4 Φεβ 2012

Η αντιδικτατορική πάλη του λαού και το Πολυτεχνείο


Η αντιδικτατορική πάλη του λαού και το Πολυτεχνείο
Στις αρχές της δεκαετίας του '70 - με κορύφωση το 1973 - η κατάσταση στο μαζικό λαϊκό κίνημα αποχτάει νέα ποιότητα. Οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων δυναμώνουν, επεκτείνονται και αγκαλιάζουν όλους σχεδόν τους κλάδους της οικονομικής ζωής της χώρας. Μία μετά την άλλη οι ομοσπονδίες, ένας μετά τον άλλον οι κλάδοι των εργαζομένων καταγγέλλουν τις συμβάσεις εργασίας και ζητούν αυξήσεις των αποδοχών τους κατά 40-50%, απειλώντας ότι η μη αποδοχή των αιτημάτων τους θα αντιμετωπιστεί με απεργιακές κινητοποιήσεις. Ετσι το 1973 ξέσπασαν μια σειρά απεργίες, οι σημαντικότερες από τις οποίες ήταν η απεργία των αλιεργατών Καβάλας, των τυπογράφων Αθήνας, του τεχνικού προσωπικού της ΟΛΥΜΠΙΑΚΗΣ, των συντακτών των πρωινών εφημερίδων Αθήνας, του προσωπικού των τρόλεϊ, των εργαζομένων στη ΔΕΗ κ.ο.κ.
Κοντά στην εργατική τάξη κινητοποιείται και η αγροτιά. Αρχικά με ψηφίσματα, διαμαρτυρίες, παραστάσεις επιτροπών στους αρμοδίους και στη συνέχεια με συλλαλητήρια, όπως αυτά στα Καλύβια Τρικάλων, στα Μέγαρα, στα Σπάτα, στο Μενίδι, στο Σκαραμαγκά κ.α. Μέσα στο 1973 οι αγρότες προχωρούν σε μαζικότερες και οξύτερες μορφές πάλης. Για παράδειγμα αρνήθηκαν την παράδοση ή πώληση των προϊόντων τους, μέτρο που επεκτάθηκε σε όλη τη χώρα.
Ανεβαίνουν ταυτόχρονα οι αγώνες κι οι διεκδικήσεις με καθαρά πολιτικό περιεχόμενο. Σημειώνονται εκδηλώσεις στις 28 Οκτώβρη 1972, στην επέτειο του φασιστικού πραξικοπήματος (21 Απρίλη 1973) και την Πρωτομαγιά του 1973, η μάχη κατά του ψευτοδημοψηφίσματος τον Ιούνη 1973, η νυχτερινή διαδήλωση μετά το σχηματισμό της κυβέρνησης Μαρκεζίνη. Ειδικά γι' αυτό, η εισήγηση στο 9ο Συνέδριο του ΚΚΕ σημειώνει: «Η μάχη κατά του ψευτοδημοψηφίσματος έδωσε την ευκαιρία στον ελληνικό λαό να εκδηλώσει την ενότητα θέλησης και την ενεργό αντίθεσή του στο καθεστώς της δικτατορίας, την απόφασή του να αγωνιστεί για την ανατροπή τους». Οι αντιδικτατορικές εκδηλώσεις αγκαλιάζουν ακόμα και τις Ενοπλες Δυνάμεις, όπως έδειξε και το κίνημα στο Πολεμικό Ναυτικό, με την εγκατάλειψη ΝΑΤΟικής άσκησης στην Αδριατική από το αντιτορπιλικό πλοίο «Βέλος», το οποίο έφτασε στη Νάπολη της Ιταλίας.
Το φοιτητικό κίνημα και η χούντα
Η χούντα έτρεμε τα πανεπιστήμια - ως χώρους που κυοφορούνται, αναπτύσσονται και ανταλλάσσονται οι ιδέες. Γι' αυτό και η βία, η συνεχής αστυνόμευση, ο χαφιεδισμός και η τρομοκρατία αποτέλεσαν την κυρίαρχη κατάσταση στα πανεπιστημιακά ιδρύματα. Η χούντα είχε απολύσει από τα πανεπιστήμια τους δημοκρατικούς καθηγητές και υπαλλήλους, κατάργησε την αυτοτέλεια των ιδρυμάτων, απαγόρευσε τις συγκεντρώσεις, έδωσε τη δυνατότητα στα πειθαρχικά συμβούλια των σχολών να αποβάλλουν τους φοιτητές που θα υποδείκνυε το καθεστώς, διέλυσε τους περισσότερους φοιτητικούς συλλόγους, ανέστειλε τη λειτουργία άλλων και γενικά έλαβε μέτρα για τον πλήρη έλεγχο των συλλόγων, το «Σπουδαστικό Τμήμα» της Ασφάλειας, ήταν στις... δόξες του και ακόμα: Με νομοθετικό διάταγμα του 1970 ο υπουργός Αμυνας απέκτησε το δικαίωμα να διακόπτει, κατά την κρίση του, τις αναβολές στράτευσης των νέων και να καλεί στο στράτευμα εκείνους τους φοιτητές που θα υποδείκνυε η Ασφάλεια.
Οπως όμως και στην περίπτωση του εργατικού κινήματος, έτσι και στο φοιτητικό κίνημα, από τις αρχές ακόμα του 1972 οι αγώνες εντείνονται. Εχει ήδη ιδρυθεί η «Αντιδικτατορική ΕΦΕΕ» (ΑντιΕΦΕΕ) και σε όλη τη διάρκεια τη χρονιάς γίνονται κινητοποιήσεις, οι φοιτητές απαιτούν γνήσιες εκλογές και συγκρότηση φοιτητικών συλλόγων, προσφεύγουν στα Πρωτοδικεία και προσβάλλουν τη «νομιμότητα» των διορισμένων από τη χούντα εκπροσώπων στις σχολές. Η χούντα κάνει μια υποχώρηση και δέχεται τη διεξαγωγή εκλογών το Νοέμβρη του 1972, εντείνοντας όμως, τις διώξεις και την τρομοκρατία, εφαρμόζοντας παράλληλα και το μέτρο της επιστράτευσης. Οι φοιτητικές κινητοποιήσεις εντείνονται σε πολλές σχολές και οι φοιτητές βρίσκουν τη θέση τους στις πρώτες γραμμές των εργατικών κινητοποιήσεων του 1972. Η πάλη τους παίρνει περισσότερο πολιτικά χαρακτηριστικά.
Το Γενάρη του 1973 η χούντα εντείνει την επίθεσή της στην Ανώτατη Παιδεία και το φοιτητικό κίνημα με απόφαση για ίδρυση ξενόγλωσσων κολεγίων και ινστιτούτων και, παράλληλα, νέες διώξεις και αυταρχισμό. Το Φλεβάρη γίνεται συγκέντρωση στο Πολυτεχνείο και η χούντα απαντά με βάρβαρη παραβίαση του ασύλου. Παραιτείται η Σύγκλητος του ιδρύματος. Ακολουθεί η διήμερη κατάληψη της Νομικής, με μαζικότατη συμμετοχή φοιτητών και συμπαράσταση του κόσμου, που καταλήγει με μια μαζική διαδήλωση φοιτητών και λαού. «Ελλάς Ελλήνων φυλακισμένων», «Ελευθερία», «Δημοκρατία», «Κάτω η δικτατορία», «Ενας είναι αρχηγός, ο κυρίαρχος λαός»... τα συνθήματα δονούν την Αθήνα. Το Μάρτη ακολουθούν καταλήψεις στην Ιατρική και ξανά στη Νομική. Αποχές, αγωνιστικές διαδηλώσεις. Οι κινητοποιήσεις ξεφεύγουν από τα σύνορα της Αθήνας, επεκτείνονται στην Πάτρα, τη Θεσσαλονίκη. Οι μαχητικές εκδηλώσεις συνεχίζονται τον Απρίλη. Παρά τις μαζικές συλλήψεις, τους σκληρούς διωγμούς, την πλατιά εφαρμογή της επιστράτευσης, η χούντα δεν κατάφερε να συντρίψει το φοιτητικό κίνημα, ούτε καν να το πισωστρέψει.
Το Πολυτεχνείο
Τον Οκτώβρη το φοιτητικό κίνημα ανασυντάσσεται. Οργανώνονται παλλαϊκές κινητοποιήσεις, που το Νοέμβρη γίνονται σχεδόν καθημερινές, τόσο μέσα στις πανεπιστημιακές σχολές όσο και στους δρόμους. Το σύνθημα «Κάτω η χούντα» ακούγεται όλο και πιο συχνά, όλο και πιο δυνατά. Η χούντα υπόσχεται στους φοιτητές «ελεύθερες εκλογές» μετά τις βουλευτικές που είχε προκηρύξει, αλλά οι φοιτητές δεν ξεγελιούνται από τον ελιγμό. Γεωπονική, Πολυτεχνείο, Βιομηχανική, Νομική, Ιατρική, Οδοντιατρική, Πάντειο, Πάτρα, Θεσσαλονίκη, κινητοποιήσεις, αιτήματα... Τα γεγονότα παίρνουν μορφή χιονοστιβάδας.
Στις 14 Νοέμβρη πραγματοποιούνται παμφοιτητικές συνελεύσεις. Αιχμή το αίτημα για άμεση διενέργεια ελεύθερων εκλογών και η άρνηση του υπουργού Παιδείας Σιφναίου να αλλάξει το διάταγμα που όριζε φοιτητικές εκλογές μετά τις βουλευτικές. Το Πολυτεχνείο είναι περιτριγυρισμένο από αστυνομικούς κι οι φοιτητές που είναι συγκεντρωμένοι στο προαύλιο τους πετούν νεράτζια. Στην παμφοιτητική συγκέντρωση της Νομικής πέφτει το σύνθημα ότι στο Πολυτεχνείο γίνονται συμπλοκές και η συνέλευση αποφασίζει την κάθοδο στο Πολυτεχνείο. Ταυτόχρονα, από το μεσημέρι και μετά αρχίσει να συγκεντρώνεται κόσμος και έξω από το Πολυτεχνείο. Η κατάληψη έχει αρχίσει.
Τις επόμενες δυο μέρες αποτελεί πόλο έλξης του λαού της Αθήνας. Η κατάληψη μαζικοποιείται μπαίνουν μέσα μαθητές κι εργαζόμενοι (οικοδόμοι, ιδιωτικοί υπάλληλοι κ.α.), ενώ ταυτόχρονα, μοιράζονται προκηρύξεις, λειτουργεί ο πομπός, ακούγονται παντού αντιαμερικανικά και αντιχουντικά συνθήματα. Οι συγκεντρωμένοι μέσα κι έξω από το Πολυτεχνείο είναι χιλιάδες.
Το απόγευμα τις Παρασκευής 16 Νοέμβρη η αστυνομία αρχίζει να χτυπάει άγρια τις μαζικές λαϊκές διαδηλώσεις στο κέντρο της Αθήνας και γύρω από το Πολυτεχνείο (έχουν κινητοποιηθεί οι οικοδόμοι, οι ιδιωτικοί υπάλληλοι, άλλοι κλάδοι εργαζομένων, αγρότες από τα Μέγαρα). Ακριβώς η ένταση των λαϊκών κινητοποιήσεων στην Αθήνα, με τους εργάτες να πυκνώνουν τις γραμμές των διαδηλώσεων, συμπίπτει με τα μέτρα άμεσης καταστολής και με τα όπλα, με το στρατό, από τη χούντα. Πνίγεται ο τόπος στα δακρυγόνα, πέφτουν οι πρώτες σφαίρες, εμφανίζονται τεθωρακισμένα της αστυνομίας, απαγορεύεται η κυκλοφορία στο κέντρο της Αθήνας και λίγο μετά τα μεσάνυχτα τα τανκς ζώνουν το Πολυτεχνείο...

ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες

Ο Λένιν για τον δογματισμό


“Θα ήταν λάθος να νομίζετε ότι είναι αρκετό να αφομοιώσετε τα κομμουνιστικά συνθήματα, τα συμπεράσματα της κομμουνιστικής επιστήμης και δεν χρειάζεται να αφομοιώσετε το σύνολο των γνώσεων, που επακόλουθό τους είναι ο ίδιος ο κομμουνισμός.”


Β. Ι. Λένιν, “Τα Καθήκοντα των Ενώσεων της Νεολαίας”, στα Άπαντα, τ.41, σελ.303


“Δεν φτάνει να αποστηθίζεις τις κομμουνιστικές αποφάσεις και να χρησιμοποιείς σε κάθε περίπτωση επαναστατικές εκφράσεις. Αυτό είναι λίγο. Και είμαστε από τα πριν ενάντια στους κομμουνιστές που αποστηθίζουν τούτη ή εκείνη την απόφαση.”


Β. Ι. Λένιν, “Το ΙΙΙ Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς”, στα Άπαντα, τ.44, σελ.18


“Η διδασκαλία μας, έλεγε ο Έγκελς για τον εαυτό του και το διάσημο φίλο του, δεν είναι δόγμα, μα καθοδήγηση για δράση. Στη κλασσική αυτή θέση υπογραμμίζεται με εξαιρετική δύναμη και εκφραστικότητα η πλευρά εκείνη του μαρξισμού που πολλές φορές μας διαφεύγει. Και όταν μας διαφεύγει, κάνουμε το μαρξισμό μονόπλευρο, τερατόμορφο, νεκρό, του αφαιρούμε τη ζωντανή ψυχή του, υποσκάπτουμε τις κύριες θεωρητικές του βάσεις –τη διαλεκτική, τη διδασκαλία για τη ολόπλευρη και γεμάτη αντιθέσεις ιστορική εξέλιξη. Υποσκάπτουμε τη σύνδεση του με τα συγκεκριμένα προβλήματα της εποχής, που μπορούν να αλλάζουν σε κάθε νέα στροφή της ιστορίας.”


