ΜΑΣΚΑΡΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ

 

 

Η κυβέρνηση στην προσπάθειά της ο λόγος της να απαξιώσει κάθε αντίδραση στο αντεργατικό νομοσχέδιό της, το οποίο  ανατρέπει συνθήκες και όρους εργασίας που κερδήθηκαν με δεκαετίες εργατικών αγώνων, χρησιμοποιώντας αφελή και ά-λογα επιχειρήματα με διαστρέβλωση της πραγματικότητας,  φιλοδοξεί το μασκάρεμά του σε  φιλεργατικό. Ο υπουργός Εργασίας Κ. Χατζηδάκης, «χωρίς περίσκεψιν χωρίς αιδώ», με μια δειλία που εκφράζεται ως θράσος, ακριβώς λόγω της εξουσιαστικής θέσης που κατέχει, επιστρατεύει κάθε φλυαρία καφενόβιου που υποκρίνεται ενδιαφέρον για τον εργαζόμενο δίνοντάς της μορφή επιχειρήματος. Και μόνο ο θρασύδειλος τρόπος που επιλέχτηκε για να υποστηριχτεί από την κυβέρνηση το νομοσχέδιό της είναι ενδεικτικό παράδειγμα για τον φόβο που εμπνέει το εργατικό κίνημα στην κυρίαρχη εξουσία, όταν συνειδητοποιεί τη δύναμή του.

      Και είναι το Κομμουνιστικό Κόμμα που οργανώνοντας τους εργαζόμενους σε αγώνες για την εξασφάλιση των συμφερόντων τους εμπνέει και συμβάλλει στην συνειδητοποίηση της δύναμής τους. Γιατί οι αγώνες του εργατικού κινήματος  εναντίον των καπιταλιστών δεν περιορίζονται, όπως η σοσιαλδημοκρατία επεδίωκε, μόνο σε ειρηνικές συμφωνίες μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας που εξασφαλίζουν την αρμονική συνύπαρξη τους, αναγνωρίζοντας η εργατική τάξη  την υπεροχή του κεφαλαίου. Οι αγώνες των εργαζομένων είναι μέρος της μεγάλης ταξικής πάλης, που αυξάνουν συνεχώς τη δύναμη της εργατικής τάξης, χτίζουν τα θεμέλια για τη μελλοντική της νίκη και κάνουν τους εργαζόμενους με την αποφασιστικότητά τους και την οργάνωσή τους ικανούς να αντιπαρατεθούν με την ισχύ της αστικής τάξης. Ο συνδικαλισμός αντλεί τη ζωτική του δύναμη από αυτό το γεγονός,  ότι τα συνδικάτα έχουν μεγάλη  δύναμη για την ανατροπή της πολιτικής υπεροχής των καπιταλιστών.  Γι’ αυτό δεκαετίες τώρα γίνεται η προσπάθεια για έλεγχό τους από την κυρίαρχη εξουσία, με το τελευταίο νομοσχέδιο να θέλει την ουσιαστική κατάργησή τους. Γι’ αυτό η κυβέρνησή μας ανακηρύσσει βολικό αντίπαλό της τον ΣΥΡΙΖΑ, αποσιωπώντας σαν ανύπαρκτη τη δύναμη του Κομμουνιστικού Κόμματος που με το ΠΑΜΕ, τις πραγματικές οργανώσεις της εργατικής τάξης,  συμβάλλει στην κινητοποίηση των δυνάμεων της εργασίας.

         Η κυβέρνηση επιμένει σε σκιαμαχίες με το ΣΥΡΙΖΑ  και τις  συναφείς  αντιπολιτευτικές δυνάμεις,  προσπαθώντας να μην δώσει υπόσταση και αναγνωρίσει την ύπαρξη του πραγματικού της αντιπάλου, των εργαζομένων, που εκφράζονται με το κόμμα της εργατικής τάξης το ΚΚΕ. Για να μπορεί να υποκρίνεται πλαστό ενδιαφέρον για τους εργαζόμενους, να παραπλανά για τους στόχους της και να ταυτίζει τα συμφέροντα κεφαλαίου και εργασίας, αφού δεν αναγνωρίζει καν διάκρισή τους. Για να πειστούν οι εργαζόμενοι πως στον κοινοβουλευτισμό δεν χρειάζεται να κάνουν τίποτε άλλο, πρέπει απλώς να ψηφίσουν στις εκλογές, αφού τα πάντα, και τη δημιουργία νόμων,  τα αναλαμβάνουν οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποί τους, που ενεργούν προς το συμφέρον τους. Η οργάνωση σε συνδικάτα φοβίζει την αστική τάξη, γιατί προϋποθέτει αναγνώριση και συνειδητοποίηση από τους εργαζομένους των δικών τους συμφερόντων, γιατί  ο συνδικαλισμός υπογραμμίζει το γεγονός ότι οι ίδιοι οι εργαζόμενοι πρέπει να δράσουν, γιατί μόνο με την δράση των ίδιων των εργαζομένων αυτοί γίνονται δυνατοί και ικανοί να αντιπαρατεθούν με την κυρίαρχη εξουσία. Με τους αγώνες η εργατική τάξη μέσα από τα συνδικάτα της αυξάνει τη δύναμή της, την ταξική συνείδηση, την γνώση, την ενότητά της και  κατακτά την πολιτική υπεροχή. 

        Οι αστικές δημοκρατίες στη χώρα μας, αλλά και στην υπόλοιπη Δύση, ηγεμονεύουν μετατρέποντας τις ιδεολογίες τους σε οικουμενικές αρχές και αξίες. Προσπαθούν να προσαρμόζουν τις ιδέες τους σ’ αυτές των κυριαρχούμενων τάξεων προκειμένου να υιοθετηθούν απ’ αυτές, ώστε να αποδέχονται την προσαρμοσμένη ιδεολογία της κυρίαρχης τάξης ως δική τους, για να μην αποκτούν ταξική συνείδηση και διαχωρίζουν τα συμφέροντά τους από την αστική τάξη.

           Στην υπεράσπιση του νομοσχεδίου από την κυβέρνηση αυτό φαίνεται ξεκάθαρα, αν και αρκετά άγαρμπα και πολλές φορές  τελείως απλοϊκά μέχρι και ανόητα. Δεν σταματά η κυβερνητική προπαγάνδα να αναφέρεται στα οφέλη των εργαζομένων από το νομοσχέδιο και μόνο αυτών, ακόμα κι αν ψεύδεται ασυστόλως. Για να γίνει πειστικός ο λόγος της επιστρατεύει τα ατομικά δικαιώματα, είτε μιλώντας για τις μητέρες είτε για τον ελεύθερο χρόνο είτε για απόδοση δικαιοσύνης σε περιπτώσεις παρενόχλησης. Πολλή πολιτική ενέργεια, και όχι μόνο στη συγκεκριμένη περίπτωση,  τίθεται στην προώθηση και ερμηνεία της σπουδαιότητας των ατομικών δικαιωμάτων, όπως διαχείρισης ελεύθερου χρόνου ή κατανομής εργασιακού χρόνου, για την κατασκευή ενός καλύτερου κόσμου.

          Υποβιβάζοντας συλλογικές κατακτήσεις σε ατομικές διεκδικήσεις και δικαιώματα διασπάται η εργατική τάξη σε άτομα μεμονωμένα κι επομένως ανίσχυρα και με την κυριαρχία εννοιών ατομικιστικών και ιδιοκτησιακών δεν υπάρχει αντιπαράθεση στην καπιταλιστική λογική της αγοράς και τους αντίστοιχους τρόπους νομιμότητας και κρατικής δράσης. Κι έτσι να γίνεται αποδεκτός ένας κόσμος όπου όλα τα δικαιώματα του ιδιωτικού, η ιδιοκτησία και το κέρδος διαπερνούν όλες τις άλλες έννοιες των δικαιωμάτων που μπορεί να σκεφτεί κανείς. Και η καπιταλιστική πολιτική υπό την αμφίεση των ατομικών δικαιωμάτων επιβάλλεται παντού μέσω διεθνών οργανισμών ή ενώσεων όπως η ΕΕ,  και κυβερνήσεων, τοποθετώντας τις επιχειρήσεις σε κυρίαρχη θέση, προάγοντας τα ιδιωτικά συμφέροντα. Ακόμα κι αν με μια διαφορετική ερμηνεία οι αφηρημένες προβλέψεις των δικαιωμάτων θα μπορούσαν να υποβάλουν τις ανισότητες και τους εξευτελισμούς του καπιταλισμού σε δεινή κριτική, ο τρόπος που χρησιμοποιούνται από την κυρίαρχη εξουσία είναι για να τη δικαιώνουν. Έστω και με τον χονδροειδή τρόπο του υπουργού Κ. Χατζηδάκη που επικαλείται το δικαίωμα της μητέρας να βλέπει τα παιδιά της μια επιπλέον ημέρα, αποσιωπώντας ότι τις υπόλοιπες δεν θα τα βλέπει καθόλου.                                                                                         Μόνο που οι τυπικές ελευθερίες δεν μπορούν να παραμείνουν για πολύ περιορισμένες στο φορμαλισμό τους. Οι εργαζόμενοι που διαθέτουν ψήφο και ελευθερία λόγου θα απαιτήσουν τις υλικές προϋποθέσεις της ισότητας πέρα από τον προπαγανδιστικό λόγο και την βιτρίνα των δικαιωμάτων. Γι’ αυτό και φοβούνται την οργάνωσή τους, γι’ αυτό και θα πρέπει να είναι μαζικές οι αγωνιστικές κινητοποιήσεις ενάντια στο αντεργατικό νομοσχέδιο της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Το αντεργατικό νομοσχέδιο ... στην πράξη

Μέλη του ΔΣ ενός επιχειρησιακού σωματείου με επισκέπτονται στο γραφείο μου να συζητήσουμε σχετικά με το εργατικό νομοσχέδιο. Αρχίζουμε να συζητάμε. Με ενημερώνουν ότι ο εργοδότης πρότεινε στο σωματείο να υπογράψουν σύμβαση διευθέτησης εργάσιμου χρόνου. Το σωματείο αρνήθηκε απαιτώντας να εφαρμοστεί η οκτάωρη ημερήσια απασχόληση (...) Ο εργοδότης καλεί ατομικά τους εργαζόμενους και τους ενημερώνει ότι θα εργάζονται «εθελοντικά» 2 ώρες παραπάνω τη μέρα από Δευτέρα έως Πέμπτη κι ότι δεν θα πληρωθούν επιπλέον, αλλά θα πάρουν ένα ρεπό την Παρασκευή, για να μαζέψουν ελιές ή να δουν τα παιδιά τους. Ορισμένοι βρήκαν το θάρρος και του απάντησαν ότι δεν έχουν ελιές και ότι τα παιδιά τους είναι σχολείο τις Παρασκευές, άρα γιατί να υπογράψουν διευθέτηση; Σε αυτούς που αντιμίλησαν είπε ότι θα εργάζονται και Κυριακή γιατί πλέον είναι νόμιμο να εργάζονται και στον δικό τους κλάδο Κυριακές. Αλλωστε, όπως είπε ο εργοδότης, η προηγούμενη κυβέρνηση, η «χρήσιμη», έδειξε το δρόμο για την απελευθέρωση της εργασίας και καλά έκανε για να μην τεμπελιάζουν οι εργαζόμενοι (...)

