6 Φεβ 2012

KKE 1997


Καλπάζουν στα ύψη και φέτος τα ελλείμματα
Στο α' τετράμηνο του 1997 το εμπορικό έλλειμμα έφτασε τα 6,3 δισ. δολάρια (αύξηση 7,2%) και το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών στα 2,3 δισ. δολάρια (αύξηση 21,3%)
Νέα διεύρυνση των ελλειμμάτων του εμπορικού ισοζυγίου και του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών εκδηλώθηκε το τετράμηνο Γενάρης - Απρίλης 1997, γεγονός που επιβεβαιώνει τη γενικότερη περιθωριοποίηση και υποβάθμιση της ελληνικής οικονομίας, στα πλαίσια της συμμετοχής της στην Ευρωπαϊκή Ενωση και γενικότερα στο διεθνή καπιταλιστικό καταμερισμό εργασίας. Παράλληλα τα κερδοσκοπικά κεφάλαια συνέχισαν να εισρέουν στη χώρα μας, χάρη των υψηλών αποδόσεων που προσφέρει το δημόσιο και ο ιδιωτικός τομέας.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος, το εμπορικό έλλειμμα της χώρας το τετράμηνο Γενάρης - Απρίλης, έφτασε τα 6,3 δισ. δολάρια, έναντι 5,9 και 5,5 δισ. δολάρια το αντίστοιχο διάστημα των 1996 και 1995.
Η διεύρυνση του ελλείμματος οφείλεται στις αυξημένες εισαγωγές καυσίμων σε σχέση με το 1996 και στη μείωση των εξαγωγών τη χώρας. Ειδικότερα, οι δαπάνες για καύσιμα το τετράμηνο ανήλθαν σε 1,15 δισ. δολάρια έναντι 870 εκατ. δολάρια το 1996, ενώ η αξία των εξαγωγών (συμπεριλαμβανομένων και των καυσίμων) μειώθηκε από 1,95 δισ. δολάρια σε 1,7 δισ. δολάρια. Αντίθετα η αξία των εισαγωγών (χωρίς καύσιμα) παρουσίασε μικρή μείωση από 7 δισ. δολάρια το 1996 σε 6,88 δισ. δολάρια το 1997.
Μειωμένα παρουσιάζονται τόσο τα έσοδα από Αδηλους Πόρους, όσο και οι δαπάνες για Αδηλες Πληρωμές που κατέβαλε η χώρα. Τα έσοδα από Αδηλους Πόρους μειώθηκαν από 6,2 δισ. δολάρια το 1996 σε 6 δισ. δολάρια το 1997. Μειωμένα παρουσιάζονται τα έσοδα από το ταξιδιωτικό συνάλλαγμα, τις μεταφορές, τα εργατικά και μεταναστευτικά εμβάσματα, καθώς και οι καθαρές μεταβιβάσεις από την Ευρωπαϊκή Ενωση. Οι δε δαπάνες για Αδηλες Πληρωμές μειώθηκαν από 2,2 δισ. δολάρια το 1996 σε 1,99 δισ. δολάρια το 1997. Μεγάλη μείωση από 1,02 δισ. δολάρια το 1996 σε 767 εκατ. δολάρια το 1997 παρουσίασε ο λογαριασμός "Τόκοι, Μερίσματα, Κέρδη" που εξάγονται από τη χώρα μας. Το δε θετικό ισοζύγιο των άδηλων συναλλαγών παρουσίασε ελαφρά βελτίωση από 4,02 δισ. δολάρια σε 4,04 δισ. δολάρια το 1997.
Το ισοζύγιο των άδηλων συναλλαγών, δεν μπόρεσε να καλύψει τη διαφορά του εμπορικού ελλείμματος, με αποτέλεσμα το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών να αυξηθεί από 1,88 δισ. δολάρια το 1996 σε 2,3 δισ. δολάρια το 1997.
Στην κίνηση κεφαλαίων στον ιδιωτικό τομέα, τα κερδοσκοπικά κεφάλαια (τα οποία παρουσιάζονται σαν "επιχειρηματικά") παρουσίασαν αύξηση καθώς τα υπόλοιπά τους, στο τέλος του Απρίλη ανήλθαν σε 1,96 δισ. δολάρια, έναντι 1,8 δισ. δολάρια το 1996. Ο μακροπρόθεσμος δανεισμός του δημοσίου ήταν αρνητικός επειδή οι πληρωμές τοκοχρεολυσίων ήταν μεγαλύτερες από τα νέα συναφθέντα δάνεια, ενώ ο καθαρός βραχυπρόθεσμος δανεισμός ανήλθε σε 71,5 εκατ. δολάρια. Τέλος, τα συναλλαγματικά διαθέσιμα της χώρας στο τέλος Απρίλη ανέρχονταν σε 18,4 δισ. δολάρια.

ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

KKE 1998


Συνεχής διεύρυνση των ελλειμμάτων
Τα 5 δισ. δολάρια άγγιξε το 1997 το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών της χώρας και τα 18,3 δισ. δολάρια το εμπορικό έλλειμμα. Μόλις το 22,7% των εισαγωγών καλύπτονται από τις εξαγωγές
Σχεδόν τα 5 δισ. δολάρια άγγιξε το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών το 1997, ενώ το εμπορικό έλλειμμα εκτινάχτηκε στα 18,3 δισ. δολάρια. Η εξέλιξη αυτή επιβεβαιώνει τη συνεχή χειροτέρευση της ελληνικής οικονομίας στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ενωσης, κύρια χαρακτηριστικά της οποίας είναι η υποβάθμιση των εξαγωγικών της επιδόσεων, καθώς και η εισαγωγική επέλαση εμπορευμάτων και υπηρεσιών, κυρίως από τις χώρες της Ενωσης, όπου υποτίθεται πως θα κυριαρχούνταν από τα ελληνικά προϊόντα. Τα ελλείμματα του ισοζυγίου πληρωμών αποτελούν και τον καλύτερο καθρέφτη των ελλειμματικών εμπορικών σχέσεων της Ελλάδας με τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης, δεδομένου ότι οι ενδοκοινοτικές εμπορικές σχέσεις καλύπτουν το 70% των διεθνών οικονομικών σχέσεων της χώρας. Δε θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε ότι η βασική αιτία των εξωτερικών ελλειμμάτων της χώρας εντοπίζεται στις ανισομερείς οικονομικές της σχέσεις με τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης.
Τα ελλείμματα - εκφρασμένα σε δολάρια - θα ήταν μεγαλύτερα, αν κατά το 1997 δεν είχε σημειωθεί η μεγάλη ανατίμηση του δολαρίου ως προς τη δραχμή. Η ανατίμηση αυτή "απορρόφησε", ένα μεγάλο μέρος των ελλειμμάτων του εμπορικού ισοζυγίου και του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών, καθώς το ανατιμημένο δολάριο εκφράζεται με περισσότερες δραχμές.
Σύμφωνα με τα αναλυτικά στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδας:
  • Το εμπορικό έλλειμμα της χώρας στο τέλος του 1997 ανήλθε στα 18.271 εκατ. δολάρια, έναντι 18.366 εκατ. δολαρίων το 1996.
Συνολικά η αξία των εισαγωγών εμπορευμάτων και υπηρεσιών έφτασε τα 23.643 εκατ. δολάρια, ενώ η αντίστοιχη αξία των εξαγωγών ανήλθε στα 5.372 εκατ. δολάρια. Δηλαδή η αξία των εξαγωγών μόλις κάλυψε το 22,7% της αξίας των εισαγόμενων εμπορευμάτων και υπηρεσιών.
  • Το ισοζύγιο άδηλων συναλλαγών παρουσίασε το 1997 πλεόνασμα 13.438 εκατ. δολαρίων, έναντι πλεονάσματος 13.826 εκατ. δολαρίων το 1996. Παραδοσιακά, τα τελευταία χρόνια το πλεόνασμα του ισοζυγίου άδηλων συναλλαγών ήταν μεγαλύτερο από το εμπορικό έλλειμμα, με αποτέλεσμα το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών (το τελευταίο το απαρτίζουν το εμπορικό ισοζύγιο και το ισοζύγιο άδηλων πόρων) να είναι θετικό. Από το 1996 όμως η εικόνα αυτή αντιστράφηκε, καθώς τα εμπορικά ελλείμματα εκτινάχτηκαν στα ύψη και υπερέβησαν κατά πολύ τα πλεονάσματα των άδηλων πόρων.
Συνολικά, η αξία των άδηλων πόρων ανήλθε στα 19.965,5 εκατ. δολάρια και παρουσίασε μικρή μείωση 2,3% ως προς το 1996.
Από τα επιμέρους κονδύλια των άδηλων πόρων, το ταξιδιωτικό συνάλλαγμα παρουσίασε μικρή αύξηση 1,3%, ενώ αύξηση 3,9% παρουσίασαν και οι λοιποί πόροι. Αντίθετα μείωση παρουσίασαν οι μεταφορές (7%), τα μεταναστευτικά και εργατικά εμβάσματα, καθώς και οι καθαρές μεταβιβάσεις από την Ευρωπαϊκή Ενωση, η αξία των οποίων ανήλθε στα 4.622εκατ. δολάρια, έναντι 5.057 εκατ. δολαρίων το 1996.
Μικρή μείωση 1,4% παρουσίασαν και οι άδηλες πληρωμές, η αξία των οποίων ανήλθε στα6.527 εκατ. δολάρια, έναντι 6.617 το 1996.

ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

KKE 1996


Σήμα κινδύνου από το εμπορικό ισοζύγιο
Το έλλειμμα των εμπορικών συναλλαγών της χώρας εκτινάχτηκε πέρσι στα 17,1 δισ. δολάρια, παρουσιάζοντας πρωτοφανή αύξηση, περίπου, 40% σε σχέση με το 1991
"SOS" για τα ολοένα εντεινόμενα διαρθρωτικά προβλήματα της Ελλάδας, εκπέμπουν τα επίσημα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδας για την εξέλιξη των εισαγωγών και εξαγωγών και φυσικά του εμπορικού ελλείμματος - που έχει προσλάβει πλέον ανεξέλεγκτες διαστάσεις - στην τελευταία πενταετία και ιδιαίτερα τα τελευταία τρία χρόνια της διακυβέρνησης από το ΠΑΣΟΚ. Τα επίσημα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδας, για την πορεία των εισαγωγών και των εξαγωγών σε μία σειρά βασικών κλάδων στο διάστημα 1991 - 1995,που επεξεργάστηκε ο "Ρ", σκιαγραφούν ανάγλυφα την παραγωγική υποβάθμιση στην οποία έχουν οδηγήσει τη χώρα μας οι συγκεκριμένες πολιτικές των εκάστοτε κυβερνήσεων του δικομματισμού.
Σύμφωνα με τα στοιχεία αυτά, το 1995:
  • Η συνολική αξία των εισαγωγών ανήλθε στο ποσό των 22,9 δισ. δολαρίων, έναντι 19,1 δισ. δολαρίων το 1991. Παρουσίασε δηλαδή σημαντική αύξηση κατά 20% ή 3,8 δισ. δολάρια, εξέλιξη που αποτυπώνει παραστατικά τους ιλιγγιώδεις ρυθμούς εισαγωγικής διείσδυσης στη χώρα μας, λόγω της πολιτικής "σταθεροποίησης" της ελληνικής οικονομίας, που εφαρμόστηκε με ευλαβική συνέπεια όλα αυτά τα χρόνια από τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ.
  • Η συνολική αξία των εξαγωγών έπεσε στα 5,8 δισ. δολάρια, έναντι 6,8 δισ. δολαρίων το 1991, εμφάνισε δηλαδή μείωση της τάξης του 14,9%.Πρόκειται για σαφές δείγμα της καταβαράθρωσης της ελληνικής εγχώριας παραγωγής και της αποβιομηχάνισης στην οποία οδηγούν τη χώρα οι συγκεκριμένες (αντι)αναπτυξιακές εφαρμοζόμενες πολιτικές.
  • Το συνολικό εμπορικό έλλειμμα εκτινάχτηκε στα 17,1 δισ. δολάρια, έναντι 12,3 δισ. δολαρίων που ήταν το 1991. Παρουσίασε δηλαδή μία πρωτοφανή αύξηση της τάξης του 39,3% ή 4,8 δισ. δολάρια!
Το παραγωγικό τέλμα στο οποίο έχει περιέλθει η χώρα μας γίνεται εμφανές και από τα επιμέρους αναλυτικά στοιχεία, που δείχνουν την αυξανόμενη εισαγωγική διείσδυση - δηλαδή τον εκτοπισμό των ελληνικών προϊόντων από τα εισαγόμενα. Σύμφωνα λοιπόν με τα επίσημα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδας, που καταγράφουν αναλυτικά τις εξελίξεις στο εμπορικό ισοζύγιο (δηλαδή την πορεία των εισαγωγών, των εξαγωγών και το έλλειμμα ή πλεόνασμα), προκύπτει ότι:
  • Η αξία των εισαγωγών στον κλάδο τροφίμων και ποτών αυξήθηκε στο διάστημα από το 1991 μέχρι το 1995 κατά 27% (!) και έφτασε στα 3,2 δισ. δολάρια το '95 από 2,5 δισ. δολάρια το '91, ενώ η αξία των εξαγωγών στο συγκεκριμένο κλάδο στο ίδιο διάστημα μειώθηκε κατά 24,2%. Παράλληλα, το ποσοστό των εισαγόμενων τροφίμων και ποτών στο σύνολο των εισαγωγών από 13% που ήταν το 1991 ανέβηκε το 1995 σε 14%. Οι παραπάνω εξελίξεις είχαν ως αποτέλεσμα το έλλειμμα στο συγκεκριμένο κλάδο να αυξηθεί στην παραπάνω πενταετία κατά 147% (!) και να εκτιναχτεί στο ύψος - ρεκόρ των 1,9 δισ. δολαρίων!
  • Το ισοζύγιο καπνού από πλεονασματικό που ήταν το 1991 κατάντησε πέρσι ελλειμματικό. Συγκεκριμένα, από πλεόνασμα 27,4 εκατ. δολαρίων, που άφησε το εμπόριο προϊόντων καπνού το 1991, το 1994 βρεθήκαμε με έλλειμμα 34,3 εκατ.δολαρίων.
  • Ενώ το 1991 οι εισαγωγές σε βιομηχανικά είδη καταναλώσεως κάλυπταν το 37,7%των συνολικών εισαγωγών της χώρας, κατά το 1995 το αντίστοιχο ποσοστό πλησίασε το 39%.Πράγμα που σημαίνει ότι οι καταναλωτικές ανάγκες της χώρας σε βιομηχανικά προϊόντα καλύπτονται σχεδόν κατά το μισό από εισαγωγές.
Τα παραπάνω στοιχεία δείχνουν και από μία ακόμα σκοπιά τις ιδιαίτερα αρνητικές συνέπειες που έχει για την οικονομία της χώρας η πολυετής πολιτική της μονόπλευρης λιτότητας σε βάρος των εργαζόμενων. Αποτελούν επίσης αδιάψευστο μάρτυρα της συρρίκνωσης της εγχώριας παραγωγής και των σοβαρών πληγμάτων που δέχονται, με το πέρασμα του χρόνου, σημαντικοί κλάδοι της ντόπιας αγροτικής και κτηνοτροφικής παραγωγής. Πρόκειται για τα αποτελέσματα της πολιτικής που εφαρμόζουν όλα αυτά τα χρόνια οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ - και ενδιάμεσα της ΝΔ - υλοποιώντας κατά γράμμα τις υποδείξεις του Διευθυντηρίου των Βρυξελλών. Μιας πολιτικής που σε τελική ανάλυση, όχι μόνο δε συνέβαλε στο να συγκλίνει η ελληνική οικονομία με τις οικονομίες άλλων περισσότερο ανεπτυγμένων χωρών, αλλά να παραμένει ουραγός σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης και του ΟΟΣΑ.
Βάσω ΜΠΑΡΜΠΑ


Σελίδα 14
ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Ο κόσμος, η Ευρώπη μετά το 1989 - 1991



