Εργα και ημέρες των εκλεκτών του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ

ΑΓΡΙΕΣ ΠΕΡΙΚΟΠΕΣ ΣΤΟΝ ΕΔΟΕΑΠ

Εργα και ημέρες των εκλεκτών του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ

Γρηγοριάδης Κώστας

Στα τέλη του Μάη 2011, παραμονές των εκλογών για την ανάδειξη νέου ΔΣ στον Ενιαίο Δημοσιογραφικό Οργανισμό Ασφάλισης Επικούρησης (ΕΔΟΕΑΠ), το ασφαλιστικό ταμείο ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και επικούρησης των εργαζόμενων στον Τύπο και τα ΜΜΕ δημοσιογράφων και διοικητικών, ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ έριξε όλες του τις δυνάμεις για την επανεκλογή της προηγούμενης, υπό την πρόεδρο Ελένη Σπανοπούλου, διοίκησης.

Ποια ήταν όμως τα έργα αυτής της διοίκησης που κατά τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ έπρεπε να επανεκλεγεί για να τα συνεχίσει; Οτι, λειτουργώντας ως προπομπός της αντιδραστικής και επώδυνης πολιτικής των κυβερνήσεων στον τομέα της Υγείας έσπευδε με αλλεπάλληλες αποφάσεις της να περικόπτει άγρια κατακτημένα, με αγώνες και θυσίες, δικαιώματα των ασφαλισμένων. Και όλ' αυτά τάχα για τη «σωτηρία» του Ταμείου, υιοθετώντας πλήρως την αντίστοιχη επιχειρηματολογία κυβερνήσεων και ΕΕ.

Αγριες περικοπές

Οι άγριες περικοπές άρχισαν από τις αρχές του 2010. Στο στόχαστρο της διοίκησης, με ομόφωνες αποφάσεις, μπήκαν το επίδομα των 500 ευρώ για τους χρονίως πάσχοντες, το επίδομα για τους παιδικούς σταθμούς και το κατασκηνωτικό, το επίδομα τοκετού για τα έμμεσα μέλη, το επίδομα θερινών διακοπών για τους συνταξιούχους και αυτό της εξωσωματικής γονιμοποίησης, η διακοπή λειτουργίας του Κυτταρολογικού Τμήματος (τεστ ΠΑΠ κ.λπ.) και την απόλυση των εργαζομένων σε αυτό, ενώ ταυτόχρονα αύξησε τη συμμετοχή των ασφαλισμένων στις εργαστηριακές εξετάσεις.

Τον Ιούνη του 2010, η διοίκηση του ΕΔΟΕΑΠ, λίγο μετά την επανεκλογή της, η ίδια διοίκηση, όπου τον τόνο δίνουν οι δυνάμεις του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και ομοφωνούν όλες οι υπόλοιπες προσκείμενες σε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ δυνάμεις που συμμετέχουν σε αυτήν, προχώρησε σε μια ακόμα πράξη εμπορευματοποίησης των υπηρεσιών Υγείας. Ανέθεσε στην ιδιωτική ελεγκτική εταιρεία MEDNET ΕΛΛΑΣ, δραστηριότητες που θα έπρεπε να ασκούνται από τις ίδιες τις υπηρεσίες του ΕΔΟΕΑΠ. Δηλαδή, την άσκηση προνοσηλευτικού και ιατρικού ελέγχου για κάθε ασφαλισμένο που θέλει να εισαχθεί σε νοσοκομείο. Σύμφωνα με ανακοίνωσή της, «η MEDNET ΕΛΛΑΣ θα παρακολουθεί την εξέλιξη της νοσηλείας του ασθενούς, ενημερώνοντας την Ιατρική Υπηρεσία (σ.σ. του Ταμείου) για την κατάσταση της υγείας του μέλους». Δηλαδή, το επιστημονικό έργο των γιατρών ανατέθηκε σε μια ιδιωτική εταιρεία. Που λειτουργεί από το 1992 στην ελληνική αγορά σαν διαχειριστής ασφαλιστικών προϊόντων περίθαλψης, είναι θυγατρική της πολυεθνικής MedNet Holding Ltd. με έδρα το Μόναχο, η οποία με τη σειρά της ανήκει στης Munich Re τη μεγαλύτερη αντασφαλιστική εταιρεία στον κόσμο.

Οι τελευταίες επώδυνες ανατροπές για τους ασφαλισμένους του Ταμείου, οι οποίες μάλιστα χωρίς ντροπή προβάλλονται ως «Σχέδιο έκτακτης ανάγκης για τη διάσωση του ταμείου», που ανακοινώθηκαν πριν από λίγες ημέρες, είναι μείωση των επικουρικών συντάξεων από 9% μέχρι 45%, μείωση και για τα άμεσα μέλη του επιδόματος τοκετού κατά 25%, πλήρης κατάργηση του επιδόματος βρεφονηπιακού σταθμού, μείωση του ποσού για αγορά γυαλιών, ενώ επίσης επιβάλλει και μείωση στις αποδοχές του προσωπικού του Ταμείου από 18% έως 20%. Και την ίδια ώρα, πετάει εκτός Ταμείου μακροχρόνια άνεργους, οδηγώντας τους στην εξαθλίωση και τη «φιλανθρωπία» των ΜΚΟ των Δήμων κ.λπ. με ελάχιστες και υποβαθμισμένες παροχές, ενώ διατηρεί ως ασφαλισμένους με την ελάχιστη εισφορά διάφορους «χρυσοκάνθαρους» της δημοσιογραφίας.

Μακρύ χέρι των κυβερνήσεων της πλουτοκρατίας

Η δεινή οικονομική κατάσταση του Ταμείου που επικαλείται αυτή η διοίκηση του ΕΔΟΕΑΠ, για να δικαιολογήσει τις όποιες περικοπές δεν είναι «κεραυνός εν αιθρία». Είναι αποτέλεσμα της πολιτικής που έχει μετατρέψει τα ασφαλιστικά Ταμεία σε πελάτες των δημόσιων και ιδιωτικών δομών και ταυτόχρονα να περιοριστούν οι δημόσιες παροχές στην Υγεία - Πρόνοια και στο Φάρμακο στο ελάχιστο επίπεδο του λεγόμενου «βασικού πακέτου», να ενισχυθεί η κερδοφορία των μεγάλων ιδιωτικών μονάδων στην Υγεία και στο Φάρμακο, ως χώρος στρατηγικής σημασίας για την κερδοσκοπία του μεγάλου κεφαλαίου.

Αυτήν την πολιτική ασπάζεται και εφαρμόζει η διοίκηση του ΕΔΟΕΑΠ και κάνει ό,τι περνά από το χέρι της για να μένει στο απυρόβλητο. Τσιμουδιά δε βγάζει για το γεγονός ότι και ο ΕΔΟΕΑΠ αποτελεί ακόμα ένα «θύμα» της πολιτικής ΕΕ - ΠΑΣΟΚ - ΝΔ που έχει μετατρέψει τα ασφαλιστικά ταμεία σε πελάτες των δημόσιων και ιδιωτικών δομών, αλλά και πηγή χρηματοδότησης - των υποχρηματοδοτούμενων από το κράτος υπηρεσιών Υγείας - τους ίδιους τους ασφαλισμένους. Για παράδειγμα, την περίοδο 2000 - 2010, σύμφωνα με τα στοιχεία του ίδιου του ΕΔΟΕΑΠ, οι ασφαλισμένοι αυξήθηκαν από 7.949 σε 18.131, δηλαδή κατά 128%, αλλά οι δαπάνες για νοσοκομειακή περίθαλψη αυξήθηκαν κατά 328%, για τα φάρμακα κατά 385%, για τις παρακλινικές εξετάσεις κατά 420% και για ιατρικές επισκέψεις κατά 238%. Τρομακτικές αυξήσεις - αποτέλεσμα της κυβερνητικής πολιτικής (είτε με ΠΑΣΟΚ, είτε με ΝΔ) που επιβάλλει απανωτές και μεγάλες αυξήσεις στα νοσήλια, στα φάρμακα και το κόστος των παρακλινικών εξετάσεων! Δηλαδή, της πολιτικής που θέλει την Υγεία ως εμπόρευμα, πηγή κερδοφορίας του κεφαλαίου και τους ασθενείς ως πελάτες.

Αυτός είναι ο βασικός λόγος, ο οποίος, σε συνδυασμό με τις χαριστικές κυβερνητικές ρυθμίσεις υπέρ των εργοδοτών (ρυθμίσεις οφειλών κ.λπ.), την κλοπή αγγελιόσημου, αλλά και τις πάσης φύσεως σκανδαλώδεις αποφάσεις των διοικήσεων του ΕΔΟΕΑΠ (τζογάρισμα αποθεματικών στο Χρηματιστήριο κ.λπ.), κάνει το οικονομικό πρόβλημα υπαρκτό και βαφτίζει ως «σωτηρία» το σφαγιαμό συντάξεων και παροχών.

Συσκοτίζει και αποπροσανατολίζει

Στην ίδια κατεύθυνση, αλλά και άλλη μια απόδειξη συσκότισης της αλήθειας και αποπροσανατολισμού που επιχειρεί η διοίκηση του ΕΔΟΕΑΠ είναι η στάση της στο θέμα της καταλήστευσης των αποθεματικών με το «κούρεμα». Πρόβαλε τη «νομική διάσταση» και τη «νομική διεκδίκηση», ενώ σε ολοσέλιδη καταχώριση στις εφημερίδες επιχείρησε να εμφανίσει το πρόβλημα μόνο ως μια κακή και άδικη επιλογή, με θέσεις όπως «για να σωθεί η Ελλάδα των κομμάτων κουρ(σ)εύτηκε η Ελλάδα των πολιτών» ή «για να μη χρεοκοπήσει η δημόσια οικονομία, καταστρέφεται η οικονομία της χώρας» και άλλα τέτοια παρόμοια.

Επίσης: Οι κυβερνήσεις της πλουτοκρατίας πρόβαλαν τον Εθνικό Οργανισμό Παροχής Υπηρεσιών Υγείας (ΕΟΠΥΥ) ως καινοτομία για ενιαίες και σύγχρονες παροχές Υγείας, ως «νοικοκύρεμα» και χτύπημα της «σπατάλης». Γρήγορα αποκαλύφθηκε όμως ότι αποτελούν ένα πλουμιστό περιτύλιγμα, για να κρυφτεί ο πραγματικός τους στόχος, να περιορίσουν τις δημόσιες παροχές στην Υγεία - Πρόνοια και στο Φάρμακο στο ελάχιστο επίπεδο του λεγόμενου «βασικού πακέτου». Ο ΕΔΟΕΑΠ μέχρι στιγμής δεν ανήκει στον ΕΟΠΥΥ, αλλά η διοίκησή του στρώνει ήδη το δρόμο. Στις 26 Απρίλη 2012, στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου με θέμα την ηλεκτρονική συνταγογράφηση, ο Διευθύνων Σύμβουλος της Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης Κοινωνικής Ασφάλισης (ΗΔΙΚΑ) Βλάσης Σφυρόερας, ανέφερε - επαινώντας κιόλας - ότι ο ΕΔΟΕΑΠ ζήτησε να μπει στο σύστημα.

