Το «φαρμάκι» της εμπορευματοποίησης παρουσιάζεται ως «φάρμακο»

Ο αξονικός του ιδιώτη που εγκαταστάθηκε πριν από χρόνια στον «Ευαγγελισμό» (υπό μορφή leasing), με την «εκσυγχρονιστική» συναίνεση και κάποιων τάχα «αριστερών - προοδευτικών» γιατρών, απέφερε στον επιχειρηματία 40 ευρώ για κάθε αξονική. Με τις χιλιάδες αξονικές που έγιναν σε πέντε χρόνια ο «κύριος» είχε εισπράξει τρεις φορές την αξία του αξονικού. Αφαίμαξε τον «Ευαγγελισμό» και τα ασφαλιστικά ταμεία, δηλαδή τον δημόσιο κορβανά. Με τα ίδια χρήματα σταδιακά ο «Ευαγγελισμός» θα είχε σήμερα τρεις σύγχρονους πολυτομικούς αξονικούς.

Μορφές ΣΔΙΤ δεν είναι εξάλλου οι διευρυμένες εργολαβίες σε καθαριότητα, σίτιση, φύλαξη, τεχνικές υπηρεσίες, πληροφοριακά - λογισμικά συστήματα κ.λπ. των νοσοκομείων; Μέσω αυτών θησαύρισαν και θησαυρίζουν οι επιχειρηματίες - εργολάβοι με τις ευλογίες όλων των κυβερνήσεων των τελευταίων δεκαετιών, που και με αυτόν τον τρόπο εδραιώνουν τη δυναστεία τους. Πήραν τις εργολαβίες με παχυλά ποσά και έδιναν και δίνουν ξεροκόμματα στους υπαλλήλους.

* * *

Αυτή η περιβόητη «συνύπαρξη» δημόσιου και ιδιωτικού τομέα Υγείας, όποια μορφή κι αν πάρει («ισότιμη» όπως λέει η ΝΔ, «συμπληρωματικός ο ιδιωτικός τομέας» όπως λένε ο ΣΥΡΙΖΑ και άλλα αστικά κόμματα), θα έχει ως αποτέλεσμα την πλήρη εμπορευματοποίηση της Υγείας. Η πανδημία έδειξε και στον πιο δύσπιστο την εγκληματική συμπεριφορά των επιχειρήσεων Υγείας προς τον λαό. Η ΝΔ τούς έκανε όλα τα χατίρια: Από τα 140 ιδιωτικά θεραπευτήρια μόνο 7 (!) δέχτηκαν ασθενείς COVID, σχεδόν ασυμπτωματικούς, με διπλάσιο νοσήλιο!

Ούτε μία ιδιωτική κλίνη ΜΕΘ δεν δέχτηκε ασθενή COVID. Ολες δέχονταν με τις ευλογίες του κράτους, με 1.600 ευρώ (τουλάχιστον!) τη μέρα, μόνο «καθαρούς» ασθενείς. Οι διαγνωστικές αλυσίδες αισχροκερδούσαν με τα τεστ, αναγκάζοντας τους ασθενείς να πληρώνουν 300 ή 400 ευρώ! Ακόμα και τώρα θησαυρίζουν, παρά τη διατίμηση.

* * *

Οταν λοιπόν μέσα στην πανδημία, με πάνω από 12.000 θανάτους, δημόσια νοσοκομεία μετατράπηκαν σε νοσοκομεία μίας νόσου, με πλεονάζουσα θνητότητα από τις παραμελημένες άλλες νόσους στα ύψη, για ποια επιτυχή διαχείριση της πανδημίας μιλά ο πρωθυπουργός; Με μια εγκληματική συμπεριφορά των επιχειρηματιών Υγείας απέναντι στον λαό, ποια «αρμονική συνύπαρξη δημόσιου - ιδιωτικού τομέα» οραματίζονται ο κ. Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του; Πώς μπορεί να ισχυρίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ ότι έχει «άλλη αντίληψη» για την Υγεία όταν οραματίζεται τα δημόσια νοσοκομεία ως «αυτοτελείς επιχειρηματικές μονάδες» που θα πωλούν υπηρεσίες στα ασφαλιστικά ταμεία, με βάση τα περιβόητα DRGs (diagnostics related grουps);

Είναι ακριβώς η ίδια «κοστολόγηση» με τον δήθεν συμπληρωματικό ιδιωτικό τομέα. Με αυτά τα δεδομένα και πολλά άλλα, οι πρόσφατες εξαγγελίες του πρωθυπουργού μόνο οργή μάς προκαλούν. Το φαρμάκι της εμπορευματοποίησης παρουσιάζεται ως φάρμακο.

* * *

Ο λαός μας οφείλει να συμπαραταχθεί με τους μαχόμενους υγειονομικούς και να αντισταθεί. Να παλέψει για ένα αποκλειστικά δημόσιο, δωρεάν σύστημα Υγείας, με υψηλού επιπέδου υπηρεσίες Υγείας που να καλύπτουν τις σύγχρονες ανάγκες ασθενών και υγειονομικών. Χωρίς ίχνος επιχειρηματικής δράσης.

(Αναδημοσιεύεται από την εφημερίδα «Documento»)

Ηλίας ΣΙΩΡΑΣ
Πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων Νοσοκομείου «Ευαγγελισμός», γενικός γραμματέας της ΕΙΝΑΠ

Ολοι στην απεργία!

Μια μεγάλη μέρα ξημερώνει αύριο για την εργατική τάξη, με την πανεργατική πανελλαδική απεργία ενάντια στο νομοσχέδιο - κόλαφο για τα πιο στοιχειώδη εργατικά δικαιώματα, για το 8ωρο και τη συνδικαλιστική δράση.

Μετά από μήνες προπαγανδιστικού «μασάζ» από την κυβέρνηση και «τροχιοδεικτικών βολών», που προϊδέαζαν τους εργαζόμενους για το περιεχόμενο του νομοσχεδίου, το έκτρωμα συζητιέται από χτες στη Βουλή. Συνοδεύεται μάλιστα από ένα μπαράζ χυδαίας κατασυκοφάντησης της συνδικαλιστικής δράσης, δυσφήμισης του απεργιακού αγώνα, ανοιχτού καλέσματος σε απεργοσπασία από διάφορα παπαγαλάκια.

Συνοδεύεται και από την προσπάθεια των άλλων κομμάτων που πρωτοστάτησαν στο ξήλωμα εργασιακών δικαιωμάτων τα προηγούμενα χρόνια, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ, να ξεπλυθούν στην κολυμβήθρα του νομοσχεδίου της ΝΔ και να αξιοποιήσουν τις δίκαιες εργατικές αντιδράσεις για να μαζέψουν «κουκιά».

Ομως, παρά την ομοβροντία, το απεργιακό κλίμα δυναμώνει σε κλάδους και χώρους δουλειάς. Τα μηνύματα από τις εξορμήσεις των συνδικάτων, από τις κατά τόπους κινητοποιήσεις, τις περιοδείες και τις συγκεντρώσεις, είναι ενθαρρυντικά και προμηνύουν αύριο μεγάλη συμμετοχή στην απεργία και μαζικά απεργιακά συλλαλητήρια.

Στη διαμόρφωση αυτού του αγωνιστικού - απεργιακού κλίματος στους χώρους δουλειάς συνέβαλε καθοριστικά η δράση των ταξικών δυνάμεων στο συνδικαλιστικό κίνημα.

Δεν θα ήταν ίδια η κατάσταση αν εκατοντάδες σωματεία σε όλη τη χώρα δεν οργάνωναν την πάλη ενάντια στο νομοσχέδιο, από τον περασμένο Νοέμβρη ακόμα, με συλλαλητήρια και δεκάδες κλαδικές κινητοποιήσεις, με εκατοντάδες εξορμήσεις, συγκεντρώσεις και εκδηλώσεις στους χώρους δουλειάς, με πολύμορφη δράση που δεν σταμάτησε ούτε κάτω από τους περιορισμούς της καραντίνας.

Προπάντων, με την οργάνωση δύο απεργιακών κινητοποιήσεων στις 26/11 και στις 6/5, με αποφάσεις εκατοντάδων Ομοσπονδιών, Εργατικών Κέντρων και σωματείων, τις οποίες εν χορώ προσπάθησαν να υπονομεύσουν η κυβέρνηση, η εργοδοσία, τα τσιράκια τους στο συνδικαλιστικό κίνημα, με πρώτο βιολί την ηγεσία της ΓΣΕΕ, που την ίδια περίοδο συνδιαμόρφωνε με το υπουργείο Εργασίας το αντεργατικό τερατούργημα.

Η καθολική καταδίκη του νομοσχεδίου από την εργατική τάξη είναι μια πρώτη σημαντική κατάκτηση στον αγώνα ενάντια στην αντεργατική βαρβαρότητα που αυτό σηματοδοτεί. Ομως και αυτή δεν ήταν δεδομένη πριν από μερικούς μήνες.

Το στίγμα έδωσαν από την πρώτη στιγμή συνδικαλιστικές οργανώσεις που μπήκαν μπροστά με τη γραμμή της «απόρριψης εδώ και τώρα». Που αποκάλυψαν τον αντεργατικό του χαρακτήρα και ξεκαθάρισαν χωρίς περιστροφές ότι «δεν παίρνει διορθώσεις και αλλαγές, είναι για τα σκουπίδια». Που απάντησαν με αποφασιστικότητα σε ύπουλες τοποθετήσεις ότι δήθεν το νομοσχέδιο «έχει και θετικά στοιχεία», ότι «αν αλλάξουν ορισμένες διατάξεις, θα είναι ένα καλό νομοσχέδιο» κ.λπ. Που ανέδειξαν την ανάγκη να ξηλωθεί όλο το αντεργατικό - αντιλαϊκό πλαίσιο όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων πάνω στο οποίο στηρίζεται το νέο έκτρωμα.

Αρκεί να αναλογιστεί κανείς ότι η κυβέρνηση, όταν πρωτοπαρουσίαζε το νομοσχέδιο, έκανε λόγο για «φιλεργατικά μέτρα», και σήμερα αναγκάζεται να οχυρωθεί πίσω από το επιχείρημα ότι «αυτά εφαρμόζονται σε όλη την ΕΕ», επιβεβαιώνοντας για μια ακόμα φορά τι σημαίνουν για τους εργαζόμενους οι «βέλτιστες ευρωπαϊκές πρακτικές».

Το αγωνιστικό κλίμα απέναντι στο νομοσχέδιο - έκτρωμα είναι αποτέλεσμα της επίμονης δουλειάς για την οργάνωση της πάλης «από τα κάτω». Συνέβαλε αποφασιστικά η ευθύνη των συνδικάτων να πάρουν την υπόθεση της απεργίας στα χέρια τους.