Β. Ι. Λένιν, “Μερικές ιδιομορφίες της ιστορικής ανάπτυξης του μαρξισμού”, στα Άπαντα, τ.20, σελ.87
ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες

Ο άδικος πόλεμος, η ιμπεριαλιστική δημοκρατία και ελευθερία και η άθλια αστική προπαγάνδα
Πανηγυρίζουν οι αστοί που σφάζουν το λαό της Λιβύης με τις ΝΑΤΟικές δυνάμεις. Επιβολή της δημοκρατίας το λένε. Της ιμπεριαλιστικής δημοκρατίας, που συμμαχεί με καθεστώτα σαν του Καντάφι όσο βολεύει τα συμφέροντα των μονοπωλίων. Οταν δεν τα βολεύει, οργανώνουν ως αντικαθεστωτικούς πρώην συνεργάτες του καθεστώτος για να τους επιβάλλουν με την ιμπεριαλιστική πολεμική μηχανή, δολοφονώντας το λαό.
Πράγματι, από την έναρξη τέτοιων γεγονότων σε χώρες της Βόρειας Αφρικής (Τυνησία, Αίγυπτος), αλλά και της Μέσης Ανατολής, (Μπαχρέιν και στη συνέχεια Συρία), η αστική προπαγάνδα σήκωσε κουρνιαχτό για τα ζητήματα δημοκρατίας και ελευθερίας χαρακτηρίζοντας τα συγκεκριμένα καθεστώτα ανελεύθερα, αντιδημοκρατικά, ολοκληρωτικά. Στην ίδια προπαγάνδα συνέβαλαν και οι όλων των αποχρώσεων οπορτουνιστές (ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, ΝΑΡ/ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΚΟΕ κλπ). Ολοι αυτοί επίσης μιλούσαν για εξεγέρσεις ενάντια στα ανελεύθερα καθεστώτα, τα οποία με την αντιλαϊκή βία μπορούσαν και επιβίωναν. Βεβαίως, αυτό μπορεί να είναι σωστό ως προς τα συγκεκριμένα καθεστώτα, όπως σωστό είναι ότι σε ορισμένες περιπτώσεις (π.χ. Αίγυπτος, Τυνησία) οι κινητοποιήσεις είχαν κάποια χαρακτηριστικά εξέγερσης με συμμετοχή και εργατικών δυνάμεων, ενώ τα προηγούμενα χρόνια είχαν προηγηθεί εργατικές κινητοποιήσεις με διεκδικήσεις σε οικονομικά και άλλα προβλήματα των εργαζομένων.

