και μόνο επειδή –και καλά- δεν είχαμε αυτό το ‘πράσινο πράγμα’ τότε;

Παρακαλώ να το προωθήστε αυτό το μήνυμα και σε άλλον εγωιστή γέροντα που χρειάζεται ένα μάθημα συντήρησης από ένα νεαρό εξυπνάκια.

Δεν γουστάρουμε να είμαστε γέροι έτσι κι αλλιώς, οπότε δεν χρειαζόμαστε πολύ για να μας ανάψουν τα αίματα... ειδικά από ένα πολλαπλά τρυπημένο και τατουαρισμένο εξυπνάκια, που δεν ξέρει πόσα ρέστα πρέπει να δώσει, χωρίς να του το αποτυπώσει η ταμειακή μηχανή…

Ομορφος κόσμος..

.

Για άλλη μια φορά, αξιωματούχοι της Ευρώπης και άλλα αστικά επιτελεία δηλώνουν «σοκαρισμένοι» από τις αποκαλύψεις για την επιχείρηση «Dunhammer», την κατασκοπεία δηλαδή από τις αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών, με τη βοήθεια των αντίστοιχων της Δανίας, σε βάρος ηγετών της ΕΕ. Μεταξύ αυτών που παρακολουθούνταν ήταν και η Γερμανίδα καγκελάριος, Αγκελα Μέρκελ, την περίοδο 2012 - 2014, όταν δηλαδή αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Ομπάμα ήταν ο σημερινός Αμερικανός Πρόεδρος Τζο Μπάιντεν.

Σύμφωνα με όσα αποκαλύπτονται, η αμερικανική NSA είχε πλήρη πρόσβαση στις τηλεφωνικές συνομιλίες, στα γραπτά μηνύματα κειμένου, στις εφαρμογές chat κ.ά. μιας σειράς αξιωματούχων σε Γερμανία, Γαλλία, Σουηδία και Νορβηγία, αξιοποιώντας τηλεπικοινωνιακές υποδομές στη Δανία, με τη συμβολή της Υπηρεσίας Πληροφοριών Αμυνας της Δανίας.

* * *

Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που μια τόσο σοβαρή υπόθεση κατασκοπείας βγαίνει στην επιφάνεια, με φόντο τους ισχυρούς ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς. Εγγραφο του NSA από το 2010 χαρακτηρίζει «στόχους» τις αποστολές της ΕΕ και τις γαλλικές, ιταλικές και ελληνικές πρεσβείες, καθώς και αρκετούς άλλους συμμάχους των ΗΠΑ, όπως η Ιαπωνία, το Μεξικό, η Νότια Κορέα, η Ινδία και η Τουρκία. Το έγγραφο περιγράφει λεπτομερώς ένα εξαιρετικό φάσμα μεθόδων κατασκοπείας που χρησιμοποιούνται εναντίον κάθε στόχου.

Χρονιά - «ορόσημο» ήταν ωστόσο το 2013, όταν στις αρχές Ιούνη η εφημερίδα «Guardian» αποκάλυπτε πως η αμερικάνικη NSA, σε συνεργασία με τον επιχειρηματικό όμιλο «Verizon», πραγματοποιούσε υποκλοπές τηλεφωνικών δεδομένων δεκάδων εκατομμυρίων Αμερικανών σε καθημερινή βάση, πιάνοντας την άκρη ενός μπλεγμένου κουβαριού, που το ξετύλιγμά του οδηγούσε στις πόρτες «συμμαχικών» υπηρεσιών και πρεσβειών.

Μεσολάβησαν και νέες αποκαλύψεις, για την επιχείρηση «Prism», στο πλαίσιο της οποίας η NSA είχε αποκτήσει πρόσβαση στους διακομιστές εννέα εταιρειών διαδικτύου, συμπεριλαμβανομένων του «Facebook», της «Google», της «Microsoft» και της «Yahoo». Το κύμα αποκαλύψεων άγγιξε και την άλλη άκρη του Ατλαντικού, όπου η υπηρεσία υποκλοπών της Βρετανίας, η «GCHQ» κατηγορήθηκε πως στην επιχείρηση με την κωδική ονομασία «Tempora» ήταν σε θέση να παρακολουθεί έως και 600 εκατομμύρια επικοινωνίες κάθε μέρα.

