Ο αγώνας για το ωράριο στην Ελλάδα

Ο αγώνας για το ωράριο στην Ελλάδα

Από τη μέρα που εμφανίστηκε ο πρώτος προλεταριακός πυρήνας, άρχισε και η μάχη για τη μείωση των ωρών εργασίας και τη θέσπιση κανονικού ωραρίου με νόμο

Με την εμφάνιση του πρώτου προλεταριακού πυρήνα στη χώρα μας - στη Σύρα το 1879 - τέθηκε σαν ένα από τα πρώτα και κύρια ζητήματα το θέμα του ωραρίου εργασίας.

Από την "Ιστορία του Ελληνικού Εργατικού Κινήματος στην Ελλάδα" του Γιάννη Κορδάτουπληροφορούμαστε ότι η πρώτη απόπειρα του πρώτου, ίσως, εργατικού σωματείου στη χώρα μας που ήταν ο "Αδελφικός σύνδεσμος ξυλουργών του Ναυπηγείου Σύρου", ήταν "να καταργήσουν το 12ωρο της δουλιάς που επικρατούσε τότες και να καθορίσουν ένα σταθερό όριο στο ανεβοκατέβασμα των μεροκάματων". Ετσι, ένα από τα βασικά άρθρα του καταστατικού του Συνδέσμου - το οποίο μάλιστα πήρε τον τύπο συμφωνητικού με συμβολαιογραφική πράξη - το άρθρο 20, κανόνιζε τις ώρες εργασίας (δεκάωρο) και το ποσό του μεροκάματου.

Το 1879 ξεσπάνε και οι πρώτες απεργίες στη Σύρο, με αφορμή τη μεγάλη νομισματική κρίση, όπου οι εργάτες - σύμφωνα με περιγραφές εφημερίδων της εποχής - δούλευαν για ένα κομμάτι ψωμί δεκατέσσερις και 15 ώρες την ημέρα.Οι εργάτες των ναυπηγείων και οι βυρσοδεψεργάτες ζητάνε να μειωθούν οι ώρες εργασίας και να καταργηθεί η δίωρη δουλιά της Κυριακής, που την έλεγαν "αγγαρεία", γιατί δεν πληρωνόταν.

Οι απεργίες εξαπλώνονται σαν "επιδημία", γράφει ο Γ. Κορδάτος. Οι τυπογράφοι της Αθήνας πριν ακόμα φτιάξουν σωματείο κήρυξαν απεργία (21 Ιούνη 1882) και την ίδια χρονιά αποφάσισαν να μη δουλεύουν την Κυριακή.

"Φωτιά" παίρνει και το Λαύριο,όπου οι σκλάβοι του Σερπιέρη δούλευαν 12 - 14 ώρες με μεροκάματο 2 - 3 δραχμές. Η κατάργηση της δουλιάς της Κυριακής και η μείωση των ωρών εργασίας, ήταν από τα κεντρικά αιτήματα πλάι στην αύξηση του μεροκάματου. Το 1906 σε μια από τις απεργίες τους οι μεταλλωρύχοι του Λαυρίου διατυπώνουν το αίτημα για οχτάωρο.

Η περίοδος 1908 - 1918 σημαδεύτηκε από μεγάλους απεργιακούς αγώνες σ' όλες τις πόλεις της χώρας. Στο Βόλο πρώτοι οργανώθηκαν σε σωματεία οιτυπογράφοι,οι καπνεργάτες και οι τσιγαράδες που δούλευαν πάνω από 12 ώρες την ημέρα. Το 1909 το Εργατικό Κέντρο Βόλου ζητά "να λιγοστέψουν οι ώρες δουλιάς". Δηλαδή, η δουλιά να αρχίζει από την ανατολή του ήλιου και να τελειώνει με τη δύση του με κανονικό διάλειμμα το μεσημέρι. Το 1911 ξεσπά μεγάλη παγκαπνεργατική απεργία και οι καπνεργάτες τώρα ζητάνε 8ωρο.

Το Μάρτη του 1910 απεργούν οι ναυτοθερμαστές του Πειραιά για "ψωμί παραπανίσιο και να λιγοστέψουν οι ώρες δουλιάς".Ακολουθεί με τα ίδια αιτήματα η απεργία των τροχιοδρομικών...

Αλλες μεγάλες απεργίες που αναφέρονται αυτή την περίοδο και που έχουν στο επίκεντρό τους το αίτημα του 8ωρου είναι των γαιανθρακεργατών του Πειραιά, η γενική απεργία των τυπογράφων,η απεργία των εργατών του φωταερίου,τωνηλεκτροτεχνιτών,των σιδηροδρομικών του "Λαρισαϊκού",τωνναυτεργατών,τωντσιγαράδων της Θεσσαλονίκης,των ραφτεργατών της Αθήνας και άλλες.

Οχτάωρο με την Πρώτη Διεθνή Σύμβαση Εργασίας

Το 1919 κυρώνεται η πρώτη Διεθνής Σύμβαση Εργασίας στη Διεθνή Διάσκεψη Εργασίας στην Ουάσιγκτον, που καθορίζει το ωράριο εργασίας σε 8 ώρες την ημέρα στις βιομηχανικές και βιοτεχνικές επιχειρήσεις, τα μεταλλεία, τα ορυχεία και τις μεταφορές.

Ενα χρόνο αργότερα, το 1920,στην Ελλάδα ψηφίζεται ο νόμος 2269/20, ο ο οποίος κυρώνει την πιο πάνω ΔΣΕ και αναφέρει: "Γενικώς το νόμιμο ωράριο των μισθωτών είναι οκτώ (8) ώρες ημερησίας εργασίας και σαράντα οκτώ (48) εβδομαδιαίας εργασίας".

Το 1932 με το ΠΔ 8/13/4/32 ορίζεται το ωράριο εργασίας του υπαλληλικού προσωπικού και των ανωνύμων εταιριών, των τραπεζών και των γραφείων γενικώς στις 8 ώρες ημερησίως.Με το μεταγενέστερο Α. Ν 547/37 ορίζεται σεεπτάωρο το ωράριο ημερήσιας εργασίας για το υπαλληλικό προσωπικό των ανωνύμων εταιριών και των τραπεζών...

Αμέσως μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο καθιερώνεται η εργασία των 40 ωρών για τους εργαζόμενους στο δημόσιο...

Η αργία της Κυριακής κατοχυρώθηκε το 1914.

Από τότε μέχρι σήμερα χρειάστηκαν πολλοί και συνεχείς αγώνες, όχι χωρίς πισωγυρίσματα, για να τηρηθούν τα όσα η νομοθεσία προέβλεπε ή για να μειωθούν παραπέρα οι ώρες εργασίας γενικά ή σε ορισμένους κλάδους. Ξεχωρίζουν από την περίοδο της χούντας ακόμα οι αγώνες στο χώρο τουεμπορίου κατά της αποδέσμευσης του ωραρίου λειτουργίας των καταστημάτων από τις ώρες εργασίας του προσωπικού. Αγώνες, που επί πολλά χρόνια απέδωσαν καρπούς, ματαίωσαν επιθέσεις, χωρίς ωστόσο να μπορέσουν να αποτρέψουν μέχρι τέλους τους σχεδιασμούς των "μεγάλων" του εμπορίου και των κυβερνήσεων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Η μάχη για ανθρώπινο ωράριο σ' αυτό το χώρο, παραμένει - μαζί με την απόκρουση της μερικής απασχόλησης και του ωρομισθίου - κεντρικός στόχος.

Ξεχωρίζουν, επίσης, οι αγώνες των οικοδόμων για 7ωρο - πενθήμερο,πράγμα που τελικά επιβλήθηκε, παρότι ο αγώνας για τη διαφύλαξή του απαιτείται να είναι - και είναι - συνεχής. Οπως και οι αγώνες των εργατών τηςΖώνης για τον ίδιο στόχο...

Τι ισχύει σήμερα

Σήμερα το γενικό συμβατικό ωράριο που προκύπτει από τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, από διαιτητικές αποφάσεις ή Κανονισμούς Εργασίας είναι 40 ώρες τη βδομάδα.Νόμιμο είναι το ωράριο που καθορίζεται από το νόμο και αυτό ορίζεται στις 48 ώρες τη βδομάδα, ενώ για ορισμένες κατηγορίες εργαζομένων είναι 42.

Οι ώρες εργασίας πέραν του συμβατικού ωραρίου μέχρι τη συμπλήρωση του νόμιμου ωραρίου, δηλαδή από τις 40 τη βδομάδα έως τις 48 ωρών ή τις 42, λέγεται υπερεργασία και γι' αυτήν δεν απαιτείται να έχει ο εργοδότης άδεια του υπουργείου Εργασίας. Η αμοιβή για τις ώρες αυτές γίνεται με προσαύξηση 25%.

Από εκεί και πέρα αρχίζει η υπερωριακή απασχόληση,για την οποία απαιτείται άδεια από το υπουργείο Εργασίας και η οποία αμείβεται προσαυξημένα και κλιμακωτά, ανάλογα με τον αριθμό των υπερωριών.

Μ. Ε.