Ουσιαστικά, όμως, η όποια τέτοια τάση εκφράστηκε δεν είχε άλλο προσανατολισμό και περιεχόμενο πέρα από ορισμένους αστικούς εκσυγχρονισμούς στο πολιτικό σύστημα. Ως εδώ. Δεν είχαν τα χαρακτηριστικά εξέγερσης για την ανατροπή του καπιταλισμού και της εξουσίας του στα συγκεκριμένα κράτη. Στη δε Λιβύη ήταν ακόμη πιο πίσω και από αυτή την άποψη της αντιμετώπισης λαϊκών προβλημάτων, αφού το βιοτικό τους επίπεδο δεν ήταν και ευκαταφρόνητο. Να ξαναθυμίσουμε εδώ πως μέχρι τη ΝΑΤΟική πολεμική επέμβαση δεν είχαν καν συγκροτηθεί σε ενιαία ηγεσία οι λεγόμενοι αντικαθεστωτικοί, πρώην κυβερνητικά στελέχη του καθεστώτος Καντάφι. Οι ιμπεριαλιστές (ειδικές δυνάμεις των Αγγλων και των Γάλλων που υπήρχαν στη Λιβύη πριν ξεκινήσουν οι βομβαρδισμοί), έκαναν τεράστιες προσπάθειες να τους ενοποιήσουν στοιχειωδώς και ακόμη δεν τα 'χουν καταφέρει, μαζί βεβαίως με τον εξοπλισμό και τη στρατιωτική τους εκπαίδευση.
Ρεπορτάζ του απεσταλμένου της ΝΕΤ στην περιοχή της Βεγγάζης στη Λιβύη στις 22/3/2001 ανέφερε τα εξής: Αξιωματικοί ξένης χώρας προσπαθούν να οργανώσουν τους αντικαθεστωτικούς, να τους εξοπλίσουν και αν δεν υπήρχαν τα γαλλικά αεροπλάνα, ο Καντάφι θα έκανε περίπατο. Οτι στο συγκεκριμένο σημείο που ήταν ο ρεπόρτερ οι αντικαθεστωτικοί αριθμούσαν γύρω στους 100 ανθρώπους. Στη Λιβύη επομένως είναι ολοφάνερη η ωμή ιμπεριαλιστική επέμβαση για την ανατροπή του καθεστώτος Καντάφι.
Αίμα και πετρέλαια
Γιατί όμως τα ισχυρά καπιταλιστικά κράτη με επίφαση τη δημοκρατία και την ελευθερία επεμβαίνουν στη Λιβύη; Γιατί θέλουν να επιβάλλουν αστικούς εκσυγχρονισμούς ανατρέποντας ένα δικό τους καθεστώς που μάλιστα χτύπησε αλύπητα τις κομμουνιστικές ιδέες; Δεν είναι τυχαίο ότι στη Λιβύη δεν μπόρεσε να υπάρξει κομμουνιστικό κόμμα. Μα γιατί απαιτούν αστικό πολιτικό σύστημα όμοιο με αυτό του καπιταλισμού στο δυτικό κόσμο, ώστε η ελευθερία κίνησης κεφαλαίων να γίνεται ανεμπόδιστα στα πλαίσια βεβαίως και των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων που εκφράζονται στις εξελίξεις στη Λιβύη.
Η Λιβύη είναι η μεγαλύτερη πετρελαϊκή οικονομία της Αφρικής, πιο μεγάλη ακόμη και από τη Νιγηρία και την Αλγερία. Διαθέτει αποδεδειγμένα αποθέματα πετρελαίου 46,5 δισ. βαρελιών (δεκαπλάσια από τα αιγυπτιακά), που αντιστοιχούν στο 3,5% των παγκόσμιων αποθεμάτων. Πριν ξεσπάσει ο πόλεμος, παρήγε 1,5 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως, με στόχο να φτάσει στα διπλάσια. Το πετρέλαιό της είναι εξαιρετικής ποιότητας και πολύ χαμηλού κόστους παραγωγής (μόλις ένα δολάριο το βαρέλι).
Οι άδειες έρευνας, εξόρυξης και εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων πετρελαίου γίνεται από την Κρατική Εταιρεία Πετρελαίων («National Oil Corporation») μέσω διεθνών διαγωνισμών. Οι εταιρείες που παίρνουν άδειες καλύπτουν το συνολικό κόστος των ερευνών, ενώ το κόστος ανάπτυξης πετρελαϊκών κοιτασμάτων διανέμεται μεταξύ της εταιρείας που παίρνει την άδεια και της κρατικής εταιρείας της Λιβύης. Γεγονός που σημαίνει και συμφωνία για το μοίρασμα των κερδών. Από το 2008 είχαν ξεκινήσει νέους διαγωνισμούς με στόχο την αύξηση της παραγωγής σε υπό εκμετάλλευση κοιτάσματα με τη χρήση νέων τεχνολογιών.
Η κρατική εταιρεία είχε αρχίσει να επαναδιαπραγματεύεται επίσης υπάρχουσες συμφωνίες με μεγάλα διεθνικά μονοπώλια πετρελαίου που δραστηριοποιούνται στη χώρα. Ως το 2009 είχε καταλήξει σε συμφωνία με τις ΕΝΙ (Iταλία), «Οccidental»/ OMV (ΗΠΑ/ Αυστρία), «Repso»/ «Τotal»/ OMV/ «Statoil»/ «Hydro» (Ισπανία/ Γαλλία/ Αυστρία/ Νορβηγία) και «PetroCanada» (Καναδάς). Κάθε μονοπώλιο για την ανανέωση της συμφωνίας φέρεται να έχει καταβάλει «μπόνους» 1 δισ. δολ. Στις νέες συμφωνίες που έγιναν, μειώνεται το ποσοστό που θα παίρνουν οι ξένες εταιρείες από το πετρέλαιο που εξορύσσεται. Αλλα μονοπώλια που δρουν στη Λιβύη είναι οι «Exxon Mobil», «Chevron» (ΗΠΑ) και η κινεζική CNPC, που απορροφά το 11% των λιβυκών εξαγωγών πετρελαίου. Επομένως άρχισαν να μειώνονται και τα κέρδη των διεθνικών μονοπωλίων.
Το 2007 δόθηκαν άδειες έρευνας και εκμετάλλευσης φυσικού αερίου στη Λιβύη. Τα μονοπώλια που πήραν άδειες ήταν η αγγλοολλανδικών συμφερόντων «Shell», η ρωσική «Gazprom», η αλγερινή «Sonatrach» και η πολωνική «Polski». Μέχρι το Δεκέμβρη του 2008 η λιβυκή κρατική εταιρεία είχε υπογράψει συμβόλαια με την «Occidental» (ΗΠΑ), RWE (Γερμανία), «Shell» (Ολλανδία/ Μ. Βρετανία), «Gazporm» (Ρωσία), «Sonatrach» (Αλγερία) και PGNIG (Πολωνία) -- (Στοιχεία από το Αραβοελληνικό Επιμελητήριο Εμπορίου και Ανάπτυξης).
Από τα παραπάνω φαίνεται ότι τα διεθνικά μονοπώλια δεν ήταν και τόσο ελεύθερα στη δράση τους, ότι η κρατική εταιρεία της Λιβύης έβαζε όρους, π.χ. μείωση του ποσοστού που θα παίρνουν οι ξένες εταιρείες από το πετρέλαιο που εξορύσσεται. Ουσιαστικά το κρατικό μονοπώλιο, δηλαδή η εταιρεία της Λιβύης, κάνει κουμάντο και τα άλλα μονοπώλια δεν το σηκώνουν αυτό. Κάτι έπρεπε να γίνει. Δηλαδή να τελειώνει το κρατικό μονοπώλιο, να γίνει πλήρης απελευθέρωση της Ενέργειας. Αλλά με το καθεστώς Καντάφι δεν μπορούσαν. Επρεπε να ξεμπερδεύουν, δηλαδή να εκσυγχρονιστεί το πολιτικό σύστημα. Και αυτό χωρίς επέμβαση και υποδαύλιση εσωτερικών αντιθέσεων δύσκολα γίνεται. Εστησαν λοιπόν μία κατάσταση ενδοκαθεστωτικής όξυνσης, προσδοκώντας να της δώσουν λαϊκά χαρακτηριστικά, με δήθεν εξεγέρσεις στην ανατολική Λιβύη και επικεφαλής ανθρώπους του καθεστώτος πιο βολικούς για τα διεθνικά μονοπώλια.
Να θυμίσουμε εδώ ότι αυτή η επέμβαση, αλλά και η ανάμειξη σε άλλες χώρες της περιοχής από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, είναι ενταγμένη στο ιμπεριαλιστικό σχέδιο «Μεγάλη Μέση Ανατολή» για δήθεν εκδημοκρατισμό των κρατών Μέσης Ανατολής και Βόρειας Αφρικής. Αποφασίστηκε στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στην Κωνσταντινούπολη το 2004.
Η αντισοσιαλιστική προπαγάνδα
Τα αστικά ΜΜΕ σηκώνουν την προπαγάνδα περί απελευθέρωσης του λαού της Λιβύης όταν την ίδια ώρα τον δολοφονούν οι ιμπεριαλιστές, γιατί οι ιμπεριαλιστικές σφαγές φέρνουν «ελευθερία». Εφτασαν ορισμένοι στο σημείο να ταυτίζουν το σοσιαλισμό με τέτοια βάρβαρα καθεστώτα, προκειμένου να στηρίξουν την άποψη των αστών για δημοκρατία και ελευθερία σ' αυτές τις χώρες.
Ετσι το «Εθνος» της περασμένης Τρίτης έγραφε για τον Καντάφι ότι «αν προτιμήσει να παραδοθεί ή να την "κοπανήσει" στο εξωτερικό... θα ταυτιστεί με την ύστερη φάση εκφυλισμού και διαφθοράς του καθεστώτος του. Θα περάσει έτσι στη συνομοταξία πλήρως απαξιωμένων ηγετών τύπου Χόνεκερ, Ζίβκοφ ή Σαντάμ Χουσεΐν». Την επομένη μέρα τα «Νέα» επανέρχονται στο ίδιο ακριβώς θέμα ως εξής: «Το διαφαινόμενο τέλος του συνταγματάρχη Καντάφι... συνιστά υπενθύμιση για την ευκολία με την οποία στην Ελλάδα το πολιτικό περιβάλλον της Μεταπολίτευσης διευκόλυνε την αποδοχή της βαρβαρότητας. Και τη συμπάθεια στα είδωλά της. Για έναν περίεργο λόγο δεν υπήρχε ανελεύθερο καθεστώς που να μην έχει συμπάθειες στη χώρα μας, κυρίως ανάμεσα στους οπαδούς της Αριστεράς. Καντάφι, Μιλόσεβιτς, Χότζα, Γιαρουζέλσκι, Ζίφκοφ, Τσαουσέσκου και άλλοι, στοίβαζαν σκελετούς στις ντουλάπες τους κι εδώ τους αποδίδονταν τιμές... Το ξεχωριστό με τον Καντάφι είναι ότι το καθεστώς του υπήρξε σημείο αναφοράς... και από ακροδεξιούς αξιωματικούς της ελληνικής χούντας»...
Το πρώτο ζήτημα που προκύπτει είναι ότι οι δύο αστικές εφημερίδες αναλώνουν μέρος της προπαγάνδας στήριξης της ιμπεριαλιστικής στρατιωτικής επέμβασης που πνίγει στο αίμα το λαό της Λιβύης και της στήριξης των λεγόμενων «αντικαθεστωτικών» που ήταν ηγετικά στελέχη του καθεστώτος Καντάφι με πανομοιότυπα επιχειρήματα και με πυρήνα την ταύτιση αυτών των σάπιων καθεστώτων καπιταλιστικών χωρών με το σοσιαλισμό και τους ηγέτες κομμουνιστικών κομμάτων, ανεξάρτητα από τα λάθη και τις ανεπάρκειες που οδήγησαν στην ανατροπή του. Τέτοια ταύτιση; Εκτός και αν ισχύει ότι «τα μεγάλα πνεύματα συναντώνται» ή πιο σωστά το «πνεύμα» είναι ένα και το αυτό. Δηλαδή η συγκεκριμένη προπαγάνδα εκπορεύεται από συγκεκριμένο επιτελείο.
Το δεύτερο ζήτημα είναι γιατί η επικέντρωση στην ταύτιση σοσιαλισμού με τέτοια καθεστώτα; Μα ακριβώς γιατί οι δήθεν «εξεγερμένοι», οι «αντικαθεστωτικοί» δεν έχουν στόχο την ανατροπή του καπιταλισμού. Λένε πως παλεύουν για την ελευθερία και τη δημοκρατία. Εδώ βρίσκεται και η ουσία. Η συγκεκριμένη ταύτιση πασχίζει να περάσει τη χυδαία πολιτική άποψη ότι ο σοσιαλισμός είναι βάρβαρος, ανελεύθερος και αντιδημοκρατικός. Ακριβώς γιατί κατάργησε την καπιταλιστική ιδιοκτησία μετατρέποντάς την σε κοινωνική και τον παραγόμενο πλούτο σε ιδιοκτησία των παραγωγών του, της εργατικής τάξης, του λαού και όχι των λίγων κηφήνων καπιταλιστών. Η συγκεκριμένη ταύτιση είναι πιο λάιτ εκδοχή της ταύτισης ναζισμού - κομμουνισμού. Θέλουν λοιπόν να επιβάλουν στη λαϊκή συνείδηση ότι το πραγματικό δίλημμα δεν είναι καπιταλισμός - σοσιαλισμός αλλά δημοκρατία ή ολοκληρωτισμός. Ποια δημοκρατία; Η αστική, η ιμπεριαλιστική, που συμμαχεί με καθεστώτα σαν του Καντάφι όσο βολεύει τα συμφέροντα των μονοπωλίων. Οταν δεν τα βολεύει, οργανώνουν ως αντικαθεστωτικούς πρώην συνεργάτες του καθεστώτος για να τους επιβάλλουν με την ιμπεριαλιστική πολεμική μηχανή. Και ποια ελευθερία; Την ελευθερία των καπιταλιστών να εκμεταλλεύονται τους εργάτες, τους λαούς και να τους κλέβουν τον πλούτο που παράγουν. Στόχος της συγκεκριμένης προπαγάνδας, η ενίσχυση της εξουσίας των μονοπωλίων. Μέχρι τώρα δεν υπήρχε αυτή η ελευθερία στη Λιβύη; Υπήρχε, αλλά άρχισε να τους βάζει εμπόδια.
Στόχος αυτής της άθλιας προπαγάνδας είναι η ενίσχυση της εξουσίας των μονοπωλίων επιδιώκοντας να αποτρέψουν τη χειραφέτηση της εργατικής τάξης των άλλων φτωχών λαϊκών στρωμάτων συμμάχων της εργατικής τάξης στην πάλη για την ανατροπή του καπιταλισμού από την αστική πολιτική. Να βάλουν φραγμό στον αγώνα για την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, που του τσακίζει τη ζωή, στο όνομα ότι δήθεν θα του στερήσει «δημοκρατία» και «ελευθερία».
Ποια δημοκρατία;
Η «δημοκρατία» δεν είναι αταξική. Ταυτίζεται με το ποια τάξη έχει την ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, άρα και του παραγόμενου πλούτου, ποια τάξη έχει την εξουσία. Το ίδιο και η «ελευθερία». Στον καπιταλισμό δημοκρατία, ελευθερία είναι να κλέβουν οι καπιταλιστές την υπεραξία από τους εργάτες, να μειώνουν τους μισθούς, να αυξάνουν την ανεργία, να καταργούν την ασφάλιση, να ζει στη φτώχεια και την ανασφάλεια η πλειοψηφία των ανθρώπων του μόχθου, να τους τσακίζουν όταν διεκδικούν το δίκιο τους. Το τυπικό της υπόθεσης επιλογής πολλών διαφορετικών κομμάτων είναι η επιφάνεια που κρύβει την ταξική ουσία.
Η πρόσφατη προπαγάνδα περί συναίνεσης, με αφορμή την ψήφιση του νόμου - πλαισίου για την Παιδεία από ΠΑΣΟΚ - ΝΔ - ΛΑ.Ο.Σ. - ΔΗΣΥ (Ντ. Μπακογιάννη), έδειξε και τυπικά ότι τα αστικά κόμματα ταυτίζονται στρατηγικά, γεγονός που το ΚΚΕ αποκαλύπτει από τότε που ψήφισαν τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, που ψήφισε και ο ΣΥΝ. Η «συναίνεση» δείχνει ότι στην πολιτική ζωή αναμετρώνται δυο στρατηγικές που αντανακλούν την πραγματική ταξική αντίθεση συμφερόντων. Από τη μια η ενιαία στρατηγική των αστικών κομμάτων που υπηρετεί τα συμφέροντα του κεφαλαίου, την εξουσία του, ανεξαρτήτως θώκου. Από την άλλη, η στρατηγική του ΚΚΕ που υπηρετεί τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, με τη λαϊκή συμμαχία για την οργάνωση της πάλης ενάντια στα μονοπώλια και την ανατροπή τους, την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου ως μονόδρομο για την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών. Δεν είναι τυχαίο ότι ξανατροφοδοτείται η προπαγάνδα αναγκαιότητας συναίνεσης των αστικών κομμάτων στα πλαίσια αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού συστήματος και κυβερνήσεων συνεργασίας των αστικών κομμάτων (θα αντιστοιχήσει και την ταξική αντιπαράθεση και διαπάλη στην καπιταλιστική κοινωνία), επιδιώκοντας την ολοκληρωτική υποταγή και χειραγώγηση του λαού στην αστική πολιτική, την ενίσχυση της εξουσίας των μονοπωλίων, την αντιμετώπιση των ενδοκαπιταλιστικών αντιθέσεων και των δυσκολιών διαχείρισης της κρίσης για το κεφάλαιο. Υπάρχει επίσης ανάλογη αντιστοιχία και συναίνεση των αστικών δυνάμεων ενάντια στο ταξικό εργατικό στο λαϊκό κίνημα. Αρα ποια δημοκρατία, όταν η κοινωνική μειοψηφία των καπιταλιστών εξουσιάζει και εκμεταλλεύεται την κοινωνική πλειοψηφία που είιναι η εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα μέσω δημοκρατικής επίφασης με την εκλογή του αστικού κοινοβουλίου; Πόσο δημοκρατικό είναι να ψηφίζονται και να εφαρμόζονται αντιλαϊκοί νόμοι;
Στο σοσιαλισμό η δημοκρατία είναι ακριβώς το αντίθετο. Οι εργάτες, ο λαός, οργανωμένοι στα δικά τους όργανα εξουσίας οργανώνουν την κοινωνία και την οικονομία σύμφωνα με τα συμφέροντά τους και όχι αυτά των αστών. Ασκούν την εξουσία με εκλεγμένους τους δικούς τους εκπροσώπους, που είναι ανακλητοί, και όχι τους αστούς, και ελέγχουν οι ίδιοι την οργάνωση της παραγωγής της κοινωνίας και την εξουσία τους.
Λένε πως στο σοσιαλισμό δεν υπάρχουν εκλογές και διαφορετικές επιλογές κομμάτων. Βεβαίως στο σοσιαλισμό δεν υπάρχουν διαφορετικά, αντίθετα ταξικά συμφέροντα για να υπάρχουν και διαφορετικά πολιτικά κόμματα. Αστική τάξη δεν υπάρχει, επομένως δεν υπάρχουν και αστικά κόμματα. Αλλωστε το κόμμα της εργατικής τάξης στο πρόγραμμα και την πολιτική του, εκφράζοντας τα γενικά συμφέροντα της εργατικής τάξης εκφράζει και τα συμφέροντα των συμμάχων της. Επομένως το ζήτημα εκλογής αντιπροσώπων του λαού στο σοσιαλιστικό κοινοβούλιο γίνεται από την οργανωμένη στα δικά της όργανα εξουσία.
H επαναστατική εργατική εξουσία στηρίζεται στους θεσμούς που γεννά η επαναστατική πάλη της εργατικής τάξης και των συμμάχων της. Πυρήνες της εργατικής εξουσίας είναι οι παραγωγικές μονάδες, οι τόποι εργασίας, στους οποίους θα ασκείται και ο εργατικός και κοινωνικός έλεγχος της διεύθυνσης. Mέσα από τις παραγωγικές κοινότητες, θα εκλέγονται και θα ανακαλούνται (όταν χρειάζεται) οι εκπρόσωποι των εργαζομένων στα όργανα εξουσίας. Οσον αφορά νέους που δε βρίσκονται στην παραγωγή (σπουδαστές, φοιτητές), θα παίρνουν μέρος στην εκλογή αντιπροσώπων μέσα από τις εκπαιδευτικές μονάδες. Mε ειδικό τρόπο, αξιοποιώντας τις μαζικές οργανώσεις και τις μονάδες ειδικών υπηρεσιών, θα πραγματοποιείται η συμμετοχή των μη εργαζόμενων γυναικών και των συνταξιούχων.
Θεσμοθετείται και πρακτικά εξασφαλίζεται η άσκηση του εργατικού και κοινωνικού ελέγχου, η απρόσκοπτη άσκηση κριτικής σε αποφάσεις και χειρισμούς που εμποδίζουν τη σοσιαλιστική οικοδόμηση, η απρόσκοπτη καταγγελία υποκειμενικών αυθαιρεσιών, γραφειοκρατικής στάσης στελεχών, άλλων αρνητικών φαινομένων και παρεκκλίσεων από τις σοσιαλιστικές - κομμουνιστικές αρχές.
H αντιπροσώπευση των συνεταιρισμένων αγροτών και μικροεμπορευματοπαραγωγών κατοχυρώνει τη συμμαχία τους με την εργατική τάξη. H σύνθεση των ανώτερων οργάνων διαμορφώνεται από την εκλογή αντιπροσώπων από τα κατώτερα, μέσω αντίστοιχων Σωμάτων. Εξασφαλίζεται, η πλειοψηφία των εκπροσώπων αυτών των οργάνων να προέρχεται από τους εργαζόμενους στις σοσιαλιστικές παραγωγικές μονάδες και δημόσιες κοινωνικές υπηρεσίες.
Tο ανώτατο όργανο εξουσίας είναι εργαζόμενο Σώμα - νομοθετεί και διοικεί ταυτόχρονα - στο πλαίσιο του οποίου γίνεται καταμερισμός ανάμεσα σε νομοθετικές και εκτελεστικές αρμοδιότητες. Δεν είναι Κοινοβούλιο, οι εκπρόσωποι δεν είναι μόνιμοι, είναι ανακλητοί, δεν ξεκόβονται από την παραγωγή, αλλά αποσπώνται για τη διάρκεια της θητείας τους, ανάλογα με τις ανάγκες εργασίας ως εκπροσώπων. Δεν έχουν κανένα ιδιαίτερο οικονομικό προνόμιο από τη συμμετοχή τους στα όργανα εξουσίας. Aπό το ανώτατο όργανο ορίζονται η κυβέρνηση, οι επικεφαλής των διαφόρων εκτελεστικής αρμοδιότητας τομέων (υπουργεία, διευθύνσεις, επιτροπές κλπ.). Αυτή είναι η σοσιαλιστική δημοκρατία και ελευθερία.
Ιμπεριαλιστές, οπορτουνιστές και «εξέγερση»
Οι οπορτουνιστές του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ μιλούν για εξέγερση που έφερε το «τέλος εποχής για τον Καντάφι πλέον ύστερα από τις ραγδαίες εξελίξεις των τελευταίων ημερών. Μετά από έξι μήνες, με την καθοριστική βοήθεια του ΝΑΤΟ, οι εξεγερμένοι ελέγχουν το μεγαλύτερο μέρος της Τρίπολης» («Αυγή», 23/8/2011). Ούτε πανηγυρική ανακοίνωση του ΝΑΤΟ να ήταν... Πανηγυρίζουν για την επικράτηση των «αντικαθεστωτικών» στη Λιβύη, αναγνωρίζοντας στους ιμπεριαλιστές μακελάρηδες του ΝΑΤΟ την καθοριστική συμβολή τους, όταν είναι φανερό ότι τα δεινά για το λαό της Λιβύης θα συνεχιστούν, ενώ η ελληνική κυβέρνηση συμμετέχει ενεργά στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και οι κίνδυνοι για την ειρήνη, τα κυριαρχικά δικαιώματα και την εμπλοκή της χώρας σε μια πιο γενικευμένη πολεμική σύρραξη διαρκώς αυξάνουν, αφού οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί και η επιθετικότητα στην περιοχή, για τις πηγές και τους δρόμους της ενέργειας, διαρκώς οξύνονται.
Στην ίδια ρότα η υπεύθυνη Ευρωπαϊκής Πολιτικής του ΣΥΝ δήλωσε μέσα στη βδομάδα ότι «η Λιβύη ζει ιστορικές στιγμές, καθώς γίνεται ένας ακόμη κρίκος της "αραβικής άνοιξης": Είναι η τρίτη χώρα, μετά από την Τυνησία και την Αίγυπτο, που ένα αυταρχικό, αποκομμένο από το λαό καθεστώς, ανατρέπεται από λαϊκή εξέγερση». Από μια «εξέγερση» με τη σφραγίδα των Αμερικανών και του ΝΑΤΟ εναντίον τού μέχρι πρόσφατα «εκλεκτού» τους, στρατηγού Καντάφι, σημειώνοντας ότι «σήμερα πάντως, υπό το φως των τελευταίων εξελίξεων, η κυβέρνηση εμφανίζεται εκτεθειμένη και ουραγός των γεγονότων». Ο ΣΥΝ θέλει να έχει η κυβέρνηση ακόμη μεγαλύτερο ρόλο στην ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Λιβύη, διεκδικώντας μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας για την εγχώρια πλουτοκρατία.
Ο ιμπεριαλισμός τάχθηκε με τους δήθεν εξεγερμένους, «αντικαθεστωτικούς», τους στήριξε τόσο, που έστειλε τη στρατιωτική του μηχανή εγκληματώντας κατά του λαού της Λιβύης για να τους επιβάλει. Αν οι «αντικαθεστωτικοί» της Λιβύης πάλευαν για την ανατροπή του καπιταλισμού όχι μόνο δε θα τους βοηθούσαν αλλά θα τους τσάκιζαν σώζοντας το βάρβαρο καθεστώς που θέλουν να ανατρέψουν. Τώρα το αντικαθιστούν με ένα εξίσου βάρβαρο, αλλά με περιτύλιγμα «δημοκρατίας» και «ελευθερίας».
Είναι αναφαίρετο δικαίωμα κάθε λαού να αποφασίζει ο ίδιος μόνος του, αυτός και κανένας άλλος για τις τύχες της χώρας του, για το πώς και με ποιο καθεστώς θα ζήσει, χωρίς ιμπεριαλιστικές και μάλιστα πολεμικές επεμβάσεις αποφασίζοντας ο ίδιος και τις μορφές πάλης. Αστοί και οπορτουνιστές έχουν αντίθετη, την ίδια όμως πολιτική ως θιασώτες στήριξης του καπιταλισμού.
Βεβαίως, υπάρχουν και δίκαιοι πόλεμοι, των λαών, ως απάντηση στους άδικους πολέμους. Ο δίκαιος πόλεμος, για να έχει θετικό αποτέλεσμα, πρέπει να συνδυάζεται με την πάλη κατά της εγχώριας αστικής τάξης και βεβαίως κατά του ξένου ιμπεριαλιστή.
Η ελληνική κυβέρνηση για άλλη μια φορά είναι συνένοχη στο έγκλημα. Δε θα είχε αυτή την εξέλιξη η ιμπεριαλιστική επέμβαση αν δεν είχε παραχωρηθεί η βάση της Σούδας, ενώ συμμετέχει και με άλλα μέσα στον άδικο ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Αλλωστε, παραχώρησε και στρατιωτικές δυνάμεις. Είναι άλλος ένας λόγος ο λαός να τους γυρίσει οριστικά την πλάτη και να παλέψει με το ΚΚΕ για τη δική του εξουσία. Που θα τον απαλλάξει από τη συμμετοχή στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και ενώσεις. Αλλωστε ο απεγκλωβισμός της χώρας από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς είναι η μόνη απάντηση και καθοριστική συμβολή στην ανάπτυξη της κοινής πάλης των λαών της περιοχής κατά της ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας.

