Ευχαριστίες στους ταξικούς μας εχθρούς

Ευχαριστίες στους ταξικούς μας εχθρούς 
 Από το Lenin Reloaded


 Αύριο το πρωί, θα ξαναπάω στην τράπεζα της γειτονιάς μου. Αν δεν ήσασταν τόσοι πολλοί, τόσο χυδαίοι και τόσο επίμονοι όλοι εσείς που βρίζετε, λοιδωρείτε, επιβουλεύεστε, συκοφαντείτε, υπονομεύετε, φθονείτε και ανταγωνίζεστε με κάθε μέσο τον δίκαιο αγώνα της εργατικής τάξης στη Χαλυβουργία, μπορεί και να μην σκεφτόμουν ότι πρέπει επειγόντως να ξαναπάω και να ξαναστείλω χρήματα. Μπορεί και να ξεχνούσα ότι για να ζήσει μια απεργία 400 ανθρώπων για 112 μέρες, για να κρατηθεί όρθια και να αντισταθεί στους εχθρούς της, δεν φτάνει να δώσεις μία, δύο, τρεις φορές, αλλά πρέπει να δίνεις διαρκώς, όσο μπορείς, και ό,τι μπορείς να δώσεις.


 Σας ευχαριστώ.
 LR
  
 Για την Ελλάδα:


 Το ΠΑΜΕ σε συνεργασία με το σωματείο εργαζομένων Ελληνικής Χαλυβουργίας διοργανώνει έκτακτη οικονομική εξόρμηση για την ενίσχυση του αγώνα των Χαλυβουργών της Ελευσίνας που σήμερα κλείνουν 110 μέρες Απεργίας. Ο αγώνας των Χαλυβουργών είναι αγώνας όλης της εργατικής Τάξης, καθώς αν περάσουν τα μέτρα και οι περικοπές θα ανοίξει το δρόμο σε όλους τους εργοδότες να ακολουθήσουν αυτήν την πρακτική. Καλούμε τα σωματεία να πάρουν τώρα απόφαση για οικονομική ενίσχυση. Καλούμε την εργατική Τάξη της Μεσσηνίας και τα φτωχά Λαϊκά στρώματα να ενισχύσουν από το υστέρημα τους αυτόν τον αγώνα.
 Πληροφορίες στο τηλέφωνο 6984924813


 Από το ΠΑΜΕ Μεσσηνίας


 Πάμε όλοι μαζί (via disdaimona):












Το τραγούδι της ενότητας
 Αφού είσαι ανθρώπινο πλάσμα
 κι ανάγκη σου πρώτη το ψωμί
 από τα λόγια τα παχιά
 μην περιμένεις τροφή
 Γι αυτό εμπρός μαρς αριστερά
 είν’ η θέση σου εκεί
 στο μεγάλο το μέτωπο της εργατιάς
 γιατί εργάτης είσαι κι εσύ
 Αφού είσαι ανθρώπινο πλάσμα
 σαν σκουλήκι δεν θες να σε πατούν
 δεν θέλεις δούλους να χεις εσύ
 μα ούτε κι αφεντικά
 Αφού είσαι εργάτης, εργάτη
 το δίκιο σου δεν θα βρεις πουθενά
 μονάχη της η εργατιά
 κερδίζει την ελευθεριά.
Μπέρτολτ Μπρεχτ
 Κόκκινη προπαγάνδα εκτοξεύθηκε από  Redfly

Ο Κωστόπουλος κάνει κοινωνικές αναλύσεις

Ο Κωστόπουλος κάνει κοινωνικές αναλύσεις 


 Το άρθρο που ακολουθεί, δημοσιεύθηκε στο μιντιακό σκουπίδι του Πέτρου Κωστόπουλου, το Esquire του Φεβρουαρίου, και αναλύει τις ανησυχίες των μεσαίων και μικροαστικών τάξεων, στην Ελλάδα και τις ΗΠΑ. Και μόνο η προέλευση του άρθρου, μας κάνει ύποπτους για την σκοπιμότητα που φέρει η δημοσίευσή του. Και αυτό διότι δεν πιστεύουμε πως ο Πέτρος ετοιμάζεται να γίνει "παιδί του λαού".


 Η τακτική είναι γνωστή ... και χρησιμοποιείται από τον αστικό χώρο μέχρι τους οπορτουνιστές του "αριστερού" χώρου. Δηλαδή, γράφω 2-3 πραγματικά γεγονότα, κάνω και μια αληθοφανή "ανάλυση" του πεντάλεπτου (και αυτή κλεμμένη συνήθως) και με αυτόν τον τρόπο προσελκύω πλεον πρόθυμα αυτιά, έτοιμα να ακούσουν και την συνέχεια ... η οποία θα εκθέσει το δικό μου ταξικό συμφέρον. Και ποιό είναι το ταξικό συμφέρον του Κωστόπουλου ? 


 Όπως λέει και ο Νίκος που μας έστειλε το άρθρο :
Όσο πιο γρήγορα αποβάλουμε από πάνω μας τη μικροαστική συνείδηση, τόσο πιο γρήγορα θα δούμε ποια είναι η πραγματικότητα. Φυσικά και το σύστημα, έχει ή θα βρει τρόπους να μας ξεγελάσει με πρόσκαιρες ελπίδες ... Η ανατροπή όμως είναι αναπόφευκτη και αυτό βεβαίως, δεν το αναφέρει ο Κωστοπουλος γιατί δεν τον συμφέρει η ανατροπή του συστήματος. Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να κολυμπήσει στον αφρό μέχρι να έρθει πάλι η ''άνοιξη''... αν έρθει και αυτή.


 Ακολουθεί το επίμαχο άρθρο


«Κάποιοι είναι πιο ίσοι από τους άλλους»


Το διαβάζαμε εδώ κι εκεί ως ευφυολόγημα. Σήμερα επιβεβαιώνεται από τον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης ύστερα από έρευνα που έκανε σε 34 χώρες: σε κάποιες από τις μεγαλύτερες ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου -στις ΗΠΑ, στην Ιταλία και στη Βρετανία- η κοινωνική κινητικότητα είναι ελάχιστη, ενώ τώρα με την κρίση στις περισσότερες από τις υπόλοιπες χώρες η κοινωνική κινητικότητα λειτουργεί μονάχα προς τα κάτω. Με δυο λόγια, αν ο μπαμπάς σου ήταν πλούσιος, θα παραμείνεις κι εσύ πλούσιος. Αν ήταν φτωχός, θα παραμείνεις φτωχός ή θα γίνεις ακόμη πιο φτωχός. 


Στις χώρες του δυτικού κόσμου που κάποτε υπόσχονταν στους πολίτες τους τα πάντα δυσκολεύεται κανείς σήμερα να παραδεχτεί πως η πορεία της ζωής του είναι προκαθορισμένη από την ταξική του προέλευση. Η κρίση έχει απλουστεύσει τα πράγματα. Σήμερα ξεχωρίζουν πιο καθαρά οι κερδισμένοι και οι χαμένοι, οι πλούσιοι και οι φτωχοί. Η Βρετανία έχει επιστρέψει στην κοινωνική ακινησία του 18ου αιώνα, όπως παρατηρεί ο πολιτικός αναλυτής Στίβεν Μαρτς: «Η άρχουσα τάξη απευθύνει από τα παλάτια της κηρύγματα για κοινές θυσίες, η κατώτερη τάξη ξεσπάει την οργή της στους δρόμους και η μεσαία τάξη παρατηρεί». Καθένας μοιάζει να έχει επίγνωση της κοινωνικής θέσης του. 


Η παγκόσμια οικονομική κρίση διέλυσε πολλές αυταπάτες στην Ελλάδα. Μία από αυτές, ίσως η μεγαλύτερη, ήταν το όνειρο της μεσαίας τάξης να βρει λίγο χώρο στο κρεβάτι του αφέντη. Ήταν ένα «νόμιμο» όνειρο ύστερα από το μίνι ελληνικό οικονομικό θαύμα μετά το 1960, όταν ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι του μόχθου άρχιζαν να ανεβαίνουν με σκληρή δουλειά τα σκαλοπάτια της κοινωνίας. Το ότι τύχαινε τέτοιοι άνθρωποι που είχαν ανελιχθεί στη μεσαία τάξη να συχνάζουν στα ίδια στέκια και να γλεντούν με επιχειρηματίες δεν έκανε εντύπωση σε κανέναν. 


Στην ελληνική ουτοπία της μεταπολεμικής ευημερίας δεν υπήρχαν φτωχοί. Οι περισσότεροι πίστευαν ότι αργά ή γρήγορα θα έπιαναν την καλή. Ο άνθρωπος της μεσαίας τάξης δεν έβλεπε τους πλούσιους ως ταξικούς εχθρούς. Ζήλευε την επιτυχία τους και ένιωθε ότι κάποτε θα τη μοιραζόταν. Όταν η κρίση τον ξύπνησε, βρέθηκε έντρομος από το κρεβάτι του αφέντη στο πάτωμα. Και από τότε στοιχειώνουν τον ύπνο του εφιάλτες. 


Η κοινωνική κινητικότητα δε λειτουργεί παρά μονάχα προς τα κάτω. Θυμόμαστε πλέον με νοσταλγία την εποχή όπου σε μια τυπική οικογένεια δούλευε ένας και τάιζε τέσσερα στόματα. Τότε που έχτιζε με τον κόπο του το δικό του σπίτι. Κι αν δεν το προλάβαινε όσο δούλευε, το έχτιζε με το εφάπαξ. Αυτή ήταν η γενιά των πατεράδων μας, που μας άφησε το τραπέζι στρωμένο. Τα δικά μας παιδιά είναι η πρώτη γενιά στην ιστορία που αναγκάζεται να ζήσει χειρότερα από την προηγούμενη. Πλήττονται από την ανεργία όσο ποτέ άλλοτε, δυσκολεύονται να εξασφαλίσουν στέγη και φαΐ και επιστρέφουν στο πατρικό σπίτι. 


