Τα τρελά κέρδη δεν έπεσαν από τον ουρανό

...

Μπούκωσαν στα κέρδη! Αυτή είναι με τρεις λέξεις η εικόνα για τις μεγάλες αλυσίδες σούπερ μάρκετ στην Ευρώπη και την Ελλάδα σε ό,τι αφορά τις πωλήσεις και τα κέρδη τους κατά την περίοδο της πανδημίας.

Σύμφωνα με μελέτη που είδε πρόσφατα το φως της δημοσιότητας («Oxfam»), οι πωλήσεις τροφίμων από τις εισηγμένες στο χρηματιστήριο αλυσίδες σούπερ μάρκετ στην Ευρώπη αυξήθηκαν κατά 11,1% την περίοδο ανάμεσα στο β' και στο δ' τρίμηνο του 2020. Την αντίστοιχη περίοδο του 2019, η αύξηση ήταν μόλις 1,6%. Η χρηματιστηριακή αξία τους αυξήθηκε κατά 101 δισ. δολάρια την περίοδο Μάρτης - Δεκέμβρης 2020, στην καρδιά δηλαδή του πρώτου κύματος της πανδημίας, έναντι 75 δισ. δολαρίων την αντίστοιχη περίοδο του 2019. Στους μετόχους δόθηκαν μερίσματα 22,3 δισ. δολάρια το 2020 από 10 δισ. το 2019, καταγράφοντας αύξηση 123%! Να σημειωθεί ότι πριν το 2020 το δεύτερο μεγαλύτερο ύψος μερισμάτων ήταν αυτό το 2017, με 12,3 δισ. δολάρια. Ανάλογη είναι η εικόνα και για αλυσίδες μη εισηγμένες στο χρηματιστήριο, που επίσης μετρούν τα κέρδη τους σε δισεκατομμύρια δολάρια.

Στην Ελλάδα, σύμφωνα με σχετικές μελέτες οι μεγαλύτερες αλυσίδες σούπερ μάρκετ είδαν τις πωλήσεις τους να αυξάνονται κατά σχεδόν 10% και τα ταμεία τους να γεμίζουν με 12 δισ. ευρώ την περίοδο της πανδημίας. Αλήθεια, όμως, από πού προέκυψαν όλα αυτά τα δυσθεώρητα ποσά; Πώς «αυγάτισαν» τα κέρδη των μετόχων σε τέτοιο βαθμό μέσα σε έναν χρόνο;

* * *

Για ερωτήματα όπως τα παραπάνω αρκεί μια ματιά στο πώς βίωσαν οι εργαζόμενοι στα σούπερ μάρκετ και τις αποθήκες αυτήν τη φρενήρη αύξηση της κερδοφορίας για τη μεγαλοεργοδοσία του κλάδου. Η κατάσταση περιγράφεται συνοπτικά από την εξής φράση: «Τους στύβουν σαν λεμονόκουπες»! Εχουμε και λέμε λοιπόν:

Μεγάλη εντατικοποίηση, ωράρια που «τεντώνονται», εργαζόμενοι που δουλεύουν σερί για μήνες χωρίς ρεπό, ήλιο με ήλιο, χωρίς ούτε τα στοιχειώδη μέτρα προστασίας. Δουλειά και τις Κυριακές την περίοδο της πανδημίας, ωράρια - λάστιχο που ξεκινούν 7 το πρωί και μπορούν να φτάσουν μέχρι και τις 10.30 το βράδυ.

Κι από πάνω, εργοδότες να απειλούν εργαζόμενους για να μη χαθεί ούτε μια ώρα εργασίας, παρά τα κρούσματα που καταγράφονταν κατά δεκάδες στους χώρους δουλειάς. Κι όμως, η εργοδοσία καλούσε τους εργαζόμενους να παραβιάσουν ακόμα και την προληπτική καραντίνα, προκειμένου «να βγει η δουλειά». Καταστήματα έμεναν ανοιχτά, αν και υπήρχαν διαπιστωμένα κρούσματα, με την εργοδοσία να μετακινεί προσωπικό από το ένα στο άλλο, ευνοώντας αντί να φρενάρει την υπερμετάδοση.

Ακόμα και τις μέρες της ισχυρής χιονόπτωσης στην Αττική υπήρξαν περιπτώσεις εργαζομένων που αναγκάστηκαν εκβιαστικά να πάνε για δουλειά, με την απειλή ότι θα τους κόψουν μεροκάματα ή μέρες από την άδειά τους.

* * *

Ο εφιάλτης που ζουν τους τελευταίους μήνες οι εργαζόμενοι πίσω από τους πάγκους, στα ταμεία και στα ράφια, γράφοντας κάθε μέρα χιλιόμετρα στο «πέρα - δώθε» για να εξασφαλιστεί η απρόσκοπτη λειτουργία και κερδοφορία των επιχειρήσεων, τώρα γίνεται προσπάθεια να γενικευτεί. Εκεί προσβλέπει το νομοσχέδιο - έκτρωμα Χατζηδάκη που ψήφισε η κυβέρνηση, με τη συνδρομή του ΣΥΡΙΖΑ στα περισσότερα άρθρα του.

Και όσο ο ιδρώτας τρέχει για τους εργαζόμενους, τόσο φουσκώνουν οι λογαριασμοί για τους μετόχους, την ώρα μάλιστα που στο σύνολό τους τα εργατικά - λαϊκά στρώματα βάζουν ακόμα πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη για τα είδη πλατιάς κατανάλωσης. Αποκαλυπτική ως προς αυτό είναι η προαναγγελία των ανατιμήσεων που περνάνε ήδη στη λαϊκή κατανάλωση, εξαιτίας της αύξησης του κόστους μεταφοράς των εμπορευμάτων και της αύξησης στις τιμές των πρώτων υλών.

Η εικόνα λοιπόν για την κατάσταση των εργαζομένων σε έναν κλάδο που δεν γνώρισε κρίση, αλλά αλματώδη αύξηση της κερδοφορίας του, παρά τη μεγάλη βύθιση της καπιταλιστικής οικονομίας, καταρρίπτει τον μύθο των κομμάτων και των επιτελείων της αστικής τάξης: Τον μύθο της «ανάπτυξης για όλους» ή της «δίκαιης ανάπτυξης», που τώρα αναβαθμίζεται με το Ταμείο Ανάκαμψης και τις νέες θυσίες στις οποίες καλούνται οι εργαζόμενοι για την προώθηση των επενδύσεων.

* * *

Οι αντιφατικές αυτές εικόνες δεν αποτελούν κάποια «εξαίρεση» σε μια κατά τ' άλλα «κανονικότητα» του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης. Είναι μέρος της ίδιας της «κανονικότητάς» του, η οποία εκφράζεται σε όλους τους κλάδους και σε όλα τα κράτη, είτε με νεοφιλελεύθερες είτε με σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις, είτε με «περιοριστικά» είτε με «επεκτατικά» μέτρα στη δημοσιονομική πολιτική.

Εκεί είναι που πρέπει να αναζητηθεί και η διέξοδος από τους εργαζόμενους: Στην πάλη για να γίνει δικός τους ο αμύθητος πλούτος που παράγουν με τα χέρια και το μυαλό τους, για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών τους, τις οποίες σήμερα τσαλαπατούν μια χούφτα παράσιτα.

Χ. Μ.

Αντίστροφα

Λέξη προς λέξη, ακριβώς αντίστροφα πρέπει να «μεταφράζει» ο λαός όσα ακούει να λένε η κυβέρνηση και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα και επιτελεία για «ισχυρή και βιώσιμη» ανάπτυξη, από την οποία θα βγουν τάχα κερδισμένοι ο ίδιος και οι επιχειρηματικοί όμιλοι ταυτόχρονα. Μία ακόμα επιβεβαίωση έδωσε το χτεσινό υπουργικό συμβούλιο, όπου μεταξύ άλλων παρουσιάστηκαν οι άξονες της οικονομικής πολιτικής για το επόμενο διάστημα.

Με νέα δάνεια και επιδοτήσεις από το Ταμείο Ανάκαμψης, φτηνό δανεισμό από τις διεθνείς αγορές και έναν ακόμα «αναπτυξιακό» νόμο, η κυβέρνηση βάζει στόχο να περιορίσει το «επενδυτικό κενό» και να εγγυηθεί την καπιταλιστική κερδοφορία, δίνοντας διέξοδο σε συσσωρευμένα κεφάλαια.

Με τον ίδιο ακριβώς στόχο, παρουσίασε χτες στο υπουργικό συμβούλιο τις επόμενες αντιλαϊκές παρεμβάσεις σε Ασφάλιση και Παιδεία. Τα νομοσχέδια αυτά προστίθενται στα πάνω από 180 που έχουν ήδη ψηφιστεί μέσα σε δύο χρόνια, με «κορωνίδα» το έκτρωμα για τα Εργασιακά.