Η προσπάθεια αυτή από τις ταξικές δυνάμεις κλιμακώθηκε βήμα βήμα όλες τις προηγούμενες μέρες, άσκησε πίεση στην ηγεσία της ΓΣΕΕ ακυρώνοντας την προσπάθειά της να αποσυντονίσει και να αποδιοργανώσει το απεργιακό μέτωπο, καλώντας σε απεργία για τη «βελτίωσή» του.

Η αυριανή απεργία δίνει το σύνθημα για αποφασιστική συνέχεια. Για να συγκεντρωθούν ακόμα περισσότερες δυνάμεις σε κάθε χώρο και να κάνουν «το βίο αβίωτο» στην εργοδοσία, που ήδη της έχει ανοίξει η όρεξη για την εφαρμογή των αντεργατικών διατάξεων πριν ακόμα αυτές ψηφιστούν.

Που θα οργανώσουν την κλιμάκωση, ενάντια στο αντεργατικό νομοσχέδιο, αλλά και ενάντια στα επόμενα «χτυπήματα» που βάζει μπροστά η κυβέρνηση, όπως στο Ασφαλιστικό, όσα δηλαδή απορρέουν από το «σούπερ μνημόνιο» του Ταμείου Ανάκαμψης. Για να έρθουν δυναμικά στο προσκήνιο οι διεκδικήσεις των συνδικάτων, για να ξηλωθεί όλο το αντεργατικό νομικό οπλοστάσιο, για σύγχρονα εργατικά δικαιώματα, για 7ωρο - 5ήμερο - 35ωρο.

Ολοι στην απεργία, όλοι στους δρόμους!

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΛΑΣΥ Ν ΚΕΡΚΥΡΑΣ

 

Συνεδρίασε το Δημοτικό Συμβούλιο (ΔΣ) Νότιας Κέρκυρας στις 4/6/2021 μετά από 48 ημέρες δίνοντας συνέχεια στην πολιτική υποβάθμιση που επέβαλε η κυβέρνηση της ΝΔ, ένα σχεδόν χρόνο πριν. Η υποβάθμιση οφείλεται όχι μόνο στη συχνότητα συνεδριάσεων αλλά και στον απαράδεκτο τρόπο που έρχονται τα θέματα και οι εισηγήσεις.

Η Δημοτική αρχή κάνει αγγαρεία τα ΔΣ, αφού βασικά θέματα περνούν από την οικονομική επιτροπή, που έχει απόλυτη πλειοψηφία. Με το νέο εκλογικό νόμο που ψήφισε η κυβέρνηση τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα, αφού η επόμενη Δημοτική αρχή, θα μπορεί να συνεδριάζει όποτε της «καπνίσει» και χωρίς την αντιπολίτευση.

Η Λαϊκή Συσπείρωση, θεώρησε καθήκον της στην αρχή της συνεδρίασης στις ανακοινώσεις, να ανακοινώσει την απεργία στις 10 Ιούνη που αφορά το αντεργατικό νομοσχέδιο της κυβέρνησης της ΝΔ. Σαν έτοιμος ο πρόεδρος του ΔΣ, δεν μας άφησε να πούμε ούτε δύο λέξεις, θεωρώντας ότι είμαστε «εκτός θέματος». Τώρα θέμα συγκεκριμένο δεν υπήρχε, ανακοινώσεις γίνονταν, αλλά είχε θέμα ο πρόεδρος.

Δεν τον αφορούσε πως εργάζονται, σε ποιες συνθήκες και πως αμοίβονται οι εργαζόμενοι του Δήμου του. Δεν τον νοιάζει που θα τους γυρίσουν στο 1920, ως σύγχρονους δούλους. Οι εργοδότες να είναι «καλά», γιατί χωρίς αυτούς «τί θα κάναμε».

Και καλά θα πει κανείς, με τον πρόεδρο τα βάζεις, αυτός «προεδρεύει». Όμως οι άλλοι της παράταξης του τί έκαναν; Ο Δήμαρχος, οι αντιδήμαρχοι; Τσιμουδιά. Τους βολεύει να μη θίξουμε την εικόνα της κυβέρνησης της ΝΔ.

Στην καταγγελία της Λαϊκής Συσπείρωσης, ότι ο Δήμαρχος ζητάει από ξενοδόχους να προσλάβουν συγκεκριμένους εργαζόμενους, όπως κατήγγειλε στη συγκέντρωση των ξενοδοχοϋπαλλήλων ο πρόεδρός του Σωματείου τους, αφήνοντας άλλους εργαζόμενους χωρίς δουλειά, ο Δήμαρχος το αρνήθηκε μεν, αλλά πέρασε στην «αντεπίθεση».

«Αν του ζητήσουν θα το κάνει», γιατί δεν είναι κακό, μας είπε. Ας ανοίξει και γραφεία στο Δήμο, να κάνουν από εκεί αιτήσεις επαναπρόσληψης οι εργαζόμενοι, να μην χρειάζονται και το σωματείο τους. Θα μεγαλώσει έτσι και την εκλογική του πελατεία.

Έτσι κι αλλιώς φαίνεται ότι έχει καλές σχέσεις με τους μεγαλοεπιχειρηματίες της περιοχής και τις αναπτύσσει ακόμα περισσότερο, αφού δεν τους χαλάει χατίρι, επομένως «θα περνάει ο λόγος του».

Πλωτή εξέδρα το ένα ξενοδοχείο, πλωτή εξέδρα το άλλο. Ετοιμάζει και απαλλοτρίωση παραλιακής ζώνης στον Αι Γιάννη, «για να την αξιοποιήσει ο Δήμος».

Θα κάνει ΣΔΙΤ με το ΜΑΡΜΠΕΛΑ; Είναι μέσα στη γραμμή της κυβέρνησης της ΝΔ. «Να τα δώσουν όλα» για την «ανάπτυξη». Ότι τους ζητήσουν. Η Λαϊκή Συσπείρωση έδωσε αρνητική ψήφο για τις εξέδρες. Μας κατηγόρησαν για ιδεοληψία. Μας είπαν ότι οι επιχειρήσεις δεν μπορούν να έχουν κάγκελα.

Κατά τη γνώμη τους, όπως και της κυβέρνησης, πρέπει να τα έχουν όλα. Γη, παραλίες, θάλασσα, αέρα, νερό, περιοχές Νατούρα για να κερδοφορούν. Ο λαός να είναι στριμωγμένος στα κάγκελα. Οι εργάτες να εργάζονται όπως και οι παππούδες τους 10ωρα, σπαστό ωράριο, χωρίς ρεπό, χωρίς την ξεκούραση της Κυριακής κλπ με 530 ευρώ.

Γι αυτό η Λαϊκή Συσπείρωση είναι «εκτός θέματος». Γιατί ασχολείται με τους εργάτες. Αν τους αφήσουμε σε λίγο θα χρειαζόμαστε εισιτήριο για να πάμε για μπάνιο στη θάλασσα

Στη συνεδρίαση ήρθαν μαζεμένες, προηγούμενες αποφάσεις της οικονομικής επιτροπής για προσλήψεις «λόγω Covid», 29 τον αριθμό, τετράμηνες - οκτάμηνες, με δαπάνες του Δήμου.

Φαίνεται ότι η κυβέρνηση έδωσε γραμμή στους «δικούς της δήμους» να κάνουν «προσλήψεις» ανακυκλώνοντας τους ανέργους και εκείνοι έσπευσαν να ανταποκριθούν και ας μην έχουν πόρους.

Σε αυτούς πρόσθεσαν άλλους 12 για πυρασφάλεια. Το ζήτημα είναι τί θα μπορέσουν να κάνουν χωρίς τεχνικά μέσα, μηχανήματα κλπ. Με κανένα χορτοκοπτικό θα κάνουν ζώνες πυροπροστασίας;

Βέβαια βολεύουν κάποιους ανέργους για 4 μήνες διευρύνοντας παράλληλα την εκλογική τους πελατεία. Δεν είμαστε κατά των προσλήψεων. Διαφωνούμε όμως με τα 4μηνα και τα 8μηνα. Να γίνουν προσλήψεις μόνιμων με πλήρη δικαιώματα και αποδοχές. Να έχουν συγκεκριμένο αντικείμενο εργασίας, να μπορούν να προσφέρουν.

Καταψηφίσαμε τον οικονομικό απολογισμό της Β΄ βάθμιας Σχολικής Επιτροπής, ως απολογισμό φτώχειας δαπανών για τα σχολεία. Τους κάνουν και οικονομία αφού στη Β΄ βάθμια δεν έχουν αποδώσει την δεύτερη δόση του 2021 και στην Α’ βάθμια χρωστούν ολόκληρο το 2021 καθώς και δαπάνες για ξενόγλωσσα βιβλία.

Καταγγείλαμε τον τρόπο λειτουργίας των Σχολικών Επιτροπών και της Επιτροπής παιδείας, αφού έχουν καθιερώσει την λειτουργία δια «περιφοράς».

Ρωτήσαμε τί θα γίνει με τις επισκευές των σχολικών κτιρίων αφού υπάρχουν σοβαρά προβλήματα, στο Γυμνάσιο-Λύκειο Αργυράδων, στα δημοτικά Πετριτή – Περιβολίου – Νεοχωρίου – Ριγγλάδων – Μελικείων. Αλλά δεν πήραμε ουσιαστική απάντηση.

Δεν πήραμε ουσιαστική απάντηση ούτε για την όχθη πίσω από το δημοτικό Αργυράδων, που έχει πέσει από τον Νοέμβρη του 2019 και θέτει σε κίνδυνο κατοικία. «Τα χρήματα που μας δίνουν είναι λίγα», είπε ο δήμαρχος.

Καταψηφίσαμε τον κανονισμό καθαριότητας.

Κανονισμός πρέπει να υπάρχει. Όμως ο συγκεκριμένος είναι μέρος της γενικότερης πολιτικής διαχείρισης, που ιδιωτικοποιεί την καθαριότητα, υπονομεύει στην πράξη την ανακύκλωση, έχει δημοτικά τέλη τα οποία πληρώνονται με άδικο τρόπο. Άλλη τιμή έπρεπε να υπάρχει για τους μεγαλοεπιχειρηματίες άλλη τιμή για τα φτωχά λαϊκά στρώματα ανά τετραγωνικό μέτρο.

Βέβαια η δική μας θέση είναι ότι δεν έπρεπε να υπάρχουν δημοτικά τέλη. Είναι δεύτερη φορολογία. Έπρεπε να χρηματοδοτούνται από το κράτος.

