ΚΕΑ: Καραμπινάτοι διαχειριστές του συστήματος

ΚΕΑ: Καραμπινάτοι διαχειριστές του συστήματος

Συνέντευξη στην εφημερίδα «Εποχή», που δημοσιεύτηκε την Κυριακή 22/7, παραχώρησε ο Πιερ Λοράν, γραμματέας του Γαλλικού ΚΚ και πρόεδρος του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ), που είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτική για το ρόλο του οπορτουνισμού ως ανάχωμα στη ριζοσπαστικοποίηση της συνείδησης των εργαζομένων.

Ο Λοράν αναφορικά με τη Συρία - όπου βρίσκεται σε εξέλιξη μια ιμπεριαλιστική επέμβαση με «αιχμή του δόρατος» τους λεγόμενους αντικαθεστωτικούς - σημειώνει χαρακτηριστικά στη γνωστή γραμμή των «ίσων αποστάσεων»:

«Εμείς επιμένουμε ότι η μόνη λύση είναι να ακολουθηθεί ένας πολιτικός δρόμος στην κατεύθυνση της δημοκρατικής μετάβασης. Αυτό απαιτεί την ενίσχυση των κυρώσεων εναντίον του καθεστώτος Ασαντ και ταυτόχρονα την απόρριψη της στρατιωτικής κλιμάκωσης, ιδιαίτερα μιας διεθνούς επέμβασης που θα κατέληγε αναπόφευκτα στην επέκταση της σύγκρουσης στο Λίβανο και σε ολόκληρη την περιοχή. Για μας ο μόνος τρόπος είναι να βοηθήσουμε τις δημοκρατικές δυνάμεις να πετύχουν αυτήν την πολιτική μετάβαση, δυναμώνοντας την αλληλεγγύη αλλά και την πολιτική πίεση τόσο στο καθεστώς Ασαντ όσο και στις δυνάμεις του Συμβουλίου Ασφαλείας, ώστε να υιοθετηθεί αυτή η λύση και όχι η στρατιωτική επέμβαση». Τώρα πώς γίνεται με τη βοήθεια των ανθρώπων των ιμπεριαλιστών, όπως είναι αποδεδειγμένα οι ηγέτες του λεγόμενου Εθνικού Συριακού Συμβουλίου, να έρθουν καλύτερες μέρες για το λαό, αυτό μπορεί να εξηγηθεί μόνο στα μυαλά των οπορτουνιστών. Εχει δε τόση σχέση με την πραγματικότητα, όση και το άλλο ανέκδοτο του... εξανθρωπισμού του καπιταλισμού.

***

Ο εν λόγω ομογάλακτος του ΣΥΡΙΖΑ ηγέτης, επίσης προσπαθώντας να δικαιολογήσει ότι το Γαλλικό ΚΚ συμμετείχε στην κυβέρνηση που βομβάρδιζε τη Γιουγκοσλαβία, στο όνομα του «σφαγέα Μιλόσεβοτς», αναφέρει: «Το Γαλλικό ΚΚ ήταν αντίθετο στην επέμβαση του ΝΑΤΟ στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Η εξέλιξη των πραγμάτων δικαίωσε τη θέση μας, αφού γίναμε μάρτυρες της καταστροφής της χώρας και του πληθυσμού της. Από τότε, όλες οι εμπειρίες διεθνών επεμβάσεων δείχνουν ότι περισσότερο προκαλούν καταστροφή και αποσταθεροποίηση, παρά βοηθούν την επίλυση των κρίσεων». Η πραγματικότητα και πάλι τον διαψεύδει, όσο και αν σήμερα θέλει να διαφοροποιηθεί. Η κυβέρνηση όπου συμμετείχε το κόμμα του, από την οποία δεν αποχώρησε, συνέβαλε στη σφαγή του γιουγκοσλαβικού λαού. Τότε μάλιστα είχε κάνει «σημαία», όπως και οι ομοϊδεάτες του Συνασπισμού στην Ελλάδα, τα περί «εθνοκάθαρσης» και ταυτόχρονα τα περί «ΕΕ» που μπορεί δήθεν να είναι «αντίβαρο στο ΝΑΤΟ».

***

Εξίσου αποκαλυπτικές είναι οι απαντήσεις του προέδρου του ΚΕΑ για το ζήτημα της καπιταλιστικής κρίσης. Λέει, πέρα από τα «ευκολοχώνευτα» περί ανάπτυξης χωρίς... λιτότητα, για το άλλο μοντέλο ανάπτυξης που προτείνει:

«Πρέπει να ξεφουσκώσουμε τελείως την κερδοσκοπία και χρηματιστική ανάπτυξη, να ακυρώσουμε ένα μεγάλο μέρος από το χρέος που έχει προεισπραχθεί από τις τράπεζες σε βάρος των κρατών και των άλλων, πρέπει να δοθεί καινούργιος ρόλος στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, για να μπορέσει να χρηματοδοτήσει κατ' ευθείαν τα κράτη και τις δημόσιες επενδύσεις μέσω της πιστωτικής επέκτασης σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Τέλος, πρέπει όλες οι επενδύσεις να αποσκοπούν στην αύξηση του εργατικού εισοδήματος και τη δημιουργία παραγωγικών δομών ωφέλιμων για τον πληθυσμό.

»Πρέπει λοιπόν να ξαναπάρουμε τον έλεγχο του παραγόμενου πλούτου και να αφαιρέσουμε εξουσία από τις χρηματιστικές αγορές, τους μεγαλομετόχους, τους μεγάλους καπιταλιστικούς ομίλους. Αυτή είναι η ουσία της πρότασής μας. Αυτή είναι η ουσία και του πανευρωπαϊκού κειμένου υπογραφών που προωθούμε, για τη δημιουργία μιας ευρωπαϊκής τράπεζας με σκοπό τη χρηματοδότηση της κοινωνικής, αλληλέγγυας και οικολογικής ανάπτυξης. Πρέπει να αφαιρέσουμε από το χρηματιστικό κεφάλαιο τον έλεγχο του πλούτου που παράγουν οι εργαζόμενοι».

Να και οι νέες αυταπάτες περί δήθεν ανάπτυξης, όπου και το κεφάλαιο θα έχει την εξουσία (θα του έχει αφαιρεθεί κατιτίς) και υποτίθεται οι εργαζόμενοι θα ευημερούν. Μόνο που καπιταλισμός υπέρ των εργατών δεν υπήρξε και δεν πρόκειται να υπάρξει. Το δίλημμα πάντα ήταν ίδιο: 'Η είσαι διαχειριστής του καπιταλισμού και βολεύεσαι στα ψίχουλα ή παλεύεις για την ανατροπή του, για το σοσιαλισμό.

Καραμπινάτη επέμβαση

Καραμπινάτη επέμβαση

Η κρίση στη Συρία εμφανίστηκε ως εσωτερικό πρόβλημα «δημοκρατίας». Αλλά είναι κρίκος στην αλυσίδα ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων, που ονομάστηκαν από τα αστικά επιτελεία και τους οπορτουνιστές «Αραβική Ανοιξη». Η πιο ξεφωνημένη περίπτωση είναι της Λιβύης. Οι ίδιοι οι αστοί ομολόγησαν ωμά την οργάνωση των αντικαθεστωτικών και του ιμπεριαλιστικού πολέμου. Να θυμίσουμε ότι η ιμπεριαλιστική πολεμική επέμβαση στη Λιβύη έγινε στο όνομα αποκατάστασης της δημοκρατίας. Αλλά ο πόλεμος έγινε για τη μοιρασιά των υδρογονανθράκων στο πλαίσιο των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Ακριβώς το ίδιο ζήτημα υπάρχει και πίσω από τη Συρία. Το πετρέλαιο, το φυσικό αέριο, οι δρόμοι μεταφοράς τους, το ποια μονοπώλια θα πάρουν τη μερίδα του λέοντος. Προχτές ομολογήθηκε επίσημα η άμεση επέμβαση των ΗΠΑ, με τον Πρόεδρο Μπάρακ Ομπάμα να υπογράφει διάταγμα για μεγαλύτερη στήριξη στους ενόπλους της λεγόμενης αντιπολίτευσης, με άμεση ανάμειξη της CIA στη χώρα, στα πρότυπα της Λιβύης. Η λεγόμενη συριακή αντιπολίτευση, που επιδιώκει την ανατροπή του καθεστώτος Ασαντ στη Συρία, είναι υποκινούμενη και χρηματοδοτούμενη και από κράτη όπως Κατάρ, Σαουδική Αραβία, Τουρκία, η οποία τροφοδοτεί με όπλα τους Σύρους αντικαθεστωτικούς. Η ελληνική κυβέρνηση έχει δώσει εντολή για την εκκένωση της ελληνικής πρεσβείας στη Δαμασκό και την άμεση απομάκρυνση του προσωπικού της. Ταυτόχρονα, βρίσκονται σε εξέλιξη εντατικοί σχεδιασμοί για την οργάνωση μιας μεγάλων διαστάσεων αποστολής για απομάκρυνση ξένων υπηκόων από τη Συρία με γέφυρα την Κύπρο. Στο «πρόβλημα Συρία» εμπλέκονται κράτη όπως Ρωσία, Κίνα, Ιράν, Ισραήλ. Ολα δείχνουν ότι οι ανταγωνιζόμενες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις δρομολογούν επικίνδυνες εξελίξεις, με ενδεχόμενο ανάφλεξης και απρόβλεπτες συνέπειες για τους λαούς της περιοχής.

Μακρόνησος

Μακρόνησος

Ομαδική απόπειρα

Η μέρα ήταν γελαστή και χαρούμενη...

Χαρούμενος κι ο «αναμορφωτής» του «Γραφείου Ηθικής Αγωγής», που, με βοηθούς τους Αλφαμίτες με τα ρόπαλα, είχε αναλάβει την «Εθνική διαπαιδαγώγηση» των ανηλίκων, μας ανακοίνωσε την ευχάριστη είδηση...

«Σήμερα, παιδιά, ο κύριος διοικητής σας κάνει και ένα ωραίο δώρο! Μια χάρη... Εδωσε την άδεια και σας επιτρέπει, μετά το μάθημα, να κάνετε ένα ωραίο μπανάκι στη θάλασσα. Μαζί με τον εξαγνισμό των ψυχών πρέπει να καθαρίζουμε και να δροσίζουμε και το σώμα. Δε συμφωνείτε;.. "Νίψον ανομήματα, μη μόναν όψιν", όπως έλεγαν και οι Βυζαντινοί μας πρόγονοι!..».

Είχα πιάσει παράμερα μια πέτρα, και καθόμουν, κοιτάζοντας πέρα βαθιά στη θάλασσα. Μια αηδία ένιωθα να μου ανακατεύει από μέσα το στομάχι.

Ο «διαφωτιστής» πλησίαζε τα παιδιά που στέκονταν αδιάφορα γύρω στα βράχια.

«Εσείς εδώ, δε θα κάνετε μπανάκι;..».

Ηρθε και στάθηκε πάνω απ' το κεφάλι μου.

«Εσύ, γιατί δεν κάνεις μπάνιο;».

«Είμαι κρυωμένος. Δεν μπορώ».

Οταν ήμουν πολύ μικρός, ο πατέρας μου, που ήταν κυνηγός, είχε φέρει στο σπίτι έναν πληγωμένο αϊτογέρακα. Δεν είχε κανένα άλλο τραύμα. Μονάχα ένα σκάγι τον πέτυχε στη μια φτερούγα και του την τσάκισε.