* * *

Η Σωτηρία, μέλος του ΔΣ του σωματείου, διαμαρτυρήθηκε έντονα και κάλεσε τους εργαζόμενους να ενημερωθούν και να οργανωθούν στο σωματείο. Δίχως περαιτέρω σχόλια και ενημέρωση από τον εργοδότη, την επόμενη μέρα, απολύθηκε εκδικητικά για παραδειγματισμό. Αλλωστε, ο νέος νόμος κατάργησε την επιτροπή του άρθρου 15 του συνδικαλιστικού νόμου και οι εργοδότες απολύουν πιο εύκολα τα συνδικαλιστικά στελέχη, ενώ μειώθηκε ακόμα και ο αριθμός αυτών που προστατεύονται από το νόμο. Το σωματείο και η Σωτηρία μού ζητούν να καταθέσω αγωγή άκυρης απόλυσης και επαναπρόσληψής της. Αφού ξεροκατάπιαν με τα - απολύτως αναγκαία - έξοδα για την κατάθεση και συζήτηση της αγωγής, τους εξήγησα ότι ο εργοδότης θα επικαλεστεί οικονομικούς λόγους και λόγους εργασιακής απόδοσης ή συμπεριφοράς για την απόλυσή της - όχι φυσικά τη συνδικαλιστική δράση και τη διεκδικητική της στάση - και θα αιτηθεί στο δικαστήριο, αντί για την επαναπρόσληψη της Σωτηρίας, την επιδίκαση υπέρ αυτής πρόσθετης αποζημίωσης όπως έχει τη δυνατότητα με το νέο νόμο. Αρα και να δικαιωθεί, είναι πιθανό να μη γυρίσει ξανά στην εργασία της.

* * *

Μου λένε ότι θα συγκαλέσουν Γενική Συνέλευση για να προκηρύξουν απεργία. «Ωχ», τους απαντάω. «Τι έγινε πάλι;», αναρωτιούνται. Ακούστε λοιπόν. Αρχικά, πρέπει να εγγραφεί το σωματείο σας σε ένα Μητρώο, το Γενικό Μητρώο Συνδικαλιστικών Οργανώσεων Εργαζομένων (ΓΕΜΗΣΟΕ), το οποίο τηρείται ψηφιακά στο υπουργείο Εργασίας. Το υπουργείο πλέον θα ελέγχει τα πάντα. Αν δεν το κάνετε, τότε δεν θα έχετε δικαίωμα να προστατεύσετε τα συνδικαλιστικά σας στελέχη από την απόλυση, όπως την Σωτηρία, ενώ επίσης δεν θα έχετε δικαίωμα να υπογράψετε Συλλογική Σύμβαση Εργασίας (...) Μετά πρέπει να τροποποιήσετε το καταστατικό σας όπως ορίζει ο νέος νόμος, έτσι ώστε να προβλέπεται η δυνατότητα συμμετοχής των μελών σας στη Γενική Συνέλευση, όχι μόνο ως φυσική παρουσία, αλλά και εξ αποστάσεως (...) Πρέπει να οργανώσετε τη ΓΣ και τη δυνατότητα της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας (...) Θυμίζω ότι ισχύει ακόμα η διάταξη που ψήφισε η προηγούμενη κυβέρνηση, η «χρήσιμη» όπως λέει ο εργοδότης σας, σχετικά με τη λήψη απόφασης προκήρυξης απεργίας, όπου απαιτείται η ψήφος τουλάχιστον του 1/2 των οικονομικώς τακτοποιημένων μελών.

* * *

Αφού ξεπεραστεί και το εμπόδιο της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας και της μη νόθευσης της ψήφου με τον έλεγχο και την επιβολή της βούλησης του εργοδότη, αν τα μέλη αποφασίσουν την προκήρυξη απεργίας, προχωράτε στην οργάνωσή της (...) Το σωματείο οφείλει, με το νέο νόμο, σε υπηρεσίες, οργανισμούς, επιχειρήσεις και εκμεταλλεύσεις της παρ. 2 του άρθρου 19 του Ν.1264/1982 να διαθέτει πέραν του προσωπικού ασφαλείας και επιπλέον προσωπικό «για την αντιμετώπιση στοιχειωδών αναγκών του κοινωνικού συνόλου», όπως ορίζεται. Αυτό το Προσωπικό Ελάχιστης Εγγυημένης Υπηρεσίας θεσπίζεται ως τουλάχιστον το ένα τρίτο της συνήθως παρεχόμενης υπηρεσίας (...) Ξεπερνάτε και το νέο εμπόδιο του Προσωπικού Ελάχιστης Εγγυημένης Υπηρεσίας. Ας υποθέσουμε τώρα ότι φτάνει επιτέλους η μέρα της απεργίας (...) Πλήθος εργαζομένων βρίσκεται στην είσοδο της επιχείρησης ήδη από την έναρξη της απεργίας. Πρωί πρωί, η υπάλληλος της γραμματείας του Μονομελούς Πρωτοδικείου καλεί την πρόεδρο του σωματείου προκειμένου να παρασταθεί στις 12.00 στα δικαστήρια κατά την εκδίκαση αγωγής της εργοδοσίας κατά του σωματείου προκειμένου να κηρυχθεί παράνομη η απεργία (...) Μεταξύ άλλων αναφέρει το άρθρο 93 του νόμου ότι η απεργία είναι παράνομη επειδή το σωματείο αφενός εμπόδισε τους εργαζόμενους να προσέλθουν «ελεύθερα και ανεμπόδιστα στην εργασία τους», αφετέρου ασκήθηκε «ψυχολογική βία» από απεργούς σε βάρος τους (...)

* * *

Τρεις ώρες μετά, κατά την εκδίκαση της αγωγής, τα μέλη του σωματείου θα μάθουν ότι η Ελένη, στέλεχος της επιχείρησης, και ο Πανάγος, πρώην πρόεδρος του ΔΣ, που υπέγραφε Συλλογικές Συμβάσεις με μειώσεις μισθών και τον μαύρισαν ως ξεπουλημένο οι εργαζόμενοι στις τελευταίες αρχαιρεσίες, όπου εξέλεξαν ταξική διοίκηση, εμφανίστηκαν ως αγανακτισμένοι εργαζόμενοι, θύματα σωματικής και ψυχολογικής βίας από τους απεργούς (...) Το δικαστήριο δέχεται την αγωγή της εργοδοσίας και κρίνει την απεργία παράνομη ως καταχρηστική. Οργίζονται και πεισμώνουν. Θέλουν να ενημερώσουν το Εργατικό Κέντρο της περιοχής να προκηρύξει το ίδιο απεργία. Τους ενημερώνω ότι πλέον και αυτό απαγορεύεται (...) Η απεργία συνεχίζεται. Ο εργοδότης, ρεβανσιστικά και εκδικητικά, καταθέτει αγωγή αποζημίωσης για τα χρήματα που έχασε από την απεργία των εργαζομένων. Διεκδικεί 250.000 ευρώ και άλλες 50.000 ευρώ για ηθική βλάβη. Σταματώ. Οι εργαζόμενοι στο γραφείο είχαν μείνει για ώρα να ακούνε. Κοιτάζονται και χαμογελάνε. «Α ρε ταξικέ δικηγόρε», μου λένε. «Καταλάβαμε. Δύσκολα τα πράγματα για όλους μας, αλλά το λέει και το πανό του νέου σωματείου σας, των Μισθωτών Δικηγόρων, "Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη" και αυτό το δίκιο θα το επιβάλει ο ίδιος ο λαός!».

(Ολόκληρο το άρθρο δημοσιεύεται στον «902.gr»)

Βασίλης ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ
Δικηγόρος

 

Μέγγενη

Από τις αποφάσεις του G7 για «σθεναρή αντίσταση σε μονομερείς ενέργειες για την αλλαγή του στάτους κβο», δείχνοντας ευθέως προς την Κίνα, έως τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ, που επικύρωσε νέους εφιαλτικούς σχεδιασμούς, για να αντιμετωπίσει την «άνοδο της Κίνας, που μετατοπίζει ριζικά την ισορροπία ισχύος» και τις «κακόβουλες ενέργειες» της Ρωσίας, τα διαβούλια των τελευταίων ημερών επιβεβαιώνουν ότι οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί οξύνονται επικίνδυνα.

Οτι τα «μεγάλα μαχαίρια» έχουν βγει προ πολλού από τα θηκάρια, για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα, για τον έλεγχο αγορών, κοιτασμάτων, δρόμων μεταφοράς Ενέργειας κι εμπορευμάτων, σφαιρών επιρροής.