Μέσα στον κανονισμό υπάρχουν και αντιδραστικές διατάξεις που απορρέουν από την πολιτική της Ε.Ε., όπως ο «ρυπαίνων πληρώνει». Μια πολιτική που επιτρέπει την αγοραπωλησία ρύπων. Οι μεγάλοι μπορούν να αγοράζουν δικαιώματα ρύπων και να ρυπαίνουν. Ο λαός να πληρώνει με το «κιλό».

Ψηφίσαμε υπέρ της αλλαγής των ειδικών όρων δόμησης για την κατασκευή του Κλειστού Αθλητικού Κέντρου Λευκίμμης. Τονίσαμε την ανάγκη να διεκδικήσουμε αθλητικούς χώρους και για τα υπόλοιπα χωριά.

“Δόξα στην Ουκρανία!” – Η Εθνική Ουκρανίας λανσάρει φανέλα με το σύνθημα των συνεργατών των ναζί!

 

Είναι φασίστες, νοσταλγοί των ναζί και δεν ντρέπονται να το δείξουν και να το λανσάρουν μάλιστα στην επίσημη εμφάνιση της εθνικής τους ομάδας, που παρουσιάστηκε χτες.

Σε αυτήν, η Ουκρανική Ομοσπονδία ενσωμάτωσε τα συνθήματα “δόξα στην Ουκρανία!”, “δόξα στους ήρωες”. Η πατρότητά τους ανήκει στον συγγραφέα Τάρας Σεβτσένκο, που έζησε το 19ο αιώνα, παρόλα αυτά στο πέρασμα του χρόνου έχουν συνδεθεί με τις παραστρατιωτικές ομάδες των Ουκρανών Εθνικιστών (την OUN του διαβόητου Στεπάν Μπαντέρα, και την UPA), που πολέμησαν στο πλευρό των Ναζί στον Β’ Π.Π. και πρωτοστάτησαν στο Ολοκαύτωμα και την εξόντωση εκατοντάδων χιλιάδων Εβραίων και Πολωνών.

Η νέα τάξη πραγμάτων στην Ουκρανία αποτελείται από πολιτικά κόμματα που νοσταλγούν ανοιχτά εκείνη την περίοδο, θεωρώντας μάλιστα τους συνεργάτες των Ναζί ως πρωτοπόρους του κινήματος της Ουκρανικής ανεξαρτησίας από τους Σοβιετικούς! Σε αυτό το πλαίσιο, η πόλη του Λβοβ στη Δυτική Ουκρανία έχει ήδη ένα άγαλμα του δωσίλογου Μπαντέρα, ενώ οι υπεύθυνοι σκέφτονται το ενδεχόμενο να δώσουν το όνομά του και στο στάδιο της πόλης.

Πολύ δηλωτικό των προθέσεων των “δημοκρατικών” ουκρανικών αρχών είναι ότι στη νέα εμφάνιση αποτυπώνεται το σχήμα του χάρτη της χώρας, το οποίο περιλαμβάνει και την περιοχή της Κριμαίας -η οποία έχει καταληφθεί de facto από τη Ρωσία.

Όσο για τις διοργανώτριες αρχές -δηλαδή την UEFA-, οι δικές της ευαισθησίες περιορίζονται στον αποκλεισμό άλλων πολιτικών μηνυμάτων και έτσι έδωσε κανονικά την άδεια για τη χρήση της συγκεκριμένης εμφάνισης…

Τα «βαρίδια» της ανάκαμψης

Η επιχείρηση συρρίκνωσης των «κόκκινων» δανείων και η συνολικότερη «αποκατάσταση» του εγχώριου χρηματοπιστωτικού συστήματος βρίσκονται ψηλά στη λίστα των αντιλαϊκών παρεμβάσεων από την κυβέρνηση της ΝΔ, όπως ήταν και με όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις, με φόντο αυτήν τη φορά τις προσδοκίες για το άνοιγμα ενός νέου κύκλου διευρυμένης επιχειρηματικής κερδοφορίας. Προϋπόθεση γι' αυτό είναι μεταξύ άλλων η διοχέτευση φτηνού τραπεζικού δανεισμού προς τους επιχειρηματικούς ομίλους, σε συνδυασμό με τον πακτωλό των κρατικών ενισχύσεων και τα άλλα αντιλαϊκά μέτρα.

Ουσιαστικά, η «εξυγίανση» του τραπεζικού συστήματος, με κεντρικό άξονα την προσπάθεια απαλλαγής του από τα βαρίδια των «κόκκινων» δανείων, προβάλλεται ως όρος για την καπιταλιστική ανάκαμψη. Για παράδειγμα, ο γενικός κανόνας των χρηματοδοτήσεων και «μοχλεύσεων» από το πολυδιαφημισμένο Ταμείο Ανάκαμψης της ΕΕ, πέρα από την κρατική επιδότηση και την ίδια συμμετοχή των επενδυτών, εστιάζει και στη διοχέτευση φτηνού - ανταγωνιστικού δανεισμού προς τους επιχειρηματικούς ομίλους, στο 30% του επιχειρηματικού πλάνου. Επομένως, μόνο από το σκέλος του Ταμείου Ανάκαμψης οι επενδύσεις στην «πράσινη» και «ψηφιακή» οικονομία θα απαιτήσουν δεκάδες δισ. ευρώ από τραπεζικό δανεισμό, που καλούνται να διεκπεραιώσουν οι εγχώριοι τραπεζικοί όμιλοι.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, κάθε ευρώ «κόκκινου» δανείου αποτελεί «επισφάλεια» για τις τράπεζες, αλλά και ανάχωμα για τη διοχέτευση νέων δανείων. Αυτός είναι ο λόγος που «τρέχει» η προσπάθεια για απομείωση των «κόκκινων» δανείων, με καθοριστικό εργαλείο σε ό,τι αφορά τη λαϊκή κατοικία τη διοχέτευσή τους στα «κοράκια» των funds και τη διεύρυνση των πλειστηριασμών, προκειμένου να τα ξεφορτωθούν οι τράπεζες.

* * *

Αποκαλυπτική ως προς αυτό είναι η σύσταση της Κομισιόν για «σύγκλιση των πτωχευτικών δικαίων» στα κράτη της ΕΕ, γεγονός που, όπως δείχνει και ο Πτωχευτικός Κώδικας, τον οποίο ψήφισε πρόσφατα και ξεκίνησε να εφαρμόζει η κυβέρνηση της ΝΔ, σηματοδοτεί θηλιές πλειστηριασμών στη λαϊκή κατοικία, στους εργαζόμενους, αλλά και απέναντι σε αυτοαπασχολούμενους και επιχειρήσεις, που τους «ρουφάει» η χοάνη του καπιταλιστικού ανταγωνισμού.

Παραπέρα, όπως επισημαίνει η Τράπεζα της Ελλάδας, «οι οικονομίες στις οποίες το κανονιστικό πλαίσιο διευκολύνει την εκκαθάριση των μη οικονομικά βιώσιμων επιχειρήσεων και την είσοδο νέων, έχουν περισσότερες πιθανότητες για δυναμική ανάκαμψη μετά από υφέσεις». Και «διευκρινίζει» πως «η έξοδος μη βιώσιμων επιχειρήσεων αναμένεται να διευκολύνει την τεχνολογική αναπροσαρμογή (...) η οποία συνεπάγεται και αναδιανομή πόρων σε νέους κλάδους».

Πρόκειται στην πραγματικότητα για επιτάχυνση των αναδιαρθρώσεων, σε συνδυασμό με τις μεταρρυθμίσεις που περιλαμβάνονται στα «προαπαιτούμενα» του Ταμείου Ανάκαμψης για τη διευκόλυνση της συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης στο σύνολο της οικονομίας, με εξαγορές, συγχωνεύσεις, αλλά και καταστροφή «μη βιώσιμων» επιχειρήσεων. Γι' αυτές τις τελευταίες, οι ρυθμίσεις για τα «κόκκινα» δάνεια δίνουν τη χαριστική βολή, καθώς τα χρέη τους, σε συνδυασμό με εκείνα των λαϊκών νοικοκυριών, επιβαρύνουν - όπως λένε - οικονομικά τις «υγιείς» εταιρείες, μειώνοντας την κερδοφορία και τις προοπτικές ανάπτυξής τους «σαν να ήταν ένα είδος φόρου».

* * *

Αλλά και η προσπάθεια συγκρότησης του «κοινού ταμείου» τραπεζικών διασώσεων στην ΕΕ προϋποθέτει τη ραγδαία συρρίκνωση της μάζας με τα «κόκκινα» δάνεια, ειδικά στους σχετικά αδύναμους κρίκους, όπως είναι η ελληνική οικονομία, προκειμένου να επιμεριστούν οι «κίνδυνοι» στο πλαίσιο της «αναλογικότητας» και των μέσων όρων που επικρατούν κάθε φορά στην ΕΕ. Ετσι, η διεργασία εμβάθυνσης της Οικονομικής Νομισματικής Ενωσης (ΟΝΕ), στο πλαίσιο της στρατηγικής για τη στήριξη των μονοπωλίων της ΕΕ, επίσης προϋποθέτει τη διαρκή παρακολούθηση των «κόκκινων» δανείων, προκειμένου να κλιμακωθούν οι αναγκαίες για το κεφάλαιο παρεμβάσεις.

Προς αυτήν την κατεύθυνση δείχνει και η πρόσφατη Οδηγία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής με στόχο να παρασχεθούν στα κράτη - μέλη και στον χρηματοπιστωτικό τομέα τα απαραίτητα «εργαλεία» για την έγκαιρη αντιμετώπιση των μη εξυπηρετούμενων δανείων. Μεταξύ άλλων στο επίκεντρο βρίσκεται το περαιτέρω άνοιγμα της αγοράς των «κόκκινων» δανείων με τη μεγαλύτερη εμπλοκή funds και λοιπών «κορακιών», ενώ η Κομισιόν κρίνει σκόπιμη και τη δημιουργία κεντρικού ηλεκτρονικού κόμβου δεδομένων σε επίπεδο ΕΕ, ο οποίος θα λειτουργεί ως «αρχείο δεδομένων στο οποίο θα στηρίζεται η αγορά μη εξυπηρετούμενων δανείων».

Απ' όπου και να το πιάσει κανείς, το συμπέρασμα είναι ότι η νομοθεσία για τα «κόκκινα» δάνεια, που ολοκληρώνει το έγκλημα όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων σε βάρος της λαϊκής κατοικίας και πολλών μικρών και υπερχρεωμένων επιχειρήσεων, αποτελεί ένα ακόμα «αναπτυξιακό εργαλείο» στα χέρια του μεγάλου κεφαλαίου, προκειμένου να εξασφαλίσει την αναγκαία χρηματοδότηση για τις επενδύσεις του. Είναι δηλαδή άλλη μια απόδειξη ότι «τζάμπα χρήμα δεν υπάρχει», όπως δηλώνουν με κάθε αφορμή κυβερνητικοί και Ευρωπαίοι αξιωματούχοι, ξεκαθαρίζοντας κυνικά ότι ο λογαριασμός από την κρίση και τις προσδοκίες των ομίλων για ανάκαμψη θα φορτωθεί εξολοκλήρου στα λαϊκά στρώματα. Στο χέρι τους είναι να μην το επιτρέψουν, οργανώνοντας την αλληλεγγύη και την πάλη ενάντια στους πλειστηριασμούς, παλεύοντας για πραγματικά μέτρα προστασίας του εισοδήματος και ανακούφισης από τα χρέη για τους βιοπαλαιστές ΕΒΕ.