Η παραδοσιακή ελληνική οικογένεια εξακολουθεί να αντιστέκεται στη διάβρωση. Όμως, οι οικογένειες γίνονται ολοένα και πιο ολιγομελείς, ώστε τα περιορισμένα έσοδά τους να μοιράζονται σε λιγότερα παιδιά. Τα τελευταία χρόνια μοιάζει να επιβεβαιώνεται πως το πού θα καταλήξει κανείς είναι καθορισμένο από τα γεννοφάσκια του. Η ελληνική μεσαία τάξη έζησε τουλάχιστον τριάντα χρόνια με τους μύθους της. Ένας από αυτούς ήταν ο μύθος του αυτοδημιούργητου επιχειρηματία, που ωστόσο κατέρρευσε με το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης. Με λουκέτα στις πόρτες και χαρτόνια να σκεπάζουν τις βιτρίνες, τα χρεοκοπημένα μαγαζιά της άλλοτε θαλερής επιχειρηματικής τάξης των μικρομεσαίων, που αντιπροσώπευαν το 99% του επιχειρηματικού κόσμου της χώρας, μοιάζουν σήμερα με μνημειακά απομεινάρια μιας άλλης εποχής. 


Μέχρι πριν από μερικά χρόνια μια οικογένεια της μεσαίας τάξης ονειρευόταν βάσιμα μια άνετη ζωή, με διακοπές, πανεπιστημιακή εκπαίδευση για τα παιδιά και ένα δικό της σπίτι. Σήμερα παλεύει για να κρατήσει αυτό το σπίτι με νύχια και με δόντια. Το παράδοξο είναι πως εξακολουθεί να ανέχεται το σύστημα που την έφερε σε αυτή την κατάσταση. Ελπίζει πραγματικά ο μεσοαστός που σήμερα έγινε φτωχός ότι θα μπορέσει κάποτε να ξαναγίνει αυτό που ήταν πρώτα, όπως στις αρχές της δεκαετίας του ΄80; Θα ήταν μια αυταπάτη. Δεν μπορούν να γίνουν όλοι πλούσιοι. Αυτό είναι γεγονός. 


Όμως εκείνοι που είναι ήδη πλούσιοι λένε σε όσους δεν είναι: «Αν δεν έγινες πλούσιος, το φταίξιμο είναι δικό σου. Αν δουλέψεις σκληρά, τότε μπορεί να γίνεις γιατρός ή τραπεζίτης. Αν παρατήσεις το σχολείο, θα καταντήσεις πιτσαδόρος». Αυτή η πεποίθηση είναι βαθιά ριζωμένη ιδιαίτερα στην Αμερική, την πάλαι ποτέ «χώρα της ευκαιρίας». Αυτή η πεποίθηση σήμερα καταρρέει, καθώς εκατομμύρια νέοι που δεν είδαν μέχρι τώρα καμία ευκαιρία στη σύντομη ζωή τους βγαίνουν στους δρόμους και τη διεκδικούν. Στη συντριπτική πλειονότητά τους οι απόφοιτοι πανεπιστημίων των ΗΠΑ είναι σήμερα άνεργοι ή κάνουν δουλειές ανειδίκευτου εργάτη. Το 85% από αυτούς επέστρεψαν πέρυσι στο πατρικό σπίτι, κουβαλώντας μαζί τους χρέος 27.200 δολαρίων από τα φοιτητικά τους δάνεια. 


Η αντιπολίτευση ρίχνει το φταίξιμο στην κυβέρνηση και οι νέοι που κάνουν καταλήψεις στη Γουόλ Στριτ στους τραπεζίτες. Στην πραγματικότητα, και οι δύο πλευρές αντιδρούν στην επιστροφή του παλιού κοινωνικού καθεστώτος: σε αυτό όπου η ζωή των ανθρώπων δεν καθοριζόταν από τις ευκαιρίες, αλλά από προϋπάρχουσες δομές πλούτου. Στα νεανικά του χρόνια ο καπιταλισμός ήταν ένα επαναστατικό σύστημα που ανακάτεψε βαθιά τη χύτρα με τις κοινωνικές τάξεις και έφερε τους έσχατους πρώτους. Σήμερα πια, στα γεροντικά του χρόνια, δεν επιτρέπει καμία κοινωνική κινητικότητα. 


Η κρίση που ζούμε, όπως κάθε μεγάλη κρίση του συστήματος, αποδεικνύει πως η μεσαία τάξη δεν είναι παρά μια τάξη προσωρινή και μεταβατική, που γεννιέται μόνο σε περιόδους οικονομικής ευμάρειας. Μόλις ξεσπάσει μια μεγάλη κρίση, η ανώτερη τάξη διασώζει την κοινωνική θέση της αφαιρώντας πλούτο από τη μεσαία τάξη και συνθλίβοντάς την προς τα κάτω. Αυτό είναι κάτι που δύσκολα θα το παραδεχτούν ανοιχτά οι πολιτικοί που υπηρετούν το κοινωνικό καθεστώς. Επειδή αν παραδεχτούν την ύπαρξη μιας κοινωνίας στην οποία υπάρχουν δύο μόνο τάξεις, οι πλούσιοι και οι φτωχοί, και στην οποία η ανισότητα είναι κληρονομική και μόνιμη, τότε με ποιους θα κερδίσουν τις επόμενες εκλογές;
 Κόκκινη προπαγάνδα εκτοξεύθηκε από  Redfly

ΤΟ 2Ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΣΔΕΚΡ Η εμφάνιση και η νίκη του μπολσεβικισμού

ΤΟ 2Ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΣΔΕΚΡ

Η εμφάνιση και η νίκη του μπολσεβικισμού

Στις 30 του Ιούλη 1903 άρχισε στις Βρυξέλλες το 2ο Συνέδριο του ΣΔΕΚΡ(Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος Ρωσίας), του κόμματος που έμελλε να καθοδηγήσει την πρώτη στον κόσμο νικηφόρα προλεταριακή επανάσταση, τη Μεγάλη Οχτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση. Κλείνουν, δηλαδή, 95 χρόνια από την ίδρυση, ουσιαστικά, του κόμματος των μπολσεβίκων, αφού το πρώτο συνέδριο του κόμματος, στα 1898, δεν κατάφερε στη συνέχεια να οργανώσει και να δημιουργήσει ολοκληρωμένο επαναστατικό κόμμα, με πρόγραμμα και καταστατικό, λόγω των συγκεκριμένων αντίξοων ιστορικών συνθηκών της συγκεκριμένης περιόδου στη Ρωσία. Σ' αυτό το συνέδριο του ΣΔΕΚΡ, τέθηκαν οι βάσεις και οι αρχές του Κόμματος Νέου Τύπου, συγκροτήθηκε δηλαδή επαναστατικό κόμμα της εργατικής τάξης, ικανό να καθοδηγεί την ταξική πάλη για την εκπλήρωση της ιστορικής της αποστολής, που είναι η ανατροπή του καπιταλισμού, η εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου, για την οικοδόμηση της σοσιαλιστικής - κομμουνιστικής κοινωνίας. Επομένως, η επέτειος του 2ου Συνεδρίου του ΣΔΕΚΡ είναι η επέτειος της νίκης της λενινιστικής θεωρίας για το κόμμα της εργατικής τάξης. Νίκης, που έχει σημασία γιατί η συγκρότηση του ΣΔΕΚΡ έγινε μέσα από οξύτατη ιδεολογική διαπάλη για το χαρακτήρα του κόμματος, που εκφράστηκε στο πρόγραμμά του, στο ζήτημα της δικτατορίας του προλεταριάτου, αλλά και στο καταστατικό, σχετικά με το άρθρο του καταστατικού για το μέλος του κόμματος. Σ' αυτό το τελευταίο, αν και δεν επικράτησε η αντίληψη του Λένιν για την υποχρέωση του μέλους του κόμματος να ανήκει σε μια από τις οργανώσεις του, εντούτοις η διαδικασία και η συζήτηση, η ανοιχτή διαπάλη απ' αφορμή τη διατύπωση του Μάρτοφ (ήταν ενάντια σ' αυτήν την υποχρέωση), στο συγκεκριμένο άρθρο του καταστατικού, άνοιξε το δρόμο της πάλης ενάντια στις οπορτουνιστικές αντιλήψεις και στα οργανωτικά ζητήματα, τα οποία, επίσης, έχουν θεωρητικό υπόβαθρο και ιδεολογικό περιεχόμενο, αφού έχουν άμεση σχέση με τις αρχές συγκρότησης και λειτουργίας του κόμματος, διαλεχτικά δεμένες με τον τελικό σκοπό, θωρακίζοντας έτσι το ίδιο το κόμμα και τις αρχές του.

* * *

Ο Λένιν έλεγε ότι "το καθήκον μας είναι να περιφρουρούμε τη σταθερότητα, τη συνέπεια, την καθαρότητα του κόμματός μας. Πρέπει να προσπαθούμε να ανεβάσουμε τον τίτλο και τη σημασία του μέλους του κόμματος ψηλότερα, ψηλότερα και ψηλότερα και γι' αυτό είμαι κατά της διατύπωσης του Μάρτοφ" ("Απαντα", τόμ. 7ος σελ. 288 - 289). Το μαρξιστικό κόμμα έλεγε ο Λένιν είναι, όχι μόνο το πρωτοπόρο, αλλά και το οργανωμένο τμήμα της εργατικής τάξης, η ενσάρκωση των δεσμών του πρωτοπόρου τμήματος με τα εκατομμύρια των μαζών της εργατικής τάξης. Το μαρξιστικό κόμμα είναι η ανώτερη μορφή ταξικής οργάνωσης του προλεταριάτου, η ανώτερη εκδήλωση της συνειδητότητάς του. Οι θεωρητικές αντιλήψεις του Λένιν για το κόμμα δε διακατέχονταν από κανένα ίχνος στενότητας, για την οποία τον κατηγόρησαν στο συνέδριο οι οπορτουνιστές. "Απεναντίας, όσο πιο γερές θα είναι οι κομματικές μας οργανώσεις, που θα περιλαβαίνουν τους πραγματικούς σοσιαλδημοκράτες, όσο λιγότερη θα είναι η ταλάντευση και η αστάθεια μέσα στο κόμμα, τόσο πιο πλατιά, πιο πολύπλευρη, πιο πλούσια και πιο γόνιμη θα είναι η επιρροή του κόμματος πάνω στα στοιχεία των εργατικών μαζών, που το περιστοιχίζουν και που καθοδηγούνται απ' αυτό" ("Ενα βήμα μπρος, δύο βήματα πίσω"). Ταυτόχρονα, έλεγε ότι το μαρξιστικό κόμμα δεν μπορεί να αναπτύσσεται χωρίς τη στερέωση των δεσμών του με τις εργατικές μάζες. Ελεγε δε χαρακτηριστικά, "τι να συζητάμε για πρωτοπορία, όταν δεν ξέρουμε να συγχωνευτούμε με τη μάζα και να την αναδείξουμε".