Είχαμε φτιάξει με σανίδες και με σύρμα ένα μεγάλο κλουβί, και τον βάλαμε μέσα. Του δέσαμε και με μια λουρίδα πανί τη σπασμένη φτερούγα του, να μείνει ακίνητη, μήπως «πιάσει» το κόκαλο και ξαναγίνει καλά. Προσπαθούσαμε να τον ταΐσουμε, να του δώσουμε να πιει νερό. Δεν άπλωνε να πάρει τίποτα. Περήφανος και ασυμβίβαστος. «Απ' το χέρι σας, φονιάδες, τίποτα!», έμοιαζε να λέει με το άγριο μάτι του. Στεκόταν εκεί στη μέση του κλουβιού, ασάλευτος. Και μας κοίταζε με περιφρόνηση, με αηδία. Ισως, ακόμα και με οίκτο... Εμεινε έτσι νηστικός και διψασμένος, εκεί μέσα στο συρματένιο κλουβί, τρεις μέρες, ώσπου πέθανε όρθιος!..

Τον νιώθω τώρα αδερφό μου... Σύντροφο στην αιχμαλωσία μου και στα βασανιστήρια. Αναδρομικά...

...Προτιμώ να πεθάνω, παρά να πάρω απ' το χέρι σας έστω και ένα τσιγάρο.

Δε θέλω καμιά «χάρη» απ' τους βιαστές. Πάτησαν κάτω την τιμή και την αξιοπρέπειά μας, και τώρα μας κάνουν και χάρες... Τα σκουλήκια!..

Να μπορούσα να γίνω ένας Τατάκης... Ενας στρατιώτης Τσιρογιάννης... Να σταθώ όρθιος εκεί στον ήλιο του καταμεσήμερου και στ' αγιάζι της νύχτας, τριάντα τρία ολόκληρα μερόνυχτα!.. Να τους βγάζω τη γλώσσα και να τους φτύνω κατάμουτρα. Να μουντζώνω με τα δυο τα χέρια, και να σαρκάζω προς όλες τις κατευθύνεις. Προς όλα τα επιτελεία τους!..

...Μακάρι να μη με είχαν εξαιρέσει, τότε στη Λαμία, απ' το θάνατο, «λόγω του νεαρού της ηλικίας». Χίλιες φορές να με είχαν στήσει και μένα στη μάντρα της Ξηριώτισσας, μαζί με την αθάνατη Βαγγελιώ και τ' άλλα παλικάρια... Θα είχα γλιτώσει τώρα απ' όλα αυτά. Θα είχα πεθάνει, πιασμένος χέρι με χέρι, με τον Τσιρώνη, τον Χαλκιά, τον Γαλανίτσα, τον μπαρμπα - Μήτσιο και τ' άλλα πέντε ανταρτόπουλα. Θα είχα πεθάνει όρθιος, χορεύοντας μαζί τους και τραγουδώντας: «για μια ιδέα ευγενικιά δίνουμε τη ζωή μας».

Στεκόμουν, θαρρείς, κι έβλεπα από μακριά τον εαυτό μου, διπλωμένον εκεί απάνω στο βραχάκι, με το πρόσωπο κρυμμένο μέσα στις παλάμες... Παρακολουθούσα ετούτο το άτυχο παιδί το εικοσάχρονο, που του φαρμάκωσαν τη ζωή και του κόψαν τα φτερά, πριν προλάβει να τ' ανοίξει για τους μεγάλους ορίζοντες...

Δεν τον άγγιξε τίποτα. Ούτε η γλυκιά ηλιόλουστη μέρα, ούτε η θάλασσα, που απλωνόταν μπροστά στα πόδια του καταγάλανη. Τον έβλεπα να κάθεται εκεί στο ξερολίθι, πιο πέρα απ' το αντίσκηνο. Ολομόναχος. Μπροστά του τα σκουριασμένα συρματοπλέγματα, φαγωμένα απ' την αρμύρα. Τα βράχια. Η στενή λωρίδα της θάλασσας. Κι απέναντι το Λαύριο. Τα σπίτια, τα εργοστάσια με τα καπνισμένα φουγάρα τους.

...Παππούδες ανέμελοι... Εδώ ο κόσμος βουλιάζει, κι αυτοί πέρα βρέχει... Καπνίζουν, όλο καπνίζουν τα βαριά τσιμπούκια τους, σα να μη συμβαίνει τίποτα...

Η ματιά του αγναντεύει αόριστα, βαθιά στον ορίζοντα, κάτι άσπρα στενόμακρα συννεφάκια. Δε σκέφτεται. Δε θέλει να σκέφτεται τίποτα.

Ενα βαθύ χαντάκι νιώθει να χωρίζει στα δυο το στέρνο του. Κάθετα, από πάνω ως κάτω. Σαν να έχει αδειάσει το στήθος του... Ενα απέραντο κενό...

Ενα μεγάλο κάτασπρο καράβι, βγάζοντας καπνό κι απ' τα τρία φουγάρα του, περνούσε ανοιχτά απ' τη μύτη του Σουνίου.

...Ταξιδεύει, ξέγνοιαστο... Για τις Κυκλάδες, για τα Δωδεκάνησα...

Το πρωί, τους είχαν καλέσει πάλι στο «Γραφείον Ηθικής Αγωγής». Τους προειδοποίησαν, για τελευταία φορά.

«Τα ψέματα τέλειωσαν! Ο καθένας να ξεκαθαρίσει τη θέση του. `Η με την Ελλάδα, ή με τη Βουλγαρία και τον ξενοκίνητο κομμουνισμό...».

«Αυτά που υπογράψατε ήταν μπουρμπουλήθρες! Θα υπογράψετε νέες δηλώσεις. Οικειοθελώς. Θα στείλετε και από δύο επιστολές στις Αρχές. Μία στον πρόεδρο και μία στον παπά του χωριού σας. Θα διαβάσετε και μια ομιλία εδώ. Θα σας βοηθήσουμε εμείς. Οποιος δεν μπορεί να γράψει ομιλία, θα του τη δώσουμε εμείς έτοιμη. Θα εξηγείτε πώς παρασυρθήκατε από τα κηρύγματα και τα συνθήματα των ξενοκίνητων κομμουνιστών, και πώς τώρα, με τη βοήθεια του Οργανισμού Αναμορφωτηρίων Μακρονήσου, ξαναβρήκατε τον εαυτόν σας και τάσσεσθε παρά το πλευρόν της μητέρας πατρίδος. Αλλιώς, ετοιμαστείτε να πεθάνετε!..».

Το καράβι χάθηκε πίσω απ' τον κάβο, και μονάχα ο καπνός απ' τα φουγάρα του απόμενε, να σέρνεται και να ξεφτίζει σιγά - σιγά στον καταγάλανο ουρανό.

...Να μπορούσε να πεθάνει... Ετσι, ήσυχα κι αθόρυβα, όπως καθόταν εκεί στο ξερολίθι, να σταματούσε η καρδιά και να 'ρθει γρήγορο και ανώδυνο το τέλος... Δε θα 'νιωθε καμιά λύπη. Κανένα παράπονο, που αφήνει τόσο πρόωρα ετούτον τον άδικο, τον χαλασμένο κόσμο. Το βασανιστή...

Το κλάμα ανεβαίνει επίμονο μέχρι το στόμα του. Πικρή αρμύρα στα χείλια του και μέσα στο καρύδι του λαιμού, που ανεβοκατεβαίνει απελπισμένα.

«...Περίλυπος εστίν η ψυχή μου έως θανάτου...». Κάπου την έχει ακούει ετούτη τη φράση. Στο σχολείο... στην εκκλησία... Ερχεται και ξανάρχεται τώρα σαν επίμονο ρεφρέν, και κουδουνίζει μέσα στο κεφάλι του, που του φαίνεται άδειο σαν σπηλιά...

...Να μπορούσε να πεθάνει... Να γλιτώσει απ' όλη ετούτη την αηδία... Να πάρει τουλάχιστο μαζί του τη λίγη ανθρώπινη υπόσταση που του απόμεινε.

Κρίμα στα σχέδια... Κρίμα στα όνειρα που έκανε παιδί...

...«Παιδί»... Αυτή η λέξη τού φαινόταν τώρα σαν να ερχόταν από εκατό χρόνια πίσω. Απ' τον άλλο κόσμο... Ενιωθε σαν να είχε γεράσει, μέσα σε μια βδομάδα...

Την άλλη μέρα, πρωί - πρωί, τους ξανακάλεσαν στο «Γραφείο».

«Ναι ή όχι;»!..

Ξύλο, φάλαγγα, βασανιστήρια. Τρεις ώρες, πέντε ώρες...

Υστερα, μια ανάπαυλα. Να κάνουν τσιγάρο οι «διαφωτιστές». Και σε λίγο, πάλι, όλοι μαζί, «δάσκαλοι» και Αλφαμίτες, πάνοπλοι, τους κύκλωσαν γύρω - γύρω, με τα ματσούκια στα χέρια.

«Ναι ή όχι;»!..

Τότε, τους έπαιζαν και κείνοι μια «ματσαραγκιά».

«Αφήστε μας να πάμε για λίγο στις σκηνές. Να το ξανασκεφτούμε».

...«Τσάκισαν»... είπαν αυτό μέσα τους με χαρά οι βασανιστές και τους άφησαν να πάνε για λίγο στις σκηνές τους.

Το συζήτησαν μεταξύ τους.

«Καλύτερα να πεθάνουμε!».

«Ν' αυτοκτονήσουμε; Είναι πράξη δειλίας».

«Τα παλικάρια δεν αυτοκτονάνε. Αντέχουν σε όλα, όπως ο Τατάκης». «Μακάρι να μπορούσαμε να σταθούμε δίπλα στον Τατάκη και τους άλλους ήρωες. Μα, είμαστε παιδιά. Η αντοχή μικρή. Καλύτερα να πεθάνουμε».

«Μπροστά στον εξευτελισμό και την ατίμωση, χίλιες φορές προτιμότερος ο θάνατος!».

«Αν υποκύψουμε, και στείλουμε "επιστολές" και διαβάσουμε "ομιλίες", θα ζήσουμε - αν ζήσουμε - μια ζωή γεμάτη περιφρόνηση και τύψεις. Ράκη ψυχικά στον κάλαθο των αχρήστων της Ιστορίας».

«Καλύτερα να πεθάνουμε. θα γράψει κάποιος μια μέρα και για μας δυο λέξεις κατανόησης και συμπόνιας...». «Ν' αυτοκτονήσουμε! Είναι η καλύτερη λύση. Δεν έχουμε άλλη εκλογή. Και γιατί είναι δειλία; Οι Σουλιώτισσες στο Ζάλογγο ήταν δειλές; Ο Καψάλης, ο Σαμουήλ, ήταν δειλοί; Οι Κρητικοί στ' Αρκάδι;..».

Ηταν μεσημέρι. Αυγούστου 18, 1949. Κι ήταν όλοι τους, γύρω στα δεκαοχτώ τους χρόνια...

Σκόρπισαν, καθένας στη σκηνή του. Αλλοι τσάκισαν τις ουρές απ' τα κουτάλια τους και τις κατάπιαν, σπρώχνοντάς τες βαθιά στον ουρανίσκο με το δάχτυλο. Αλλοι ήπιαν πετρέλαιο, που το 'κλεψαν απ' τα μαγειρεία. Σου καίει μέσα τ' άντερα, μία και τέρμα... Αλλοι κοπάνισαν στην πέτρα γυαλιά, ψιλά - ψιλά, και τα κατάπιαν. Αλλος, κομμάτι σύρμα διπλωμένο, άλλος αναπτήρα, ό,τι βρήκε ο καθένας κατάλληλο, για να δώσει τέλος. Μια ώρα αρχύτερα...