Δεν το συγχωρούν

Τον κίνδυνο να επικρατήσει η «στασιμότητα» αντί της «προόδου», εξαιτίας των λαϊκών αντιδράσεων για τις μεταρρυθμίσεις που προωθεί η κυβέρνηση, επισημαίνουν τα αστικά επιτελεία, καλώντας την «να μην κάνει πίσω», αλλά να προχωρήσει στους «εκσυγχρονισμούς» που έχει αναγγείλει στα Εργασιακά, στην Υγεία, στο Ασφαλιστικό, στην Παιδεία και σε άλλους τομείς.

Κουνάνε μάλιστα απειλητικά το δάκτυλο στον λαό και τον προειδοποιούν με θράσος ότι θα πληρώσει ακριβά την όποια καθυστέρηση, όπως πλήρωσε τις αναβολές στη μεταρρύθμιση του Ασφαλιστικού τη δεκαετία του 2000, ή τις μεταρρυθμίσεις στην Παιδεία που κατά καιρούς αναστάλθηκαν κάτω από τις γενικευμένες λαϊκές - νεολαιίστικες αντιδράσεις.

Δεν είναι τυχαίο ότι λίγες μέρες πριν την πανεργατική πανελλαδική απεργία και ενώ εκφράζεται καθολικά η αντίθεση των εργαζομένων στο αντεργατικό νομοσχέδιο - έκτρωμα της κυβέρνησης, στο στόχαστρο μπαίνουν για μια ακόμη φορά οι εργατικοί αγώνες, που συκοφαντούνται ως η πηγή κάθε κακού, επειδή εμποδίζουν την «ανάπτυξη της οικονομίας» και τον «εκσυγχρονισμό του κράτους», που γίνονται τάχα προς όφελος της λαϊκής πλειοψηφίας.

Πρόκειται για κατάφωρη αντιστροφή της πραγματικότητας, με την οποία προσπαθούν να «βγάλουν λάδι» την αντιλαϊκή στρατηγική του κεφαλαίου, που όλες διαχρονικά οι κυβερνήσεις υπηρετούν, και να ενοχοποιήσουν τις δίκαιες αγωνιστικές αντιδράσεις των εργαζομένων και του λαού σε νόμους και αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις που βάζουν στο στόχαστρο τον πυρήνα των δικαιωμάτων τους, ποδοπατώντας τις σύγχρονες ανάγκες.

Τι ήταν για παράδειγμα η περίφημη «πρόταση Γιαννίτση» στο Ασφαλιστικό, που αποτράπηκε κάτω από τους μαζικούς εργατικούς αγώνες; Ηταν μια μεταρρύθμιση που έφερνε από τις αρχές της δεκαετίας του 2000 μειώσεις στις συντάξεις, μετέτρεπε τη σύνταξη σε ατομική υπόθεση, προωθούσε το σύστημα των τριών πυλώνων, την ιδιωτικοποίηση δηλαδή της Ασφάλισης. Αυτά έζησαν οι εργαζόμενοι σε άλλες χώρες, όπου η «μεταρρύθμιση» του Ασφαλιστικού προχώρησε με ταχύτερους ρυθμούς.

Τα ίδια μέτρα πέρασαν τελικά και στην Ελλάδα, τμηματικά και «σαλαμοποιημένα», από τις κυβερνήσεις ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ τα επόμενα χρόνια, ιδιαίτερα την περίοδο της προηγούμενης καπιταλιστικής κρίσης, με αποκορύφωμα τον νόμο Κατρούγκαλου.

Με τους νόμους αυτούς, το σύστημα παρέτεινε τη «βιωσιμότητά» του, με τα κριτήρια της ΕΕ, της μεγαλοεργοδοσίας και του αστικού κράτους, που λογαριάζουν ως «κόστος» την Ασφάλιση και προωθούν τον τζόγο στις συντάξεις και τη δουλειά μέχρι τον τάφο. Κι όλα αυτά για να μειώνεται το «μη μισθολογικό κόστος» και να αυξάνουν τα κέρδη τους οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι, με απλόχερη στήριξη από τους κρατικούς προϋπολογισμούς και τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις.

Οι εργαζόμενοι όμως δουλεύουν ακόμα περισσότερο για να πάρουν μια σύνταξη πείνας, ενώ ανοίγει ο δρόμος για την παραπέρα ιδιωτικοποίηση του συστήματος, όπως σχεδιάζει τώρα η ΝΔ.

Κι ενώ η άνοδος της παραγωγικότητας και η εξέλιξη της επιστήμης και της τεχνολογίας κάνουν επιτακτική στις μέρες μας τη μείωση του χρόνου εργασίας και των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, με αξιοπρεπείς συντάξεις και καθολικές, σύγχρονες και δωρεάν ασφαλιστικές παροχές, η αστική τάξη και τα επιτελεία της έχουν τα μούτρα να κατηγορούν τους εργαζόμενους ότι αν δέχονταν νωρίτερα τη σφαγή των δικαιωμάτων τους, το ασφαλιστικό σύστημα και η οικονομία θα βρίσκονταν σήμερα σε καλύτερη θέση!

Το ίδιο και με τα Εργασιακά: Μπροστά στο αντεργατικό τερατούργημα που κατέθεσαν την Παρασκευή στη Βουλή, μοστράρουν το παράδειγμα της Γερμανίας, όπου οι «νόμοι Χαρτζ» του σοσιαλδημοκράτη Σρέντερ τη δεκαετία του 2010 «μεταμόρφωσαν την οικονομία» και «την θωράκισαν από μελλοντικές κρίσεις», όπως γράφουν.

Οπως αποδείχτηκε όμως, οι νόμοι αυτοί, με τον μανδύα της δημιουργίας «πολλών και καλύτερων θέσεων εργασίας», όπως ήταν και τότε το σύνθημα της αντεργατικής μεταρρύθμισης, μεταμόρφωσαν πράγματι την αγορά εργασίας, αλλά προς το χειρότερο για τους εργαζόμενους, επεκτείνοντας την ευελιξία, μειώνοντας τους μισθούς, ενώ δεν απέτρεψαν ούτε τις οικονομικές κρίσεις.

Αν προκύπτει ένα συμπέρασμα απ' όλα αυτά, είναι ότι δεν συγχωρούν στους εργαζόμενους και τον λαό την αντίδραση σε νόμους και μεταρρυθμίσεις που θωρακίζουν άμεσα και μακροπρόθεσμα τα στρατηγικά συμφέροντα του κεφαλαίου, την ανταγωνιστικότητα και τα κέρδη του. Γι' αυτό οι εργαζόμενοι πρέπει να διαβάζουν τις «ανησυχίες» τους από την ανάποδη: Οι αγώνες τους, αν και πίσω από τις ανάγκες, καθυστέρησαν και έβαλαν εμπόδια σε αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις.

Η ανάγκη σήμερα για ένα ρωμαλέο, μαζικό, ταξικό εργατικό κίνημα, με γερή οργάνωση σε κλάδους και χώρους δουλειάς, είναι πιο επιτακτική από ποτέ. Για να πάρουν μαχητική απάντηση οι αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις, να δυναμώσουν η διεκδίκηση και η προοπτική της αντεπίθεσης, η πάλη για σύγχρονα δικαιώματα στη δουλειά, στην ασφάλιση, στη ζωή. Σ' αυτόν τον αγώνα πρωτοστατούν οι κομμουνιστές και άλλοι πρωτοπόροι αγωνιστές, δίνοντας τον καλύτερό τους εαυτό και μπροστά στη μεθαυριανή απεργία!

Ζήλεψαν τη δόξα της ΧΑ! – Μήνυση κατά του Ζαριανόπουλου από ακροδεξιές ομάδες στο Δήμο Θεσσαλονίκης…

 

Η Κομματική Οργάνωση Κεντρικής Μακεδονίας του ΚΚΕ καταγγέλλει μια ακόμα μεθοδευμένη επίθεση από ακροδεξιές ομάδες ενάντια στο ΚΚΕ, σε μέλη και στελέχη του.

Συγκεκριμένα, στην ανακοίνωσή της, αναφέρει:  «Ο ”δημοτικός” εκπρόσωπος μιας απ’ αυτές τις ομάδες, Κουριανίδης, ζηλεύοντας την δόξα καταδικασμένων πρώην βουλευτών της Χρυσής Αυγής, κατέθεσε μήνυση για ”συκοφαντική δυσφήμηση” κατά του στελέχους του ΚΚΕ και επικεφαλής της ”Λαϊκής Συσπείρωσης” στο Δήμο Θεσσαλονίκης, Σωτήρη Ζαριανόπουλου επειδή τον κατηγόρησε για συνεργασία με τη Χρυσή Αυγή.

Η ιστορία και οι δημόσιες τοποθετήσεις καθενός, αποκαλύπτουν το ρόλο του.

Ο αντικομμουνισμός σαν κυρίαρχο συστατικό στοιχείο του φασισμού, συμπεριλαμβάνει τη προσπάθεια ποινικοποίησης των πολιτικών επιχειρημάτων και δράσης των κομμουνιστών.

Η πρόθεση ακροδεξιών ομάδων να παραπλανήσουν ότι ”ξεκόβουν” από το ποινικό παρελθόν της Ναζιστικής εγκληματικής Χρυσής Αυγής μετά τη καταδίκη της και ταυτόχρονα να προσελκύσουν το «ορφανό» ακροατήριο της είναι ολοφάνερη.

Η ιστορία διδάσκει και το ΚΚΕ επαναλαμβάνει: Καμιά δίωξη δεν τρομοκρατεί τους κομμουνιστές που δεν λύγισαν σε πολύ δυσκολότερες καταστάσεις. Η πάλη κατά του φασισμού δεν τελείωσε με τη καταδίκη της Χρυσής Αυγής. Συνεχίζεται με την απομόνωση κάθε μορφής του μέσα στο λαό, με τη πάλη ενάντια στο καπιταλιστικό σύστημα που τον εκτρέφει σαν εφεδρεία του».