Ποια είναι λοιπόν τα μέτρα με «αναπτυξιακή διάσταση», όπως τα χαρακτηρίζει η κυβέρνηση, που είτε υλοποιούνται ήδη είτε δρομολογούνται άμεσα;

Είναι ο νέος νόμος για την Επικουρική Ασφάλιση, με τον οποίο η κυβέρνηση χαρίζει 80 δισ. ευρώ, λεφτά των ασφαλισμένων, στα αρπακτικά των ιδιωτικών ομίλων της Ασφάλισης και της Υγείας, ενώ για εργαζόμενους και αυτοαπασχολούμενους «εγγυάται» μόνο νέες ανατροπές στο σύνολο της Ασφάλισης και φτώχεια στα γεράματα.

Είναι το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα, που αναμενόταν χτες βράδυ να κατατεθεί στη Βουλή. Πίσω από τις διακηρύξεις για «ενίσχυση των επενδύσεων» και «διατήρηση ισχυρών ταμειακών αποθεμάτων», για τα οποία απαιτούνται υψηλά «πρωτογενή πλεονάσματα», κρύβονται σχεδιασμοί για γενίκευση της φοροληστείας, προκειμένου να αποπληρωθούν «μέχρι δεκάρας» τα δανεικά από το Ταμείο Ανάκαμψης και τις άλλες «πηγές», που θα ροκανίσουν οι επιχειρηματικοί όμιλοι.

Είναι οι παρεμβάσεις που κλιμακώνονται για τη «βιώσιμη πιστωτική επέκταση» και τη στήριξη των τραπεζών, με «πογκρόμ» σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων και αυτοαπασχολούμενων, στο έδαφος του νέου Πτωχευτικού Κώδικα, που φέρνει μαζικές εξώσεις, «λουκέτα» και κυνηγητό.

Είναι τα κάθε λογής «εξτραδάκια» που μοιράζει η κυβέρνηση κάτω από το τραπέζι στους επιχειρηματικούς ομίλους, για να στηρίξει την κερδοφορία τους, όπως τα 300 εκατομμύρια ευρώ που έδωσε στη «Fraport» για «διαφυγόντα κέρδη» την περίοδο της πανδημίας, αξιοποιώντας και εδώ το νομοθετικό πλαίσιο που διαμόρφωσαν όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις.

Είναι το «αναπτυξιακό» νομοσχέδιο που ψήφισε η κυβέρνηση από κοινού με ΣΥΡΙΖΑ - ΚΙΝΑΛ και προβλέπει τη διεύρυνση της λίστας των επενδύσεων για τις οποίες καταργούνται ακόμα και στοιχειώδεις ρυθμίσεις προστασίας του περιβάλλοντος, της υγείας, στοιχειώδεις πολεοδομικές ρυθμίσεις.

Ολα τα παραπάνω υπενθυμίζουν ότι πλάι στην ένταση της εκμετάλλευσης, η καπιταλιστική ανάπτυξη και κερδοφορία προϋποθέτει ένα πραγματικό «κρανίου τόπο» για κάθε πλευρά των λαϊκών δικαιωμάτων και αναγκών.

Κι αν περιμένει κανείς να πάρει ανάσα με τα «ψίχουλα» που θα πέφτουν από το φαγοπότι της καπιταλιστικής κερδοφορίας, αποκαλυπτικά είναι και εδώ τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, που δείχνουν ότι το 2019, σε περίοδο αναιμικής ανάκαμψης, ένας στους τρεις ενήλικες και ένα στα πέντε παιδιά ζούσαν στα όρια της στατιστικής φτώχειας, που σημαίνει ότι στην πραγματικότητα φυτοζωούσαν, χωρίς καν τα στοιχειώδη.

Απ' όπου κι αν το πιάσει κανείς, η καπιταλιστική ανάκαμψη έχει για λίπασμα την ένταση της εκμετάλλευσης, νέα αντιλαϊκά μέτρα, διευρύνει παραπέρα την ψαλίδα ανάμεσα στις σημερινές δυνατότητες και την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών.

Για να ικανοποιηθούν αυτές «προαπαιτούμενο» είναι να δυναμώσουν η οργάνωση, η συμμαχία των εργαζομένων με τα άλλα λαϊκά στρώματα, η σύγκρουση με τους στόχους και το σχεδιασμό του κεφαλαίου.

Το καπάκι του υπονόμου

 

Το καπάκι του υπονόμου του σάπιου συστήματος τινάχτηκε για μια ακόμα φορά με αφορμή την αποτρόπαιη δολοφονία της 20χρονης στα Γλυκά Νερά, που δικαίως έχει συγκλονίσει το λαϊκό αίσθημα, έχει γεμίσει οργή και αγανάκτηση.

Κι αν ακόμα – όπως όλα δείχνουν – πολύ περισσότερα είναι στο σκοτάδι, η ίδια η «κορυφή του παγόβουνου» έχει την ίδια σάπια όψη με όσα βρίσκονται κάτω από την επιφάνεια.

Απ’ όλα έχει ο βούρκος τους τόσες μέρες τώρα:

«Πληροφορίες» και «διαρροές» με γερές δόσεις ρατσισμού, για τις «αδίστακτες συμμορίες των κακοποιών από την Ανατ. Ευρώπη», για «εγκλήματα που αποκλείεται να έχει κάνει Ελληνας», ενώ καταγγέλλονται έως και βασανιστήρια για «ομολογίες» σχετικά με την υπόθεση. Κι από κοντά μια βολική και σαν έτοιμη από καιρό συζήτηση για «κάμερες παντού», ακόμα και «δικαίωμα στην οπλοχρησία» και για «περισσότερη αστυνόμευση», για την αυστηροποίηση των ποινών και τις αλλαγές στον Ποινικό Κώδικα.

Από εκεί «ένα τσιγάρο δρόμος» έως τις αποκρουστικές δηλώσεις – «συμβουλές» σε επίδοξους δολοφόνους για το πώς να ξεφύγουν με μικρότερη ποινή, του γνωστού «συνδικαλιστή» αστυνομικού – τηλεμαϊντανού, που παρεμπιπτόντως με κάθε ευκαιρία «κουνάει και το δάχτυλο» στις λαϊκές κινητοποιήσεις.

Γυναίκες εγκλωβισμένες κατά εκατοντάδες χιλιάδες στα αδιέξοδα που απλόχερα τους χαρίζει το σάπιο εκμεταλλευτικό σύστημα, για τη δημιουργία οικογένειας, τη δουλειά και τη ζωή τους. Εξαρτημένες οικονομικά και κοινωνικά, ευάλωτες σε κάθε είδους πιέσεις και εκβιαστικά διλήμματα, για τις σπουδές, τη δουλειά και το μέλλον τους. Χωρίς κανένα ουσιαστικό στήριγμα, πόσο μάλλον ολόπλευρη κρατική στήριξη για να ξεφύγουν από κακοποιητικές σχέσεις, να αντισταθούν, να καταγγείλουν, να σταθούν στα πόδια τους για την επόμενη μέρα.

Με «στήριγμα» κομπογιαννίτες «life coaches» («προπονητές ζωής») του ανορθολογισμού και των «επιστημονικών» συμβουλών για «τους ανθρώπους που είναι κακοί», γιατί η «αρένα» που εγγυάται το σάπιο εκμεταλλευτικό σύστημα το πολύ που μπορεί να δώσει είναι «κοουτσάρισμα» κάλπικης και ατομικής «ευτυχίας», αντί για επιστημονική στήριξη, μέτρα ολοκληρωμένης κοινωνικής στήριξης και προστασίας των μητέρων και των νέων ζευγαριών.

Και κατά τ’ άλλα, δήθεν «ομηρικές μάχες» για το πώς θα ειπωθεί η δολοφονία, για να κρυφτεί η ουσία της ανισοτιμίας των γυναικών, το κοινωνικό – ταξικό υπόβαθρό της.

Μια άδεια ζωή στο «γυαλί», «το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι» στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης: Τόσο πιο όμορφο απ’ έξω, όσο πιο σάπιο από μέσα. Με διάφορους να κάνουν ότι «πέφτουν απ’ τα σύννεφα», ανακαλύπτοντας ότι η βιτρίνα και τα «πρότυπα» των σάπιων «αξιών» του συστήματος, των «πετυχημένων» του ατομισμού, του ανταγωνισμού, του «εύκολου» κέρδους, όλα όσα αποτελούν τα «ιερά και όσια» του σάπιου συστήματος, που βλέπει έως και την ανθρώπινη ζωή ως αναλώσιμη, όλα όσα αναπαράγονται μαζικά από το σχολείο έως τη δουλειά κι από τα ΜΜΕ τους έως τα «τραγούδια» και τις αναρτήσεις τους, δεν έχουν σχέση με μια ζωή πλούσια σε πραγματικές αξίες και ιδανικά. Αυτή που γεννιέται μόνο στον συλλογικό αγώνα για την κοινωνική πρόοδο.