Ι.
ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Συγκέντρωση του ΠΑΜΕ έξω από το Μέγαρο Μαξίμου


Συγκέντρωση του ΠΑΜΕ έξω από το Μέγαρο Μαξίμου


Συγκέντρωση έξω από το Μέγαρο Μαξίμου, όπου αρχικά ήταν προγραμματισμένη να γίνει σήμερα η σύσκεψη του πρωθυπουργού με τους αρχηγούς των κομμάτων που στηρίζουν την κυβέρνηση, πραγματοποιεί το ΠΑΜΕ.

Σε ανακοίνωσή του το ΠΑΜΕ αναφέρει:  «Βιομήχανοι, τραπεζίτες, Τρόικα, κυβέρνηση και τα κόμματα που τη στηρίζουν, θέλουν να τα αρπάξουν όλα. Καταδικάζουμε την συγκυβέρνηση του μαύρου μετώπου ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ που θέλουν να καταργήσουν ότι έχει απομείνει σε εργατικό δικαίωμα. Βάζουν στο επίκεντρο το τσάκισμα των μισθών και των συλλογικών συμβάσεων.»
 «Οι πολιτικοί υπηρέτες της πλουτοκρατίας, ΠΑΣΟΚ - Ν.Δ. - ΛΑΟΣ δυναμώνουν την ιδεολογική τρομοκρατία, προκαλούν, απειλούν και εκβιάζουν. Να ματαιώσουμε τώρα το νέο έγκλημα. Να τους ανατρέψουμε. Ολοι στον αγώνα.»

«Να γίνει καθολικό αίτημα του λαού: Να φύγει τώρα η κυβέρνηση του μαύρου μετώπου. Να σταματήσει τώρα κάθε συζήτηση για νέα μέτρα. Όχι σε νέα δανειακή σύμβαση. Όχι σε νέα μνημόνια. Να πληρώσει η πλουτοκρατία.»

«Όλοι στα συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ στις 9 Φλεβάρη σε όλες τις πόλεις της χώρας. Στην Αθήνα στις 5.30 στο Πεδίο του Άρεως. Συλλαλητήρια προετοιμασίας για πανελλαδική πανεργατική απεργία και κλιμάκωση του αγώνα» καταλήγει η ανακοίνωση.

Κόκκινη προπαγάνδα εκτοξεύθηκε από 
ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Ο Σοσιαλισμός είναι το Μέλλον!



Ο Σοσιαλισμός είναι το Μέλλον!

Από τη Συνάντηση στο Μινσκ της Λευκορωσίας, το 2007
Η Ελλάδα, που βρίσκεται σήμερα στο «μάτι του κυκλώνα» της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, και ειδικότερα η Αθήνα, των μεγάλων εργατικών και λαϊκών αγώνων των τελευταίων χρόνων, θα φιλοξενήσει από τις 9 έως τις 11 Δεκέμβρη 2011 τη13η Διεθνή Συνάντηση Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων.
Στις εργασίες της Διεθνούς Συνάντησης έχουν ήδη δηλώσει τη συμμετοχή τους74 κομμουνιστικά και εργατικά κόμματα από 58χώρες. Μεγάλος αριθμός ΚΚ θα εκπροσωπηθεί από τους ΓΓ, τους Προέδρους και άλλα μέλη των ανώτατων συλλογικών καθοδηγητικών οργάνων των κομμάτων. Συγκεκριμένα, στη Διεθνή Συνάντηση θα λάβουν μέρος 29 ΓΓ ή Πρόεδροι κομμάτων και 15 μέλη ΠΓ.
Οι εκπρόσωποι των ΚΚ θα συναντηθούν λίγους μήνες μετά τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στη Λιβύη, κι ενώ εξαπολύονται πολεμικές απειλές σε βάρος του Ιράν και εφαρμόζονται τα ιμπεριαλιστικά επεμβατικά σχέδια κατά της Συρίας. Σε μια στιγμή που εκτυλίσσεται η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, ιδιαίτερα στα ισχυρά ιμπεριαλιστικά κέντρα (ΗΠΑ, ΕΕ), οδηγώντας στην ανεργία, στην εξαθλίωση εκατομμύρια εργαζόμενους. Την ώρα που ισχυροποιούνται νέες ανερχόμενες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, με αποτέλεσμα την όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων για τις πρώτες ύλες, τους δρόμους μεταφοράς, τα μερίδια των αγορών. Τα αδιέξοδα του καπιταλιστικού συστήματος, που βρίσκεται στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο, οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι, η επίθεση στα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα καταδεικνύουν την αναγκαιότητα και επικαιρότητα του σοσιαλισμού 20 χρόνια μετά την ολοκλήρωση της αντεπανάστασης στη Σοβιετική Ενωση.
Από τη Συνάντηση στην Ινδία, το 2009
Οι παραπάνω εξελίξεις, αλλά και τα καθήκοντα που προκύπτουν για τους κομμουνιστές σ' αυτές τις σύνθετες και δύσκολες συνθήκες, για την ανάπτυξη του εργατικού και αντιιμπεριαλιστικού κινήματος, θα βρεθούν στο επίκεντρο της 13ης Διεθνούς Συνάντησης των Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων. Το θέμα της Διεθνούς Συνάντησης έχει ως εξής: «Ο Σοσιαλισμός είναι το Μέλλον! Η διεθνής κατάσταση και η εμπειρία των κομμουνιστών 20 χρόνια μετά την αντεπανάσταση στην ΕΣΣΔ. Τα καθήκοντα για την ανάπτυξη της ταξικής πάλης σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης, ιμπεριαλιστικών πολέμων, των σύγχρονων λαϊκών αγώνων και εξεγέρσεων, για τα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα, την ενίσχυση του προλεταριακού διεθνισμού και του αντιιμπεριαλιστικού μετώπου, για την ανατροπή του καπιταλισμού και την οικοδόμηση του Σοσιαλισμού».
Ανάγκη οι κομμουνιστές να συντονίσουν τη δράση τους
Το ΚΚΕ δεν κρύβει στα επίσημα ντοκουμέντα του τις εκτιμήσεις που έχει κάνει για την κατάσταση του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος. Το Κόμμα μας εκτιμά πως το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, ιδιαίτερα μετά την ανατροπή του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ και στις άλλες σοσιαλιστικές χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, βιώνει μια βαθιά ιδεολογικο-πολιτική κρίση, όπου διεξάγεται σκληρή διαπάλη ανάμεσα στις επαναστατικές κομμουνιστικές απόψεις και τις ρεφορμιστικές, οπορτουνιστικές. Ανάμεσα στη γραμμή «αντίστασης - ρήξης» και στη γραμμή «προσαρμογής - ενσωμάτωσης» στο σύστημα του ιμπεριαλισμού. Στο επίκεντρο αυτής της διαπάλης βρίσκεται η στάση απέναντι στο σοσιαλισμό που γνωρίσαμε και τις αιτίες των ανατροπών. Η επικαιρότητα του μαρξισμού - λενινισμού. Η ανάπτυξη της θεωρίας την εποχή περάσματος στο σοσιαλισμό και σε συνθήκες προσωρινής νίκης της αντεπανάστασης. Ο χαρακτήρας του Κομμουνιστικού Κόμματος. Ο χαρακτήρας του ιμπεριαλισμού. Η σχέση της πάλης σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Η πολιτική συμμαχιών, η στάση απέναντι στη σοσιαλδημοκρατία. Η στάση των κομμουνιστών στα μαζικά κινήματα. Η στάση απέναντι στην καπιταλιστική κρίση, στις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις και τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Η πολιτική έναντι των διακρατικών ιμπεριαλιστικών περιφερειακών και διεθνών ενώσεων. Ο ιστορικός ρόλος της εργατικής τάξης. Οι νομοτέλειες της σοσιαλιστικής επανάστασης και οικοδόμησης. Ο προλεταριακός διεθνισμός.
Από την περσινή Συνάντηση στη Νότια Αφρική
Tο KKE έχει αναλάβει σημαντικές πρωτοβουλίεςγια να βγει το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα απ' αυτήν την κατάσταση και να χαράξει επαναστατική στρατηγική. Στην κατεύθυνση αυτή πριν από 13 χρόνια ξεκίνησε τις Διεθνείς Συναντήσεις των ΚΚ, που βρήκαν μεγάλη και θερμή ανταπόκριση κι από δεκάδες άλλα ΚΚ, που καταλαβαίνουν την αναγκαιότητα οι κομμουνιστές να μπορούν να ανταλλάσσουν εκτιμήσεις, να συζητούν τις εξελίξεις και τα καθήκοντα που βρίσκονται μπροστά, να ανταλλάσσουν πείρα, αλλά και να συντονίζουν την κοινή δράση. Αυτές οι ετήσιες Διεθνείς, που ξεκίνησαν στην Αθήνα, καθιερώθηκαν ως ένα σημαντικό διεθνές γεγονός για το κομμουνιστικό κίνημα. Δεν διοργανώνονται πλέον από ένα ΚΚ, αλλά από μια Ομάδα Εργασίας ΚΚ και μετά από την Αθήνα, όπου πραγματοποιήθηκαν επί 7 συνεχή χρόνια, συνεχίστηκαν σε Λισαβόνα (Πορτογαλία), Mινσκ (Λευκορωσία), Σάο Πάολο (Βραζιλία), Νέο Δελχί (Ινδία), Τσουάνι (Νότια Αφρική). Φέτος, μετά από ένα «ταξίδι» σε 5 πρωτεύουσες άλλων κρατών και σε 4 ηπείρους (Ευρώπη, Αμερική, Ασία, Αφρική), επιστρέφουν (για φέτος) στην Αθήνα.
Στην απόφαση αυτή σημαντικό ρόλο έπαιξε η αναγνώριση της σημασίας των εργατικών - λαϊκών αγώνων που αναπτύσσονται στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια από το ΚΚΕ, αλλά και από το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο (ΠΑΜΕ), τις άλλες λαϊκές συσπειρώσεις. Το σύνθημα που το Μάη του 2010 πρόβαλε το ΚΚΕ στην Ακρόπολη, καλώντας τους λαούς να ξεσηκωθούν, έγινε «σήμα κατατεθέν» των αγώνων που αναπτύχθηκαν και η πάλη του ΚΚΕ έγινε γνωστή πλατιά, παρά την προσπάθεια αποσιώπησης των διεθνών μέσων ενημέρωσης. Μάλιστα, ορισμένες δυνάμεις ή και τηλεοπτικά δίκτυα (όπως, π.χ., το ιταλικό δίκτυο «7») επεδίωξαν να σβήσουν το ποιος απηύθυνε αυτό το κάλεσμα από το Βράχο της Ακρόπολης. Οι μεγάλοι εργατικοί αγώνες που ακολούθησαν και συνεχίζονται μέχρι και σήμερα αποτελούν πηγή έμπνευσης και ελπίδας για τους κομμουνιστές κι άλλους αγωνιστές σε πολλές χώρες του κόσμου, όπως φαίνεται κι από τα μηνύματα αλληλεγγύης που φτάνουν στην έδρα της ΚΕ του Κόμματός μας.
Η σημασία των Διεθνών Συναντήσεων