* * *

Τον Ιούνη του 2014, έναν χρόνο μετά τις αρχικές αποκαλύψεις, η Γερμανία άρχισε έρευνες, που οδήγησαν στη σύλληψη ενός υπαλλήλου της γερμανικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, της BND. Ο συλληφθείς φέρεται να συγκέντρωνε λεπτομέρειες σχετικά με τη γερμανική κοινοβουλευτική επιτροπή η οποία διερευνούσε τους ισχυρισμούς για κατασκοπεία των ΗΠΑ κατά της Γερμανίας. Μέσα στην ίδια βδομάδα, οι γερμανικές αρχές πραγματοποίησαν έρευνα και στο σπίτι ενός υπαλλήλου του υπουργείου Αμυνας, επίσης ύποπτου για κατασκοπεία.

Αν και ο τότε επικεφαλής των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών προσπάθησε να διαψεύσει τις αποκαλύψεις (μεταξύ άλλων γράφτηκε ότι οι Υπηρεσίες Πληροφοριών των ΗΠΑ είχαν καταγράψει δεδομένα από 70 εκατομμύρια τηλεφωνήματα στη Γαλλία σε μια περίοδο μόλις 30 ημερών!), η Γερμανίδα καγκελάριος ζήτησε από τον Μπαράκ Ομπάμα «να διευκρινιστεί η έκταση των επιχειρήσεων παρακολούθησης των ΗΠΑ στη Γερμανία». Είχε μόλις πληροφορηθεί ότι και το δικό της κινητό τηλέφωνο ήταν υπό παρακολούθηση από την αμερικανική Υπηρεσία Πληροφοριών, αν και οι ΗΠΑ (κατά το αναμενόμενο) το διέψευσαν.

Ο «Guardian» ανέφερε αργότερα ότι η NSA παρακολουθούσε τα κινητά τηλέφωνα 35 ηγετών κρατών σε όλο τον κόσμο, οι αριθμοί των οποίων είχαν παραχωρηθεί από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

* * *

Αυτές οι ...καθημερινές ιστορίες κατασκοπείας, που έχουν βέβαια αμφίδρομη πορεία, ανεξάρτητα με το τι, πώς και γιατί αποκαλύπτεται κάθε φορά, δεν φανερώνουν μόνο την κλοτσοπατινάδα μεταξύ «συμμάχων» κάτω από το τραπέζι των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, αλλά και την απύθμενη υποκρισία τους για τα «δημοκρατικά δικαιώματα», που επικαλούνται κάθε τρεις και λίγο απέναντι στους ανταγωνιστές τους.

Ενα τέτοιο επεισόδιο παρακολουθήσαμε πρόσφατα, με τους ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ να καταγγέλλουν τον «τελευταίο δικτάτορα της Ευρώπης» Πρόεδρο της Λευκορωσίας για την αναγκαστική προσγείωση αεροσκάφους στο Μινσκ και τη σύλληψη αντικυβερνητικού «δημοσιογράφου». Και τα λένε αυτά οι ίδιοι που το βιογραφικό τους είναι γεμάτο από τέτοιες απαράδεκτες ενέργειες, στο όνομα της «καταπολέμησης της τρομοκρατίας», που τελικός αποδέκτης της είναι πάντα ο εχθρός λαός.

Τα κροκοδείλια δάκρυα των ιμπεριαλιστών για τα «ανθρώπινα δικαιώματα» αποκαλύπτονται και από όσα κυνικά είχε δηλώσει ο ΥΠΕΞ των ΗΠΑ, Τζον Κέρι, το 2013, σχολιάζοντας τις παρακολουθήσεις σε βάρος «συμμαχικών» χωρών, λέγοντας πως «οι δραστηριότητες για την προστασία της εθνικής ασφάλειας δεν είναι ασυνήθιστες στις διεθνείς σχέσεις».