    

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

3/4/2011

 -- Οι μεγάλες απεργίες στα χρόνια 1908 - 1918

16/2/1999

 -- Ωριμη απαίτηση των καιρών

30/4/1998

 -- "Η πρώτη και κυριότερη ανάγκη"

Σελίδα 10

Κραυγαλέα ομολογία ενοχής

Κραυγαλέα ομολογία ενοχής

«Κουκουλοφόροι. Πολλοί είναι εκείνοι οι οποίοι επιχειρούν με κάθε τρόπο να χρεώσουν τους κουκουλοφόρους γενικώς στην Αστυνομία. Βέβαια, εγώ αναρωτιέμαι τι θα χρειάζονταν οι κουκουλοφόροι στην Αστυνομία;». Από μόνη της η προσποιητή αφέλεια του υπουργού Δημόσιας Τάξης κατά τη χτεσινή παρέμβασή του στη Βουλή «κραυγάζει» ότι η κυβέρνηση είναι αυτή που βρίσκεται πίσω από την οργανωμένη προβοκάτσια, με στόχο το χτύπημα του οργανωμένου λαϊκού κινήματος. Οταν εδώ και πολλά χρόνια έχει αποδειχθεί πλειστάκις ότι οι κουκουλοφόροι είναι το «άτυπο», αλλά αναπόσπαστο τμήμα των δυνάμεων καταστολής και περιλαμβάνονται σε όλα τα «επιχειρησιακά» σχέδια για την εξόντωση του λαϊκών αγώνων, η παραπάνω προκλητική «αφέλεια» του Χρ. Παπουτσή αποτελεί από μόνη της καραμπινάτη ομολογία ενοχής της κυβέρνησης. Και σαν να μη έφτανε αυτό, επανήλθε, διαβεβαιώνοντας ότι «με αυτή την κυβέρνηση και με πρωθυπουργό τον Γ. Παπανδρέου, προβοκάτορες στην Ελληνική Αστυνομία δεν πρόκειται να δράσουν». Και προκειμένου να μην αφήσει την παραμικρή αμφιβολία για το ποιος οργανώνει τις προβοκάτσιες, συμπλήρωσε ότι «θα είναι ο πρώτος που θα οδηγήσει στη Δικαιοσύνη όποιον προβοκάτορα της Αστυνομίας συλληφθεί»(!). Το οργανωμένο λαϊκό κίνημα, που βρίσκεται σταθερά στο στόχαστρο της προβοκάτσιας των μηχανισμών καταστολής, δεν τρέφει αυταπάτες και γνωρίζει πολύ καλά πώς θα περιφρουρεί τους αγώνες του και να εξουδετερώνει τους κουκουλοφόρους και κυρίως να κατευθύνει την πάλη του κατευθείαν στην «καρδιά» του ταξικού αντίπαλου, στην ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων.

    

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

18/10/2011

 -- Αντεπίθεση και επαγρύπνηση

1/7/2011

 -- Ρίχνει λάσπη στο ΚΚΕ

9/5/2010

 -- Προβοκατόρικο σχέδιο φανερών και κρυφών μηχανισμών

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ... Ο ελέφαντας που δεν κρύβεται

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ...

Ο ελέφαντας που δεν κρύβεται

Το ΚΚΕ παρουσίασε και στη Βουλή μια σειρά στοιχεία που αποδεικνύουν πως όσα συνέβησαν στο κέντρο της Αθήνας στις 28 και 29 Ιούνη ήταν μια οργανωμένη προβοκάτσια με στόχο το λαϊκό κίνημα. Ο ακριβής χαρακτηρισμός, μάλιστα, ήταν ένα «πολύ καλά οργανωμένο σχέδιο». Οι αποδείξεις για το γεγονός ότι «σε διατεταγμένη υπηρεσία οργανωμένες ομάδες κουκουλοφόρων και τα ΜΑΤ στράφηκαν με αγριότητα και τόνους χημικών κατά της λαϊκής κινητοποίησης» και ότι «η κυβέρνηση εφάρμοσε σχέδιο εξόντωσης του οργανωμένου λαϊκού κινήματος» συνοδεύτηκαν από το κάλεσμα του ΚΚΕ που δηλώνει ότι «η απάντηση στον κλιμακούμενο αυταρχισμό, στην άγρια επίθεση στα λαϊκά δικαιώματα είναι η λαϊκή οργάνωση και αντεπίθεση για την απόκρουση της αντιλαϊκής πολιτικής, της εξουσίας των μονοπωλίων». Πεντακάθαρες διατυπώσεις που και τον ένοχο ονομάζουν και πώς πρέπει να αντιμετωπιστεί καταδείχνουν.

***

Αυτό, όμως, το γεγονός, δηλαδή ότι πιάστηκαν στα πράσα, προκάλεσε ταραχή στο επιτελείο που έστησε την προβοκάτσια. Και έβαλαν τα «μεγάλα μέσα», δηλαδή τα αστικά ΜΜΕ για να «ξελασπώσουν». Αυτό επιδιώκεται και μ' ένα εξάστηλο άρθρο με υπογραφή Σ. Κασιμάτη, στην «Καθημερινή» (1/7/2011), στο πλαίσιο της επιχείρησης να «το στρίψουν». Σε πείσμα της πραγματικότητας, ο αρθρογράφος προσπερνά τα στοιχεία και αφού θέτει ως αξίωμα ότι το πραγματικό πρόβλημα είναι μια «δήθεν ελευθερία» που επικρατεί στη χώρα, αρχίζει να κτίζει αυτό που εξαρχής θέλει να παρουσιάσει σαν δεδομένο. Πάνω στην αυθαιρεσία της «δήθεν ελευθερίας» δηλώνει ότι «οι κουκουλοφόροι είναι το προϊόν αυτής της δήθεν ελευθερίας (...) το ιδεολογικό πλαίσιο μέσα στο οποίο φύτρωσαν και γιγαντώθηκαν (...) είναι πολύ ευρύτερο του μικρόκοσμου των Εξαρχείων».

Και για να μην αφήσει κενό ως προς το τι εννοεί, γίνεται καθαρός: «Πρόκειται για τον απόλυτο καθαγιασμό της Αριστεράς και της ιστορίας της (...) αρκεί να επικαλείται κανείς τα ιδεώδη της Αριστεράς και τότε μπορεί ακόμη και να κάψει την Αθήνα (...) ο ισχυρισμός ότι "η Αριστερά δεν έχει σχέση με τη βία" εκφέρεται σαν αξίωμα που δεν επιδέχεται απόδειξη - λες και σε τούτο τον τόπο δεν συνέβη ποτέ ο Εμφύλιος»!

Οι συνειρμοί που προσπαθεί να δημιουργήσει ο εν λόγω αρθρογράφος προφανείς. Οτι δηλαδή, λέει, η βία που εκτυλίχθηκε στο Σύνταγμα τις μέρες της απεργίας, δηλαδή η προβοκάτσια και η κρατική καταστολή, είναι γέννημα της αριστεράς και απόδειξη γι' αυτό είναι ο Εμφύλιος. Η βία, λέει, συνεχίζει να υπάρχει γιατί επικρατούν τα ιδεώδη της αριστεράς.

Και γιατί επικρατούν τα ιδεώδη της αριστεράς; Γιατί, εξηγεί ο ίδιος, «η βλακεία της χούντας του 1967 εξιλέωσε πλήρως την Αριστερά (...) προκάλεσε ένα βαθύτατο σύμπλεγμα ενοχής στη Δεξιά (...) διαμορφώθηκε ένα κλίμα ανοχής στη βία (...) αποστροφής για την έννομη τάξη».

***

Το πρόβλημα του αρθρογράφου δεν είναι η βία. Αλλωστε, γνωρίζει πως στη σημερινή πραγματικότητα το μονοπώλιο της βίας το έχει το κράτος, το έχουν οι καπιταλιστές (η εργοδοτική τρομοκρατία μέσα στους χώρους δουλειάς είναι συνώνυμο της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας για τη διαιώνιση της «νόμιμης» κλοπής του μόχθου των εργατών). Το πρόβλημά του είναι ότι για να επιβάλει την αποδοχή από τους λαϊκούς ανθρώπους ως νόμιμης της βίας που ο ίδιος υποστηρίζει (κρατική και εργοδοτική, τη βία της εκμετάλλευσης), πρέπει να παρουσιάσει όσους αντιστέκονται στην κρατική βία σαν παράνομους, χρησιμοποιώντας ως αποδεικτικό στοιχείο τους προβοκάτορες που χρησιμοποιούνται από το κράτος. Αυτό κάνει με την εκτίμηση περί κλίματος αποστροφής της έννομης τάξης. Μόνο που εδώ εντάσσει το οργανωμένο εργατικό κίνημα που παλεύει κόντρα στο κεφάλαιο για τα συμφέροντα των εργαζομένων.

Παρ' όλ' αυτά, τα στοιχεία βοούν: Χέρι χέρι ΜΑΤ και προβοκάτορες χτύπησαν τη διαδήλωση. Αυτό είναι δεδομένο που επικυρώνεται από πλήθος φωτογραφικές αποτυπώσεις και μαρτυρίες. Δεδομένο είναι, επίσης, το Μνημόνιο και το Μεσοπρόθεσμο. Το νομοθετικό, δηλαδή, πλαίσιο για μια διαρκώς αυξανόμενη βία κατά της εργατικής τάξης. Δεδομένη πρέπει να θεωρείται και η αντίσταση σ' αυτήν τη βία. Αυτό θέλει να προλάβει η αστική τάξη, γι' αυτό χρησιμοποιεί τους προβοκάτορες χέρι χέρι με την επίσημη κρατική καταστολή.