Λιμενεργάτες στην Καλιφόρνια παρεμποδίζουν τον ελλιμενισμό ισραηλινού πλοίου στο Όκλαντ

 

Σε μια κίνηση αλληλεγγύης προς τον παλαιστινιακό λαό, λιμενεργάτες και μέλη της οργάνωσης AROC, με αναφορά στην αραβική κοινότητα των ΗΠΑ, παρεμποδίζουν εδώ και πάνω από 10 μέρες τον ελλιμενισμό του πλοίου Volans, που ανήκει στην εταιρεία Zim, τη μεγαλύτερη εταιρεία θαλάσσιων μεταφορών του Ισραήλ.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η οργάνωση πρωτοστατεί σε παρόμοιες δράσεις, καθώς και το 2014, στη διάρκεια της τότε πολεμικής επιχείρησης του Ισραήλ κατά της Λωρίδας της Γάζας, είχε εμποδίσει τα πλοία της Zim να ελλιμενιστούν στο Όκλαντ, πάντα με τη συμμετοχή λιμενεργατών, οδηγώντας τη Zim τα επόμενα χρόνια να εγκαταλείψει το συγκεκριμένο λιμάνι.

Πριν λίγο καιρό, η εταιρεία αποφάσισε να εντάξει και πάλι το Όκλαντ στα λιμάνια όπου φτάνουν τα πλοία της, οδηγώντας την AROC, μαζί με δέκα τοπικά συνδικάτα της οργάνωσης International Longshore and Warehouse Union (ILWU), σε νέο αποκλεισμό του πλοίου Volans, που πάνω από δέκα μέρες μετά τον προγραμματισμένο ελλιμενισμό του παραμένει στα ανοιχτά του Όκλαντ.

Η AROC έχει καλέσει σε διεθνή εβδομάδα δράσης, με το αίτημα κοινωνικής οργανώσεις να συμμετάσχουν από τις 2 ως τις 9 Ιούνη σε αποκλεισμούς των πλοίων της Zim σε οποιοδήποτε λιμάνι διεθνώς.

Με πληροφορίες από agonaskritis

Όντως επαναλαμβάνεται σαν φάρσα: όταν ο Χατζηδάκης ντύθηκε Γιαννίτσης

 

 

06-06-2021

Ο νόμος έκτρωμα δεν έχει καθόλου πλάκα, αν και η πλάκα και η χλεύη που έχει προκαλέσει βοηθούν στην απονομιμοποίησή του στις συνειδήσεις των εργαζομένων και εν τέλει στην απαξίωσή του. Η μάχη που δίνεται αυτές τις μέρες από το ταξικό κίνημα είναι πολυεπίπεδη και έχει και αυτήν την διάσταση.

Γιώργος Λαμπρινίδης

Ο νόμος έκτρωμα δεν έχει καθόλου πλάκα, αν και η πλάκα και η χλεύη που έχει προκαλέσει βοηθούν στην απονομιμοποίησή του στις συνειδήσεις των εργαζομένων και εν τέλει στην απαξίωσή του. Η μάχη που δίνεται αυτές τις μέρες από το ταξικό κίνημα είναι πολυεπίπεδη και έχει και αυτήν την διάσταση. Σε αυτήν την κατεύθυνση, κάθε βόλι μετράει, από το τεράστιο ανάστημα που σηκώνει ο απεργός σε αυτές τις συνθήκες μέχρι τη συμμετοχή σε όλες τις άλλες μορφές πάλης.

Σε αυτήν την ιστορία, πολλά πράγματα δεν «κουμπώνουν» καλά και η αξιοποίησή τους μπορεί να βάλει κι αυτή ένα λιθαράκι. Είναι προφανές ότι οι ελιές είναι άσχετες με το θέμα μας, όπως άσχετη είναι η ανάγκη της μάνας να δει το παιδί της την Παρασκευή. Αυτά είναι επιχειρήματα του ποδαριού, πρέπει να βγήκαν σε κανένα διάδρομο στην αναμονή για είσπραξη εντολών από τα αφεντικά του τόπου, βιομήχανους, εφοπλιστές και ξενοδόχους. Αλήθεια όμως, πάμε για 4^η Βιομηχανική Επανάσταση με όπλο μας τον τενεκέ;

Αν ήταν αλήθεια όσα λέει η κυβερνητική προπαγάνδα, τότε με το Ταμείο Ανάκαμψης θα γίνουν επενδύσεις που θα μεταμορφώσουν τη χώρα και θα την κάνουν έναν ψηφιακό παράδεισο για το λαό. Μέσα σε όλα τα άλλα, ρομπότ θα ραβδίζουν τις ελιές και θα κάνουν τη διαλογή τους, ανάλογα με την ωριμότητά τους για λάδι πρώτης ποιότητας ή πυρηνέλαιο. Drone θα μεταφέρουν τις ελιές στα υπερσύγχρονα έξυπνα ελαιοτριβεία. Ο ιδιοκτήτης των ελιών θα έχει τη δυνατότητα να παρακολουθεί τη διαδικασία σε πραγματικό χρόνο και να παρεμβαίνει σε αυτήν, κάνοντας παράλληλα άλλες δουλειές. Ο τενεκές θα εκτυπώνεται από 3D εκτυπωτή και θα αποστέλλεται γεμάτος λάδι στον εργαζόμενο-ιδιοκτήτη ελιών. Τι χρείαν έχει το ρεπό λοιπόν, κύριε Χατζηδάκη; Για να λουφάρουν οι εργαζόμενοι και να κάνουν διακοπές το μισό χρόνο, ξοδεύοντας άσκοπα τον παχυλό μισθό τους, αντί να τον αποταμιεύουν, δημιουργώντας έτσι πολλαπλασιαστικά οφέλη στις επενδύσεις;

Εξάλλου, με την τρισδιάτατη απεικόνιση, την εικονική πραγματικότητα και τα ολογράμματα, η μητέρα μπορεί να βλέπει το παιδί της και την Παρασκευή, που φαίνεται να είναι μια δύσκολη μέρα για την επικοινωνία μάνας-παιδιού. Επιπλέον, με τη γενίκευση της τηλε-εργασίας, η μητέρα μπορεί να βλέπει το παιδί της όποτε θέλει απλά ανοίγοντας το ντουλάπι που θα το έχει προσωρινά αποθηκεύσει, για να μπορεί να εργαστεί. Η ιστορία αυτή με τις μανάδες έχει κι άλλο κενό καθώς αντιτίθεται στο πνεύμα του πρόσφατου νόμου για την συνεπιμέλεια, κάνοντας σαφή διάκριση μεταξύ μητέρας και πατέρα. Γιατί δηλαδή κάθε Παρασκευή να είναι της μάνας;

Εκεί που πραγματικά ζορίζεται το πράγμα όμως είναι μια δεύτερη σκέψη. Όλη η λογική του Ταμείου Ανάκαμψης, της νεοσύστατης Κυβερνητικής Επιτροπής Βιομηχανίας[1], της στρατηγικής των «Φίλων της Βιομηχανίας», του γαλλικού, γερμανικού και ευρωπαϊκού ΣΕΒ, είναι η άνοδος της παραγωγικότητας στην γηραιά ήπειρο. Η αύξηση της παραγωγικότητας στοχεύει σε μεγαλύτερη παραγωγή στον ίδιο χρόνο εργασίας, με αναγκαστικά πιο εκπαιδευμένο εργατικό δυναμικό, για να μπορεί να χειρίζεται τις εξελιγμένες μηχανές και να ακολουθεί τις σύνθετες διαδικασίες παραγωγής (και κυκλοφορίας) των εμπορευμάτων. Χρειάζεται δηλαδή αναβάθμιση του εκπαιδευτικού συστήματος από το νηπιαγωγείο μέχρι το Πανεπιστήμιο για να ανέβει συνολικά η στάθμη της μέσης εκπαίδευσης της εργατικής τάξης και για να παραχθούν στοχευμένα εκείνες οι ειδικότητες που θα χρειαστεί το κεφάλαιο για την αναπαραγωγή του. Οι υπάρχοντες εργαζόμενοι θα πρέπει να μετεκπαιδευτούν ώστε να μπορούν να ακολουθήσουν τις παραπάνω εξελίξεις. Με άλλα λόγια, και σε σχέση με τις ώρες εργασίας, η υιοθέτηση νέων σύγχρονων μηχανών και διαδικασιών μάλλον απαιτεί μια μείωση της εργάσιμης ημέρας, ενώ σίγουρα υπονομεύεται από μια αύξησή της. Αντίθετα, η παράταση της εργάσιμης ημέρας είναι μια διαδικασία αύξησης της απόλυτης υπεραξίας. Το κεφάλαιο που την υιοθετεί δείχνει μάλλον απαισιόδοξο για την αναβάθμισή του μέσω αύξησης της παραγωγικότητας στον ανταγωνισμό του περιφερειακά και διεθνώς ή ποντάρει σε διαφορετική εξέλιξη των πραγμάτων απ’ ότι οι ανταγωνιστές του.

Από την άλλη, είναι ξεκάθαρο ότι το νομοσχέδιο-έκτρωμα έχει υπαγορευτεί από τους εγχώριους κεφαλαιοκράτες και έχει την πλήρη στήριξή τους. Είναι στρατηγική επιλογή τους. Και πώς αποδεικνύεται αυτό; Από έναν άλλο (πανομοιότυπο) νόμο που ψηφίστηκε πριν από 21 χρόνια, στις 29 Δεκέμβρη (!), από έναν άλλο (πανομοιότυπο) υπουργό μιας άλλης (πανομοιότυπης) κυβέρνησης. Βέβαια, εκείνη την εποχή, το να πεις τον Γιαννίτση πανομοιότυπο με τον Χατζηδάκη και τη Νέα Δημοκρατία πανομοιότυπη με το ΠΑΣΟΚ αποτελούσε ύβρη και απαρχαιωμένη ανάλυση, ξύλινη γλώσσα και κολλημένο μυαλό στο σύνθημα «5 κόμματα 2 πολιτικές». Η ζωή όμως είναι για άλλη μια φορά αμείλικτη με τους τσαρλατάνους και έρχεται 21 χρόνια μετά να φέρει η επάρατος δεξιά ένα νομοσχέδιο ίδιο με ένα παλιό νόμο της «αριστεράς». Ο λόγος γίνεται για το Ν. 2874/2000 (ΦΕΚ Α 286/29-12-2000) με τον ευφάνταστο τίτλο «Προώθηση της απασχόλησης και άλλες διατάξεις». Το πόσο προωθήθηκε η απασχόληση το θυμόμαστε όλοι. Μεσολάβησε κι ένας νόμος του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά θα τον αφήσουμε προς στιγμήν στην άκρη.