Μέσα σ' αυτό το ναρκοπέδιο για τους λαούς, τα «στρατόπεδα» αναδιατάσσονται και το «μεγάλο παζάρι» όλων με όλους φουντώνει ακόμα και στο εσωτερικό της ευρωατλαντικής συμμαχίας.

Καθώς οξύνεται η αντιπαράθεση με την Κίνα και τη Ρωσία, αδιαμφισβήτητη προτεραιότητα είναι η διατήρηση της ΝΑΤΟικής συνοχής, η ικανότητα επέκτασης της στρατιωτικής δράσης σε όλο τον πλανήτη και η θωράκιση του ΝΑΤΟικού σχεδιασμού έναντι των ανταγωνιστών του.

Προϋπόθεση γι' αυτό δεν είναι μόνο η διεύρυνση της ευρωατλαντικής συμμαχίας με χώρες από το «μαλακό υπογάστριο» της Ρωσίας, επιταχύνοντας το σχέδιο περικύκλωσής της, ούτε μόνο η σύσφιξη των σχέσεων με παραδοσιακούς συμμάχους στη Μέση Ανατολή, στην Ασία και τον Ειρηνικό.

Είναι και η επίτευξη νέων συμβιβασμών μεταξύ των «συμμάχων», το κλείσιμο ανοιχτών ζητημάτων που αδυνατίζουν την «προβολή ισχύος» του ΝΑΤΟ σε κρίσιμα μέτωπα, όπως αυτό της Ανατολικής Μεσογείου, των Βαλκανίων, ή της Ευρασίας.

Μέσα από αυτό το πρίσμα πρέπει να δει κανείς και τις εξελίξεις στα Ελληνοτουρκικά, τις επικίνδυνες διευθετήσεις που επιχειρούνται - όπως και στο Κυπριακό - με πρωτεργάτη την κυβέρνηση της ΝΔ, αλλά και με τη στήριξη όλων των αστικών κομμάτων, που συμπαρατάσσονται στον αμερικανοΝΑΤΟικό σχεδιασμό και στον στόχο της «διατλαντικής συνοχής».

Για λογαριασμό των αστικών τους τάξεων, οι κυβερνήσεις Ελλάδας και Τουρκίας διεκδικούν αναβαθμισμένο ρόλο στην περιοχή, στο πλαίσιο του αμερικανοΝΑΤΟικού σχεδιασμού. Αυτό είναι το υπόβαθρο του μεταξύ τους ανταγωνισμού, αλλά και η βάση για συμβιβασμούς που «ωριμάζουν» στο παρασκήνιο, με πυρήνα τη συνεκμετάλλευση, σε βάρος κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας.

Ειδικά η συνάντηση Μητσοτάκη - Ερντογάν επιβεβαίωσε ότι το παζάρι ανάμεσα στις αστικές τάξεις είναι «εφ' όλης της ύλης» κι έχει περάσει σε επόμενο στάδιο, υπό τη σκέπη των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ.

Η κυβέρνηση ξεδιπλώνει παράλληλα όλη τη βεντάλια της ιμπεριαλιστικής εμπλοκής, κραδαίνοντας το «χρυσό μετάλλιο» που πήρε φέτος στους ΝΑΤΟικούς εξοπλισμούς, τα «παράσημα» από τη μετατροπή της χώρας σε βάση των ΗΠΑ, τις ΝΑΤΟικές αποστολές που αναλαμβάνει από τη Βαλτική και τα Βαλκάνια έως τον Περσικό και την Ινδία.

Μέσα σε αυτήν τη μέγγενη μπαίνει ο ελληνικός λαός. Και είναι εκτός πραγματικότητας κι επικίνδυνος ο εφησυχασμός που προσπαθούν να καλλιεργήσουν η κυβέρνηση και τα αστικά επιτελεία στα Ελληνοτουρκικά και το Κυπριακό, συνολικότερα για τις εξελίξεις στην περιοχή, μιλώντας για «ήρεμο καλοκαίρι», «ανοιχτούς διαύλους» και «σπάσιμο των πάγων» με την Τουρκία.

Τα συμφέροντα των αστικών τάξεων και τα ΝΑΤΟικά σχέδια είναι «δίαυλοι» νέων κινδύνων για τους λαούς.

Κανένας εφησυχασμός λοιπόν! Ο λαός μπορεί να βάλει τη σφραγίδα του στις εξελίξεις, παλεύοντας ενάντια στο ΝΑΤΟικό σχεδιασμό και την ελληνική εμπλοκή. Να περάσει στην αντεπίθεση για να «στοχεύσει» μια και καλή στην πηγή του κακού, την εξουσία του κεφαλαίου και τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες του.

Το χιπ χοπ το παλιό, το καλό, το ορθόδοξο

 

Πέρασαν λίγες εβδομάδες, άκουσα πολλές φορές με προσοχή το τραγούδι του Μιθριδάτη που αναστάτωσε το φιλοκυβερνητικό μπλοκ και νομίζω πως πια έχω σχηματίσει μια πλήρη και ψύχραιμη άποψη.

Καταρχάς ας τοποθετήσουμε τα πράγματα στο ιστορικό τους πλαίσιο. Η πανδημία δεν αποτέλεσε μόνο πηγή έμπνευσης για καλλιτέχνες. Ήταν και μια ανώμαλη κατάσταση που δυσκόλευε την παραγωγή μουσικής. Πώς να βρεθεί ένα γκρουπ να κάνει πρόβα όταν δεν επιτρεπόταν η συνεύρεση τριών ανθρώπων; Πού να πάει να γράψει όταν τα στούντιο ήταν κλειστά; Πώς να έχει το μυαλό του ο κάθε καλλιτέχνης στην παραγωγή μουσικής την ώρα που αντιμετωπιζόταν από το αρμόδιο υπουργείο περίπου ως επαίτης; Όταν η προοπτική μιας live εμφάνισης φάνταζε όνειρο καλοκαιρινής νυκτός; Μπορούμε να βρούμε πολλούς παράγοντες που περιόρισαν την παραγωγική διαδικασία στη μουσική. Στις τέχνες γενικότερα.

Επίσης, αν ρίξουμε και μια ματιά στα εσωτερικά του ελληνικού χιπ-χοπ θα διαπιστώσουμε ότι ένα μεγάλο κομμάτι του, έχει παραδοθεί στις ορέξεις της τραπ και κάνει μουσική για να ακούν 8χρονα όταν παίζουν roblox. Αλλά αυτό λίγη σχέση με το πραγματικό χιπ-χοπ έχει. Το κανονικό χιπ χοπ είδε από νωρίς στην πανδημία τους εμβληματικούς Active Member, πάλαι ποτέ συνώνυμους του πολιτικού στίχου, να γίνονται σχεδόν ψεκασμένοι. Είδε νέους δημιουργούς να μη θέλουν να λερώσουν τα χέρια τους με τον πολιτικό στίχο. Είδε να επικρατεί μια σχετική αδράνεια όταν στην Ισπανία ένας ράπερ συνελήφθη εξαιτίας του περιεχομένου των τραγουδιών του.

Εμείς οι boomers έχουμε κάνει συνήθεια να ανατρέχουμε στο παρελθόν, στα παλιά τα γκρουπ, στους ράπερς που γνωρίσαμε την εποχή της κασέτας, άντε του CD, για να βρούμε λίγη αυθεντικότητα που να συνοδεύεται και με αισθητική που σέβεται τον κώδικα. Λίγο παλιό, καλό χιπ χοπ, ορθόδοξο. Και όντως, ήταν οι παλιοσειρές που έβγαλαν τα κάστανα από τη φωτιά. Και το πολιτικό τραγούδι ήρθε από εκεί που λίγοι θα το περίμεναν.

Ως προς το συγκεκριμένο τραγούδι, θα το χαρακτήριζα πρώτα από όλα «τολμηρό». Ποιος έχει το κουράγιο να βγει σε μια κάμερα και να πει τον πιο μιντιοπρόβλητο πρωθυπουργό, «φλώρο» και «τύραννο»; Την κυβέρνηση που μας την πλασάρουν για άριστη μέρα-νύχτα, ποιος θα την ταύτιζε με την επταετία; Μόνο το χιπ χοπ στα καλύτερά του τα κάνει αυτά. Και μόνο το χιπ χοπ που έμαθε από μικρό να είναι αθυρόστομο, θαρραλέο, άμεσο. Που έμαθε να λέει τα πράγματα όπως βγαίνουν από την καρδιά και όχι όπως φτιασιδώνονται για να μην έχουν γωνίες. Λογικό και επόμενο ήταν ένα χιπ χοπ τραγούδι να έκανε τόσο ντόρο πολύ απλά διότι μόνο το χιπ χοπ κουβαλάει από τη γέννησή του αυτή την κατάρα να είναι το είδος τέχνης εκείνο που βρίσκεται πιο κοντά στον καταπιεσμένο.

Σε 12 λεπτά ο Μιθριδάτης κατάφερε να κάνει μια περίληψη του τελευταίου χρόνου. Να βάλει σε ρίμες αυτά που λίγο πολύ σκεφτήκαμε, νιώσαμε και συζητήσαμε σε κάποια βιντεοκλήση. Αυτά που λέγαμε εδώ κι εκεί, αυτά που ποστάραμε, αυτά που μας εξόργισαν και αυτά που μας έκαναν να φοβηθούμε για το τι θα δούμε από εδώ και πέρα. Ο τρόπος με τον οποίο το έκανε ήταν εξαιρετικός. Η μουσική του ήταν απλή για να μην αποσπά την προσοχή, το ίδιο και η εικόνα. Ο στίχος έξυπνος, γρήγορος, περιεκτικός και με αρκετές παρηχήσεις που προσδίδουν λίγο λυρισμό και συμβάλλουν στο αισθητικό αποτέλεσμα.