Ολα αυτά ενώ φήμες, «μισόλογα» και «υπονοούμενα» οργιάζουν ότι το όλο ζήτημα έχει περισσότερο βάθος… Το μόνο σίγουρο να είναι πως ό,τι και να αποκαλυφτεί, λίγοι θα πέσουν από τα σύννεφα. Ετσι κι αλλιώς κάθε φορά που το «καπάκι» του υπονόμου πετάγεται, οι θεατές βλέπουν έστω και φευγαλέα την ίδια εικόνα: Στο βούρκο του καπιταλιστικού κέρδους φυτρώνουν και τα κάθε είδους αποκρουστικά «λουλούδια» του.

Τ.

Πηγή: Ριζοσπάστ

Το καπάκι του υπονόμου

 

 

Το καπάκι του υπονόμου του σάπιου συστήματος τινάχτηκε για μια ακόμα φορά με αφορμή την αποτρόπαιη δολοφονία της 20χρονης στα Γλυκά Νερά, που δικαίως έχει συγκλονίσει το λαϊκό αίσθημα, έχει γεμίσει οργή και αγανάκτηση.

Κι αν ακόμα - όπως όλα δείχνουν - πολλά περισσότερα είναι στο σκοτάδι, η ίδια η «κορυφή του παγόβουνου» έχει την ίδια σάπια όψη με όσα βρίσκονται κάτω από την επιφάνεια.

Απ' όλα έχει ο βούρκος τους τόσες μέρες τώρα:

«Πληροφορίες» και «διαρροές» με γερές δόσεις ρατσισμού, για τις «αδίστακτες συμμορίες των κακοποιών από την Ανατ. Ευρώπη», για «εγκλήματα που αποκλείεται να έχει κάνει Ελληνας», ενώ καταγγέλλονται έως και βασανιστήρια για «ομολογίες» σχετικά με την υπόθεση. Κι από κοντά μια βολική και σαν έτοιμη από καιρό συζήτηση για «κάμερες παντού», ακόμα και «δικαίωμα στην οπλοχρησία» και για «περισσότερη αστυνόμευση», για την αυστηροποίηση των ποινών και τις αλλαγές στον Ποινικό Κώδικα.

Από εκεί «ένα τσιγάρο δρόμος» έως τις αποκρουστικές δηλώσεις - «συμβουλές» σε επίδοξους δολοφόνους για το πώς να ξεφύγουν με μικρότερη ποινή, του γνωστού «συνδικαλιστή» αστυνομικού - τηλεμαϊντανού, που παρεμπιπτόντως με κάθε ευκαιρία «κουνάει και το δάχτυλο» στις λαϊκές κινητοποιήσεις.

Γυναίκες εγκλωβισμένες κατά εκατοντάδες χιλιάδες στα αδιέξοδα που απλόχερα τους χαρίζει το σάπιο εκμεταλλευτικό σύστημα, για τη δημιουργία οικογένειας, τη δουλειά και τη ζωή τους. Εξαρτημένες οικονομικά και κοινωνικά, ευάλωτες σε κάθε είδους πιέσεις και εκβιαστικά διλήμματα, για τις σπουδές, τη δουλειά και το μέλλον τους. Χωρίς κανένα ουσιαστικό στήριγμα, πόσο μάλλον ολόπλευρη κρατική στήριξη για να ξεφύγουν από κακοποιητικές σχέσεις, να αντισταθούν, να καταγγείλουν, να σταθούν στα πόδια τους για την επόμενη μέρα.

Με «στήριγμα» κομπογιαννίτες «life coaches» («προπονητές ζωής») του ανορθολογισμού και των «επιστημονικών» συμβουλών για «τους ανθρώπους που είναι κακοί», γιατί η «αρένα» που εγγυάται το σάπιο εκμεταλλευτικό σύστημα το πολύ που μπορεί να δώσει είναι «κοουτσάρισμα» κάλπικης και ατομικής «ευτυχίας», αντί για επιστημονική στήριξη, μέτρα ολοκληρωμένης κοινωνικής στήριξης και προστασίας των μητέρων και των νέων ζευγαριών.

Και κατά τ' άλλα, δήθεν «ομηρικές μάχες» για το πώς θα ειπωθεί η δολοφονία, για να κρυφτεί η ουσία της ανισοτιμίας των γυναικών, το κοινωνικό - ταξικό υπόβαθρό της.

Μια άδεια ζωή στο «γυαλί», «το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι» στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης: Τόσο πιο όμορφο απ' έξω, όσο πιο σάπιο από μέσα. Με διάφορους να κάνουν ότι «πέφτουν απ' τα σύννεφα», ανακαλύπτοντας ότι η βιτρίνα και τα «πρότυπα» των σάπιων «αξιών» του συστήματος, των «πετυχημένων» του ατομισμού, του ανταγωνισμού, του «εύκολου» κέρδους, όλα όσα αποτελούν τα «ιερά και όσια» του σάπιου συστήματος, που βλέπει έως και την ανθρώπινη ζωή ως αναλώσιμη, όλα όσα αναπαράγονται μαζικά από το σχολείο έως τη δουλειά κι από τα ΜΜΕ τους έως τα «τραγούδια» και τις αναρτήσεις τους, δεν έχουν σχέση με μια ζωή πλούσια σε πραγματικές αξίες και ιδανικά. Αυτή που γεννιέται μόνο στον συλλογικό αγώνα για την κοινωνική πρόοδο.

Ολα αυτά ενώ φήμες, «μισόλογα» και «υπονοούμενα» οργιάζουν ότι το όλο ζήτημα έχει περισσότερο βάθος... Το μόνο σίγουρο να είναι πως ό,τι και να αποκαλυφτεί, λίγοι θα πέσουν από τα σύννεφα. Ετσι κι αλλιώς κάθε φορά που το «καπάκι» του υπονόμου πετάγεται, οι θεατές βλέπουν έστω και φευγαλέα την ίδια εικόνα: Στο βούρκο του καπιταλιστικού κέρδους φυτρώνουν και τα κάθε είδους αποκρουστικά «λουλούδια» του.

Τ.

 

Ριζοσπάστης 

ΠΑΓΙΔΕΥΜΕΝΟΙ;

 

 

Μέρες τώρα στις τηλεοπτικές ειδήσεις πρώτο θέμα συνεχίζει να είναι η  δολοφονία στα Γλυκά Νερά που φαίνεται πως σχεδόν μονοπωλεί το ενδιαφέρον και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Σχόλια για την ορθότητα του όρου γυναικοκτονία, υποψίες για τα κίνητρα του δολοφόνου συζύγου, επιχειρήματα για τον τρόπο δημοσιογραφικής κάλυψης έχουν υπερκεράσει κάθε άλλη είδηση, κάθε άλλο γεγονός που αφορούν ένα μεγάλο πλήθος ανθρώπων. Το εργασιακό νομοσχέδιο που ψηφίστηκε στη βουλή και έγινε νόμος του κράτους ανατρέποντας όρους και συνθήκες εργασίας δεκαετιών, βυθίζοντας τους εργαζόμενους σε μια πνιγηρή ζωή χωρίς αύριο, εξαφανίστηκε από τον δημόσιο λόγο, μέχρι που η εφαρμογή του αναγκαστικά να  γίνει αισθητή στην καθημερινότητά μας το αμέσως επόμενο διάστημα.