Στην πολιτική και την τακτική αυτή, η διοίκηση του ΕΔΟΕΑΠ έχει σταθερούς υποστηρικτές τις «αδελφές» δυνάμεις που κυριαρχούν και στις διοικήσεις των Ενώσεων των εργαζόμενων που είναι ασφαλισμένοι στο ΕΔΟΕΑΠ, δηλαδή της ΕΣΗΕΑ, της ΕΣΗΕΜΘ και της Ομοσπονδίας των δημοσιογράφων ΠΟΕΣΥ, αλλά και των Ενώσεων Προσωπικού ΕΠΗΕΑ και ΕΠΗΕΜΘ. Με σταθερό μέτωπο απέναντι στις προτάσεις των δυνάμεων τουΠΑΜΕ.

Κριτήριο ψήφου

H κατάσταση που διαμορφώνεται στην παροχή ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης των εργαζομένων και λαϊκών στρωμάτων γενικότερα, είναι επικίνδυνη και εγκληματική, με ευθύνη της προηγούμενης κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και της συγκυβέρνησης του μαύρου μετώπου ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑ.Ο.Σ., της ΕΕ και του κεφαλαίου. Αυτά τα μέτρα συνιστούν την πολιτική μείωσης του λεγόμενου από τους ίδιους «μη μισθολογικού κόστους», τη διαμόρφωση ακόμα πιο φτηνής εργατικής δύναμης, προκειμένου να ενισχυθεί η επιχειρηματική δράση, η ανταγωνιστικότητα και η κερδοφορία των μονοπωλίων. Εξυπηρετούν τη διοχέτευση των κρατικών εσόδων στην άμεση στήριξη των μεγάλων επιχειρήσεων, ενώ συνδυάζονται και με μέτρα φοροαπαλλαγών, εισφοροαπαλλαγών.

Το επόμενο των επερχόμενων εκλογών διάστημα θα ξεδιπλωθεί η νέα βάρβαρη επίθεση στα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων, στην ίδια τους τη ζωή. Αυτήν την πολιτική υπηρετούν - η κάθε μια με το δικό της τρόπο - οι συνδικαλιστικές δυνάμεις που πρόσκεινται στα κόμματα του ευρωμονόδρομου. Οι εργαζόμενοι (δημοσιογράφοι και διοικητικοί υπάλληλοι) ασφαλισμένοι του ΕΔΟΕΑΠ πρέπει να βγάλουν πολιτικά συμπεράσματα. Οχι μόνο για τις προσκείμενες στα κόμματα της άρχουσας τάξης και τα παρακλάδια τους δυνάμεις, αλλά και γι' αυτές που καλλιεργούν τις αυταπάτες των «αριστερών λύσεων» και των «αριστερών κυβερνήσεων», τάζουν «λαγούς με πετραχήλια» αλλά πάντα έβαζαν και βάζουν πλάτη στην αστική πολιτική. Οπως γίνεται και στον ΕΔΟΕΑΠ...

Σκέψεις ενός φανατικού Βαλκάνιου

Σκέψεις ενός φανατικού Βαλκάνιου

1. Αυτή τη φορά, η κάλπη έχει το σχήμα του τάφου που δεν περιμένει την ψήφο, αλλά τον ίδιο τον πολίτη να πέσει μέσα. Οι ηθικοί αυτουργοί που χρεώνονται τους αυτόχειρες, προσπαθούν, εν μέσω εκλογών, να δημιουργήσουν μια σύνθεση επίπλαστης ηρεμίας και λησμονιάς που θα σκεπάσει τους νεκρούς.

2. Ρηχός και επικίνδυνος ο Χρυσοχοΐδης χοντραίνει το παιχνίδι της κρατικής τρομοκρατίας. Τυπική συμπεριφορά καμένου χαρτιού. Αξίζει να πάρει μια θέση στο Επικρατείας της «Χρυσής Αυγής».

3. Η ελληνική Αριστερά δεν θ' αργήσει να εισπράξει την περιφρόνηση των πολιτών, εξαιτίας της προσκόλλησής της στην Ευρώπη, αποτέλεσμα της σαγήνης που ασκεί πάνω της κυρίως ο τρόπος ζωής των Ευρωπαίων. Αξίζει τον κόπο μετά από χρόνια μια ανάλυση για το πώς αυτή η προσκόλληση δεν απέφερε τα αναμενόμενα. Ακόμα και τώρα η ρητορική της Αριστεράς αφορά αποκλειστικά τα τεκταινόμενα στην Ευρώπη. Ως εκ τούτου, στη μεγάλη αγωνία της για ενσωμάτωση, έχει παραδώσει πνεύμα και ένστικτο. Ετσι γεννήθηκε ο μεταμοντέρνος Αριστερός, που εξελίχθηκε σε ημιμαθή λόγιο και προσπαθεί να δώσει νέο όνομα σε κάθε συμβιβασμό. Είναι αντικομμουνιστής και περήφανος κληρονόμος των αγαθών της έμμεσης δημοκρατίας μας. Τώρα που οι παρεμβάσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης στη ζωή μας είναι σε καθημερινή βάση, οι Αριστεροί δεν τολμούν μια έξοδο, δεν αποδέχονται την προκαταθήκη της Ιστορίας μας, μιας Ιστορίας αλλεπάλληλων αγώνων ανεξαρτησίας. Οσο για τους λόγιους υπερασπιστές της Ευρώπης, αν διάβαζαν τους κορυφαίους της ευρωπαϊκής σκέψης και της ποίησης, θα έσβηνε μέσα τους με τον πιο φυσικό τρόπο αυτό το νεο-αποικιοκρατικό σύστημα της Ευρώπης των Τραπεζών.

4. Τον τελευταίο καιρό γελάω με την ψυχή μου με τους προασπιστές της ανάπηρης δημοκρατίας μας που παρακολουθούν έκπληκτοι τις παραστάσεις παρεκτροπής που δίνουν οι Χρυσαυγίτες. Οι μωρές παρθένες της δημοσιογραφίας, που χρόνια ολόκληρα στρώνουν το κόκκινο χαλί για τον τελευταίο ακροδεξιό κρετίνο, σηκώνουν τα χέρια με απορία, και καλά κάνουν. Θα 'πρεπε να είναι τροχονόμοι και όχι δημοσιογράφοι. Η Χρυσή Αυγή αποτελείται από δομικά υλικά του κράτους. Ο αρχηγός της είναι μία ακόμη αλογόμυγα, με τον τρόπο και το χρόνο ζωής που αρμόζει στο είδος. Οι θλιβεροί τεχνικοί της εξουσίας πρέπει να έχουν ξεπέσει πολύ για να χρησιμοποιούν προς εκφοβισμό των πολιτών μια αλογόμυγα έστω Χρυσής Αυγής.

5. Ονειρεύομαι τη μέρα που μαζί με τους μεταξουργούς θα υφάνουμε το σάβανο του παλιού κόσμου.

Του
Γιώργου ΚΑΚΟΥΛΙΔΗ

    

ΣΟΦΟΚΛΗΣ ΠΕΠΠΑΣ

Εποίησε ήθος στη σκηνή και τη ζωή

Ανθρωπος και καλλιτέχνης, με έμφυτη ευγένεια, σεμνότητα, καλοσύνη, ήθος, ο Σοφοκλής Πέππας, «στράφηκε στο σκοτάδι», μετά από μια μακριά πορεία προς το φως. Ο επίλογός του άνοιξε και ενώθηκε με τον ακατάλυτο δεσμό του θανάτου, απελευθερωμένος από το κοινόχρηστο νόημα της ζωής. Ο σπουδαίος μας ηθοποιός έφθασε στο τελευταίο σύνορο του χρόνου, ανήμερα της 25ης Μαρτίου, μετά από έναν πολύχρονο και παλικαρίσιο αγώνα που έδωσε με τον καρκίνο, εγείροντας ερωτηματικά για τη θνητή φύση μας, που συλλαβίζει γέφυρες για να πορεύεται. Μπορεί να μην υπάρχει τίποτα ύστερα από έναν αναγκαίο αποχωρισμό, ωστόσο, η επώδυνη - για όλους όσοι τον αγάπησαν, τον θαύμασαν - απουσία του διάχυτη ακόμη, σαρώνει τις σκέψεις που προκαλεί το έργο του και η στάση ζωής του. Σήμερα, στις 9:30 το πρωί θα γίνει το 40ήμερο μνημόσυνο, στην εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής στο Πατήσια.

Ο Σοφοκλής Πέππας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1948. Ο πατέρας του αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης, τον γαλούχησε με τις μαρξιστικές ιδέες για τις οποίες αγωνίστηκε αθόρυβα αλλά σταθερά σε όλη του τη ζωή. Σπούδασε στη σχολή Γιώργου Θεοδοσιάδη και αποφοίτησε το 1970. Πρωτοεμφανίστηκε το 1972, παίζοντας με τον θίασο Δ. Μυράτ, στο έργο «Το παράξενο τάμα». Εγινε μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών στις 21-12-1974 με αριθμό μητρώου 46 (πρώτη ημέρα επανασύστασης του ΣΕΗ μετά την πτώση της δικτατορίας, που τον είχε καταργήσει).

Σε κατακτούσε και σαν άνθρωπος, για το ήθος, τη σεμνότητα και την καλοσύνη που εξέπεμπε, αλλά και σαν ηθοποιός. Οι ερμηνείες του ευεργετημένες από εσωτερική αλήθεια, συναισθηματική θέρμη, φυσικότητα, απλότητα, στοχαστικότητα, αποτελούσαν πλήρη ενσάρκωση των ρόλων.

Πλούσια θεατρική κατάθεση

Συνεργάστηκε με το «Ανοιχτό Θέατρο» στα έργα: 1973-74: Ζ. Μισέλ Κυριακάτικος περίπατος, Γ. ΣκούρτηΚομμέντια, 1987-88: Σαίξπηρ Τρικυμία, 2007-08: Α. Τσέχωφ Ο θείος Βάνιας (Βάνιας), ρόλος για τον οποίο του απονεμήθηκε από το Κέντρο Μελέτης και Ερευνας, το βραβείο «Αιμίλιος Βεάκης».

Με τη «Σκηνή» Λευτέρη Βογιατζή: 1983: Κ. Γκολντόνι Οι αγροίκοι, 1989-90: Α. Τσέχωφ Ο θείος Βάνιας. Για μια δεκαετία με την «Πράξη» Μπέττυς Αρβανίτη στα έργα (1992-93): Τ. Ντορστ Ο Φερνάντο Κραπ μου έγραφε ένα γράμμα, 1994: Α. Στάικου Φτερά στρουθοκαμήλου, 1994-95: Ερρ. Ιψεν Η κυρία από τη θάλασσα, 1995-96: Μπ. Στράους Ο χρόνος και το δωμάτιο, 1996-99: Χ. Πίντερ Παλιοί καιροί, Χ. Σόντερμπεργκ Γερτρούδη, Λ. ΠιραντέλοΤο παιχνίδι των ρόλων, Τ. Μπέρνχαρντ Πριν την αναχώρηση, Π. Μπαρτς Μια πιθανή συνάντηση. Σκηνοθέτησε το έργο του Ζ.-Π. Σαρτρ Κεκλεισμένων των θυρών (2002).