Γράφτηκαν διάφορα σχετικά με το περιεχόμενο του τραγουδιού. Δεν αναφέρομαι στις γελοιότητες των δεξιών που τους έπιασε η αγωνία μήπως χάσουμε το επίπεδό μας που ξεπέσαμε από το Ρίτσο στο Ημισκούμπριο. Υπήρχαν και κριτικές που έβρισκαν λίγο light το στίχο γιατί δεν εμβάθυνε ή δεν υπερβαίνει την απλή καταγγελία. Αλλά τι ζητάμε από ένα τραγούδι; Να γίνει προκήρυξη; Να γίνει επιστημονικό paper; Να αλλάξει τον κόσμο;

Ένα τραγούδι είναι αρκετό για να κουνήσει λίγο τα λιμνάζοντα νερά. Να κάνει κάποιους από αυτούς που θα το ακούσουν να νιώσουν πως δεν είναι μόνοι. Πως σε κάποιο επίπεδο το παιχνίδι δεν έχει εντελώς χαθεί. Ότι υπάρχουν ακόμα φωνές που λένε πάνω κάτω όσα και εμείς γιατί διάολε δεν είναι όλος ο κόσμος γεμάτος Πορτοσάλτε. Που αυτό που λέμε με τους φίλους μας γεμάτοι οργή και απόγνωση μπορεί να φτάσει στα αυτιά εκατομμυρίων ανθρώπων και ίσως, γιατί όχι, να προβληματίσει και μερικούς πιτσιρικάδες που σήμερα υποδέχονται παίκτες ριάλιτι στα αεροδρόμια.

Θα έρθουν κι άλλα ωραία πράγματα από το χιπ χοπ. Και θα έρθουν από παιδιά εκείνα με τα φαρδιά παντελόνια, που πλέον έχουν γκριζάρει ραπάροντας για έναν άλλο κόσμο, για μια άλλη ζωή. Από εκείνους που ονειρεύονται να δούνε αυτόν τον κόσμο να αλλάζει γιατί δεν μπορούν να συμβιβαστούν με αυτό που σήμερα αποκαλείται ζωή. Η κλεισούρα της πανδημίας ήδη γεννάει διαμάντια. Η μπόχα που αναδύει αυτό το σύστημα, αυτή η κυβέρνηση, θα γεννήσει ρίμες που θα βγάζουν φωτιά γιατί θα γράφονται από χέρια που ζουν στις πιο μαύρες στιγμές. Όμως κανένα χιπ χοπ μόνο του δεν θα αλλάξει τον κόσμο. Το πολιτικό τραγούδι ανθίζει όσο φουντώνουν οι αγώνες του λαού. Έτσι η τέχνη και η επανάσταση γίνονται συγκοινωνούντα δοχεία. Αλλιώς, φαντάζει γραφική και ψεύτικη αναπαράσταση ενός φαντασιακού ριζοσπαστισμού που υπάρχει μόνο για να δίνει πλαστά πιστοποιητικά επαναστατικότητας.

Ο "δημογραφικός μπαμπούλας" και άλλα κόλπα

 

 Αν νομίσατε πως ο "δημογραφικός μπαμπούλας" επινοήθηκε μόνο για να διευκολύνει την ιδιωτικοποίηση/κατάργηση της Ασφάλισης, δείτε τι έμπνευση έδωσε σε ένα γιάπη/γκόλντεν μπόη για να ανοίξει δουλίτσες για την Τράπεζά του:

 Δημογραφικό SOS: Η Ελλάδα χώρα γερόντων - Τι προτείνει μέσω Liberal ο Φωκίων Καραβίας
...και τι δρόμους ανοίγει για τις γενικότερες επιδιώξεις του Κεφαλαίου, να δημιουργήσει μιαν "οργουελιανή" κοινωνία.
Τώρα, τους φταίνε και οι ...γυναίκες(!), που ...δεν θέλουν να είναι, ως όφειλαν, τα θηλαστικά, που προσδιορίζονται από τις Θρησκείες:
" ...η υπογεννητικότητα μαστίζει τη σύγχρονη κοινωνία,... "
Συνέδριο με ...παπάδες(!) και άλλους Γραμματείς & Φαρισαίους, κατά >90% ...άνδρες(!), για να νουθετήσουν τις ...γυναίκες(!), και γενικά να τρομοκρατήσουν το πόπολο, πάντα με την μάσκα του "ενδιαφέροντος" και "της ανησυχίας για το μέλλον".

Εν τάχει να παρατηρήσω δυό-τρία πράγματα γι αυτή την νεόκοπη αναβάθμιση της χυδαίας προπαγανδιστικής αθλιότητας του "δημογραφικού κινδύνου", ορθότερα μπαμπούλα:

1. Η Γη είναι στρογγυλή/πεπερασμένη, άρα ο παγκόσμιος πληθυσμός δεν μπορεί να αυξάνεται επ' αόριστον. Αρα χρειάζεται έλεγχος, δηλαδή σχεδιασμός και γι αυτό.
2. Η αναγόρευση της πληθυσμιακής εξέλιξης σε "κίνδυνο" υπαγορεύεται από την δομική ανικανότητα της "ελεύθερης οικονομίας", δηλαδή της κεφαλαιοκρατικής αναρχίας, να αντιμετωπίσει αυτές τις νέες κοινωνικές εξελίξεις. Γι αυτό τις παρουσιάζει σαν ..."φυσικά" φαινόμενα, δηλαδή μη ελέγξιμα "εν τω γεννάσθαι", που πρέπει να αντιμετωπιστούν εκ των υστέρων, με μέτρα, ως συνήθως, κατασταλτικά και αντιλαϊκά, "ατομική ευθύνη" και τα ρέστα.
3. Οι κεφαλαιοκράτες βλέπουν την κοινωνία σαν ένα "Ponzi-Scheme": Ο,τι προλάβουμε να αρπάξουμε σήμερα αδιαφορώντας για το αύριο.
4. Το ενδιαφέρον στοιχείο σε αυτή την ιστορία είναι, πως η προπαγάνδα, δείχνει, τουλάχιστον στο συγκεκριμένο ζήτημα, να απομακρύνεται από το κλασσικό αφήγημα των "λαγών με τα πετραχήλια", δηλαδή "αφήστε την αγορά ελεύθερη, να φέρει την πρόοδο" κλπ., το γνωστό τροπάριο της "απελευθέρωσης". Τώρα αντί για υποσχέσεις, επισείεται ένας υποτιθέμενος "κίνδυνος", σαν μέτρο πειθαναγκασμού αποδοχής των "μεταρρυθμίσεων". Αφήνουμε το καρώτο και πιάνουμε το μαστίγιο.
5. Αποσιωπούν ότι ο μόνος κίνδυνος στο "δημογραφικό" είναι η, διαχείρισή του από τους Καπιταλιστές. Και τα αχρείαστα "μέτρα" τους, που το οξύνουν, ακριβώς για να το εκμεταλλεύονται κι αυτό.
6. Πρίν από ~170 χρόνια, ένας άλλος καπιταλιστής παπαγάλος, έλεγε τα ακριβώς ανάποδα, που επίσης ήταν αντίθετα με τις δυνατότητες της δικιάς του εποχής. Μάλθους τον λέγανε, και στα χρόνια του η Γη είχε κάτι παραπάνω από 1δις ανθρώπους, αντί για τα σημερινά 7,5 δις.

Τότε μας λέγανε "γίνατε πολλοί δε μπορούμε να σας ταϊσουμε".
Σήμερα μας λένε, "θα ξεμείνουμε από εργατικά χέρια, και ποιός θα σας ταϊσει"!
Δοξάστε τους!

"Σεχτάρ ο ΤΡΟΜΕΡΟΣ "

Η επιχείρηση - «πρότυπο» και η καλή ... διευθέτηση

Το τελευταίο διάστημα, με αφορμή το νομοσχέδιο - έκτρωμα που έφερε η κυβέρνηση, πολύς λόγος γίνεται για μια σειρά από επιχειρήσεις - «πρότυπο» στην Ελλάδα που εφαρμόζουν διάφορα μοντέλα εργασίας τα οποία στόχο έχουν τη συνεχόμενη λειτουργία των τμημάτων παραγωγής για τη μεγιστοποίηση των κερδών τους και την όλο και μεγαλύτερη εκμετάλλευση των εργαζομένων. Λειτουργούν σαν οδηγός για μια σειρά άλλων κλάδων, μέχρι να έρθει η μία ή η άλλη κυβέρνηση και να νομοθετήσει αυτό που ήδη έχουν επιβάλει με τον τρόπο τους.

Μια απ' αυτές τις εταιρείες είναι και η «Παπαστράτος» που ο υπουργός Εργασίας, Χατζηδάκης, αλλά και ο πρωθυπουργός αναφέρουν όπου σταθούν και όπου βρεθούν σαν το καλό παράδειγμα εργοδότη, ώστε να πείσουν τους εργαζόμενους ότι η διευθέτηση του χρόνου εργασίας έχει θετικές πλευρές για τους ίδιους. Θέλουν να παρουσιάσουν ότι ο εργαζόμενος θα έχει τη δυνατότητα να δουλεύει 4 μέρες ενώ η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική όταν μπαίνει στη μέση η ανάγκη του εργοδότη για να βγει η δουλειά. Ποιος εργοδότης θα δίνει στον εργαζόμενο το ρεπό του όταν δουλεύουν στο «φουλ» οι μηχανές;

***

Η πραγματικότητα για την «Παπαστράτος» είναι πολύ διαφορετική από αυτή που παρουσιάζεται αυτές τις μέρες από την κυβέρνηση αλλά και από τα διάφορα φιλοκυβερνητικά sites. Στην «Παπαστράτος», εταιρεία που ανήκει στην PMI, τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια άνευ προηγουμένου επίθεση στα δικαιώματα των εργαζομένων, που περιλαμβάνει την 7ήμερη λειτουργία του εργοστασίου, την ολοένα αυξανόμενη παράδοση τμημάτων σε εργολάβους, την ουσιαστική μείωση του προσωπικού και άλλα πολλά.