Ξάπλωσαν, καθένας στη σκηνή του, και περίμεναν.

Και οι άλλοι, απάνω στο «Γραφείο», περίμεναν...

Μισή ώρα. Μια ώρα... Τίποτα!..

Υστερα ακούστηκαν από τ' αντίσκηνα σπαραχτικές φωνές.

«Βοήθεια! Βοήθεια!.. Ο Γιώργος ήπιε πετρέλαιο. Πεθαίνει!..».

«Ο Μιλτιάδης!..».

«Ο Φώτης!..».

«Ο Κυριάκος!.. Πεθαίνουν!..».

Εγινε αναστάτωση. Αλφαμίτες, «διαφωτιστές», βαθμοφόροι, τρέχουν ξαναμμένοι. Περικυκλώνουν το στρατόπεδο. Ψάχνουν μία μία τις σκηνές.

Εδώ είναι δυο!.. Κι άλλος εδώ. Κι άλλος...

Αρχίζουν να τους κουβαλάνε. Αλλους οι Αλφαμίτες, σβαρνώντας τους απ' τα ποδάρια, άλλους τα ίδια τα παιδιά, σηκώνοντάς τους στα χέρια.

Τους συγκέντρωσαν κάτω στην «πλατεία», στην είσοδο του κλωβού. Δέκα, είκοσι, είκοσι οχτώ παιδιά! Κάτω στο χώμα. Αραδιασμένα στη σειρά, σαν τ' αρνιά τα σφαγμένα...

Η εξουσία αισθάνθηκε ξαφνικά αφοπλισμένη. Στέκονταν όλοι γύρω - γύρω, και τους κοίταζαν σαν χαμένοι. «Τι να τους κάνουμε τώρα;..».

Τι μπορούσαν πια να τους κάνουν...

Ο Λιούμπης, ο καινούριος διοικητής του κλωβού, έφτασε λαχανιασμένος. Δεν ήταν πολλές μέρες που είχε αναλάβει αυτή τη «διοίκηση», και έβλεπε τώρα τη θέση του να κλονίζεται. Αναλογίστηκε ίσως και τις ευθύνες του. Τριάντα παιδιά!.. Να τα πάρει στο λαιμό του... Πώς να το σηκώσει τόσο βάρος...

«Σταματήστε! Σταματήστε!», φώναξε απελπισμένα στ' άλλα παιδιά, και δεν ήξερες αν διέταζε ή αν παρακαλούσε. «Σταματήστε! Και μην κάνετε τίποτα. Ούτε δηλώσεις, ούτε επιστολές...».

Εδωσε εντολή να μαζέψουν γρήγορα απ' τις σκηνές τα κουτάλια και ό,τι άλλο, που θα μπορούσε να χρησιμέψει σαν όργανο αυτοκτονίας.

Να σταματήσει τουλάχιστον ως εδώ το κακό...

Εφεραν αυτοκίνητα. Φόρτωσαν άρον άρον τους «αποπειραθέντες» απάνω στις καρότσες και τους μεταφέρανε στο Γ` Κέντρο.

Τους ξάπλωσαν και κει κατάχαμα, μπροστά στο «ιατρείο», και δεν ήξεραν τι να κάνουν.

Ο κύριος διοικητής ζήτησε και τη γνώμη της επιστήμης. «Τι λες και συ, γιατρέ;», ρώτησε έναν στρατιωτικό γιατρό, «ανανήψαντα». «Μπλέξαμε τώρα εδώ, με τούτα τα τσογλάνια...». Ο γιατρός, ως ειδικός χειρουργός που ήταν, βρήκε τη λύση. «Να τους περάσουμε έναν έναν στη σκηνή. Να τους ξαπλώσω απάνω στον πάγκο και να τους ανοίξω τα στομάχια. Κι όποιος ζήσει, κι όποιος ψοφήσει! Κοίταξε, φίλε μου, πείσμα! Τα παλιοτόμαρα...».

Τελικά, προτίμησαν να μας διώξουν για την Αθήνα. Κι όσοι φτάσουμε ζωντανοί. Ας βγάλουν άλλοι, πιο πέρα, το φίδι απ' την τρύπα.

Στον κλωβό των ανηλίκων έφτασε σε λίγη ώρα και ο «μεγάλος». Ο κύριος Ξαρουχάκος. «Γενικός στρατοπεδάρχης Μακρονήσου»!..

Εφυγαν τ' άλλα παιδιά, οι μελλοθάνατοι. Μα αυτοί που έμειναν πίσω, ζωντανοί, δεν έπρεπε να τρέφουν καμιά αυταπάτη. Καμιά ελπίδα.

«Δώστε τους πίσω τα κουτάλια τους!». Διέταξε με ύψος αυστηρό και αγέρωχο. «Είναι ελεύθεροι να καταπιούν όσα κουταλοπίρουνα θέλουν!». Υψωσε με στόμφο τη φωνή του, για να τον ακούσουν όλα τα παιδιά.

«Νεκροταφεία έχουμε μπόλικα. Και τους χωράνε όλους! Οι Ελληνίδες μητέρες θα γεννήσουν άλλα παιδιά. Και θα είναι καθαρά, γνήσια Ελληνόπουλα!..».

Υστερα γύρισε στα παιδιά.

«Το κράτος είναι πανίσχυρον!», ούρλιαξε, χαλκοπράσινος απ' το θυμό του. «Το κράτος δεν πτοείται»! Ούτε συγκινείται από τας μαχητικάς κομμουνιστικάς εκδηλώσεις. Εάν δε συμμορφωθείτε προς τα εντολάς της Διοικήσεως και τας υποδείξεις του Γραφείου Ηθικής Αγωγής, δεν πρόκειται να φύγει κανείς σας ζωντανός από τη Μακρόνησον!».

Τα ρουθούνια του ανοιγόκλειναν, σφυρίζοντας και γύρω γύρω είχαν κιτρινίσει, σαν το ράμφος του κότσυφα. Εσταζε ολόκληρος φαρμάκι.

Κίνησε να φύγει, αλλά σταμάτησε απότομα και ξαναγύρισε προς τα παιδιά.

«Εχετε να πείτε τίποτε; Μήπως θέλει κανείς να μου πει τίποτε;..».

Μια νεκρική σιγή και χίλια μάτια βουβά και παγερά απάντησαν στην ερώτηση του κυρίου γενικού.

Σαν κουρδισμένο ρομπότ έκανε πάλι στροφή, κι άρχισε ν' απομακρύνεται, σέρνοντας πίσω του μια κουστωδία από αξιωματικούς και ροπαλοφόρους μπράβους.

Αλλά δεν πρόφτασε να περάσει την πύλη, κι αναγκάστηκε να κοκαλώσει για λίγο εκεί μπροστά στην είσοδο του στρατοπέδου, κι αυτός και όλη η κουστωδία του.

«- Σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή

σε γνωρίζω από την όψη που μια βια μετράει τη γη»!

Ακίνητοι, σε στάση προσοχής, όλοι οι νεαροί αγωνιστές άρχισαν - τραγική απόκοσμη χορωδία - να ψέλνουν τον Εθνικό Υμνο!

Κι αυτός, ο «μέγας» γενικός στρατοπεδάρχης, αναγκάστηκε να μείνει ακίνητος, μαζί με όλη την ακολουθία του, εκεί στο έμπα του κλωβού, ώσπου τέλειωσαν τα παιδιά το τραγούδι τους.

Υστερα ξεκίνησε πάλι για το Διοικητήριο, ξεφυσώντας και ρουθουνίζοντας, σαν το θηρίο που του τσάκισαν τα δόντια και δεν μπορεί πια να δαγκώσει...

Η εξαγωγή κεφαλαίου στον ιμπεριαλισμό

Η εξαγωγή κεφαλαίου στον ιμπεριαλισμό

«

Για τον παλιό καπιταλισμό, που κυριαρχούσε απόλυτα ο ελεύθερος συναγωνισμός, χαρακτηριστική ήταν η εξαγωγή εμπορευμάτων. Για το νεότατο καπιταλισμό όπου κυριαρχούν τα μονοπώλια, έγινε χαρακτηριστική η εξαγωγή κεφαλαίου». (Λένιν, «Ο ιμπεριαλισμός ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού», Απαντα, τ. 27, σελ. 364).

Ο Λένιν μιλά για «νεότατο καπιταλισμό», αφού το συγκεκριμένο έργο είναι γραμμένο στις αρχές του 20ού αιώνα, όταν ολοκληρώθηκε το πέρασμα από τον προμονοπωλιακό καπιταλισμό στον ιμπεριαλισμό. Βεβαίως, δε σταματά να γίνεται εξαγωγή εμπορευμάτων και μάλιστα να υπάρχει οξύτατος ανταγωνισμός μεταξύ των ιμπεριαλιστικών κρατών και των ιμπεριαλιστικών κέντρων, ως προς την κατάκτηση αγορών σε παγκόσμια κλίμακα. Αλλά η εξαγωγή κεφαλαίων γίνεται πιο σπουδαίο χαρακτηριστικό γνώρισμα, αποκτά πρωτεύοντα ρόλο του καπιταλισμού στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο, σε σχέση με την εξαγωγή εμπορευμάτων.

Ο καπιταλισμός είναι η εμπορευματική παραγωγή στην ανώτερη βαθμίδα ανάπτυξής της, όταν και η εργατική δύναμη γίνεται εμπόρευμα. Αντικειμενικά η αύξηση των ανταλλαγών είναι επίσης χαρακτηριστικό γνώρισμα του καπιταλισμού. Τόσο μέσα σε μια χώρα όσο ιδιαίτερα σε διεθνή κλίμακα. Ανταλλαγές γίνονται ανάμεσα σε επιχειρήσεις διαφόρων κλάδων και μέσα σε μια χώρα, αλλά και διεθνώς. Οι επιχειρήσεις μιας καπιταλιστικής χώρας, παράγοντας εμπορεύματα για πούληση, έχουν ανάγκη για πρώτες ύλες, ενέργεια κλπ. Ενα μέρος τους μπορεί να εξασφαλίζεται από την ίδια τη χώρα. Αλλά επειδή καμιά χώρα δεν μπορεί να είναι πλήρως αυτάρκης ούτε σε πρώτες ύλες ούτε σε ενέργεια, ιδιαίτερα όταν οι επιχειρήσεις της αναπτύσσονται αλματικά, αυξάνονται οι ανταλλαγές στη διεθνή αγορά. Ετσι π.χ., η Αγγλία που έγινε πρώτη καπιταλιστική χώρα, είχε τέτοιες ανάγκες, από τη μια εξαγωγής βιομηχανικών προϊόντων, από την άλλη εισαγωγής πρώτων υλών. Βεβαίως, ιστορικά η Αγγλία επέβαλε το ελεύθερο εμπόριο διεθνώς, διεκδικώντας η ίδια να είναι ο μοναδικός εξαγωγέας βιομηχανικών προϊόντων, ενώ εισήγαγε φτηνές πρώτες ύλες. Αυτό το μονοπώλιο της Αγγλίας το υπέσκαψαν το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα μια σειρά άλλες χώρες, που αφού επέβαλαν μια σειρά μέτρα προστατευτισμού, από την ελεύθερη είσοδο αγγλικών εμπορευμάτων, εξελίχτηκαν οι ίδιες σε αυτοτελείς καπιταλιστικές.