Στη βάση αυτών των Συναντήσεων καθιερώθηκε το «Ενημερωτικό Δελτίο» των ΚΚ, που εκδίδεται στα αγγλικά, ενώ υπάρχει σήμερα και λειτουργεί η ιστοσελίδα του SOLIDNET(www.solidnet.org), όπου κάθε ΚΚ μπορεί να δημοσιοποιεί τις ενέργειές του, τις εκτιμήσεις και τα ντοκουμέντα του. Στη βάση του έχει οργανωθεί κι ένασύστημα ταχείας αλληλοενημέρωσης των ΚΚ, που βοηθάει και στην έγκαιρη τοποθέτηση των ΚΚ για σοβαρά διεθνή ζητήματα, όπως έγινε πρόσφατα με τον πόλεμο στη Λιβύη, όπου την Κοινή Ανακοίνωση που εκδόθηκε με πρωτοβουλία του ΚΚΕ υπέγραψαν 64 κόμματα.
Επιπλέον, στη βάση των κοινών δράσεων που συμφωνούνται στις Διεθνείς Συναντήσεις, τα ΚΚ αναπτύσσουν κοινές πρωτοβουλίες ενάντια στον αντικομμουνισμό, για την ενίσχυση της αλληλεγγύης στους εργατικούς αγώνες, την ενίσχυση των διεθνών αντιιμπεριαλιστικών οργανώσεων, την αλληλεγγύη με τη σοσιαλιστική Κούβα, με λαούς που αγωνίζονται, όπως είναι ο λαός της Παλαιστίνης.
Από την άποψη αυτή, οι Διεθνείς Συναντήσεις προσφέρουν μια μοναδική δυνατότητα ανταλλαγής πείρας και απόψεων ανάμεσα στα κομμουνιστικά κόμματα που συμμετέχουν, ενώ η Ομάδα Εργασίας των ΚΚ, που φροντίζει από κοινού για τον τόπο, την ημερομηνία και το θέμα της Διεθνούς Συνάντησης, έχει πλέον αναλάβει και το ρόλο του συντονισμού των κοινών δράσεων, που αποφασίζονται στις Διεθνείς Συναντήσεις.
Για να ξεπεραστεί η κρίση του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος
1η Διεθνής Συνάντηση στην Αθήνα, το Μάη του 1998
Βεβαίως, είναι φανερό πως αυτές οι βαθιές διαφορές, στις οποίες αναφερθήκαμε παραπάνω, δεν μπορούν να ξεπεραστούν μέσα από τις Διεθνείς Συναντήσεις, αφού οι αποκλείσεις είναι μεγάλες. Ωστόσο, είναι χρήσιμο κι εποικοδομητικό οι κομμουνιστές από δεκάδες χώρες να κουβεντιάζουν αυτές τις διαφορές, αφού, όπως είναι γνωστό, βρισκόμαστε σε μια φάση όπου πολλά ΚΚ χρειάστηκε μετά τις ανατροπές στις σοσιαλιστικές χώρες να ξεκινήσουν την κομματική οικοδόμηση από την αρχή. Σε δύσκολες συνθήκες και συχνά κάτω από απαγορεύσεις και διώξεις να προωθήσουν την επεξεργασία των προγραμματικών αρχών τους, της τακτικής και στρατηγικής τους.
Ετσι, η διαπάλη που διεξάγεται στις γραμμές του κομμουνιστικού κινήματος δεν αναιρεί τη σημασία των Διεθνών Συναντήσεων, όπως και των περιφερειακών Συναντήσεων (των ΚΚ της Βαλκανικής, της Ανατολικής Μεσογείου, Ερυθράς Θάλασσας και Περσικού κ.ά.), καθώς και των θεματικών συναντήσεων, των διμερών επαφών, που αποτελούν δοκιμασμένες μορφές, που βοηθούν την ανασυγκρότηση του κομμουνιστικού κινήματος στις σημερινές συνθήκες.
Την ίδια ώρα, η εμφάνιση και η δράση στην Ευρώπη του οπορτουνιστικού μορφώματος του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ), που προωθεί τη μετάλλαξη των ΚΚ και προβάλλει τη διαχειριστική λογική στο πλαίσιο του συστήματος, επιβάλλει την ανάγκη να επιταχυνθούν οι διαδικασίες, με συγκεκριμένα, σταθερά, πρακτικά βήματα, συγκρότησης και διαμόρφωσης του κομμουνιστικού πόλου, μιας διακριτής δηλαδή παρουσίας κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων, κομμουνιστικών δυνάμεων που δουλεύουν δραστήρια στην κατεύθυνση ενιαίας επαναστατικής στρατηγικής του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος.
Η πρωτοβουλία της ΔΚΕ
Σ' αυτήν την κατεύθυνση, έχει διαμορφωθεί η «Διεθνής Κομμουνιστική Επιθεώρηση»(ΔΚΕ), στην οποία συμμετέχουν τα θεωρητικά περιοδικά ή εφημερίδες 11 κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων [«Ετούντ Μαρξίστ» (Κόμμα Εργασίας Βελγίου), «Ντεμπάτε Αμπιέρτο» (Κομμουνιστικό Κόμμα Βενεζουέλας), «Κομμουνιστική Επιθεώρηση» (Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας), «Προπουέστα Κομμουνίστα» (Κομμουνιστικό Κόμμα των Λαών της Ισπανίας), «Σοσιαλίστ Λάτβιι» (Σοσιαλιστικό Κόμμα Λετονίας), «Τσάιτουνγκ φομ Λετσεμπούργκερ φολεκ» (Κομμουνιστικό Κόμμα Λουξεμβούργου), «Ελ Κομμουνίστα» (Κόμμα των Κομμουνιστών, Μεξικό), «Σζαμπαντσάγκ» (Ουγγρικό Κομμουνιστικό Εργατικό Κόμμα), «Μαρξίσμ ι Σοβρεμένοστ» (Ενωση Κομμουνιστών Ουκρανίας), «Σοβέτσκι Σαγιούζ» (Κομμουνιστικό Εργατικό Κόμμα Ρωσίας), «Γκελενέκ» (Τουρκικό Κομμουνιστικό Κόμμα)], που έχουν δεσμευτεί σε ένα πλαίσιο αρχών.
Η ΔΚΕ, που εκδίδεται μέσα από μια σύνθετη, αλλά ουσιαστική και συντροφική διαδικασία, με ευθύνη της Συντακτικής Επιτροπής της, προβάλλει την ανάγκη της «υπεράσπισης των αρχών του μαρξισμού - λενινισμού, του προλεταριακού διεθνισμού, την αναγκαιότητα της σοσιαλιστικής επανάστασης, της δικτατορίας του προλεταριάτου και της οικοδόμησης της σοσιαλιστικής κοινωνίας». Τα ΚΚ, που πήραν την πρωτοβουλία συγκρότησής της, επιδιώκουν μ' αυτόν τον τρόπο να συμβάλουν στη θεωρητική και ιδεολογική ανασύνταξη του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος σε στέρεη μαρξιστική - λενινιστική βάση, παρά τις όποιες διαφορετικές προσεγγίσεις έχουν σε ζητήματα τακτικής και στρατηγικής, δημιουργώντας σε κρίσιμα ιδεολογικά ζητήματα ένα κοινό μέτωπο. Οπως σημειώνεται στην ιδρυτική της Διακήρυξη: «Η θεωρητική και ιδεολογική ανασύνταξη του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί χωρίς αταλάντευτη διαπάλη ενάντια στα ρεύματα που δρουν μέσα στο εργατικό κίνημα, όπως η σοσιαλδημοκρατία, κάθε είδος οπορτουνισμού στο ίδιο το κομμουνιστικό κίνημα, ρεβιζιονισμού, ρεφορμισμού, εθνικισμού, κοσμοπολιτισμού του κεφαλαίου και του φιλελευθερισμού. Εκθέτουμε λοιπόν τις θέσεις μας, την αντίληψή μας, την κριτική μας της υπάρχουσας υποχώρησης και διαστρέβλωσης του μαρξισμού ανοιχτά σε όλο το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα και συμβάλλουμε στο να ανοίξει μια ουσιαστική συζήτηση στις γραμμές του για το θεωρητικό και ιδεολογικό προσανατολισμό του».
Στα Ελληνικά κυκλοφορεί από τη «Σύγχρονη Εποχή» το 2ο τεύχος της ΔΚΕ, που είναι αφιερωμένο στα ζητήματα του σοσιαλισμού.
Η επικαιρότητα και αναγκαιότητα του σοσιαλισμού
Μπροστά στα αδιέξοδα του καπιταλισμού μπαίνει στα ΚΚ το σημαντικό καθήκον να οργανώσουν την πάλη της εργατικής τάξης, των λαϊκών στρωμάτων στην αντιλαϊκή λαίλαπα των κυβερνήσεων και των ιμπεριαλιστικών οργανισμών. Αυτό το καθήκον είναι δεμένο με την πάλη για τη νέα σοσιαλιστική - κομμουνιστική κοινωνία, αφού έτσι το ΚΚ πολλαπλασιάζει και προετοιμάζει τις δυνάμεις του, αλλά και ζυμώνει μέσα στις εργατικές μάζες τη δική του πολιτική πρόταση, που 'ναι σε ρήξη με την εξουσία των μονοπωλίων, με την ενσωμάτωση της χώρας στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις και στοχεύει στη δημιουργία μιας κοινωνίας χωρίς την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
Πριν από 20 χρόνια τα αντεπαναστατικά γεγονότα στην ΕΣΣΔ και στις άλλες χώρες έδωσαν «λαβή» στον ταξικό μας αντίπαλο να κάνει λόγο για το «τέλος της Ιστορίας», θεωρώντας πως δεν είναι δυνατό κάποιο άλλο κοινωνικο-πολιτικό σύστημα πέρα από αυτό του καπιταλισμού. Η γιγαντιαία ιδεολογική αντικομμουνιστική επίθεση που εκτυλίχτηκε (και στην οποία έπαιξαν δραστήριο ρόλο διάφορες οπορτουνιστικές δυνάμεις του πρώην ευρωκομμουνιστικού ρεύματος, των τροτσκιστών κ.ά.) είχε ως αποτέλεσμα να κλονιστεί η ελπίδα, το όραμα της δυνατότητας μιας άλλης κοινωνίας και να ενισχυθούν σε παγκόσμιο επίπεδο οι δυνάμεις που ψάχνουν τη λύση στο πλαίσιο της μεταρρύθμισης του καπιταλισμού, και όχι της ανατροπής του. Η αναζωογόνηση του σοσιαλιστικού ιδανικού στις λαϊκές συνειδήσεις μπορεί να δώσει ώθηση και νέα ποιοτικά χαρακτηριστικά στους αγώνες των εργαζομένων, να συμβάλει στον απεγκλωβισμό και στη μαζική αμφισβήτηση του καπιταλιστικού συστήματος, να δυναμώσει η ταξική πάλη.
Το ΚΚΕ με μεγάλη προσοχή μελέτησε για αρκετά χρόνια την πλούσια θετική και αρνητική εμπειρία του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ. Το Κόμμα μας μέσα από συλλογικές διαδικασίες κατέληξε στο 18ο Συνέδριό του σε Απόφαση, που θέτει και εμπλουτίζει τις βασικές θέσεις του Κόμματος για τη σοσιαλιστική - κομμουνιστική κοινωνία. Στην Απόφαση παρουσιάζονται οι αιτίες, πολιτικές - οικονομικές - κοινωνικές, που οδήγησαν στην ανατροπή του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ. Βγαίνουν χρήσιμα συμπεράσματα για τη σοσιαλιστική επανάσταση και οικοδόμηση, για τη στρατηγική του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος τις τελευταίες δεκαετίες πριν τη διάλυση της ΕΣΣΔ. Οι εκτιμήσεις του ΚΚΕ (που μεταφράστηκαν στα αγγλικά, αραβικά, γαλλικά, γερμανικά, ισπανικά, ιταλικά, ρωσικά) χαιρετίστηκαν από αρκετά ΚΚ, ενώ δεν έλειψαν και οι επιθέσεις που δέχτηκαν από δυνάμεις του οπορτουνισμού. Οχι τυχαία! Αφού το ζήτημα της σοσιαλιστικής προοπτικής βρίσκεται στο επίκεντρο της ιδεολογικής διαπάλης. Οπορτουνιστικές δυνάμεις, στο όνομα του λεγόμενου «σοσιαλισμού του 21ουαιώνα», αμφισβητούν θεμελιακές αρχές του σοσιαλισμού - κομμουνισμού, της εργατικής εξουσίας, όπως είναι η κοινωνικοποίηση των βασικών μέσων παραγωγής, ο κεντρικός σχεδιασμός, ακόμη και την ανάγκη επαναστατικής ανατροπής του καπιταλισμού. Σε μεγάλο βαθμό, οι ίδιες δυνάμεις είναι επηρεασμένες από την αστική αντίληψη για τη «δημοκρατία» και παραμένουν εγκλωβισμένες στην άρνηση της προσφοράς της Οχτωβριανής Επανάστασης και της συνεισφοράς του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε στον 20ό αιώνα.
Το ΚΚΕ θεωρεί πως από τα κορυφαία καθήκοντα του κομμουνιστικού ιδεολογικού μετώπου είναι να αποκατασταθεί στα μάτια των εργαζομένων η αλήθεια για το σοσιαλισμό του 20ού αιώνα, χωρίς εξιδανικεύσεις, αντικειμενικά και απαλλαγμένη από τις συκοφαντίες της αστικής τάξης. Η υπεράσπιση των νομοτελειών του σοσιαλισμού και, ταυτόχρονα, η υπεράσπιση της προσφοράς του σοσιαλισμού του 20ού αιώνα απαντούν στις οπορτουνιστικές θεωρίες περί «μοντέλων» του σοσιαλισμού προσαρμοσμένων στις «εθνικές» ιδιομορφίες, αλλά και στην ηττοπαθή λαθολογία. Η υπεράσπιση αυτής της προσφοράς γίνεται από το ΚΚΕ και άλλα Κομμουνιστικά και Εργατικά Κόμματα και στις Διεθνείς Συναντήσεις των ΚΚ και οπωσδήποτε συμβάλλει στη συγκρότηση του κομμουνιστικού πόλου στο διεθνές κίνημα.
Η συκοφαντία και η αντικομμουνιστική σταυροφορία δεν μπορούν να κρύψουν για πολύ την αλήθεια. Ο αντικομμουνισμός, που στοιχείο του είναι και το ξαναγράψιμο της Ιστορίας, αποτελεί και ένδειξη φόβου της αστικής τάξης. Επιβεβαιώθηκε ότι δεν υπάρχει υπερταξικός ή τρίτος δρόμος ανάπτυξης. `Η θα υπηρετεί τον ιμπεριαλισμό, δηλαδή τη διαχείριση του καπιταλιστικού συστήματος, ή θα υπηρετεί το λαό. Η εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα δε θα μείνουν καθηλωμένα στο χτες. Στην εργατική τάξη, ιδιαίτερα στις νέες γενιές της, όπως και στις νέες γενιές των λαϊκών στρωμάτων, αξίζει μόνο ένα μέλλον, αυτό που φοβάται ο ιμπεριαλισμός: Το σοσιαλιστικό - κομμουνιστικό.