Τη βία που η ίδια η αστική τάξη χρησιμοποιεί θέλει να κρύψει και ο αρθρογράφος, γι' αυτό και καλεί να δούμε «τον ελέφαντα στο σαλόνι», που κατ' αυτόν δεν είναι άλλος - ο ελέφαντας - από τη βία που γεννιέται από την αριστερά. Οση μεταφυσική κι αν επιστρατεύει ο αρθρογράφος, ο ελέφαντας παραμένει ένας: Αυτός που χιλιάδες και χιλιάδες μάτια είδαν στην πλατεία Συντάγματος: Η κρατική καταστολή χέρι χέρι με τους προβοκάτορες την ώρα που εκτελούσαν μια πολεμικού τύπου επιχείρηση κατά των διαδηλωτών.

Θ.

    

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

23/10/2011

 -- Ποιοι και γιατί απλώνουν χέρι στο εργατικό κίνημα

22/10/2011

 -- Πασχίζουν να συγκαλύψουν την προβοκάτσια

1/7/2011

 -- Κραυγαλέα ομολογία ενοχής

Θα τον ζήλευε και ο Σάββας Κωνσταντόπουλος

Θα τον ζήλευε και ο Σάββας Κωνσταντόπουλος

Ο γνωστός και μη εξαιρετέος αντικομμουνιστής Δ. Ψυχογιός, του επίσης γνωστού και μη εξαιρετέου συγκροτήματος Λαμπράκη, έγραψε στην ηλεκτρονική έκδοση του ΒΗΜΑΤΟΣ (14 Φεβρουαρίου) άρθρο με τον τίτλο «Η μεταπολίτευση πέθανε, ζήτω ο εμφύλιος». Το άρθρο θα το ζήλευε ακόμα και ο αλήστου μνήμης Σάββας Κωνσταντόπουλος της χούντας 1967-1974. Οποιος ανατρέξει στο βιβλίο του προπαγανδιστή της χούντας και γενικά της αστικής τάξης Κωνσταντόπουλου («Ο φόβος της δικτατορίας») θα διαπιστώσει την ομοιότητα του κλίματος αλλά και της επιχειρηματολογίας ανάμεσα στους δύο (Ψυχογιό και Κωνσταντόπουλο): Κινδυνολογία, ιδεολογική τρομοκρατία, πολιτικές ταχυδακτυλουργίες, συνειδητή συγκάλυψη της πραγματικότητας και της προβοκάτσιας, ανακάτεμα και άθροιση ανόμοιων γεγονότων και πολλά ακόμα, για να προκύψει το επιθυμητό αποτέλεσμα.

***

1) Ο Δ. Ψυχογιός αποδίδει τους εμπρησμούς κτιρίων γενικά στην «τρομερή ένταση της πολιτικής βίας», συνδέοντας αυτή με τις λαϊκές κινητοποιήσεις ενάντια στο δεύτερο μνημόνιο. Κάνει πως δε βλέπει το γεγονός ότι τα ΜΑΤ έδρασαν από κοινού με τους προβοκάτορες και με στόχο να αποδυναμώσουν αλλά και να δυσφημίσουν τη μαζική λαϊκή αντίδραση. Οι εικόνες όπου τα ΜΑΤ (π.χ. στη Θεσσαλονίκη) χτυπούσαν από πίσω τους διαδηλωτές αναίτια, προφανώς δεν έπεσαν στην αντίληψή του. Το γεγονός ότι και αυτή τη φορά και προηγούμενες κουκουλοφόροι τα συζητούσαν μαζί με δυνάμεις των ΜΑΤ (οι φωτογραφίες που έχουν δημοσιευτεί είναι γνωστές), επίσης δεν έπεσαν στην αντίληψη του αρθρογράφου. Ούτε τις καταγγελίες του ΚΚΕ στη διήμερη απεργία του Οκτώβρη, ότι αστυνομικοί άλλαζαν τις στολές τους και φορούσαν κουκούλες, έχει ακούσει ο αρθρογράφος. Ετσι, αποδίδει τις κρατικές προβοκάτσιες σε βίαιη πολιτική δράση διαδηλωτών που εναντιώνονται στα μνημόνια! Την κρατική επίθεση κατά των αγωνιζόμενων εργατών και ανέργων ο Δ. Ψυχογιός την αποκαλεί εμφύλιο και προειδοποιεί ασυστόλως...

Οσο για το «αφελές» ερώτημα που κάνει «Ποιο από τα κυβερνώντα κόμματα, ΝΔ ή ΠΑΣΟΚ, αποκόμισε πολιτικό όφελος από τους νεκρούς και τους τραυματίες;», η απάντηση είναι μία και τη γνωρίζει: Η αστική πολιτική, η αστική εξουσία. Αυτές αποκομίζουν όφελος μέσω της κρατικής τρομοκρατίας, αυτές φοβίζει το ταξικό εργατικό - λαϊκό κίνημα που στρέφεται κατά της εξουσίας του κεφαλαίου και όχι γενικά το «αντιμνημονιακό κίνημα», στο οποίο η αστική τάξη δίνει μικρή σημασία, αν δεν καλλιεργεί επιπλέον και εκφράσεις του.

Ο αρθρογράφος όμως «ξέχασε» τα θύματα στη «Μαρφίν». Διαδηλωτές τούς έκαψαν ή «διαδηλωτές» που ο Δ. Ψυχογιός κατατάσσει σε αγωνιζόμενους; Ποιοι έκαψαν τους αθώους ανθρώπους και γιατί ουδέποτε βρίσκονται οι δολοφόνοι;

«Ξέχασε» όμως και τις καταγγελίες του προέδρου των αστυνομικών Χρ. Φωτόπουλου, ο οποίος έκανε λόγο για προβοκάτορες.

***

2) Οι προβοκάτορες δε στρέφονται κατά της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, όπως ισχυρίζεται ο Δ. Ψυχογιός. Είναι συστατικό στοιχείο της αστικής εξουσίας, η οποία αλλάζει μορφή ανάλογα με τις συνθήκες και στο βαθμό που ο συσχετισμός δυνάμεων της το επιτρέπει. Η κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι τύποις δημοκρατία. Επί της ουσίας, είναι δικτατορία του κεφαλαίου. Το επιβεβαιώνει, ανάμεσα σε πολλά άλλα, η κατάσταση στα εργοστάσια και στις επιχειρήσεις, όπου κυριαρχεί η τρομοκρατία της απόλυσης, οι απειλές και οι συνθήκες γαλέρας. Ας κάνει μια βόλτα μέχρι τη Χαλυβουργία, αν και είναι μάλλον περιττό...

***

3) Προπαγανδιστές τύπου Ψυχογιού δεν έχουν ουσιαστικό πρόβλημα από τις κραυγές που αποκαλούν δωσίλογους τους Παπανδρέου, Βενιζέλο, Παπαδήμο και άλλους. Εχουν όμως μεγάλο πρόβλημα από τις θέσεις του ΚΚΕ που αποκαλεί τους παραπάνω συμμέτοχους (και όχι υποτελείς) στο έγκλημα που διαπράττουν από κοινού ενάντια στο λαό η ΕΕ, τα αστικά κόμματα, ο ΣΕΒ, οι εφοπλιστές κλπ. Επομένως, αποτελεί πλαστογραφία, υποκρισία και άσκηση τρομοκρατίας η τοποθέτησή του «Πρέπει να λιντσαριστούν σαν δωσίλογοι (...) να στηθούν κρεμάλες, να καούν κτήρια, να σκοτωθούν άνθρωποι στις διαδηλώσεις;».

***

4) Γράφει: «Οι εμφύλιες συγκρούσεις δεν προέκυψαν επειδή τις προγραμμάτισαν τα μεγάλα κόμματα της δεξιάς ή της αριστεράς, αλλά από τη δράση μικρών ακραίων ομάδων...».

Βεβαίως και τις προγραμμάτισαν τα αστικά κόμματα στην Ελλάδα (για να μείνουμε εδώ) σε συνεργασία με τους ξένους συμμάχους τους (Εγγλέζους, Αμερικανούς). Αλλά το πρόβλημα του Δ. Ψυχογιού είναι ότι η εργατική τάξη και το κόμμα της δεν είπαν τότε «σφάξε με αγά μ' ν' αγιάσω».

***

5) Τέλος, θα του θυμίσουμε, αν και το γνωρίζει, ότι ο φασισμός προέκυψε σε περίοδο κρίσης όπου οι λαοί παραδόθηκαν σε «νουθεσίες» σαν τις δικές του.

Ομως στο θέμα θα επανέλθουμε εκτενώς, αφού τα μαχαίρια της αστικής τάξης ακονίζονται διαρκώς. Εδώ εκτέθηκαν ορισμένα μόνο σημεία από το άρθρο.