              Σ’  όλο αυτό το διάστημα της πολύμηνης καραντίνας, με τις ανακοινώσεις για την πορεία της επιδημίας και τα κυβερνητικά μέτρα για τον περιορισμό της εξάπλωσής της κάθε απόγευμα, δημιουργείται έντονη η αίσθηση της επιτήρησης και διαχέεται μια, πολλές φορές, ανορθόλογη επιχειρηματολογία που θέλει να αναστείλει κάθε κριτική και επιφυλακτικότητα στην αποδοχή της πραγματικότητας όπως την αναπαριστά ο κυρίαρχος λόγος. Όλον αυτόν τον καιρό, από την αμφισβήτηση της  αποτελεσματικότητα των εμβολίων και των περιοριστικών μέτρων μέχρι τις αντιπαραθέσεις για τα σεξουαλικά αδικήματα με την φυλάκιση του διευθυντή του Εθνικού θεάτρου Δ. Λιγνάδη και τα οφέλη από την κάνναβη, οι περισσότερες από τις κορυφαίες ειδήσεις μοιάζει να χρησιμοποιήθηκαν για κατασκευή μιας πραγματικότητας αποσπασματικής και χωρίς αιτιακές συνδέσεις, που καταλήγει απρόβλεπτη, πυροδοτούμενη από ακατανόητα περιστατικά. Κι αυτή η φαινομενικά χαώδης πραγματικότητα, με τις εμφανείς αντιστροφές σημασιών των πράξεων, όπως ο περιορισμός δικαιωμάτων που είναι σωτήριος για την υγεία, τους διφορούμενους ρόλους που συγχέουν θύματα και δράστες, δημιουργεί άτομα που δεν είναι βέβαια ανίκανα να δράσουν, αλλά είναι πρόθυμα να ξορκίζουν την απελπισία τους επιμένοντας  σε συμβολικά υποστηρίγματα της αυτονομίας και της ταυτότητας, επιδιώκοντας να επιτύχουν μια εξαγνιστική λύτρωση σε έναν κόσμο χωρίς σταθερές αξίες. Κι έτσι οι κραυγές για αυστηροποίηση των ποινών στους βιαστές και δολοφόνους, ακόμα και από επιθυμία να βρεθεί τρόπος για δίκαιη τιμωρία όσων αξιοσέβαστων πολιτών οι κακουργηματικές πράξεις τους όταν κατακάτσει ο κουρνιαχτός δεν τιμωρούνται αναλόγως, καθώς αναγνωρίζονται ψυχοπαθολογικά μόνο κίνητρα ανεξαρτήτως κοινωνικοπολιτικών συνθηκών, μπορεί εύκολα να καταλήξουν να υποστηρίζουν κάθε απόπειρα περιορισμού δικαιωμάτων και επιβολής ποικίλων απαγορεύσεων.

           Η έμφαση και προβολή από τον κυρίαρχο λόγο, πολιτικό και των ΜΜΕ, της βίαιης συμπεριφοράς στις κοινωνικές σχέσεις που,  παρά τα όποια ψελλίσματα για τον ρόλο στη διέγερσή της των κοινωνικοοικονομικών συνθηκών, θεωρείται αναφαίρετο χαρακτηριστικό της ανθρώπινης φύσης,  δεν δείχνει παρά μια κατάσταση διαβίωσης σε κοινωνικό περιβάλλον με ακραία υλική και ψυχολογική ανασφάλεια. Αυτή η κατάσταση είναι αποτέλεσμα μιας συγκεκριμένης οργάνωσης της ανθρώπινης ζωής,  με την καπιταλιστική οικονομία να στοχεύει πάντα στο κέρδος ενώ η διέγερση του πληθυσμού  με υποσχέσεις οικονομικών και πολιτικών μεγαλομανιών να φέρνει απογοήτευση από τη δραστική ανισότητα στο εισόδημα και στη  συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων,  κάνοντας τις μάζες των φτωχών επιρρεπείς σε παράλογη και βίαιη πολλές φορές συμπεριφορά, ενώ τους πλούσιους να αισθάνονται πανίσχυροι για  να επιδεικνύουν  άφοβα μια αντίστοιχη συμπεριφορά. Με τη συνδρομή βεβαίως της  αστυνομίας,  που φάσκει και αντιφάσκει στις ανακοινώσεις της, επίσημες και ανεπίσημες, από περιφερόμενους εκπροσώπους της σε τηλεοπτικές εκπομπές οι οποίοι νομιμοποιούν τον ρατσισμό μαζί με κάποιους δικαστικούς.

           Την τελευταία δεκαετία της οικονομικής κρίσης που ακολουθήθηκε από την υγειονομική, η απροκάλυπτη παντοιοτρόπως από την κυρίαρχη ιδεολογία εκμετάλλευση κάθε ανθρώπινης  εκδήλωσης και δραστηριότητας με έμφαση στις σεξουαλικές παρωδίες που είναι πανταχού παρούσες, από εκπομπές στα ΜΜΕ μέχρι προωθήσεις γόνων πολιτικών, χρησιμοποιεί αριστοτεχνικά τις σεξουαλικές αντιπαραθέσεις (δικαιώματα, ρευστότητα φύλων κλπ.) ως υλικό για να διεγερθεί και να προσελκυστεί η μαζική περιέργεια. Η εξαπάτηση του πληθυσμού και η αδυναμία του να επηρεάσει τις πολιτικές αποφάσεις έχει κάνει τους περισσότερους ανθρώπους να αναζητήσουν σε άλλους τομείς αυτοπραγμάτωση - να μεταναστεύουν στον τομέα της ιδιωτικής ζωής. Η μαζική μάλιστα εμμονή στη σεξουαλικότητα είναι μια σημαντική φάση στη διαδικασία ανάπτυξης μιας φασιστικού τύπου ευαισθησίας, επειδή εξασθενεί την ανθρώπινη ευαισθησία και την περιέργεια απέναντι στα προβλήματα και τα ζητήματα της δημόσιας σφαίρας. Η επόμενη φάση μπορεί να είναι η υπερνίκηση μιας «σεξουαλικής παρακμής» που μπορεί να επεκταθεί και σε άλλα επίπεδα  που θεωρούνται παρακμιακά. Και κάπως έτσι μπαίνει το ένα λιθαράκι μετά το άλλο για τη δημιουργία μιας όλο και πιο πυκνής φασίζουσας ατμόσφαιρας, που κραυγάζει μετά για σωτηρία από την παρακμή. Κι όταν μετά περνάμε στην αντιπαρακμιακή φάση της φασιστικής ευαισθησίας είναι πιο εύκολο να κινητοποιηθεί ο λαός άμεσα για βίαιες ενέργειες μέσω της πιο συντηρητικής ιδεολογίας που τις κατευθύνει  σε εχθρούς, αποδιοπομπαίους τράγους, όπως στην εποχή μας είναι οι μετανάστες και πρόσφυγες, κατά προτίμηση μουσουλμάνοι, αλλά και σεξουαλικά αποκλίνοντες ή και  κοινωνικά απροσάρμοστοι κλπ. Και τότε υπάρχει κίνδυνος συνέδρια για την γονιμότητα που αποσκοπούν σε πισωγύρισμα της νομοθεσίας σχετικά με τις αμβλώσεις και τα δικαιώματα των γυναικών  να γίνονται χωρίς αντιδράσεις.

           Οι παντός είδους ετικέτες που χαρακτηρίζουν, αν και δεν ομολογείται πια ξεκάθαρα, τους ανθρώπους οι οποίοι αποκλίνουν από έναν αυθαίρετο κανόνα που έχει συνήθως εκ των άνω επιβληθεί, που μπορεί να αφορούν τη σεξουαλικότητα ή το θρήσκευμα, στην πραγματικότητα καλύπτουν τη φτώχεια που είναι πάντα ο αποδιοπομπαίος τράγος. Η ταπείνωση των φτωχών ανθρώπων, η τοποθέτηση ενός ανθρώπου μπροστά στην αναγκαιότητα να αποδείξει την κανονικότητά του, πως έχει δουλειά, κοινωνικές σχέσεις, περιουσία, αποδεκτή σεξουαλική ζωή κλπ. στην καπιταλιστική μας κοινωνία γίνεται όχι μόνο ο κανόνας αλλά και μέρος της καθημερινής διασκέδασης, που τα ΜΜΕ ξέρουν να μεγεθύνουν με πολλούς τρόπους. Οι άνθρωποι αναμένεται να ομολογήσουν τις προσωπικές τους  ανασφάλειες, τις ανησυχίες και τις αβεβαιότητές τους και στη συνέχεια να τις ξεπεράσουν, γιατί πρέπει να πιστεύουν πως μπορούν να ακολουθούν το όνειρο, πως μπορούν αν  επιμένουν  να αποδεικνύουν την ικανότητά τους κι αν δεν  τα καταφέρουν η ευθύνη να  τους βαραίνει. Και παγιδευμένοι, στο τέλος η οργή και οι βίαιες πράξεις να θεωρούνται η μόνη διέξοδος από μια κατάσταση αδύνατη, μη αναγνωρίζοντας τη σκόπιμη σύνθλιψή τους από ένα κοινωνικοπολιτικό σύστημα που πρωτίστως και κύρια λειτουργεί για την κερδοφορία των καπιταλιστών.

 

Ξαναπαιγμένο έργο

Κάθε άλλο παρά καθησυχαστική είναι η προσπάθεια της κυβέρνησης να «κρύψει» την πανδημία κάτω από το χαλί των αναγκαίων εμβολιασμών, που απέχουν πολύ ακόμα από την εξασφάλιση της ανοσίας στον γενικό πληθυσμό, χωρίς να παίρνει κανένα άλλο μέτρο πρόληψης και προστασίας, ενώ χαλαρώνει και τους όποιους περιορισμούς ισχύουν για τους επισκέπτες από το εξωτερικό.