Η κριτική σε εκείνο το νόμο του ΠΑΣΟΚ είναι τόσο (μα τόσο!) επίκαιρη στο πρώτο σκέλος (απορρύθμιση του χρόνου εργασίας) που παρατίθεται αυτούσια. Μαζί παρατίθεται και η κριτική για το άλλο σκέλος (της μείωσης του λεγόμενου μη μισθολογικού κόστους), για να φανεί όλη η στρατηγική των κεφαλαιοκρατών, από την πλευρά των εργατών. Σε επόμενο κείμενο, θα επανέλθουμε στις επιπτώσεις του νόμου στην κεφαλαιοκρατική συσσώρευση, που υπαινιχθήκαμε παραπάνω.

 

«[…] Η φιλοσοφία του νόμου αφορά δύο ουσιαστικές τομές στις εργασιακές σχέσεις: α) απορρυθμίζει τον ως τα σήμερα γνωστό, τον «παραδοσιακό» τρόπο απασχόλησης. Απασχόληση σήμαινε μέχρι πρότινος συλλογική σύμβαση, σταθερό ωράριο – ως επί το πλείστον 8ωρο – κοινωνική ασφάλιση και άλλα πράγματα που απορρέουν από τα παραπάνω. β) μειώνει το λεγόμενο μη μισθολογικό κόστος, τις εργοδοτικές εισφορές. Μειώνει δηλαδή τον μισθό εργασίας. Από την άλλη αυξάνει, έστω και λίγο, την εισφορά του εργαζόμενου.

Απορρύθμιση της έννοιας της Απασχόλησης

Υποβαθμίζονται σε βαθμό κατάργησης οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας. Η διαπραγμάτευση γίνεται μεταξύ εργοδότη και τοπικής ένωσης εργαζομένων. Στο σημείο αυτό, σημαντικός παράγοντας είναι η απουσία συνδικάτων ικανών να διαπραγματευτούν με ευνοϊκούς για τους εργαζόμενους όρους. Η ρύθμιση του χρόνου εργασίας δεν γίνεται με βάση τη μέρα και την εβδομάδα (40/48 ώρες ισοκατανεμημένες), αλλά το χρόνο. Έτσι, εισάγεται η ευελιξία και η διευθέτηση του χρόνου εργασίας. Ο εργοδότης μπορεί να «αξιοποιεί» το εμπόρευμα της εργατικής δύναμης που αγοράζει με πολύ καλύτερο τρόπο αφού:

Δεν γίνονται νέες προσλήψεις (έκτακτων, κλπ). Παράλληλα, αυξάνεται το όριο απολύσεων. Η ανεργία έτσι αυξάνεται.

Δεν πληρώνονται πλέον υπερωρίες και συνεπώς αυξάνει η κερδοφορία του κεφαλαίου και μειώνεται ο μισθός. Αυτό έχει σαν συνέπεια να πέσει η «ενεργός ζήτηση» της πλειοψηφίας του λαού.

Χτυπιέται η κοινωνική και συνδικαλιστική ζωή των εργαζομένων. Τα σωματεία αποδυναμώνονται ακόμη περισσότερο και δεν μπορούν να διαπραγματευτούν τους όρους εργασίας. Έτσι όμως διασαλεύονται οι όροι της θεωρίας των Νεοκλασικών, για το σχηματισμό των τιμών.

Το «Μη Μισθολογικό Κόστος»

Οι εργοδοτικές εισφορές είναι μέρος του μισθού. Μειώνεται λοιπόν παραπέρα ο μισθός. Μειώνονται όμως και τα έσοδα των Ασφαλιστικών Ταμείων.

Αύξηση της Σχετικής και Απόλυτης Υπεραξίας

Με τις παραπάνω αναδιαρθρώσεις, το κράτος πετυχαίνει για λογαριασμό των εργοδοτών πολλαπλό όφελος, που μεταφράζεται σε αύξηση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων και, για την ακρίβεια βελτίωση των προϋποθέσεων για διατήρηση της ταξικής κυριαρχίας του Κεφαλαίου πάνω στην Εργασία. Πιο συγκεκριμένα:

Ι. Ευελιξία του χρόνου εργασίας.

Αυτό σημαίνει παράταση (αύξηση) ή μείωση της εργάσιμης μέρας, «σύμφωνα με τις ανάγκες της παραγωγής», «σύμφωνα με τα όρια όπως καθορίζονται από το νέο νόμο».

1. i. Αύξηση της Εργάσιμης Ημέρας.

«Αν η εργάσιμη ημέρα παραταθεί […] και μείνει αμετάβλητη η τιμή της εργατικής δύναμης (μισθός), τότε μαζί με το απόλυτο μεγαλώνει και το σχετικό μέγεθος της υπεραξίας». (1) Ο εργοδότης έχει την δυνατότητα να αυξήσει την εργάσιμη μέρα μέχρι και 12 ώρες. Σε συνδυασμό με τα Τοπικά Σύμφωνα Απασχόλησης, το όριο αυτό ενδέχεται και να μεγαλώσει. Ο εργαζόμενος δεν αποζημιώνεται πρόσθετα γι’ αυτό.

Όμως «όταν παραταθεί η εργάσιμη ημέρα, η τιμή της εργατικής δύναμης μπορεί να πέσει κάτω από την αξία της […]. Ίσαμε ένα ορισμένο σημείο η μεγαλύτερη φθορά της εργατικής δύναμης, φθορά αναπόσπαστη από την παράταση της εργάσιμης ημέρας, μπορεί να αναπληρωθεί με μεγαλύτερη αναπλήρωσή της. Πέρα από αυτό το σημείο η φθορά αυξάνει με γεωμετρική πρόοδο και ταυτόχρονα καταστρέφονται όλοι οι κανονικοί όροι αναπαραγωγής και λειτουργίας της εργατικής δύναμης»(Μαρξ, 2002, p. 542).

1. ii. Μείωση της Εργάσιμης Ημέρας.

«Όλες οι συνηθισμένες αντιρρήσεις για τον περιορισμό της εργάσιμης ημέρας προϋποθέτουν πως το φαινόμενο συντελείται στις συνθήκες που υποθέσαμε εδώ (σταθερή εντατικότητα της εργασίας, σταθερή παραγωγική δύναμη), ενώ στην πραγματικότητα γίνεται το αντίθετο: η αλλαγή στην παραγωγικότητα και εντατικότητα της εργασίας είτε προηγείται από τη συντόμευση της εργάσιμης μέρας, είτε την ακολουθεί άμεσα» (Μαρξ, 2002, pp. 541–2).

Θα πρέπει, σ’ αυτό το σημείο, να θυμηθούμε ότι ο ορισμός του αναγκαίου χρόνου, δεν αφορά την απασχόληση. Αν η μείωση της εργάσιμης ημέρας, για μια χρονική περίοδο (χαμηλής παραγωγής, υποαπασχόληση) είναι τέτοια ώστε ο εργαζόμενος να μην πληρώνεται την αξία της εργατικής του δύναμης, ανεξάρτητα από το αν την έχει εργαστεί, αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να αποταμιεύει χρήματα από την περίοδο που θα υπεραπασχολείται. Αυτό όμως είναι ιδιαιτέρως δύσκολο για έναν εργαζόμενο, που ως επί το πλείστον πληρώνεται οριακά την αξία της εργατικής του δύναμης, όταν υπεραπασχολείται.

Μια άλλη λύση είναι να οδηγηθεί στην λύση της δεύτερης απασχόλησης για το εν λόγω διάστημα. Σ’ αυτήν την περίπτωση έχουμε αύξηση της ανεργίας.

ΙΙ. Ευελιξία στο είδος της απασχόλησης.

Με την «πολυειδίκευση» και την «απασχολησιμότητα» αλλοιώνεται πλέον το κατεστημένο της μιας ειδικότητας, της ειδικευμένης εργασίας και της αντίστοιχης πληρωμής. Δημιουργείται δηλαδή άλλη μια νομοθετική προϋπόθεση – στην πράξη απαντιέται ήδη – μείωσης του εργατικού μισθού, της τιμής της εργατικής δύναμης.

III. Διευθέτηση του χρόνου εργασίας.

Πέρα από την ευελιξία στο μέγεθος της εργάσιμης μέρας, δίνεται η δυνατότητα στον καπιταλιστή να αλλοιώσει και το συνεχόμενο ωράριο. Η εργάσιμη ημέρα μπορεί να είναι από 2 μέχρι 12 ώρες, καθόλου όμως αυτό δεν σημαίνει ότι αυτές θα είναι συνεχόμενες ώρες εργασίας. Αυτή η δυνατότητα διευθέτησης του χρόνου εργασίας είναι σημαντική για την αύξηση της εντατικότητας της εργασίας. Ο εργοδότης αξιοποιεί τον εργαζόμενο πιο αποδοτικά, αφού αυτός θα εργάζεται αυστηρά τις ώρες που τον έχει ανάγκη η επιχείρηση. Σύμφωνα και με τη θεωρία μετασχηματισμού της εργατικής δύναμης, ευνοείται ο παραπέρα ορθολογισμός της παραγωγής με την συμβολή της τεχνολογίας. Μειώνονται δηλαδή οι απώλειες χρόνου κατά την εργασιακή διαδικασία, ιδιαίτερα σε περιόδους υποαπασχόλησης, αλλά και σε περιόδους σταθερής και αυξημένης απασχόλησης. Αυτό πετυχαίνεται χωρίς πρόσθετες επενδύσεις σε σταθερό κεφάλαιο.

Ακόμα, ο εργαζόμενος δεν αποζημιώνεται για την πρόσθετη αξία που παράγει, στον ίδιο χρόνο. Όλη λοιπόν η πρόσθετη αξία που παράγεται, γίνεται προϊόν ιδιοποίησης του εργοδότη, υπεραξία.

Η διευθέτηση του χρόνου εργασίας έχει και άλλες επιπτώσεις στην ζωή του εργαζόμενου, οι οποίες επηρεάζουν την αξία της εργατικής δύναμης ή, γενικότερα, τους όρους διεξαγωγής της ταξικής πάλης:

1. i. Αύξηση της αξίας της εργατικής δύναμης.

Αυξάνονται οι οικογενειακές δαπάνες. Αυτό αφορά από την οργάνωση της οικογενειακής ζωής (φύλαξη των παιδειών, μαγείρεμα) μέχρι τα έξοδα μετακίνησης από και προς την εργασία. Από τη στιγμή που ο εργαζόμενος δεν πληρώνεται αυτήν την αύξηση στην αξία της εργατικής του δύναμης, μειώνεται ο πραγματικός μισθός.

1. ii. Αποδιοργάνωση της κοινωνικής και προσωπικής ζωής του εργάτη.