Μάκης ΜΑΪΛΗΣ

    

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

5/7/2011

 -- Ο ελέφαντας που δεν κρύβεται

Κρατική προβοκάτσια

Κρατική προβοκάτσια

Οταν το ΚΚΕ και ο «Ριζοσπάστης» σε κάθε προβοκατόρικη δράση ενάντια στο εργατικό λαϊκό κίνημα αποκάλυπταν ότι είναι οργανωμένο σχέδιο προβοκατόρων σε οργανική σύνδεση με μηχανισμούς του κράτους για την καταστολή του λαϊκού κινήματος, ότι οι πυρήνες των κουκουλοφόρων έχουν σχέση με κρατικές υπηρεσίες και μηχανισμούς, εντός και εκτός Ελλάδας, ότι τα οργανωμένα αυτά σχέδια χρειάζονται εκπαίδευση και ανάλογο εξοπλισμό που μόνο σχέση με κράτος δείχνουν, αστικά επιτελεία και ΜΜΕ μάς κατηγορούσαν για συνωμοσιολογία. Τώρα, μετά τις φωτιές στην Αθήνα, μιλούν για οργανωμένο σχέδιο και κάποιοι για προβοκάτσια. Τα γεγονότα στην Αθήνα, όπως χτύπημα των διαδηλώσεων και φωτιές, είναι κρατική προβοκάτσια για να χτυπηθεί το λαϊκό κίνημα, να συκοφαντηθεί ο αγώνας ρήξης και ανατροπής με την αξιοποίηση των κουκουλοφόρων, των λεγόμενων αντιεξουσιαστών, ακροδεξιών συμμοριών, μπράβων της νύχτας κ.λπ. Οι φωτιές που έβαλαν σε κτίρια στην Αθήνα, καταστρέφοντας ταυτόχρονα κτίρια και σε άλλες πόλεις, η οργάνωση και εκτέλεση του σχεδίου, η άμεση και σε δευτερόλεπτα εξάπλωση της φωτιάς στα κτίρια έτσι που να δυσκολεύει σημαντικά το σβήσιμό της, δείχνει καλά εκπαιδευμένους ανθρώπους, ενώ η επιδίωξη του Χρ. Παπουτσή να αποδώσει σε διαδηλωτές την προβοκάτσια υπονοώντας το ΚΚΕ, αλλά και του δήμαρχου Αθήνας να εμπλέξει το ΚΚΕ (άτιμη προπαγάνδα), δεν μπορεί να συγκαλύψει ότι η προβοκάτσια είναι κρατική και το σχέδιο έτοιμο από καιρό. Απλά προετοίμαζαν τις λαϊκές συνειδήσεις με την προπαγάνδα περί εμφυλίου, περί χαοτικών καταστάσεων κ.λπ. Τέλος, τι συζήτησαν Χρ. Παπουτσής - πρωθυπουργός για την έκθεση της ΕΥΠ και το ενδεχόμενο «κοινωνικών εντάσεων», αμέσως μετά το Υπουργικό Συμβούλιο για το μνημόνιο την περασμένη Πέμπτη; Μέτρα καταστολής των εργατικών κινητοποιήσεων; Και με ποια αφορμή; Τι ετοίμαζαν;

    

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

14/2/2012

 -- Παρέμβαση σήμερα στο υπουργείο Εργασίας

14/2/2012

 -- Συγκαλύπτουν το οργανωμένο σχέδιο καταστολής

9/7/2011

 -- Γιατί δεν καταδίκασαν τους κουκουλοφόρους;

Καλά οργανωμένη προβοκάτσια

Καλά οργανωμένη προβοκάτσια

Τις προηγούμενες μέρες ο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ δημοσίευσε μια σειρά δεδομένα που δείχνουν πόσο καλά οργανωμένο ήταν το σχέδιο κρατικής καταστολής και προβοκάτσιας που εκτυλίχθηκε την περασμένη Κυριακή. Πιο συγκεκριμένα:

1. Οι κουκουλοφόροι έδρασαν με απόλυτο συγχρονισμό. Σχεδόν ταυτόχρονα, γύρω στις 10.30 το βράδυ, μπήκαν φωτιές σε δεκάδες κτίρια στο κέντρο της Αθήνας, έτσι που να δυσκολεύει σημαντικά το σβήσιμό τους. Την ώρα που φλέγονταν τα κτίρια, ομάδες κουκουλοφόρων είχαν στήσει ακόμα και οδοφράγματα και εμπόδιζαν πυροσβεστικά οχήματα να σβήσουν τις φωτιές, ενώ επιτέθηκαν και σε πυροσβέστες την ώρα που επιχειρούσαν κατάσβεση.

2. Οι κουκουλοφόροι είχαν στη διάθεσή τους ειδικό εξοπλισμό για τη διάρρηξη θωρακισμένων πορτών και προστατευτικών κατασκευών ιδιαίτερα ανθεκτικών. Υπάρχουν μαρτυρίες που κάνουν λόγο για συντονισμένη επιχείριση κατά την οποία οι κουκουλοφόροι πρώτα άνοιγαν με τον ειδικό εξοπλισμό τα ρολά και τις θωρακισμένες πόρτες και μετά έριχναν μέσα τα υλικά για να εξαπλωθεί η φωτιά. Μάλιστα ένα τμήμα αυτού του εξοπλισμού είναι ικανό - όπως κι έγινε σε αρκετές περιπτώσεις - να λιώσει μέσα σε πολύ σύντομο χρόνο συμπαγές μέταλλο, το οποίο αποτελεί εξάρτημα (ειδικοί πίροι) για τη θωράκιση των προστατευτικών ρολών και τη μη δυνατή παραβίασή τους με συμβατικά μέσα. Αρα, πρέπει και να υπάρχει ο κατάλληλος εξοπλισμός και ταυτόχρονα, η εξειδικευμένη γνώση για το πώς θα χρησιμοποιηθεί.

3. Ο οπλισμός που είχαν στη διάθεσή τους οι κουκουλοφόροι ήταν ειδικός, δεν μπορεί να τον προμηθευτεί έτσι απλά ο οποιοσδήποτε. Είχαν στη διάθεσή τους δολοφονικά όπλα. Για παράδειγμα, εκτοξεύτηκαν φωτοβολίδες με ειδική συσκευή που αν τις δεχτεί κάποιος σε οποιοδήποτε μέρος του σώματος μπορεί ακόμα και να χάσει τη ζωή του. Η χρησιμοποίηση αυτού του εξοπλισμού, πέρα από το ότι δεν βρίσκεται εύκολα στο εμπόριο και είναι και πανάκριβος, απαιτεί ιδιαίτερη εκπαίδευση.

4. Ιδιοκτήτες και υπεύθυνοι καταστημάτων κατήγγειλαν πως όταν ομάδες κουκουλοφόρων έφτασαν μπροστά στα καταστήματά τους απαίτησαν χρήματα προκειμένου να μην τα πυρπολήσουν. Στη συνέχεια απειλούσαν τους θαμώνες πως αν δεν βγουν έξω θα τους κάψουν ζωντανούς και μετά έβαζαν φωτιά.

5. Το μπαράζ των πυρκαγιών και των καταστροφών σε κτίρια, εξελίχθηκε σχεδόν ταυτόχρονα σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Βόλο, Τρίκαλα, Πάτρα, Αγρίνιο, Κέρκυρα, Ηράκλειο.

    

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

14/2/2012

 -- Κρατική προβοκάτσια

Καλά οργανωμένη προβοκάτσια

Καλά οργανωμένη προβοκάτσια

Τις προηγούμενες μέρες ο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ δημοσίευσε μια σειρά δεδομένα που δείχνουν πόσο καλά οργανωμένο ήταν το σχέδιο κρατικής καταστολής και προβοκάτσιας που εκτυλίχθηκε την περασμένη Κυριακή. Πιο συγκεκριμένα:

1. Οι κουκουλοφόροι έδρασαν με απόλυτο συγχρονισμό. Σχεδόν ταυτόχρονα, γύρω στις 10.30 το βράδυ, μπήκαν φωτιές σε δεκάδες κτίρια στο κέντρο της Αθήνας, έτσι που να δυσκολεύει σημαντικά το σβήσιμό τους. Την ώρα που φλέγονταν τα κτίρια, ομάδες κουκουλοφόρων είχαν στήσει ακόμα και οδοφράγματα και εμπόδιζαν πυροσβεστικά οχήματα να σβήσουν τις φωτιές, ενώ επιτέθηκαν και σε πυροσβέστες την ώρα που επιχειρούσαν κατάσβεση.

2. Οι κουκουλοφόροι είχαν στη διάθεσή τους ειδικό εξοπλισμό για τη διάρρηξη θωρακισμένων πορτών και προστατευτικών κατασκευών ιδιαίτερα ανθεκτικών. Υπάρχουν μαρτυρίες που κάνουν λόγο για συντονισμένη επιχείριση κατά την οποία οι κουκουλοφόροι πρώτα άνοιγαν με τον ειδικό εξοπλισμό τα ρολά και τις θωρακισμένες πόρτες και μετά έριχναν μέσα τα υλικά για να εξαπλωθεί η φωτιά. Μάλιστα ένα τμήμα αυτού του εξοπλισμού είναι ικανό - όπως κι έγινε σε αρκετές περιπτώσεις - να λιώσει μέσα σε πολύ σύντομο χρόνο συμπαγές μέταλλο, το οποίο αποτελεί εξάρτημα (ειδικοί πίροι) για τη θωράκιση των προστατευτικών ρολών και τη μη δυνατή παραβίασή τους με συμβατικά μέσα. Αρα, πρέπει και να υπάρχει ο κατάλληλος εξοπλισμός και ταυτόχρονα, η εξειδικευμένη γνώση για το πώς θα χρησιμοποιηθεί.

3. Ο οπλισμός που είχαν στη διάθεσή τους οι κουκουλοφόροι ήταν ειδικός, δεν μπορεί να τον προμηθευτεί έτσι απλά ο οποιοσδήποτε. Είχαν στη διάθεσή τους δολοφονικά όπλα. Για παράδειγμα, εκτοξεύτηκαν φωτοβολίδες με ειδική συσκευή που αν τις δεχτεί κάποιος σε οποιοδήποτε μέρος του σώματος μπορεί ακόμα και να χάσει τη ζωή του. Η χρησιμοποίηση αυτού του εξοπλισμού, πέρα από το ότι δεν βρίσκεται εύκολα στο εμπόριο και είναι και πανάκριβος, απαιτεί ιδιαίτερη εκπαίδευση.