«Ενα το κρατούμενο» για τα εργατικά - λαϊκά στρώματα και το υγειονομικό προσωπικό παραμένει το γεγονός ότι ενάμιση χρόνο από το ξέσπασμα της πανδημίας στην Ελλάδα και με τη σφοδρότητα ειδικά του τελευταίου κύματος να είναι ακόμα νωπή, δεν έχει παρθεί κανένα μέτρο ενίσχυσης των υγειονομικών μονάδων, της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας, των νοσοκομείων και των ΜΕΘ.

Στον αντίποδα, δεν περνάει μέρα που να μην καταγράφονται νέες ελλείψεις, δυσκολίες λειτουργίας σε νοσοκομεία και άλλες μονάδες, τόσο στα αστικά κέντρα όσο και σε περιοχές που θα επιβαρυνθούν τους επόμενους μήνες λόγω του τουρισμού, κι ενώ ήδη κάνουν ουρά τα περιστατικά που έμειναν αποκλεισμένα από το σύστημα της μιας νόσου όλο το προηγούμενο διάστημα.

Η κυβέρνηση όμως αξιοποιεί ως αποκλειστικό κριτήριο τις ημερήσιες εισαγωγές, τους διασωληνωμένους και την αποκλιμάκωση του αριθμού των νεκρών, για να τεκμηριώσει την «επιστροφή στην κανονικότητα», κρύβοντας τη μεγάλη εικόνα των πραγματικών αναγκών και της τεράστιας πίεσης που συνεχίζει να δέχεται το αποδεκατισμένο δημόσιο σύστημα Υγείας.

* * *

Σε όλα αυτά προστίθενται τώρα νέα δεδομένα, που γιγαντώνουν την ανάγκη για διεκδίκηση επιπλέον μέτρων προστασίας με ευθύνη του κράτους, στον αντίποδα της συνταγής της «ατομικής ευθύνης», τα αποτελέσματα της οποίας βιώνουμε εδώ και μήνες.

Ποια είναι αυτά τα δεδομένα; Πρώτον, η ραγδαία εξάπλωση της «ινδικής μετάλλαξης» και η κυριαρχία της σε όλο και περισσότερες χώρες, με κίνδυνο να καταστεί κυρίαρχη και στη χώρα μας, σε συνδυασμό με τις καθυστερήσεις στους εμβολιασμούς. Ο κίνδυνος αυτός γίνεται ακόμα μεγαλύτερος εξαιτίας της εισόδου τουριστών με τα «μίνιμουμ» κριτήρια. Είναι χαρακτηριστικές οι προειδοποιήσεις επιστημόνων ότι το ανεξέλεγκτο άνοιγμα μπορεί να οδηγήσει σε οδυνηρές καταστάσεις.

Ορισμένοι απ' αυτούς μάλιστα δεν κρύβουν και την ανακούφισή τους που η Μ. Βρετανία δεν συμπεριέλαβε την Ελλάδα στους «πράσινους» προορισμούς, ενώ η κυβέρνηση έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της για το αντίθετο, για να ικανοποιήσει τους τουριστικούς πράκτορες και τα μεγάλα ξενοδοχεία σε παραδοσιακούς προορισμούς των Βρετανών τουριστών στη χώρα μας. Παρακολουθώντας όμως την εξέλιξη της ινδικής μετάλλαξης στη Μ. Βρετανία, καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι θα ήταν χειρότερη η επιδημιολογική εικόνα στη χώρα μας αν είχαμε μαζικές επισκέψεις Βρετανών τουριστών.

Σ' αυτό το έδαφος πυκνώνουν οι προειδοποιήσεις ακόμα και από στελέχη της επιτροπής εμπειρογνωμόνων ότι δεν είναι απίθανα «ενισχυμένα τοπικά μέτρα» την περίοδο του καλοκαιριού, σε περιοχές που τα κρούσματα ενδεχόμενα να ξεφύγουν, προκαλώντας ένα πρόωρο τέταρτο κύμα της πανδημίας.

* * *

Πρόκειται για ένα έργο ξαναπαιγμένο, αφού πέρσι τέτοιες μέρες άνοιγε παρόμοια συζήτηση, με την κυβέρνηση να καθησυχάζει, εργαζόμενους και σωματεία να καταγγέλλουν τα «πρωτόκολλα» των τουριστικών ομίλων που ευνοούσαν την υπερμετάδοση και το δεύτερο κύμα τελικά να έρχεται με τα γνωστά αποτελέσματα.

Λίγο καιρό μετά, η ίδια η κυβέρνηση έλεγε κατόπιν εορτής ότι «πέσαμε τελείως έξω» και ομολογούσε κυνικά πως «είχαμε στο μυαλό μας να ανοίξουμε τον τουρισμό και την οικονομία, να διορθώσουμε την οικονομική ζημιά». Τελικά η «ζημιά» μπορεί να ...διορθώθηκε για τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους, αλλά φορτώθηκε στους εργαζόμενους, που είδαν τους χώρους δουλειάς να μετατρέπονται σε εστίες της πανδημίας, πληρώνοντας πανάκριβα και τα «πρωτόκολλα της εργοδοσίας» με εκατοντάδες θύματα.

Τώρα, δίπλα στις άλλες «διευκολύνσεις» προς τα μονοπώλια του τουρισμού, αξιοποιείται ως «πολυεργαλείο» και το «πράσινο πιστοποιητικό», για το οποίο πρωτοστάτησε η ελληνική κυβέρνηση στην ΕΕ, προκειμένου από τη μια να είναι όσο γίνεται πιο τυπικοί οι έλεγχοι στις πύλες εισόδου και από την άλλη ως «πανάκεια» για τη μη ενίσχυση των δομών Υγείας σε τουριστικούς προορισμούς.

Η διαχείριση της πανδημίας με κριτήριο την «υγεία» της καπιταλιστικής οικονομίας και των κερδών υπονομεύει την ουσιαστική προστασία του λαού, είτε σε έξαρση είτε σε ύφεση των κρουσμάτων. Γι' αυτό, ο εφησυχασμός που καλλιεργεί η κυβέρνηση στο όνομα του να «μην πληγεί ο τουρισμός» πρέπει να βρει τοίχο. Να πάρει απάντηση από την άνοδο της διεκδίκησης για ουσιαστικά μέτρα προστασίας, για ενίσχυση όλων των δομών Υγείας, όπως και του εμβολιαστικού προγράμματος με όλα τα διαθέσιμα εμβόλια.

Η επόμενη πράξη

Δεν πέρασε ούτε μια βδομάδα από την ψήφιση του νόμου - έκτρωμα για τα Εργασιακά και η κυβέρνηση προχωράει στην επόμενη πράξη του αντιλαϊκού της σχεδιασμού, φέρνοντας άμεσα για συζήτηση και ψήφιση στη Βουλή τα νομοσχέδια για την ιδιωτικοποίηση της επικουρικής ασφάλισης και την «αξιολόγηση» των εκπαιδευτικών.

Και σε αυτήν την περίπτωση, τα δισ. ευρώ που περιμένουν με ανοιχτό το στόμα οι επιχειρηματικοί όμιλοι από το Ταμείο Ανάκαμψης της ΕΕ, λειτουργούν ως «επιταχυντής» αντιλαϊκών μεταρρυθμίσεων που βρίσκονται ψηλά στη λίστα του κεφαλαίου.

Και μόνο το γεγονός ότι η κυβέρνηση χαρακτηρίζει «αναπτυξιακά» τα μέτρα για το Ασφαλιστικό, επιβεβαιώνει ότι προϋπόθεση για την καπιταλιστική ανάπτυξη είναι η σε βάθος επίθεση στα εργατικά δικαιώματα και τις λαϊκές ανάγκες.

Κι ενώ στην εποχή μας, με την άνοδο της παραγωγικότητας και την πρόοδο της τεχνολογίας, είναι πλέον εφικτή και αναγκαία η μείωση του εργάσιμου χρόνου, με μείωση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης και αξιοπρεπείς συντάξεις, η πορεία είναι ακριβώς αντίστροφη, με ευθύνη όλων των κυβερνήσεων: Αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, μείωση των συντάξεων, μείωση της συμμετοχής του κράτους και της εργοδοσίας στην ασφαλιστική δαπάνη, ιδιωτικοποίηση του συστήματος.