Το 2017 η εταιρεία - «πρότυπο» κάλεσε τους εργαζόμενους να στηρίξουν τη μετατροπή του εργοστασίου για παραγωγή θερμαινόμενων ράβδων καπνού και παράλληλα απαίτησε να μετατραπούν τα τμήματα παραγωγής για 7ήμερη λειτουργία, Δευτέρα έως Κυριακή, σε αντίθεση με τη μέχρι τότε πενθήμερη λειτουργία, Δευτέρα έως Παρασκευή. Μάλιστα, αυτήν την επένδυση την είχαν χαιρετίσει και η τότε κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και ο τότε πρωθυπουργός, Αλ. Τσίπρας. Για να καταφέρει λοιπόν η εταιρεία να «πείσει» τους εργαζόμενους χρησιμοποίησε το πολύ «δημοκρατικό» επιχείρημα «ή συμφωνείτε να δουλεύει το εργοστάσιο 7 μέρες τη βδομάδα ή αλλιώς δεν θα έχει μέλλον», αφήνοντας να εννοηθεί ότι μπορεί και να κλείσει. Παράλληλα, επειδή οι εργαζόμενοι θα αμείβονταν παραπάνω για την κυριακάτικη εργασία απαίτησαν να μειωθεί το, κεκτημένο με αγώνες στον κλάδο του Καπνού, βραδινό επίδομα από 35% στο 30% και ακόμα να μπουν εργολαβικές εταιρείες στα τμήματα παραγωγής με σκοπό να ρίξουν το κόστος αφού οι εργολαβικοί εργαζόμενοι αμείβονται με τον βασικό μισθό. Ολα τα παραπάνω τέθηκαν προς ψήφιση στους εργαζόμενους, πάντα όμως μετά από διαπραγμάτευση με το σωματείο και την πλειοψηφία του, που έπαιξε σημαντικό ρόλο για να περάσουν οι επιθυμίες της εργοδοσίας αφού μαζί με τη διοίκηση της εταιρείας έβγαιναν παντού και έλεγαν ότι θα γίνουν 400 προσλήψεις, ότι θα δουλεύουν οι εργαζόμενοι λιγότερο και ότι «στο τέλος της μέρας μπορούμε να πούμε πως είναι μια καλή συμφωνία». Πράγματι, προσλήψεις έγιναν, αλλά έφυγαν και πάρα πολλοί εργαζόμενοι με το πρόγραμμα εθελουσίας εξόδου που ανακοίνωσε η εταιρεία, με αποτέλεσμα σήμερα οι εργαζόμενοι να είναι τσίμα τσίμα.

Την ίδια τακτική ακολούθησε και το Δεκέμβρη του 2020, οπότε η εργοδοσία παρουσίασε στους εργαζόμενους την πρότασή της για την αναδιοργάνωση της εταιρείας, που στην ουσία περιλάμβανε μείωση του προσωπικού, είτε με την μορφή της εθελουσίας είτε με τη μορφή της λύσης συνεργασίας με εργολαβικές εταιρείες που έχουν ουσιαστικό ρόλο στην παραγωγή είτε με τη μείωση του προσωπικού ανά τεχνολογία και τη μεταφορά του σε άλλο πόστο. Θέλουν εργαζόμενους που να τα κάνουν όλα, καταργώντας στην ουσία ειδικότητες. Θέλουν να κάνουν τους τεχνικούς να δουλεύουν ως χειριστές και το ανάποδο, με αντάλλαγμα υποτυπώδεις αυξήσεις - GRADE - που τους τα στέρησαν τα προηγούμενα χρόνια, για να μην προσλάβουν νέο κόσμο. Με όλους τους τρόπους λοιπόν στοχεύει στη μείωση του προσωπικού στα τμήματα που παράγουν όλο το κέρδος για την εταιρεία. Οι εργαζόμενοι αντέδρασαν και η διοίκηση προχώρησε σε ευθείες απειλές και σε εκβιασμούς, με δηλώσεις όπως ότι «τα μέτρα θα περάσουν θέλουν δεν θέλουν οι εργαζόμενοι» και με άλλες τέτοιου τύπου δηλώσεις ή ακόμα ότι «το εργοστάσιο δεν έχει μέλλον μετά την αρνητική απόφαση των εργαζομένων». Εριχναν δηλαδή και την ευθύνη στους εργαζόμενους.

Αυτή είναι λοιπόν η πραγματικότητα για τον ...καλύτερο εργοδότη της χώρας όσο και αν προσπαθούν να πείσουν για το αντίθετο.

***

Οι εργαζόμενοι στην «Παπαστράτος» γνωρίζουν πολύ καλά τι σημαίνει η διευθέτηση του χρόνου εργασίας αφού δουλεύουν με κυλιόμενα ρεπό, χωρίς πλέον να γνωρίζουν τι σημαίνει Κυριακή, χωρίς να γνωρίζουν τι σημαίνει οικογενειακές στιγμές, έχοντας τεράστια επιβάρυνση στον οργανισμό τους λόγω των συνεχόμενων εναλλαγών της βάρδιας που πλέον είναι πιο συχνές από πριν. Παρουσιάζουν το νέο μοντέλο εργασίας 4x2 (κυλιόμενα 4 μέρες δουλειά - 2 ρεπό - 4 μέρες δουλειά) ως «καινοτομία», σαν να δουλεύουν οι εργαζόμενοι λιγότερες μέρες τη βδομάδα ή ακόμα και λιγότερες ώρες. Ομως, αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα για τον εργαζόμενο είναι ότι δεν υπάρχουν ούτε λιγότερες ώρες δουλειάς ούτε λιγότερες μέρες. Λένε ότι δουλεύουν οι εργαζόμενοι στην «Παπαστράτος» 37,3 ώρες τη βδομάδα κατά μέσο όρο, κάτι που για τον εργαζόμενο πρακτικά δεν έχει καμία διαφορά. Για παράδειγμα, πλέον οι 40 ώρες δουλειάς υπολογίζονται σε κυλιόμενες βάρδιες από Δευτέρα έως Κυριακή. Οταν ένας εργαζόμενος λοιπόν δουλεύει την Κυριακή το βράδυ οι 2 ώρες (22.00 - 00.00) υπολογίζονται στην προηγούμενη εργασιακή βδομάδα και οι υπόλοιπες 6 (00.00 - 06.00) στην επόμενη. Ετσι τεχνητά παρουσιάζουν ότι ο εργαζόμενος δουλεύει λιγότερες ώρες, όμως στις 37,33 ώρες δουλειάς δεν πατάει stop στη μηχανή και σχολάει, δουλεύει μέχρι τη λήξη της βάρδιας συμπληρώνοντας στην πραγματικότητα το 40ωρό του.

Οι εργαζόμενοι στην «Παπαστράτος» γνωρίζουν ακόμα πολύ καλά ότι η εταιρεία μείωσε τα πληρώματα των μηχανών, φόρτωσε ολοένα και περισσότερες αρμοδιότητες σε λιγότερους ανθρώπους, ενώ ετοιμάζει παράλληλα νέες συμβάσεις για τους εργαζόμενους στα γραφεία που το διάλειμμά τους θα το δουλεύουν πέραν του 8ωρου.

Αυτά συμβαίνουν στον ...καλύτερο εργοδότη της χώρας. Αυτά λοιπόν τα μέτρα η εταιρεία τα έχει εφαρμόσει πριν καν ψηφιστεί το νομοσχέδιο, το οποίο θα της λύσει ακόμα περισσότερο τα χέρια για να επιτεθεί στους εργαζόμενους χτυπώντας στην ουσία το μοναδικό «όπλο» που έχουν οι εργαζόμενοι, την απεργία.

Το ζητούμενο λοιπόν σήμερα για τους εργαζόμενους δεν είναι αν θα διαπραγματεύονται συλλογικά ή ατομικά ο καθένας αλλά να οργανωθούν στα ταξικά σωματεία, να παλέψουν για να μην περάσει αυτό το αντεργατικό νομοσχέδιο, να καταλάβουν ότι είναι εκείνοι που έχουν τη δύναμη στα χέρια τους, ότι είναι εκείνοι που παράγουν όλο τον πλούτο για τους επιχειρηματικούς ομίλους, ότι χωρίς αυτούς δεν μπορεί να δουλέψει καμία μηχανή, κανένα εργοστάσιο. Να αξιοποιήσουν τη δύναμη που έχουν στα χέρια τους για να μη γίνουν σκλάβοι σε μια εποχή που η τεχνολογία έχει αναπτυχθεί κατακόρυφα και που υπάρχουν οι προϋποθέσεις αντί να δουλεύουμε περισσότερο και με χειρότερους όρους να δουλεύουμε λιγότερο και με καλύτερους όρους.

Καρφί στο μάτι τους

Και μόνο η αντίδραση της κυβέρνησης, της εργοδοσίας και των επιτελείων τους στην πανεργατική απεργία και στις μεγάλες απεργιακές συγκεντρώσεις της περασμένης Πέμπτης είναι απόδειξη ότι ο οργανωμένος αγώνας των εργαζομένων και η καθολική απόρριψη του νομοσχεδίου - έκτρωμα για τα Εργασιακά είναι «καρφί στο μάτι τους».

Δεν μπορούν να χωνέψουν ότι παρά την προπαγάνδα και το αναποδογύρισμα της πραγματικότητας σε ό,τι αφορά το νομοσχέδιο, παρά την προσπάθεια κατασυκοφάντησης των εργατικών αγώνων, παρά τον βομβαρδισμό για τις δήθεν «θετικές διατάξεις» που περιέχει το έκτρωμα, αυτό απορρίπτεται χωρίς δεύτερη κουβέντα από τη συντριπτική πλειοψηφία των συνδικάτων, που κλιμακώνουν τον αγώνα για να βρει τη θέση του στα σκουπίδια.