4. Ιδιοκτήτες και υπεύθυνοι καταστημάτων κατήγγειλαν πως όταν ομάδες κουκουλοφόρων έφτασαν μπροστά στα καταστήματά τους απαίτησαν χρήματα προκειμένου να μην τα πυρπολήσουν. Στη συνέχεια απειλούσαν τους θαμώνες πως αν δεν βγουν έξω θα τους κάψουν ζωντανούς και μετά έβαζαν φωτιά.

5. Το μπαράζ των πυρκαγιών και των καταστροφών σε κτίρια, εξελίχθηκε σχεδόν ταυτόχρονα σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Βόλο, Τρίκαλα, Πάτρα, Αγρίνιο, Κέρκυρα, Ηράκλειο.

    

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

14/2/2012

 -- Κρατική προβοκάτσια

Οι προβοκάτορες

Οι προβοκάτορες

Με αφορμή το οργανωμένο σχέδιο κρατικής καταστολής και προβοκάτσιας που υλοποιήθηκε την περασμένη Κυριακή, με στόχο να χτυπήσουν τις μεγαλειώδεις διαδηλώσεις, να χτυπήσουν το εργατικό λαϊκό κίνημα, εμφανίζεται στον αστικό Τύπο το επιχείρημα: η λογική «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» τροφοδοτεί τους προβοκάτορες και ευθύνεται για τους εμπρησμούς στο κέντρο της πόλης. Το Μάη του 2010, τον Οκτώβρη του 2011, σε κάθε ευκαιρία και μετά από τη δράση προβοκατόρων, λένε το ίδιο. Καθόλου τυχαία, όλες τις προηγούμενες μέρες, είχαν δημιουργήσει κλίμα μιλώντας για «χρεοκοπία», θα φέρει «εμφύλιο». ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑ.Ο.Σ. μιλούσαν για «χάος» και διάφορα παρόμοια.

Να δούμε μερικά κλασικά επιχειρήματά τους:

• «...από τη στιγμή που "νόμος" ορίζεται ό,τι θέλει το κόμμα, γιατί να μην γίνεται "νόμος" ό,τι αποφασίσει η μικρή ομαδούλα;».

«Μικρή ομαδούλα»; Αυτό ήταν, οι εξοπλισμένοι με εργαλεία και όπλα κουκουλοφόροι που με σχέδιο και ψυχραιμία επαγγελματία, έκαναν τους εμπρησμούς στα κτίρια; Μικρή ομαδούλα ήταν οι κουκουλοφόροι που έκαψαν ζωντανούς εργάτες στη «Μαρφίν» το Μάη του 2010; Μικρή ομαδούλα ήταν όσοι επιτέθηκαν με οπλισμό ενάντια στην εργατική διαδήλωση στο Σύνταγμα τον Οκτώβρη του 2011; Αυτές οι ομαδούλες που είναι εκπαιδευμένοι προβοκάτορες μηχανισμών της αστικής τάξης, εμφανίζονται πάντα όταν διαδηλώνει εργατόκοσμος και χτυπούν συστηματικά τις εργατικές κινητοποιήσεις που γίνονται με συγκεκριμένο πλαίσιο και αιτήματα. Το ξέρουν καλά. Ο λαός έχει πείρα πια...

• «Υπάρχει διάχυτη η κουλτούρα της ανομίας στην ελληνική κοινωνία και η κορυφή της είναι η βία».

Δηλαδή, ο εργάτης, ο αυτοαπασχολούμενος, ο φτωχός αγρότης πρέπει να υποταχτούν στα «νόμιμα» με βάση το δίκαιο των αστών, αντιλαϊκά μέτρα που τους σφάζουν, είναι μέρος της «ανομίας»; Γιατί είναι νόμιμο χιλιάδες εργατικές - λαϊκές οικογένειες να παγώνουν επειδή δεν έχουν λεφτά για πετρέλαιο; Νέοι να είναι άνεργοι, να ζουν με λιγότερα από 400 ευρώ, νέα ζευγάρια να μην μπορούν να κάνουν οικογένεια, να μην μπορούν να κάνουν εμβόλια στα παιδιά τους, γέροι να μην έχουν λεφτά για φάρμακα, να περιμένουν στις ουρές για ένα πιάτο φαΐ από τα συσσίτια και να κοιμούνται στο δρόμο μες στο κρύο, χωρίς να ξέρουν αν θα ξαναδούν το φως της μέρας; Είναι «ανομία» να παλεύεις για να μπορείς να ζεις;

• Λέει χτες η «Καθημερινή»: «Είναι τόσο καλά οργανωμένοι που πείθουν χιλιάδες διαδηλωτές να φωνάζουν "να καεί, να καεί το μπ... η Βουλή"».

Ετσι ε; Τότε, το ίδιο μέσο, η «Καθημερινή», ο ΣΚΑΪ, και άλλα ΜΜΕ βεβαίως, σκίζονταν απ' το πρωί μέχρι το βράδυ και καλούσαν οι ίδιοι τον κόσμο να πάει έξω από τη Βουλή στο «κίνημα» - όπως το έλεγαν - των αγανακτισμένων και να διαδηλώσει. Εκεί φώναζαν αυτά τα συνθήματα, μαζί με το «οι 300 στο Γουδή» και άλλα όπως «έξω τα κόμματα», «έξω τα συνδικάτα» και πρόβαλλαν την περίφημη μούντζα περίπου σαν το εθνικό σύμβολο. Αρα τα αστικά ΜΜΕ όπως ο ΣΚΑΪ και η «Καθημερινή», από τότε ενίσχυαν προβοκάτορες.

Οι παραπάνω ισχυρισμοί στοχεύουν στο να καλλιεργήσουν στη συνείδηση ότι οι εργατικοί αγώνες είναι η αιτία για τις καταστροφές που κάνουν προβοκάτορες κουκουλοφόροι, ακριβώς για να χτυπήσουν το εργατικό λαϊκό κίνημα. Αυτοί που κάψανε την Αθήνα με οργανωμένο τρόπο, υπηρετούν αυτούς που καταστρέφουν τη ζωή των εργαζομένων.

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ Αδίστακτη προπαγάνδα για να εφαρμοστούν τα μέτρα

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

Αδίστακτη προπαγάνδα για να εφαρμοστούν τα μέτρα

Προσπαθεί με εκβιασμούς και ψευτοδιλήμματα να μετατρέψει το λαό συμμέτοχο στις αγωνίες και τα αδιέξοδα των αστών

Ο ένας εκβιασμός φέρνει τον άλλο. Οργανωμένος ο λαός να σπάσει το φαύλο κύκλο, να τους ανατρέψει

Στον εκβιασμό και την τρομοκράτηση του λαού επενδύει η κυβέρνηση και τα κόμματά της, προκειμένου να εφαρμοστούν τα βάρβαρα μέτρα του μνημονίου που ψήφισαν. Μετά το ψευτοδίλημμα«υπερψήφιση του μνημονίου ή πτώχευση», χτες, μετά το προσωρινό μπλοκάρισμα των δανείων από τη λυκοσυμμαχία, στο φόντο των οξυμένων ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, οι θύτες του λαού επανήλθαν με νέες κινδυνολογίες.

Κατά τη διάρκεια της ημέρας, ο πρωθυπουργός είχε διαδοχικές τηλεφωνικές επικοινωνίες με Ευρωπαίους ηγέτες και αξιωματούχους, ενώ αργά το βράδυ συναντήθηκε και με τον υπουργό Οικονομικών Ευ. Βενιζέλο, ο οποίος τον ενημέρωσε για τα αποτελέσματα της τηλεδιάσκεψης των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης.

Δίνοντας το στίγμα της κυβερνητικής προπαγάνδας, ο εκπρόσωπος Τύπου Π. Καψής, με συνέντευξη στο «Ράδιο 9» ανέφερε: «Εμείς πρέπει να υλοποιήσουμε όποιες δεσμεύσεις έχουμε αναλάβει και να πετύχουμε την ολοκλήρωση της συμφωνίας. Αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη υπάρχουν πάρα πολλές απόψεις, σχετικά με το ποια θα πρέπει να είναι η λύση (...) εμείς πρέπει να προχωράμε, παίρνοντας υπόψη μας τους πραγματικούς συσχετισμούς των δυνάμεων και τις διαφορετικές σκοπιμότητες που υπάρχουν».

Σταθερός πρωταγωνιστής στην άθλια κινδυνολογία είναι ο Ευ. Βενιζέλος, ο οποίος, μετά τη συνάντηση του με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κ. Παπούλια, επιχείρησε να εμφανίσει τα αδιέξοδα της ΕΕ σαν διλήμματα του ελληνικού λαού.«Η χώρα είναι στην κόψη του ξυραφιού, πολλοί μας θέλουν έξω από την Ευρωζώνη και πρέπει να τους πείσουμε ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε για τις επόμενες γενιές, για τα παιδιά μας», ανέφερε και πρόσθεσε: «Προσπαθούμε να οριστικοποιήσουμε το πρόγραμμα, αλλά είναι δύσκολο γιατί πολλοί παίζουν με τη φωτιά, μέσα κι έξω από τη χώρα, άλλοι με πυρσούς κι άλλοι με σπίρτα».