Οπως έγινε προηγουμένως με τα Εργασιακά, οι ανατροπές στην επικούρηση έρχονται να συμπληρώσουν παλιότερες μεταρρυθμίσεις του ασφαλιστικού συστήματος, απ' όλες διαχρονικά τις κυβερνήσεις, με τελευταίο τον νόμο Κατρούγκαλου του ΣΥΡΙΖΑ.

Η στόχευση είναι σε δυο κατευθύνσεις: Πρώτον, με τη σταδιακή απαλλαγή του κράτους από το «κόστος» της Κοινωνικής Ασφάλισης και τη μετατροπή της σε ατομική υπόθεση, να δημιουργείται «δημοσιονομικός χώρος» για νέες φοροαπαλλαγές, επιδοτήσεις και διευκολύνσεις στο κεφάλαιο.

Θυμίζουμε ότι μόλις πριν από λίγους μήνες η κυβέρνηση μείωσε παραπέρα τις εργοδοτικές εισφορές, δίνοντας «ανάσες» κερδοφορίας στις μεγάλες επιχειρήσεις με τη μείωση του λεγόμενου «μη μισθολογικού κόστους».

Και δεύτερο, να αποτελέσουν οι εισφορές των ασφαλισμένων ένα γερό επενδυτικό κομπόδεμα πολλών δισ. ευρώ, που ανυπομονούν να βάλουν στο χέρι και να ρίξουν στον τζόγο ισχυρές ασφαλιστικές εταιρείες και επενδυτικά ταμεία. Να διευκολύνεται δηλαδή η επένδυση συσσωρευμένων κεφαλαίων.

Ο νόμος που ετοιμάζει η κυβέρνηση είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Το ομολόγησε ο υφυπουργός Εργασίας, δηλώνοντας τον περασμένο Μάρτη ότι το σύστημα στη σημερινή του μορφή προκαλεί «υψηλή συνταξιοδοτική δαπάνη» και «υψηλές μεταβιβάσεις από τον προϋπολογισμό», ρίχνοντας την ευθύνη στους ασφαλισμένους!

Ο σχεδιασμός περιλαμβάνει κλιμάκωση των ανατροπών στο σύνολο του ασφαλιστικού συστήματος, στην κατεύθυνση των «τριών πυλώνων», όπου το κράτος δεν εγγυάται τίποτα περισσότερο από μια σύνταξη - επίδομα στα βαθιά γεράματα, παροχές Υγείας και Πρόνοιας στα όρια του ελάχιστου.

Από εκεί και πέρα, τον λόγο έχουν η ιδιωτική ασφάλιση και Υγεία, οι αποδόσεις των αποθεματικών και των ασφαλιστικών εισφορών στον χρηματιστηριακό τζόγο. Μια ματιά στα όσα γίνονται και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες είναι αποκαλυπτική για τις «βέλτιστες ευρωπαϊκές πρακτικές».

Αυτή είναι η «φιλοσοφία» των αλλαγών που προωθεί και στην επικούρηση η κυβέρνηση: Η σύνταξη θα εξαρτάται από το ρίσκο που αναγκάζεται να πάρει ο ασφαλισμένος με την «επένδυση» των εισφορών του από τον διαχειριστή του ταμείου. Αν η επένδυση «δεν βγει», οι συντάξεις μηδενίζουν.

Επικροτώντας τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς, ισχυρές εργοδοτικές ενώσεις χαιρετίζουν το νομοσχέδιο πριν καν δημοσιοποιηθεί, σημειώνοντας ότι «τα ριζωμένα προβλήματα του συνταξιοδοτικού συστήματος» απαιτούν «και άλλες μεταρρυθμίσεις, που συνδέονται με τον δεύτερο και τρίτο συνταξιοδοτικό πυλώνα (σ.σ. επαγγελματικά ταμεία και ιδιωτική ασφάλιση)».

Εξίσου διθυραμβικές είναι οι αντιδράσεις τους και για τις μεταρρυθμίσεις στην Εκπαίδευση, όπου σειρά παίρνει τώρα η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, σε συνέχεια παλιότερων νόμων της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ.

Η κυβέρνηση παρουσιάζει την αξιολόγηση ως μέτρο για την αναβάθμιση τάχα της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Στην πραγματικότητα όμως αποτελεί εργαλείο για την προώθηση των αστικών σχεδιασμών στην Εκπαίδευση, σε βάρος των εκπαιδευτικών, αλλά και των μορφωτικών δικαιωμάτων των μαθητών.

Η αξιολόγηση συνδέεται άμεσα με την προώθηση της «αυτονομίας» των σχολικών μονάδων, που θα σχεδιάζουν διαφορετικό σχολικό πρόγραμμα, θα προγραμματίζουν την παρέμβαση των επιχειρήσεων στο σχολείο, θα αναζητούν εναλλακτικές πηγές χρηματοδότησης κ.ά. Είναι μέτρο που πρέπει να βρει απέναντι γονείς και μαθητές, στο πλευρό των εκπαιδευτικών, με τη στήριξη σωματείων και φορέων του κινήματος.

Η πείρα από τους αγώνες ενάντια στο αντεργατικό τερατούργημα είναι όπλο για το εργατικό - λαϊκό κίνημα μπροστά στα νέα μέτωπα που ανοίγουν κυβέρνηση και εργοδοσία. Χωρίς καθυστέρηση να οργανωθεί η μάχη, να πάρουν μαζική, αποφασιστική απάντηση οι νέοι αντιλαϊκοί σχεδιασμοί.

 

Η ρωγμή του ιστορικού χρόνου: τι σου ζητάμε ρε;

 

Σκίζουν τα ρούχα τους απ’ το δήθεν πάθος τους να υπερασπιστούν την αυτοδιάθεση του γυναικείου σώματος – εναντίον ενός δεξιού / χριστιανικού συνεδρίου για την «υπογονιμότητα» και την οικογένεια… Όμως είναι ακριβώς οι ίδιοι, μα ακριβώς οι ίδιοι, που επιδιώκουν και ορέγονται να απαγορεύσουν οποιαδήποτε αυτοδιάθεση οποιουδήποτε σώματος, γυναικείου, αντρικού, παιδικού, ηλικιωμένου, οποιασδήποτε φυλής… Είναι οι ανθρωποφύλακες του «εμβολιάσου ρε, τι σου ζητάμε;».

Θα ήταν εύκολο και δίκαιο να μιλήσουμε για τους πρεζάκηδες της εξουσίας – αλλά θα ήταν ρηχό και επιφανειακό. Η παλιά αυτοδιάθεση, η αληθινή, εκείνη που παριστάνουν ότι υμνούν οι φύλακες του συστήματος, έχει πεθάνει προ πολλού – απλά κάνουν κάθε τόσο το μνημόσυνό της. Αντίθετα η εικονική “αυτοδιάθεση”, η “αυτοδιάθεση” του “δώστε μου γενετική μηχανική, cyber transformation και ψηφιακή επαύξηση να πέσω επάνω της με χαρά”, αυτή πράγματι κουρντίζεται για να κατακτήσει το κοινωνικό πεδίο. Είναι η “αυτοδιάθεση” του δούλου στο “τέλος του παιχνιδιού” του Μπέκετ: (η μοιρολατρεία) μιας διαλεκτικής ιστορικής αντίθεσης αφέντη και υπηρέτη, την οποία όλοι ζουν μ’ έναν τρόπο που τους διαφεύγει, αλλά απ’ την οποία κερδίζει μόνο τ’ αφεντικό.

Στην καλύτερη: είναι η «αυτοδιάθεση» του εξαρτημένου. Η «ελευθερία να υπακούς»….

Κάνουν παράσταση οι λακέδες της εξουσίας όταν κτυπιούνται για την “αυτοδιάθεση”. Είναι οι σφουγγοκωλάριοι της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης. Τα κωλόχαρτα της Ιστορίας. Σαν μαριονέτες τραβάνε τα μαλλιά τους για να αποδείξουν πόσο νοιάζονται για τα σώματα. Για να μπορούν πριν και μετά να τα πετάξουν σε “κοινές δεξαμενές” κατά βούληση, με κάθε άλλοθι και αθώο ύφος. Να τα πετάξουν εκτελώντας τις διαταγές, με την ελπίδα ότι θα την γλυτώσουν. Για να μπορούν να λένε “μα η σχέση κόστους / οφέλους είναι καλή!” – εννοώντας ότι τα συμφέροντα των φαρμακομαφιών είναι κάπως λιγότερο φονικά απ’ έναν υπερδιογκωμένο τσαχπίνη· αλλά μια χαρά σκοτώνουν και σακατεύουν βιοτεχνολογικά.

Κανείς δεν θα γλυτώσει απ’ την ρωγμή του χρόνου. Μέσα σ’ αυτήν, μέσα απ’ αυτήν, μόνο ο ιστορικός υλιστής μπορεί να δει έγκαιρα την αστραπή της στιγμής του κινδύνου. 