* * *

Επίκαιρα, λοιπόν, ζητήματα που αφορούν την ικανότητα του κόμματος στην καθοδήγηση της ταξικής πάλης της εργατικής τάξης και που μπορούν να συνοψιστούν στην ένταση της προσπάθειας για ενίσχυσης των κομμουνιστικών χαρακτηριστικών, στη λειτουργία και τη δράση, στην αποφασιστική ενασχόληση με τη μελέτη και αφομοίωση της κοσμοθεωρίας από τα στελέχη και τα μέλη του κόμματος και στην ικανότητα να συνενώνουν αρμονικά τη θεωρία με την καθημερινή δράση. Ταυτόχρονα, η ευθύνη για την τήρηση των αρχών του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, της συλλογικότητας, του ελέγχου, αλλά και της κομμουνιστικής πειθαρχίας, της ενιαίας έκφρασης της πολιτικής από τα στελέχη και τα μέλη του κόμματος αποκτά τεράστια σημασία για την περιφρούρηση του χαρακτήρα του κόμματος και της πολιτικής του, αλλά και κρίσιμο ζήτημα για τη διεξαγωγή της ταξικής πάλης, Ιδιαίτερα στις σύγχρονες συνθήκες, που η γοργή ροή των γεγονότων και των εξελίξεων γίνεται αφορμή για την ιδεολογική επίθεση που εξαπολύει ο αντίπαλος, έτσι που παλιές θεωρίες να παρουσιάζονται ως νέες και, μάλιστα, τέτοιες που υποτίθεται ότι ανατρέπουν το μαρξισμό - λενινισμό, η θεωρία για το κόμμα, όπως την επεξεργάστηκε ο Λένιν, βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της ιδεολογικής διαπάλης. Αρκεί και μόνο η αναφορά χαρακτηρισμών, όπως οι κομμουνιστές είναι δογματικοί, οπισθοδρομικοί, δεν επιτρέπουν τη δημιουργία ομάδων στο εσωτερικό του κόμματος, άρα πνίγουν την ελευθερία και τη δημοκρατία, για να φανεί ότι στο στόχαστρο της αντίπαλης προπαγάνδας, βρίσκονται οι αρχές και ο χαρακτήρας του κόμματος.

* * *

Η υπεράσπιση του χαρακτήρα και της ταυτότητας του κόμματος είναι θεμελιακό στοιχείο της λειτουργίας και της δράσης, αλλά και ζήτημα πρώτης γραμμής από την άποψη της επαγρύπνησης του ίδιου του κόμματος. Η πείρα του παγκόσμιου κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος, της ιστορίας των κομμουνιστικών κομμάτων, δίνει τη δυνατότητα να μας γίνεται, ολοένα και πιο αποφασιστικά, πεποίθηση το γεγονός ότι η υπόσκαψη του χαρακτήρα του κόμματος νέου τύπου, είναι το καλύτερο εργαλείο της αστικής τάξης στη στρατηγική της απέναντι στο εργατικό κίνημα. Ο αντικομμουνισμός, ως ιδεολογικό όπλο του κεφαλαίου, δεν εκφράζεται μονάχα με τις κατασταλτικού τύπου επιθέσεις όλων των μοχλών εξουσίας του, κράτος νόμοι, δικαιοσύνη, αστυνομία κλπ, αλλά και με την επιμονή στην ιδεολογική διείσδυση και επίδραση της αστικής ιδεολογίας μέσα στο εργατικό κίνημα. Η αντικειμενική βάση ανάπτυξης αυτής της προσπάθειας είναι υπαρκτή, έτσι ώστε ο οπορτουνισμός, γιατί περί αυτού πρόκειται όταν λέμε αστική ιδεολογία στο εργατικό κίνημα (είναι η πιο ισχυρή μορφή της γιατί είναι από τα μέσα), να μπορεί να αναπαράγεται και να αναπτύσσεται ως ιδεολογικό ρεύμα, ανεξάρτητα από τη μικρή ή τη μεγαλύτερη επιρροή του στην εργατική τάξη. Οι ρίζες του βρίσκονται στην ίδια την καπιταλιστική κοινωνία, ιδιαίτερα στο στάδιο του ιμπεριαλισμού. Η κοινωνική του βάση, το αστικοποιημένο προλεταριάτο, όπως έλεγε ο Ενγκελς, ή η εργατική αριστοκρατία, όπως την ονόμαζε ο Λένιν, υπάρχει και αναπαράγεται, όσο υπάρχει το μονοπωλιακό στάδιο του καπιταλισμού.

* * *

Η ανατροπή των σοσιαλιστικών καθεστώτων στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, η εξέταση των αιτιών που οδήγησαν σ' αυτήν, επέβαλε την ενασχόληση με τον υποκειμενικό παράγοντα, όχι γιατί πρέπει να εξετάζεται έξω από τις αντικειμενικές συνθήκες, όσο γιατί η διερεύνηση της επίδρασής τους στο κόμμα κατά την ανάπτυξη της θεωρητικής και πολιτικής του δράσης, συμβάλλουν στην προσπάθεια προσέγγισης οπορτουνιστικών λαθεμένων θεωριών, που αναπτύχθηκαν και εξελίχθηκαν, έτσι ώστε πολλά κομμουνιστικά κόμματα να διολισθήσουν και, τελικά, να χάσουν οριστικά τον επαναστατικό τους χαρακτήρα. Από το λεγόμενο "Ευρωκομμουνισμό", στη δεκαετία του 1970 στη Δυτική Ευρώπη, ως τη διαβόητη "Περεστρόικα", αυτά τα οπορτουνιστικά, αντεπαναστατικά ρεύματα, συνέβαλαν τα μέγιστα, ώστε να υπάρχουν φαινόμενα είτε διάλυσης κομμουνιστικών κομμάτων στην πορεία, ιδιαίτερα μετά τις ανατροπές, είτε άρνησης του επαναστατικού τους χαρακτήρα, μετατροπής τους σε σοσιαλδημοκρατικά και ενσωμάτωσής τους στο σύστημα. Ο Λένιν υπογράμμιζε ότι καθήκον του κόμματος δεν είναι να εξυπηρετεί το εργατικό κίνημα σε κάθε ξεχωριστό στάδιο του κινήματος, αλλά στο σύνολό του, προς τον τελικό σκοπό, γι' αυτό και πρέπει να περιφρουρεί την οργανωτική του αυτοτέλεια. Οταν εξέφραζε την εκτίμηση κατά την επαναστατική πάλη της περιόδου 1905 - 1907, έλεγε ότι ο μαρξιστής μπαίνει πρώτος στο δρόμο της άμεσης επαναστατικής πάλης και τον εγκαταλείπει τελευταίος, όταν δεν υπάρχει ίχνος ελπίδας τη συγκεκριμένη βεβαίως φάση για την επιτυχία της. Αναπροσαρμόζει την ταχτική του, ώστε να πετύχει τον πιο σύντομο δρόμο για τη νέα έφοδο προς το σκοπό.

* * *

Η ιστορική σημασία του 2ου Συνεδρίου του ΣΔΕΚΡ έγκειται στο γεγονός ότι έβαλε τις βάσεις για το κόμμα των μπολσεβίκων, το κόμμα της κοινωνικής επανάστασης και της δικτατορίας του προλεταριάτου. "Ο μπολσεβικισμός υπάρχει σαν ρεύμα πολιτικής σκέψης και σαν πολιτικό κόμμα από το 1903" (Λένιν, "Αριστερισμός παιδική αρρώστια του κομμουνισμού"). Αυτή η κατάληξη δεν ήταν τυχαία. Ολόκληρη περίοδο πριν, ο Λένιν και οι Ισκριστές (οπαδοί της εφημερίδας "Ισκρα", που καθοδηγούνταν από τον Λένιν, στους κόλπους της ρώσικης σοσιαλδημοκρατίας) όξυναν την ιδεολογική πάλη με τον "οικονομισμό και τους οικονομιστές", οπορτουνιστικό ρεύμα στη ρώσικη σοσιαλδημοκρατία και οπαδοί του Μπερνστάιν, προκειμένου να ξεκαθαρίσουν την υπόθεση της επαναστατικής δράσης από ένα αντεπαναστατικό ρεύμα και να προχωρήσουν πάνω στις αρχές του μαρξισμού τη δημιουργία του κόμματος. Η μπροσούρα του Λένιν "Τι να κάνουμε;" έπαιξε αποφασιστικό ρόλο για την επικράτηση του επαναστατικού ρεύματος στη ρώσικη σοσιαλδημοκρατία. Αυτή η διαπάλη, που εκφράστηκε στη συνέχεια μέσα στο κόμμα την εποχή του Λένιν, συνεχίστηκε και μετά το 2ο Συνέδριο, απ' αφορμή το οργανωτικό ζήτημα, αλλά η ζωή έδειξε πως πίσω απ' αυτό γινόταν πάλη για τη διατήρηση των επαναστατικών αρχών και στα προγραμματικά ζητήματα, στα ζητήματα στρατηγικής και ταχτικής. Από την ιστορία του ΚΚΣΕ (μπ.), που εγκρίθηκε από την ΚΕ του ΚΚΣΕ (μπ.) και εκδόθηκε στην ΕΣΣΔ το 1938 (ελληνική έκδοση "Τα νέα βιβλία" ΑΕ αθήνα 1945), σχετικά με τα συμπεράσματα του 2ου Συνεδρίου, αναφέρονται τα εξής:

"1) Το συνέδριο επισφράγισε τη νίκη του μαρξισμού ενάντια στον οικονομισμό, ενάντια στον ανοιχτό οπορτουνισμό.

2) Το συνέδριο ψήφισε το πρόγραμμα και το καταστατικό, δημιούργησε το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα και καθόρισε έτσι τα πλαίσια για ένα ενιαίο κόμμα.3) Το συνέδριο φανέρωσε πως υπάρχουν σοβαρές οργανωτικές διαφωνίες, που δίχασαν το κόμμα σε μπολσεβίκους και μενσεβίκους. Οι πρώτοι υπερασπίζουν τις οργανωτικές αρχές της επαναστατικής σοσιαλδημοκρατίας, ενώ οι δεύτεροι κυλάνε στο βούρκο της πλαδαρότητας και του οπορτουνισμού.

4) Το συνέδριο έδειξε πως τους παλιούς οπορτουνιστές, που είχαν κιόλας νικηθεί από το κόμμα, τους "οικονομιστές", αρχίζουν να τους αντικαθιστούν σιγά σιγά μέσα στο κόμμα καινούριοι οπορτουνιστές, οι μενσεβίκοι.