Ο υπουργός Οικονομικών ανέφερε ακόμα ότι «η Ελλάδα έχει εκπληρώσει το μεγαλύτερο μέρος των υποχρεώσεών της» και αναφερόμενος ειδικότερα στις ενυπόγραφες δεσμεύσεις που έστειλαν χτες στις Βρυξέλλες οι Γ. Παπανδρέουκαι Αν. Σαμαράς σημείωσε: «Η Ελλάδα δεσμεύεται ότι η χώρα έχει συνέχεια και μετά τις εκλογές και γι' αυτό έχουν σημασία οι υπογραφές των αρχηγών των δύο μεγάλων κομμάτων».

Με δεδομένο ότι τα παζάρια για τα νέα αντιλαϊκά μέτρα θα συνεχιστούν μέχρι την ερχόμενη Δευτέρα, που θα συνεδριάσει το Γιούρογκρουπ, προσπάθησε να οξύνει την τρομοκρατία και να κάνει το λαό συμμέτοχο στις αγωνίες των αστών. «Τα διλήμματα είναι τραγικά. Το δίλημμα είναι θυσίες και περικοπές ή εθνική καταστροφή», υποστήριξε ο Ευ. Βενιζέλος. Ακόμα πιο προκλητικός και ταυτόχρονα αποκαλυπτικός για τον τρόπο που τα αστικά κόμματα σχεδιάζουν να επιτεθούν στις λαϊκές συνειδήσεις ενόψει εκλογών, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ Χρ. Πρωτόπαππας με συνέντευξή του στον «ΑΝΤ1» υποστήριξε: «Το δίλημμα των επόμενων εκλογών είναι ευρώ ή δραχμή».

Στο ίδιο μήκος κύματος, η υπουργός Παιδείας Αν. Διαμαντοπούλου με συνέντευξή της στο «Σκάι» ισχυρίστηκε ότι «εάν δεν ληφθούν τα απαραίτητα μέτρα, η Ελλάδα θα γυρίσει πίσω στη δεκαετία του '50». Επικαλέστηκε μάλιστα επαφές που είχε στις Βρυξέλλες με τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, για να ισχυριστεί: «Πείσθηκα ότι αν δεν ψηφίζαμε το επόμενο βήμα θα ήταν χρεοκοπία». Η ίδια πρότεινε οι εκλογές να μετατεθούν για τον Ιούνιο, χαρακτήρισε «έγκλημα ότι μπήκαμε σε προεκλογική περίοδο μετά την ψήφιση των μέτρων» και πρότεινε να «γίνει ανασχηματισμός με έξι υπουργούς, στα βασικά υπουργεία που αφορούν τις διαπραγματεύσεις μας με τους εταίρους».

    

ΥΠΟΥΡΓΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ

Διαβουλεύονται τη διασφάλιση των τραπεζιτών

«Ειδικοί μηχανισμοί» για τον έλεγχο του προγράμματος. Την ερχόμενη Δευτέρα οι οριστικές αποφάσεις τους

Τις τελικές αποφάσεις τους για την πτώχευση του λαού δρομολόγησαν χτες μέσω τηλεδιάσκεψης οι υπουργοί Οικονομίας της Ευρωζώνης. Τόσο ο υπουργός της συγκυβέρνησης του μαύρου μετώπου Ευ. Βενιζέλος όσο και και ο κοιναγορίτης παράγοντας Ζ. Κ. Γιούνκερ παρέπεμπαν για την οριστικοποίηση της συμφωνίας στο συμβούλιο Γιούρογκρουπ, που το έχουν προγραμματίσει για την ερχόμενη Δευτέρα 20 Φλεβάρη.

Μετά και τις χτεσινές συνεννοήσεις τους, ο Ε. Βενιζέλος δήλωσε πως η κυβέρνησή του «έχει εκπληρώσει τις προαπαιτούμενες ενέργειες», ότι «έχουν αποσαφηνιστεί και τα ζητήματα των πολιτικών δεσμεύσεων», μετά και τις έγγραφες διαβεβαιώσεις από τους πολιτικούς αρχηγούς των κομμάτων της συγκυβέρνησης.

Αντικείμενο της χτεσινής συζήτησης πάντως ήταν και η «πολιτική και κοινωνική κατάσταση» στην Ελλάδα. Απαντώντας σε ερώτηση αν «ζητάνε πολιτικές δεσμεύσεις και από άλλα κόμματα», ο υπουργός είπε ότι «ετέθη και το ζήτημα των άλλων κομμάτων και το ζήτημα γενικότερα του τρόπου που λειτουργεί το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα».

Το θράσος των συνομιλητών της κυβέρνησης, ο διακαής τους πόθος να πληρωθούν κανονικά οι τράπεζες και η πλήρης περιφρόνηση για την κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει εκατομμύρια εργαζόμενοι εντοπίζεται και στη ...διερεύνηση που φέρονται να έκαναν κατά την τηλεδιάσκεψη κατά πόσο η«επόμενη Βουλή και κυβέρνηση» θα μπορέσουν να συνεχίσουν «αξιόπιστα» την εφαρμογή του «προγράμματος». Ο υπουργός δικαιολόγησε τη στάση αυτή των εταίρων του με το γεγονός ότι «συγκρίνουν πάντα τα δεδομένα της Ελλάδας με δεδομένα άλλων χωρών, όπως είναι η Πορτογαλία, η Ιρλανδία ή η Ιταλία» και επειδή «αυτοί από τη δική τους μεριά θέλουν να ξέρουν ότι έχουν απέναντί τους μια χώρα και όχι το ένα ή το άλλο κόμμα».

Ο Ε. Βενιζέλος δήλωσε ακόμη ότι οριστικοποιήθηκαν και τα αταξινόμητα μέτρα, δηλαδή το πακέτο με τα 325 εκατ. ευρώ, που κατά τις πληροφορίες θα περιέχει ακόμη μεγαλύτερες μειώσεις στις συντάξεις και σε «δαπάνες» που έχουν να κάνουν με τις λαϊκές ανάγκες. Τέλος, ανέφερε ότι τις επόμενες μέρες ο πρωθυπουργός και ο ίδιος θα ενημερώσουν τους αρχηγούς των κομμάτων.

Οι αναμενόμενες εκταμιεύσεις των νέων δανείων θα κατατίθενται σε ειδικό ταμείο, σε λογαριασμό που θα τροφοδοτεί απευθείας τους μεγαλοπιστωτές τους, χωρίς τη διαμεσολάβηση της ελληνικής κυβέρνησης. Για την εξέλιξη αυτή, όπως επίσης και για τη στενότερη συνεργασία και πρόσδεση με την ΕΕ και τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς προϊδέασε ο Ζ. Κ. Γιούνκερ, που δήλωσε ότι«απαιτούνται διευκρινίσεις σε ό,τι αφορά τους ειδικούς μηχανισμούς που θα προβλεφθούν για τον έλεγχο εφαρμογής του προγράμματος», προκειμένου να «διασφαλιστεί ότι η προτεραιότητα θα δίνεται στην εξυπηρέτηση του χρέους». Με απλά λόγια και τα νέα δάνεια όπως και τα προηγούμενα θα καταλήγουν, μέχρι και την τελευταία δεκάρα, στους τραπεζίτες - μεγαλοδανειστές.

Στη χτεσινή ατζέντα ήταν και η λεγόμενη έκθεση «βιωσιμότητας» του κρατικού χρέους, δηλαδή για το κατά πόσο οι τραπεζίτες τους θα μπορέσουν να βάλουν στο χέρι τις τοκοχρεολυτικές δόσεις. Σύμφωνα με πληροφορίες, τόσο η «έκθεση» από την Κομισιόν, όσο και αυτή από το ΔΝΤ εμφανίζουν τη μάζα του χρέους για το έτος 2020 στο 124% και 128% του παραγόμενου ΑΕΠ αντίστοιχα, πολύ πάνω από το διακηρυγμένο στόχο τους (120% του ΑΕΠ).

ΚΡΑΤΙΚΟΙ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΙ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΙ Ολοταχώς στην αγκαλιά του κεφαλαίου!

ΚΡΑΤΙΚΟΙ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΙ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΙ

Ολοταχώς στην αγκαλιά του κεφαλαίου!

Πρώτες διαπιστώσεις για τις επικείμενες αλλαγές στο θεσμικό πλαίσιο των εποπτευόμενων φορέων του υπουργείου Πολιτισμού - Τουρισμού

Από κινητοποίηση των καλλιτεχνικών σωματείων το 2010

Το ΥΠΠΟΤ σκοπεύει σε σύντομο χρονικό διάστημα να προωθήσει νομοσχέδιο, «το οποίο, μεταξύ άλλων, θα δημιουργεί δομές και διαδικασίες σχεδιασμού και υλοποίησης πολιτιστικής πολιτικής, θα ρυθμίζει θέματα περιφερειακής πολιτιστικής πολιτικής, ζητήματα εξωστρέφειας της νέας ελληνικής δημιουργίας και, τέλος θα εκσυγχρονίζει και αναβαθμίζει το θεσμικό πλαίσιο των εποπτευόμενων πολιτιστικών φορέων του», όπως αναφέρεται σε ερωτηματολόγιο που πρόσφατα διανεμήθηκε στο ΔΣ του Εθνικού Θεάτρου με θέμα τον εκσυγχρονισμό της Διοικητικής Δομής των εποπτευόμενων από το ΥΠΠΟΤ φορέων.