Με το Εθνικό Θέατρο (1999): Αισχύλου Πέρσες, 2002-05: Σοφοκλή Αντιγόνη, Ιψεν Εντα Γκάμπλερ. Επίσης: «Ομάδα Σύγχρονης Τέχνης», Γκαίτε Φάουστ, «Δεσμοί» Αισχύλου Ικέτιδες, Θεατρική Ομάδα Παντείου ΕυριπίδηΒάκχες, Θεατρική ομάδα Καποδιστριακού, Σαίξπηρ Οθέλλος, Αμιράλ: Μ. Β. Γκάτσο Ενα καπέλο γεμάτο βροχή, Ακάδημος, Γ. Ρεζά Art. Τελευταία παράσταση «Πέρσες» του Αισχύλου με το Θεσσαλικό.

Στην τηλεόραση έπαιξε στο «Θέατρο της Δευτέρας» (1976 - 79), αλλά και στις τηλεοπτικές σειρές: Λούνα παρκ,Λωξάντρα, Αφρικα, Μετράω, Δέκατο τρίτο κιβώτιο, Ο θησαυρός της Αγγελίνας κ.ά. Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε το 1973 με την ταινία του Στέλιου Παυλίδη Call collect. Επίσης, στις ταινίες: Υπόγεια διαδρομή, Η σκόνη που πέφτει (που του χάρισε το Βραβείο Α' Ανδρικού Ρόλου στο Διεθνές Φεστιβάλ του Καΐρου το 2004) κ.ά. Είχε «χαρίσει» την - έξοχη και εύπλαστη - φωνή του στο ρόλο του «Μπαμπαστρούμφ».

Για τα μικρά και τα μεγάλα όνειρα

Χαιρόσουν να κουβεντιάζεις μαζί του για θέματα από την πολιτική μέχρι την τέχνη. Ανθρωπος διαβασμένος, ανήσυχος, ευαίσθητος, αλλά και αισιόδοξος, πολιτικοποιημένος, πάλεψε με όπλο την τέχνη του για τα μικρά και τα μεγάλα όνειρα! Ενα από αυτά τα όνειρα που δεν πρόλαβε να εκπληρώσει ήταν το ανέβασμα της «Δολοφονίας του Μαρά», ένα έργο πολιτικό και επίκαιρο για το οποίο είχε ξεκινήσει πρόβες με μια ομάδα μαθητών του.

«Ο άνθρωπος - είχε πει σε μια συνέντευξή του στον «Ρ» με αφορμή τον «Οθέλλο» - έχει δύο κυρίως χαρακτηριστικά. Το ένα είναι το μυαλό του, μέσα στο οποίο υπάρχει η ηθική τάξη για τον κόσμο και οι σχέσεις του με τον κόσμο. Το άλλο κομμάτι του είναι αυτό που τον συνδέει με τους παλιότερους προγόνους του, με τον πρώτο ίσως άνθρωπο, που δεν είχε ακόμη τακτοποιημένα στο μυαλό του, όσα απέκτησε με τα χρόνια και τις συνθήκες. Δηλαδή, το "ζώο" υπάρχει στον άνθρωπο και αν νομίζουμε ότι το έχουμε ξεπεράσει, δεν έχουμε παρά να κοιτάξουμε διάφορα πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας. Στη βαθύτερη ουσία του ανθρώπου, στον άνθρωπο του ενστίκτου, αυτή η πάλη γινόταν, γίνεται και θα γίνεται. Στις τέχνες χρησιμοποιείται γιατί είναι ένα τρομερά διεγερτικό έδαφος για να ψάξει κανείς και να βρει τι είναι αυτό που δεν τιθασεύεται. Συχνά ξεχνάμε ή δε θέλουμε να θυμόμαστε αυτές τις άγριες περιοχές του εαυτού μας που όταν στη ζωή ή μέσα από τις συνθήκες και τις σχέσεις, ξυπνάνε απρόβλεπτα, μένουμε όλοι άναυδοι και λέμε μα πώς είναι δυνατόν να έγινε αυτό. Κι αυτό το βλέπουμε από την καθημερινή βία στις διαπροσωπικές μας σχέσεις, μέχρι τις αγριότερες γενοκτονίες, που παρακολουθούμε ακόμη και στις μέρες μας. Επειτα, αυτό, που αποκαλούμε αιτία κακού ή καταστροφής, μέσα από τα έργα τέχνης έχεις τη δυνατότητα να το κοιτάξεις κατάματα, να το διερευνήσεις και ως αιτία και ως αποτέλεσμα».

ΚΕΝΤΡΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ «ΣΤΑΥΡΟΣ ΝΙΑΡΧΟΣ»

«Ναυαρχίδα» διείσδυσης των μονοπωλίων στον πολιτισμό

ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΛΑ.Ο.Σ. παρέδωσαν «γην και ύδωρ» στο Ιδρυμα Νιάρχου

Από παλαιότερη διαμαρτυρία εργαζομένων της Λυρικής Σκηνής ενάντια στην εκχώρηση

Eurokinissi

Η ολοκληρωτική μετατροπή του πολιτιστικού τομέα του τόπου μας σε πεδίο καπιταλιστικής κερδοφορίας και ιδεολογικής χειραγώγησης, αποτελεί κύριο στόχο της πολιτικής που ασκείται, ολοένα και εντονότερα τις τελευταίες δεκαετίες, από τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Μια πολιτική, που σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ενωσης συγκεκριμενοποιήθηκε με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, πριν από 20 χρόνια. Ενα χαρακτηριστικό παράδειγμα διείσδυσης μεγάλων μονοπωλιακών ομίλων στο πολιτιστικό τοπίο, με σκοπό την άλωσή του, αποτελεί το «Κέντρο Πολιτισμού Σταύρος Νιάρχος» - «ναυαρχίδα» της σύμπραξης δημοσίου - ιδιωτικού τομέα στο χώρο του πολιτισμού, όπου θα ανεγερθούν τα νέα κτίρια της Εθνικής Λυρικής Σκηνής (ΕΛΣ) και της Εθνικής Βιβλιοθήκης.

Σε περίοδο προεκλογική, τις τελευταίες μέρες, διάφορα ΜΜΕ, ηλεκτρονικά και μη, ανάμεσά τους και η δημόσια τηλεόραση, «θυμήθηκαν» τη μεγάλη «ευεργεσία» που συντελείται στο Φαληρικό Δέλτα. Και μιας και δεν είχαν τίποτα νεότερο να πουν, η «ενημέρωσή» τους περιορίστηκε στις... εργασίες εκσκαφής που συνεχίζονται! Οι ίδιοι, λέξη δεν έχουν ψελλίσει όλα αυτά τα χρόνια για την ουσία του πράγματος: για τη σύμβαση υποτέλειας μεταξύ Ελληνικού Δημοσίου και Ιδρύματος Νιάρχου, που ψηφίστηκε εσπευσμένα στη Βουλή (23/7/2009) από ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΛΑ.Ο.Σ., βάσει της οποίας εκχωρήθηκαν στο ίδρυμα του εφοπλιστικού ομίλου, δύο κορυφαίοι πολιτιστικοί οργανισμοί του τόπου μας, καθώς και μια έκταση 238 στρεμμάτων στο Φαληρικό Δέλτα, ανυπολόγιστης αξίας, που θα μπορούσε να διαμορφωθεί σε σημαντικό πνεύμονα πρασίνου για όλη την ευρύτερη περιοχή.

Πίσω από τη βιτρίνα, όροι υποτέλειας...

Ολα αυτά με το άλλοθι της δήθεν «ευεργεσίας» των 450 εκατομμυρίων ευρώ, που θα καταβάλει το Ιδρυμα για την κατασκευή του Κέντρου Πολιτισμού «Σταύρος Νιάρχος», το οποίο σύμφωνα με το αρχικό χρονοδιάγραμμα πρέπει να είναι έτοιμο μέχρι το τέλος του 2015. Οπως μαθαίνουμε, σύντομα αναμένεται η επιλογή του γενικού εργολάβου του έργου, για το οποίο έχουν δηλώσει συμμετοχή διεθνείς και ελληνικές κατασκευαστικές εταιρείες και όμιλοι.

Κατηγορηματικά αντίθετο το ΚΚΕ

Το ΚΚΕ, που εξαρχής ήταν κατηγορηματικά αντίθετο στην πολυδιαφημισμένη «ευεργεσία», κατήγγειλε τη σύμβαση εκχώρησης στο Ιδρυμα Νιάρχου, τονίζοντας ότι «είναι ψεύτικοι οι ισχυρισμοί της κυβέρνησης ότι η κύρωση της σύμβασης αποτελεί ευεργεσία και ότι αφορά δωρεά στο Ελληνικό Δημόσιο από το Ιδρυμα Νιάρχου. Στην πραγματικότητα, το Δημόσιο παραχωρεί στο ίδρυμα μια περιοχή "φιλέτο" και τη διαχείριση δύο πολιτιστικών οργανισμών στον οργανισμό "Κέντρο Πολιτισμού Ιδρυμα Στ. Νιάρχος ΑΕ". Πρόκειται για παραπέρα ιδιωτικοποίηση φορέων καλλιτεχνικής δημιουργίας και ελεύθερων χώρων. Οι εργαζόμενοι, οι καλλιτέχνες, οι ερευνητές θα βρεθούν στην ομηρία των ελαστικών εργασιακών σχέσεων που θα επιβάλει ο νέος οργανισμός ΑΕ που δημιουργείται».

Η σύμβαση κάθε άλλο παρά είναι προς όφελος του δημόσιου συμφέροντος, αφού παραχωρείται στο ίδρυμα «Νιάρχου» ένας τεράστιος πνεύμονας της Αττικής για 100 χρόνια, ενώ μετά την ολοκλήρωση των έργων, μία ανώνυμη εταιρεία θα έχει τη διαχείριση όλου του πάρκου, συμπεριλαμβανομένων των δύο οργανισμών, δηλαδή της Λυρικής και της Βιβλιοθήκης. Στην πρώτη φάση της κατασκευής την ευθύνη έχει το ίδρυμα «Νιάρχου», ενώ στη συνέχεια με τη λεγόμενη παραχώρηση του έργου στο Δημόσιο, θα διοικείται από την Ανώνυμη Εταιρεία «Κέντρο Πολιτισμού Ιδρυμα Στ. Νιάρχος». Μάλιστα, το ίδρυμα, θα έχει δικαίωμα στο διηνεκές να χρησιμοποιεί τους χώρους και το πάρκο για να πραγματοποιεί κάθε είδους δραστηριότητες, χωρίς να παίρνει άδεια από πουθενά.

Αξίζει να σημειωθεί ότι τη διαμαρτυρία τους, κατά της σύμβασης, είχαν εκφράσει τα καλλιτεχνικά σωματεία, σημειώνοντας μεταξύ άλλων, ότι δεν ικανοποιείται το χρόνιο αίτημα για μόνιμη και αξιοπρεπή στέγη της Λυρικής, που θα καλύπτει ανάγκες της έτσι ώστε να παράγει απρόσκοπτα πολιτιστικό έργο. Αντίθετα, την παραδίδουν στο Ιδρυμα που θα λειτουργεί με όρους υποτέλειας, πληρώνοντας βαρύ ενοίκιο, φιλοξενούμενη αντί για οικοδέσποινα και με διαρκή το φόβο ενδεχόμενης έξωσης σε περίπτωση που δεν ικανοποιούνται οι οικονομικές απαιτήσεις του «Κέντρου Πολιτισμού Σταύρος Νιάρχος». Το ίδρυμα επιβάλλει την αλλαγή του πλαισίου λειτουργίας και προκλητικά έχει καταθέσει σχέδιο με τις βασικές αρχές στελέχωσης και λειτουργίας τους. Επέρχεται χτύπημα στα εργασιακά δικαιώματα. Επιπλέον η Λυρική θα γίνει ακόμη πιο απρόσιτη για το λαό, γιατί, όπως ενδεικτικά αναφέρεται, η τιμή του εισιτηρίου θα εκτιναχθεί στα 75 ευρώ τουλάχιστον.