5) Το συνέδριο δε στάθηκε στο ύψος του πάνω στα οργανωτικά προβλήματα, δίστασε, έδωσε κάπου - κάπου την υπεροχή στους μενσεβίκους. Μ' όλο που στο τέλος ξαναβρήκε τον εαυτό του, δεν κατόρθωσε, όχι μονάχα να ξεσκεπάσει τον οπορτουνισμό των μενσεβίκων στα οργανωτικά ζητήματα και να τους απομονώσει μέσα στο κόμμα, μα ούτε και να θέσει μπροστά στο κόμμα τέτοιο καθήκον.

Το τελευταίο αυτό ήταν μια από τις κυριότερες αιτίες, που ο αγώνας ανάμεσα στους μπολσεβίκους και τους μενσεβίκους, όχι μόνο δεν εκόπασε μετά το συνέδριο, μα αντίθετα οξύνθηκε ακόμα παραπάνω".

Το 2ο Συνέδριο του ΣΔΕΚΡ ήταν και θα παραμένει ιστορικό, γιατί εδραίωσε το μπολσεβικισμό σαν το συνεπές επαναστατικό ρεύμα στο εργατικό κίνημα. Ηταν ο μαρξισμός στην εποχή του ιμπεριαλισμού.

Σ. Κ.

    

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

20/9/2009

 -- Πορεία ρήξης με τον αναθεωρητισμό και τον οπορτουνισμό

17/5/2009

 -- Αντικομμουνισμός. Χτες και σήμερα

20/4/2008

 -- Ενα όνομα συνώνυμο της επανάστασης

25/1/2004

 -- «Για το Προλεταριακό Κόμμα Νέου Τύπου»

23/4/2000

 -- Θεμελιωτής του μαρξισμού στην εποχή του ιμπε

Το πετρέλαιο στην Ελλάδα και η καταλήστευσή του

Το πετρέλαιο στην Ελλάδα και η καταλήστευσή του

Ο ρόλος των ΗΠΑ, της ΕΕ και των ιδιωτικών εταιριών

Ξεκινώντας στο θέμα μας για τα ελληνικά πετρέλαια θα αναφερθούμε στη ΔΕΠ (Δημόσια Επιχείρηση Πετρελαίων) και ΔΕΠ - ΕΚΥ (θυγατρική της ΔΕΠ με σκοπό την έρευνα και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων στην Ελλάδα και το εξωτερικό).

Η δραστηριότητα της ΔΕΠ, που ιδρύθηκε το 1975 και αργότερα από το 1986 με την ονομασία ΔΕΠ ΕΚΥ ΑΕ, οδήγησε στην ανακάλυψη δύο κοιτασμάτων, ενός χερσαίου κοιτάσματος φυσικού αερίου στην περιοχή της Επανωμής και ενός υποθαλάσσιου του Δυτικού Κατάκωλου, όπου κατά τη διάρκεια δοκιμών παραγωγής προέκυψε παραγωγή πετρελαίου και φυσικού αερίου από δύο γεωτρήσεις. Τα δύο κοιτάσματα αυτά έχουν προγραμματιστεί, πρόσφατα, να δοθούν σε ιδιώτες για περαιτέρω εκμετάλλευση μέσω, διεθνούς διαγωνισμού (Α. Σπηλιώτη, εφημ. «Απογευματινή» 5/7/2005).

Καταλήστευση των κοιτασμάτων του Πρίνου και της Ν. Καβάλας

Ο Πρίνος χρησιμοποιήθηκε αρκετές φορές από την πολιτεία για τη δημιουργία και καλλιέργεια κλίματος δήθεν αντιμονοπωλιακού και προάσπισης των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων (Ν. 1701/87). Πίσω όμως από κάθε νέα ρύθμιση κρυβόταν η εξυπηρέτηση των συμφερόντων των εταιριών του ΠΡΙΝΟΥ.

Η διαχείριση του Πρίνου κρατήθηκε μακριά από τη δημοσιότητα. Αποτέλεσε εφτασφράγιστο μυστικό καλά ελεγχόμενο και ελάχιστα διέρρευσαν. Τα εντεταλμένα όργανα ή δεν ασκούσαν κανέναν έλεγχο ή αν τύχαινε να ασκήσουν αυτός αξιοποιόταν πολιτικά.

Τα μόνα στοιχεία που διατίθενται είναι οι ισολογισμοί και η βιβλιογραφία για αντίστοιχα κοιτάσματα. Πολύ σύντομα διαπιστώθηκαν αποκλίσεις από τα διεθνώς συμβαίνοντα. Ετσι παρατηρήθηκε τουλάχιστον τριπλασιασμός στις δαπάνες των αρχικών εγκαταστάσεων, από 250 εκατ. δολ. σε 750 εκατ. δολ., όπως και του λειτουργικού κόστους, από 4 δολ./βαρ. σε 12 δολ./βαρέλι. Οι υπερβάσεις αυτές έχουν επισημανθεί και από ξένους συμβούλους χωρίς ποτέ να οδηγήσουν σε ουσιαστική αναθεώρηση του Ν. 98/75.

Το 1972 είχαμε τις πρώτες γεωτρήσεις στη Θάσο, όπου ανακαλύφθηκε το 1973, στη θαλάσσια περιοχή της, το πρώτο εκμεταλλεύσιμο κοίτασμα, από την εταιρία «Οσεάνικ» («Oceanic»). Η παραγωγή άρχισε το 1981, με 30 χιλιάδες βαρέλια πετρέλαιο την ημέρα.

Η εκμετάλλευση παραχωρήθηκε στην «Κοινοπραξία Πετρελαίων Βορείου Αιγαίου» - NAPC («North Aegean Petroleum Corporation»), στην οποία συμμετείχαν οι εταιρίες «Πετρόλεουμ Κορπορέισον» («Petroleum Corporation»), στην οποία πάλι συμμετείχαν οι εταιρίες «Ντένισον Μάινς» («Denison Mines» - διαχειριστής), «Χελένικ» («Hellenic»), «Γουάιτ Σάιλντ» («White Shield») και «Ποσιντόν» («Poseidon»).

Η Κοινοπραξία αυτή (NAPC) παρέλαβε την έρευνα και εκμετάλλευση από την εταιρία «Οσεάνικ» που είχε ξεκινήσει έρευνες από τις αρχές του '70.

Η άνω παραχώρηση αποτελείται από τρία τμήματα:

1. Το παραγωγικό τμήμα Πρίνου και Ν. Καβάλας.

2. Τα δεύτερα τμήματα εκμετάλλευσης (συμμετοχή ελληνικού Δημοσίου 15% - 35%).

3. Την ερευνητική περιοχή (συμμετοχή ελληνικού Δημοσίου 25%).

Ανακτήσιμα αποθέματα: 110.000.000 βαρέλια.

Ενώ, στην αρχή των προσπαθειών της έρευνας του κοιτάσματος - περίοδος Ιωαννιδικής δικτατορίας - μια ευφορία σχετικά με την παραγωγή του κοιτάσματος διοχετεύεται από τα μέσα ενημέρωσης στο λαό, στις επόμενες φάσεις η ποσότητα που ανακοινώθηκε ότι είναι δυνατόν να παραχθεί ανά ημέρα, από ανακοίνωση σε ανακοίνωση, μειωνόταν.

Μέχρι τις 31/12/1990 είχαν αντληθεί 73 εκατ. βαρέλια πετρέλαιο και 495 εκατ. κυβ. μέτρα αερίου ή 3 εκατ. βαρέλια σε ισοδύναμο πετρέλαιο. Στη συνέχεια, μέχρι το 2003, είχαν παραχθεί συνολικά 115.460.597 εκατ. βαρέλια πετρέλαιο (Στεφ. Ξενόπουλος, «Ερευνα και εκμετάλλευση Υδρογονανθράκων στον Ελλαδικό χώρο, τρέχουσα δραστηριότητα προοπτικές», 3ο Συνέδριο Ορυκτών Πόρων, ΤΕΕ, 22 - 24 Νοέμβρη 2000). Το 1999, η κοινοπραξία NAPC αποχώρησε από την εκμετάλλευση του κοιτάσματος. Με το Ν. 2779/1999 απαλλάχτηκε η κοινοπραξία NAPC από την υποχρέωση ν' αποκαταστήσει το περιβάλλον. Επιπλέον, της δόθηκε το ταμείο που είχε δημιουργηθεί για το σκοπό αυτό σύμφωνα με το νόμο και τη δαπάνη αποκατάστασης του περιβάλλοντος ανέλαβε το ελληνικό Δημόσιο. Η εκτιμώμενη δαπάνη ανέρχεται σε 20 εκατ. δολάρια.

Αρνηση της ΕΛΠΕ ν' αναλάβει το κοίτασμα

Μετά την άρνηση της ΕΛΠΕ («Ελληνικά Πετρέλαια»), σαν μέλος της κοινοπραξίας, ν' αναλάβει το κοίτασμα, αυτό δίνεται δι' αναθέσεως, κατά παρέκκλιση του Ν. 2289/95, στην εταιρία «Καβάλα Oϊλ» στην οποία συμμετέχουν με 33% ορισμένοι εργαζόμενοι και με 67% η «Ευρωτεχνική» (εταιρία επινοικιάσεως εργατικού δυναμικού με κύκλο εργασιών 600 εκατ. δρχ.!!). Η ανάθεση αυτή συμπίπτει με την άνοδο των τιμών του πετρελαίου και συντελεί στη δημιουργία, σύμφωνα με τον ισολογισμό της νέας εταιρίας, υψηλών κερδών. Σήμερα, μετά από αλλαγή στο μετοχικό κεφάλαιο η εταιρία «Καβάλα Oϊλ» ελέγχεται από νέους ιδιοκτήτες, την εταιρία «Ρίγκαλ Πετρόλεουμ» («Regal Petroleum»).

Διαχρονικά τα κέρδη του Δημοσίου από την εκμετάλλευση του Πρίνου υπολογίζονται σε 23% επί των εσόδων της Κοινοπραξίας (το οποίο προκύπτει από τα πιο κάτω παρατιθέμενα στοιχεία).

Με επιφύλαξη μπορούμε περίπου να υπολογίσουμε ότι το συνολικό όφελος για την Ελλάδα είναι περίπου 550 εκατ. δολ. (με τους φόρους), και τα συνολικά έσοδα της Κοινοπραξίας είναι 2,2 δισ. δολ., για τη χρονική περίοδο 1981 (έναρξη της εκμετάλλευσης) μέχρι σήμερα.