Για όποιον παρακολουθεί την εξέλιξη της πολιτιστικής πολιτικής και τις μεθόδους προετοιμασίας των επόμενων στόχων της, η είδηση αυτή δεν προκαλεί έκπληξη. Πράγματι εδώ και μερικά χρόνια, με την εμφάνιση της τελευταίας καπιταλιστικής κρίσης, το ΥΠΠΟΤ επιτάχυνε τη μηχανή των - ευρωπαϊκής προδιαγραφής - αναδιαρθρώσεων στον τομέα του Πολιτισμού, ώστε να συνδράμει πιο αποφασιστικά στην καπιταλιστική ανάπτυξη και κερδοφορία μετά την ανάκαμψη. Μια σειρά ιδρύματα, οργανώσεις και πανεπιστήμια - που πίσω από το κοινωφελές, μορφωτικό προσωπείο τους κρύβουν τις πιο σκληροπυρηνικές απαιτήσεις και επιδιώξεις του κεφαλαίου - σε αγαστή συνεργασία με τους αρμόδιους κρατικούς φορείς, πρόταξαν τα στήθη τους στη μάχη της προβολής και διάδοσης των «σύγχρονων» ευρωενωσιακών κατευθύνσεων για το εμπόρευμα - πολιτισμός και την καπιταλιστική πολιτιστική βιομηχανία.

Κερδοφορία μέσω του πολιτισμού

Ο πολιτισμός είναι συλλογική δημιουργία πρέπει να είναι και συλλογική ιδιοκτησία (από την παν-καλλιτεχνική διαδήλωση το περασμένο καλοκαίρι)

Από το πλήθος των συνεδρίων και ημερίδων που πραγματοποιήθηκαν το διάστημα 2009 - 2011 ξεχωρίζουμε αυτή που το 2011 διοργάνωσε ένας ιδιωτικός «μη κερδοσκοπικός» φορέας, το Ανεξάρτητο Συμβούλιο Τεχνών, υπό την αιγίδα του ΥΠΠΟΤ και τη στήριξη του Υπουργείου Οικονομικών με θέμα «Πολιτιστική Οικονομία και Ανάπτυξη»¹.

Ο λόγος είναι ότι η θεματολογία της είναι ταυτόσημη με το περιεχόμενο του επικείμενου νομοθετήματος. Πιο συγκεκριμένα, ο κύριος στόχος της ήταν να προταθούν πρακτικές λύσεις «που σχετίζονται με την οικονομία, τη δημόσια διοίκηση και την ανάπτυξη του πολιτισμού», μέσα από την παρουσίαση των τριών βασικότερων μοντέλων πολιτιστικής πολιτικής και διαχείρισης στην ΕΕ, το Βρετανικό των «δημιουργικών βιομηχανιών» (creative industries), το Γαλλικό των «πολιτιστικών βιομηχανιών» (cultural industries) και το Σκανδιναβικό της «οικονομίας των εμπειριών» (the experience economy).

Γενικό συμπέρασμα της ημερίδας ήταν ότι η Ελλάδα παρουσιάζει σημαντική υστέρηση στη θέσπιση κανόνων και μηχανισμών που θα επιτρέψουν στο κεφάλαιο να εκμεταλλευτεί αποδοτικά τον πολιτισμό σε όφελός του. Ο πολιτισμός είναι μια μεγάλη ευκαιρία! Μπορεί να φέρει νέο χρήμα σ' αυτούς που έχουν το χρήμα, αρκεί το κράτος να τους εξασφαλίσει τα απαραίτητα κίνητρα και το κατάλληλο περιβάλλον, όπως χαρακτηριστικά υπογραμμίστηκε.

Οι καλλιτέχνες διαδήλωσαν με το ΠΑΜΕ στις γενικές απεργίες ενάντια στα χαράτσια, τη φοροληστεία και τις περικοπές στον Πολιτισμό

Για όποιους δεν έπιασαν το υπονοούμενο, η μελέτη της ΕΕ, με τίτλο «Προάγοντας τις ιδιωτικές επενδύσεις στον πολιτισμό»² είναι πιο σαφής: Τα κράτη - μέλη της ΕΕ, εκμεταλλευόμενα τη συγκυρία της οικονομικής κρίσης θα πρέπει να ελαχιστοποιήσουν έως και να μηδενίσουν την κρατική χρηματοδότηση του πολιτισμού, διευκολύνοντας τους μονοπωλιακούς ομίλους να επενδύσουν σ' αυτόν.

Ως βασικές προϋποθέσεις για να ξεπεραστεί η σημερινή δυστοκία οι εισηγητές της ημερίδας σημείωσαν τις παρακάτω:

1. Να καταπολεμηθούν οι «ιδεολογικές αγκυλώσεις» και τα «παρωχημένα στερεότυπα» που θέλουν τον πολιτισμό αποκομμένο από την υπόλοιπη οικονομική δραστηριότητα, δεν τον αντιμετωπίζουν δηλαδή «ολιστικά» ως εξάρτημα και εργαλείο αναβάθμισης της εικόνας και των κερδών των μονοπωλιακών συγκροτημάτων του τουρισμού, του εμπορίου, των μεταφορών, της ψυχαγωγίας κλπ., τα οποία αποτελούν δυνάμει «συγχρηματοδότες» του πολιτισμού με αντάλλαγμα πρόσθετα κέρδη και αναγνωρισιμότητα.

2. Να αναπτυχθεί το πνεύμα της πολιτιστικής επιχειρηματικότητας σε όλους τους φορείς πολιτιστικής παραγωγής και τους καλλιτέχνες δημιουργούς, οι οποίοι θα πρέπει να μάθουν να σκέφτονται πώς θα φέρουν τζίρο, εστιάζοντας σε ποιες αγορές, σε ποιο στοχευμένο κοινό και με ποια προϊόντα θα απευθυνθούν σ' αυτό, για να είναι ανταγωνιστικοί και ταυτόχρονα να εκπαιδευτούν στην προσέλκυση πόρων μέσα από τη διασύνδεσή τους με επιχειρήσεις άλλων κλάδων της παραγωγής.

«Ιδιοσυντήρηση», «αυτοχρηματοδότηση» και κατάργηση επιχορηγήσεων

Ετσι, λοιπόν, η φύση των προβλημάτων που έρχεται να αντιμετωπίσει η επικείμενη νομοθετική ρύθμιση, είναι η δημιουργία ενός πλαισίου με το οποίο οι εποπτευόμενοι από το κράτος πολιτιστικοί οργανισμοί ενιαία και κάτω από την ασφυκτική εποπτεία του κεντρικού κρατικού μηχανισμού θα προσαρμοστούν σε νέες τεχνικές «ιδιοσυντήρησης» και «αυτοχρηματοδότησης», με την άμεση εμπλοκή του κεφαλαίου.

Πρώτο και βασικό βήμα, όπως διαφαίνεται στο ερωτηματολόγιο του ΥΠΠΟΤ, θα είναι η συγκρότηση ενός Συμβουλίου Τεχνών - ως γνωμοδοτικό όργανο του ΥΠΠΟΤ κατά τα αγγλοσαξωνικά πρότυπα - το οποίο θα μελετά τις τάσεις της αγοράς των πολιτιστικών προϊόντων και θα υποδεικνύει «αναβαθμισμένους» τρόπους επιχειρηματικής διαχείρισης του πολιτιστικού και καλλιτεχνικού έργου, με τεχνικές διείσδυσης στις αγορές, μεθόδους προώθησης και προβολής του, πρακτικές διασύνδεσης με μονοπωλιακά συγκροτήματα άλλων κλάδων για αύξηση της ιδιωτικής χρηματοδότησης κ.λπ.

Στη συνέχεια, όλα συλλήβδην τα εποπτευόμενα από το ΥΠΠΟΤ «πολιτιστικά» ΝΠΙΔ, είτε ιδιωτικά (όπως το Μέγαρο Μουσικής κλπ.) είτε δημόσια (όπως το Εθνικό Θέατρο, Κρατικές ορχήστρες κλπ.) θα υπαχθούν σε ένα ενιαίο πλαίσιο ιδιωτικοοικονομικής λειτουργίας καθοδηγημένης κεντρικά από το ΥΠΠΟΤ - Συμβούλιο Τεχνών, πάνω σε προκαθορισμένες κατευθύνσεις και κάτω από τον ασφυκτικότερο έλεγχο της δραστηριότητάς τους, με σκοπό τη βελτίωση της επιχειρηματικής τους ικανότητας και αποτελεσματικότητας, καθώς και τον μεταξύ τους συντονισμό και συνεργία (οικονομία κλίμακας). Στη βάση αυτών των κεντρικών κατευθύνσεων, οι εποπτευόμενοι φορείς θα υποβάλλουν ένα μεσοπρόθεσμο επιχειρησιακό προγραμματισμό και στην περίπτωση που δεν καταφέρουν να επιτύχουν τους στόχους του θα περιορίζεται ή και θα διακόπτεται η χρηματοδότησή τους! Δηλαδή, όσοι κατορθώσουν να προσαρμοστούν στις νέες απαιτήσεις θα επιβραβευτούν και με κάποια κρατική επιχορήγηση, όσοι αποτύχουν θα καταδικαστούν σε διάλυση.

Το νέο στοιχείο σ' αυτήν την εξέλιξη βρίσκεται στο ότι, ενώ μέχρι σήμερα το κράτος χρηματοδοτούσε - έστω και πενιχρά - τους πολιτιστικούς μηχανισμούς του, για να αναπαράγουν τον κυρίαρχο πολιτισμό της αστικής τάξης, από δω και στο εξής τους υποχρεώνει να επιτελέσουν αυτό το σκοπό τους χωρίς κρατική οικονομική στήριξη, οδηγώντας τους απευθείας στην «αγκαλιά» του κεφαλαίου.