Οροι υποτέλειας

Παρότι έγιναν πολλές προσπάθειες, τόσο από τις κυβερνήσεις και από την πλειοψηφία των ΜΜΕ, προκειμένου να παρουσιαστεί το συγκεκριμένο ξεπούλημα ως δωρεά στο ελληνικό Δημόσιο, οι ίδιοι οι όροι της σύμβασης μαρτυρούν το σκανδαλώδες του πράγματος:

Στο Ιδρυμα «Νιάρχου» παραχωρείται για 100 χρόνια η τεράστια έκταση - φιλέτο 238 στρεμμάτων στο Φαληρικό Δέλτα, έναντι των 450 εκατομμυρίων ευρώ, που θα καταβάλει ως εθνική δωρεά, για την κατασκευή του «Κέντρου Πολιτισμού». Κάθε υπέρβαση του προϋπολογισμού καλύπτεται από το Ελληνικό Δημόσιο.

Μια ανώνυμη εΕταιρεία, ο Οργανισμός «Κέντρο Πολιτισμού Ιδρυμα Στ. Νιάρχος», θα έχει τη διαχείριση όλου του πάρκου, συμπεριλαμβανομένων των δύο παραπάνω μεγάλων πυλώνων παραγωγής πολιτισμού.

Το Ιδρυμα θα έχει το δικαίωμα ελέγχου των βιβλίων του Οργανισμού την περίοδο διαχείρισης και πρέπει να συναινεί για οποιαδήποτε αλλαγή.

Ο Οργανισμός ΑΕ απαλλάσσεται από κάθε φύσης φόρους, φόρους εισοδήματος, φόρους δωρεάς, δημοτικών, κοινοτικών κ.ά.

Επίσης, θα έχει δικαίωμα στο διηνεκές να χρησιμοποιεί τους χώρους και το πάρκο για να πραγματοποιεί κάθε είδους δραστηριότητες, χωρίς να παίρνει άδεια από πουθενά.

Η Εθνική Λυρική Σκηνή καλείται να καταβάλλει βαρύ ενοίκιο και να λειτουργεί με το διαρκή φόβο ενδεχόμενης έξωσης, σε περίπτωση που δεν ικανοποιούνται οι οικονομικές απαιτήσεις του «Κέντρου Πολιτισμού». Παρ' όλα αυτά, η αίθουσά της θα ονομάζεται «Σταύρος Νιάρχος».

Ο Οργανισμός μάλιστα, πέρα από την πάγια μηνιαία αμοιβή - με ετήσια αναπροσαρμογή - που θα λαμβάνει για την «παροχή υπηρεσιών στην ΕΛΣ» θα παίρνει ξεχωριστή αμοιβή για κάλυψη κόστους εργασιών συντήρησης (όταν δεν οφείλεται σε υπαιτιότητά του), ενώ θα έχει το δικαίωμα «επακανονικοποίησης» της αμοιβής υπηρεσιών ανά τριετία! Μέχρι και το κέτερινγκ θα επιλέγει για ειδικές εκδηλώσεις της ΕΛΣ, ενώ θα πρέπει να δίνει έγγραφο «ΟΚ» για τη χρήση χώρων της ΕΛΣ από τρίτους.

Το Ελληνικό Δημόσιο εξασφαλίζει χρηματοδότηση «αντάξια της ποιότητας και της διεθνούς ακτινοβολίας του Κέντρου Πολιτισμού».

Στους όρους υποτέλειας, που επιβάλλει το ίδρυμα, εντάσσεται ακόμα και η αλλαγή του πλαισίου λειτουργίας της Λυρικής με ό,τι αυτό συνεπάγεται στα δικαιώματα των εργαζομένων. Το Ιδρυμα προτείνει τις βασικές αρχές στελέχωσης και λειτουργίας τόσο της Λυρικής όσο και της Εθνικής Βιβλιοθήκης, προκειμένου να προωθηθεί σχέδιο νομοθετικής ρύθμισης μέχρι την ολοκλήρωση του Κέντρου Πολιτισμού. Επιβάλλεται, επίσης, ότι η επιλογή των μελών των ΔΣ Εθνικής Βιβλιοθήκης και ΕΛΣ θα γίνεται χωρίς περιορισμό εθνικότητας.

Ολα τα παραπάνω μαρτυρούν πως η πολυδιαφημισμένη «δωρεά» δεν είναι τίποτα άλλο από ένας «δούρειος ίππος» για την άλωση ενός μεγάλου κομματιού του πολιτισμού μας από το εφοπλιστικό ίδρυμα που εδρεύει στις Βερμούδες και με το «ένδυμα» της «εθνικής ευεργεσίας» καθορίζει κάθε όρο, με την τελευταία λεπτομέρεια, όπως γίνεται εδώ. Ο ελληνικός λαός δεν έχει ανάγκη από «ευεργεσίες» τέτοιου είδους. Ο ελληνικός λαός έχει ανάγκη από έργα πολιτισμού, που θα εξυπηρετούν τις δικές του ανάγκες και όχι τα ιδιωτικά συμφέροντα, την κερδοφορία και την ενίσχυση της παρέμβασής τους και στον πολιτισμό. Εχει ανάγκη από πολιτιστικούς οργανισμούς, που πέρα από την εμπορευματοποίηση και ιδεολογική χειραγώγηση, θα παράγουν καλλιτεχνικό έργο υψηλού επιπέδου, με φτηνό εισιτήριο προκειμένου να είναι προσιτό στα λαϊκά στρώματα. Που θα συμβάλουν στην ουσιαστική επαφή των εργαζόμενων, των νέων κ.ά. με τα αγαθά της τέχνης και του πολιτισμού, στη διαπαιδαγώγηση και σφυρηλάτηση συνειδήσεων και όχι να είναι δέσμια διάφορων μαικήνων, των επιλογών και των συμφερόντων τους.

Το ΚΚΕ, μπροστά και σ' αυτήν την εκλογική μάχη, καλεί το λαό να δώσει συγκροτημένα και οργανωμένα τη μάχη για έναν άλλο πολιτισμό, που στο κέντρο του θα έχει τον άνθρωπο και τις πραγματικές του ανάγκες.

Βουλευτικές Εκλογές 2012 / Μέρος 5ο - Ήπειρος

Βουλευτικές Εκλογές 2012 / Μέρος 5ο - Ήπειρος

Ήπειρος

Η Ήπειρος αποτελεί ένα απο τα πιο σημαντικά γεωγραφικά διαμερίσματα της χώρας, όσον αναφορά τον ρόλο που παίζει η παράδοση, όχι μόνο στην καθημερινότητα και την ζωή των κατοίκων της, αλλά και στις εκλογικές τους προτιμήσεις και την ιδεολογική τους κατεύθυνση. Πράγμα που όπως καταλαβαίνετε απο την μια αποτελεί αρνητική παράμετρο στις κοινωνικές διεργασίες και την ανάπτυξη της ταξικής πάλης, απο την άλλη όμως αποτελεί και την αιτία που παρέμειναν - σε δύσκολες εποχές -  αρκετές κόκκινες κουκκίδες, στον χάρτη της περιοχής.

Ο δικομματισμός, βρίσκεται στην Ήπειρο σταθερά τα τελευταία χρόνια, λίγο πάνω απο τον εθνικό μέσο όρο. Δεν υπάρχουν όμως εκλογικά κάστρα στην περιοχή (εκτός ίσως από τον νομό Άρτας, ο οποίος και αυτός όμως, βάφτηκε πράσινος στις τελευταίες εκλογές) και τα δυο κυρίαρχα αστικά κόμματα εναλλάσονται στην πρώτη θέση, με μια σχετική μακροχρόνια ισοδυναμία.

 Η Νέα Δημοκρατία κυριαρχεί παραδοσιακά στους νομούς Άρτας και Πρέβεζας (αν και στις τελευταίες εκλογές έπεσαν και αυτοί οι νομοί στα χέρια του ΠΑΣΟΚ), στα ορεινά (Ζαγοροχώρια, Μέτσοβο, Κόνιτσα) του νομού Ιωαννίνων, ενώ διατηρεί υψηλά ποσοστά και στα τουριστικά παράλια της Θεσπρωτίας (Σύβοτα κλπ). Το ΠΑΣΟΚ αντίθετα είναι ιδιαίτερα δυνατό στους νομούς Ιωαννίνων και Θεσπρωτίας, αλλά και στα αστικό κέντρο της Πρέβεζας.

Το υψηλότερο ποσοστό του ΠΑΣΟΚ τα τελευταία 16 χρόνια, επιτεύχθηκε στις εκλογές του 2009 στον νομό Θεσπρωτίας με 48,75%, αντίθετα το χαμηλότερο στις εκλογές του 2004 στον νομό Άρτας με 37,47%. Αντίστοιχα η Νέα Δημοκρατία πέτυχε το υψηλότερο ποσοστό της το 2004 στον νομό Άρτας με 50,24% ενώ το χαμηλότερο στον νομό Ιωαννίνων στις τελευταίες εκλογές του 2009 με 36,12%.

Ακολουθούν οι χάρτες κατανομής των δήμων για τις εκλογικές αναμετρήσεις από το 2000 έως το 2007 (Κλικ για μεγένθυνση)

 

 

Η παρουσία του ΚΚΕ

Ορεινή περιοχή, μικρά αστικά κέντρα, μικρή ιδιοκτησία, παράδοση και έντονο ιστορικό και πολιτικό παρελθόν, συνθέτουν έναν χάρτη με έντονες διαβαθμίσεις ανα περιοχή, ανα δήμο, ανα χωριό. Γενικά το ΚΚΕ διατηρεί στην Ήπειρο μέτρια ποσοστά, λίγο κάτω από τα εθνικά ποσοστά του, με τις αστικές περιοχές όμως να μην παίζουν τον πρωταρχικό ρόλο στην διαμόρφωσή τους, όπως συνηθίζεται στην υπόλοιπη Ελλάδα.

Στις εκλογές του 2009, το ΚΚΕ κατέγραψε ποσοστό 6,85% σε ολόκληρη την Ήπειρο, το οποίο διαμορφώθηκε από 18.113 ψήφους, σημειώνοντας ελαφριά πτώση σε σχέση με το 2007 (7,12%, 19.607 ψήφοι)

Όπως βλέπετε, η κομμουνιστική καρδιά της Ηπείρου, χτυπάει στην Ζίτσα και την ευρύτερη περιοχή από το Καλπάκι μέχρι τα Γιάννενα, ενώ το Κόμμα διατηρεί μεγάλα ποσοστά στα Μαστοροχώρια νότια του Γράμμου, στα χωριά της Τζουμέρκα και στην πεδιάδα της Πρέβεζας και του Αμβρακικού. Τα υψηλότερα ποσοστά καταγράφονται στην Ζίτσα (22,48%), η οποία αναμένεται να κοκκινήσει σε αυτές τις εκλογές, τους Καλαρίτες (16,15%) και τα Μαστοροχώρια (15,91%), ενώ ποσοστά άνω του 12% καταγράφεται σε πολλές ακόμα περιοχές μεταξύ των οποίων η Κρανέα της Πρέβεζας (15,38%), ο δήμος Πασσάρωνα των Ιωαννίνων (14,02%), οι Μελισσουργοί της Άρτας (13,81%), το Δίστρατο Ιωαννίνων (13,81%) και άλλες.