Σ' αυτές λοιπόν τις αναπτυγμένες, στις αρχές του 20ού αιώνα, καπιταλιστικές χώρες εμφανίστηκε η υπερσυσσώρευση του κεφαλαίου. Ηταν το αποτέλεσμα της όξυνσης της αντίθεσης κεφαλαίου - εργασίας, της αύξησης του βαθμού εκμετάλλευσης, αφού το κεφάλαιο δρα με βάση το νόμο του κέρδους, διεκδικώντας την ολοένα και μεγαλύτερη αύξησή του. Και η αύξηση του κέρδους επιτυγχάνεται μόνο με την αύξηση της εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης. Οσο δε αυξάνεται το κέρδος, τόσο αυξάνονται και οι διαστάσεις του κεφαλαίου. Ετσι από τη μια συγκεντρώθηκε ο πλούτος σε λίγα χέρια, οι πλούσιοι γίνονταν πλουσιότεροι, από την άλλη οι φτωχοί γίνονταν φτωχότεροι. Στην προκειμένη περίπτωση ως συνέπεια είχαμε τη δυσκολία πραγματοποίησης των εμπορευμάτων, αφού οι φτωχοί δεν μπορούσαν να τα καταναλώσουν και έμεναν απούλητα. Οι καπιταλιστές περιόριζαν τις παραγωγικές επενδύσεις τους, εμφανίστηκαν συνθήκες δυσκολίας να πραγματοποιηθεί η υπεραξία σε κέρδος, δηλαδή προέκυψαν δυσκολίες αναπαραγωγής του κεφαλαίου.

Αντικειμενικά, οι δυσκολίες αναπαραγωγής του κεφαλαίου έπρεπε να βρουν διέξοδο. Τα όρια μιας χώρας γίνονται πλέον ασφυκτικά για ένα μέρος του, αφού δεν υπήρχε πλέον πεδίο συμφέρουσας τοποθέτησής του. Σ' αυτές λοιπόν τις πιο πλούσιες χώρες, όπου η συσσώρευση του κεφαλαίου πήρε γιγαντιαίες διαστάσεις, δημιουργήθηκε ένα «περίσσευμα κεφαλαίου». Αλλά το κεφάλαιο, αν δεν επενδυθεί για να συνενωθεί με την εργατική δύναμη, προκειμένου να παραχθεί υπεραξία, δεν είναι κεφάλαιο. Ετσι αυτό το μέρος του, το «περίσσευμα», ζητά διέξοδο, όχι την οποιαδήποτε, αλλά διέξοδο σε τοποθετήσεις που μπορούν να επιφέρουν τη μέγιστη δυνατή κερδοφορία του, προκειμένου να συνεχίσει απρόσκοπτα την αναπαραγωγή του. Απ' όλα τα παραπάνω απορρέει και η αναγκαιότητα εξαγωγής του, στην οποία και βρίσκει διέξοδο.

Η δυνατότητα εξαγωγής κεφαλαίου, από τις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες σε καθυστερημένες, στις αρχές του 20ού αιώνα, δημιουργήθηκε από το γεγονός ότι σε αυτές τις καθυστερημένες χώρες είχαν δημιουργηθεί στοιχειώδεις όροι για την ανάπτυξη της βιομηχανίας, μέσα μεταφοράς κλπ., έτσι που να τραβηχτούν σε τροχιά καπιταλιστικής ανάπτυξης. Υπήρχαν φτηνές πρώτες ύλες, φτηνή εργατική δύναμη και δημιούργησαν τη δυνατότητα εξασφάλισης μεγαλύτερων κερδών. Η ανισομετρία λοιπόν στην ανάπτυξη των καπιταλιστικών χωρών έδινε τη δυνατότητα εξαγωγής κεφαλαίου στις πιο καθυστερημένες χώρες της Γης.

Οι καπιταλιστές όχι μόνο δεν ήταν διατεθειμένοι να χρησιμοποιούν το περίσσευμα του κεφαλαίου για το ανέβασμα του βιοτικού επιπέδου των μαζών, αλλά ούτε καν για την πλατιά εκμηχάνιση και ανάπτυξη της αγροτικής παραγωγής. Από τη στιγμή που η γεωργία δεν έδινε μεγάλα κέρδη, οι καπιταλιστές δεν ήταν διατεθειμένοι να επενδύσουν σ' αυτήν. Γιατί διαφορετικά ο καπιταλισμός θα έπαυε να είναι καπιταλισμός αν αποδεχόταν μια τέτοια λειτουργία, αλλά ο καπιταλισμός δεν παύει να είναι καπιταλισμός, αν δεν τον ανατρέψουν.

Η εξαγωγή κεφαλαίου επιδρά στην ανάπτυξη του καπιταλισμού στις χώρες που εξάγεται το κεφάλαιο. Επιταχύνει την ανάπτυξη των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, ενώ συμβάλλει και στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. Βεβαίως, μέσω αυτής της διαδικασίας, δηλαδή της εξαγωγής του κεφαλαίου, η καπιταλιστική οικονομία της καθυστερημένης χώρας εξαρτάται από την ισχυρή καπιταλιστική χώρα. Ετσι δημιουργούνται δεσμά και πολιτικής και οικονομικής εξάρτησης. Βεβαίως, το συγκεκριμένο ζήτημα είναι αποτέλεσμα της επιδίωξης της αστικής τάξης της καθυστερημένης καπιταλιστικής χώρας για εισροή ξένων κεφαλαίων, γιατί έτσι υπηρετούνται πιο αποτελεσματικά τα συμφέροντα της αστικής τάξης της καθυστερημένης χώρας. Αντικειμενικά λοιπόν η εξάρτηση λύνεται με τη λύση της αντίθεσης μονοπώλια - λαός σε μια χώρα, με την ανατροπή της χρηματιστικής ολιγαρχίας από την εξουσία.

Με την εξαγωγή κεφαλαίων, η χρηματιστική ολιγαρχία της χώρας που εξάγει κεφάλαια, εκμεταλλεύεται στυγνά και την εργατική τάξη της χώρας της και ακόμη πιο στυγνά, ληστρικά, την εργατική τάξη των χωρών που εξάγει τα κεφάλαια. Ταυτόχρονα όμως έχει τη δυνατότητα, προκειμένου να ενσωματώνει την εργατική τάξη της χώρας της, να χρησιμοποιεί μέρος των κερδών της, αφού αυτά αυξάνονται λόγω της εξαγωγής του κεφαλαίου, για την εξαγορά τμημάτων της εργατικής τάξης, οξύνοντας τον εσωτερικό ανταγωνισμό ανάμεσά της. Επιδιώκει ιδιαίτερα να εξαγοράζει την ηγεσία της, έτσι ώστε να αμβλύνει την ταξική έκφραση των κοινωνικών αντιθέσεων και μέσω αυτής της διαδικασίας να αμβλύνει συνειδήσεις ή να εμποδίζει την πολιτική τους ωρίμανση. Ετσι αναπτύσσεται ο οπορτουνισμός ως έκφραση της αστικής ιδεολογίας μέσα στο εργατικό κίνημα και δημιουργούνται δυσκολίες στην ανάπτυξη της ταξικής πάλης.

Η εξαγωγή κεφαλαίων δε γίνεται μόνο με άμεσες παραγωγικές επενδύσεις, αλλά και με άλλες μορφές, π.χ. με την παροχή δανείων. Εχει δε ενταθεί πολύ περισσότερο σήμερα, λόγω της έντασης της καπιταλιστικής διεθνοποίησης. Επίσης γίνεται κυρίως σε ανεπτυγμένες καπιταλιστικές οικονομίες, με την επιδίωξη της ισχυροποίησής τους, ώστε να μπορούν καλύτερα να αντεπεξέρχονται στον διεθνή ανταγωνισμό. Τα τελευταία χρόνια και η ελληνική ολιγαρχία εξάγει κεφάλαια στις γειτονικές βαλκανικές χώρες ή στην Παραευξείνια ζώνη. Ετσι κάποιοι όμιλοι, όπως Ιντρακόμ, Ομιλος Βαρδινογιάννη, Ομιλος Μυτιληναίου, Ομιλος Κοπελούζου κ.ά., αλλά και ο ΟΤΕ και η Εθνική Τράπεζα αναπτύσσουν επενδύσεις σ' αυτή την περιοχή.

Εικόνες και γράμματα

Εικόνες και γράμματα

"Είναι χιλιάδες οι νεκροί", μας λέει ο παλιός αντάρτης του ΔΣΕ Αντώνης Κόλλιας, "Άλλοι έπεσαν στα βουνά κι άλλοι στα αποσπάσματα..." Τα λόγια αυτά λέγονται με ηρεμία και συνείδηση. Εμείς τα ακούμε με λύπη. Εκείνος τα έζησε, το φορτίο το έχει συνηθίσει, εμείς πάλι όχι. Το βράδυ πλησιάζει και τυλίγει το μικρό καφενείο. Ο κ. Αντώνης δεν μιλάει. Ίσως συλλογίζεται τους παλιούς συντρόφους που χάθηκαν. Η σκέψη μας πετάει στις φυλακές. Ένα τέτοιο βράδυ υπήρξε σίγουρα και το τελευταίο τόσων και τόσων αγωνιστών που έπεσαν με το πρώτο πρωινό φως στις τόσες και τόσες φυλακές της Ελλάδας. Γεντί Κουλέ, Λαζαρέτο, Κεφαλονιά, Αβέρωφ... Επιστρέφοντας σκαλίζω το αρχείο μου. Φωτογραφίες και γράμματα υπάρχουν πολλά. Άνθρωποι στέκουν χαμογελώντας πικρά μπροστά στο απόσπασμα, γράμματα λιτά και σεμνά από το περίεργα σταθερό χέρι των μελλοθανάτων, μνήματα απλά, για να σκεπάσουν τέτοιους γίγαντες. Ας αφιερώσουμε αυτό το μικρό άρθρο σε όλους αυτούς...

Οι νεκροί περιμένουν...

Οι κομμουνιστές Τομπουλίδης και Βοναπάρτης την στιγμή που στήνονται στο απόσπασμα στο Επταπύργιο

Δύο μέλη της ΟΠΛΑ, οι Μπάγιας και Αντωνιάδης λίγο πριν την εκτέλεση στο Γεντί Κουλέ...

Κομμουνιστές μπροστά σε απόσπασμα λίγο πριν την εκτέλεση. Ο χώρος δεν μας είναι γνωστός...

Μνήματα των εκτελεσμένων στο νησάκι Λαζαρέτο στην Κέρκυρα. Πρόσφατα το κράτος τα έθαψε κάτω από τόνους μπετόν

Το τελευταίο γράμμα του Παναγιώτη Κελεμπεσιώτη που εκτελέστηκε στην Κέρκυρα το 1949

Το τελευταίο γράμμα του Αριστομένη Αναγνωστόπουλου

ΦΕΚ εκτελέσεων

Αναγγελία εκτελέσεων στο Γεντί Κουλέ από τον αστικό τύπο...

Το μικρό μας αφιέρωμα θα θέλαμε να το κλείσουμε με μια μάλλον αισιόδοξη εικόνα..... 