Οι κοινωνικές δραστηριότητες του εργαζόμενου βάλλονται, ο ελεύθερος χρόνος γίνεται τόσο «ελεύθερος», όσο ελεύθερος είναι και ο εργαζόμενος να τον αξιοποιήσει κατά βούληση. Το «κόστος ευκαιρίας» για την ξεκούραση γίνεται πολύ μεγάλο. Δημιουργείται το πρότυπο του εργαζόμενου που θα είναι δυνατό να εργαστεί οποιαδήποτε ώρα, οσεσδήποτε φορές της ημέρας (ίσως και της νύχτας). Τα παραπάνω έχουν σαν αποτέλεσμα, συν τοις άλλοις την…

iii. …Αποδιοργάνωση της συνδικαλιστικής και πολιτικής δράσης.

Γίνονται ακόμα δυσκολότεροι οι όροι οργάνωσης της εργατικής τάξης. Έτσι αποδυναμώνεται ο ένας πόλος και ενισχύεται, αυτόματα, ο άλλος: η κεφαλαιοκρατική τάξη. Το γεγονός αυτό μπορεί να μην επιτρέπει στο Κεφάλαιο να αντλήσει άμεσα υπεραξία, αλλά του δίνει τη δυνατότητα να ισχυροποιήσει τη θέση του για μελλοντική αύξηση της εκμετάλλευσης των εργατών. Επιπλέον, η παραπέρα αποδυνάμωση των σωματείων είναι όρος για την εφαρμογή του νομοσχεδίου αφού, έστω και τυπικά, θεωρείται αναγκαία η συναίνεση του σωματείου σε πολλά ζητήματα (όπως η παράταση της εργάσιμης ημέρας).

IV. Μείωση των Εργοδοτικών Εισφορών.

Αυτό σημαίνει αυτόματα μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης, του μισθού. Συνεπακόλουθα, έχουμε μείωση των παραγωγικών δαπανών για εργασία, μείωση δηλαδή του μεταβλητού κεφαλαίου. Αυτό σημαίνει ανάλογη μείωση του κόστους παραγωγής. Μείωση του μισθού σημαίνει, όπως έχουμε ήδη πει, αύξηση του ποσοστού υπεραξίας και αύξηση του κέρδους, εφόσον η παραγωγικότητα της εργασίας παραμένει σταθερή. Να σημειωθεί εδώ, ότι στις προηγούμενες υποθέσεις μας (ευελιξία, διευθέτηση χρόνου εργασίας), ο μισθός θεωρήθηκε ότι μένει σταθερός, ενώ τελικά δεν είναι έτσι τα πράγματα.

V. Αύξηση του Ορίου Απολύσεων.

Μέχρι σήμερα ίσχυε, για επιχειρήσεις που απασχολούσαν πάνω από 50 άτομα, το όριο του 2% (του προσωπικού) το μήνα στις απολύσεις προσωπικού. Το όριο αυτό ουσιαστικά καταργείται. Από Μαρξιστική άποψη, αύξηση του ορίου απολύσεων (μέχρι και 11% το μήνα) σημαίνει ότι στη δράση του νόμου της καπιταλιστικής συσσώρευσης αίρεται ακόμα ένα εμπόδιο, που έμπαινε μέχρι σήμερα στη λειτουργία του από το κράτος. Να σημειωθεί ότι πρόκειται για μια κατάκτηση της εργατικής τάξης που καταργείται. Το αποτέλεσμα είναι να αυξάνεται ο εργατικός εφεδρικός στρατός, οι άνεργοι δηλαδή. Αυξάνει η πίεση που ασκείται πάνω στους εργαζόμενους οι οποίοι βρίσκονται ως εκ τούτου σε χειρότερη κατάσταση. «Όσο μεγαλύτερος όμως είναι αυτός ο εφεδρικός στρατός σε σχέση με τον εν ενεργεία εργατικό στρατό, τόσο μαζικότερος είναι ο σταθεροποιημένος υπερπληθυσμός που η φτώχια του είναι ευθέως ανάλογη προς τα βάσανα της δουλειάς του ενεργού εργατικού στρατού» (Μαρξ, 2002, p. 667).

VI. Μερική Απασχόληση.

Στην ουσία, πρόκειται περί μοιρασιάς της ανεργίας σε περισσότερα εργαζόμενα άτομα. Θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι το κατώτατο όριο των 4ων ωρών για τη μερική απασχόληση αίρεται με το νέο νόμο. Ακόμη θα πρέπει να υπενθυμίσουμε, ότι ο νόμος για τα εργασιακά πλαισιώνεται από μια πλειάδα άλλων νόμων και ρυθμίσεων. Σύμφωνα και με αυτά, η τιμή της εργατικής δύναμης πέφτει (μειωμένη ασφάλιση, επιδόματα, αποζημιώσεις).

Ισχύει και γι’ αυτήν την ρύθμιση, ότι αναφέρθηκε παραπάνω για την μείωση της εργάσιμης ημέρας. Σ’ αυτήν όμως την περίπτωση, ο εργαζόμενος δεν έχει την επιλογή της αποταμίευσης, ούτε θεωρητικά, γιατί είναι «μονίμως» υποαπασχολούμενος. Και με αυτό το μέτρο δημιουργούνται προϋποθέσεις για την αύξηση του βιομηχανικού εφεδρικού στρατού.

VII. Υπερωρίες.

Σχεδόν έχει καλυφτεί το θέμα μέσα από τις παραπάνω επιμέρους αναλύσεις. Οι υπερωρίες καταργούνται και ταυτόχρονα καταργείται κάθε ρύθμιση ή υποχρέωση του εργοδότη να αποζημιώνει τον εργαζόμενο για κάθε επιπλέον φθορά της εργατικής του δύναμης (πέρα από αυτή που πληρώνεται με το μισθό). Από την άλλη, η τιμή της εργατικής δύναμης μειώνεται.

Η κατάργηση των υπερωριών μειώνει de facto τον μισθό. Αυτό, όπως έχουμε αναφέρει αυξάνει το ποσοστό υπεραξίας. Το θέμα όμως είναι ότι αυτή η αύξηση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων γίνεται με ταυτόχρονη φθορά της εργατικής δύναμης, λόγω της παράτασης της εργάσιμης ημέρας.

Επιπλέον, η κατάργηση[2] των υπερωριών μειώνει την ανάγκη επιπλέον προσλήψεων. Ιδιαίτερα αυτό παρατηρείται σε εποχιακά επαγγέλματα και σε επαγγέλματα με διακυμάνσεις στην παραγωγή. Οι αντίστοιχες επιχειρήσεις απαλλάσσονται από την ανάγκη να προσλάβουν έκτακτο και εποχιακό προσωπικό, εφόσον δίνεται σε αυτές η δυνατότητα να απασχολήσουν περισσότερες ώρες το προσωπικό τους την περίοδο της αυξημένης παραγωγής, και να τους υποαπασχολήσουν όταν η παραγωγή σημειώσει καμπή. Αυτό βέβαια συνεπάγεται αύξηση της ανεργίας με τα αποτελέσματα που αναφέραμε παραπάνω.

Όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, θα πρέπει να τονιστεί το γεγονός ότι ο «νόμος για τα εργασιακά», όπως λέγεται, συνοδεύεται από μια πλειάδα άλλων νόμων, τροποποιήσεων και αλλαγών στην ελληνική κοινωνία που, άμεσα ή έμμεσα εξυπηρετούν τους ίδιους σκοπούς, την αύξηση της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης από την τάξη των κεφαλαιοκρατών, μέσω της αύξησης της υπεραξίας, που είναι η πηγή της εκμετάλλευσης αυτής. Τέτοιοι νόμοι είναι ο νόμος για το ασφαλιστικό σύστημα, για την υγεία (ψηφίστηκε στις 16/01/2001), η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση(2525/97). Ακόμα, η ιδιωτικοποίηση δημόσιου πλούτου με αρνητικούς όρους για το δημόσιο, όπως η ιδιωτικοποίηση του ΟΤΕ, της ΔΕΗ, του ΟΑΕΔ κ.ά. Θα πρέπει να θυμόμαστε ότι τα «δημόσια αγαθά» δεν είναι τίποτα άλλο παρά εμπορεύματα που η αξία τους υπολογίζεται στην αξία της εργατικής δύναμης.

Σύμφωνα και με την παρατήρηση αυτή, θα πρέπει να αναφέρουμε ακόμα έναν παράγοντα που αυξάνει την αξία της εργατικής δύναμης: τα εργατικά ατυχήματα, το κόστος των οποίων επωμίζονται τώρα, κατά κύριο λόγο οι εργαζόμενοι. Η παρατήρηση γίνεται σε συνδυασμό με την αύξηση της φθοράς της εργατικής δύναμης από τους παράγοντες που αναφέρθηκαν παραπάνω.

Τέλος, θα πρέπει να σημειωθεί ότι οι μισθοί στην Ελλάδα είναι – ήδη – οι χαμηλότεροι στην Ε.Ε., σε αντίθεση με την κατάσταση που αφορά την κερδοφορία του ελληνικού κεφαλαίου.

Σαν Επίλογος: Συμπεράσματα

Ο Μαρξ στο Κεφάλαιο χρησιμοποιούσε ως αριθμητικό παράδειγμα για τη διάρκεια της εργάσιμης ημέρας το 12ωρο και για τον αναγκαίο χρόνο εργασίας το 6ωρο. Μιλούσε, ενδεικτικά αλλά όχι τυχαία για ένα ποσοστό υπεραξίας 100%. Σήμερα, η διάρκεια της εργάσιμης ημέρας τείνει πάλι στις 12 ώρες. Ο αναγκαίος όμως χρόνος εργασίας έχει πέσει πολύ κάτω από τις 6 ώρες, ίσως και στις 3. Ύστερα από 130 χρόνια [150 χρόνια σήμερα, ΓΛ], ο νόμος κατοχυρώνει την δυνατότητα να φτάσει νόμιμα το ποσοστό υπεραξίας στο 300% και να το ξεπεράσει (αν η εργάσιμη ημέρα υπερβεί το 12ωρο). Είναι λοιπόν προφανές, ότι για τους εργαζόμενους δεν αρκεί η κατοχύρωση των οικονομικών τους αιτημάτων. Το παράδειγμα του Σικάγου του 1886 αυτό δείχνει. Αργά ή γρήγορα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, η τάξη των καπιταλιστών θα βρει την κατάλληλη στιγμή για να πάρει πίσω όσα έχει αναγκαστεί από την ταξική πάλη να παραχωρήσει. Η προλεταριακή επανάσταση, η επανάσταση των εργατών ενάντια στους εκμεταλλευτές τους και – ταυτόχρονα – ενάντια στην ίδια την εκμετάλλευση δεν θα σημάνει μόνο την εκπλήρωση μιας ιστορικής αποστολής για την εργατική τάξη αλλά και μια απώλεια για αυτήν: των αλυσίδων της.»