Ο κόσμος, η Ευρώπη μετά το 1989 - 1991
Οι ζητιάνοι έχουν πολλαπλασιαστεί στην Ρωσία τα τελευταία χρόνια
Associated Press
Οι δραματικές εξελίξεις του 1989 - 1991 δεν αφορούν μόνο τους κομμουνιστές, το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα. Οι αρνητικές συνέπειες σημαδεύουν ολόκληρη την ανθρωπότητα. Οι λαοί στερήθηκαν προσωρινά το μεγάλο τους στήριγμα, τον ειλικρινή σύμμαχό τους στον αγώνα για πρόοδο, ανάπτυξη, δημοκρατία, ελευθερία και σοσιαλισμό. Οι εκατόμβες των νεκρών, των θυμάτων από την ιμπεριαλιστική επέμβαση και τον πόλεμο συνεχίζονται. Εκατομμύρια τα θύματα, οι νεκροί, οι ανάπηροι και οι πρόσφυγες στα φλεγόμενα Βαλκάνια. Οι λαοί της Ρουάντα, της Αϊτής, της Σομαλίας, οι Ινδιάνοι του Μεξικού είναι από τα πιο χαρακτηριστικά θύματα του νέου, παγκόσμιου αρνητικού συσχετισμού δυνάμεων μετά το 1989 - 1991. Ο καπιταλισμός αποκαλύπτει το πιο άγριο και αποκρουστικό του πρόσωπο, σε μια περίοδο που νιώθει τα χέρια του ελεύθερα από τους περιορισμούς και τα εμπόδια, που τα έθετε την προηγούμενη περίοδο το σοσιαλιστικό σύστημα. Επιχειρεί την καθυπόταξη και προσαρμογή των διεθνών οργανισμών, συμπεριλαμβανομένου και του ΟΗΕ, στους αντιλαϊκούς στόχους και επιδιώξεις του.
«Η επόμενη μέρα» χωρίς τη Σοβιετική Ενωση, τις ευρωπαϊκές σοσιαλιστικές χώρες και το Σύμφωνο της Βαρσοβίας, είναι γεμάτη από τις βαθιές πληγές που ανοίγει η αχαλίνωτη ιμπεριαλιστική επέμβαση και ο πολυεθνικός ανταγωνισμός για το ξαναμοίρασμα των αγορών, την καθυπόταξη και προσάρτηση χωρών, ακόμη και ολόκληρων περιφερειών με τα δεσμά μιας «σύγχρονης», ωμής αποικιοκρατίας στην καρδιά της Ευρώπης, σε ολόκληρο τον πλανήτη.
Ολοένα μεγαλύτερος αριθμός χωρών περνά κάτω από τη στυγνή ιμπεριαλιστική εξάρτηση και υποδούλωση. Με ποικίλους τρόπους, με την παράδοση καίριων τομέων της οικονομίας στο πολυεθνικό κεφάλαιο, με τις ιδιωτικοποιήσεις, με την κατάργηση και των τελευταίων στοιχειωδών ή υποτυπωδών φραγμών στην ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων και εμπορευμάτων, με την ενίσχυση της τεχνολογικής εξάρτησης, τη συγκέντρωση της σύγχρονης γνώσης και τεχνολογίας στα χέρια των πολυεθνικών.
Ο εθνικισμός, ο κοινωνικός ρατσισμός, οι θρησκευτικές και πολιτιστικές διαφορές, ο αντισοσιαλισμός και ο αντικομμουνισμός γίνονται όπλα στα χέρια των ιμπεριαλιστών για την υποκίνηση της διχόνοιας ανάμεσα σε λαούς, τον κατακερματισμό κρατών σε μικρά, αδύναμα και υποδουλωμένα έθνη. Στην Ευρώπη εμφανίζονται με μαζικό χαρακτήρα συμπτώματα εξαθλίωσης και φτώχειας. Το χάσμα ανάμεσα στις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες και στις υπόλοιπες βαθαίνει σημαντικά. Οι ποσότητες των πυρηνικών όπλων παραμένουν μεγάλες, οι τοπικοί πόλεμοι και οι εμφύλιες συγκρούσεις αυξάνονται. Πάνω από 100 εστίες τοπικών πολέμων και εμφύλιων αναμετρήσεων βρίσκονται σε εξέλιξη σε όλο τον κόσμο. Η ηθική, πολιτιστική κρίση, η μάστιγα των ναρκωτικών και η κοινωνική εγκληματικότητα αναπτύσσονται με ταχύτατους και εξαιρετικά επικίνδυνους ρυθμούς. Βαρύ φόρο θυσιών στο βωμό των νέων αρνητικών συσχετισμών και της νέας κατάστασης πληρώνει η εργατική τάξη και οι εργαζόμενοι όλων των χωρών, καθώς η σύγχρονη καπιταλιστική βαρβαρότητα επιτίθεται με μανία σε ό,τι είχε κατακτηθεί με σκληρούς αγώνες τις περασμένες δεκαετίες.
Οι ανατροπές της περιόδου 1989 - 1991 διαμόρφωσαν ένα εξαιρετικά αρνητικό διεθνές περιβάλλον στις μη ευρωπαϊκές σοσιαλιστικές χώρες όπως σε Κούβα, Μογγολία, Κίνα, Βιετνάμ και Βόρεια Κορέα. Τα νέα προβλήματα, οι αντιφάσεις και οι αντιθέσεις που υπάρχουν στο πέρασμα από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό λόγω του διεθνούς συσχετισμού και των δυσκολιών που περνάει το διεθνές εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα, πολλαπλασιάζονται και εντείνονται.
Οι κομματικές και κρατικές ηγεσίες των χωρών αυτών προωθούν στις σημερινές συνθήκες μεταρρυθμίσεις στον τομέα κύρια της οικονομίας που επιτρέπουν την προσέλκυση και αξιοποίηση ξένου επενδυτικού καφαλαίου σε παραγωγικούς τομείς και στον τουρισμό. Οι μεταρρυθμίσεις αυτές λόγω των γενικότερων συνθηκών και της φύσης τους, οδηγούν στη διαμόρφωση καπιταλιστικού τομέα που δρα ανταγωνιστικά προς τη σοσιαλιστική κοινωνική ιδιοκτησία. Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις επιδιώκουν μέσω της δράσης των κεφαλαίων τους, να επιδράσουν ιδεολογικά και πολιτικά στο εσωτερικό των χωρών αυτών.
Η αντιμετώπιση και απόκρουση των δυσκολιών και των κινδύνων που περικλείονται, στη συγκεκριμένη φάση, εξαρτάται από συγκεκριμένους παράγοντες όπως: Το επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής συνείδησης των λαών, την ορθότητα της πολιτικής των κομμουνιστικών κομμάτων, την αντοχή και μαχητικότητα μπροστά στις τεράστιες αντικειμενικές δυσκολίες. Η επιτυχής έκβαση της προσπάθειας αυτής θα εξαρτηθεί και από τις διεθνείς εξελίξεις, την άνοδο της δράσης του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος, τη βελτίωση και αλλαγή του διεθνούς συσχετισμού δυνάμεων προς όφελος των αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων, των δυνάμεων που παλεύουν για τη νίκη του σοσιαλισμού. Οι κομμουνιστές, οι προοδευτικοί άνθρωποι, τα αντιιμπεριαλιστικά και φιλειρηνικά κινήματα έχουν την υποχρέωση να επιδείξουν αλληλεγγύη και ενεργητική συμπαράσταση στους λαούς που αντιστέκονται στην καπιταλιστική παλινόρθωση. Πρόκειται για την υπεράσπιση του δικαιώματος κάθε χώρας και λαού να επιλέγει, χωρίς εξωτερικές επεμβάσεις και καταναγκασμούς, το δρόμο της κοινωνικής του ανάπτυξης.
ΗΚούβα δίνει μάχη επιβίωσης σε συνθήκες ιμπεριαλιστικού αποκλεισμού. Οι δεσμοί του Κόμματος με το λαό, η εμπειρία - αφού από την πρώτη στιγμή της ανεξαρτησίας του γνώρισε την ιμπεριαλιστική επέμβαση - αποτελούν ένα σημαντικό παράγοντα, που βοηθά τη χώρα να αντιστέκεται στο ανηλεές εμπάργκο του ιμπεριαλισμού, έχοντας χάσει τα πλεονεκτήματα του σοσιαλιστικού καταμερισμού εργασίας. Τα εμπόδια και οι δυσκολίες είναι τεράστιες. Προστίθενται και νέα προβλήματα καθώς η Κούβα υποχρεώνεται να αναζητεί σχέσεις με καπιταλιστικές χώρες που έχουν στόχο να επιβάλουν την αλλαγή του πολιτικού συστήματος και την επιστροφή της χώρας στο προεπαναστατικό παρελθόν.
Η αλλαγή του διεθνούς συσχετισμού όξυνε υπαρκτά προβλήματα που είχε να αντιμετωπίσει η Κίνα εξαιτίας της σχετικής καθυστέρησής της και του μεγάλου πληθυσμού της. Το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας επέλεξε την πολιτική των «μεταρρυθμίσεων και του ανοίγματος προς τον έξω κόσμο» προκειμένου να δώσει ώθηση στην οικονομική και τεχνολογική ανάπτυξη, εκτιμώντας ότι η χώρα βρίσκεται σε μια αρχική φάση σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Η δράση του ξένου κεφαλαίου στη μεγάλη αυτή χώρα και συγκεκριμένα στις ζώνες δράσης του, αναπόφευκτα οδηγεί στην εμφάνιση τομέα καπιταλιστικών σχέσεων, αναπτύσσεται η κοινωνική διαφοροποίηση και διαστρωμάτωση. Δημιουργούνται αντικειμενικά προϋποθέσεις και όροι όξυνσης της ταξικής πάλης. Γίνονται πιο εμφανείς οι δυσκολίες και οι κίνδυνοι που παρεμβαίνουν στην πορεία οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην Κίνα.
Ανάλογα προβλήματα και δοκιμασίες αντιμετωπίζουν το Βιετνάμ και η Μογγολία, ενώ η Βόρεια Κορέα γνωρίζει τις συνέπειες από την άμεση ιμπεριαλιστική ανάμειξη και την ωμή πίεση με πρόσχημα τον έλεγχο των όπλων.
Ηεικόνα που εμφανίζουν σήμερα οι πρώην σοσιαλιστικές χώρες, παρά τις διαφορές και διαβαθμίσεις μεταξύ τους, είναι σε βασικούς τομείς λίγο - πολύ η ίδια:
Εχει ξεκινήσει το «ξήλωμα» των λαϊκών κατακτήσεων, που είχαν επιτευχθεί στην πορεία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Η συνταγή της «θεραπείας - σοκ» εφαρμόζεται πλατιά, με την παράδοση τομέων στρατηγικής σημασίας στο ξένο κεφάλαιο, την ιδιωτικοποίηση των επιχειρήσεων, την επιστροφή της γης στους παλιούς καπιταλιστές ιδιοκτήτες, με την κατάργηση δωρεάν υπηρεσιών. Αυξάνει από τη μια ο αριθμός των καπιταλιστών ιδιοκτητών, με αμύθητες περιουσίες, και από την άλλη η φτώχεια, η ανέχεια και η ανεργία, φαινόμενα πρωτάκουστα. Οι διώξεις κατά των κομμουνιστικών κομμάτων και των κομμουνιστών βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη. Συνεχίζονται οι σκηνοθετημένες δίκες για δήθεν διασπάθιση του δημόσιου χρήματος και καταχρήσεις. Παρεμποδίζεται η δράση των κομμουνιστικών κομμάτων. Η εκστρατεία σπίλωσης του σοσιαλισμού, το ψέμα και η συκοφαντία συνεχίζουν, δυναμώνουν και θα δυναμώνουν, όσο γίνεται φανερό ότι οι λαοί αρχίζουν να βλέπουν με νοσταλγία το σοσιαλιστικό παρελθόν και να κάνουν συγκρίσεις ανάμεσα στο σήμερα και στο χτες.
Η οργάνωση της αντίστασης, για την ώρα, συναντά δυσκολίες, καθώς οι κομματικές και συνδικαλιστικές οργανώσεις των εργαζομένων διαλύθηκαν, άλλες δέχτηκαν συντριπτικά χτυπήματα. Το σοκ των απροσδόκητων αλλαγών κρατάει σημαντικές λαϊκές δυνάμεις προσωρινά σε κατάσταση απογοήτευσης και αδράνειας.
Εστίες διαμαρτυρίας και αντίστασης εμφανίζονται στις περισσότερες χώρες, ιδιαίτερα εκεί που δρουν κομμουνιστικά κόμματα, πολιτικές δυνάμεις που ανεξάρτητα από τους ιδεολογικούς τους προσανατολισμούς δείχνουν διάθεση να υπερασπιστούν τις κατακτήσεις και τα δικαιώματα των εργαζομένων. Χαρακτηριστικό δείγμα των διαθέσεων των λαών αποτελούν τα αποτελέσματα ορισμένων εκλογικών μαχών, στις οποίες καταψηφίζονται κόμματα και πολιτικοί που ηγήθηκαν της αντεπανάστασης και της καπιταλιστικής παλινόρθωσης. Αντίθετα συγκεντρώνουν θετικά εκλογικά ποσοστά, κομμουνιστικά κόμματα ή κόμματα που, ανεξάρτητα από το σημερινό τους προσανατολισμό, συνδέονται στη συνείδηση των εργαζομένων με το προηγούμενο κοινωνικό σύστημα.
Διαψεύδονται οι απολογητές του καπιταλιστικού συστήματος διεθνώς και στη χώρα μας, οι οποίοι έσπευσαν να προβλέψουν, ότι με την ανατροπή του σοσιαλισμού «σημειώνεται το τέλος του ψυχρού πολέμου», ότι μπαίνουμε σε μια περίοδο μεγάλων «δημοκρατικών, κοσμογονικών αλλαγών», στο τέλος των οποίων θα θριαμβεύσει η «ελευθερία, η δημοκρατία, η ανθρώπινη ευημερία».
Σήμερα γίνεται πιο αποκαλυπτική η ταύτιση νεοφιλελεύθερων, σοσιαλδημοκρατικών και «νεοαριστερών» κομμάτων, που εγκατέλειψαν τις γραμμές του κομμουνιστικού κινήματος στο όνομα της «ανανέωσης».
Η αμαύρωση του σοσιαλισμού, ο μηδενισμός, η λαθολογία εξαπλώθηκαν πολύ, ιδιαίτερα τα πρώτα χρόνια, όταν ηγετικά στελέχη των ΚΚ των σοσιαλιστικών χωρών και των χωρών του καπιταλισμού, συστρατεύτηκαν στην αντικομμουνιστική εκστρατεία και υστερία. Οι «αποκαλύψεις» τους αξιοποιήθηκαν, χρησιμοποιήθηκαν από τους υπερασπιστές του καπιταλιστικού συστήματος, ως αξιόπιστες, δήθεν, εκτιμήσεις και μαρτυρίες από τα «μέσα».
Ο άνθρωπος καλής θέλησης, ο αντικειμενικός και αμερόληπτος κριτής μπορεί να καταλάβει, ότι τέτοιες θεωρίες δεν αποτελούν τίποτε άλλο παρά πρόσχημα για να δικαιολογηθεί η ωμή επέμβαση και η επιθετικότητα του ιμπεριαλισμού. Για να «συγχωρεθούν» οι αμαρτίες και τα εγκλήματα που βαραίνουν τον καπιταλισμό σε όλη την ιστορική πορεία του.
ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Κάλπικο για το λαό το «ισχυρό ή αδύνατο ευρώ»