Ο Εμιγκρές

Ο Εμιγκρές

Β. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

Μόλις ο ήλιος άνοιξε τρύπα στο μαύρο σύννεφο όπου τον είχε απομονώσει στα δυσθεώρητα ύψη, οι ακτίνες του ρίχτηκαν μονομιάς πάνω στο αντικρινό ύψωμα, στα νταμάρια, όπου βγάζανε παλιά πολλοί μεροκαματιάρηδες το ψωμί τους. Και τώρα πήραν τη θέση τους νεόκτιστα κτίρια που ανηφορίζουν ως την κορφή. Το δυνατό ξανθό φως που έπεσε πάνω τους μετά τη συννεφιά τα μεγεθύνει σε σημείο να τα νιώθει κανείς πολύ κοντινά. Ομως, για να πάει εκεί ο μαστρο - Κώστας έπαιρνε δυο συγκοινωνίες, μια να κατεβεί στο κέντρο και άλλη από εκεί, που σημαίνει ταλαιπωρία κι έξοδα. Κάποτε ξεποδαριαζόταν στον ποδαρόδρομο, θεωρώντας ότι είναι μια λύση, όταν η αγανάκτησή του έφτανε στο αμήν με τα συγκοινωνιακά μέσα, τις καθυστερήσεις και το συνωστισμό, καθώς βιαζόταν να φτάσει το γρηγορότερο στο νταμάρι, για να δώσει στην ώρα του το «παρών». Κούρσα διέθετε, σε όλη την περιοχή, μόνον ο γιατρός Χρυσοπόδης. Ετσι τον έλεγαν και ήταν όνομα και πράμα! Ετρεχε γρήγορα παντού όπου τον ζητούσαν, όχι τηλεφωνικά βέβαια, γιατί και αυτό το είδος ήταν σπάνιο όπως τα γιωταχί και, πού να τον προλάβει ο συνάδελφός του Πολυχρονιάδης που συνιστούσε, αστειευόμενος στους ασθενείς, που δεν πρόφταινε να επισκεφθεί ο προηγούμενος, αν και διέθετε αυτοκίνητο, να μην τρώνε ...παχυντικά τη στιγμή που δεν είχαν να φάνε ψωμί και λάδι! Οντας, ο ίδιος τετράπαχος και δυσκίνητος σα χελώνα! Η παχυσαρκία του έκοψε χρόνια και έφυγε νωρίς, χωρίς να δικαιώσει το επώνυμό του! Πράγματι, υπήρξε εποχή που οι παχύσαρκοι έγιναν δακτυλοδεικτούμενοι και κάποιοι καλοθρεμμένοι ήταν δοσίλογοι και συνεργάτες των κατακτητών. Του λόγου το αληθές, μπορεί να διαπιστώσει κανείς βλέποντας κινηματογραφική ταινία που απεικονίζει σκηνές αθηναϊκών δρόμων της γερμανοκατοχικής περιόδου. Οι φούρνοι κλειστοί, τα φαρμακεία άδεια με βότανα και με αστεία πράγματα προσπαθούσε να θεραπεύσει την ασιτία ρίχνοντάς το στην... τρελή, ο χοντρογιατρός. Ηταν αυτό από τα φαιδρά της τραγωδίας που πέρασαν οι παλιότεροι και αναθεματίζουν τους πολέμους κι εκείνους που τους προκαλούν για λόγους συμφέροντος.

- Εμπορική πράξη είναι, τι θαρρείς; έλεγε στη γυναίκα του κάθε φορά που κουβέντιαζαν μαζί πολιτικά ο μαστρο - Κώστας και υπήρχε και σε αυτό το σημείο αρμονία στις σχέσεις τους. Με εκείνον που δε συμφωνούσε σε τίποτα ήταν ο «εμιγκρές» Σέργιος, αρκετά μεγαλύτερός του και χοντροκέφαλος (κυριολεκτικά και μεταφορικά), που βρέθηκε εδώ, γιατί δεν του άρεσε να ζήσει στη Σοβιετική Ενωση και μη βρίσκοντας αλλού δουλιά τον πήρε μαζί του βοηθό να κουβαλάει πέτρες, επειδή μόνο για χαμαλοδουλιά ήταν ικανός. Ούτε να χωρίσει δυο γαϊδάρων άχυρα μπορούσε...

Γολγοθάς η ανηφόρα του λατομείου, που φάνταζε ανοιχτή πληγή ανάμεσα στη δασωμένη έκταση, με κάποιες πέτρες να στραφταλίζουν στον ήλιο όπως οι τσακμακόπετρες των καπνιστών για... ν' ανάψουν λες το χειροποίητο τσιγάρο και να ισιώσουν για λίγο τη μέση τους. Τώρα πια συνταξιούχος από καιρό, ψάχνει από μακριά με τη βοήθεια των γυαλιών του να δει στην αντικριστή βουνοπλαγιά, όμως η ματιά σταματά πάνω στους τσιμεντένιους τοίχους, το γκρίζο εξαφάνισε το πράσινο και προχωρεί ακάθεκτο στην κορυφογραμμή. Χάθηκαν και τα ρέματα που μάζευαν τα βροχόνερα από τη βουνοπλαγιά και τα κατέβαζαν στο Φάληρο. Εγιναν κι αυτά οικόπεδα και η πλατεία πνίγεται... σε μια κουταλιά νερό!

Με τον «εμιγκρέ», έτσι φώναζαν οι γείτονες τον μισοβλαμμένο αλλοδαπό Σέργιο, για να του δώσουν κάτι φαγώσιμο, γιατί δεν είχε απολύτως τίποτα, σ' ένα καλύβι μαζί με ποντίκια κοιμόταν, τους χώριζε άβυσσος. Ο άπορος πάντα υπέρ του κεφαλαίου, ετούτος σοσιαλιστής από τα γεννοφάσκια του, έδινε και στα μερμήγκια να φάνε. Του τα 'ψελνε κάθε φορά που ερχόταν με απλωμένο χέρι, μα ο χοντρομπαλάς ξένος είχε την ικανότητα πλανόδιου μάγου: από το ένα αυτί να τα βάζει και να τα βγάζει από το άλλο! Δε φτάνει που τον τάιζαν ήθελε και το κρασάκι του και ό,τι χρήματα πέφτανε στα χέρια του από εκείνους, που τον λυπόνταν, τα διέθετε στο ποτό γι' αυτό στο κατάλυμά του μόνο κονσερβοκούτια, μπουκάλια και βρωμιές υπήρχαν...

Οταν δούλευε στο νταμάρι στη λατρεία του Βάκχου διέθετε ολόκληρο το μεροκάματό του και δεν κρατούσε διόλου «πισινή» για τα στερνά. Ρέμπελος και αδιάφορος για όλα, εκτός, από την παθιασμένη δίψα του για ποτό και αντικομμουνιστής με ...πατέντα! Αυτό το δεύτερο «κουσούρι» του, που δεν μπορούσε να το εξηγήσει ούτε ο ίδιος, πώς είναι δυνατόν ένας προλετάριος όπως αυτός που δεν έχει τίποτα ιδιόκτητο να υποστηρίζει με τέτοιο φανατισμό τους μεγαλοϊδιοκτήτες; Κουνούσε το κεφάλι του κι έλεγε: «Δε θέλω τους μπολσεβίκους προτιμούσα τους τσάρους». Τότε ήταν που ο συνάδελφός του ο Κώστας προσπαθούσε, επιστρατεύοντας όλες τις γνώσεις του και την πειθώ να του δώσει να καταλάβει ότι άλλα είναι τα συμφέροντα των εργαζομένων από εκείνα των αφεντικών, μα εκείνος ζούσε με το όνειρο της σούρας, για την επαναφορά των τσάρων και την επανατοποθέτησή του στους σταύλους με τ' άλογα, ως ιπποκόμος!

Αν ζούσε, θα χαιρόταν με την πτώση της σοβιετικής εξουσίας και ας πρόσθεσε τούτο το συμβάν μεγάλα προβλήματα στην οικουμένη. Ηλιος και βροχή, μια ανοίγει το πορτάκι του ουρανού και, καταρράκτης οι ηλιαχτίδες λούζουν την τσιμεντούπολη νοστιμίζοντάς την πρόσκαιρα, άλλοτε σκοτεινιάζει, το βλοσυρό άλλωστε πρόσωπό της, και, ο μαστρο - Κώστας υπέργηρος πια, κι ανήμπορος να προσφέρει στο κόμμα που υπηρέτησε πεισματικά δεκαετίες ολόκληρες άλλες υπηρεσίες, όταν δεν κρατά στο χέρι τον πιστό του σύντροφο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ, κάθεται κοντά στο παράθυρο και παρακολουθεί πίσω από το τζάμι το κρυφτούλι του λαμπερού ήλιου με το σκοτεινό σύννεφο και συλλογιέται βαθυστόχαστα το πώς η ανθρωπότητα θα βρει διέξοδο από το λαβύρινθο που την οδήγησε ο Μινώταυρος του καπιταλισμού;

- Ελα ώρα για το καφεδάκι μας, διακόπτει τους συλλογισμούς του η άξια συμπαραστάτης του στις φυλακές και τις εξορίες μα και στους κοινωνικούς αγώνες. Και οι δυο μαζί ρουφώντας γουλιά γουλιά το τονωτικό μαυροζούμι, συζητούν για τούτο και για κείνο και όπως το συνηθίζουν περισσότερο χρόνο διαθέτουν, συγκρίνοντας το ΤΟΤΕ, με το ΤΩΡΑ. Το τότε, όπως είναι φυσικό στους ηλικιωμένους, κερδίζει στην αναμέτρηση αυτή των εποχών, επειδή, σε αυτό συσσωρεύονται τα περισσότερα και σημαντικότερα βιώματα της ζωής, προπάντων η γλυκιά νιότη, έστω και αν η ψαλίδα των άγριων συνθηκών τής έκοβε τα φτερά. Καθημερινά σχεδόν στην κουβέντα τους φέρνουν και τον αγαθιάρη το Σέργιο που τάιζε η γειτονιά φιλάνθρωπα κι αυτός ζούσε με το όνειρο επαναφοράς των τσάρων στη Ρωσία για ...να πάει να τους καλωσορίσει! Με αυτό το μυαλό κοιμόνταν ο φουκαράς. Μετά τη... μακροχρόνια περιοδεία τους στα περασμένα, με τα χαρακωμένα πρόσωπα και μισομαδημένα κεφάλια, αλλά με λαμπερή ματιά που βλέπει μακριά και στοχεύει σε ένα ανθρωπινότερο μέλλον, το ηλικιωμένο αντρόγυνο, όταν ο καιρός το επιτρέπει, στηρίζοντας ο ένας τον άλλο, όπως σε όλη τους τη ζωή, βγαίνουν περίπατο ως την κοντινή πλατεία, που γεμίζει κυριολεκτικά από παιδιά και γέρους φέρνοντας στο νου τις δυο άκρες της ζωής: αρχή και τέλος. Οι άλλοι γέροντες στριμώχνονται στο παγκάκι, για να χωρέσουν κι αυτοί και όλοι περιμένουν, με ανάλογες ερωτήσεις, ν' ακούσουν τις απόψεις του μπάρμπα - Κώστα, που βρίσκουν πάντοτε καλά ζυγισμένα και προφητικά κατά γενική ομολογία.