Αντιθέτως, ολόλευκο τοπίο (όσον αναφορά τον παραπάνω χάρτη, διότι πολιτικά μιλάμε για ολόμαυρο τοπίο) συναντάμε στο Ανώγειο της Πρέβεζας (0,68%), το Κομμένο της Άρτας (1,14%) και την Αετομηλίτσα του Γράμμου (2,04%), απέναντι δηλαδή στα Μαστοροχώρια που αναφέραμε παραπάνω.

Ακολουθούν οι χάρτες των ποσοστών του ΚΚΕ για τις εκλογικές αναμετρήσεις από το 2000 έως το 2007 (Κλικ για μεγένθυνση)

 

 

Προβλέψεις - εκτιμήσεις

Δύσκολη περιοχή. Πραγματικά δύσκολη, διότι είναι απροσδιόριστο σε μεγάλο βαθμό απο τα μακροχρόνια δεδομένα, το τι θα κάνει αυτός ο κόσμος που παραδοσιακά χρόνια τώρα ακολουθεί 2 κόμματα, τα οποία είναι δεδομένο πως θα χάσουν μεγάλο τμήμα της εκλογικής βάσης τους. Λίγο πιο συντηρητική η οδός που διάλεξα, και με δεδομένο πως θα πέσω έξω στην περιοχή αυτή, σας παραθέτω τις εκτιμήσεις μου. ;-)

 

Σχετικά  

Βουλευτικές Εκλογές 2012 / Μέρος 1ο - Πελοπόννησος
Βουλευτικές Εκλογές 2012 / Μέρος 2ο - Αττική
Βουλευτικές Εκλογές 2012 / Μέρος 3ο - Στερεά Ελλάδα
Βουλευτικές Εκλογές 2012 / Μέρος 4ο -Ιόνια Νησιά

Προεκλογική διακήρυξη

Προεκλογική διακήρυξη 
Οκτώ μέρες πριν τις εκλογές η κε του μπλοκ δημοσιεύει την προεκλογική της διακήρυξη προς το μέσο σφο αναγνώστη κι όσους τυχόν ανυποψίαστους διαβάζουν το μπλοκ, χωρίς να είναι πεισμένοι για την ψήφο τους.


Λες «να τα βάλουμε με το σύστημα». Τι σημαίνει αυτό όμως; Σύστημα δεν είναι μόνο οι πολιτικοί, οι 300 στη βουλή, η διαφθορά και τα λαμόγια. Σύστημα είναι η εκμετάλλευση, οι τράπεζες, οι βιομήχανοι, οι εφοπλιστές και το πολιτικό τους προσωπικό. Με δυο λόγια, η σύμφυση κράτους- μονοπωλίων. Η αστική εξουσία κι ο καπιταλισμός. Όταν λες «κάτω το σύστημα» αυτά πρέπει να βάζεις στο στόχαστρο και τίποτα λιγότερο.


Λες «να τα πάρουμε από αυτούς που τα έχουν». Καλά τα λες, αλλά τι ακριβώς θα τους πάρουμε; Τις καταθέσεις, τις offshore; Να δημεύσουμε τις βίλες τους, να τους επιβάλουμε βαριά φορολογία; Μια τρύπα στο νερό θα κάνουμε αρχηγέ. Αλλού πρέπει να στοχεύσουμε. Να τους πάρουμε τον πλούτο και τα μέσα που τον παράγουν. Να κάνουμε κτήμα τον καρπό της δουλειάς μας και να τον κοινωνικοποιήσουμε. Να γίνει δηλαδή λαϊκή περιουσία.


Λες «να πάμε όλοι μαζί, χωρίς διαχωρισμούς και κόμματα». Ναι αλλά τι σημαίνει «όλοι μαζί» άραγε; Όλοι μαζί, όπως λέμε «όλοι μαζί τα φάγαμε»; Όταν λέμε όλοι εννοούμε όλοι εκτός από αυτούς που τα έτρωγαν τόσα χρόνια, όχι (μόνο) παράνομα αλλά κανονικά και με το νόμο. Όλοι εκτός από μια χούφτα παράσιτα που έχουν κάτσει στο σβέρκο μας και ζητάνε νέες θυσίες για να γλιτώσουν τα κέρδη τους. Όλοι όσοι πληρώνουν την κρίση του συστήματος και τους πνίγουν τα μονοπώλια.


Λες «οι προδότες στο γουδή». «Κάτω η διαφθορά και η γραφειοκρατία». Αλλά αυτό σημαίνει να πάρεις την κατάσταση στα χέρια σου. Να ελέγχεις τον από πάνω σου κι αν τον βρίσκεις σκάρτο να τον σχολάς. Εργατικό έλεγχο με άλλα λόγια. Μην ξεχνάς ότι οι μόνοι που έστειλαν αριβίστες και γραφειοκράτες στη φυλακή –κι όχι μόνο- ήταν οι σοβιετικοί. 


Σου λένε ότι έξω από τον ευρωμονόδρομο μας περιμένει «χάος κι απομόνωση». Αλλά το χάος το ζεις τώρα. Με τους μισθούς πείνας, τις κουτσουρεμένες συντάξεις, τη διάλυση της υγείας, της παιδείας και της ασφάλισης. Η στρούγκα της εε είναι ταυτόχρονα λυκοσυμμαχία, όπου βάλαν τους λύκους να φυλάν τα πρόβατα. Οδηγούν τους λαούς στη σφαγή και τους λένε ότι τους σώζουν από τη χρεωκοπία. Σφάξε με αγά μου ν’ αγιάσω. 


Σου λένε ότι πρέπει να σφίξεις κι άλλο το ζωνάρι για να πληρώσουμε το χρέος. Αλλά τα μέτρα που παίρνουν έχουν να κάνουν μόνο με τα κέρδη τους. Και στο τέλος της δεκαετίας το χρέος θα είναι μεγαλύτερο από τώρα. 


Έχεις μια σειρά λόγους, σοβαρούς ή μη, για να ψηφίσεις το κόμμα σε αυτές τις εκλογές. 
Γιατί είναι αυτό που φοβούνται. Και σε τρομοκρατούν με πλαστά διλήμματα για να κρύψουν το δικό τους φόβο.
Γιατί μουντζώνεις τη βουλή αλλά όταν σου λένε ότι το κουκουέ θα την καταργήσει και θα την αλλάξει με λαϊκούς βουλευτές από τους χώρους δουλειάς, το θεωρείς δικτατορία. Ναι, δικτατορία! Αλλά του προλεταριάτου.
Γιατί σου λένε ότι είναι δυνατό να ζήσεις με 400€ (κι αυτά όταν υπάρχει δουλειά), ενώ αυτά που σου λένε οι κομμουνιστές είναι «ουτοπία».
Γιατί σου είπαν ότι θα έρθουν οι κομμουνιστές να σου πάρουν το σπίτι και τελικά σου το πήραν οι τράπεζες.


Γιατί είναι αποκούμπι για τις μάζες, νύχι-κρέας με το λαό και τους αγώνες του. Ενώ οι άλλοι είναι νύχι-κρέας με το κεφάλαιο ή παρανυχίδες μιας χρήσης, σε ένα πλατύ κι ενωτικό αντι-κκε μέτωπο.
Γιατί το κουκουέ δεν μπορούν να το βάλουν στο χέρι. Ενώ όλοι οι άλλοι σου βάζουν χέρι, στην τσέπη και γενικώς.
Γιατί μόνοι οι κομμουνιστές μπορούν να τσακίσουν τον ανερχόμενο φασισμό της χρυσής αυγής.


Γιατί αν πιστέψεις αυτά που λένε, το κουκουέ φταίει για όλα. Για τα λιμάνια, τον τουρισμό που πέφτει, τα μαγαζιά που κλείνουν, τους μετανάστες. Φταίει γιατί επιδιώκει το χάος, που δε γίνεται επανάσταση, που τα έκανε πλακάκια με τους αστούς, που κρατά το όπλο παρά πόδα. Αφού λοιπόν το κουκουέ φταίει για όλα αυτά, ας του δώσουμε την ευκαιρία να τα διορθώσει, βγάζοντας το κυβέρνηση.


Γιατί το κόμμα έχει τη φιλοσοφία της μπαρτσελόνα (φουλ επίθεση) αλλά την άμυνα και τα αποτελέσματα της μπάγερν.
Γιατί έχει καλές ακαδημίες και νεολαία και δε βασίζεται σε μεταγραφές από το πασοκ για να κατεβάσει ομάδα και να συμπληρώσει τα ψηφοδέλτια.
Γιατί η βολή του μαυρίκου στο βενιζέλο με το  μνημόνιο ήταν προπόνηση για την έφοδο στον ουρανό. Την επόμενη φορά δε θα αστοχήσει. Θα του πετάξει μαζί και το γάντι.
Η έφοδος στον ουρανό ξεκίνησε


Γιατί έκανε τη λιάνα να μιλά και να σκέφτεται ταξικά και να βάζει τα ταξικά γυαλιά σε πολλούς αριστερούς υπερεπαναστάτες.
Γιατί η κόρη της αλέκας κοντεύει να μπει στην κλιμακτήριο κι ακόμα την ίδια λάσπη πετάνε για το αμερικάνικο κολλέγιο, τις σπουδές στο εξωτερικό κλπ.
Για να έχει κι αύριο ψωμί ο φώτης παπούλιας κι οι λοιποί σεναριογράφοι αντικομμουνιστικής φαντασίας.


Γιατί το κόμμα μιλάει τις ξένες γλώσσες στη γλώσσα του λαού. Crisis pay the plutocracy.
Γιατί έχει τους πιο αντιεποικοινωνιακούς εκπροσώπους τύπου: το μαίλη και το μεντρέκα. Τι άλλο να κάνει για να σου δείξει ότι το ενδιαφέρει η ουσία κι όχι το φανταχτερό περιτύλιγμα;
Γιατί έχει πάντα προεκλογικές διαφημίσεις υψηλής προλετ-καλτ αισθητικής. Το τρακτέρ με τον αγρότη, ο ταρίφας που πάει αγώνα και τώρα ο τοτέμ ντυμένος εργάτης να διώχνει με δυο κινήσεις το χρέος και την εε. Σε κάποιους θύμισε τον μπομπ το μάστορα και σε κάποιους άλλους τον χάρι πότερ.
Γιατί ο τοτέμ δεν είναι ο χάρι πότερ για να τα κάνει μόνος του. Αν δε σπάσουμε αυγά, δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις.


Γιατί το κουκουέ δε θέλει να κυβερνήσει. Χωρίς εσένα.
Γιατί ψηφίσανε το μάαστριχτ (πλην λακεδαιμονίων), πληρώνει ο λαός.
Γιατί έχουμε αγώνες αύριο. Και χωρίς εσένα γρανάζι δε γυρνά.
Γιατί πραγματική αλλαγή δε γίνεται χωρίς το κουκουέ.