Και βέβαια, τα λόγια του «γνωστού» Χ. Κίσινγκερ, ότι «η Αμερική δεν έχει μόνιμους φίλους ή εχθρούς, παρά μόνο συμφέροντα», είναι τα καταλληλότερα για να περιγράψουν τον «όμορφο κόσμο» των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και των συμμαχικών παρακολουθήσεων, που οι απολογητές του καπιταλισμού παρουσιάζουν ως «αγγελικά πλασμένο»...

Πάρτε το πίσω!

Κάθε μέρα που περνάει απ' όταν παρουσιάστηκε το κυβερνητικό νομοσχέδιο για τα Εργασιακά, επιβεβαιώνεται ολοένα και περισσότερο ότι αυτό το τερατούργημα μόνο χειρότερο μπορεί να γίνει για τους εργαζόμενους, και κυρίως για τους νέους. Οτι δεν χωράει καμία διαβούλευση για «βελτιώσεις» και «διορθώσεις», δικαιώνοντας την καθολική απόρριψή του από τους εργαζόμενους και τα συνδικάτα, το πανεργατικό αίτημα να μην κατατεθεί στη Βουλή.

Μια ματιά να ρίξει κανείς σε όσα μεσολάβησαν απ' όταν η κυβέρνηση έδωσε στη «διαβούλευση» το νομοσχέδιο, πριν από τρεις βδομάδες, είναι αρκετή για να βγάλει συμπεράσματα.

Πρώτοι απ' όλους ο ΣΕΒ και οι μεγαλοξενοδόχοι, με «ανοιχτή όρεξη», μην μπορώντας να κρύψουν την ανυπομονησία τους να ψηφιστούν και να αρχίσουν να εφαρμόζονται οι νέες αντεργατικές διατάξεις, ζητούν με παρεμβάσεις τους ακόμα περισσότερες αντιδραστικές αλλαγές, μεγαλύτερη «ευελιξία» στη «διευθέτηση» του χρόνου εργασίας, πλήρη απελευθέρωση των απολύσεων.

Χτυπάνε βέβαια «ανοιχτές πόρτες», αφού η κυβέρνηση όχι μόνο υπερασπίζεται κάθε αράδα του αντεργατικού της νομοσχεδίου, παρά την καθολική κατακραυγή, αλλά ενσωματώνει και πολλές από τις «παρατηρήσεις» της μεγαλοεργοδοσίας πριν το καταθέσει στη Βουλή.

Αυτό κάνει για παράδειγμα ο υπουργός Εργασίας, αναγγέλλοντας άρον - άρον ότι θα θεσπίσει την τελεσίδικη απαγόρευση μιας απεργίας όταν αυτή κριθεί «παράνομη» στα δικαστήρια, ώστε να μην επανακηρύσσεται από τα παραπάνω συνδικαλιστικά όργανα!

Κυβέρνηση και εργοδοσία παίρνουν «φόρα» από το συγκεκριμένο νομοσχέδιο και συνολικά από την υπάρχουσα νομοθεσία - καρμανιόλα για τα Εργασιακά, που εμπλουτίζεται εδώ και χρόνια με τις κατευθύνσεις της ΕΕ, στρώνοντας το έδαφος για τα σημερινά και επόμενα μέτρα.

Στο πλευρό τους βρίσκεται σταθερά η ηγεσία της ΓΣΕΕ, που βλέπει «θετικά στοιχεία» στο νομοσχέδιο - έκτρωμα και καλεί τους εργαζόμενους σε «κοινωνικό διάλογο» με την κυβέρνηση για τη βελτίωσή του! Η στάση της είναι κατάπτυστη και επικίνδυνη. Επιβεβαιώνει ότι βρίσκεται σε διατεταγμένη υπηρεσία υπεράσπισης των εργοδοτικών συμφερόντων και της κυβέρνησης.