Του
Ελισαίου ΒΑΓΕΝΑ*
Ο Ελισσαίος Βαγενάς είναι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και υπεύθυνος του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων


ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Μάταιες οι προσπάθειες εξανθρωπισμού του ιμπεριαλισμού



Μάταιες οι προσπάθειες εξανθρωπισμού του ιμπεριαλισμού
Πρόσφατα, στα πλαίσια του 21ου Συνεδρίου του ΑΚΕΛ, πραγματοποιήθηκε στη Λευκωσία Διεθνής Συνάντηση με θέμα: «Ο αγώνας της Αριστεράς κι η πάλη των λαών για παγκόσμια ειρήνη και ασφάλεια ενάντια στην ιμπεριαλιστική Τάξη Πραγμάτων». Στη συνάντηση, που διοργάνωσε και φιλοξένησε το ΑΚΕΛ, συμμετείχαν Κομμουνιστικά, Εργατικά κι άλλα κόμματα, που είχαν προσκληθεί στο συνέδριο του συγκεκριμένου κόμματος.
Η αντιπαράθεση των απόψεων, που ακούστηκαν στη συγκεκριμένη συνάντηση, γύρω από τις διεθνείς εξελίξεις, προσφέρει αρκετή «τροφή» για σκέψη σχετικά με τις δύο γραμμές, που συγκρούονται και στα ζητήματα αυτά.
Στη μια κατεύθυνση κινούνταν τοποθετήσεις κομμάτων, που έψαχναν την διασφάλιση της ειρήνης και της ασφάλειας μέσα από τον «εκδημοκρατισμό» των διεθνών θεσμών, στους οποίους κυριαρχούν οι ιμπεριαλιστές. Στην αντίπερα όχθη, η κατεύθυνση που αποκάλυπτε πως όσο υπάρχει ιμπεριαλισμός, οι ενώσεις του, θα υπάρχουν ανταγωνισμοί για το φυσικό πλούτο, τα μερίδια των αγορών, τους δρόμους μεταφοράς κ.ά., κάτι που θα οδηγεί αναπόφευκτα σε πολέμους, αφού «ο πόλεμος είναι η συνέχεια της πολιτικής με άλλα (συγκεκριμένα με βίαια) μέσα»[1]. Η αντίληψη αυτή τόνιζε την ανάγκη ανάπτυξης του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα σε σύγκριση με τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς κι ενώσεις, του απεγκλωβισμού της κάθε χώρας απ' αυτούς.
Οπορτουνισμός: η «ουρά» της σοσιαλδημοκρατίας
Ετσι, π.χ. ο εκπρόσωπος του ΣΥΝ, κάλεσε στο να «διεκδικήσουμε ένα πανευρωπαϊκό σύστημα ασφάλειας με βάση τον ΟΑΣΕ και τις αρχές του», ενώ για την ανάγκη «εκδημοκρατισμού» των διεθνών σχέσεων έκανε λόγο ο εκπρόσωπος του ΚΚ Κίνας. Στην ίδια «ρότα» κινήθηκε κι ο βουλευτής του Σοσιαλιστικού Κόμματος Ολλανδίας και Πρόεδρος της «Ενωμένης Ευρωπαϊκής Αριστεράς» στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης, Τίνι Κοξ, ο οποίος, αφού εκθείασε το Συμβούλιο της Ευρώπης, για την «προστασία των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων», κάλεσε σε «διαρθρωτική μάχη για την προώθηση του κράτους δικαίου» σε εθνικό και διεθνές επίπεδο.
Οι παραπάνω απόψεις είναι βαθιά επηρεασμένες από τη λογική της σοσιαλδημοκρατίας, που καλλιεργεί την αντίληψη πως μπορεί να εξασφαλιστεί η ειρήνη κι η ασφάλεια, μέσα από μια «νέα αρχιτεκτονική» των διεθνών σχέσεων, χωρίς δηλαδή να πειραχτούν τα θεμέλια του καπιταλιστικού συστήματος, χωρίς να απαντηθούν οι αιτίες που οδηγούν σε πολέμους. Αυτές οι απόψεις διατηρούν μια θεσμολάγνα στάση απέναντι στον ΟΗΕ, στον ΟΑΣΕ, ξεχνώντας πως φτιάχτηκαν κάτω από άλλους, ευνοϊκότερους συσχετισμούς δύναμης, όσο υπήρχαν η ΕΣΣΔ και οι άλλες σοσιαλιστικές χώρες. Ξεχνούν πως ακόμη και τότε, που κάποιες αποφάσεις τους έδρασαν ως «φραγμός» στα ιμπεριαλιστικά σχέδια, δεν ήταν δυνατό να αλλάξουν την αρπακτική φύση του ιμπεριαλισμού, με αποτέλεσμα πολλές διακηρύξεις κι αποφάσεις τους να μείνουν στα χαρτιά. Αλήθεια, όμως, για ποια «θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα» μπορεί να γίνει λόγος σήμερα σε μια ΕΕ με 23 εκατομμύρια ανέργους και δεκάδες άλλα με ελαστικές μορφές απασχόλησης, σε μια ΕΕ με 7 χώρες να απαγορεύονται τα ΚΚ ή τα σύμβολά τους;
Την ίδια ώρα η αναφορά του εκπροσώπου του ΣΥΝ στην ανάγκη «διάλυσης του ΝΑΤΟ», επιβεβαίωσε την ορθότητα της Ανακοίνωσης του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, που εκδόθηκε λίγες μέρες πριν και συγκεκριμένα πως: «Το αίτημα της διάλυσης του ΝΑΤΟ,όταν προβάλλεται από ορισμένες οπορτουνιστικές δυνάμεις, χωρίς να μπαίνει ως στόχος η πάλη για την αποδέσμευση των χωρών μας από το ΝΑΤΟ, ηχεί ως ευχολόγιο παπάδων παρά ως στόχος πάλης του κινήματος».
Για το ρόλο της ΕΕ κι άλλων ανερχόμενων δυνάμεων
Οι σοσιαλδημοκρατικές κι οπορτουνιστικές δυνάμεις δεν συγκρατιούνται από το να εκθειάζουν την ΕΕ, παρουσιάζοντας, ούτε λίγο ούτε πολύ την ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα ως «εισαγόμενο φρούτο» από τις ΗΠΑ, που όπως είπε ο εκπρόσωπος του ΣΚ Ολλανδίας, επιδίωξαν με τον Μπους να επιβάλλουν την «μονομερή Pax Americana». Οι ίδιοι είναι που ζητούν να «αυτονομηθεί» η ΕΕ από το ΝΑΤΟ, γιατί δήθεν έτσι θα μπορέσει να παίξει ρόλο «αντίβαρου» στις ΗΠΑ και στο ΝΑΤΟ. Κάνουν δηλαδή πως ξεχνούν πως στην πράξη όλες οι χώρες της ΕΕ είναι και χώρες του ΝΑΤΟ. Πως η ΕΕ κινείται από τις ίδιες αρχές κι αξίες, που κινείται και το ΝΑΤΟ, κάτι που δεν είναι «ανακάλυψη» του ΚΚΕ, αλλά τονίζεται με κάθε ευκαιρία στα υλικά και της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Το πού μπορεί να οδηγήσει αυτή η λογική της επιλογής του «καλού» ιμπεριαλιστή, από τον «κακό», ανάγλυφα διαφάνηκε στην εξωπραγματική ομιλία του εκπροσώπου του ΚΚ ΗΠΑ, που μεταξύ άλλων δήλωσε πως η «κυβέρνηση Ομπάμα έχει σημειώσει μεγάλη πρόοδο και είχε πολλές επιτυχίες...».
Οι λαοί δεν μπορεί να μπαίνουν στη λογική επιλογής διαχειριστή του συστήματος, ούτε του ποια ιμπεριαλιστική οργάνωση είναι δήθεν πιο ... «ανθρωπιστική». Στην πραγματικότητα ΝΑΤΟ κι ΕΕ είναι δύο ιμπεριαλιστικοί οργανισμοί που δρουν σε βάρος των λαών, τόσο όταν δρουν από κοινού, όσο κι όταν δρουν αυτοτελώς.
Στον αντίποδα της ευρω-υποταγής και της επιλογής ιμπεριαλιστή κινήθηκε η τοποθέτηση του ΚΚΕ, αλλά κι άλλων ΚΚ. Οπως υπογράμμισε ο εκπρόσωπος του ΚΚ Τουρκίας: «Δεν υπάρχει κανένας λόγος να είμαστε αισιόδοξοι για την Ευρωπαϊκή Ενωση».
Την ίδια ώρα, ωστόσο, πρέπει να σημειωθεί πως εκτός από τις αυταπάτες που καλλιεργούν οι δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας και του οπορτουνισμού για την ΕΕ, αναπτύσσονται κι ανάλογες αυταπάτες για ανερχόμενες δυνάμεις, όπως η Ρωσία, η Κίνα, η Βραζιλία. Η θεωρία του μαρξισμού-λενινισμού κι η πραγματικότητα μας διδάσκουν πως η ΕΕ, ή οι άλλες μεγάλες καπιταλιστικές χώρες - αναδυόμενες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, δεν μπορούν να αντικαταστήσουν το φιλειρηνικό ρόλο που έπαιζε στο παρελθόν η ΕΣΣΔ. Οχι για λόγους ισχύος, αλλά εξαιτίας της διαφορετικής ταξικής τους φύσης, απ' αυτήν που είχε η Σοβιετική Ενωση, που ήταν το πρώτο εργατικό κράτος στον κόσμο.
Αυτά τα ζητήματα ανέδειξε η τοποθέτηση του Ελισαίου Βαγενά, μέλους της ΚΕ κι Υπεύθυνου του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ του ΚΚΕ, που εκπροσώπησε το Κόμμα στη συγκεκριμένη Συνάντηση του ΑΚΕΛ και την οποία δημοσιεύουμε.
[1] Β. Ι. Λένιν: «Σοσιαλισμός και πόλεμος». Απαντα, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», τ. 26, σελ. 322.


Σελίδα 12
ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:


Ο αντιιμπεριαλιστικός αγώνας εντάσσεται στην πάλη για το σοσιαλισμό
Ομιλία του Γ. Μαρίνου, μέλους του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, για τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, στη Βόρεια Αφρική, στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο, στα Βαλκάνια, στο Διεθνές Σεμινάριο που διοργανώθηκε στο πλαίσιο του 37ου Φεστιβάλ ΚΝΕ - «Οδηγητή»
Με τη συμμετοχή εκπροσώπων από τις κομμουνιστικές, αντιιμπεριαλιστικές νεολαίες που συμμετέχουν στο 37ο Φεστιβάλ ΚΝΕ - Οδηγητή, πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή το πρωί στην Πετρούπολη, το Διεθνές Σεμινάριο. Στο σεμινάριο χαιρέτισαν ο γραμματέας του ΚΣ της ΚΝΕ, Θοδωρής Χιώνης, ο πρόεδρος της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Δημοκρατικών Νεολαίων,Τιάγκο Βιέρα και ο Δήμαρχος Πετρούπολης,Θωμάς Κοτσαμπάς.
Ο «Ρ» παρουσιάζει σήμερα την εισηγητική ομιλία που έκανε ο Γ.Μαρίνος, μέλος του ΠΓ της ΚΕ. Σημείωσε:
«Ευχαριστούμε πολύ τους σ/φους από τις Κομμουνιστικές Νεολαίες, την ΠΟΔΝ, τα αντιιμπεριαλιστικά κινήματα που τιμούν με την παρουσία τους το 37o Φεστιβάλ ΚΝΕ - «Οδηγητή», το οποίο αποτελεί ένα πολύ σημαντικό πολιτικό, πολιτιστικό γεγονός που ξεπερνάει τα όρια της Ελλάδας και συμβάλλει στην αντιιμπεριαλιστική πάλη.
Θεωρούμε αυτή τη συζήτηση για τις εξελίξεις στην περιοχή μας επίκαιρη και αναγκαία, πολύ περισσότερο που αυτή γίνεται σε περίοδο έντασης της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας, όξυνσης των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών που διαμορφώνουν μια πολύ επικίνδυνη κατάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο.
Κατάσταση, η οποία, στις συνθήκες της βαθιάς, συγχρονισμένης καπιταλιστικής κρίσης υπερσυσσώρευσης κεφαλαίων που αναζητούν δρόμους αξιοποίησης, χαρακτηρίζεται από την όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων και μπορεί να οδηγήσει ακόμα και σε γενικευμένες πολεμικές αναμετρήσεις, ως συνέχεια των ιμπεριαλιστικών πολέμων που έχουν εξαπολυθεί στη Γιουγκοσλαβία, στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ και τη Λιβύη.
Απο τις εργασίες του Σεμιναρίου
Είναι γεγονός ότι δυναμώνουν οι απειλές της Τουρκίας ενάντια στην Κύπρο, οξύνονται οι σχέσεις ανάμεσα στην Τουρκία και το Ισραήλ, ενισχύεται η επιθετικότητα του Ισραήλ ενάντια στον παλαιστινιακό λαό, στο Λίβανο και στην Αίγυπτο, βρίσκεται σε εξέλιξη σχέδιο ιμπεριαλιστικής επέμβασης στη Συρία, που, εκτός της αποσταθεροποίησης και της ανατροπής της κυβέρνησης, στοχεύει στη διαμόρφωση όρων για επίθεση στο Ιράν, με πρόσχημα το πυρηνικό του πρόγραμμα.
Ο ανταγωνισμός για το μοίρασμα της λείας διαδέχεται τον πόλεμο στη Λιβύη μετά την κατάσταση που διαμορφώθηκε με την ανατροπή του καθεστώτος Καντάφι από την πολεμική επίθεση που εξαπέλυσαν το ΝΑΤΟ και η ΕΕ, με τη στήριξη της ελληνικής κυβέρνησης που διέθεσε για άλλη μια φορά τις στρατιωτικές βάσεις, το ελληνικό έδαφος για τους ιμπεριαλιστικούς σκοπούς.
Οι εξελίξεις αυτές τονίζουν ότι η περιοχή μας, η περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής, η γενικότερη περιοχή που περιλαμβάνει τον Περσικό Κόλπο, τα Βαλκάνια, την Κασπία, είναι περιοχή μεγάλης στρατηγικής σημασίας, γιατί διαθέτει τεράστια αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου, περιλαμβάνει σημαντικούς ενεργειακούς δρόμους και βασικούς θαλάσσιους διαύλους.
Αυτήν την περιοχή εκμεταλλεύονται ήδη μεγάλοι, μονοπωλιακοί, οικονομικοί όμιλοι ισχυρών ιμπεριαλιστικών και περιφερειακών κρατών, που ανταγωνίζονται για τον έλεγχο και την εκμετάλλευση του ενεργειακού πλούτου, ενισχύεται συνεχώς ο αγώνας δρόμου ανάμεσα στις ΗΠΑ, στη Γαλλία, στη Μεγάλη Βρετανία, στη Γερμανία, στην Τουρκία και το Ισραήλ, στη Ρωσία και στην Κίνα που τα τελευταία χρόνια έχουν διεισδύσει με πολύμορφες επιχειρηματικές δραστηριότητες στην περιοχή.
Κομβικό ζήτημα η ανάλυση του ιμπεριαλισμού
Η ανάλυση που κάνει το ΚΚΕ στηρίζεται στις μαρξιστικές - λενινιστικές θέσεις για τον ιμπεριαλισμό, που είναι το ανώτατο, μονοπωλιακό στάδιο του καπιταλισμού με χαρακτηριστικό στοιχείο την επιθετική εξάπλωση των μονοπωλίων, τη διεθνοποίηση του κεφαλαίου, την αντίδραση σε όλους τους τομείς.
Η ανάλυση του ΚΚΕ παίρνει υπόψη της ότι ο ιμπεριαλισμός είναι σύστημα στο οποίο συμμετέχουν τα καπιταλιστικά κράτη, με βάση το επίπεδο ανάπτυξης, καταλαμβάνοντας ανάλογα με την οικονομική, πολιτική και στρατιωτική τους δύναμη, συγκεκριμένη θέση στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα, διεκδικώντας για τα δικά τους μονοπώλια την καλύτερη δυνατή θέση, σε μια πορεία ισορροπιών και ανταγωνισμών, δημιουργίας αξόνων και αντιαξόνων, αναδιατάξεων λόγω της αλλαγής του συσχετισμού δύναμης.
Καμιά αστική τάξη, καμιά πολιτική δύναμη που υπηρετεί τα συμφέροντα των καπιταλιστών δεν είναι αθώα. Οι συμμαχίες, μόνιμες οι προσωρινές, η μεταπήδηση σε άλλες συμμαχίες, η ένταξη σε ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, όπως το ΝΑΤΟ, η Ευρωπαϊκή Ενωση ή άλλες περιφερειακές συμμαχίες αποσκοπούν στην αποτελεσματικότερη εξυπηρέτηση των συμφερόντων των αστικών τάξεων.
Με αυτά τα μεθοδολογικά εργαλεία αντιμετωπίζουμε τις εξελίξεις στην περιοχή μας και θέλουμε να θέσουμε στη σημερινή συνάντηση ορισμένες θέσεις που αφορούν πρόσφατα γεγονότα.
Για Αίγυπτο, Τυνησία
Πρώτο, σχετικά με τις εξελίξεις στην Αίγυπτο, στην Τυνησία.
Αναμφισβήτητα στις χώρες αυτές αναπτύχθηκαν εργατικοί, λαϊκοί αγώνες, εξεγέρθηκε ένα μεγάλο μέρος του λαού, ιδιαίτερα μεσαία στρώματα και νεολαία, κατά της φτώχειας, της ανεργίας, της διαφθοράς, της καταπίεσης που επέβαλαν τα καθεστώτα Μουμπάρακ και Μπεν Αλι, των οποίων τα κόμματα συμμετείχαν στη Σοσιαλιστική Διεθνή, που έχει πρόεδρο τον Ελληνα πρωθυπουργό, κ. Παπανδρέου.
Το ΚΚΕ στήριξε τη λαϊκή πάλη και ερμηνεύει τις εξελίξεις ως αποτέλεσμα του συνδυασμού εσωτερικών και εξωτερικών παραγόντων, με κυρίαρχους τους εσωτερικούς.
Τμήματα της αστικής τάξης συμμετείχαν και συμμετέχουν στη διαδικασία των αλλαγών, με σκοπό τόσο τον εκσυγχρονισμό της οικονομικής βάσης και την απελευθέρωση κλάδων και τομέων της οικονομίας που παραμένουν υπό κρατικό έλεγχο, όσο και την αστικο-κοινοβουλευτική προσαρμογή του πολιτικού συστήματος, ώστε να αντιστοιχηθεί με την ανάπτυξη της καπιταλιστικής οικονομίας.
Η εκτίμηση αυτή δεν υποτιμά το ρόλο των ΗΠΑ, που έχουν συνδέσει τα συμφέροντά τους με την περιοχή και δουλεύουν, στα πλαίσια έντονων ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, στη βάση του σχεδίου «Νέα, Μεγάλη Μέση Ανατολή», για να ισχυροποιήσουν τη θέση τους, να προωθηθεί η διαδικασία του αστικού εκσυγχρονισμού, προετοιμάζοντας μεταβατικές πολιτικές λύσεις, οι οποίες δεν αποκλείουν το λεγόμενο «πολιτικό Ισλάμ», κατά το παράδειγμα της Τουρκίας.
Το Κόμμα δε χρησιμοποιεί τον όρο επανάσταση, γιατί αυτή είναι βαθύτερη έννοια που αφορά αλλαγή κοινωνικής τάξης στην εξουσία.
Η επανάσταση είναι το ζητούμενο, μπορεί να εκδηλωθεί σε συνθήκες επαναστατικής κατάστασης και απαιτεί πραγματικά ισχυρό επαναστατικό κομμουνιστικό κόμμα, προετοιμασμένη, ταξικά προσανατολισμένη εργατική τάξη, αποφασισμένη να παλέψει για την ανατροπή του παλιού, του εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού καθεστώτος, για την οικοδόμηση της νέας κοινωνίας του σοσιαλισμού - κομμουνισμού.
Για τη Λιβύη
Δεύτερο, σχετικά με τις εξελίξεις στη Λιβύη. Το ΚΚΕ δεν είχε καμία σχέση με το καθεστώς του Καντάφι, που πολέμησε τους κομμουνιστές και δεν επέτρεψε τη δημιουργία κομμουνιστικού κόμματος. Ομως, η πολιτική αρχών του ΚΚΕ, η συνεπής αντιιμπεριαλιστική του στάση εκφράζεται με τον αγώνα κατά του ιμπεριαλιστικού πολέμου, την απαίτηση να σταματήσουν αμέσως οι βομβαρδισμοί και κάθε είδους στρατιωτικές επιχειρήσεις, να απεμπλακεί η Ελλάδα.
Στη Λιβύη, διεξήχθη ένας ακόμα άδικος ιμπεριαλιστικός πόλεμος που έγινε για τον έλεγχο των κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου, για τον έλεγχο της περιοχής, εκδηλώνοντας την αντίδραση ισχυρών ιμπεριαλιστικών κρατών, όπως οι ΗΠΑ, Γαλλία και Μεγάλη Βρετανία, σε επιλογές του καθεστώτος Καντάφι να υποβαθμίσει το ρόλο μονοπωλιακών ομίλων των κρατών αυτών και να αναβαθμίσει τις σχέσεις της Λιβύης με την Κίνα, τη Ρωσία, γενικότερα με τις χώρες του BRIC.
Οι εξελίξεις αυτές δεν έχουν καμία σχέση με τα συμφέροντα του λιβυκού λαού, ο οποίος υποφέρει τόσο από την αστική τάξη και το καθεστώς της, όσο και από την ιμπεριαλιστική επέμβαση. Αυτοί που ηγούνται των αντικαθεστωτικών είναι κατά κανόνα στελέχη που υπηρέτησαν το καθεστώς Καντάφι, στηρίχτηκαν και προετοιμάστηκαν από τις ΗΠΑ, τη Γαλλία και τη Βρετανία, που διέθεσαν και διαθέτουν στρατιωτικά επίλεκτα τμήματα για να διαμορφώσουν το έδαφος που θα τους επιτρέψει να προωθήσουν τα δικά τους συμφέροντα.
Το μοίρασμα των ενεργειακών κοιτασμάτων και η διεκδίκηση γενικότερων επιχειρηματικών δραστηριοτήτων γίνεται σε περιβάλλον όξυνσης των αντιθέσεων και των ανταγωνισμών, με ενδεχόμενη όξυνση της κατάστασης σε περίπτωση που γίνουν πράξη θέσεις στελεχών των αντικαθεστωτικών για παραγκωνισμό της Κίνας και της Ρωσίας, των οποίων μεγάλοι οικονομικοί, καπιταλιστικοί όμιλοι έχουν κάνει επενδύσεις και έχουν συνάψει συμβόλαια δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Οι ισχυρισμοί που μιλούν για νομιμοποίηση της ιμπεριαλιστικής επίθεσης από τις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ είναι επικίνδυνοι και πρέπει να αντιμετωπιστούν αποφασιστικά από τους λαούς, οι οποίοι με δική μας ευθύνη είναι ανάγκη να ενημερωθούν ότι ο ΟΗΕ έχει τεθεί από χρόνια στην υπηρεσία των ιμπεριαλιστικών σχεδίων, ιδιαίτερα μετά τις αντεπαναστατικές ανατροπές στη Σοβιετική Ενωση και στις άλλες σοσιαλιστικές χώρες.
Το Διεθνές Δίκαιο, στο οποίο εκφράζεται ο διεθνής συσχετισμός δύναμης που έχει γίνει πολύ αρνητικός για τους λαούς, χρησιμοποιείται για να στηρίξει την ιμπεριαλιστική επιθετικότητα.
Για τη Συρία
Τρίτο, οι εξελίξεις στη Συρία είναι μέρος του ιμπεριαλιστικού σχεδίου που προωθεί αναδιατάξεις στην περιοχή.
Στεκόμαστε κριτικά στην πολιτική του ΜΠΑΑΘ και της κυβέρνησης Ασαντ, καυτηριάζουμε αντιλαϊκά μέτρα που εφαρμόζει ή μέτρα που περιορίζουν την πολιτική και συνδικαλιστική δράση.
Αλλά η τοποθέτησή μας παίρνει υπόψη ότι στη Συρία διεξάγεται αναμέτρηση για τη διαχείριση της εξουσίας, με την επέμβαση ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, με την επέμβαση της Τουρκίας, της Σαουδικής Αραβίας, στο πλευρό των αντικαθεστωτικών που στον πυρήνα τους βρίσκονται οι «αδελφοί Μουσουλμάνο». Πρόκειται για επέμβαση στα εσωτερικά της Συρίας και αυτό παραβιάζει το βασικό κανόνα ότι υπεύθυνος για τις εξελίξεις στη χώρα είναι ο συριακός λαός.
Η αστική και οπορτουνιστική προπαγάνδα της «Αραβικής Ανοιξης»
Θέλουμε να τονίσουμε ότι χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή στους ισχυρισμούς περί «Αραβικής Ανοιξης», που στην Ελλάδα χρησιμοποιούν παραπλανητικά αστικές και οπορτουνιστικές δυνάμεις.
Οι κομμουνιστές δεν μπορούν να υποστηρίζουν άκριτα την κάθε πολιτική αλλαγή. Εξετάζουμε το ρόλο των κοινωνικών τάξεων, των πολιτικών δυνάμεων, παίρνουμε υπόψη το περιεχόμενο των πολιτικών θέσεων. Μετράμε αν οι αλλαγές υπηρετούν τα λαϊκά συμφέροντα και στη βάση αυτή δεν μπορούμε να επικροτήσουμε τη θέση ότι οι αντικαθεστωτικοί στη Λιβύη, που ανέβηκαν στην εξουσία με τους ιμπεριαλιστικούς βομβαρδισμούς και οι θέσεις τους είναι αντιδραστικές, ή οι αντικαθεστωτικοί στη Συρία, που οργανώνονται και στηρίζονται από ξένες, ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, είτε η στρατιωτική διοίκηση της Αιγύπτου και η κυβέρνηση της Τυνησίας είναι φορείς της κοινωνικής προόδου.
Αντίθετα, υποστηρίζουμε ότι τα Κομμουνιστικά Κόμματα και τα Αντιιμπεριαλιστικά Κινήματα, η εργατική τάξη, οι λαϊκές δυνάμεις έχουν υποχρέωση να αξιοποιούν τη μια ή την άλλη ιστορική στιγμή, διαφυλάσσοντας την αυτοτέλειά τους από την αστική τάξη και τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, για να δυναμώσουν τον ταξικό αγώνα, τον αντιμονοπωλιακό - αντιιμπεριαλιστικό αγώνα και να διαμορφώσουν συμμαχίες με κατεύθυνση την εργατική, λαϊκή εξουσία, το σοσιαλισμό.
Για το ρόλο της Τουρκίας
Τέταρτο, η αστική τάξη της Τουρκίας αξιοποιεί την οικονομική και στρατιωτική της ισχύ, διεκδικεί στρατηγικό ρόλο στο ενεργειακό πεδίο, ρόλο ισχυρής περιφερειακής δύναμης και δουλεύει στη βάση σχεδίου για την επέκταση των τουρκικών μονοπωλιακών συμφερόντων στα Βαλκάνια, στον Καύκασο, στη Μαύρη Θάλασσα, στη Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή για να αποσπάσει μεγαλύτερο μερίδιο από τους φυσικούς πόρους και τις αγορές της περιοχής, αξιοποιώντας και το θρησκευτικό αίσθημα.