 

Μαρξ, Κ. (2002). Το Κεφάλαιο, Τόμος Ι. Αθήνα: Σύγχρονη Εποχή. (Μέρη 5ο και 7ο)

Α. Βλάχου (Επιμέλεια), (1999). Σύγχρονη Οικονομική Θεωρία: Ριζοσπαστικές Κριτικές του Νεοφιλελευθερισμού. Τυπωθήτω – Δαρδανός, σελ. 31-45, 61-68.

Α. Βλάχου και R. Wolff (επιμέλεια), (1993). Πολιτική Οικονομία του Καπιταλισμού, Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών

Κ. Μαρξ, (1993). «Η μετατροπή του Χρήματος σε Κεφάλαιο», στο βιβλίο Α. Βλάχου και R. Wolff (επιμέλεια), σελ. 66-89

Θ. Λιανός, (1985). Μαρξιστική Οικονομική Ανάλυση, Αθήνα, σελ. 107-124, 145-157

1. Berch, (1980). «Οι Μισθοί και η Εργασία» από το βιβλίο των F. Green – P. Note (Επιμ.) Τα Οικονομικά χωρίς Προσωπείο, Κάλβος 1980, σελ. 138-156
2. Aglietta, (1993). «Οι Μετασχηματισμοί της Εργασιακής Διαδικασίας», στο βιβλίο Α.Βλάχου και R. Wolff (επιμέλεια), σελ. 130-151

[1] Η πρώτη συνεδρίαση αυτής της επιτροπής έγινε στις 14 Απριλίου του 2021.

[2] Τυπικά δεν καταργείται η υποχρέωση των καπιταλιστών να πληρώνουν υπερωρίες. Αυτή όμως η υποχρέωση δεν τίθεται σε ημερήσια βάση αλλά σε ετήσια. Υπερωρία δικαιούται ένας εργαζόμενος αν υπερβεί έναν αριθμό ωρών εργασίας το χρόνο!

«ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΗΣ ΑΒΥΣΣΟΥ»

 

 

Με λεκτικές ακροβασίες,  παραπλανητικά επιχειρήματα και εξωραϊσμό των σκοπιμοτήτων του εργασιακού νομοσχεδίου που ο υπουργός Εργασίας της κυβέρνησης Μητσοτάκη, Κ. Χατζηδάκης, κατέθεσε στη Βουλή, επιχειρείται από την κυβέρνηση και τους παρατρεχάμενους της δημοσιογράφους και διανοούμενους κάθε μορφής, με τη συνδυασμένη επιρροή τους, να χειραγωγήσουν και να ελέγξουν αντιδράσεις των εργαζομένων. Τα τουλάχιστον αφελή επιχειρήματα για τις απλήρωτες υπερωρίες και την κατάργηση του οκταώρου, που βαφτίζεται διευθέτηση του χρόνου εργασίας, για τις νέες ρυθμίσεις σχετικά με τις απεργίες, με τον υποκριτικό ισχυρισμό πως στοχεύουν στην διαφάνεια και την ενίσχυση της αξιοπιστίας του συνδικαλισμού, μετά από ενάμιση αιώνα αγώνων της εργατικής τάξης δεν θα έπρεπε να πείθουν κανένα σύγχρονο εργαζόμενο. Θα πρέπει η εξαθλίωση να αγγίξει την πλειοψηφία των εργαζομένων, τηρουμένων βέβαια των αναλογιών, αντίστοιχη μ’ αυτή των αρχών του 20^ου αι. για να συνειδητοποιηθεί η έκταση και η ένταση της εκμετάλλευσης τους από την κυρίαρχη τάξη; Πώς επιτρέψαμε οι εργαζόμενοι να φτάσουν σε σημείο που να μην μοιάζουν τόσο απόμακρες οι εργασιακές καταστάσεις τις οποίες ο Τζακ Λόντον αναφέρει  στο έργο του «Οι άνθρωποι της Αβύσσου» περιγράφοντας τις φτωχογειτονιές του Λονδίνου στο μακρινό 1902 και να μην αναγνωρίζουμε τις αιτίες τους;

«(…) Ήταν νύχτα κι όλοι όσοι συζητούσαν ήταν εργάτες της ανώτερης τάξης. Είχαν περικυκλώσει έναν δικό τους, έναν τριαντάρη με συμπαθητικό πρόσωπο και τον προγκούσαν άγρια.

       Μα τι θα γίνει με τους φτηνούς μετανάστες; Ρώτησε ένας από δαύτους.

       Δεν πρέπει να κατηγορείς αυτούς, ήταν η απάντηση. Είναι σαν κι εμάς και πρέπει κι αυτοί να ζήσουν. Μην κατηγορείς τους ανθρώπους που δουλεύουν για πιο λίγα και σου παίρνουν τη δουλειά.

         Και η γυναίκα και τα παιδιά; Ρώτησε πάλι ο άλλος.

         Εδώ είμαστε, ήρθε η απάντηση. Τι γίνεται με τη γυναίκα και τα παιδιά του ανθρώπου που δουλεύει για πιο λίγα και σου παίρνει τη δουλειά; (…)Νοιάζεται πιο πολύ για τη δικιά του γυναίκα και τα δικά του παιδιά και δε θέλει να τους βλέπει να πεινάνε. Γι’ αυτό και δουλεύει για λιγότερα και στου παίρνει τη δουλειά. Μα δεν πρέπει να τον κατηγορείς αυτόν τον φουκαρά. Δεν μπορεί  να κάνει τίποτε άλλο. Οι μισθοί πάντα πέφτουν όταν μια δουλειά την κυνηγάνε δυο άνθρωποι. Είναι σφάλμα του ανταγωνισμού, κι όχι του ανθρώπου που ρίχνει την τιμή.

         Μα οι μισθοί δεν πέφτουνε όταν υπάρχει συνδικάτο, παρατήρησε ο πρώτος.

         Να ΄μαστε  πάλι, χτύπησες διάνα. Το συνδικάτο ρυθμίζει τον ανταγωνισμό ανάμεσα στους εργάτες, αλλά κάνει δυσκολότερα τα πράματα στους κλάδους όπου δεν υπάρχουν συνδικάτα. Γι’ αυτό μπαίνει στη μέση και η φτηνή δουλειά . Είναι ανειδίκευτοι, δεν έχουν συνδικάτα και κόβουν ό ένας το λαιμό του αλλουνού και τους δικούς μας λαιμούς στο παζάρι για τη δουλειά, αφού δεν αποκτήσαμε ακόμα ένα ισχυρό συνδικάτο.

         Χωρίς πολλές κουβέντες, ο  άνθρωπος αυτός (…) είπε καθαρά τι συμβαίνει όταν δυο άνθρωποι κυνηγάνε την ίδια δουλειά. Οι μισθοί οπωσδήποτε πέφτουν. Αν είχε εμβαθύνει ακόμα περισσότερο στο ζήτημα, θα είχε ανακαλύψει ότι ακόμα και το συνδικάτο, με είκοσι χιλιάδες μέλη ας πούμε, δεν θα μπορούσε να κρατήσει  σε ικανοποιητικό επίπεδο τους μισθούς αν είκοσι χιλιάδες πεινασμένοι άνεργοι προσπαθούσαν να πάρουν τη θέση των εργατών μελών του συνδικάτου.(…) Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι βρίσκονται σε κακό χάλι, από οικονομική άποψη, και πυκνώνουν τις στρατιές των ανέργων. Σ’ ολόκληρη τη χώρα παρατηρείται  γενική μείωση των μισθών, πράγμα που συνεπάγεται συγκρούσεις στον τομέα της εργασίας και απεργίες, κι αυτό στη συνέχεια το εκμεταλλεύονται οι άνεργοι, που με μεγάλη χαρά παίρνουν στα χέρια  τα σύνεργα της δουλειάς που άφησαν καταγής οι απεργοί.

(…) Όταν οι άνθρωποι που θέλουν να δουλέψουν είναι περισσότεροι απ’ τις δουλειές, γίνεται ένα ψιλοκοσκίνισμα. Απ’  όλους τους κλάδους της βιομηχανίας, απομακρύνονται οι λιγότεροι αποδοτικοί εργάτες. Αφού η ανικανότητα τους είναι αυτή που τους διώχνει από τη δουλειά, δεν μπορούν ν’ ανέβουν αλλά είναι υποχρεωμένοι να κατέβουν και να εξακολουθούν να κατεβαίνουν μέχρι που να φτάσουν στο επίπεδο που τους αρμόζει, σ’  ένα μέρος του βιομηχανικού πλέγματος όπου θα είναι αποδοτικοί. Κατά συνέπεια, έπεται αναμφισβήτητα ότι οι λιγότερο αποδοτικοί θα πρέπει να κατέβουν στον πάτο (…)

Φτάσαμε, το λοιπόν στο πώς φτιάχνονται η Άβυσσος και τα σφαγεία. Από ολόκληρο το πλέγμα της βιομηχανίας διώχνονται διαρκώς άνθρωποι. Ξεσκαρτάρονται οι μη αποδοτικοί και πετιούνται κάτω.

(…)Οι ακατάλληλοι και οι άχρηστοι! Η βιομηχανία δεν τους έχει ανάγκη. Δεν υπάρχουν δουλειές που να βγαίνουν και να παρακαλάνε για άντρες και γυναίκες. Οι λιμενεργάτες κάνουν ουρά στις πόρτες του λιμανιού και βρίζουν και φεύγουν όταν δεν τους έχουν ανάγκη οι επιστάτες. …514.000 εργάτες της υφαντουργίας ψήφισαν εναντίον μιας πρότασης που ήθελε ν’ απαγορευτεί η δουλειά στα παιδιά κάτω των δεκαπέντε.

…Οι ακατάλληλοι και οι άχρηστοι! Οι εξαθλιωμένοι κι οι καταφρονεμένοι κι οι λησμονημένοι, που πεθαίνουν στα σφαγεία της κοινωνίας. Τα γεννήματα της πορνείας, της πορνείας αντρών και γυναικών και παιδιών, της σάρκας και του αίματος, της σπιρτάδας και του πνεύματος. Κοντολογής, γεννήματα της εκπόρνευσης της εργασίας. Αν αυτό είναι το καλύτερο που μπορεί να κάνει ο πολιτισμός για την ανθρωπότητα, τότε προτιμούμε τη φοβερή και γυμνή κατάσταση του άγριου. Χίλιες φορές καλύτερα να είμαστε άνθρωποι που ζούν στην άγρια ζούγκλα και στην έρημο, στα σπήλαια και στις πεδιάδες, παρά να είμαστε οι άνθρωποι των μηχανών της Αβύσσου»

 

(Τζακ Λόντον, «Οι άνθρωποι της αβύσσου» σελ. 140-143, 201, Ελληνικές εκδόσεις, 1987)