Ετσι και τη μέρα της απεργίας: Οχι μόνο ξαμόλησαν από το ξημέρωμα τους προπαγανδιστές τους στα αστικά ΜΜΕ για να υπερασπιστούν το ...«δικαίωμα» στην απεργοσπασία, αλλά πριν ακόμα ολοκληρωθούν οι απεργιακές συγκεντρώσεις η κυβέρνηση χρησιμοποίησε κάθε δόλιο μέσο για να «αποδείξει» ότι το απεργιακό κάλεσμα των συνδικάτων είχε μικρή απήχηση και ότι επομένως το νομοσχέδιο έχει την αποδοχή των εργαζομένων! Για τέτοια απελπισία και ξετσιπωσιά μιλάμε!

Αν όμως η κυβέρνηση θεωρεί πως «δεν έγινε δα και τίποτα» με την απεργία, συνολικά με τις αντιδράσεις των εργαζομένων, γιατί σε συνεννόηση με τους εφοπλιστές έστειλαν τις απεργιακές αποφάσεις 14 ναυτεργατικών σωματείων στα δικαστήρια, βγάζοντας παράνομη την κινητοποίησή τους;

Αν η απεργία, όπως λένε, «δεν συγκινεί» - τα ίδια ισχυριζόταν πριν μερικούς μήνες και η ηγεσία της ΓΣΕΕ - γιατί στον πυρήνα του νομοσχεδίου που φέρνουν περιέχονται νέες απαγορεύσεις και εμπόδια στο απεργιακό δικαίωμα, θωρακίζεται η απεργοσπασία, ποινικοποιείται η περιφρούρηση του απεργιακού αγώνα και συνολικότερα η συνδικαλιστική οργάνωση και δράση, κυρίως εκεί που χτυπάει η καρδιά της παραγωγής, στον χώρο δουλειάς και στο πρωτοβάθμιο σωματείο;

Γιατί αυξάνουν τα αναχώματα για ένα σωματείο να αποφασίσει απεργία και για έναν εργαζόμενο να απεργήσει; Και γιατί επιστρατεύτηκαν από το πρωί της Πέμπτης απεργοσπαστικοί μηχανισμοί, εκβιάζοντας και απειλώντας εργαζόμενους να μην απεργήσουν; Γιατί τα αστικά ΜΜΕ, έντυπα και ηλεκτρονικά, δεν αφιέρωσαν παρά ελάχιστο χρόνο και χώρο στις μαζικότατες απεργιακές συγκεντρώσεις, αναντίστοιχο με την πρωτόγνωρη συμμετοχή σε εργατική κινητοποίηση, τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια;

Απ' όπου και να το πιάσει κανείς, το ψέμα «βγάζει μάτι»...

Ούτε είναι βέβαια τυχαίο ότι από την επομένη κιόλας της απεργίας και μπροστά στην προοπτική κλιμάκωσης, εντάθηκε η επίθεση στα συνδικάτα και στη συνδικαλιστική δράση, με στοχευμένα συκοφαντικά δημοσιεύματα και παρεμβάσεις κυβερνητικών στελεχών που «βγάζουν τρελούς» όσους βλέπουν στο νομοσχέδιο την προσπάθεια να θωρακιστούν τα συμφέροντα της εργοδοσίας, σε βάρος ακόμα και των πιο στοιχειωδών εργασιακών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων.

Την προσπάθεια αυτή συντρέχουν κόμματα και συνδικαλιστικές δυνάμεις που θέλουν είτε να φρενάρουν τις αγωνιστικές διαθέσεις των εργαζομένων, είτε να αποσυντονίσουν το απεργιακό μέτωπο, είτε να αξιοποιήσουν τη γενικευμένη δυσαρέσκεια για να ψαρέψουν ψήφους σε θολά «αντιδεξιά» νερά, σερβίροντας σαν ξαναζεσταμένο πιάτο τις αυταπάτες ότι μια «άλλη», τάχα προοδευτική διαχείριση, μπορεί να εξασφαλίσει τα εργασιακά δικαιώματα ταυτόχρονα με τα κέρδη και την ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου.

Η μαζικότητα των απεργιακών συγκεντρώσεων, το σταμάτημα της παραγωγής σε μεγάλους χώρους δουλειάς, όπως τα εργοτάξια των Κατασκευών, το λιμάνι, τα καράβια, η Ζώνη, η συμμετοχή για πρώτη φορά σε απεργία νέων εργαζομένων από διάφορους χώρους, το σταμάτημα των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς στην Αττική, οι εκατοντάδες που έκαναν το βήμα ανήμερα της απεργίας και επισφράγισαν τη συμμετοχή τους με εγγραφή στα σωματεία, η συζήτηση και αποδοχή του πλαισίου πάλης από πολύ περισσότερους εργαζόμενους, μέσα από μαζικές, συλλογικές διαδικασίες, ακόμα κι αν αυτήν τη φορά δεν συμμετείχαν στην απεργία, είναι αδιάψευστος μάρτυρας για την επιτυχία της απεργιακής μάχης που έδωσαν με αυταπάρνηση και αποφασιστικότητα εκατοντάδες συνδικαλιστικές οργανώσεις όλες τις προηγούμενες μέρες, απορρίπτοντας οριζόντια και κάθετα το νομοσχέδιο, καταγράφοντας βήματα στην οργάνωση της εργατικής τάξης. Με την ορμή και την πείρα αυτής της μεγάλης κινητοποίησης, κορυφώνεται σήμερα η προετοιμασία της νέας απεργίας.

“Για Έλληνες δε γονατίσατε ποτέ…” – Οι φασίστες της “Γαλάζιας Στρατιάς” ποζάρουν ανενόχλητοι στα γραφεία της ΕΠΟ

 

Το αυγό του φιδιού εκκολάφθηκε δυστυχώς και στα γήπεδα, εκεί όπου οι νεοναζί έκαναν στοχευμένη δουλειά στα ματς της Εθνικής ομάδας και ψάρευαν υποψήφια μέλη στα θολά νερά του εθνικισμού. Τώρα που το τέρας έχει μείνει ακέφαλο, οι φασίστες ενεργοποιούν εκ νέου τον σύνδεσμο της Γαλάζιας Στρατιάς και έκαναν μάλιστα την επανεμφάνισή τους έξω από τα Γραφεία της ΕΠΟ στο Γουδή, δίνοντας το ιδεολογικό τους στίγμα και τη δυσανεξία τους στη συμβολική κίνηση αλληλεγγύης με το κίνημα Black Lives Matter, ενάντια στις ρατσιστικές διακρίσεις.

Οι φασίστες δεν έχουν πρόβλημα να ζουν μια ζωή στα τέσσερα, σαν καλά μαντρόσκυλα, αρκεί να είναι για αφεντικά από την Ελλάδα. Τους ενοχλεί και τους προσβάλλει όμως μια συμβολική κίνηση, που δείχνει ανθρωπιά και γενικώς όλα όσα δεν είναι και δεν μπορούν να καταλάβουν.

Και για να μη μείνει καμία αμφιβολία για τις ιδέες τους, κάνουν λόγο στην ανακοίνωση και για “άδικες φυλακίσεις”, χωρίς να κρατάνε καν τα προσχήματα για τους ομοϊδεάτες τους.

Ο φασισμός δεν έχει όμως θέση πουθενά. Σε καμία γειτονιά και σε καμιά κερκίδα. Μόνο στη φυλακή…

Προσοχή στα τοξικά δώρα του Έλληνα «απρόβλεπτου μαρξιστή»…

 

Ένα αντίδοτο στις διαβρωτικές επιδράσεις από τα γιατροσόφια του Βαρουφάκη στην ταξική συνείδηση

Συνεχίζουμε να συναντάμε αυτόν τον περφόρμερ λεκτικών τρικ Γιάνη Βαρουφάκη και το τελευταίο γιατροσόφι του με την επωνυμία «θεραπεία ενάντια στον τεχνο-φεουδαρχισμό». Μετά την επευφημία του από τον Guardian για τους αριθμούς του ως ακροβάτη που σπρώχνει στη σκηνή του Eurogroup και το μελόδραμά του ως «απρόβλεπτος μαρξιστής» που τον ξεγέλασαν οι Βρυξέλλες (που έφεραν σε εκατομμύρια Έλληνες πραγματικά δάκρυα), ο Γιάνης ξεκινά το ρόλο της καριέρας του ως ζογκλέρ για κομμουνιστικό δέλεαρ.

Αυτό είναι ένα μάρκετινγκ που απευθύνεται σε πολλούς, καθώς ο Βαρουφάκης έχει το ταλέντο της υποβλητικής γλώσσας εκθέτοντας όλα τα δεινά που έχουμε υποστεί από τον νεοφιλελευθερισμό. Πολλοί γοητεύονται από την πολύχρωμη περιγραφική διάγνωση της κοινής μας ασθένειας, με τον ίδιο τρόπο, όπως ένας έξυπνος μάντης ή αστρολόγος μπορεί να προσελκύσει την προσοχή εκείνων των φτωχών ψυχών που ζητούν απελπισμένα μια λύση στα προβλήματά τους, χρησιμοποιώντας τα κλισέ : «Ω βλέπω μεγάλο πόνο και αγωνία στα χαρτιά. Η ταλαιπωρία σας είναι μεγάλη και θέλετε να τελειώσει».

Πολλοί ελκύονται με την ιδέα ότι οι κρυσταλλικές σφαίρες του Βαρουφάκη, οι κάρτες ταρώ του Ζιζέκ, οι αναγνώσεις παλάμης του Μπαντιού και η ερμηνεία των ονείρων των Χαρντ και Νέγκρι αντιπροσωπεύουν το νέο Διαφωτισμό που θα μας σώσει από τους Βουρβόνους.