ΑΠΟΚΑΛΥΤΠΙΚΑ...
Κάλπικο για το λαό το «ισχυρό ή αδύνατο ευρώ»
Προχτές η Α. Μέρκελ δήλωνε, με αφορμή την κρίση της Ιρλανδίας, ότι η κατάσταση για το ευρώ είναι «εξαιρετικά σοβαρή», ενώ ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, δήλωνε ότι το μέλλον του ενιαίου νομίσματος κρίνεται από την επίλυση της δημοσιονομικής κρίσης στην Ιρλανδία. «Είναι το μέλλον του ενιαίου νομίσματος που διακυβεύεται», είπε. Την ίδια ώρα δέχεται πυρά από τμήματα του κεφαλαίου στη Γερμανία γι' αυτή της την επιμονή. Οχι μόνο από τράπεζες που διαχειρίζονται χρέη, αλλά και από τμήματα του κεφαλαίου που κάνουν εξαγωγές.
Πρόσφατα η αμερικάνικη κυβέρνηση έριξε στην αγορά δισεκατομμύρια δολάρια πληθωριστικό χρήμα, στο όνομα της τόνωσης της εσωτερικής αγοράς. Αυτό οδηγεί στην υποτίμηση του δολαρίου σε σχέση με άλλα νομίσματα και επιδρά στη διεθνή αγορά. Την ίδια ώρα η αμερικάνικη κυβέρνηση κατηγορεί τη γερμανική ότι με την άρνησή της να συμβάλει ως κράτος στη στήριξη υπερχρεωμένων χωρών, με το να προτείνει να αναλάβουν μέρος αυτών των χρεών οι τραπεζικοί όμιλοι που διαχειρίζονται κρατικά ομόλογα γιατί κερδίζουν απ' αυτό, ωθεί τα υπερχρεωμένα κράτη σε χρεοκοπία, επιμένοντας στη λογική της διατήρησης του ισχυρού ευρώ, έναντι των άλλων νομισμάτων και ιδιαίτερα του δολαρίου.
Είναι γεγονός ότι στην αστική διαχείριση της κρίσης ώστε να βγει απ' αυτήν όσο γίνεται πιο αλώβητο το κεφάλαιο, με δεδομένο το γεγονός ότι η κρίση ξεπερνιέται με καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων, άρα και μέρους του κεφαλαίου, η υποτίμηση του νομίσματος αποτελεί μια μορφή ελεγχόμενης καταστροφής κεφαλαίου. Δείχνει όμως και αδυνάτισμα καπιταλιστικής οικονομίας έναντι των ανταγωνιστών της διεθνώς.
Επομένως, η επίθεση των ΗΠΑ δεν έχει καμιά σχέση με την «ψυχοπονιά» τους να μην «καταρρεύσουν» υπερχρεωμένες καπιταλιστικές οικονομίες, αλλά με τη διαπάλη για τις διεθνείς αγορές σχετικά με το χρήμα (διαπάλη δολαρίου - ευρώ), αφού η καπιταλιστική ανάπτυξη ή το ξεπέρασμα της κρίσης εξαρτάται και από τις εξαγωγές κεφαλαίου (πιο ελκυστικές για χώρες που δέχονται ξένα κεφάλαια για επενδύσεις όταν το νόμισμα είναι ισχυρό, με δεδομένη τη μεγαλύτερη ισχύ αυτής της καπιταλιστικής οικονομίας που εξάγει κεφάλαια, ενώ το ισχυρό νόμισμα είναι πιο ελκυστικό ως απόθεμα). Αλλά η ανάπτυξη επίσης εξαρτάται και από τις εξαγωγές εμπορευμάτων. Απότομη αλλαγή στις ισοτιμίες (π.χ. το πιο φτηνό δολάριο) υπονομεύει τις εξαγωγικές δυνατότητες του κράτους με ισχυρότερο νόμισμα.
Η γερμανική κυβέρνηση εξέφρασε δυσφορία για την έκδοση από την αντίστοιχη αμερικάνικη πληθωριστικού δολαρίου, με δεδομένο όμως ότι το ευρώ είναι ισχυρότερο έναντι του δολαρίου. Γιατί πράγματι το ισχυρό ευρώ στις διεθνείς αγορές δίνει προβάδισμα στη Γερμανία αλλά το ακόμη πιο αδύνατο δολάριο υπονομεύει τις εξαγωγικές δυνατότητες της Γερμανίας. Εδώ πράγματι εμφανίζεται αντίφαση, αλλά είναι έκφραση της αντίφασης του καπιταλισμού και της πολιτικής διαχείρισής του που γίνεται αδιέξοδη ιδιαίτερα σε συνθήκες κρίσης.
Οι ρυθμοί ανάπτυξης της Γερμανίας οφείλονται κατά κύριο λόγο στις εξαγωγές της. Η Γερμανία παρουσιάζει ρυθμό αύξησης του ΑΕΠ που ξεπερνά το 3,4%.
Για τη γερμανική κυβέρνηση βεβαίως προτεραιότητα παραμένει η θωράκιση του ευρώ στον ανταγωνισμό του στη διεθνή αγορά και η σχετική στήριξη των ιδιωτικών τραπεζών που αποτελούν τους δανειστές των αδύναμων κρίκων του μεσογειακού νότου και της Ιρλανδίας.
Τι δείχνουν τα παραπάνω; Τα αδιέξοδα της όποιας μορφής αστικής διαχείρισης της κρίσης οξύνουν τις ενδοκαπιταλιστικές αντιθέσεις στο εσωτερικό ισχυρών καπιταλιστικών οικονομιών, π.χ. Γερμανία. Οτι μεγαλώνει η όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων εν μέσω συγχρονισμένης οικονομικής κρίσης για το ποια καπιταλιστική οικονομία θα βγει ισχυρότερη από αυτή. Ποιας καπιταλιστικής οικονομίας το κεφάλαιο θα πάθει μικρότερη καταστροφή. Οτι το ισχυρό ή όχι ισχυρό ευρώ έχει σχέση με τους ανταγωνισμούς διεθνώς, αλλά επιδρά διαφορετικά στα ιδιαίτερα συμφέροντα τμημάτων του κεφαλαίου στο εσωτερικό καπιταλιστικών κρατών και οξύνει αυτή τη διαπάλη. Οτι η Γερμανία, π.χ., δε νοιάζεται για την οικονομία της Ιρλανδίας, αλλά για την επίδραση που θα έχει η πορεία της στο ευρώ. Και ότι ανεξάρτητα από το μείγμα πολιτικής γύρω από το ευρώ που έχει σχέση με το ξεπέρασμα της κρίσης τη νύφη την πληρώνουν οι λαοί, αφού με αδύναμο ευρώ χτυπιέται το λαϊκό εισόδημα, ενώ η επιδίωξη για ισχυρό ευρώ απαιτεί μνημόνια που πάλι χτυπούν το λαϊκό εισόδημα. Ο καπιταλισμός είναι ξεπερασμένος, πάλη για την ανατροπή του.