Δεν είναι τυχαίο ότι η ηγεσία αυτή χαρακτήρισε «γελοίες» τις μαζικές κινητοποιήσεις των συνδικάτων που προηγήθηκαν ενάντια στο νομοσχέδιο, παριστάνοντας ότι δεν ξέρει τίποτα για τον «φόνο» και ότι δεν είχε ιδέα τι ετοιμάζει η κυβέρνηση, την ώρα που μαζί της και με την εργοδοσία, πίσω από την πλάτη της εργατικής τάξης, έστηναν μηχανορραφίες σε βάρος της.

Στάθηκε απέναντι στην απεργία στις 6 Μάη, που έγινε με εκατοντάδες αποφάσεις συνδικαλιστικών οργανώσεων. Κι αφού έκανε ό,τι μπορούσε για να ξεπλύνει το νομοσχέδιο, ανέλαβε την αποστολή να υπονομεύσει το ενιαίο απεργιακό μέτωπο σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, που είχε ήδη αρχίσει να συγκροτείται με αποφάσεις σωματείων για νέα απεργία.

Κάτω από την πίεση των συνδικάτων και την κατακραυγή των εργαζομένων, υποχρεώθηκε σε τακτικισμούς, με σκόπιμη κωλυσιεργία στην κήρυξη απεργίας, υπηρετώντας μέχρι τέλους τον σχεδιασμό για αποσυντονισμό και αποδιοργάνωση του κοινού απεργιακού αγώνα, αλλά και για τον εκφυλισμό του, αφού καλεί σε απεργία για να ...βελτιωθεί το τερατούργημα!

Ούτε όμως ο προκλητικός εξωραϊσμός του νομοσχεδίου από την πλευρά της κυβέρνησης, ούτε το αβαντάρισμα της εργοδοσίας, ούτε οι αθλιότητες της ηγετικής ομάδας της ΓΣΕΕ κατάφεραν να πιάσουν τόπο.

Αυτό που έχει τώρα σημασία είναι ένα ενιαίο απεργιακό μέτωπο που θα ακυρώνει αυτές τις προσπάθειες και τους σχεδιασμούς. Ολοένα και περισσότερα σωματεία επιβεβαιώνουν τις αποφάσεις τους για πανελλαδική απεργία σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα στις 10 του μήνα και ετοιμάζονται να συμμετάσχουν μαζικά, απαιτώντας την απόσυρση εδώ και τώρα του κατάπτυστου νομοσχεδίου. Προετοιμάζουν τα συλλαλητήρια αύριο Πέμπτη σε όλη τη χώρα, δηλώνοντας ξεκάθαρα πως το νομοσχέδιο ούτε καλλωπίζεται ούτε «θεραπεύεται», και πως η θέση του είναι στα σκουπίδια.

Την ώρα αυτή της μάχης, δεύτερη σκέψη δεν υπάρχει. Και είναι κριτήριο για τους εργαζόμενους η στάση κάθε συνδικαλιστικής οργάνωσης και κάθε συνδικαλιστή απέναντι στις «ανατροπές του αιώνα» που φέρνει το κυβερνητικό έκτρωμα, με επέκταση της απλήρωτης δουλειάς, νέο συντριπτικό χτύπημα στην απεργία, παραπέρα υπονόμευση της συλλογικής οργάνωσης και δράσης των εργαζομένων.

Γι' αυτό λοιπόν όλοι αύριο στα συλλαλητήρια! Κι από την Παρασκευή να μη χαθεί ούτε ώρα στην προετοιμασία της πανεργατικής πανελλαδικής απεργίας. Να παραλύσουν οι χώροι δουλειάς, να «πήξουν» οι δρόμοι από τις απεργιακές συγκεντρώσεις. Να ακουστεί δυνατά και καθαρά: Πάρτε πίσω το νομοσχέδιο - έκτρωμα!