Πηγή: Sarajevo

Βλέπε ακόμη σχετικά:

• "Αυτοί ξέρουν" (1+2)
• Του αγίου πνεύματος της εξουσίας – ανήμερα…
• Τρώνε, πίνουν και σκοτώνουν…

«Θέατρο πολέμου» το διαδίκτυο και η τεχνολογία

 

 

ΚΥΒΕΡΝΟΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΜΕΤΑΞΥ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΚΕΝΤΡΩΝ

Κράτη και μονοπώλια κατασκευάζουν, αξιοποιούν, υποκλέπτουν ή «φυτεύουν» κενά ασφαλείας, σε έναν ανελέητο πόλεμο στον κυβερνοχώρο

 

Με τον κυβερνοχώρο να αναδεικνύεται ραγδαία σε «θέατρο πολέμου» ανάμεσα σε ανταγωνιστικά ιμπεριαλιστικά κέντρα, οι κυβερνοεπιθέσεις κλιμακώνονται την τελευταία δεκαετία, ως ένα υβριδικό όπλο για να πληγούν τα αντίπαλα συμφέροντα.

Τέτοιες επιθέσεις εκδηλώνονται σχεδόν καθημερινά, για διάφορους σκοπούς, όπως στοχευμένες παρακολουθήσεις αξιωματούχων ή παρακολουθήσεις σε μαζική κλίμακα για την υποκλοπή δεδομένων, για προπαγανδιστικούς σκοπούς, για την πρόκληση οικονομικών ή άλλου είδους πληγμάτων σε κρατικές και στρατιωτικές δομές και υποδομές, αλλά και σε επιχειρηματικούς ομίλους.

Καθόλου τυχαία, το 2016 το ΝΑΤΟ ανακήρυξε τον κυβερνοχώρο ως έναν από τους «τομείς επιχειρήσεων» στους οποίους η ιμπεριαλιστική συμμαχία αναπτύσσει δραστηριότητα, ενώ το 2018, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντ. Τραμπ, υπέγραψε ένα προεδρικό διάταγμα, με το οποίο «χαλάρωσε» τους περιορισμούς της CIA στη χρήση ψηφιακών όπλων σε μυστικές επιχειρήσεις.

Το «πολύ επιθετικό» διάταγμα, όπως το χαρακτήρισε αξιωματούχος της αμερικανικής κυβέρνησης, «έδωσε στην υπηρεσία πολύ συγκεκριμένες δικαιοδοσίες για να κάνει πραγματικά επιθετικό τον αγώνα ενάντια σε αντίπαλες χώρες». Στο έγγραφο, ως στόχοι αναφέρονται η Ρωσία, η Κίνα, το Ιράν και η Βόρεια Κορέα.

Είναι ξεκάθαρο πως στη συντριπτική πλειοψηφία των κυβερνοεπιθέσεων εμπλέκονται άμεσα ή έμμεσα κρατικές υπηρεσίες, οι οποίες είναι σε θέση να αναπτύξουν ή να αποσπάσουν την υψηλή τεχνολογία που απαιτείται γι' αυτόν το σκοπό και είναι δύσκολο να ανιχνευθεί. Επίσης, οι κυβερνοεπιθέσεις βρίσκονται στην «γκρίζα ζώνη» της διεθνούς διπλωματίας, καθώς καμία - μέχρι στιγμής - δεν έχει χαρακτηριστεί ως «πράξη πολέμου», ανεξάρτητα από το εύρος της καταστροφής που προκάλεσε.

Μεγάλης κλίμακας επιθέσεις

Χαρακτηριστικό παράδειγμα μεγάλης κλίμακας κυβερνοεπίθεσης είναι αυτή στην εταιρεία «Colonial Pipeline», που δημιούργησε αλυσιδωτά προβλήματα στην τροφοδότηση πολιτειών των ΗΠΑ με καύσιμα, αλλά και η επίθεση που δέχτηκε το 2017 το λογισμικό του εθνικού συστήματος Υγείας της Βρετανίας.

Μια από τις μεγαλύτερες σε εύρος επιθέσεις των τελευταίων ετών είναι αυτή που δέχτηκε πέρυσι η μεγάλη αμερικανική εταιρεία τεχνολογίας «Solar Winds». Χάκερς εμφύτευσαν έναν κακόβουλο κώδικα στο σύστημα λογισμικού της εταιρείας, το «ORION», που χρησιμοποιείται από περίπου 33.000 πελάτες της για τη διαχείριση συστημάτων πληροφορικής.

Ο κώδικας δημιούργησε μια «κερκόπορτα» στα συστήματα πληροφορικής των πελατών της «Solar Winds», τα οποία οι χάκερς χρησιμοποίησαν στη συνέχεια για να εγκαταστήσουν άλλο κακόβουλο λογισμικό, το οποίο τους επέτρεψε να αποκτήσουν πρόσβαση σε δεδομένα εταιρειών και οργανισμών. Ηταν μια κατασκοπευτική επιχείρηση με τεράστιο αντίκτυπο στη διεθνή διπλωματία και στην αγορά, λόγω της βαρύτητας των κρατικών υπηρεσιών και του μεγέθους των εταιρειών που υποκλάπηκαν τα στοιχεία τους.

Ανάμεσα στις αμερικανικές υπηρεσίες, ήταν τμήματα του Πενταγώνου, του υπουργείου Εσωτερικής Ασφάλειας, του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, του υπουργείου Ενέργειας, της Εθνικής Διοίκησης Πυρηνικής Ασφάλειας και του υπουργείου Οικονομικών, ενώ η «μόλυνση» επεκτάθηκε και σε μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους, όπως τη «Microsoft», την «Cisco», την «Intel» και τη «Deloitte», αλλά και μία από τις μεγαλύτερες αμερικανικές εταιρείες κυβερνοασφάλειας, τη «Fire Eye».

Η επιχείρηση πέρασε απαρατήρητη για μήνες και αποκαλύφθηκε τον Δεκέμβρη του 2020. Οπως ανακοίνωσε η «Fire Eye», τα συστήματά της προσβλήθηκαν «από ένα κράτος με κορυφαίες επιθετικές ικανότητες» σε μια επιχείρηση που χρησιμοποιήθηκαν «νέες τεχνικές» για να κλαπούν ψηφιακά εργαλεία της εταιρείας, τα οποία «οι επιτιθέμενοι θα μπορούσαν ενδεχομένως να χρησιμοποιήσουν σε άλλες επιθέσεις».

Μέσα σε λίγες μέρες από την αποκάλυψη της επίθεσης, τουλάχιστον 200 οργανισμοί σε όλο τον κόσμο ανέφεραν ότι επηρεάστηκαν από αυτή. Ανάμεσά τους το ΝΑΤΟ, η βρετανική κυβέρνηση, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και άλλοι. Η επίθεση αξιοποιήθηκε από την τότε κυβέρνηση Τραμπ σε βάρος της Κίνας, την οποία έδειξε ως ενορχηστρωτή, ενώ στη συνέχεια η κυβέρνηση Μπάιντεν έστρεψε το δάχτυλο προς τη Ρωσία, στην οποία επέβαλε νέες κυρώσεις με αφορμή αυτήν την επίθεση.

Τα πολύτιμα «κενά ασφαλείας»

Τέτοιας κλίμακας κυβερνοεπιθέσεις γίνονται δυνατές με την αξιοποίηση κενών ασφαλείας, των επονομαζόμενων «Zero-Day» Exploits (ZD). Οπως αποκαλύφθηκε από το «Wikileaks», μόνο για το λειτουργικό σύστημα κινητών τηλεφώνων «Android» της «Google», η CIA διέθετε 24 τέτοια κενά ασφαλείας το 2016, τα οποία είτε ανακάλυψε η ίδια, είτε τα απέκτησε από το βρετανικό Κυβερνητικό Αρχηγείο Επικοινωνιών (GCHQ), την Υπηρεσία Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ (NSA) και άλλες πηγές.

Η πρόσβαση σε τέτοια τεχνογνωσία απαιτεί μεγάλα ποσά, που μόνο κρατικές υπηρεσίες και μεγάλοι μονοπωλιακοί όμιλοι μπορούν να διαθέσουν. Σε έκθεση της «Fire Eye» καταγράφονται μάλιστα μια σειρά από εταιρείες που επέτρεψαν σε διάφορα κράτη να αποκτήσουν τέτοιες δυνατότητες, όπως η ισραηλινή «NSO Group», η αγγλογερμανική «Gamma Group» και η ιταλική «Hacking Team».