Γιατί μόνο αυτό έχει στο σήμα του γνήσιο σφυροδρέπανο χωρίς 4άρια, αστεράκια, παρενθέσεις, ανάποδα είδωλα και δε συμμαζεύεται.
Για όσα είχε γράψει πριν τις εκλογές του 2004 ο σχιζοφρενής οικοδόμος με το καδρόνι. Και ισχύουν ακόμα τα περισσότερα.


Κι αν δεν έρθουν οι κομμουνιστές να σε βρουν, πήγαινε εσύ σε αυτούς. Μαζί τους και βουνά θα κινήσουμε

Θέλει να γίνει "Χαλίφης" στη θέση του "Χαλίφη"

Θέλει να γίνει "Χαλίφης" στη θέση του "Χαλίφη"

ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ

Θέλει να κυβερνήσει με στήριξη Καμμένου και ΠΑΣΟΚων

Αφού δημοσκοπικά είμαι στα ίδια με Βενιζέλο και Σαμαρά, γιατί να μη θέλω πρωθυπουργία, αναρωτιέται ο Τσίπρας...

Να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα προσπαθούσαν χτες στο ΣΥΡΙΖΑ μετά την ομολογία του επικεφαλής του σε συνέντευξη στο tvxs.gr, όπου αναφερόμενος στο ενδεχόμενο το κόμμα του να πάρει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης πρόσθεσε: «Εάν εμείς, ως αριστερά, καταθέσουμε την πρότασή μας καιχρειαζόμαστε πέντε ψήφους του Καμμένουκαι έρθει να μας τις δώσει ως ανοχή ή ως στήριξη δε θα τον πετάξουμε, δε θα του πούμε δεν τις θέλουμε, συνεχίστε με το μνημόνιο όλοι οι υπόλοιποι».

Αλλωστε, όπως είπε σε άλλη του συνέντευξη (protagon.gr), «ο Καμμένος έχει κάνει κάποιες παρουσίες στη βουλή οι οποίες ήταν ενδιαφέρουσες. Και μπορεί και να του πιστώνουν και το γεγονός ότι εν πάση περιπτώσει θα μπορούσε να μείνει στο μαντρί που λέμε, όταν το μαντρί διεκδικεί να γίνει εξουσία και δεν το 'κανε. Ε, αυτό το πιστώνεται, είναι γεγονός».

Πρόσθεσε ακόμα ότι οι βλέψεις τους είναι πολύ ευρύτερες και τους οδηγούν κατευθείαν στην αγκαλιά του ΠΑΣΟΚ, αφού, όπως είπε, «μιλάμε για μια κυβέρνηση η οποία θα 'χει πυρήνα στην αριστερά, μπορεί να είναι και δυνάμεις επαναλαμβάνω, που θα προέρχονται από το χώρο του ΠΑΣΟΚ». Βέβαια, αναρωτήθηκε «γιατί να μην είναι πρώτο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ (...) Γιατί εμείς έχουμε πάρει κεφάλι από τις άλλες αντιμνημονιακές δυνάμεις», κάτι «το οποίο θα έδινε λύση στο πολιτικό πρόβλημα της χώρας, στο χάος και στην ακυβερνησία», για την οποία, όπως φαίνεται, ο ΣΥΡΙΖΑ ανησυχεί, όπως και τα αστικά κόμματα.

Η ηγεσία του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ λοξοκοιτάζει προς όλες τις κατευθύνσεις με τη φιλοδοξία να φορέσει κυβερνητικά κοστουμάκια. Στο πλαίσιο αυτό, ήδη συνεργάζεται με στελέχη και κινήσεις που «αποκολλήθηκαν» απ' το ΠΑΣΟΚ, «κλείνει το μάτι» στον Καμμένο, ενώ στην προαναφερθείσα συνέντευξη ο Αλ. Τσίπρας δήλωσε ότι θα ήθελε και τη συνεργασία με το ΕΠΑΜ του Καζάκη, που όμως επέλεξε άλλο δρόμο, αυτό της συνεργασίας με τον Παπαθεμελή! Δηλαδή, ο αντιμνημονιακός μύλος όλα τα αλέθει.

Ορέγονται καρέκλες

Ο υποψήφιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Δ. Παπαδημούλης, που βλέπει τις δηλώσεις Τσίπρα να δυναμιτίζουν τη συνεργασία με τη σοσιαλδημοκρατία, δήλωσε χτες ότι «η διαδρομή και οι θέσεις του Πάνου Καμμένου τον τοποθετούν δεξιότερα της ΝΔ» και «μια αριστερή - αντιμνημονιακή κυβέρνηση που θα εξαρτάται από την ψήφο του Πάνου Καμμένου είναι αδύνατο να σταθεί». Πιο πάνω απ' όλα, όμως, είναι η επιθυμία τους να κυβερνήσουν με κάθε κόστος και γι' αυτό ο Παπαδημούλης κατέληξε ότι «αν άλλες δυνάμεις θέλουν να δώσουν ψήφο ανοχής, είναι δικό τους θέμα».

Μετά απ' όλα αυτά, ο Αλ. Τσίπρας επανήλθε χτες με εξηγήσεις στον ρ/σ «Real», όπου ανέφερε μεταξύ άλλων: «Είπα το αυτονόητο (...) Οταν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας (...) δώσει διερευνητική εντολή στον ΣΥΡΙΖΑ, θα απευθυνθώ στα κόμματα της αριστεράς για τον σχηματισμό κυβέρνησης και θα ασκήσουμε το συνταγματικό μας δικαίωμα να απευθυνθούμε στη Βουλή προκειμένου να λάβουμε ψήφο εμπιστοσύνης. Και εκεί δεν θα αρνηθούμε προφανώς την ψήφο κανενός (...) Αν δεχθούμε ψήφο εμπιστοσύνης ακόμα και από βουλευτές που έχουν εκλεγεί με άλλα κόμματα, που δεν θα συμμετέχουν στην κυβέρνηση, ακόμα κι από βουλευτές που έχουν εκλεγεί από το ΠΑΣΟΚ, δεν θα το αρνηθούμε». Μάλιστα, πρόσθεσε ότι θα «το διεκδικήσουν».

Αυτό που δεν εξήγησε ο Αλ. Τσίπρας είναι τους λόγους για τους οποίους οι βουλευτές του Καμμένου ή του ΠΑΣΟΚ που θα έχουν εκλεγεί στη βάση των γνωστών φιλομονοπωλιακών προγραμμάτων των κομμάτων τους, θα έδιναν ψήφο εμπιστοσύνης στον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, που, όπως διατείνεται, θα ασκήσει φιλολαϊκή πολιτική. Αν αυτό συνέβαινε, θα οφειλόταν ακριβώς στο γεγονός ότι άπαντες αναγνωρίζουν πως οι κραυγές του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ ενάντια στο μνημόνιο, στο ΠΑΣΟΚ και την πολιτική του έχουν ημερομηνία λήξης, την ώρα που λήγει και η εκλογική διαδικασία.

Δίψα για διαχείριση

Συνεχίζοντας να κοροϊδεύει με θράσος το λαό, επανέλαβε τη ...γαλαντόμα πρόταση, πιστεύοντας ότι το ΚΚΕ θα δελεασθεί από θεσούλες της αστικής διαχείρισης, ότι «αν διεκδικήσει κάποιος άλλος από τα κόμματα της αριστεράς, η κα Παπαρήγα ή ο κ. Κουβέλης, εγώ δεν θα διεκδικήσω, αν είμαστε το μεγαλύτερο από τα τρία αυτά κόμματα, την πρωθυπουργική καρέκλα για τον εαυτό μου».

Αποκαλύπτοντας, τέλος, το μικρομεγαλισμό και τη δίψα που έχει ο ΣΥΡΙΖΑ να αναρριχηθεί στα ανώτερα κλιμάκια της αστικής διαχείρισης, είπε στο protagon.gr: «Ε, θα μπορούσα να είμαι, ναι, γιατί όχι; Γιατί να μην είμαι; (...) Οταν, όταν, με συγχωρείτε (...) όταν βλέπω σε δημοσκοπήσεις ερώτηση αυθόρμητα, αυθόρμητη απάντηση να βάζουν τον Τσίπρα στο ίδιο μέγεθος με αυτούς που κοιμούνται και ξυπνάνε με το αν θα γίνουν πρωθυπουργοί, τον Βενιζέλο και τον Σαμαρά. Και το βλέπω αυθόρμητα να βγαίνει αυτό από τον κόσμο γιατί να σας απαντήσω πω

Η πείρα του παρελθόντος έχει εξαιρετικά παραδείγματα

Η ΔΙΑΚΑΝΑΛΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΗΣ ΓΓ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ ΣΤΟ ΖΑΠΠΕΙΟ

Η πείρα του παρελθόντος έχει εξαιρετικά παραδείγματα

Icon

-- Σ. ΣΙΔΕΡΗΣ (ΑΠΕ): Αναφέρεστε πολύ συχνά στην περίοδο '89 - '91 που κορυφώθηκε με τη διάσπαση του κόμματός σας και το μετέπειτα αγώνα για την επιβίωσή του. Αν και σήμερα οι συνθήκες και η πρόταση για συνεργασία είναι τελείως διαφορετικές από ό,τι ήταν τότε, θα ήθελα να σας ρωτήσω, είναι υπαρκτός ο φόβος μιας διάσπασης σήμερα, επειδή θα συμμετάσχετε σε μία κυβέρνηση και - όπως είπατε προηγουμένως - ότι οι ψηφοφόροι σας θα σας πουν προδότες αν συμμετάσχετε σε μια κυβέρνηση;

-- Το '89 και '91 δεν ήταν δική μας πρωτοβουλία να το θέσουμε. Αλλά στους καναπέδες, στην τηλεόραση, άλλοι βάζουν τα ερωτήματα. Εμείς θέλουμε να συζητήσουμε για την Παιδεία, για την Υγεία, για το κούρεμα των αποθεματικών των νοσοκομείων, αυτά θέλουμε να συζητήσουμε. Δεν έχουμε καμία διάθεση να γυρίσουμε πίσω. Καμία διάθεση. Ούτε καν το θέσαμε. Και να σας πω, και στους τόπους δουλειάς, και στις περιοδείες, και στις συγκεντρώσεις, κανένας δεν μας τα έβαλε αυτά. Αλλά στα ψηλά αλώνια, πάει να μετατραπεί η εκλογική μάχη ανάμεσα στο ΚΚΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ. Η εκλογική μάχη είναι, αντικειμενικά, ανάμεσα στην εργατική τάξη και γενικότερα στον εργαζόμενο λαό και τα μονοπώλια, το κεφάλαιο και τα κόμματά τους σε συνθήκες κρίσης βαθιάς, που θα βαθύνει, θα γίνει ακόμα χειρότερη.

Από κει και πέρα, βεβαίως, υπάρχουν και οι πολιτικές αντιπαραθέσεις, όπως είναι εύλογο. Εμείς ξέρουμε πάρα πολύ καλά ότι η πείρα του πρόσφατου και του παλιότερου παρελθόντος έχει εξαιρετικά παραδείγματα, έχει εξαιρετική εμπειρία, όχι μόνο στην Ελλάδα, μιλάμε για την πείρα της Ευρώπης και του κόσμου ολόκληρου. Εχει και λάθη, έχει και σαβούρα. Σαβούρα με ποια έννοια το λέμε: Μπορεί πριν 40 - 50 χρόνια ο χειρισμός ενός ζητήματος να 'τανε εκατό τοις εκατό σωστός και σήμερα να είναι ξεπερασμένος. Γιατί τώρα όλοι όσοι επιστρατεύουν το '89 - '91 μας γυρίζουν πίσω. Βεβαίως, δεν είναι ίδιο το σήμερα. Γιατί έχουμε και την πρόσφατη πείρα: Κυβερνήσεις Γαλλίας, Ιταλίας, τις κεντροαριστερές...