Ι.


ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Οι ΗΠΑ και το χρέος της Ελλάδας


Οι ΗΠΑ και το χρέος της Ελλάδας
«Ο Αμερικανός πρόεδρος είπε ευγενικά ότι το Βερολίνο πρέπει να έχει το νου του στην Ελλάδα. Η Γερμανίδα καγκελάριος μίλησε για τη σημασία του ευρώ και την ανάγκη να είναι οι χώρες της ευρωζώνης ανταγωνιστικές. Κάθε φορά που ο γερμανικός οικονομικός εξτρεμισμός χτυπούσε κόκκινο, η Ουάσιγκτον έδειχνε τα ανακλαστικά της για το θέμα της Ελλάδας. Φυσικά, ο Ομπάμα ξέρει ότι αν "σκάσουμε" τους επόμενους μήνες, θα "ρίξουμε" τη διεθνή οικονομία, που θα πέσει πάνω στις αμερικανικές εκλογές του 2012. Οπως πάντα, όλα στην πολιτική είναι τοπικά. Κάπως έτσι οι Αμερικανοί έβαλαν τους Γερμανούς στη γραμμή τους. Φάνηκε στις χθεσινές δημόσιες τοποθετήσεις Μέρκελ και Σόιμπλε για το ελληνικό πρόβλημα»...
Αυτά γράφουν τα χτεσινά «Νέα» για ένα ζήτημα που απασχολεί τα αστικά ΜΜΕ στην Ελλάδα εδώ και μια βδομάδα περίπου, με την υπόμνηση ότι οι ΗΠΑ νοιάζονται για την Ελλάδα, σε αντίθεση με τη Γερμανία που δε νοιάζεται, αφού αυτή εμποδίζει μια συμφέρουσα για την ελληνική καπιταλιστική οικονομία λύση για το χρέος. Βεβαίως, το ότι καταγράφεται η συμφωνία των Μέρκελ-Σόιμπλε να αντιμετωπιστεί το κρατικό χρέος στην Ελλάδα, συγκαλύπτει το γεγονός ότι αυτό που συμφώνησαν ήταν η επιμονή της Μέρκελ από την έναρξη της διαδικασίας αντιμετώπισης του κρατικού χρέους της Ελλάδας στην ΕΕ, για συμμετοχή των ιδιωτών στο χρέος. Αυτό φαίνεται να γίνεται εν μέσω βεβαίως οξύτατων ενδοευρωενωσιακών ανταγωνισμών. Που σημαίνει πως ήδη ανοίγεται δρόμος για μια συνολική διευθέτηση στην ΕΕ των κρατικών χρεών και μέσω αυτών της έναρξης διαδικασίας της ελεγχόμενης πτώχευσης, αφού αυτή η διαδικασία, έστω και για την Ελλάδα, σημαίνει ρίσκο των ιδιωτών, τραπεζών και άλλων χρηματοοικονομικών οίκων, μέσω της αγοράς νέων ομολόγων του ελληνικού κράτους, που θα αντικαταστήσουν αυτά που λήγουν, με αποπληρωμή σε μεταγενέστερο χρόνο ή άλλης μορφής επιμήκυνσης της αποπληρωμής, «κούρεμα», αφού ήδη στην αγορά τα ελληνικά ομόλογα πουλιούνται στο 60%-70% της αξίας τους.
***
Βεβαίως, η εκτίμηση του αστικού Τύπου περί αρνητικής επίδρασης στη διεθνή οικονομία της χρεοκοπίας της Ελλάδας, που αναγκάζει τον Ομπάμα να υποδεικνύει στην Μέρκελ να φροντίσει ώστε να μη χρεοκοπήσει, δε στέκει. Ούτε η εκτίμηση ότι το κάνει ο ίδιος λόγω εκλογών. Η ελληνική καπιταλιστική οικονομία είναι το 2,5% της καπιταλιστικής οικονομίας της ΕΕ. Τι επηρεασμό να έχει στην παγκόσμια οικονομία; Από την άλλη η δήθεν αναζήτηση από την Μέρκελ οικονομικής συνταγής για τη σταθερότητα του ευρώ και ταυτόχρονα αντιμετώπιση του χρέους της Ελλάδας, αλλά με τη συνταγή της Μέρκελ που δυσκολεύει την Ελλάδα, εκφράζει οξύτατες αντιθέσεις εντός της ΕΕ για το ποιου κράτους τα μονοπώλια θα χάσουν λιγότερα ή περισσότερα, ποια μονοπώλια θα βγουν ισχυρότερα από την καταστροφή κεφαλαίου για την αντιμετώπιση της κρίσης. Εκφράζει αντιθέσεις μερίδων του κεφαλαίου στη Γερμανία που δε νοιάζονται για το μέγεθος της ευρωζώνης αλλά τη θέλουν ισχυρή, άρα δε νοιάζονται να πετάξουν έξω κράτη με μεγάλο χρέος, και άλλες μερίδες που φοβούνται ότι θα χάσουν από την απότομη χρεοκοπία. Εδώ συγκαταλέγονται τράπεζες που διαχειρίζονται χρέη αλλά και μονοπώλια που κάνουν εξαγωγές.
***
Κάποιος, βεβαίως, μπορεί να αναρωτηθεί αφενός για τις αντιθέσεις ΗΠΑ - Γερμανίας που εκδηλώθηκαν και στο θέμα της Ελλάδας, αλλά και τη στήριξη των ΗΠΑ στην Ελλάδα... Οι αντιθέσεις μεταξύ τους εκφράστηκαν και στον πόλεμο στη Λιβύη. Η Γερμανία δε συμμετέχει. Οι ΗΠΑ γιατί στηρίζουν την Ελλάδα; Αυτό έχει σχέση με τα γεωστρατηγικά τους συμφέροντα στην περιοχή της Μεσογείου, ιδιαίτερα της Ανατολικής, και τη γεωστρατηγική θέση της Ελλάδας. Και η ελληνική κυβέρνηση εντάσσει την Ελλάδα, σε όφελος των μονοπωλίων, σ' αυτήν την υπόθεση. Αντιθέσεις με τις πηγές ενέργειας, τη μεταφορά της, τις διαφορετικές ιμπεριαλιστικές συμμαχίες ΗΠΑ και Γερμανίας (η τελευταία έχει στρατηγική συμμαχία με τη Ρωσία στην Ενέργεια), αλλά και ποιος θα βάλει εμπόδια στην ανάπτυξη των μονοπωλίων του άλλου σε όλη την περιοχή της Ευρασίας και της Αφρικής. Ας μην ξεχνάμε και την προσέγγιση Κίνας με ΕΕ και Γερμανία, όταν η Κίνα ζορίζει τις ΗΠΑ, αφού διαχειρίζεται τεράστιο μέρος του εξωτερικού τους χρέους, αλλά και γενικότερα το διεθνή ανταγωνισμό. Ας μην ξεχνάμε επίσης ότι οι ΗΠΑ θέλουν συμμάχους εντός της ΕΕ για να ανταγωνίζονται τη Γερμανία.