Τη συγκέντρωση των ZD από την αμερικανική κυβέρνηση είχε επιβεβαιώσει σε ομιλία του το 2015 και ο διευθυντής της NSA. Το 2017 όμως ένας άγνωστος ανταγωνιστής, που κατάφερε να υποκλέψει τη NSA, χρησιμοποίησε τα κενά ασφαλείας που έβαλε στο χέρι για να εξαπολύσει μια μεγάλης κλίμακας επίθεση, με την κωδική ονομασία «Wanna Crypt», κάνοντας μέχρι και την «Microsoft», τα συμφέροντα της οποίας θίχτηκαν από την επίθεση, να ζητήσει από την κυβέρνηση των ΗΠΑ να σταματήσει τη συγκέντρωση ZD, καθώς «επανειλημμένα, τα κενά ασφαλείας στα χέρια των κυβερνήσεων έχουν διαρρεύσει στο δημόσιο τομέα και έχουν προκαλέσει εκτεταμένες ζημιές».

Απαντώντας, η NSA ισχυρίστηκε ότι η ίδια έχει δημοσιοποιήσει πάνω από το 91% των κενών ασφαλείας που έχει ανακαλύψει και ότι μόλις το 9% διατηρήθηκε «για λόγους εθνικής ασφάλειας», είτε επιδιορθώθηκε από τους προμηθευτές! Σύμφωνα όμως με μελέτες, τα ποσοστά είναι εντελώς αντίστροφα: Μόλις το 5% των ZD που διατηρούν κυβερνήσεις, επιχειρήσεις και μονοπώλια αποκαλύπτονται δημόσια, με το 25% από το συνολικό απόθεμα να διατηρείται για περισσότερα από 9,5 χρόνια!

Ο κλέψας, του κλέψαντος...

Οπως αποκαλύφθηκε μάλιστα το 2013 σε άρθρο του «Technology Review», περιοδικού του αμερικανικού πανεπιστημίου MIT, η NSA συνεργάστηκε με αμερικανικές εταιρείες προκειμένου να κατασκευαστούν τσιπάκια και άλλα είδη hardware με «πίσω πόρτες», τις οποίες αξιοποιεί σε επιχειρήσεις παρακολούθησης.

Η πιο γνωστή χρήση των ZD αφορά το «Stuxnet», έναν ιό που αναπτύχθηκε από τη NSA και την αντίστοιχη υπηρεσία του Ισραήλ, για να διεισδύσει και να σαμποτάρει το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα. Πριν από την αποκάλυψή του το 2010, το «Stuxnet» εκμεταλλευόταν άγνωστα μέχρι τότε πολλαπλά κενά ασφαλείας λογισμικού της «Microsoft», της «Realtek» και της «Siemens» για να διεισδύσει στις εγκαταστάσεις χωρίς να ενεργοποιήσει «συναγερμούς» ασφαλείας.

Σύμφωνα με όσα είδαν το φως της δημοσιότητας, οι ΗΠΑ διέθεταν στο ψηφιακό τους οπλοστάσιο περισσότερα από ένα «εκμεταλλεύσιμα» κενά ασφαλείας στο hardware που χρησιμοποιούσε τότε το Ιράν.

Επίσης, το 2015, ερευνητές ασφαλείας στο «Kaspersky Lab» ανακάλυψαν λογισμικό υποκλοπής, «προφανώς ανεπτυγμένο από κρατικό παράγοντα», «θαμμένο» στο hardware σκληρών δίσκων μεγάλων εταιρειών όπως η «Seagate», η «Toshiba» και η «Western Digital». Το λογισμικό επέτρεπε στον χειριστή του να συλλέγει δεδομένα και να χαρτογραφεί δίκτυα που διαφορετικά θα ήταν απρόσιτα. Ηταν μάλιστα εγκατεστημένο με τέτοιο τρόπο, ώστε να μην μπορεί να διαγραφεί ακόμα και αν εντοπιστεί!

Χαρακτηριστική είναι τέλος η αξιοποίηση αυτής της τεχνολογίας και στους ανταγωνισμούς μεταξύ μονοπωλίων.

Για παράδειγμα, τη μέρα που η «Apple» ανακοίνωνε την κυκλοφορία του iPhone 11, οι ερευνητές ασφαλείας της «Google», της μεγαλύτερης ανταγωνίστριάς της, έδωσαν στη δημοσιότητα μια λίστα ιστοσελίδων που αξιοποιούσαν για περίπου δύο χρόνια κενά ασφαλείας στο λειτουργικό σύστημα των iPhone για να παραβιάσουν τις συσκευές, προειδοποιώντας ένα δισεκατομμύριο χρήστες της «Apple» ότι μπορεί να έχουν πέσει θύματα επίθεσης...

Δ. Μ.

 

Ριζοσπάστης 

Η διοίκηση του Νοσοκομείου Χίου, παραδίδει στους ιδιώτες και την υπηρεσία πλυντηρίων!

 

Αμετανόητη και ασταμάτητη η διοικήτρια του νοσοκομείου Χίου, πιστή στο πνεύμα της κυβερνητικής πολιτικής της ΝΔ, που προωθεί με κάθε τρόπο και μέσο ότι έχει απομείνει όρθιο από το Δημόσιο σύστημα υγείας στους ιδιώτες, συνεχίζει το καταστροφικό  της έργο και παραδίδει στους εργολάβους και την υπηρεσία των πλυντηρίων, ψηφίζοντας ομόφωνα την οικονομικοτεχνική μελέτη, όπου βγάζει και πάλι, όπως και στον υπόθεση της καθαριότητας, φθηνότερο τον ιδιώτη εργολάβο,  έναντι της πρόσληψης επικουρικού προσωπικού   κατά 2.000ευρώ μη περιλαμβανομένου του ΦΠΑ(;)…

Σύσσωμο  το ΔΣ του Νοσοκομείο (διορισμένα και αιρετά μέλη) σε αγαστή συνεργασία με την κυβέρνηση  της ΝΔ και την 2^η ΥΠΕ, εκμεταλλευόμενοι όλους τους νόμους και τις νομολογίες των τελευταίων 20 ετών βάλθηκαν να επαναφέρουν  το μεσαιωνικό εργασιακό καθεστώς των εργολάβων με τα εξοντωτικά ωράρια, τους πενιχρούς μισθούς την απλήρωτη εργασία, τα μειωμένα δικαιώματα  και τους γνωστούς σε όλους μας εκβιασμούς.  

Η απόφαση αυτή βέβαια δεν αποτελεί  κεραυνό εν αιθρία, αφού διοίκηση και 2^η ΔΥΠΕ φρόντισαν πρώτα να αποψιλώσουν σταδιακά από μόνιμο και επικουρικό προσωπικό την εν λόγω υπηρεσία και με δήθεν προσχηματικές τακτικές και κωλυσιεργίες δεν προέβησαν στην πρόσληψη επικουρικού προσωπικού, αφήνοντας την κατάσταση αυτή να διαιωνίζεται φτάνοντας στο μη παρέκει.

Η αγοραία λογική κόστους-οφέλους, του διοικητικού συμβουλίου  και της κυβέρνησης της ΝΔ  που εκπροσωπούν, που μεταφράζεται στη δήθεν εξοικονόμηση χρημάτων  γίνεται  φυσικά σε βάρος των εργασιακών δικαιωμάτων και των δυνατοτήτων επιβίωσης  των εργαζομένων. 

Βέβαια, μετά την κατάργηση του 8ωρου και την υπερψήφιση του νόμου  «Χατζηθάφτη» από την βουλή, τίποτε πια  δεν θα μας εξέπληττε, ακόμα και η  διάλυση του ΕΣΥ!!!  

Δεν θα κάνουμε πίσω.  Η σιγή νεκροταφείου και ο βούρδουλας του εργοδότη που επιχειρούν να μας επιβάλουν δεν θα περάσουν. Δεν θα μείνουμε με δεμένα χέρια μπροστά στη νέα αντεργατική πρόκληση κυβέρνησης ΝΔ και διοίκησης.

Απαιτούμε:

• -Να σταματήσει κάθε διαδικασία παράδοσης των υπηρεσιών του Νοσοκομείου στα εργολαβικά συμφέροντα.
• -Μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού όλων των κλάδων.
• -Να μην επανέλθουν οι εργολαβικές εταιρείες.
• -Να μην απολυθεί κανένας συνάδελφος. Να μονιμοποιηθούν όλοι οι εργαζόμενοι με ελαστικές εργασιακές σχέσεις.
• -Επανασύσταση όλων των οργανικών θέσεων του Νοσοκομείου σε καθαριότητα, σίτιση κλπ., που έχουν καταργηθεί.

 

Για το ΔΣ του ΣΕΣΝΟΧ

Ο Πρόεδρος                                                                                                    Η Γραμματέας

Λαμπαδοχυτός Γιάννης