Έλκονται από αυτούς τους μυστικιστές-μαρξιστές, επειδή αυταπατώνται με την ιδέα ότι δεν είναι προλετάριοι, αλλά ένα χαρισματικοί «γνώστες» του κόσμου που είναι πρόθυμοι να ενωθούν σε χειραφετημένα ψηφιακά δίκτυα και να «απελευθερώσουν» τη βιοπολιτική τους εργασία, προσφέροντας τη στον μεγαλύτερο, περισσότερο οικολογικά ξεπλυμένο πλειοδότη. Συχνά αναρωτιόμαστε κάθε φορά που συναντάμε τέτοιους τύπους, «ποιος καθαρίζει πραγματικά τον κάδο τουαλέτας στο σπίτι τους»; Αξίζει να τους κάνετε αυτήν την ερώτηση αν τους γνωρίσετε ποτέ αυτοπροσώπως, καθώς σίγουρα θα σας κοιτάξουν περίεργα, σαν να μην έχουν συναντήσει ποτέ έναν κάδο τουαλέτας. Αυτό είναι πραγματικά πολύ πιθανό για τους κατοίκους των ψηφιακών κοινοτήτων που καθαρίζονται μετά από ένα «χωρίς τάξη», «χωρίς φύλο» πράγμα που ονομάζεται μαμάδες.

Αυτοί οι τύποι φαντάζονται ακόμη τους εαυτούς τους ως τη νέα «κομμουνιστική» πρωτοπορία, αφού διεκδικούν εκ νέου τη λέξη κομμουνισμός για να εμπορεύονται τις δικές τους φαντασιώσεις ως ριζοσπαστικές.

Σε τελική ανάλυση θα επιτεθούν στη Βαστίλη του φεουδαρχισμού, με τις θεωρίες για χακάρισμα και παιχνίδια. Με το όρο «κομμουνισμός», φυσικά, δεν εννούν τίποτα που να μοιάζει έστω και ελάχιστα με πρωτογενείς πηγές κλασικών όπως ο Μαρξ, ο Ένγκελς ή ο Λένιν, τίποτα που να αντικατοπτρίζει την ιστορία του πρώιμου σοσιαλισμού στη Σοβιετική Ένωση, πόσο μάλλον να οικοδομήσουν πάντω στα επιτεύγματά του και τη ζωντανή κληρονομιά στις χώρες που επικρατεί ακόμα (ο Βαρουφάκης, αναφέρεται στην ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης μόνο όταν δεν θέλει να ακουστεί πολύ δεξιός και στη σοβιετική κρατική γραφειοκρατία όταν δεν θέλει να ακούγεται πολύ σοσιαλιστής – είναι το πασπαρτού του).

Έτσι, αυτό που εννοούν με τον κομμουνισμό είναι «Commons». Είναι οι δικές τους αγαπημένες πρακτικές παραγωγής που βασίζονται σε ψηφιακές πλατφόρμες Commons. Είναι συνώνυμο του ιδεολογικoύ hipster. Αυτή είναι η εξειδικευμένη αγορά του Βαρουφάκη, ενός «Πανευρωπαϊκού προοδευτικού» που μιλάει μέσω ζουμ στην πιο ακριβή κουζίνα που μπορεί να φανταστεί κανείς, η οποία στοιχηματίζουμε καθαρίζεται από μια γυναίκα επαγγελματία καθαριστρια που επισκέπτεται το σπίτι του κάθε μέρα, και στην οποία κηρύττει για τον Λευκό Ευρωπαϊκό του προνόμιο που είναι έτοιμος να εγκαταλείψει για την ευτυχία της στην ουτοπία των Commons ονείρων του.

Ο Βαρουφάκης πιστεύει ότι δεν υπάρχει τίποτα λάθος με το κεφάλαιο (ειδικά αν σας επιτρέπει να κηρύττετε αυτάρεσκα στις καθαρίστριες), αλλά εξακολουθεί να θέλει να ξεφορτωθεί αυτό που βλέπει ως νεοφιλελεύθερη βλακεία ορισμένων ανθρώπων, την ηλιθιότητα κάποιων καπιταλιστών (την οποία φυσικά μπορεί να δει επειδή είναι έξυπνος και ω πολύ πιο ριζοσπαστικός και μοδάτος από αυτούς).

Στο τελευταίο του κόλπο, ο Βαρουφάκης προσπαθεί να μας πουλήσει την έξυπνη ιδέα ότι μπορούμε να έχουμε «κομμουνισμό του κεφαλαίου», χωρίς να ασχοληθούμε ποτέ με μια πραγματική συζήτηση για το:  

α) πώς δημιουργείται αυτό το κεφάλαιο, 

β) από ποιον και 

γ) με τι μέσα παραγωγής, 

δ) από ποιον δημιουργήθηκε και σε ποιον ανήκει;

 (Κοινότοπα ερωτημα που αναβλήζουν ντετερμινισμό και ντεμοντέ ταξική πολιτική που δεν ταιριάζει με το σακάκι του ποδηλάτη και τις φάνκι μπλούζες του).

Το μόνο που ενδιαφέρεται να κάνει ο Βαρουφάκης είναι να ξανασχεδιάσει, να ανακυκλώσει ηθικά και να επανασυσκευάσει την παλιά ιδέα ενός κεϋνσιανού New Deal, ενός νέου Bretton Woods (αυτά τα αγαπημένα αμερικανικά υγρά όνειρα με πρωταγωνιστή τον Ρούσβελτ), όλα τυλιγμένα σε ουράνια τόξα, μειονοτικά εθνικά μοτίβα και αντι-πατριαρχικά emoji.

Λέει στα πλήθη, να αγνοήσουν αυτό που ο Μαρξ περιγράφει ως εγγενή συστημική καπιταλιστική κρίση και να δουν αυτό που συμβαίνει ως «σπασμό του τεχνο-φεουδαρχισμού» τον οποίο η έξυπνη ιδέα του θα ξεφορτωθεί για να αποκαταστήσει το καλό, το γνωστικό, το μοντέρνο, το σέξι νέο καπιταλισμό με έντονο ανταγωνισμό που θα λατρέψουμε όλοι μαζί, λόγω της μαγικής του φόρμουλας.

Ένα μαγικό φίλτρο που μόλις το πιείτε:

• δεν βλέπετε πια εκμετάλλευση αλλά συνεργασία
• δεν βλέπετε πια τον ιμπεριαλισμό, αλλά ειρηνική συνύπαρξη
• δεν βλέπετε πλέον το ξυρισμένο κεφάλι του αλλά περίσσεια τεστοστερόνης.
  

Ο Βαρουφάκης είναι εξοργισμένος για τις κακές εταιρείες που βρίσκονται στα χέρια των φεουδαρχών, των Bezos και Zuckerberg, και θέλει εταιρείες που «θα ανήκουν σε όλους», επειδή είναι άυλες και όλοι μπορούμε να αποκτήσουμε αέρα.

Ο Βαρουφάκης δεν θέλει μια κακή αγορά, πιστεύει στην καλή χρηματοοικονομική αγορά που λειτουργεί για εμάς, που μας κρατά όλους σκυθρωπά χαρούμενους (όπως η Greta Thunberg) και ναρκωμένους (μόνο βιολογικές μάρκες). Και ποζάρει ως επαναστάτης επειδή γι’ αυτόν, η επανάσταση δεν είναι η διαδικασία και η λογική του ιστορικού υλισμού, όχι! Είναι επαναστάτης, επειδή τα βιβλία του θα εμπνεύσουν τις νέες γενιές του reddit και της κλιματικής αλλαγής να ξεσηκωθούν ενάντια στους κακούς τραπεζίτες και να προωθήσουν τα καλά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που αγαπά.

-Ποια είναι αυτά τα καλά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα; Πρόκειται λοιπόν για θεσμούς που θα απαλλαγούν από το κακό κακό κράτος (αυτό όταν μιλά για τη γραφειοκρατία της Σοβιετικής Ένωσης), τον κακό κακό εθνικιστικό σχηματισμό που αποκαλούμε χώρες και θα εξυπηρετήσει τους λαούς, δηλαδή μια ομοσπονδιακή ΕΕ (μεγάλη κορύφωση και η αυλαία κλείνει δραματικά).

Ναι, ένα σωρό αγγελικά (ακόμη και κομμουνιστικά) ομοσπονδιακά θεσμικά όργανα με ηθικό πλεονέκτημα: προστατεύουν – όχι την εργατική τάξη, φυσικά, (σταματήστε με αυτήν την ντεμοντέ γλώσσα) αλλά τα «θύματα».

Ο Βαρουφάκης και οι όμοιοί του είναι προστάτες των θυμάτων, και σήμερα έχουμε τόσα πολλά θύματα, δεν έχουμε εργαζόμενους και συνδικάτα και συλλογική δράση που βασίζεται στην ταυτότητα της εργατικής τάξης, αλλά έχουμε δισεκατομμύρια ανθρώπους που διδάσκονται να βλέπουν τον εαυτό τους μόνο ως θύμα της διαφοράς τους, του σεξισμού, του ρατσισμού και της πατριαρχίας ενάντια στα μοναδικά τους χαρακτηριστικά και υποκειμενικότητες.

Και μαντέψτε τι, η ιδέα του Βαρουφάκη για τα καλά ομοσπονδιακά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα θα μας σώσει όλους από τη θυματοποίηση, γιατί θα μας κάνει όλους τους μοναδικούς μετόχους σε αυτό το ίδιο το σύστημα που μας έκανε να γίνουμε θύματα. Μπορείτε να είστε και μέτοχος και θύμα; Οχι! Επιλέξτε να επενδύσετε στη μετοχή, δεν μπορεί να πέσετε θύμα της δικής σας επιλογής.

Το κεφάλαιο του Γιάνη μας περιλαμβάνει όλους και θα μας σώσει δίνοντάς σε όλους μας, και εννοούμε όλους (LGBTQ + XYZ), ένα βασικό μέρισμα, ένα μερίδιο, μια δωροδοκία για να ξεχνάμε τι θα μπορούσε πραγματικά να μας προσφέρει ένα εργατικό κράτος αν είχαμε πει στον Βαρουφάκη και σε κάθε Βαρουφάκη να φύγουν, δηλαδή: εθνική σύνταξη, δωρεάν εθνική υγειονομική περίθαλψη, εθνική δωρεάν και κατανοήσιμη εκπαίδευση και ασφαλείς θέσεις εργασίας.