Ι.


ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Απάντηση σε μια αντικομμουνιστική σοφιστεία


Απάντηση σε μια αντικομμουνιστική σοφιστεία 


 Βρήκαμε την παρακάτω σοφιστεία σε μια σελίδα κοινωνικής δικτύωσης, η οποία προφανώς προέρχεται απο την αντίπερα όχθη του Ατλαντικού, και έχει σκοπό να συκοφαντήσει τον Σοσιαλισμό-Κομμουνισμό, χρησιμοποιώντας τάχα μου, ένα πείραμα που πραγματοποιήθηκε σε αμερικάνικο κολλέγιο. Φυσικά το παρακάτω κείμενο είναι τραγικά αντεπιστημονικό και η αναφορά στον σοσιαλιστή Obama είναι για γέλια μέχρι δακρύων, αλλά ο αναγνώστης του μπλογκ Christos04, ασχολήθηκε με το θέμα και απαντάει παρακάτω. Διαβάστε όμως πρώτα την αντικομμουνιστική αυτή σοφιστεία.
Ένας καθηγητής οικονομικών σε ένα τοπικό κολλέγιο δήλωσε ότι  δεν είχε αποτύχει ποτέ κάποιος σπουδαστής πριν, αλλά άφησε μεταξεταστέα πρόσφατα μια ολόκληρη τάξη. Αυτή η τάξη επέμενε ότι ο σοσιαλισμός του Obama (??) θα λειτουργούσε και ότι αν κανένας δεν ήταν φτωχός και κανένας δεν ήταν πλούσιος, το σύστημα θα λειτουργούσε ως ένας μεγάλος εξισωτής.


Ο καθηγητής έπειτα είπε
 «ο.κ., θα κάνουμε κι εμείς ένα πείραμα σε αυτήν την τάξη με το σχέδιο Obama». Όλοι οι βαθμοί στα γραπτά διαγωνίσματα θα υπολογίζονται κατά μέσο όρο και ο καθένας θα λάβει τον ίδιο βαθμό - έτσι κανένας δεν θα αποτύχει αλλά και κανένας δεν θα πάρει Α (άριστα) !


Μετά από το πρώτο τέστ, οι βαθμοί υπολογίστηκαν κατά μέσο όρο και ο καθένας πήρε ένα Β (λίαν καλώς). Οι σπουδαστές που μελέτησαν σκληρά στενοχωρήθηκαν και οι σπουδαστές που μελέτησαν λίγο ήταν ευτυχείς. Καθώς το δεύτερο τέστ διεκπεραιώθηκε, οι σπουδαστές που μελέτησαν ελάχιστα είχαν μελετήσει ακόμα λιγότερο και αυτοί που μελέτησαν σκληρά μελέτησαν λιγότερο. Ο δεύτερος μέσος όρος των διαγωνισμάτων ήταν ένα Γ (βάση)! Μετά το τρίτο τέστ, ο μέσος όρος ήταν ένα Δ (κάτω από τη βάση). Κανένας δεν ήταν ευτυχής.


Καθώς τα τέστ προχωρούσαν, το αποτελέσματα δεν βελτιώνονταν. Ξεσπούσαν μικροκαυγάδες , οι μαθητές κατηγορούσαν ο ένας τον άλλο και όλο αυτό το κακό κλίμα οδήγησε στο να μην διαβάζει κανένας για το όφελος του άλλου.


Προς μεγάλη τους έκπληξή, όλοι τελικά έμειναν μετεξεταστέοι και ο καθηγητής τους είπε ότι ο σοσιαλισμός είναι καταδικασμένος να αποτύχει. Όταν η ανταμοιβή είναι μεγάλη, η προσπάθεια των ανθρώπων να πετύχουν είναι μεγάλη, αλλά όταν η κυβέρνηση παίρνει όλη την ανταμοιβή, κανένας δεν θα προσπαθήσει ή θα θελήσει να πετύχει. Δεν θα μπορούσε να είναι πιό απλό από αυτό. 
 Ύστερα το κείμενο καταλήγει σε 5 υπεραπλουστευμένα συμπεράσματα, ώστε να περάσει εύκολα και η αστική παραπλάνηση που επιχειρείται.
1. Δεν μπορείς να οδηγήσεις τους φτωχούς σε ευημερία με το να θέσεις εκτός ευημερίας τους πλούσιους.


2. Για να λάβει οτιδήποτε ένα άτομο που δεν εργάζεται, πρέπει κάποιο άλλο άτομο να εργάζεται χωρίς να λαμβάνει.


3. Για να δώσει κάτι η κυβέρνηση σε κάποιον, πρέπει πρώτα να το στερήσεις από κάποιον άλλο.


4. Δεν μπορείτε να πολλαπλασιάσετε τον πλούτο διαιρώντας τον!


5. Όταν οι μισοί νομίζουν ότι δεν χρειάζεται να δουλέψουν γιατί θα τους φροντίσουν οι άλλοι μισοί, και όταν οι μισοί που δουλεύουν καταλάβουν ότι δεν χρειάζεται να προσπαθούν γιατί τον κόπο τους τον μοιράζονται με τους άλλους μισούς, τότε πλησιάζει η αρχή του τέλους για οποιοδήποτε έθνος.


Απάντηση του blog 
από τον αναγνώστη Christos04


 Η αποδοχή ενός θεωρήματος - αξιώματος απαιτεί κατ’ αρχήν την εξήγηση του με βάση την αντικειμενική πραγματικότητα και την επιστημονική θεμελίωση της. Στο παρόν «σόφισμα» προβάλλεται η ανισότητα ως δίκαιο και το δίκαιο της ανισότητας ως αντικειμενικά αποδεκτό και κυρίως λογικό και άρα σωστό χωρίς όμως καμιά επιστημονική θεμελίωση..


 Προβάλλεται δηλαδή ανισότητα ανάμεσα στους μαθητές και αντιπαραβάλλεται με την κοινωνική ανισότητα.


 Σκοπός είναι να δικαιολογηθεί η κοινωνική ανισότητα και οι αιτίες που την δημιουργούν οι οποίες αποτελούν την αντανάκλαση της βίας και της επιβολής πάνω στη φύση, στο κοινωνικό "είναι", ως δίκαιο και η επιβολή πάνω στην φύση του ανθρώπου,  όπως ακριβώς συμβαίνει και στο παράδειγμα με το μαθητή, όπου η Φύση (η εξέλιξη του ανθρώπινου εγκεφάλου και οι φυσικές του δυνατότητες) καταργούνται βίαια στο όνομα της επιβολής ενάντια στην φύση ( επιβολή ανισότητας στις μαθησιακές ικανότητες).


 Η κοινωνική ανισότητα δεν αποτελεί όρο αυθύπαρκτο. Οι κοινωνικές τάξεις δημιουργήθηκαν κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες που έχουν σχέση με τις σχέσεις παραγωγής και την θέση των κοινωνικών δυνάμεων σε αυτήν. Η ύπαρξη εκμεταλλευτών  και εκμεταλλευομένων δεν αποτελεί φυσική εξέλιξη της κοινωνίας αλλά βίαιη επιβολή της μιας τάξης (των ισχυρων του πλούτου) ενάντια στην άλλη.


 Επομένως η κατοχή του κοινωνικού πλούτου ο οποίος αποτελεί προϊόν της εργασίας μιας τάξης (της εργατικής) και ιδιοποιείται εξ ολοκλήρου από τους εκμεταλλευτές δεν αποτελεί ισότητα αλλά ανισότητα. Το ότι αποτελεί «δίκαιο» δεν σημαίνει ότι είναι δίκαιο, γιατί αποτελεί το δίκαιο του ισχυρού που επιβάλλεται απέναντι στον αδύνατο (φτωχό) και φυσικά δεν αποτελεί φυσική νομοτέλεια.


 Άρα το παράδειγμα της συγκρισης δυο «πραγματικοτήτων» που δεν ταυτίζονται, ούτε στηριζονται στην αντικειμενικη πραγματικότητα και στην επιστημονικη της επεξηγηση, παρά μονάχα αποτελουν «κατασκέυασμα»  έξω από την αντικειμενικη πραγματικότητα, δεν μπορεί να θεμελιώσει το κυριο επιχειρημα του συγγραφέα του κειμένου ότι ο σοσιαλισμός είναι ανέφικτος γιατι προσπαθεί να εξισώσει ανισότητες.


 Ειδικότερα θα ηθελα να επισημάνω:


 Ο συγγραφέας παραποιεί εσκεμμένα την ουσία του Σοσιαλισμού με σκοπό να τον φέρει στα μέτρα του για να αποδείξει , όπως γράφω πιο πάνω, ότι οι επιδιώξεις του αποτελούν και την αντικειμενικη πραγματικότητα.