Η καταλήστευση των κοιτασμάτων έγινε με υπερτιμολόγηση των εγκαταστάσεων και του κόστους λειτουργίας. Το θέμα είχε παραπεμφθεί στη διαιτησία, για να δικαιωθεί μερικά το ελληνικό Δημόσιο.

Ετσι προκύπτουν για το Δημόσιο, και για τη χρονική περίοδο από το 1981 έως σήμερα 200-250 εκατ. δολ., ήτοι πολύ λιγότερα απ' αυτά που όφειλαν να είναι.

Χρήματα για την έρευνα πετρελαίων στην Ελλάδα

Η ΔΕΠ ΑΕ (1976 - 1986) και η ΔΕΠ - ΕΚΥ ΑΕ (1986 - 1997) και η ΕΛΠΕ στη συνέχεια δαπάνησαν στην έρευνα υδρογονανθράκων συνολικά περίπου 173 δισ. δρχ., του 2000, εκ των οποίων απορρόφησαν η ΔΕΠ ΑΕ 125 δισ. δρχ. και η ΔΕΠ - ΕΚΥ ΑΕ 45 δισ. δρχ και, στη συνέχεια, η ΕΛΠΕ 3 δισ. δρχ. (8/3/2001).

Σύμφωνα με εργασία του Δημ. Μπαμπασίκα (γεωφυσικού), «Ερευνα πετρελαίου, ένα νέο ξεκίνημα», «Ελληνικά Πετρέλαια ΑΕ», 14/7/2004),«η έρευνα που έγινε περιορίστηκε κύρια στην ξηρά και σε βάθη γύρω στα 3.000 μ. Σ' αυτά τα βάθη βρέθηκαν οριακά κοιτάσματα. Μένουν προς διερεύνηση οι βαθύτεροι στόχοι όπως και οι θαλάσσιοι».

Μήπως σχεδιάζουν να παραχωρήσουν το δικαίωμα έρευνας και πάλι σε ξένες εταιρίες; ΕΠΙΣΗΜΑΙΝΟΥΜΕ ότι, ενώ στην «Ελληνικά Πετρέλαια ΑΕ», έχουν παραχωρηθεί από το ελληνικό Δημόσιο, εδώ και πολλά χρόνια, 60.000 τετρ. χιλιόμετρα γης για έρευνα για κοιτάσματα πετρελαίου, τα τελευταία χρόνια δεν έχουν κάνει τίποτα. Πρόσφατα η πολυεθνική εταιρία «Σελ» (SHELL) εξέφρασε το ενδιαφέρον της για την έρευνα και εκμετάλλευση των ελληνικών πετρελαίων (ελληνικός ημερήσιος Τύπος, Σεπτ. 2005).

Τι πρέπει να γίνει για τα πετρέλαια στην Ελλάδα

Από την πιο πάνω ανάλυση προκύπτει ότι ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ:

1. Η επαναδραστηριοποίηση, εντατικοποίηση και δημιουργία κρατικού φορέα για τη χρηματοδότηση και έρευνα, που θα ελέγχει το κύκλωμα πετρελαίου καθότι η ανυπαρξία του είναι καταστροφική και οδηγεί στην πλήρη ασυδοσία των εμπλεκομένων στο κύκλωμα εταιριών. Ομως η ιδιωτικοποίηση έχει εντατικοποιηθεί σαν αποτέλεσμα «της νέας πετρελαϊκής πολιτικής που ακολούθησε η χώρα μας και η οποία πολιτική επιβλήθηκε από την ΕΟΚ - ΕΕ στα πλαίσια της ολοκληρωμένης εσωτερικής αγοράς, ανταποκρίνεται δε στις αρχές της φιλελεύθερης οικονομίας και αποσκοπεί δήθεν στην προσέλκυση ξένων επενδύσεων. Σύμφωνα με την ανωτέρω πετρελαϊκή πολιτική (1992), η απελευθέρωση της αγοράς πετρελαιοειδών συνδυάζεται και σήμερα με την ιδιωτικοποίηση των κρατικών πετρελαϊκών εταιριών και με την ενθάρρυνση της συμμετοχής ξένων εταιριών στην άνευ όρων και ανεξέλεγκτη έρευνα πετρελαίου στη χώρα μας».

2. Παράλληλη διερεύνηση και αναζήτηση νέων κοιτασμάτων πετρελαίου με τη χρήση γεωφυσικών μεθόδων και οργάνων έρευνας για την εντόπιση και υποθαλάσσιων σε Αιγαίο - Ιόνιο Πέλαγος, ανεξάρτητα από τις αντιδράσεις των πολυεθνικών συμφερόντων, τα οποία καλύπτονται από τις «συμμαχικές» κυβερνήσεις, των ΗΠΑ, και της ΕΕ.

Εδώ πρέπει να τονιστεί η αντίφαση που υπάρχει σήμερα με τη διενέργεια ερευνητικών γύρων, από μια ιδιωτική πλέον εταιρία (ΕΛΠΕ ΑΕ), για λογαριασμό του Δημοσίου, πράγμα που χρήζει νέας νομοθετικής ρύθμισης.

3. Να προγραμματιστούν και να εκτελεστούν περισσότερες ερευνητικές γεωτρήσεις, σε μεγάλο βάθος, σε περιοχές με πιθανά κοιτάσματα πετρελαίου, όπου δεν έχουν γίνει ακόμη, για να αποκτηθεί μια πλήρης γνώση του υπεδάφους.

* * *

Ο σημερινός οικονομικός πόλεμος των ΗΠΑ ενάντια στις εξαρτημένες από πετρέλαιο χώρες, με δημιουργία τεχνητών υψηλών τιμών πετρελαίου και όχι από ελλείψεις στην παραγωγή, ειδικότερα στρέφεται κατά των Κίνας - Ιαπωνίας και Ευρώπης. Θυμίζουμε ότι στο παρελθόν υπήρχε αντίστοιχος, οικονομικός πόλεμος κατά της ΕΣΣΔ, με μείωση τότε των τιμών (10 δολ. το βαρέλι).

Η κατάσταση με τις υψηλές τιμές πετρελαίου, κατά τη γνώμη γνωστών αναλυτών («ATTAC» Γερμανίας) δεν ερμηνεύεται με ελλείψεις στην παραγωγή, όπως προσπαθούν να μας πείσουν, αλλά αποτελεί έναν οικονομικό πόλεμο των ΗΠΑ ενάντια στις εξαρτημένες από πετρέλαιο χώρες.

Για να επανέλθουμε στην Ελλάδα, η νέα διεθνής συγκυρία επιβάλλει την επανεργοποίηση της έρευνας άμεσα.

Συμπεράσματα - δράσεις

Η συνέπεια των πιο πάνω πολιτικών είναι:

Οτι εκποιήθηκε, για το παρόν με την αλλαγή του νόμου για τις παραχωρήσεις περιοχών για έρευνα υδρογονανθράκων (Ν. 2289/95), και το μέλλον, με τη μετοχοποίηση της ΔΕΠ ΑΕ, - σημαντικό τμήμα της ανεξαρτησίας και κυριαρχίας της Ελλάδας. Η πολιτική αυτή σήμερα ακολουθείται σ' όλους τους τομείς της οικονομίας μας με την υποταγή στις αποφάσεις των Βρυξελλών και ΗΠΑ. Ειδικότερα, «στον πετρελαϊκό τομέα ο ΟΠΕΚ και ο ΟΑΠΕΚ (Οργανισμός Αραβικών Πετρελαιοπαραγωγικών Εξαγωγικών Κρατών), η Διεθνής Επιτροπή Ενεργείας (ΙΕΑ), το Συμβούλιο για τη Συνεργασία των Χωρών του Περσικού Κόλπου (GULF COOPERATION COUNCIL), η EOK (ΕΕ), η Διεθνής Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στις σχέσεις μεταξύ παραγωγών και καταναλωτριών χωρών» - Γ. Σουσούνης, «Περί της στρατηγικής της εθνικής εταιρίας πετρελαίου», Διήμερο του TEE, 25-26 Ιούνη 1992.

Με τις αποφάσεις δε που εκδίδουν και με την επιβολή τους διαμορφώνουν ένα ευνοϊκό περιβάλλον για την εξυπηρέτηση των ιμπεριαλιστικών επιδιώξεων και συμφερόντων των ΗΠΑ, ΕΕ, κλπ. Η χώρα μας και ο λαός μας έχει πληρώσει ακριβά την πολιτική αυτή των ιμπεριαλιστών και των μονοπωλίων τους, επί 50 χρόνια και πάνω. Σήμερα, όπως προκύπτει από τα στοιχεία, οι ενεργειακές πηγές υπάρχουν και τα αποθέματα είναι πολύ μεγαλύτερα από αυτά που σκόπιμα εμφανίζουν μειωμένα τα συμφέροντα του διεθνούς μονοπωλιακού καπιταλισμού.

Απειθαρχία λοιπόν, ανυπακοή και αντίσταση διαχρονικά και στο μέλλον. Αγώνας αδιάκοπος με τη διαμόρφωση ενός πλατιού αντιιμπεριαλιστικού μετώπου, για να μπορέσει να σώσει την Ελλάδα από το συνδυασμένο κίνδυνο εσωτερικής κι εξωτερικής υποδούλωσης που επιφυλάσσει γι' αυτήν ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός και να διατηρήσει καθετί χρήσιμο για τη συγκρότηση της Λαϊκής Οικονομίας.