Αυτήν την ώρα διατηρείται η τουρκική κατοχή στο 37% της Κύπρου και η τουρκική κυβέρνηση με προκλήσεις και απειλές στρέφεται κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας, κατά των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κύπρου, του δικαιώματος να καθορίσει και να εκμεταλλευτεί την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ).
Καταδικάζουμε τις απειλές που εκτοξεύει η τουρκική κυβέρνηση κατά της Κύπρου, είμαστε σε ετοιμότητα και χαιρόμαστε πολύ που αυτές τις μέρες στην Ινσταμπούλ συναντιούνται τα αντιιμπεριαλιστικά, φιλειρηνικά κινήματα από την Τουρκία, την Κύπρο και την Ελλάδα για να συζητήσουν τις εξελίξεις και να οργανώσουν την πάλη.
Το ΚΚΕ στηρίζει τον αγώνα του κυπριακού λαού και τις προσπάθειες του Προέδρου της Δημοκρατίας για Κύπρο ενιαία, ανεξάρτητη, σε μια ομοσπονδιακή, διζωνική, δικοινοτική λύση, με μία και μόνη κυριαρχία και διεθνή προσωπικότητα, χωρίς ξένες βάσεις και στρατεύματα, κοινή πατρίδα των Τουρκοκύπριων και Ελληνοκύπριων, χωρίς ξένους εγγυητές και προστάτες.
Πέμπτο, σημαντικό στοιχείο των εξελίξεων είναι η ένταση των σχέσεων Τουρκίας - Ισραήλ. Οι αιτίες της έντασης δεν περιορίζονται στην ισραηλινή επίθεση στο πλοίο «MaviMarmara», του στολίσκου αλληλεγγύης στη Γάζα. Αλλά συνδέονται με την αντιπαράθεση δύο ισχυρών περιφερειακών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων για τον έλεγχο της περιοχής.
Εχουμε υποχρέωση να ενημερώσουμε, να διαφωτίσουμε τους λαούς και να κατανοηθεί ότι οι κινήσεις, οι λεονταρισμοί της Τουρκίας απέναντι στο Ισραήλ δεν εκφράζουν τα λαϊκά συμφέροντα, αλλά τα συμφέροντα της τουρκικής αστικής τάξης και τα γενικότερα σχέδια που υπηρετούν το στόχο για τη «Νέα Μέση Ανατολή».
Αντιπαλεύουμε τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς
Το ΚΚΕ αντιπαλεύει τη συμμετοχή της ελληνικής κυβέρνησης στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, αντιπαλεύει την επιθετικότητα της Τουρκίας και του Ισραήλ, τις πολιτικοστρατιωτικές συμφωνίες της ελληνικής κυβέρνησης με το Ισραήλ, συμφωνίες που ενισχύονται συνεχώς και αποτελούν τη βάση κοινών στρατιωτικών ασκήσεων που προετοιμάζουν το έδαφος για επιθετικές στρατιωτικές ενέργειες κατά του Ιράν, στρέφονται κατά των λαών της περιοχής, κατά του παλαιστινιακού λαού.
Το κόμμα μας υποστηρίζει σταθερά τον αγώνα του παλαιστινιακού λαού και πρόσφατα, με νέα πρωτοβουλία, ανέδειξε στην Ελλάδα και στην Παλαιστίνη το αίτημα για αναγνώριση του παλαιστινικού κράτους στα σύνορα του 1967, με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ, ως κράτους - μέλους του ΟΗΕ.
Χαιρετίζουμε την συνεχιζόμενη προσπάθεια του Παγκόσμιου Συμβουλίου Ειρήνης και της Παγκόσμια Ομοσπονδίας Δημοκρατικών Νεοαλαιών που θα επισκεφτούν τις επόμενες μέρες την Παλαιστίνη.
Εκτο, παρακολουθούμε στενά την πορεία των ελληνοτουρκικών σχέσεων, στις οποίες συνυπάρχει το στοιχείο της οικονομικής, πολιτικής συνεργασίας και του ανταγωνισμού, στα πλαίσια του αγώνα δρόμου των αστικών τάξεων για την αναβάθμιση της θέσης των δύο κρατών στην ιμπεριαλιστική «πυραμίδα».
Το ΚΚΕ αντιμετωπίζει το θέμα του ορυκτού, του ενεργειακού πλούτου του Αιγαίου από τη σκοπιά της προοπτικής της λαϊκής εξουσίας και οικονομίας, που είναι βασική προϋπόθεση για την αξιοποίηση των πλουτοπαραγωγικών πόρων της χώρας προς όφελος του λαού.
Ετσι, αντιτασσόμαστε στην πολιτική των ελληνικών κυβερνήσεων, την πολιτική των υποχωρήσεων από αυτά που προβλέπουν οι διεθνείς συμβάσεις και ιδιαίτερα η Σύμβαση για το Δίκαιο στη Θάλασσα του 1982, η οποία καταγράφει ότι τα νησιά έχουν υφαλοκρηπίδα και Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) και καθορίζει τα Χωρικά Υδατα στα 12 ναυτικά μίλια, ζήτημα το οποίο η Τουρκία αντιμετωπίζει ως αιτία πολέμου.
Η πολύχρονη εμπειρία αποδεικνύει πόσο ψεύτικοι και παραπλανητικοί είναι οι ισχυρισμοί αστικών και οπορτουνιστικών δυνάμεων, που ισχυρίζονταν ότι η ένταξη της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ, που παρεμβαίνει στην περιοχή χρησιμοποιώντας την «κοινή πολιτική ασφάλειας και άμυνας» θα απέτρεπε εντάσεις και ανταγωνισμούς, θα εξασφάλιζε τα κυριαρχικά δικαιώματα.
Η ουσία είναι ότι η συμμετοχή των δύο κρατών στο ΝΑΤΟ έχει διαμορφώσει ήδη καθεστώς συνδιαχείρισης στο Αιγαίο και οι παρεμβάσεις των ιμπεριαλιστικών οργανισμών ενισχύουν τη λογική της αμφισβήτησης των συνόρων.
Το ΚΚΕ είναι σταθερά προσανατολισμένο στην ανάπτυξη της φιλίας, της διεθνιστικής αλληλεγγύης ανάμεσα στην εργατική τάξη και στους λαούς Ελλάδας και Τουρκίας, στηρίζει τη στάση του στην αρχή του προλεταριακού διεθνισμού.
Η λύση για τους δύο λαούς βρίσκεται στην ανατροπή της αιτίας που γεννά αντιθέσεις, συγκρούσεις, πολεμικές συρράξεις. Κι αυτή η αιτία δεν είναι άλλη από τα καπιταλιστικά υπερκέρδη.
Εβδομο, παρακολουθούμε με προσοχή και ανησυχία τις εξελίξεις στα Βαλκάνια στα οποία δυναμώνει ο ανταγωνισμός των αστικών τάξεων και ο εθνικισμός, ισχυροποιείται η ιμπεριαλιστική παρουσία με την ένταξη των κρατών των Δυτικών Βαλκανίων στην ΕΕ και την επέκταση του ΝΑΤΟ στην περιοχή.
Σημαντικό ζήτημα είναι η απόσχιση του Κοσσόβου, που προέκυψε μετά την αμερικανοΝΑΤΟική επίθεση κατά της Γιουγκοσλαβίας το 1999 και το διαμελισμό αυτής της χώρας.
Συχνά στην επικαιρότητα έρχονται οι σχέσεις της Ελλάδας με τη FYROM, την πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας.
Το ΚΚΕ, από πολλά χρόνια πριν, στη βάση αρχών και ενάντια στο κυρίαρχο ρεύμα, υποστήριξε ότι η εμμονή στην ονοματολογία ήταν και είναι πολιτική επικίνδυνη και αδιέξοδη. Θεωρούμε ότι σε μια διαπραγμάτευση για εξεύρεση κοινώς αποδεκτής λύσης, στην οποία περιλαμβάνεται με οποιονδήποτε τρόπο το όνομα Μακεδονία και όποια παράγωγα, αυτό θα πρέπει ρητά να γίνει αποδεκτό μόνο ως γεωγραφικός προσδιορισμός.
Ζητάμε να μπει τέλος στην αλυτρωτική προπαγάνδα, να υπάρξει αμοιβαία αναγνώριση του απαραβίαστου των συνόρων, της εδαφικής ακεραιότητας και κυριαρχίας των δύο χωρών.
Η ιστορική πείρα διδάσκει ότι η αστική τάξη και οι ιμπεριαλιστικές ενώσεις αξιοποιούν υπαρκτά μειονοτικά ζητήματα ή και δημιουργούν ανύπαρκτα μειονοτικά προβλήματα, για να διασπούν τους λαούς, για να περνούν την πολιτική του «διαίρει και βασίλευε».
Πάλη για εργατική λαϊκή εξουσία
Το ΚΚΕ απευθύνεται στην εργατική τάξη, στους λαούς της περιοχής και τονίζει πως τα συμφέροντά τους ταυτίζονται με τον κοινό αντιιμπεριαλιστικό - αντιμονοπωλιακό αγώνα, για την αποδέσμευση από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, ΝΑΤΟ - ΕΕ, την απομάκρυνση των ξένων στρατιωτικών βάσεων και των πυρηνικών, την αποτροπή εγκατάστασης της λεγόμενης αντιπυραυλικής ασπίδας ΗΠΑ - ΝΑΤΟ με ευθύνη των αστικών τάξεων Τουρκίας και Ελλάδας, την επιστροφή των στρατιωτικών δυνάμεων από τις ιμπεριαλιστικές αποστολές και την ένταξη αυτού του αγώνα στον αγώνα για την εργατική, λαϊκή εξουσία, δηλαδή για το σοσιαλισμό. Αυτό είναι το κρίσιμο ζήτημα.
Η πάλη για το σοσιαλισμό καθορίζει όλα τα άλλα, τους καθημερινούς στόχους πάλης του εργατικού - λαϊκού κινήματος, καθορίζει την πολιτική των συμμαχιών που συμβάλλουν στη συγκέντρωση και την προετοιμασία λαϊκών δυνάμεων για σκληρές ταξικές αναμετρήσεις.
Μόνο όταν τα βασικά μέσα παραγωγής γίνουν περιουσία του λαού, κοινωνική ιδιοκτησία, και η οικονομία αναπτυχθεί με κεντρικό σχεδιασμό και εργατικό, λαϊκό κοινωνικό έλεγχο, μπορούν να εξαλειφθούν οι αιτίες που προκαλούν την ανεργία, τη φτώχεια και να ικανοποιηθούν οι λαϊκές ανάγκες.
Στο έδαφος αυτό μπορούν να ζήσουν οι λαοί ειρηνικά, δημιουργικά και να αξιοποιήσουν για δικό τους όφελος τις πλουτοπαραγωγικές πηγές που θα είναι λαϊκή περιουσία. Σε διαφορετική περίπτωση, θα συνεχίζεται ο φαύλος κύκλος των καπιταλιστικών κρίσεων και των πολέμων, αποκαλύπτοντας με οδυνηρό τρόπο πόσο απατηλό και επικίνδυνο είναι το σύνθημα του «Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς» (ΚΕΑ) και γενικότερα των οπορτουνιστικών δυνάμεων, που λέει «ο άνθρωπος πάνω από τα κέρδη», αφού αναμφισβήτητα όσο θα διατηρούνται η καπιταλιστική βαρβαρότητα και τα καπιταλιστικά κέρδη, η εργατική τάξη, οι λαοί θα βιώνουν την εκμετάλλευση και την καταπίεση.
Οι κομμουνιστές καταδικάζουν τους άδικους, ιμπεριαλιστικούς πολέμους, γνωρίζοντας ότι οι πόλεμοι, που είναι η συνέχεια της πολιτικής με άλλα βίαια μέσα, είναι αναπόφευκτοι όσο η κοινωνία είναι χωρισμένη σε τάξεις, όσο υπάρχει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
Η αντικατάσταση του πολέμου από την ειρήνη προς όφελος των λαών, δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς την αντικατάσταση του καπιταλισμού από το σοσιαλισμό, γιατί η ιμπεριαλιστική ειρήνη προετοιμάζει τους νέους ιμπεριαλιστικούς πολέμους.
Το κόμμα μας αντιτίθεται στη λογική που προβάλλει ως εναλλακτική λύση το λεγόμενο «πολυπολικό κόσμο», γιατί πίσω από αυτήν την τοποθέτηση αποσιωπάται η ταξική ουσία των κρατών, κρύβεται η ταξική ουσία του ιμπεριαλισμού, που είναι η ύπαρξη και ανάπτυξη των μονοπωλίων και οι λαοί καλούνται να επιλέξουν ιμπεριαλιστή.
Αυτό που κρίνει και καθορίζει το χαρακτήρα ενός κράτους είναι ο χαρακτήρας των σχέσεων παραγωγής που μπορεί να είναι καπιταλιστικές ή σοσιαλιστικές. Από τη στιγμή που αναπτύσσονται και επικρατούν οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, το κράτος αυτό, ανεξάρτητα από την ιστορική του διαδρομή, είναι καπιταλιστικό, είναι ενταγμένο στο ιμπεριαλιστικό σύστημα και οι λαοί βιώνουν τις συνέπειες.
Αυτές οι δοκιμασμένες θέσεις της μαρξιστικής - λενινιστικής κοσμοθεωρίας πρέπει να απασχολήσουν ακόμα περισσότερο τα Κομμουνιστικά Κόμματα, τις Κομμουνιστικές Νεολαίες, τις Αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις, να συζητηθούν ουσιαστικά μέσα στους λαούς, ώστε να δυναμώσει η επαναστατική αντίληψη σε αντιπαράθεση με τις αστικές και οπορτουνιστικές δυνάμεις που καθορίζουν την πολιτική τους με βάση το στόχο της διατήρησης του εκμεταλλευτικού καθεστώτος.
Μ' αυτές τις θέσεις το ΚΚΕ δίνει καθημερινά σκληρές μάχες για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, των λαϊκών στρωμάτων, της νεολαίας που προέρχεται από τις λαϊκές οικογένειες, σε αναμέτρηση με την αντιλαϊκή πολιτική της σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και των άλλων αστικών κομμάτων, σε σύγκρουση με την Ευρωπαϊκή Ενωση, τη διακρατική ιμπεριαλιστική ένωση που στρέφεται κατά των λαών.
Στην Ελλάδα εκδηλώνεται με ιδιαίτερη ένταση η συγχρονισμένη, βαθιά καπιταλιστική κρίση, κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου που οι αιτίες της βρίσκονται στην καπιταλιστική αναρχία και ανισομετρία, στην όξυνση της βασικής αντίθεσης του συστήματος ανάμεσα στον κοινωνικό χαρακτήρα της παραγωγής και της εργασίας και στην ατομική, καπιταλιστική ιδιοποίηση των αποτελεσμάτων τους.
Το ΚΚΕ αντιπαλεύει τις θέσεις των αστικών και οπορτουνιστικών κομμάτων που διαστρεβλώνουν τις αιτίες της κρίσης και περιορίζουν την κριτική τους στο «νεοφιλελευθερισμό», αθωώνοντας τη σοσιαλδημοκρατία και το ίδιο το καπιταλιστικό εκμεταλλευτικό σύστημα που η κρίση και οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι δείχνουν ότι έχει ξεπεράσει τα ιστορικά του όρια.
Το ΚΚΕ, το ΠΑΜΕ, το ταξικό κίνημα και οι αγωνιστικές συσπειρώσεις που στηρίζει το κόμμα μας, στην αγροτιά, στους μικρούς επαγγελματοβιοτέχνες και εμπόρους, στις γυναίκες και στη νεολαία, πρωταγωνιστούν στην ταξική πάλη, πρωταγωνίστησαν στις πάνω από 20 πανελλαδικές απεργίες που έχουν οργανωθεί τα δύο τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, στις κλαδικές απεργίες, στα δεκάδες συλλαλητήρια, στις καταλήψεις κυβερνητικών κτιρίων, στους πολύμορφους αγώνες, σε σύγκρουση με την αντιλαϊκή πολιτική, με αιτήματα που εκφράζουν τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες, με σύνθημα: Την κρίση να πληρώσει η πλουτοκρατία, ο λαός δεν έχει καμία ευθύνη για την κρίση, τα ελλείμματα και το χρέος.
Μέσα σ' αυτόν τον αγώνα ενισχύεται το κύρος του ΚΚΕ και του ταξικού κινήματος, δυναμώνει η προσπάθεια για την ανάπτυξη των ταξικών αγώνων, για την συγκέντρωση και προετοιμασία εργατικών, λαϊκών δυνάμεων με κατεύθυνση την πάλη για την εξουσία.
Η στήριξη αυτού του αγώνα, η αλληλεγγύη που εκφράζεται από Κομμουνιστικά Κόμματα, Κομμουνιστικές Νεολαίες, Αντιιμπεριαλιστικά Κινήματα είναι σημαντική και εκφράζουμε σε όλους τις θερμές ευχαριστίες του ΚΚΕ.

ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)

TOP READ