- Πόσο χρήσιμο θα ήταν στους βουλευτές να περιοδεύουν στις πλατείες όχι μόνο σε περίοδο εκλογών και ν' αφουγκράζονται τους λαϊκούς ομιλητές, πέταξε κάποιος από το ακροατήριο για να πάρει την απάντηση από πολλά χείλη μαζί:

- Εμένα μου λες; Ολοι γέλασαν και ο ήλιος από ψηλά τους... έκλεισε το μάτι!

Βαγγέλης ΜΗΝΙΩΤΗΣ

Το χρηματιστικό κεφάλαιο κυρίαρχο στον ιμπεριαλισμό

Το χρηματιστικό κεφάλαιο κυρίαρχο στον ιμπεριαλισμό

Ο καπιταλισμός στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο οδηγεί άμεσα στην πιο ολόπλευρη κοινωνικοποίηση της παραγωγής, τραβάει, μπορούμε να πούμε, τους καπιταλιστές, παρά τη θέληση και τη συνείδησή τους, σε κάποια νέα κοινωνική κατάσταση πραγμάτων, που είναι μεταβατική από την πλήρη ελευθερία του συναγωνισμού προς την πλήρη κοινωνικοποίηση. (Λένιν Απαντα, τ.27, σελ.327).

Η αυξανόμενη κοινωνικοποίηση της παραγωγής οφείλεται στην ολοένα και μεγαλύτερη συγκέντρωση και συγκεντροποίηση του κεφαλαίου. Αυτή την τάση ακολουθεί και ο τραπεζικός τομέας. Ετσι η «νέα κοινωνική κατάσταση πραγμάτων... από την πλήρη ελευθερία του συναγωνισμού προς την πλήρη κοινωνικοποίηση» εμφανίζεται και στις τράπεζες, ο ρόλος των οποίων στον ιμπεριαλισμό γίνεται κυρίαρχος πάνω σ' ολόκληρη τη σφαίρα της οικονομικής ζωής. Ετσι, στον τραπεζικό τομέα δεν έχουμε μόνο την κυριαρχία των τραπεζικών μονοπωλίων, με την εκτόπιση των μικρών τραπεζών από τις μεγάλες, ή τη μετατροπή των μικρών τραπεζών σε παραρτήματα των μεγάλων. Αλλά και την εξάρτηση της παραγωγής από τα τραπεζικά μονοπώλια.

«Η τράπεζα, όταν κρατά τον τρέχοντα λογαριασμό μερικών καπιταλιστών, φαίνεται σαν να εκπληρώνει μια καθαρά τεχνική, αποκλειστικά βοηθητική πράξη. Οταν, όμως, η πράξη αυτή αναπτύσσεται σε γιγαντιαίες διαστάσεις, τότε αποδείχνεται ότι μια χούφτα μονοπωλητές υποτάσσουν τις εμπορικές και βιομηχανικές πράξεις όλης της καπιταλιστικής κοινωνίας, αποκτώντας τη δυνατότητα - με τις τραπεζικές συνδέσεις, με τους τρέχοντες λογαριασμούς και τις άλλες χρηματιστικές πράξεις - στην αρχή να ξέρουν με ακρίβεια την κατάσταση των διαφόρων καπιταλιστών, ύστερα να τους ελέγχουν, να τους στερούν το κεφάλαιο ή να τους δίνουν τη δυνατότητα να αυξάνουν το κεφάλαιό τους γρήγορα και σε τεράστιες διαστάσεις κλπ.» (Λένιν, «Απαντα», τ. 27, σελ. 336-337).

Επομένως, η παραγωγική διαδικασία εξαρτάται ολοένα και πιο άμεσα και πιο στενά από το τραπεζικό, (χρηματικό), κεφάλαιο, τόσο που χωρίς αυτό οι γιγαντιαίων διαστάσεων επιχειρήσεις, τα μονοπώλια δηλαδή, να μην μπορούν να δραστηριοποιούνται, χωρίς τα τραπεζικά μονοπώλια. Ετσι ουσιαστικά συντελείται η σύμφυση του βιομηχανικού κεφαλαίου με το τραπεζικό και εμφανίζεται το χρηματιστικό κεφάλαιο, το οποίο γίνεται κυρίαρχο στην εποχή του ιμπεριαλισμού.

Πώς όμως ο ρόλος των τραπεζών έγινε κυρίαρχος;

«H βασική πρωταρχική πράξη των τραπεζών είναι η μεσολάβηση στις πληρωμές. Σε σχέση μ' αυτό, οι τράπεζες μετατρέπουν το αδρανές χρηματικό κεφάλαιο σε ενεργό, δηλαδή σε κεφάλαιο που φέρνει κέρδος, συγκεντρώνουν τα χρηματικά έσοδα όλων των ειδών και τα θέτουν στη διάθεση της τάξης των καπιταλιστών». (Λένιν, «Απαντα» τ. 27, σελ.332)

Στον προμονοπωλιακό καπιταλισμό, οι τράπεζες, βασικά, δέχονταν καταθέσεις, έδιναν βραχυπρόθεσμα δάνεια σε επιχειρήσεις, κρατούσαν τους λογαριασμούς μερικών καπιταλιστών. Μεταξύ των τραπεζών αναπτύσσεται έντονος ανταγωνισμός για την προσέλκυση περισσότερων και ισχυρών πελατών. Μέσω του ανταγωνισμού, η τραπεζική δραστηριότητα συγκεντρώνεται σε ολοένα και λιγότερες αλλά γιγάντιες τράπεζες. Είτε με την υποταγή, είτε με την απόκτηση του ελέγχου, είτε με την εξαγορά, μικρότερων τραπεζών. Ενας μικρός αριθμός τραπεζιτών κατέχει πλέον ένα ντε φάκτο μονοπώλιο (τραπεζικό μονοπώλιο), για την παραχώρηση δανείων, απαραίτητων για τη λειτουργία και δράση των γιγαντιαίων διαστάσεων επιχειρήσεων σε άλλους τομείς της καπιταλιστικής οικονομίας. Δεν αρκούνται πλέον στη βασική τους δραστηριότητα της «μεσολάβησης στις πληρωμές». Αναμειγνύονται άμεσα στη δραστηριότητα του βιομηχανικού κεφαλαίου.

«Οσο για τη στενή σύνδεση ανάμεσα στις τράπεζες και τη βιομηχανία, σ' αυτόν ακριβώς τον τομέα εκφράζεται ίσως με τον πιο παραστατικό τρόπο ο καινούριος ρόλος των τραπεζών. Αν η τράπεζα προεξοφλεί τη συναλλαγματική ενός δοσμένου επιχειρηματία, του ανοίγει τρέχοντα λογαριασμό κλπ., αυτές οι πράξεις παρμένες χωριστά, δε μειώνουν ούτε κατά ένα γιώτα την αυτοτέλεια αυτού του επιχειρηματία και η τράπεζα δε βγαίνει από το μετριόφρονα ρόλο του μεσάζοντα. Αν, όμως, αυτές οι πράξεις γίνονται συχνότερα και μονιμότερα, αν η τράπεζα "συγκεντρώνει" στα χέρια της τεράστια κεφάλαια, αν η διεκπεραίωση των τρεχόντων λογαριασμών μιας δοσμένης επιχείρησης επιτρέπει στην τράπεζα - και αυτό ακριβώς γίνεται - να γνωρίζει όλο και πληρέστερα την οικονομική κατάσταση του πελάτη της, τότε έχουμε σαν αποτέλεσμα την όλο και πληρέστερη εξάρτηση του βιομηχάνου καπιταλιστή από την τράπεζα». (Λένιν, «Απαντα», τ. 27, σελ. 343).

Τώρα τα τραπεζικά μονοπώλια, σε αντίθεση με τις τράπεζες του προμονοπωλιακού καπιταλισμού, δίνουν μεγαλύτερα και μακροχρόνια δάνεια σε βιομηχανικές και εμπορικές επιχειρήσεις. Πολύ περισσότερο διαθέτοντας όλο το χρηματικό κεφάλαιο, ενδιαφέρονται για την αποδοτικότερη αξιοποίησή του στους διάφορους τομείς της οικονομίας. Επομένως, έχουν βασικό συμφέρον την εξασφάλιση της αποδοτικότητας αυτών των επιχειρήσεων, τις οποίες και πιστώνουν προκειμένου αυτές να αντεπεξέρχονται στις ολοένα και μεγαλύτερες ανάγκες τους, οι οποίες προκύπτουν από τις ίδιες τις διαστάσεις των επιχειρήσεων, την αύξηση της παραγωγής και του ειδικού βάρους του σταθερού κεφαλαίου σ' αυτήν, αφού βασικά από τα μέσα παραγωγής εξαρτάται η αύξησή της.

Τώρα, η βιομηχανική επιχείρηση συνάπτει μόνιμη και σταθερή σχέση με την τράπεζα, η οποία ενδιαφέρεται, προκειμένου να διασφαλίσει τα κεφάλαια και τα κέρδη της ενδιαφέρεται για την κερδοφόρα δράση των βιομηχανικών επιχειρήσεων που δανειοδοτεί. Οταν πιστώνει επιχειρήσεις που επιδίδονται σε ίδιες ή παραπλήσιες δραστηριότητες, επιδιώκει την αποφυγή εξοντωτικού ανταγωνισμού μεταξύ τους, που θα οδηγούσε σε πτώση των κερδών.

Ταυτόχρονα, μπορούν οι τράπεζες να παρεμβαίνουν, προκειμένου να επιταχύνουν, και μερικές φορές επιβάλλουν κιόλας τη βιομηχανική συγκέντρωση και συγκεντροποίηση. Μπορούν, επίσης, να επεμβαίνουν στις βιομηχανικές επιχειρήσεις μόνο και μόνο κάτω από την απειλή της διακοπής των πιστώσεων.

«Στο βαθμό που αναπτύσσεται η τραπεζική δραστηριότητα και συγκεντρώνεται σε λίγα ιδρύματα, οι τράπεζες μετεξελίσσονται από το μετριόφρονα ρόλο των μεσολαβητών σε πανίσχυρους μονοπωλητές, που διαθέτουν σχεδόν όλο το χρηματικό κεφάλαιο του συνόλου των καπιταλιστών και των μικρονοικοκυραίων, καθώς και το μεγαλύτερο μέρος των μέσων παραγωγής και των πηγών πρώτων υλών σε μια δοσμένη χώρα ή σε μια ολόκληρη σειρά χωρών. Αυτή η μετατροπή των πολυάριθμων μετριοφρόνων μεσολαβητών σε μια χούφτα μονοπωλητές αποτελεί ένα από τα βασικά προτσές της μετεξέλιξης του καπιταλισμού σε καπιταλιστικό ιμπεριαλισμό...». (Λένιν, «Απαντα», τ. 27, σελ. 332).

Ουσιαστικά από τη στιγμή που δίνουν τεράστια και μακροχρόνια δάνεια, συμμετέχουν, στην πραγματικότητα, ενεργά στο κεφάλαιο της εταιρίας. Ετσι οι τράπεζες μπορούν να γίνονται συνιδιοκτήτες των βιομηχανικών μονοπωλίων ή και αντίθετα τα βιομηχανικά μονοπώλια να γίνονται συνιδιοκτήτες τραπεζών.