-Ξέρεις τι Γιάνη; Δεν θα μας ξεγελάσετε ούτε θα μας αποσπάσετε με τα μαγικά καπέλα σας. Είμαστε απασχολημένοι με την οικοδόμηση ενός ανεξάρτητου πολιτικού κινήματος της εργατικής τάξης και η τάξη μας είναι ζωντανή και επιδιώκει δυναμικά ένα σοσιαλιστικό μέλλον που δεν θα εμφανίσουν τα πουκάμισά σας. Έχουμε τελειώσει με την ανακύκλωση ρεφορμιστικών μοντέλων που χρησιμεύουν για να διαιωνίσουν τον καπιταλισμό, αντί να θέσουν σε κίνδυνο αυτό το σύστημα. Έχουμε τελειώσει μαζί σας.

_____________

*Της Χριστίνας Κωστούλα, Εκπαιδευτικός, καθηγήτρια παραστατικών τεχνών (αναπληρώτρια καθηγήτρια του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, Πανεπιστήμιο του Surrey, Πανεπιστήμιο του Ρόχαμπτον, Πανεπιστήμιο του Μίντλσεξ και Πανεπιστήμιο της Μάλτας), μέλος της Κ.Ε. του Κομμουνιστικού Κόμματος Μ. Βρετανίας (Μαρξιστικό-Λενινιστικό). Η αρχική αγγλική έκδοση δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα της Κόκκινης Νεολαίας (Red Youth). 

Πηγή: guernica

Μίλησαν οι εργαζόμενοι

 

Ούτε τα «επιχειρήματα» που έπαιζαν σαν χαλασμένη κασέτα για το... φιλεργατικό και «παρεξηγημένο» νομοσχέδιο - έκτρωμα, που «συντονίζει» την Ελλάδα με τον εργασιακό μεσαίωνα της ΕΕ... Ούτε η τρομοκρατία στους χώρους δουλειάς, οι μηνύσεις, οι αποφάσεις των δικαστηρίων για τις «παράνομες» και «καταχρηστικές» απεργίες, οι «δειγματοληπτικοί έλεγχοι» που γίνονταν από το πρωί σε απεργούς... Ούτε οι «άσπονδοι» φίλοι των εργατών ΣΥΡΙΖΑίοι, που όλες τις προηγούμενες μέρες τους συμβούλευαν για την αναποτελεσματικότητα των αγώνων και την «αποτελεσματικότητα» της κυβερνητικής εναλλαγής. Τίποτα από αυτά δεν στάθηκε ικανό να ανακόψει το μεγάλο ποτάμι που κατέκλυσε την περασμένη Πέμπτη την Αθήνα και όλες τις πόλεις. Μίλησαν οι εργαζόμενοι. Αυτοί που έχουν τη δύναμη. Οσοι ονειρεύονται εργαζόμενους - δούλους στον 21ο αιώνα για τα κέρδη των αφεντικών, λογαριάζουν ξανά χωρίς τον ξενοδόχο.

Κωμωδία δίχως τέλος

Ενας απεργοσπάστης - τσιουάουα με αφρούς στο στόμα. Ενας βουλευτής της ΝΔ. Ο υπουργός που εισηγήθηκε το νομοσχέδιο - έκτρωμα. Και ένας εργατολόγος που γράφει μέρα παρά μέρα για να εξηγήσει γιατί το νομοσχέδιο πρέπει να είναι ακόμα πιο τολμηρό και να καταργήσει ό,τι απομένει από εργατικά δικαιώματα. Αυτοί - με τη βοήθεια και μπόλικων υπογλώσσιων - εξηγούσαν από το πρωί της Πέμπτης στον «ΣΚΑΪ» ...τι είναι φιλεργατικό, για την «εποχή που άλλαξε» (για να δείξει 1880 μάλλον) και βέβαια για το δικαίωμα στην εργασία (των 10 ωρών). Κωμωδία δίχως τέλος...

Κύλησε ο τέντζερης

Απ' όλα τα «στάδια του πένθους», από την άρνηση, στο θυμό, στη διαπραγμάτευση και την κατάθλιψη, εσχάτως και στην «αποδοχή», περνάνε οι διάφοροι «χατζηαβάτηδες» των αφεντικών και της κυβέρνησης, λόγω και της τεράστιας επιτυχίας της απεργίας που έγινε την Πέμπτη ενάντια στο νομοσχέδιο - έκτρωμα. Στο πλαίσιο αυτό, ένας από τους γελωτοποιούς, που κάθε μέρα γαβγίζει από το μικρόφωνο του ραδιοφωνικού του σταθμού ό,τι του σφυρίζουν στο αυτάκι για τους τεμπέληδες εργαζόμενους και άλλες τέτοιες ανοησίες, αρθρογραφούσε τις προάλλες... για την αποτελεσματικότητα της απεργίας και των αγώνων. Γιατί, όπως λέει, «οι εθιμοτυπικές 24ωρες μάλλον ευτελίζουν την έννοια της απεργίας παρά την υπηρετούν» και «απεργία με εκ των προτέρων ορισμένο τέλος, ανεξαρτήτως ικανοποίησης των αιτημάτων, είναι κοροϊδία». Δεν ξέρουμε αν επηρεάστηκε από τις «επισημάνσεις» του Κυρίτση του ΣΥΡΙΖΑ ότι «το εργασιακό νομοσχέδιο του Χατζηδάκη μαθηματικά θα ψηφιστεί όσο μαζική και αν είναι η απεργία». Ξέρουμε, πάντως, πως πολύ θα ήθελαν ένα συνδικαλιστικό κίνημα που - όπως λέει - «να καταλαβαίνει (ή να παραδέχεται) ότι το μοναδικό πράγμα που στ' αλήθεια μπορεί να βοηθήσει τους εργαζόμενους είναι η ανάπτυξη» των κερδών των αφεντικών τους. Γι' αυτό λυσσάνε και νομοθετούν τη μία πίσω από την άλλη τις διατάξεις και τα «απαγορεύεται» για τη συνδικαλιστική οργάνωση και δράση που βρίσκονται και στο νομοσχέδιο - έκτρωμα. Δεν θα τους περάσει! Η επιτυχημένη απεργιακή μάχη, οι μεγάλες συγκεντρώσεις στις 10/6, είναι η πρώτη απάντηση. Και ήδη από το βήμα της δόθηκε σήμα για κλιμάκωση του αγώνα.

Απλή...

Καλεσμένος σε μια εκπομπή του «Economist» ήταν τις προάλλες ο Ray Dalio, μεγαλομέτοχος - ιδρυτής της «Bridgewater», του μεγαλύτερου επενδυτικού fund στον κόσμο. Ο εν λόγω λοιπόν κλήθηκε να εξηγήσει γιατί συντάσσεται με την περιβόητη «φορολόγηση των εκατομμυριούχων» και τις μεγαλύτερες κρατικές δαπάνες. Να ένα μέρος της απάντησής του: «Υπάρχουν τρία βασικά πράγματα που συμβαίνουν και που η τελευταία φορά που συνέβησαν ήταν την περίοδο του 1930 - 1945. Εκτός από την πανδημία, το πρώτο είναι τα μηδενικά επιτόκια και η δημιουργία τρομερών ποσών χρέους, που νομισματοποιήθηκαν (monetized) από την κεντρική τράπεζα, όπως και οι μεγάλες επιπλοκές για τις αγορές και το επίπεδο ζωής. Το δεύτερο είναι τα πολύ μεγάλα χάσματα ανάμεσα στον πλούτο, το εισόδημα και την πολιτική, που έχουν πολύ μεγάλες επιπτώσεις, και προκαλούν τον Πρόεδρο Μπάιντεν να έχει πολιτικές που μοιάζουν με του Προέδρου Ρούσβελτ, γιατί έχεις ένα κίνημα για την αναδιανομή του πλούτου και για να διορθώσει κάποιες από τις ανισορροπίες. Και το τρίτο μεγάλο πράγμα είναι η άνοδος μιας μεγάλης δύναμης που αμφισβητεί μια μεγάλη υπάρχουσα δύναμη, την άνοδο της Κίνας που αμφισβητεί τις ΗΠΑ και αλλάζει τη διεθνή τάξη πραγμάτων. Αν πάτε στην περίοδο 1930 - 1945, θα βρείτε τους ίδιους αυτούς παράγοντες. Αυτή η σημερινή δυναμική, όταν δεν έχεις αρκετά λεφτά να ξοδέψεις και έχεις ένα μεγάλο κενό πλούτου (wealth gap), προκαλεί σύγκρουση, εσωτερική σύγκρουση και την ανάγκη για πολλά λεφτά και πιστώσεις, για μεγάλες δαπάνες, και αυτό συμβαίνει τώρα».

... παρεξήγηση

Κι εμείς που νομίζαμε ότι το «νέο πράσινο Deal» που λιβανίζουν από το πρωί έως το βράδυ ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΙΝΑΛ, ΜέΡΑ25 και όλοι οι υπόλοιποι, δεν είχε να κάνει ούτε με την υπερσυσσώρευση κεφαλαίων που δεν βρίσκουν διεξόδους, ούτε με τη νέα καπιταλιστική κρίση, ούτε με την αμφισβήτηση της πρωτοκαθεδρίας των ΗΠΑ και συνολικά τις ανακατατάξεις στο ιμπεριαλιστικό σύστημα, τα τεράστια αδιέξοδα και αντιθέσεις που γεννάει το σάπιο σύστημα, αλλά... με την αγάπη για το περιβάλλον και το «σύστημα που έβαλε μυαλό κι άφησε πίσω του τις νεοφιλελεύθερες εμμονές»... Και δεν χρειάζεται βέβαια να θυμίσουμε ότι από το 1930 έως το 1945 που αναφέρει ο Dalio, μεσολάβησε ο Β' Παγκόσμιος ιμπεριαλιστικός Πόλεμος.

Ριζοσπάστης