Οι άμεσες και πιο ορατές επιπτώσεις αυτού του εγχειρήματος θα είναι η συρρίκνωση, συγχώνευση και κατάργηση πολιτιστικών φορέων, καθώς και η κατηγοριοποίησή τους με βάση την ικανότητά τους για «αυτοχρηματοδότηση» στο έδαφος μιας γενικής υποβάθμισης του έργου τους. Είναι ακόμη φανερό ότι σ' αυτό το επιχειρηματικό πλαίσιο λειτουργίας των κρατικών οργανισμών η σημερινή συμμετοχή εκπροσώπων των μαζικών φορέων στις διοικήσεις τους - παρότι λειψή και προσχηματική - δεν έχει πια καμία θέση. Σε οργανισμούς που κύριο στόχο τους έχουν τον τζίρο και τα κέρδη, η ενασχόληση με τον «πολιτισμό» γίνεται αντικειμενικά πάρεργο, ενώ τα συλλογικά εργασιακά, ηθικά και λοιπά δικαιώματα των δημιουργών του είναι ενοχλητικά κι ανεπιθύμητα. Τον πρώτο και τελευταίο λόγο έχουν οι ειδικοί του μάνατζμεντ, του μάρκετιγκ και των δημοσίων σχέσεων.

Η χειρότερη ωστόσο συνέπεια του εγχειρήματος θα είναι η ολοσχερής πια εξάρτηση των σοβαρότερων εγχώριων πολιτιστικών δομών από τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις των «χρηματοδοτών» τους. Η «ζήτηση», δηλαδή οι απαιτήσεις και τα αγοραία γούστα των κάθε είδους «πελατών» είτε αυτοί είναι το στοχευμένο κοινό των τουριστών, είτε οι επιχειρηματίες επενδυτές και η συμπίεση του κόστους θα καθορίζουν αποκλειστικά πια τις ιεραρχήσεις και το περιεχόμενο της καλλιτεχνικής τους παραγωγής. Μια προοπτική που θα επιφέρει νέο καίριο πλήγμα στα όποια λιγοστά υπολείμματα ελευθερίας έκφρασης στην καλλιτεχνική παραγωγή, στέλνοντας στα τάρταρα την πραγματική κοινωνική αποστολή της τέχνης να ανατρέπει καθιερωμένες αξίες, να αφυπνίζει, να διαπαιδαγωγεί και να κινητοποιεί λαϊκές δυνάμεις προς τα μπροστά, αφού σκοπός αυτής της αποπνιχτικά κηδεμονευμένης από το κεφάλαιο τέχνης είναι να κάνει ευχάριστη κι ελκυστική τη στασιμότητα και την ασχήμια ενός κόσμου που σαπίζει.

Οι εξελίξεις αυτές κάνουν ακόμη πιο καθαρό το βασικό συμπέρασμα του ΚΚΕ ότι ο καπιταλισμός όσο βαθύτερα αναπτύσσεται, τόσο πιο αντιδραστικός, επιθετικός και επικίνδυνος γίνεται για την εξέλιξη συνολικά του ανθρώπινου πολιτισμού και φέρνουν πιο επιτακτικά στο προσκήνιο την πρότασή του για αδιάλλακτη λαϊκή πάλη που θα αποδυναμώσει την αστική κυριαρχία με στόχο την ανατροπή της και την κατάκτηση της εργατικής λαϊκής εξουσίας. Μόνο σ' αυτή την προοπτική η πολιτιστική και καλλιτεχνική παραγωγή θα πάψει να αντιμετωπίζεται σα βιομηχανία ανταγωνιστική και θα μετατραπεί σε λειτουργία πραγματικά κοινωνική, που θα εφοδιάζει το λαό με τις αναγκαίες πνευματικές και ψυχικές δυνάμεις για το ανέβασμά του σε ανώτερες μορφές κοινωνικής ζωής.

Ο άλλος δρόμος ανάπτυξης και στον πολιτισμό

Η λαϊκή εξουσία θα θέσει ως στόχο της την κατάργηση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής και διάδοσης του πολιτιστικού - καλλιτεχνικού έργου και στη θέση της θα συγκροτήσει έναν Ενιαίο Δημόσιο (κοινωνικοποιημένο) Φορέα Τέχνης και Πολιτισμού, που με τους διάφορους οργανισμούς και τμήματά του και αξιοποιώντας τις υπάρχουσες υποδομές και τα καταξιωμένα καλλιτεχνικά σχήματα θα οργανώσει σταδιακά όλη την παραγωγή και τη διανομή του καλλιτεχνικού έργου, παρέχοντας στους συντελεστές του τα απαραίτητα μέσα, όπως κοινωνικό μισθό και τον αναγκαίο εξοπλισμό, για να υπηρετήσουν ελεύθερα και συνειδητά τον κοινωνικό προορισμό της τέχνης τους. Αλλωστε, μόνο σ' αυτές τις συνθήκες κοινωνικού σχεδιασμού, διεύθυνσης και ελέγχου μπορεί να πραγματοποιηθεί και να καταξιωθεί πραγματικά η συμμετοχή και συμβολή των καλλιτεχνών στα όργανα λήψης των αποφάσεων για την πολιτιστική πολιτική.

Για όλους αυτούς τους λόγους, η λαϊκή εξουσία δεν μπορεί παρά να αποτελέσει το θεμελιακό στόχο της ταξικής πάλης για αληθινό πολιτισμό και σημείο σύγκλισης των αιτημάτων που το μαζικό κίνημα των καλλιτεχνών - δημιουργών χρειάζεται να διεκδικήσει ως μια πρώτη γραμμή αντίστασης στα χειρότερα. Τέτοια αιτήματα μπορεί να είναι και τα παρακάτω:

1. Να αποσυρθεί κάθε σχέδιο για αναθεώρηση του θεσμικού πλαισίου των πολιτιστικών φορέων του ΥΠΠΟΤ με στόχο την ασφυκτικότερη υπαγωγή τους στους νόμους και τους κανόνες της καπιταλιστικής αγοράς. Αυτό που στερεί ήδη στις μέρες μας από δημιουργικότητα και προωθητική δύναμη τους πολιτιστικούς φορείς και οργανισμούς δεν είναι απλά το ξεπερασμένο νομοθετικό πλαίσιο λειτουργίας τους, αλλά κύρια οι ξεπερασμένες καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, που έχουν μετατραπεί σε τροχοπέδη για την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, τέτοιων όπως και οι καλλιτέχνες και δημιουργοί.

2. Οι εποπτευόμενοι από το ΥΠΠΟ φορείς να είναι αποκλειστικά δημόσιοι (ΝΠΔΔ) με:

• Εξασφάλιση της απαιτούμενης κρατικής χρηματοδότησης για την κάλυψη του συνόλου των αναγκών τους, με διεύρυνση και όχι περικοπή των δραστηριοτήτων τους.
• Καθοριστική συμμετοχή των εκπροσώπων των μαζικών φορέων των καλλιτεχνών και των εργαζομένων στα όργανα διοίκησής τους, που αποτελεί και τη μοναδική δικλείδα ελέγχου της διαχείρισής τους.
• Διασφάλιση σταθερής εργασίας με πλήρη δικαιώματα για τους εργαζόμενους χωρίς καμία περικοπή θέσεων.
• Κατάργηση της υπαγωγής των κρατικών θεάτρων στο καθεστώς των ΔΕΚΟ και όλων των μέτρων επιχειρηματικής - ιδιωτικοοικονομικής λειτουργίας τους.
• Καμία κατάργηση ή συγχώνευση δημόσιου πολιτιστικού φορέα.

3. Γενναία αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης του πολιτισμού με αύξηση της φορολογίας στα κέρδη των μονοπωλιακών επιχειρήσεων.

4. Εξασφάλιση των μορφωτικών και υλικών προϋποθέσεων για την ανεμπόδιστη πρόσβαση του λαού στην τέχνη και τον πολιτισμό. Καλλιέργεια της αισθητικής αγωγής στο σύστημα της γενικής παιδείας. Ιδρυση κρατικών θεάτρων σε κάθε πρωτεύουσα νομού με αξιοποίηση των υπαρχόντων ΔΗΠΕΘΕ. Συγκρότηση πανελλαδικού δικτύου δημόσιων πολιτιστικών κέντρων σε κάθε συνοικία και χωριό με βιβλιοθήκες, θεατρικές σκηνές, αίθουσες κινηματογραφικών προβολών, συναυλιών κ.ά. Επιδότηση εισιτηρίων θεαμάτων και μουσείων.

Σ' αυτήν την πάλη κάθε καλλιτέχνης και δημιουργός χρειάζεται να πάρει άμεσα θέση, με τη βεβαιότητα ότι αυτά που θα βγουν από τα συρτάρια του ΥΠΠΟΤ το επόμενο διάστημα θα είναι χειρότερα και πολύ πιο αποκαλυπτικά από όσα εδώ περιγράφτηκαν και αναγκαστικά βασίστηκαν σε ελάχιστα διαθέσιμα στοιχεία.

Παραπομπές:

1. Αντιμετωπίζοντας την οικονομική κρίση με την ενθάρρυνση της πολιτιστικής ευαισθητοποίησης και της συμμετοχής www.economist.gr

2. «Προάγοντας τις ιδιωτικές επενδύσεις στον πολιτισμό» μελέτη, Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιου, Γενική Διεύθυνση Εσωτερικών Υποθέσεων, Τμήμα Πολιτικής Β΄: διαρθρωτικές πολιτικές και πολιτικές συνοχής, Πολιτισμός και Εκπαίδευση, 2011.