 Κατ αρχην όπως τίθεται το ζητημα με βαση τις ΗΠΑ και την οικονομια τους, δεν μπορεί να στοιχειοθετηθεί αξίωμα που να αποδεικνυει την αποτυχία του Σοσιαλισμού μεσα στην κατ’ εξοχην καπιταλιστικη οικονομία. Άρα το παράδειγμα καταρρίπτεται ως εχον ψευδη βαση εν τη γενέση του, και δεν ισχυει.


 Παμε παρακάτω, με τη σειρα των αριθμήσεων των συμπερασμάτων του παραπάνω σοφίσματος :


1. Δεν μπορείς να οδηγήσεις τους φτωχούς σε ευημερία με το να θέσεις εκτός ευημερίας τους πλούσιους.


 Ενώ το να ευημερούν οι πλούσιοι ιδιοποιούμενοι το αποτέλεσμα της εργασίας των εργαζομένων  είναι σωστό ! Σε αυτήν εδώ την πρόταση αποκρύβει το κύριο. Ότι δηλαδή ο ΠΛΟΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΑΡΑΓΕΤΑΙ και τον οποίο στερείται η μεγάλη πλειοψηφία του λαού, ενώ τον παράγει ο ίδιος ο λαός, γινεται οφελος ελαχίστων πλουτοκρατών που τον απέκτησαν ληστεύοντας τον. Έτσι δημιουργήθηκαν εξαρχής, οι πλούσιοι και οι φτωχοί.


 Αρα το μυαλό του μαθητη που είναι αποτέλεσμα της φυσης δεν μπορεί να εξισωθεί με το αποτέλεσμα της βιας πανω στη φυση και την επιβολή της. Αυτό δεν αποτελεί θεμελίωση αξιώματος αλλά σοφιστεία. Και μην μου πειτε ότι αποτελούν ιδιοκτησια των πλουσιων τα μεσα παραγωγής γιατι η απαντηση είναι ... αυτόματη, μην αναλύω τα προφανή.


2. Για να λάβει οτιδήποτε ένα άτομο που δεν εργάζεται, πρέπει κάποιο άλλο άτομο να εργάζεται χωρίς να λαμβάνει.


 Εδώ καταρρίπτει μόνος του το συμπέρασμα που βγαινει από αυτην την πρόταση διότι: Στην καπιταλιστικη κοινωνια, η ταξη που δεν εργαζεται (καπιταλιστες) και δεν παράγει, παίρνει το αποτέλεσμα της εργασίας των πολλών και το ιδιοποιείται εξ ολοκληρου (υπεραξία) δινοντας από αυτό ένα ελάχιστο μέρος της (μισθός), ενώ στην ουσια η υπεραξία ανηκει εξ ολοκληρου στους παραγωγούς της (εργαζόμενους- λαικά στρώματα).


 Επομένως τοπαράδειγμα είναι αστηρικτο και ψευδές. Ο πλούτος υπάρχει και είναι υπεραρκετος αλλά δεν τον εχουν αυτοί που τον παράγουν και αν λειψει από τον πλούσιο που τον ιδιοποιείται ολόκληρο θα ευημερήσουν οι φτωχοί εργατες- εργαζόμενοι.


 Οπότε, η συγκριση του παραδείγματος μαθητών κοινωνικών τάξεων, δηλαδή ενός προιόντος της φυσης (εγκέφαλος) με την κοινωνική ανισότητα που είναι αποτέλεσμα ΒΙΑΣ πανω στους αδυνάτους, είναι και αυτό σόφισμα και όχι αντανάκλαση της αντικειμενικής πραγματικότητας μεσω της επιστημης που αποκρυσταλώνεται ως θεώρημα και επαληθεύεται.


3. Για να δώσει κάτι η κυβέρνηση σε κάποιον, πρέπει πρώτα να το στερήσεις από κάποιον άλλο.


 Η κυβέρνηση αποτελει το εποικοδόμημα των σχέσεων παραγωγής, δηλάδη στο παράδειγμά μας πρόκειτα για μια αστική κυβέρνηση ή κυβέρνηση των καπιταλιστών.


 Το εποικοδόμημα υπάρχει χάριν της υπάρχουσας κοινωνικής ανισότητας, διότι μια άλλη κυβέρνηση θα μπορούσε να κανει το αντίστροφο να στερήσει τους πλούσιους και να τα δώσει στους φτωχούς. Αυτή όμως θα ηταν μια κυβέρνηση των φτωχών που θα ανετρεπε την κυβερνηση των πλουσιων.


 Επομένως  ο όρος «κυβέρνηση» δεν αντιστοιχεί σε κάποιον ουδέτερο διεκπεραιωτή, αλλά αποτελεί όργανο της ταξης εκείνης που κατεχει τα μεσα παραγωγής και ιδιοποιείται τον παραγόμενο πλούτο (κυβέρνηση καπιταλιστών). Άρα το να «δωσει»μια καπιταλιστικη κυβέρνηση (κυβέρνηση των πλουσίων) την παραγωγή στους φτωχούς και να τους εξισώσει με τους πλούσιους θα αποτελούσε γελοιότητα ως επιχείρημα  γιατι ποτέ μια τάξη δεν αυτοχειριάστηκε ! Επομένως το εν λογω επιχειρημα δεν ευσταθεί.


4. Δεν μπορείτε να πολλαπλασιάσετε τον πλούτο διαιρώντας τον!


 Ο σοσιαλισμός δεν ευαγγελίζεται τον πολαπλασιασμό του πλούτου για να «περισέψει περισσότερος από τους πλούσιους ώστε να εχουν και οι φτωχοι," όπως αφήνει να εννοηθεί, ο συγγραφέας,  αλλά ευαγγελίζεται το ότι ο πλούτος που υπάρχει με την σύγχρονη εξέλιξη της τεχνολογίας είναι τόσος που φτάνει να ικανοποιήσει στο έπακρο τις αναγκες αυτων που τον παράγουν.


 Το μοίρασμα του πλούτου δικαια αναμεσα στους παραγωγούς  του, δεν σημαίνει ότι θα γινει περισσότερος απλά θα χαθεί η ευμάρεια και υπαρξη μιάς ταξης παρασιτικής των πλουσιων που ζουν σε βαρος των εργατων  παραγωγών ! Επομένως και εδώ το παράδειγμα ειναι άκαιρο και δεν στέκει.


5. Όταν οι μισοί νομίζουν ότι δεν χρειάζεται να δουλέψουν γιατί θα τους φροντίσουν οι άλλοι μισοί, και όταν οι μισοί που δουλεύουν καταλάβουν ότι δεν χρειάζεται να προσπαθούν γιατί τον κόπο τους τον μοιράζονται με τους άλλους μισούς, τότε πλησιάζει η αρχή του τέλους για οποιοδήποτε έθνος.


 Η βαση του συμπεράσματος αυτού είναι λανθασμένη. Οι μισοί άνθρωποι στη γη δεν είναι πλούσιοι. Πλούσιοι είναι μια ελάχιστη μειοψηφια. 


 Στον σοσιαλισμό δεν υπάρχουν κεφαλαιοκράτες, υπάρχει μόνο η μια κατηγορία, οι εργατες.
 Στον σοσιαλισμό λοιπόν, όπου καταργείται η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, όπου δεν κεφαλαιοποιείται το προιόν της εργασίας ώστε να υποδουλώνει τον ανθρωπο δημιουργώντας την αρχικη ανισότητα με την δημιουργία της πρωταρχικής συσσώρευσης κεφαλαίου, η κοινωνια και ο κοινωνικός πλούτος αποτελεί προϊόν μόνο της εργατικής ταξης το οποίο διαχέεται σε όλη την έκταση της κοινωνίας.


 Μεσα στην εργατικη ταξη υπάρχουν και οι αδύναμοι, οι άρρωστοι, (οι χήρες και τα ορφανα, όπως λέει ο Μάρξ στο «πρόγραμμα της Γκόττα») οι γεροι, τα παιδια, η νεολαία , κ.λ.π. Οι άνθρωποι εκείνοι θα πάρουν ένα μέρος του παραγόμενου κοινωνικού πλούτου και θα ζουν ικανοποιώντας όλες τους τις ανάγκες, αφού η κοινωνία θα λάβει πρόνοια για αυτους, ειτε δημιουργώντας την νεα γενια της εργατικης ταξης (Νεολαια, Παιδεια) ειτε φροντίζοντας αυτό το τμημα της που αποχωρεί λόγω της ηλικίας της, είτε φροντίζοντας για την συντηρηση της (Υγεια).


 Αυτό είναι το καθήκον των κοινωνικών παραγωγών να δινουν ένα μερος του πλούτου σε αυτές τις κοινωνικές ομάδες οι οποίες δεν συμμετέχουν στην παραγωγή αλλά αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα της. Επομένως στην κοινωνια όπου οι παραγωγοί του πλούτου ιδιοποιούνται τον πλούτο που παράγουν με την κατάργηση των εκμεταλλευτών τους μοιράζοντας στον καθένα αναλογα με τις ανάγκες του τον παραγόμενο πλούτο, δεν καταστρέφουν την κοινωνια αλλά τους εκμεταλλευτές τους.