Ανάλογα φαινόμενα και διαδικασίες, σε ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις, συντελούνται και στις μέρες μας. Στην Ελλάδα είναι χαρακτηριστική η τάση εξαγορών και συγχωνεύσεων τραπεζών, όπως, π.χ., η εξαγορά από την Αλφα Τράπεζα Πίστεως της Ιονικής, ή από την Τράπεζα Πειραιώς της Μακεδονίας - Θράκης. Επίσης, έχουμε παραδείγματα της ανάπτυξης και δράσης της χρηματιστικής ολιγαρχίας. Ο όμιλος Λάτση έχει την Eurobank, που εξαγόρασε την Τράπεζα Κρήτης και την Τράπεζα Εργασίας. Ο όμιλος Λάτση συμπεριλαμβάνει στις επιχειρήσεις του από εφοπλιστικές δραστηριότητες, έως διυλιστήρια πετρελαίου («ΠΕΤΡΟΛΑ»), ενώ τελευταία μπήκε και στο χώρο της πληροφορικής. Ταυτόχρονα, συνεργάζεται με τη γερμανική Ντόιτς Μπανκ, η οποία κατέχει το 6% περίπου των μετοχών της Eurobank. Ο όμιλος Βαρδινογιάννη αναπτύσσει επίσης εφοπλιστική δραστηριότητα, έχει διυλιστήρια («Μότορ Οϊλ»), εμπορία πετρελαιοειδών και την τράπεζα Χίος - Μπανκ, που αναπτύσσει κοινή δραστηριότητα με την Τράπεζα Πειραιώς, μετά από συμφωνία και αλληλοεξαγορά μέρους της μιας από την άλλη.

Στον ιμπεριαλισμό, λοιπόν, η καπιταλιστική οικονομία, διακρίνεται από την ολοένα αυξανόμενη κοινωνικοποίηση της παραγωγής, από τη σύμφυση του τραπεζικού κεφαλαίου με το βιομηχανικό και την εμφάνιση του χρηματιστικού κεφαλαίου, το οποίο κυριαρχεί σ' ολόκληρη τη σφαίρα της κοινωνικοοικονομικής και πολιτικής ζωής, αλλά η ιδιοποίηση των αποτελεσμάτων της παραγωγής παραμένει ατομική, στα χέρια της χρηματιστικής ολιγαρχίας. Ετσι η καταπίεση και η εκμετάλλευση γίνεται αφόρητη, ενώ η επιθετικότητα του κεφαλαίου στην εργατική τάξη και τ' αλλά λαϊκά στρώματα αβάσταχτη.

Μ.Κ.Ο. και Τοπική Αυτοδιοίκηση: Οι δουλέμποροι του 21ου αιώνα

Μ.Κ.Ο. και Τοπική Αυτοδιοίκηση: Οι δουλέμποροι του 21ου αιώνα

Για μία ακόμα φορά ο δήμος Γλυφάδας πρωτοστατεί στην υλοποίηση των αντιλαϊκών πολιτικών του μνημονίου. Με δελτίο τύπου της 24/7 του Δήμου Γλυφάδας και της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης «Διεθνής Παρέμβαση για την Αειφόρο Ανάπτυξη και την Ποιότητα Ζωής – ΕΠΟΜΕΝΗ ΗΜΕΡΑ» ανακοινώθηκε η «πρόσληψη, με σύμβαση εργασίας ιδιωτικού δικαίου ορισμένου χρόνου, συνολικά πενήντα δύο (52) ατόμων για το Δήμο Γλυφάδας, για την υλοποίηση προγράμματος  Κοινωφελούς Χαρακτήρα (ΚΟΧ) στην Περιφερειακή Ενότητα Νήσων, στο πλαίσιο του Εθνικού Στρατηγικού Πλαισίου Αναφοράς (Ε.Σ.Π.Α.) για την προγραμματική περίοδο 2007-2013»
(www.glyfada.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=RESOURCE&cresrc=1075&cnode=234).

Πρόκειται για ένα από τα προγράμματα «Κοινωφελούς Εργασίας» που είναι η σύγχρονη εκδοχή του σκλαβοπάζαρου στον εργασιακό μεσαίωνα που ετοιμάζουν. Την στιγμή που τα εργασιακά δικαιώματα και οι συλλογικές συμβάσεις καταργούνται, οι εργατικοί αγώνες καταστέλλονται από τα ΜΑΤ του «νέου μαύρου μετώπου με τους ροζ κόκκους» και νέες μειώσεις μισθών έρχονται για τους εργαζόμενους, ενώ η ανεργία καλπάζει στο 25%, το υπουργείο εργασίας «τρέχει» από την αρχή του 2012 τα «Προγράμματα Κοινωφελούς Εργασίας» με σκοπό την «άμεση δημιουργία νέων θέσεων εργασίας σε τοπικό επίπεδο, καθώς και την αναβάθμιση της ποιότητας ζωής των τοπικών κοινωνιών με την παροχή υπηρεσιών κοινωφελούς χαρακτήρα μέσω φορέων της κοινωνίας των πολιτών» (www.ypakp.gr/uploads/files/6894.pdf).

Όλοι αυτοί λοιπόν που με την εφαρμογή του «Καλλικράτη» οδήγησαν στην πλήρη διάλυση των κοινωνικών και προνοιακών υπηρεσιών των δήμων, τη διάλυση της εκπαίδευσης και της υγείας σπεύδουν τώρα σε αντικατάσταση της μόνιμης και σταθερής εργασίας – εκμεταλλευόμενοι την απελπισία των ανέργων – να επιβάλλουν τις πλέον επισφαλείς εργασιακές σχέσεις, τα χειρότερα μεροκάμματα, το ρουσφέτι και την υποταγή στην ανάγκη της επιβίωσης. «Συνεταιράκια» τους σε αυτό το εργασιακό έγκλημα είναι οι μόνιμοι απολογητές της αντιλαϊκής πολιτικής - οι «δικοί τους άνθρωποι» - είτε σε δήμους και περιφέρειες, είτε σε νοσοκομεία και άλλες δημόσιες υπηρεσίες και οργανισμούς (www2.rizospastis.gr/page.do?publDate=22/6/2012&id=14096&pageNo=13&direction=1).

Αν οι δημόσιοι φορείς είναι τα νέα «αφεντικά», οι «μεσάζοντες» είναι οι διάφοροι φορείς της «κοινωνίας των πολιτών», καθώς «η πρόσληψη των ανέργων γίνεται από Φορείς μη Κερδοσκοπικού Χαρακτήρα και οι ωφελούμενοι άνεργοι τοποθετούνται στις θέσεις εργασίας από τους Συμπράττοντες Φορείς (ΟΤΑ α’ και β’ βαθμού και τα νομικά τους πρόσωπα κι εν γένει κάθε είδους νομικό πρόσωπο δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου που αναπτύσσει νομίμως δραστηριότητες με σκοπό την υλοποίηση δράσεων κοινωφελούς χαρακτήρα), οι οποίοι έχουν συνάψει Μνημόνια Συνεργασίας με τους Φορείς Απασχόλησης» (www.ypakp.gr/uploads/files/6894.pdf).

Κυρίαρχος είναι ο ρόλος των Μ.Κ.Ο. κάθε είδους (που αφού σώσανε το περιβάλλον και τα ορφανά, πλέον σώζουν και εργαζόμενους...) αλλά και των ΙΝΕ/ΓΣΕΕ, ΙΜΕ/ΓΣΕΒΕΕ, Ίδρυμα Ελληνισμού, Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός και άλλων «φιλοπρόοδων» ιδρυμάτων... (www.epanad.gov.gr/default.asp?pID=53&la=1 > Στοιχεία Επικοινωνίας Δικαιούχων). Ρόλος που δεν είναι καθόλου μη κερδοσκοπικός αφού για τους 57.400 ανέργους, οι οποίοι θα απασχοληθούν «σε μία θέση εργασίας έως πέντε (5) μήνες μέσα σε διάστημα δώδεκα (12) μηνών.

Η αμοιβή των προσώπων που απασχολούνται σε προγράμματα κοινωφελούς εργασίας ορίζεται σε 25 ευρώ ημερησίως και όχι μεγαλύτερη από 625 ευρώ μηνιαίως, κατά παρέκκλιση των νόμιμων αμοιβών που προβλέπονται από την Εθνική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας και τις οικείες συλλογικές συμβάσεις. Οι ασφαλιστικές εισφορές (εργοδότη και εργαζόμενου) των μισθωτών, στο σύνολό τους, καλύπτονται από ειδικό Πρόγραμμα Απασχόλησης του ΟΑΕΔ» (http://www.day-after.gr/categories.asp?Catid=66), κάθε ΜΚΟ θα εισπράξει 5% επί της αμοιβής του κάθε απαχολούμενου. Με συνολικό προϋπολογισμό του έργου που ανέρχεται στα 188.000.000 €, το 5% ανέρχεται στα 9.400.000  - μη κερδοσκοπικά πάντα - €.

Ταυτόχρονα, ο ΟΑΕΔ, που σκοπός του είναι «η ενίσχυση, διευκόλυνση και διατήρηση του ανθρώπινου δυναμικού της χώρας στην αγορά εργασίας» (Ν.2956/2001 – ΦΕΚ 258/Α/2001), καλείται να πληρώσει μέχρι και 90.000.000 € από τα λεφτά των εργαζομένων (http://www.oaed.gr/Pages/SN_1598.pg > Πρόσκληση > Κεφάλαιο 1ο) για αυτές τις θέσεις «προσωρινής σκλαβιάς», ενώ το ΑΣΕΠ θα «ξεπλένει» τη μαύρη εργασία «εποπτεύοντας τη διαδικασία» και καταρτώντας «εκατοντάδες λίστες της ντοπής» εξευτελισμού των εργαζομένων σε όλη τη χώρα (http://www.asep.gr/asep/site/home/Tabs/Pinakes+prozlipseon/x_cms_foreon_kox/kox_forewn.csp).

Η δημοτική αρχή αλλά και η πλειοψηφία του δημοτικού συμβουλίου συντεταγμένα συνωμοτούν   ενάντια στις ανάγκες και τα συμφέροντα μας ως κατοίκων και ως εργαζομένων για αυτό και συμμετέχουν σε ένα τέτοιο εργασιακό έγκλημα, ενώ την ίδια στιγμή αρνούνται να πάρουν οποιοδήποτε μέτρο προστασίας των ανέργων. Είναι από αυτούς που στήριξαν με φανατισμό την εφαρμογή του «Καλλικράτη» και με ακόμα μεγαλύτερο την αντιλαϊκή πολιτική των μνημονίων, της ΕΕ, της ΟΝΕ και του ΔΝΤ και πρέπει να πάρουν την απάντηση που τους αξίζει!

Όλοι μαζί κάτοικοι και εργαζόμενοι μπορούμε να οργανωθούμε στις γειτονιές και στους χώρους δουλειάς. Για να αντισταθούμε στον εξευτελισμό της ζωής και την κατάργηση των δικαιωμάτων και των κατακτήσεων μας, είτε πρόκειται για τα χαράτσια, είτε για όρους δουλειάς κόντρα στις απειλές των εργοδοτών, είτε πρόκειται για το σύνολο των αντιλαϊκών πολιτικών.

ΚΑΜΙΑ ΕΠΙΣΦΑΛΗΣ ΘΕΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟ

ΣΤΑΘΕΡΗ ΚΑΙ ΜΟΝΙΜΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

Ο ΛΑΟΣ ΘΑ ΠΕΙ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΛΕΞΗ!