Εκανε καλά το ΚΚΕ που δεν ψήφισε τη Συνθήκη του Μάαστριχτ; Εκανε καλά ο Συνασπισμός που την ψήφισε; Πριν 20 χρόνια αυτή η επιλογή δεν βάρυνε τα επόμενα χρόνια; Πώς δεν βάρυνε; Αυτά που ζούμε σήμερα είναι όλα γραμμένα μέσα στη Συνθήκη του Μάαστριχτ. Οταν π.χ. επισημάναμε τον κίνδυνο να γίνει πόλεμος στα Βαλκάνια, όλα τα άλλα κόμματα μας έλεγαν ότι θέλουμε να συσπειρώσουμε το δυναμικό μας και επικαλούμαστε ανύπαρκτους κινδύνους. Βαραίνει σήμερα και θα βαραίνει αύριο και μετά από 20 χρόνια η σημερινή θέση όλων των άλλων κομμάτων που λένε ότι έξω από την ΕΕ επέρχεται η καταστροφή; Ναι, βαραίνει. Αυτό που λένε σήμερα, ότι μπορώ να διαπραγματευτώ, χτυπά το κίνημα και στις 7 του Μάη, αλλά πιθανό να βαρύνει και για πολλά χρόνια. Ελπίζουμε τώρα ο λαός να βγάλει συμπεράσματα.

Αν επικαλούμαστε κάτι για το πρόσφατο παρελθόν - αλίμονο τώρα να πάμε εκατό χρόνια πίσω ή πενήντα - αυτό είναι γιατί μία θέση μπορεί να μη φαίνεται όταν την παίρνεις τι χτύπημα θα είναι για το λαό, αλλά όταν ζήσεις αυτό το χτύπημα μπορεί να είναι και λίγο αργά.

Αυτή τη στιγμή εμείς λέμε: Θέλει ο καθένας που να βάλει το φράκο του πρωθυπουργού ή του υπουργού; Μιλάω για όλα τα κόμματα. Να βγει και να πει, τι θα κάνει σε περίπτωση που υπάρχει απόφαση στρατιωτικής επίθεσης στη Συρία. Αλλο ο λαός της Συρίας, ο λαός να εξεγερθεί και να κάνει ό,τι θέλει. Ο λαός να αποφασίσει χωρίς καμία εξωτερική επέμβαση. Πρέπει να πει τι θα κάνει. Θα κλείσει τη βάση της Σούδας; «Οχι» στον πόλεμο και ανοιχτή η βάση της Σούδας, αυτό σημαίνει «ναι» στον πόλεμο.

Και έρχονται μας λένε μετά ότι φοβάται το ΚΚΕ να αναλάβει το ρίσκο; Ποιο ρίσκο; Δε θέλουμε να συμμετάσχουμε σε κάθε τι εγκληματικό κατά του ελληνικού λαού και των γειτονικών λαών. Δηλαδή, πρέπει να βάλουμε κι εμείς τα χέρια μας στις ακαθαρσίες για να πούμε «ναι»; Aλλά σας σώσαμε, θα πούνε, σώσαμε το ευρώ, αγοράζετε με ευρώ, σας σώσαμε. Να βγουν και να πάρουν θέση σε αυτά. Οταν ζητάς κυβέρνηση, το πολύ θα είσαι τέσσερα χρόνια. Αν και δεν ξέρω πόσα χρόνια θα μείνει αυτή η κυβέρνηση, σε κάνα χρόνο θα την έχει ρίξει ο λαός. Εν πάση περιπτώσει.

    

Πάλη σε ενιαίο μέτωπο, αλλιώς θα ηττηθεί ο λαός

-- Π. ΓΚΑΛΙΟΥ (ΣΚΑΪ): Υπάρχουν κάποιοι, από κόμματα μέχρι και συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες, που σας κατηγορούν ότι πολλές φορές χρησιμοποιείτε το συνδικαλισμό για να πλήξετε εργοδοτικές αυθαιρεσίες, χωρίς όμως αντίστοιχα να ενισχύετε εργατικά ή εργασιακά δικαιώματα, ή και αντιθέτως μπορεί κάποιες φορές να πλήττετε συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες. Τι απαντάτε;

-- Κοιτάξτε να δείτε. Αυτοί που τα λένε αυτά είναι εφοπλιστές, βιομήχανοι. Οι άνθρωποι καλά κάνουν και μας πολεμάνε. Γιατί πώς θα τρομοκρατήσουν τους εργαζόμενους; Οι απεργίες αποφασίζονται με κάποιες πλειοψηφίες. Μπορεί να είναι και ομόφωνες, μπορεί να είναι και κάποιες πλειοψηφίες. Εκεί που είμαστε μέσα οι κομμουνιστές, μας έστειλαν οι εργαζόμενοι, δεν καταλάβαμε τις θέσεις. Και, μάλιστα, όποιος ψηφίζει τον κομμουνιστή ή το συναγωνιστή του κομμουνιστή στη διοίκηση ενός σωματείου, ξέρει τι ψηφίζει. Εμείς ξέρετε, ούτε κουμπαριές κάνουμε, ούτε προσαρμόζουμε τις θέσεις μας ανάλογα με το ακροατήριο. Επομένως, ξέρει τι ψηφίζει.

Δεύτερον, υπάρχουν αποφάσεις που πάρθηκαν και από συνδικαλιστές που δεν έχουν καμία σχέση με το ΚΚΕ. Αυτό τι δείχνει; Οτι όπου υπάρχει ένας ισχυρός πυρήνας κομμουνιστών, ριζοσπαστών, άλλων αγωνιστών και ενθαρρύνονται οι εργαζόμενοι να διεκδικούν, τότε αναγκάζουν και άλλους συνδικαλιστές, που έχουν εκλεγεί με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ συγκεκριμένα, να συμφωνήσουν σε μια απεργία. Γιατί είναι τέτοια τα προβλήματα που δεν μπορούν να κάνουν πίσω. Πού βρίσκεται το αντιδημοκρατικό; Μας κατηγορούν οι αντίπαλοι των εργαζομένων.

Και, τέλος, εδώ εμείς ξεκαθαρίζουμε τη στάση μας: `Η θα είμαστε ένας με όλους και όλοι με τον έναν, ή αυτή τη στιγμή θα υπάρχει ένα ενιαίο μέτωπο όλων των εργατοϋπαλλήλων, των μικρών επιχειρηματιών, επιχειρηματιών, αυτοί που έχουνε τα φτωχομάγαζα, και των μικρών παραγωγών αγροτών, ή θα υπάρχει ένα ενιαίο μέτωπο, ή ο λαός θα ηττηθεί στην πορεία. Δεν μπορεί να απεργεί ένας κλάδος και να σου λέει ένας άλλος ξέρεις με δυσκολεύεις να κάνω βόλτα, ας πούμε, στο Σύνταγμα.

Θέλει αλληλεγγύη και μάλιστα όταν απεργεί ένας κλάδος, πρέπει να βγαίνουν κι άλλοι κλάδοι. Δεν μπορεί να λυθούν τα προβλήματα, με απεργίες όπου συμμετέχει το 30% και μάλιστα μερικοί πάνε και γράφονται ότι πήραν άδεια απ' το γιατρό για να μην έρθω, για να μην πει ότι απήργησε. Αυτά τα πράγματα οδηγούν το κίνημα σε συνθήκες τέτοιες σαν αυτές που ζούμε σήμερα, σε ήττα. Θα χάσει κι άλλα το κίνημα. Ε, λοιπόν, εμείς θέλουμε να χάσουν οι πλουτοκράτες, τα μονοπώλια, η ΕΕ, αυτοί θέλουμε να χάσουν. Ο λαός πρέπει να χρησιμοποιεί όλες τις μορφές πάλης και την κατάλληλη στιγμή, αυτή που μπορεί να του δώσει έστω και τη βελτίωση της θέσης του σε ένα θέμα. Και να συνεχίζει, να μη σταματάει. Εμείς δεν κρύβουμε τις θέσεις μας.

    

Κοροϊδεύουν τον κόσμο όσοι υπόσχονται εύκολες λύσεις

-- Γ. ΛΑΟΥΤΑΡΗΣ (Πριν): Κάνατε στη χτεσινή σας συνέντευξη μια ενδιαφέρουσα πολιτική μεταφορά. Είπατε ότι σας αρέσει ο τρόπος που η «Μπάγερν» παίζει ποδόσφαιρο, με τις συνεχείς επιθέσεις. Ομως, επανειλημμένα μας έχετε τονίσει, ότι ....

-- Με καλή άμυνα. Γιατί κοίταξε, αν κάνεις επιθέσεις και έχεις τρύπια άμυνα, τέλειωσες.

-- Σωστό, εκεί θέλω να εστιάσω. Γιατί επανειλημμένα μας έχετε τονίζει ότι στο έδαφος αυτούς του συστήματος περιθώρια για να αποσπάσουν οι εργαζόμενοι κατακτήσεις δεν υπάρχουν. Επομένως, μήπως μιλάμε τελικά για άμυνα και όχι για αντεπίθεση όπως γράφει το πανό πίσω σας;

-- Δεν έχουμε πει ακριβώς αυτό. Λέμε, ο καπιταλισμός και το κράτος το καπιταλιστικό και το πολιτικό του προσωπικό, δεν κάνουν τις παραχωρήσεις και τις υποχωρήσεις που έκαναν σε προηγούμενες δεκαετίες. Γιατί ήτανε πιο ευέλικτοι. Για ποιο λόγο: Γιατί ακριβώς τότε το σύστημα είχε τη δυνατότητα, χωρίς να μειώσει τα κέρδη των μονοπωλίων, να κάνει ορισμένες ονομαστικές παροχές, αλλά ακόμα είχε και ανάγκη να κάνει και ορισμένες παραχωρήσεις, για να εκμεταλλευτεί με καλύτερους όρους την εργατική τάξη για να την ενσωματώσει.

Να σας πω ένα παράδειγμα: Ολα αυτά τα επιδόματα που δίνονταν σε ένα μεγάλο μέρος των εργαζομένων, που ήταν στο Δημόσιο, στις ΔΕΚΟ, επίδομα Α, Β, Γ αυξήσεις με τη μορφή επιδόματος, αντί να δίνονται στο βασικό μισθό που έτσι έπρεπε να είναι, δίνονταν με τη μορφή επιδόματος. Και έμαθαν τον εργαζόμενο να λέει ότι «τι με νοιάζει εμένα, ό,τι βάλω στην τσέπη μου είναι το θέμα, τι με νοιάζει εμένα η μορφή, επίδομα ή όχι». Γιατί τα έβαζαν αυτά; Γιατί ήθελαν ένα μέρος της εργατικής τάξης να το ενσωματώσουν, να το εξαγοράσουν. Σήμερα, ο καπιταλισμός, και ιδιαίτερα ο γηρασμένος καπιταλισμός της Ευρώπης, που έχει φάει τα ψωμιά του, δεν μπορεί να κάνει ούτε παραχωρήσεις για να συγκρατήσει ακόμα και το εκλογικό του ακροατήριο. Δε βλέπετε ότι μπροστά στις εκλογές, όλο τι δε θα κάνουν λένε και κοροϊδεύουν, τα πολλά «θα» έχουν κοπεί.