 Εν κατακλειδι, νομοτέλεια δεν αποτελει η αβασιμη επεξήγηση του κοινωνικού "είναι", μέσα από υποκειμενικές θεωρήσεις και σοφιστείες οι οποίες έχουν δημιουργηθεί χωρίς να λαμβάνουν υπόψιν τους τις κοινωνικές συνθήκες και τον κοινωνικό παράγοντα. Δεν αποτελει νομοτέλεια ο καπιταλισμός, δηλαδη η κοινωνική ανισότητα,συγκρινόμενος με την δημιουργία της φυσης και της διαδρομης της ανθρώπινης εξέλιξης (εγκέφαλος). Ο καπιταλισμός αποτελει ιστορικη εξέλιξη των παραγωγικών δυνάμεων και των μεταξύ τους σχεσεων παραγωγής.


 Τα "έθνη" και οι κοινωνίες, με την κατάργηση του Καπιταλισμού, θα περάσουν το κατώφλι της ΙΣΤΟΡΙΑΣ  ΟΠΟΥ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΘΑ ΖΕΙ ΠΛΕΟΝ ΧΩΡΙΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ, πολέμους και σφαγες.
ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Να σμπαραλιάσουμε το αστικό πολιτικό σύστημα



Να σμπαραλιάσουμε το αστικό πολιτικό σύστημα
Η κυοφορία της κοινής κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ - ΝΔ δεν είναι ούτε αποτέλεσμα της πρότασης της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ για δημοψήφισμα, όπως λένε διάφοροι αναλυτές και ιδιαίτερα ο χώρος του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, που το παρουσιάζουν και ως τρικ που εξανάγκασε τη συμμετοχή της ΝΔ, ούτε συνέπεια των εξευτελισμών της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ από τους ευρωενωσιακούς εταίρους ή της ανικανότητάς τους. Η κοινή κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ - ΝΔ έρχεται να υπηρετήσει και να επιβάλει τα γενικά συμφέροντα του κεφαλαίου σε συνθήκες κρίσης και ανταγωνισμού, δηλαδή να αντιμετωπίσει τους κινδύνους από μια ανεξέλεγκτη καταστροφή του, ανεξέλεγκτη χρεοκοπία της καπιταλιστικής οικονομίας της Ελλάδας. Οι πιέσεις από την ΕΕ για να προχωρήσει η συγκυβέρνηση εντάσσονται στη σωτηρία του κεφαλαίου και την εξόντωση του λαού. Η βαθιά και συγχρονισμένη οικονομική κρίση στην ΕΕ και την Ευρωζώνη δημιουργεί αφάνταστες δυσκολίες και αδιέξοδα στη διαχείρισή της σε όφελος του κεφαλαίου, συνολικά στην ΕΕ και σε κάθε κράτος μέλος χωριστά, με δεδομένη την υπερχρέωση της Ιταλίας, της Ισπανίας, της Πορτογαλίας, αλλά και της Γαλλίας - που έχει ένα επιπλέον πρόβλημα αφού οι τράπεζές της διαχειρίζονται μεγάλο χρέος των υπερχρεωμένων κρατών της Ευρωζώνης -, όπως και της κρίσης στη Γερμανία. Ανεξέλεγκτη χρεοκοπία σημαίνει καταστροφή για τράπεζες που διαχειρίζονται κρατικά χρέη. Κρίση έχουν και οι ΗΠΑ, που έχουν επίσης μεγάλο κρατικό χρέος...
***
Η οικονομική κρίση οξύνει στο έπακρο τους ανταγωνισμούς μεταξύ ιμπεριαλιστικών κέντρων (π.χ. ΗΠΑ - ΕΕ), μεταξύ κρατών της ΕΕ και της Ευρωζώνης, αλλά και μεταξύ τμημάτων του κεφαλαίου εντός των καπιταλιστικών κρατών. Οι αστοί είναι ενωμένοι ενάντια στους εργάτες αλλά ανταγωνίζονται για τα ιδιαίτερα συμφέροντά τους. Είναι γνωστή η αντιπαράθεση του κεφαλαίου στους τομείς Ενέργειας και πολεμικής Βιομηχανίας των ΗΠΑ, με το τραπεζικό κεφάλαιο και αυτό των νέων τεχνολογιών, με επιλογές στήριξης των δύο διαφορετικών κομμάτων, Ρεπουμπλικάνων και Δημοκρατικών αντίστοιχα. Ενταση ενδοκαπιταλιστικών ανταγωνισμών υπάρχει και στο εσωτερικό της Γερμανίας, που έχει σχέση με τη θέση της Γερμανίας στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα, το ευρώ ως διεθνές χρήμα, τη μεγάλη ή μικρή Ευρωζώνη, τις εξαγωγές, τις στρατηγικές συμμαχίες - ιδιαίτερα στην Ενέργεια -, που διαπλέκονται και με τους ενδοκαπιταλιστικούς ανταγωνισμούς στη διεθνή αγορά, π.χ. μεταξύ ΗΠΑ - Γερμανίας. Οι ΗΠΑ έχουν αρνητικό εμπορικό ισοζύγιο με τη Γερμανία, γερμανικά κεφάλαια έχουν τεράστιες επενδύσεις στις ΗΠΑ. Στη Γερμανία κυριαρχούν οι ανταγωνισμοί ανάμεσα στα διαφορετικά τμήματα του κεφαλαίου. Τμήματά του θέλουν «μικρή ισχυρή Ευρωζώνη» με τις βόρειες χώρες (π.χ. Ολλανδία, Φινλανδία, Αυστρία και άλλες). Εκφράζονται επίσης με τη συνέχιση του ευρωατλαντικού προσανατολισμού κόντρα σε τμήματα που προσανατολίζονται στρατηγικά σε Ρωσία, Κίνα, την Ασία γενικότερα. Οι ΗΠΑ επιδιώκουν την υπονόμευση της Ευρωζώνης και της Γερμανίας, ξέροντας πως η καταστροφή κεφαλαίου έχει σχέση με την ισχύ κάθε καπιταλιστικής οικονομίας στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα. Μέσα σ' αυτά τα πλαίσια των ανταγωνισμών ήταν ενταγμένο και το δημοψήφισμα, που εγκυμονούσε κινδύνους εξόδου από την Ευρωζώνη.
***
Φυσικά και στην Ελλάδα οξύνονται οι ανταγωνισμοί ανάμεσα σε διαφορετικά τμήματα του κεφαλαίου. Την αστική τάξη μπορεί να την βλέπουμε ενιαία ενάντια στους εργάτες, όμως τα διαφορετικά τμήματά της έχουν ιδιαίτερα συμφέροντα, κάνουν ιδιαίτερες συμμαχίες με άλλα εκτός Ελλάδας τμήματα του κεφαλαίου άλλων κρατών. Για παράδειγμα, το τραπεζικό κεφάλαιο δεν ήθελε το «κούρεμα», η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έκανε επίθεση. Οι βιομήχανοι αντιδρούσαν στην κρατική ενίσχυση των τραπεζών, ήθελαν μερίδιο. Τα μονοπώλια στον τομέα Ενέργειας - πετρελαίου - φυσικού αερίου, με δεδομένα τα κοιτάσματα στην Ανατολική Μεσόγειο, για τα οποία ενδιαφέρονται και οι ΗΠΑ, έχουν συμφέρον από συμμαχίες με μονοπώλια των ΗΠΑ. Οι εφοπλιστές, που έχουν έδρα συνήθως το Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη, επίσης έχουν συμφέρον από την ενίσχυση της συμμαχίας με τις ΗΠΑ. Οι βιομήχανοι και οι εξαγωγείς, το κεφάλαιο στον τομέα του Τουρισμού, έχουν φιλοευρωενωσιακό προσανατολισμό. Βεβαίως, αυτές τις επιλογές δεν πρέπει να τις βλέπουμε απόλυτα. Επομένως τα διαφορετικά συμφέροντα διαπλέκονται με τους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς. Αυτοί οι ανταγωνισμοί εκφράζονται όχι μόνο με τα δύο διαφορετικά αστικά κόμματα, ΠΑΣΟΚ - ΝΔ, αλλά και εντός των κομμάτων. Κάτι που εκφράστηκε με τις διάφορες ομάδες στο ΠΑΣΟΚ και στη ΝΔ και τις διαφορετικές προσεγγίσεις για το αστικό πολιτικό σύστημα, δηλαδή δικομματισμός ή κοινές κυβερνήσεις των αστικών κομμάτων. Η κατάληξη σε κοινή κυβέρνηση αποκαλύπτει την αδυναμία του αστικού πολιτικού συστήματος να διαχειριστεί κρίση και ανταγωνισμούς, αποκαλύπτει ρήγματα στο εσωτερικό του που δημιουργεί το ταξικό εργατικό, λαϊκό κίνημα, η δράση του ΚΚΕ. Ο λαός πρέπει να το εκμεταλλευτεί, να μεγαλώσει τα ρήγματα, με την ταξική πάλη να ωθήσει σε κρίση το αστικό πολιτικό σύστημα, να το σμπαραλιάσει για να ανατρέψει την εξουσία των μονοπωλίων. Και είναι τώρα ευκαιρία με τους αγώνες, τη λαϊκή συμμαχία, τη συμπόρευση με το ΚΚΕ να ανοίξει αυτό το δρόμο.

Ι.


ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)

TOP READ