Του
Ιορδάνη ΠΑΥΛΟΣΟΓΛΟΥ*
*Ο Ιορδάνης Παυλόσογλου είναι διπλωματούχος Μηχανικός Μεταλλείων, διδάκτωρ Βιομηχανικής Μεταλλουργίας, διατελέσας καθηγητής του Πανεπιστημίου του Μπέρμινχαμ στην Αγγλία

    

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

24/2/2001

 -- Ανακαλύφθηκαν κοιτάσματα πετρελαίου

18/12/1999

 -- Δε διασφαλίζονται ούτε οι εργαζόμενοι, ούτε το δημόσιο

25/7/1997

 -- Στη Βουλή η σύμβαση - "σκάνδαλο"

4/6/1997

 -- Σε ρόλο εκκαθαριστή του ορυκτού πλούτου της χώρας

20/2/1996

 -- Σε πολυεθνικές η εκμετάλλευση και του Πρίνος ΙΙ

Πετρέλαια υπάρχουν αλλά για τους... ξένους

Πετρέλαια υπάρχουν αλλά για τους... ξένους

Η εύλογη ανησυχία που προβλήθηκε από τη σεισμική διέγερση στο Βόρειο Αιγαίο και σε άλλες περιοχές, οδήγησε ξαφνικά σε εμπλοκή, στις σχετικές έρευνες, το αμερικανικό πλωτό εργαστήριο, που με τη συμμετοχή Ελλήνων, Τούρκων, Ιταλών και Αμερικανών επιστημόνων, είχε ανακοινωθεί - πολύ πριν από τους σεισμούς - ότι θα προχωρούσε σε υποθαλάσσιες αναζητήσεις. Εικάζεται ότι η τετραμερής συμμετοχή, αλλά με την αμερικανική ηλεκτρονική επεξεργασία των στοιχείων, αφορούσε τη «διακριτική» επανέναρξη υποθαλάσσιων ερευνών στην περιοχή της Μεσογείου, μετά το moratorium για έρευνες υδρογονανθράκων στην περιοχή αυτή λόγω των τουρκικών αξιώσεων.

Προκαλεί όμως εντύπωση ότι τόσο λίγα πράγματα έχουν ανακοινωθεί ως τώρα για την αρχική αποστολή του ερευνητικού αμερικανικού σκάφους, με την τετραμερή συμμετοχή, για την έκταση και τη διάρκεια των εργασιών και τις συμφωνίες που ρυθμίζουν τα πλαίσια των ερευνών και την αξιοποίηση των αποτελεσμάτων, πέραν εκείνων που αναφέρονται συγκυριακά στους σεισμούς.

Και τα ερωτήματα είναι εύλογα, λόγω της περιπετειώδους πορείας που είχαν ως τώρα οι έρευνες και η εκμετάλλευση πετρελαίων, όχι μόνο στο θαλάσσιο, αλλά και στο χερσαίο ελληνικό χώρο.

Στην προκειμένη περίπτωση μένει να διευκρινιστεί επίσημα, αν οι έρευνες του αμερικανικού πλωτού εργαστηρίου, που διαθέτει πλήρη εξοπλισμό - και βαθυσκάφος - αφορούν πετρέλαια, ή... και πετρέλαια.

Το θρίλερ των ερευνών

Πολύ πριν από τη σύμβαση κατά τη διάρκεια της επταετίας, για την αναζήτηση και την εκμετάλλευση, των πετρελαίων της Θάσου, από την υπεργολαβική αμερικανική εταιρία «Οσεάνικ» είχαμε κάνει, μαζί με το συνάδελφο Δημήτρη Τσαλαπάτη, εκτεταμένη δημοσιογραφική έρευνα που κατέληγε στο συμπέρασμα ότι υδρογονάνθρακες υπάρχουν στον ελληνικό χώρο, αλλά για τους... ξένους, καθώς η αξιοποίησή τους εμπλέκεται στα ισχυρότατα συμφέροντα των γιγάντων του πετρελαίου που είναι ικανά, ακόμη και κυβερνήσεις να ανατρέπουν.

Περιμένοντας τους Ρουμάνους

Μερικά προηγούμενα: Ο υπουργός Βιομηχανίας της τότε κυβέρνησης του ΕΡΕ ήταν κατηγορηματικός: «πετρέλαια υπάρχουν στην Ελλάδα μας είχε πει σε μια από τις καθημερινές ενημερωτικές επαφές των δημοσιογράφων. Είχαμε τις ενστάσεις και τις απορίες μας, όχι γιατί αμφισβητούσαμε την ύπαρξη υδρογονανθράκων, αλλά γιατί γνωρίζαμε τις διαπλοκές ισχυρότατων συμφερόντων στον τομέα αυτό. Διατυπώσαμε τις σκέψεις μας για να πάρουμε την απάντηση:

-- Αλλά, εγώ, θα τους βάλω να δουλέψουν ανταγωνιστικά. Θα φέρω για παράδειγμα τους Ρουμάνους (από το σοσιαλιστικό τότε κράτος) που έχουν παράδοση γεωτρήσεων και εκμετάλλευσης πετρελαίων.

Δοκιμαστικά φρεάτια

Οι Ρουμάνοι δεν ήρθαν τότε, με το πρόσχημα ότι αντιδρά το Γενικό Επιτελείο Στρατού, επειδή «οι πιθανές περιοχές βρίσκονται σε ευαίσθητα στρατιωτικά σημεία». Τώρα, πώς τα «αντίκλινα» πιθανών κοιτασμάτων «διάλεξαν» στους γεωλογικούς αιώνες το σχηματισμό τους, από ζωικούς μικροοργανισμούς, τα ευαίσθητα στρατηγικά σημεία, ανήκει στα αναπάντητα ερωτήματα.

Οι Ρουμάνοι, λοιπόν, δεν ήρθαν τότε, αλλά μερικά χρόνια αργότερα, όταν είχε ξεσπάσει μια από τις πετρελαϊκές κρίσεις, παρατηρήθηκε ένας πυρετός ξένων ενδιαφερομένων για δοκιμαστικές χερσαίες γεωτρήσεις, στο χερσαίο ελληνικό χώρο.

Οπότε, «παιανιζούσης της μουσικής», όπως θα έγραφε ο παλιός χρονικογράφος, παρακολουθήσαμε τα πανηγυρικά εγκαίνια ορισμένων γεωτρήσεων και τις επίσημες δηλώσεις, γεμάτες αισιοδοξία για το πετρελαϊκό μας μέλλον.

Στην πράξη, όμως, ακολούθησαν μισόλογα, και κάποιες ανακοινώσεις για θετικές ενδείξεις. Και ύστερα, «άκρα του τάφου σιωπή». Τα δοκιμαστικά πηγάδια των γεωτρήσεων σφραγίστηκαν και η τύχη των συμβάσεων με τους ξένους αναδόχους καλύφθηκε από το πέπλο του μυστηρίου. Οι δύσπιστοι, έλεγαν, ότι τα πηγάδια μένουν σφραγισμένα για να χρησιμοποιηθούν, όταν η διεθνής του πετρελαίου κρίνει ότι πρέπει να «παίξουν» στα χρηματιστήρια του μαύρου χρυσού.

Και εγένετο «Πρίνος»

Και ξαφνικά, εν μέσω της δικτατορίας η εντυπωσιακή αναγγελία: Πετρέλαιο στον Πρίνο, στην υποθαλάσσια περιοχή της Θάσου - και μάλιστα - σε εκμεταλλεύσιμες ποσότητες. Γρήγορα - γρήγορα στήθηκε η πλωτή εξέδρα και ιδού ότι ανέβλυσε το «υγρόν πυρ». Κατά την πορεία των εργασιών προέκυψαν τα εξής αποκαλυπτικά:

ΠΡΩΤΟ: Τα πετρέλαια του Πρίνου δεν ήταν «κεραυνός εν αιθρία». Τα πιθανά κοιτάσματα του «αντίκλινου» είχαν εντοπιστεί 27 χρόνια πριν, όπως αποκάλυπτε με έγγραφη έκθεσή του, ο Αμερικανός πρόεδρος των ενδιαφερομένων ομίλων.

ΔΕΥΤΕΡΟ: Η «Οσεάνικ», αρχικός ανάδοχος της γεώτρησης και εκμετάλλευσης, ενήργησε ως υπεργολάβος, όπως απέδειξε η πορεία της.

ΤΡΙΤΟ: Η σύμβαση ήταν άγριας αποικιακής μορφής.

ΤΕΤΑΡΤΟ: Τα πετρέλαια του «Πρίνου» άνοιξαν την όρεξη της Τουρκίας και οδήγησαν τις γνωστές εξόδους του «Χόρα» (μετέπειτα «Σισμίκ») και έφτασαν ως τα όρια της κρίσης.

ΠΕΜΠΤΟ: Κοιτάσματα υδρογονανθράκων υπάρχουν, σε άγνωστη βέβαια έκταση, όπως και η περιεκτικότητα σε θείο κλπ.

ΕΚΤΟ: ...Οι πιθανές εκμεταλλεύσιμες περιοχές ήταν γνωστές σε ξένες εταιρίες.

ΕΒΔΟΜΟ: Από ειδικούς επιστήμονες εκτιμάται ότι δεν είναι καθόλου βέβαιο πως οι δοκιμαστικές γεωτρήσεις που έγιναν κατά καιρούς, κατέληξαν σε αρνητικά αποτελέσματα ή αν «μπλοκαρίστηκαν», για μεταγενέστερη αξιοποίηση.

ΟΓΔΟΟ: Οι κατά καιρούς κυβερνήσεις δεν αντιμετώπισαν το θέμα των πετρελαίων με την απαιτούμενη σοβαρότητα. Το θεώρησαν, ενδεχόμενα, ως «περιορισμένης σημασίας» ή και ως «επικίνδυνο» ως προς τις προεκτάσεις του, σε σύνδεση με τη γενικότερη εξωτερική πολιτική και την κατασπατάληση του εθνικού πλούτου.

Του Γιώργου Κ. ΤΣΑΠΟΓΑ

    

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

15/10/2005

 -- Το πετρέλαιο στην Ελλάδα και η καταλήστευσή του

1/2/2004

 -- Πετρέλαια υπάρχουν αλλά για ποιον;

24/2/2001

 -- Ανακαλύφθηκαν κοιτάσματα πετρελαίου

28/9/2000

 -- Το χρονικό της αναζήτησης πετρελαίου

ΕE μαζί με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ κατέστρεψαν την ελληνική βιομηχανία και οικονομία

ΕE μαζί με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ κατέστρεψαν την ελληνική βιομηχανία και οικονομία

Σήμερα,γίνεται πολλή κουβέντα, για το πόσο βοήθησαν στην οικονομική ανάπτυξη της Ελλάδας οι κυβερνήσεις Καραμανλή, κατά την οκταετία 1955 - 1963, ιδιαίτερα δε για το «επίτευγμά» τους, τη σύνδεσή μας με την ΕΟΚ (1961 - 1962) και τα τόσα ...«κέρδη» που είχαμε από αυτό. Η προπαγάνδα της ΕΡΕ τότε και της ΝΔ σήμερα διατυμπάνισε κατά κόρον τα περίφημα «έργα» και τα οφέλη από την ΕΟΚ, για τα οποία μετά την αλλαγή πλεύσης τους, προστέθηκαν καθυστερημένοι υποστηρικτές, το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΝ, υιοθετώντας μάλιστα και τη Συμφωνία του Μάαστριχτ κλπ.