Το κείμενο μας έστειλε με e-mail η Πρωτοβουλία Κατοίκων στα Νότια

Δημοκράτες και… απελευθερωτές

Δημοκράτες και… απελευθερωτές

Του Δημήτρη Μυ

Επειδή πολύ κουβέντα γίνεται το τελευταίο διάστημα για τους μαχητές της Δημοκρατίας στη Συρία και τους Αμερικανούς υποστηρικτές τους, καλό είναι να έχουμε κατά νου τι ακριβώς συμβαίνει, μετά, όταν δηλαδή «αποκαθίσταται η δημοκρατική διαδικασία και τάξη».

Ήδη έχουμε πολλά παραδείγματα τέτοιας αποκατάστασης, στο Ιράκ, στη Λιβύη, στο Αφγανιστάν. Απλώς μας διαφεύγουν, καθώς τα media δείχνουν μόνο ότι βολεύει και εξυπηρετεί τη κρατούσα δυτική άποψη.

Παρ’ όλα αυτά υπάρχουν οι δυνατότητες για όποιον θέλει να δει την πραγματικότητα. Γυμνή και τρομακτική, σαν τις φωτογραφίες που ακολουθούν για όποιον αποφασίσει να ακολουθήσει το μονοπάτι που οδηγεί στο χρηματοδοτούμενο από τις ΗΠΑ στρατιωτικό νοσοκομείο στο Αφγανιστάν.

Εκεί όπου επικράτησε το δίκαιο και η δημοκρατία, η οποία όπως είναι γνωστό θεμελιώνεται στην ισότητα δικαιωμάτων και την ελευθερία.

Προφανώς, δεν υποστηρίζουμε ότι οι Αμερικανοί είναι γενικώς και αορίστως, «κακοί άνθρωποι». Απλώς λέμε το αυτονόητο. Οι ΗΠΑ είναι μια αυτοκρατορία η οποία επιβάλλει δια πυρός και σιδήρου τα συμφέροντά της. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας επιβολής δημιουργούνται τα περιθώρια, για απάνθρωπες συμπεριφορές, για σφαγές και λαμογιές ακραίου επιπέδου. Όπως αυτή που περιγράφει το φωτορεπορτάζ που ακολουθεί και που βρίσκεται ήδη υπό διερεύνηση από το αμερικανικό κογκρέσο…

 http://www.informationclearinghouse.info/article32025.htm

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: οι εικόνες είναι εξαιρετικά σκληρές για όποιον δεν αντέχει την πραγματικότητα

Πηγή : Το Ποντίκι

ΤΟΝ ΦΑΣΙΣΤΑ ΚΙ ΑΝ ΤΟΝ.............

Πάνω απο όλα η οικολογία

Μπήκα στο site πράσινη πτέρυγα, που αποτελεί τη σελίδα της Χ.Α για την οικολογία.
Διαβάζοντας κανείς το  άρθρο με τίτλο "H Δημοκρατία καταδικάζει αθώα πλάσματα σε ισόβιο βασανισμό.", θα διαπιστώσει ότι οι χρυσαυγίτες τάσσονται υπέρ της στείρωσης, ακόμα και της ευθανασίας στα άτομα με ειδικές ανάγκες.
Συγκεκριμένα γράφει:

“Τα περισσότερα είναι προϊόντα κληρονομικών παθήσεων. Κάθε χρόνο τα θύματα αυτά της επιπολαιότητος γονέων και κοινωνίας πληθαίνουν, χάρις στην επίσημη ιατρική επιστήμη, η οποία λόγω της ποδηγετήσεώς της από μία ομάδα μανιακών υποχονδρίων, προστατεύει κάθε ελαττωματικό πλάσμα, που σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση η φύσις θα το είχε καταδικάσει σε θάνατο.”

Και ρωτώ εγώ ο μωρός, σάμπως η φύση δεν θα είχε καταδικάσει σε θάνατο και εκείνον που πάθαινε τέτανο αν δεν υπήρχε ο αντιτετανικός ορός; Αποτελεί ύψηστη βλακεία να επικαλείται κάποιος την φύση, λες και ο άνθρωπος δεν ζει εδω και χιλιάδες χρόνια μέσα σε οργανωμένες κοινωνίες ή λες και ο άνθρωπος δεν φέρνει την φύση στα μέτρα του όπου και όπως μπορεί.


Και παρακάτω οι ίδιοι ανατρέπουν τα όσα λένε, επικαλούμενοι την ευγονική:

“Δεν είναι, λοιπόν, καθόλου περίεργο το γεγονός ότι τίποτε ή σχεδόν τίποτε δεν έχει γίνει από τα λεγόμενα “δημοκρατικά” καθεστώτα για να αποτραπεί η μεσαιωνική αυτή εγκληματικότης της κοινωνίας, η οποία καταδικάζει σε ισόβιο βασανισμό πλάσματα αθώα, που το μόνο τους ελάττωμα έγκειται στα βεβαρημένα κληρονομικώς γονίδιά τους, ενώ από την άλλη πλευρά καταβάλλονται τεράστιες προσπάθειες για την γενετική και επομένως ποιοτική βελτίωση των δημητριακών, των βοοειδών, των κυνοειδών, των ιπποειδών και άλλων ειδών του φυτικού και ζωικού βασιλείου. Στην πραγματικότητα οι “δημοκρατίες” διαχωρίζουν το ανθρώπινο είδος από κάθε δυνατή επαφή του με την ιεραρχία της Φύσεως. Η “δημοκρατία” ενώνει με υποκρισία και ανευθυνότητα τους ανθρώπους χάριν συγκεκριμένων οικονομικών συμφερόντων και τους απομονώνει όταν η έννοια του συμφέροντος παύει να υφίσταται ή όταν δεν εκπληρούνται οι αρχικές τους προσδοκίες.”





Κάτσετε ρε παιδιά, από τη μια μας λέτε να ρίξουμε στον Καιάδα(όχι τον βουλευτή σας) αυτούς πού βγαίνουν κατά τα δικά σας κριτήρια “ελαττωματικοί” προκειμένου να μην έρθουμε σε κόντρα με την φύση και από την άλλη ζητάτε να παρέμβουμε στην βάση της ανθρώπινης ύπαρξης, το DNA, και να παράγουμε κατά παραγγελία ανθρώπους;
Ζείτε μου φαίνεται κατ εικόνα και ονείρωξη του Μένγκελε(για όσους δεν ξέρουν είναι εκείνος ο λαμπρός ναζί επιστήμων που θυσίασε για τα παρανοϊκά πειράματα του εκατοντάδες ανθρώπινες ζωές κρατουμένων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.)
Και παρακάτω:

“Καμμία ανθρωπιστική μεταβολή δεν γνωρίζει τον τρόπο αντιμετωπίσεως των προϊόντων του εκφυλισμού, που απαιτούν εντόνους και συνεχείς αγώνες. Εκεί όπου δεν κυριαρχούν οι αναταραχές και οι συμπλοκές με την αστυνομία, κυριαρχούν η σεξουαλική ομοφυλοφιλία, οι εκφυλισμένοι γάμοι, η φυλετική επιμειξία, ο άγριος καταναλωτισμός, η ρύπανσις του περιβάλλοντος και ο συνεχής αναβρασμός εκατομμυρίων δυστυχισμένων ανθρώπων που ζουν εγκλωβισμένοι σε μία τρομακτικού μεγέθους παγίδα θανάτου. Σ’ αυτό ακριβώς το πεδίο διεξάγεται ένας συνεχής αγών(πως λέμε "Ο Αγών μου"), που η λήξις του θα σημάνει την σωτηρία ή τον θάνατο της φυλής μας.Παρά τις εξαιρετικώς δυσμενείς συνθήκες διατηρούμε σοβαρές ελπίδες.“

Δηλαδή μας εξηγούν οι φασίστες, ότι οι κοινωνικές αναταραχές δεν αποτελούν προιόν του εκάστοτε εκμεταλλευτικού συστήματος αλλά αποτέλεσμα εκφυλισμού του DNA, ενω παρακάτω μπερδεύουν την πούτσα με τη βούρτσα και τα κάνουν όλα ενα αχταρμά συνδέοντας την ρύπανση του περιβάλλοντος με τους ομοφιλόφυλους και την φυλετική επιμειξία..

Πάντως εκτός απο το να αναδυκνείουν το πρόβλημα, οι οικολογοναζιστές μας προσφέρουν και τις ανάλογες λύσεις:

- Τα κληρονομικώς βεβαρημένα άτομα όπως οι παρανοϊκοί, οι πνευματικώς καθυστερημένοι, οι σχιζοφρενείς, οι επιληπτικοί, οι φορείς μεταλλαχθέντων γονιδίων, οι αθεράπευτοι αλκοολικοί, οι προχωρημένοι τοξικομανείς και άλλοι, θα πρέπει να υποβάλλωνται σε στείρωση.
- Η φυσική επιλογή, η στείρωσις και η ευθανασία είναι ορθές εφ’ όσον συνδυάζουν σοβαρές νομικές εγγυήσεις, υπεύθυνο ιατρικό έλεγχο και βιολογικώς ηθική βάση.
- Είναι αναγκαίο να εξαγνίσουμε την λευκή φυλή από την ρυπαρότητα του συγχρόνου ψευδοπολιτισμού και να επιχειρήσουμε την οικοδόμηση μιας νέας κοινωνίας βάσει των νόμων της Ψυχοσωματικής Φυσικής Υγιεινής ή Ευβιοτικής.Αυτά τα μέτρα θα πρέπει να προωθηθούν με επιδεξιότητα από την Πολιτεία. Η Βιοπολιτική αποτελεί ίσως τον ακρογωνιαίο λίθο του μέλλοντος.

Η πλάκα είναι που επιμένουν να λένε ότι δεν είναι ναζιστές ενώ ακολουθούν κατά πόδας τον ιδεολογικό φύρερ τους Αδόλφο, δείτε για παράδειγμα την παρακάτω αφίσα του προγράμματος Aktion T4* την οποία “ψάρεψα” απο το Lenin Reloaded:

Μτφ(από σχόλιο αναγνώστη του L.R.): 60000 μάρκα του Ράιχ κοστίζει στην κοινότητα του λαού όσο ζει αυτό το άτομο που πάσχει από κληρονομική ασθένεια.
Συμπατριώτη, αυτά είναι και δικά σου λεφτά.
Διαβάζετε τον «Νέο Λαό», το μηνιαίο περιοδικό του Γραφείου Φυλετικής Πολιτικής του Εθνικοσοσιαλιστικού Γερμανικού Εργατικού Κόμματος.

Στο επόμενο τους άρθρο με τίτλο: Ο μεγαλύτερος φυσικός μας πλούτος είναι η Φυλή μας
παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον η εικόνα που έχουν επιλέξει οι ναζιστές για να το συνοδεύει.

Δηλαδή ρε παιδιά έτσι μοιάζει η ελληνική φυλή που τόσο αγαπάτε; Αμ όχι, εσείς για γερμανάκια τα βάλατε, ένεκα η αρεία φυλή του ηγέτη Αδόλφου, αλλά είστε τόσο ντιπ ζώα που δεν παρατηρήσατε ότι η εικόνα έχει τίτλο “russian-girls”.

Πάντως τον πάνω δεξιά “σύντροφο” θα δυσκολευτείτε αρκετά μέχρι να κάνετε το δέρμα και το μαλλί του να μοιάζουν με των παιδιών στην απο πάνω φωτογραφία.

Έτσι για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεώτεροι ποιός ήταν ο ναζισμός που τόσο αγαπήσαμε.

* Κωδικός του προγράμματος ευθανασίας των Ναζί, 1939-141.

~

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)