Αυτό δε σημαίνει, όμως, ότι η ταξική πάλη και η οξυμένη κοινωνική και πολιτική αντιπαράθεση δεν μπορεί να φέρει κάποιες κατακτήσεις. Κάποιες. Δε θα επιστρέψουν στους λαούς ό,τι τους είχαν δώσει και αυτές τις κατακτήσεις που μπορεί να τις έχει ένας λαός στην Ελλάδα και η άλλη Ευρώπη, θα είναι πολύ πίσω από τις ανάγκες, γιατί τώρα μας έχουν πάει πίσω. Δεν είναι, είχα μισθό 100 θα πάρω 110, ήθελα 130. Τώρα το 100 το έχουν κάνει 40 και άμα σου δώσουνε και άλλα 5 δε γίνεται τίποτα. Και ποτέ εμείς δε βάλαμε προκαταβολικά φραγμό στο αν ένα κίνημα μπορεί κάτι να κατακτήσει.

Ξεκαθαρίζουμε όμως το εξής πράγμα: Δεν μπορεί να περιμένεις σήμερα θα κατακτήσω εκείνο, αύριο θα κατακτήσω ένα άλλο. Η εξουσία είναι στους επιχειρηματικούς ομίλους, είναι στο κεφάλαιο, είναι στα μονοπώλια και αυτοί δεν πρόκειται να κάνουν σήμερα ούτε απλή αναδιανομή, που την έκαναν όταν είχαν τα περιθώρια να την κάνουν, διότι έχουν τεράστιο ανταγωνισμό μεταξύ τους. Πάρτε στην Ελλάδα. Να σας πω κάτι; Εχουμε συγκεκριμένα παραδείγματα όπου υπήρχε επιχειρηματίας που λέει «έχω τη δυνατότητα να κάνω μια υποχώρηση στους εργαζόμενους». Και πήγαιναν οι άλλοι συνάδελφοί του, του ίδιου κλάδου και λέγανε, «όχι, όλοι μαζί κάτω οι μισθοί».

Υπήρχαν και τα προηγούμενα χρόνια εργοδότες, μιλάμε τώρα για την εργοδοσία στον κλάδο συνολικά, που πήγαιναν να διαπραγματευτούν και κάτω από το φόβο απεργιών λέγανε ας δώσω και κάτι το μήνα. Και πηγαίνανε από τον διπλανό κλάδο και λέγανε, «όχι, γιατί θα ζητάνε κι από 'μας». Είναι πιο συνασπισμένοι σήμερα, σε αυτά τα θέματα.

Αρα, λοιπόν, δεν μπορείς να βάλεις φραγμό, να πεις δε θα κατακτήσω τίποτα, γιατί απ' την άλλη μεριά πρέπει να βάλεις και όρια. Γιατί, αν περιορίσεις να διεκδικείς, αν περιορίσεις να είσαι αντιπολίτευση σε μια κυβέρνηση, τότε κάποια στιγμή θα γίνεις αντιπολίτευση χωρίς σκάγια, και ο λαός κάποια στιγμή πρέπει απ' την αντιπολίτευση να περάσει στην εξουσία. Τότε να ξέρετε ότι και το ΚΚΕ θα είναι μαζί. Ο λαός είναι στην αντιπολίτευση, τι να κάνουμε αυτός είναι ο συσχετισμός δυνάμεων σήμερα. Τώρα, αν κάποιος μπορεί να τον ανατρέψει επειδή παραμυθιάζει το κόσμο, ότι θα του λύσει τα προβλήματα... Κοροϊδεύουν τον κόσμο, πάντως, αυτοί που λένε ότι μπορεί η αριστερά σήμερα και μάλιστα με αυτό το πρόγραμμα και μέσα από την κάλπη με μια κυβέρνηση και με αποφάσεις του κοινοβουλίου και διαπραγματεύσεις, θα του λύσουν τα προβλήματα. Τον κοροϊδεύουν.

    

Ο καπιταλισμός δεν μπορεί να κάνει τις παραχωρήσεις που έκανε

-- Α. ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ (ΣΤΑΡ): Κάνατε λόγο για ενιαίο μέτωπο. Το ΚΚΕ γενικώς κάνει λόγο να περάσουν τα κέντρα λήψης των αποφάσεων στο λαό. Μέσα σ' αυτό το πλαίσιο, δε θα ήταν καλύτερα αντί για ένα ισχυρό ΚΚΕ να υπάρχει μια ισχυρή αριστερά;

-- Επειδή δε θέλω τώρα να ασχοληθώ με τους όρους, θα σας πω το εξής πράγμα. Για ποια αριστερά λέτε; Γιατί εμείς κοιτάμε προγράμματα. Αφήστε τους όρους, άλλος μπορεί να θέλει να λέγεται ριζοσπάστης, όπως θέλει. Εμείς πάντως είμαστε ΚΚΕ, θέλουμε να έχουμε και το όνομα και τη χάρη. Λοιπόν για ποια αριστερά λέτε; Την αριστερά που λέει ότι εγώ μπορώ να κυβερνήσω, δε θα καταθέσω την εντολή και θα κάνω κυβέρνηση και θα πάω να διαπραγματευτώ με την ΕΕ, το μνημόνιο; Που κοροϊδεύει; Γιατί λέει εμείς θα αγωνιστούμε - το πρωί το άκουγα - εμείς λέει θα πάμε αγωνιστικά, ενώ ο Παπανδρέου, ο Σαμαράς και ο Παπαδήμος δεν πήγαν αγωνιστικά. Ενώ αυτοί θα πάνε αγωνιστικά. Αυτό δηλαδή είναι το ζήτημα. Εδώ βλέπετε τι ανταγωνισμοί υπάρχουν. Εδώ ο ένας επιχειρηματικός όμιλος χτυπάει τον άλλο, η γαλλική κυβέρνηση τα βάζει με τη γερμανική, η γερμανική με τη βρετανική, λυκοσυμμαχία είναι, είναι ανταγωνιστές, σύμμαχοι κατά των λαών.

Με ποια αριστερά θα πάμε; Ακουγα σήμερα το πρωί στέλεχος της αριστεράς που έλεγε το εξής πράγμα: Να μην απολυθούν οι 150.000 δημόσιοι υπάλληλοι. Εντάξει. Τώρα, πώς θα το λύσουν αυτό το θέμα, αφού πρέπει ό,τι κάνουν να έχει τη σύμφωνη γνώμη της ΕΕ; Οταν διαπραγματεύεσαι με τους κανόνες της ΕΕ δεν μπορεί να την αγνοήσεις, εμείς σπάμε τα δεσμά μ' αυτήν. Λέει να έχουμε ένα σύγχρονο Δημόσιο που στηρίζει τους επιχειρηματίες - το άκουσα με τα αυτιά μου. Μα αυτό το Δημόσιο που στηρίζει τους επιχειρηματίες το είχαμε μια ζωή και το έχουμε ακόμα. Είτε μικρό είναι, είτε στενό, είτε τεράστιο, τους επιχειρηματίες βοηθούσε. Δηλαδή τι το διαφορετικό, δεν κατάλαβα; Μ' αυτή την αριστερά θα πάμε;

Εμείς δεν έχουμε προκατάληψη στα ονόματα, δε μας ενδιαφέρει αυτό. Διαφωνούμε προγραμματικά. Να σας πω και κάτι. Η ΝΔ δεν μπορεί να φθείρει τη λαϊκή συνείδηση ή η ΕΡΕ προηγούμενα γιατί πάντα προσπαθούσε να διαπαιδαγωγήσει το λαό συντηρητικά, αυταρχικά, με το νόμο και την τάξη. Το ΠΑΣΟΚ αποδείχτηκε - η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, γιατί δε θέλω να τα φορτώσω στον κόσμο του ΠΑΣΟΚ - έγινε ο μεγάλος διαφθορέας συνειδήσεων. Συκοφάντησε τα πάντα. Ε, λοιπόν σήμερα ένα τέτοιο ρόλο μπορεί να τον παίξει κάλλιστα μια «σύγχρονη αριστερά».

Γιατί η ΕΕ τι είναι; Κάποιοι άνθρωποι, που αν πας και τους πεις, κοίταξε να δεις κ. Μέρκελ - εγώ σας λέω να φύγει η Μέρκελ απ' τη μέση και έρθει ο σοσιαλδημοκράτης -, και της πεις «δεν έχεις καταλάβει ότι ο λαός πεινάει ο ελληνικός; Σας παρακαλούμε μην πάρετε αυτά τα μέτρα», θα πεισθεί; Είμαι βέβαιη ότι δεν υπάρχει περίπτωση. Και οι σοσιαλδημοκράτες και οι φιλελεύθεροι πάνε και λένε στ' αυτί «κοιτάξτε να δείτε ο λαός δεν αντέχει». Λένε όμως και το άλλο, «προσέξτε θα δυναμώσουν οι κομμουνιστές, θα γίνει εξέγερση, θα γίνει επανάσταση, δώστε μας χρόνο» - το λένε. Διαπραγματεύονται κι αυτοί για το εφοπλιστικό κεφάλαιο κ.λπ. κ.λπ., διαπραγματεύονται, αλλά πάνε και λένε μην τα πάρετε αυτά τα μέτρα σας παρακαλούμε, θα γίνει εξέγερση και αναταραχή, το λένε και δημόσια. Κι όμως έχει φτάσει σ' αυτό το σημείο που οι σύμμαχοί τους δεν παίρνουν υπόψη και αυτό.

Καταλαβαίνετε τώρα τι συμφέροντα παίζονται; Η κρίση είναι βαθιά στην Ευρώπη. Ο καπιταλισμός δεν μπορεί να κάνει τις παραχωρήσεις που έκανε. Το έχουμε πει πολλές φορές, δε θέλω να το επαναλάβω. Δεν είμαστε στη δεκαετία του '70 και του '80. Μερικοί θέλουν, χρησιμοποιούν την πείρα του ΠΑΣΟΚ. Σου λέει το ΠΑΣΟΚ πώς απ' το 13% πήγε στο 48%, δε βαριέσαι τώρα μία βδομάδα πριν απ' τις εκλογές να ρίξω καμιά εικοσαριά συνθήματα έτσι επαναστατικά και μετά βλέπουμε.

Εν πάση περιπτώσει, γιατί δεν κάνουν συμμαχία μεταξύ τους, ήταν 10 ο ΣΥΡΙΖΑ, μετά φύγανε και κάναν κάτι άλλο, γιατί δεν κάνουν μεταξύ τους; Να κάνουν. Γιατί θέλουν το ΚΚΕ; Ξέρετε γιατί μας θέλουν; Για να μη συναντούν μετά το λαϊκό κίνημα, να μας βάλουν στο χέρι, να είμαστε μέσα στην κυβέρνηση να γκρινιάζουμε μέσα στην κυβέρνηση, αλλά να μη στηρίζουμε το λαό και να μας εκβιάζουν μετά «μη φύγετε γιατί θα γυρίσει η δεξιά». Ε, το παιχνίδι του ΠΑΣΟΚ δεν το παίξαμε το 1981, θα το παίξουμε το 2012; Γιατί έχουμε εμείς ευθύνη; Δεν κατάλαβα. Να συμπληρώνουμε τις τρύπες των άλλων;