Η οικονομική επιστήμη τάχθηκε τότε διά μέσου διαπρεπών οικονομολόγων κατηγορηματικά αντίθετη στη σύνδεση με την Κοινή Αγορά. Αλλά ο κ. Καραμανλής και στην περίπτωση αυτή έκλεισε τα αυτιά του στη φωνή της επιστήμης, την οποία άλλωστε περιφρονούσε. Ενθουσιασμένος από την ιμπεριαλιστική πολιτική της ΕΟΚ, και με την έλλειψη επιστημονικού έρματος που τον χαρακτήριζε, παρέβλεψε σαν ασήμαντη συνέπεια τη συντριβή της ελληνικής οικονομίας που του βροντοφώναζαν οι διαπρεπέστεροι οικονομολόγοι, τεχνικοί και επιστήμονες κλπ. της Ελλάδας (Νίκος Κιτσίκης, Ηλίας Ηλιού, Γιάννης Ιμβριώτης, Δημοσθένης Στεφανίδης, Γιάν. Πεσμαζόγλου, Απ. Στρογγύλης, Απόστ. Κακαβάς, Κ. Χατζηαργύρης, Γιώργος Τσαπόγας κ.ά.).

Εγραφαν, λοιπόν, για τότε ότι «πολλοί δεν γνωρίζουν ότι η Κοινή Αγορά θα ξερριζώση τα αγροτικά νοικοκυριά, θα παρασύρη και θα εξαφανίση βιομηχανίες, θα συντρίψη βιοτεχνίες, θα πλήξη θανάσιμα τα μεσαία στρώματα, θα δημιουργήση εξοντωτικό ανταγωνισμό των Ελλήνων επαγγελματιών με τους ξένους, στους οποίους θ' ανοίξουμε διάπλατα τις πόρτες και θα σκλαβώση τη χώρα μας στο ξένο κεφάλαιο με απροσμέτρητες συνέπειες. Θα γίνεται μέρα με τη μέρα φτωχότερη, γιατί θα παράγει λιγότερα, αφού δεν θα μπορεί να αντέξει στον γεωργικό και βιομηχανικό ανταγωνισμό και θα κατακλυστεί από ξένα προϊόντα.

Η σύνδεση θα έχει μέγιστο ανασταλτικό αντίκτυπο στην εξέλιξη της ελληνικής βιομηχανίας, θα δυσχεράνει σε μέγιστο βαθμό κάθε προσπάθεια, όχι μόνο της βαρειάς βιομηχανίας, την οποία οριστικά θα ματαιώσει, αλλά και της ελαφριάς, των αγαθών καταναλώσεως, την οποία σοβαρότατα θα περιορίσει. Θα επηρεάσει δυσμενέστατα και τη γεωργική παραγωγή, η οποία επίσης θα συμπτυχθή στα όρια που επιτρέπουν τα συμφέροντα των χωρών που παράγουν όμοια γεωργικά προϊόντα και η βιοτεχνία μας θα συντριβή.

Η δημιουργία της ΕΟΚ αποτελεί τον τελευταίο κρίκο μιας σειράς προσπαθειών της διεθνούς πολιτικής του κεφαλαίου, υπό την καθοδήγηση της χρηματιστικής ολιγαρχίας των ΗΠΑ και εκφράζει τη σημερινή οικονομική πολιτική του ιμπεριαλισμού. Σκοπός, λοιπόν, της συνδέσεως με την ΕΟΚ είναι πολιτικός και όχι οικονομικός.

Μεταβαλλόμεθα σε μια επαρχία της Δύσεως και το κάνουμε αυτό με άπειρη αγαλλίαση, διότι θα έχουμε την τιμή να είμαστε οι "πτωχοί συγγενείς" των εξ.

Η αγάπη των "υψηλών μας συγγενών" είναι γνωστή από το παρελθόν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το ιστορικό της γερμανικής υψικαμίνου που μας δόθηκε το 1948 αντί πολεμικής αποζημιώσεως. Αφού έμεινε αρκετό καιρό αζήτητη στο Αμβούργο, ξεπουλήθηκε σε ευτελή τιμή».

Τα χρόνια 1945 - 1960 η εκβιομηχάνιση της χώρας μας συνάντησε λυσσώδη αντίσταση των βιομηχανικών χωρών της Ευρώπης, κυρίως του Βελγίου και της Μεγάλης Βρετανίας, αλλά και των Ηνωμένων Πολιτειών, εξαιτίας της οικονομικής αυτοτέλειας της Ελλάδας, που θα έφερνε ύστερα από λίγα χρόνια. Περισσότερο ακόμη αντέδρασαν οι βιομηχανικές χώρες, γιατί θα σταματούσαν να παίρνουν, για το τίποτα, τα πλούσια μεταλλεύματά μας.

Οι αποικιακές συμβάσεις για έρευνες και εκμετάλλευση των κοιτασμάτων του υπόγειου εθνικού μας πλούτου (ελληνικοί βωξίτες, σιδηρομεταλλεύματα - Χαλκιδικής - Θάσου - Σερίφου κλπ., νικελοχλωριούχα σιδηρομεταλλεύματα - Βοιωτίας - Εύβοιας κλπ., τα νικελιούχα κοιτάσματα της Λάρυμνας, ο Λευκόλιθος της Βάρδου της Χαλκιδικής - παραχωρήθηκε για 50 χρόνια σε αυστριακή εταιρεία στις αρχές του 1957 υπό όρους δυσμενέστατους για την εθνική μας οικονομία, τα κοιτάσματα αμιάντου της Κοζάνης κλπ.) ήταν στην ημερήσια διάταξη και σαν αποτέλεσμα είχαμε το ξεπούλημά του από τις κυβερνήσεις της Δεξιάς και ιδιαίτερα των κυβερνήσεων του «εθνάρχη» Καραμανλή (1955 - 1963).

Η σύμβαση με την «Αλουμίνιο - Ελλάς» του «Πεσινέ» - Νιάρχου, με την οποία παραχωρήθηκε σχεδόν «τσάμπα» το ηλεκτρικό ρεύμα, παρά τις καταγγελίες του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος (1960), για πενήντα χρόνια και αποτέλεσε ένα από τα μεγαλύτερα μεταπολεμικά σκάνδαλα της ολιγαρχίας, που συνεπάγεται τεράστιες ζημίες, ακόμη και σήμερα, για την εθνική οικονομία εφόσον ισχύει ακόμη.

Μία από τις χαρακτηριστικές περιπτώσεις είναι η σκανδαλώδης υποστήριξη των ξένων μονοπωλιακών συμφερόντων από την τότε κυβέρνηση Καραμανλή και στο ζήτημα των συμβάσεων για τις έρευνες πετρελαίων. Επίσης, οι ξένες εταιρίες παρέλκυαν το έργο της εξόρυξης πετρελαίου και, για να μην το χάσουν, αναλάμβαιναν αυτοί την εκμετάλλευσή του.

Είναι σοβαρή η πρόβλεψη της εφημερίδας «Καθημερινή» πριν 44 χρόνια (9.4.1960) και η επαλήθευσή της συγκλονιστική. «Είναι δε εξ άλλου αξιοσημείωτον και ενθαρρυντικόν ότι η έρευνα αυτή θα γίνη εις μίαν εποχήν κατά την οποίαν οι εκ των Δυτικών κάτοχοι πετρελαίων της Μέσης Ανατολής, δεν είναι πλέον βέβαιοι ότι θα τα έχουν εις την διάθεσίν των επί μακρόν. Ημπορεί να μην καταλήξη εις πόλεμον η συνεχώς εκρηκτική κατάστασιν της Μέσης Ανατολής, αλλ' ασφαλώς δεν ημπορεί η Δύσις να στηρίζη εις τα εκεί πετρέλαια την στρατιωτικήν της ασφάλειαν και την οικονομικήν της ευημερίαν. Χρειάζεται άλλας σταθεροτέρας πηγάς». Αυτές τις «σταθερότερες πηγές» προσπαθούν να βάλουν στο χέρι τα ξένα τραστ. Και αυτούς τους σκοπούς, αυτά τα συμφέροντα, «την στρατιωτικήν ασφάλειαν και την ευημερίαν» των ξένων ιμπεριαλιστών, πάσχιζε να εξυπηρετήσει η τότε κυβέρνηση της ολιγαρχίας, όπως δείχνουν και οι συμβάσεις που υπέγραψε με τα τραστ πετρελαίου.

Παράδειγμα τέτοιων συμβάσεων αποτέλεσε η παράδοση των περιοχών Παξών - Αντιπαξών, Ζακύνθου - Κυλλήνης - Πύλου στην αμερικανική εταιρία «Στάνταρτ Οϊλ», την αρχαιότερη εταιρία του Ροκφέλερ, που έχει 40 εταιρίες - θυγατέρες σ' όλο τον κόσμο με τίτλο ΕΣΣΟ.

Για αρκετά χρόνια, στις αρχές της δεκαετίας του 1960, καμία εταιρία δεν έκρινε ότι συμφέρει η ανακάλυψη πετρελαίων στην Ελλάδα και έτσι το κυριότερο «έργο» τους ήταν μόνον η παρέλκυση και το πλήρες σταμάτημα των ερευνών, ενώ παράλληλα «κρατούσαν» πάντα το «δικαίωμα» ερευνών, παρεμποδίζοντας την πραγματική έναρξή τους προς όφελος της οικονομίας μας.

Από τη συμφωνία ΕΟΚ - «Αράμκο» 1974 για αναβολή άντλησης στο Αιγαίο, εναλλάσσονται στην εξουσία άψογα, δικομματικά κάθε οκτώ χρόνια οι άνθρωποι των Τεξανών, άνθρωποι της Αγγλίας και της ΕΟΚ.

Μετά τα νέα πενιχρότερα για την ΕΟΚ ποσοστά το αντίκρισμα, η υποθήκη και η εγγύηση του πετρελαίου / ασφάλτου μηδενίστηκε, οδηγεί σε άλλης ποιότητας ένταξη μέχρι και την αποδέσμευσή μας.

Σήμερα, αν ο ένας πόλος της εξουσίας είναι τα όπλα, ο άλλος είναι η ενέργεια / καύσιμα. Στη μονοπώληση πετρελαίου / αντιδραστήρων αποβλέπουν τα κεφάλαια από το Τέξας, αλλά και την ΕΕ.

Επίσης, ο τρόπος μελέτης κατασκευής και εκμετάλλευσης ήταν σκανδαλώδης. Ετσι, τα ξένα μονοπώλια έπρεπε να έχουν στα χέρια τους όχι μόνο το δικαίωμα να επιτρέψουν ή όχι την εκμετάλλευση του εγχώριου πετρελαίου, όχι μόνο να κάνουν τσιφλίκι τους τις πιθανές πετρελαιοφόρες περιοχές, αλλά και να ελέγχουν τη διύλιση του πετρελαίου, το εμπόριό του, την κατανάλωσή του μέσα στη χώρα μας, το δικαίωμα καθορισμού των τιμών πετρελαιοειδών κλπ. Και αυτή η απαίτηση των ξένων μονοπωλίων ικανοποιήθηκε από την τότε κυβέρνηση της ολιγαρχίας.

Το πρώτο διυλιστήριο κατασκευάστηκε με χρήματα του Δημοσίου και η εκμετάλλευσή του εκχωρήθηκε με σύμβαση από κοινού, στο αμερικανικό τραστ Σόκονι, στον Νιάρχο, στην αμερικανογερμανική «Υδροκαρμπόν», ενώ η εθνική οικονομία υφίστατο ζημίες. Πολύ μεγαλύτερο σκάνδαλο αποτελεί η υπογραφή της σύμβασης με την ΕΣΣΟ για το δεύτερο διυλιστήριο.

Ετσι, η Ελλάδα θυσίασε τις επιδιώξεις της, υποχώρησε στην αξίωση των συμμάχων και φίλων να παραμείνει αυτή χωρίς βασικές και ιδίως μεταλλουργικές βιομηχανίες. Επίσης, η αμερικανική αποστολή στην Αθήνα δήλωνε: «Η Ελλάς είναι χώρα γεωργική και οφείλει να παραμείνει γεωργική. Δεν είναι δυνατόν να ιδρύσει εργοστάσια ικανά να συναγωνιστούν τα εργοστάσια των βιομηχανικών χωρών, εκτός αν τα προϊόντα τους προστατευτούν δασμολογικά και τούτο αντιβαίνει προς τις γενικές αντιλήψεις μας. Εκτός τούτου, το πρόγραμμα είναι πρόγραμμα αυτάρκειας και τούτο επίσης δεν είναι ανεκτόν».

Βλέπουμε σήμερα πόσο πετυχημένα είχε προβλέψει η τότε Αριστερά για τα τόσα κακά που ερχόντουσαν από τη σύνδεση της Ελλάδας με την ΕΟΚ και τις μετεξελίξεις της, όπως η ΕΕ, το Μάαστριχτ κλπ.

Το ΠΑΣΟΚ, το 1981, ανέλαβε την κυβέρνηση, έχοντας το σύνθημα «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο», αλλά στην πορεία της διακυβέρνησης της χώρας, άλλαξε και συνέχισε στην ίδια γραμμή με τη ΝΔ, εγκαταλείποντας την προσπάθεια εκβιομηχάνισης της χώρας και υιοθετώντας την πολιτική των ΕΟΚ και ΕΕ για δήθεν ανάπτυξη της γεωργίας μας με τη βοήθεια των Μεσογειακών Ολοκληρωμένων Προγραμμάτων της ΕΕ - ΜΟΠ.

Σαν ενίσχυση των παραπάνω απόψεων είναι σκόπιμο να αναφερθεί η περίπτωση της Μεγάλης Βρετανίας, στην οποία το προοδευτικό κίνημα αντέδρασε εναντίον της ΕΟΚ και στο δημοψήφισμα του 1976, για το εάν θα μπουν στην ΕΟΚ, η αριστερή πτέρυγα του Εργατικού Κόμματος τοποθετήθηκε και αγωνίστηκε εναντίον της σύνδεσης με την ΕΟΚ, με επικεφαλής τον τότε υπουργό Βιομηχανίας Tony Benn της εργατικής κυβέρνησης, ο οποίος έλεγε στις συζητήσεις που γινόντουσαν στην τηλεόραση ότι «μέχρι τώρα οι βασιλιάδες με τα σαρίκια και τις χλαμύδες τους, ερχόντουσαν από τις αποικίες, για να μας εκλιπαρήσουν για την οικονομική και πολιτική ανεξαρτησία τους, τώρα, εάν συνδεθούμε με την ΕΟΚ θα πηγαίνουμε εμείς στους Γερμανούς και στους Γάλλους, για να ζητήσουμε την οικονομική και πολιτική ανεξαρτησία μας».

Γνωστό είναι ότι και στην εποχή μας οι Εγγλέζοι αντέδρασαν και αντιδρούν στα θέματα της ΟΝΕ, του Ευρώ κλπ.

Αλλά, ας έρθουμε στα διάφορα πακέτα που έρχονται από την ΕΕ για την εκτέλεση μεγάλων έργων. Τα έργα αυτά είναι αποκλειστικά της επιλογής τους, δεν είναι από μόνα τους αναπτυξιακά και γίνονται κυρίως για την εξυπηρέτηση της διακίνησης των προϊόντων τους και τη χρηματοδότηση δικών τους επιχειρήσεων.

Δημιουργείται υποδομή για την εξυπηρέτησή τους, ενώ από την άλλη πλευρά εξαφανίστηκε σχεδόν η δική μας βιομηχανία και βιοτεχνία (μεταλλουργία, υφαντουργία, υποδηματοποιία, κλπ.) για να πραγματοποιηθεί και ο καταμερισμός της απασχόλησης όπου μας κατέταξαν (ναυτιλία και τουρισμός).

Η μόνη λύση είναι η δημιουργία μιας κοινωνικοπολιτικής συμμαχίας, με την εφαρμογή, με αγώνες, της απειθαρχίας, ανυπακοής και αντίστασης στην ΕΕ και στην αντιδραστική, αντιλαϊκή βαρβαρότητα αυτής και των κομμάτων της με τελικό στόχο την αποδέσμευση.

Του
Ιορδάνη ΠΑΥΛΟΣΟΓΛΟΥ*
Ο Ιορδάνης Παυλόσογλου είναι Διδάκτωρ Βιομηχανικής Μεταλουργίας διατελέσας καθηγητής του πανεπιστημίου του Μπέρμινχαμ στην Αγγλία

    

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

15/10/2005

 -- Το πετρέλαιο στην Ελλάδα και η καταλήστευσή του

29/4/2005

 -- Η καταλήστευση των πετρελαίων μας

30/5/2004

 -- Μπροστά στις ευρωεκλογές...

18/8/2001

 -- Πετρέλαια υπάρχουν αλλά για τους... ξένους

Ποια συγκέντρωση ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ;

Ποια συγκέντρωση ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ;

Από το Αριστερά & Πολιτική

Σύνταγμα 19/2/12.
Ούτε ο φιλολογικός σύλλογος «Παρνασσός» δεν μαζεύει τόσο λίγο κόσμο! Μιλάμε για ευθεία υπονόμευση και ευτελισμό κάθε έννοιας εργατικής κινητοποίησης με στόχο την εμφύτευση της απογοήτευσης στον λαό ώστε να περνάνε οι νόμοι και τα μνημόνια σαν τα τρένα φορτωμένα τίγκα ως επάνω με μέτρα και εμείς απλώς να τα βλέπουμε!

Και ποιοι εργάτες των συνδικάτων διαδηλωτές; Οι περισσότεροι ήταν γνωστοί και μη εξαιρετέοι των ελληναράδικων μορφωμάτων που ζητάμε μετ’ επιτάσεως την κατάργηση της αστικής δημοκρατίας και την αντικατάστασή της… με τι; Άσε αυτό δεν το λένε το έχουν κρυφό αλλά εμείς ξέρουμε πάντα τι υφέρπει πίσω από τέτοιες οργανώσεις.

Και σήμερα κάποιοι ήθελαν να παίξουν ρόλο πάνω στην αγανάκτηση του λαού. Ο μικροαστισμός αρχίζει και γίνεται επικίνδυνος καθώς μεταμορφώνεται σε διάφορες «αυτόνομες» νησίδες φασίζουσας απόχρωσης.

 

Είναι το ρεύμα των ελληναράδων να καταδικάζουν και τα κόμματα που έδωσαν μάχες και αγώνες για να μη φτάσουμε εδώ όταν οι κύριοι αυτοί ψήφιζαν τα κόμματα που μας κατάντησαν εδώ. Τώρα ρέπουν σε φασιστικές λύσεις για να απενοχοποιηθούν. Για να απενοχοποιηθούν λοιπόν αυτοί πρέπει να καταργηθούν τα κατακτημένα πολιτικά δικαιώματα του λαού και φυσικά της εργατικής τάξης!

 

Σήμερα μας παρουσιάστηκε με ένα ακριβοπληρωμένο ευρωπαΐζον ιλουστρασιόν φυλλάδιο και η νέα οργάνωση «δημιουργία ξανά» (μαζί και μια άλλη όμοια οργάνωση «Ενωμένη Ελλάδα ‘‘ΕΕ’’) που θέλει όλα τα κόμματα να είναι «συμμορίες της μεταπολίτευσης». Θέλει, λέει, να αναμορφώσει το πολιτικό σύστημα με ακραίες νεοφιλελεύθερες επιβουλές και με θέσεις όπως ότι ο μόνος ρόλος του κράτους είναι να είναι [«διαιτητής» του επιχειρηματικού παιχνιδιού]! 

 

Δεν κρύβει όμως τον αντικομουνισμό της όταν απαιτεί «Μέλος του κοινοβουλίου που δηλώνει απείθεια στους νόμους εκπίπτει αυτόματα από το αξίωμά του»! Νόμος είναι σήμερα το παρασύνταγμα των μνημονίων. Να γυρίσουμε δηλαδή στο Γ΄ Ψήφισμα, στη δεκαετία του ’50 όταν το κράτος έστελνε εξορία και φυλακή βουλευτές με την κατηγορία ότι τάσσονταν κατά του «κρατούντος κοινωνικού καθεστώτος» - άρνηση των νόμων του παρακράτους και του παρασυντάγματος δηλαδή! Ομοίως απαιτούν «απαγόρευση κάθε πολιτικής δράσης στα σχολεία και στο πανεπιστήμιο»! Αυτό πια είναι πασίγνωστη απαίτηση της πλουτοκρατίας που θέλει την παιδεία εργοστάσιο παραγωγής δουλακίων. 

 

Ο κρυπτοφασισμός ντυμένος με τον μανδύα της νεοφιλελεύθερης ευρωπαϊκής «καθαρής» δημοκρατίας!