Όλο και Κονταίνει το Εγχείρημα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Όλο και Κονταίνει το Εγχείρημα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ 

 Στο Αριστερό Βήμα μπορεί να διαβάσει κανείς τον τρόπο που αντιλαμβάνεται την Κυπριακή «ανταρσία» μια από τις κύριες πλέον συνιστώσες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η ΑΡΑΝ δια του ηγέτη της Π. Σωτήρη.
 Φαίνεται πως οι πολλαπλές αποσκιρτήσεις από τον χώρο κατά ΣΥΡΙΖΑ μεριά επέβαλαν την ατζέντα τους. Ο εκσυριζαϊσμός της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι ίσως το πιο πρόχειρο αντίδοτο στην οργανωτική της αιμορραγία.
 Η πρώτη - πρώτη εικόνα που δέχεται κανείς δίκην σφαλιάρας στο δόξαπατρί, είναι πώς το κείμενο αυτό συρρικνώνει όλο το εκλογικό πρόγραμμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην τρομερή και φοβερή επιστροφή υπό οποιεσδήποτε συνθήκες στο εθνικό νόμισμα, ως πλήγμα στον «υπαρκτό νεοφιλελευθερισμό». Το εθνικό νόμισμα είναι λοιπόν το μόνο ορατό όριο απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ. Η προσχώρηση στη φιλολογία του επάρατου νεοφιλελευθερισμού είναι, αντίθετα η μεγάλη υπόκλιση προς το δεξιό ρεφορμισμό, και αυτό δεν είναι δίχως συνέπειες στο λόγο και στην πολιτική ορολογία.
Πέραν του γεγονότος ότι ο Π. Σωτήρης είδε μεν  καθ'  ύπνους ότι 
«ο λαϊκός παράγοντας έκανε τη δική του μαζική παρέμβαση, διαμόρφωσε ασφυκτικό κλίμα και έτσι είχαμε την ιστορική απόρριψη των μέτρων από την Κυπριακή βουλή» 
αλλά απέτυχε να δει στον ξύπνιο του ότι οι υπερκείμενες ιμπεριαλιστικές ευρωπαϊκές αστικές τάξεις ζήτησαν την τραπεζική κεφαλή της κυπριακής τοιαύτης επί πίνακι και μάλιστα από αυτήν την ίδια και ότι ήταν ακριβώς η απουσία - όχι του λαϊκού - αλλά του εργατικού παράγοντα που έκανε δυνατή την «υπερήφανη» άρνηση της τελευταίας. Πέραν δηλαδή του γεγονότος ότι το διακύβευμα δεν είναι οι καταθέσεις των αλλονών, αλλά το αν θα διατηρήσει ή όχι η κυπριακή μπουρζουαζία το τραπεζικό της μαγαζάκι - γωνία, το ενδιαφέρον στο κείμενο του Σωτήρη είναι η μετατόπιση της ρητορικής του, από την «εργατική τάξη (άντε) και το λαό» του εκλογικού προγράμματος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο «λαό» και μόνον. Διότι αυτή η ταξική ασάφεια του «λαού» μπορεί να χωρέσει, εκτός από , ή μαζί με,  ολόκληρο  τον εσμό των λοιπών ρεφορμιστών, και τον οικονομικίστικο αυτοματισμό του Π Σωτήρη, που θεωρεί ότι κατά κάποια αδήριτη οικονομική αναγκαιότητα θα μας προσφερθούν όλα στο πιάτο διότι 
« η επιστροφή σε εθνικά νομίσματα και η ανάκτηση της νομισματικής κυριαρχίας, ως πολιτική δημοκρατικού κοινωνικού ελέγχου της οικονομίας[...] Είναι ο κρίσιμος κρίκος για να ξεδιπλωθεί μια πολιτική εθνικοποιήσεων, ριζικής αναδιανομής, δημιουργίας θέσεων εργασίας, εργατικού ελέγχου και αυτοδιαχείρισης.» 
Όλα αυτά φυσικά εν ταξικῷ κενῷ, με μόνο το φούσκωμα μιας φαντασματικής και ,κυρίως, αυθόρμητης λαϊκής παρέμβασης, της μόνης άλλωστε κινηματικά προσιτής για τα μέτρα μιας αναιμικής πολιτικής παρουσίας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που σφίγγει όσα δόντια της απέμειναν για να μην διαλυθεί.
 Αλλά μείνετε ήσυχοι, μπήκε η ιστορία στον αυτόματο διότι
«Η εκρηκτική επιστροφή στο προσκήνιο των αντιφάσεων της ευρωζώνης, υπό την πίεση και του λαϊκού παράγοντα, δείχνει ότι αυτή η συζήτηση εκ των πραγμάτων έχει ανοίξει.Όχι ως διάλογος στην Αριστερά, αλλά ως συνύπαρξη υπαρκτών αντιθετικών ιστορικών ενδεχομένων»
 Μόνο μια μικρή πίεση του λαϊκού παράγοντα και καθαρίσαμε. Έτσι, αντικειμενικώς δηλαδή, και με  ολίγην από αναρχία,  δεν χρειάζεται καν κόμμα της εργατικής τάξης -  και παραγράφεται πια το ανεμογκάστρι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ . . . 

 Η απορία μου είναι πότε θα μιλήσουν οι μικρότερες συνιστώσες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ή μήπως, αποδεκατισμένες πια, πάθανε το σύνδρομο αφωνίας των αντικαπιταλιστικών συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ;
 Από τον "παραναγνώστη"
 *Ο τονισμός κάποιων σημείων, είναι δικός μας 
 Αναρτήθηκε από TRASH

ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ Ο «ΕΘΝΑΡΧΗΣ» ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ

ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ Ο «ΕΘΝΑΡΧΗΣ» ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ

Η διαστρέβλωση της ιστορικής αλήθειας είναι πάγια τακτική της άρχουσας τάξης προκειμένου να ελέγξει και να χειραγωγήσει τη σκέψη των μαζών. Η περίπτωση του Κωνσταντίνου Καραμανλή είναι από τις χαρακτηριστικότερες αυτής της πραγματικότητας. Τα αστικά μέσα μαζικής ενημέρωσης με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 100 χρόνων από τη γέννησή του, παρουσίασαν για άλλη μια φορά  τον συγκεκριμένο αστό πολιτικό ως «εθνάρχη», ως «αναμορφωτή της χώρας και της οικονομίας μετά τον πόλεμο», ως «εγγυητή της δημοκρατίας μετά τη Χούντα» και ως «εμπνευσμένο ηγέτη που έβαλε τη χώρα στην Ευρώπη».


Η εικόνα αυτή είναι φυσικά αποδεκτή και από την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ που φαίνεται να αγνοεί όλα αυτά που ο ελληνικός λαός έζησε στα μαύρα χρόνια της διακυβέρνησης της χώρας από αυτόν τον αντιδραστικό αστό ηγέτη, πιστό υπηρέτη της άρχουσας τάξης και του ιμπεριαλισμού.


Παιδί της «εμφυλιακής» Δεξιάς και αρχιερέας «βίας και νοθείας»


 Η πολιτική καριέρα του Καραμανλή ξεκινάει το 1935, ως βουλευτής του Λαϊκού Κόμματος. Στην κρίσιμη εποχή της Κατοχής η δράση του φαίνεται να «χάνεται», μέχρι να επανεμφανιστεί ως υπουργός Εργασίας το 1948 στις κυβερνήσεις που πολεμούσαν το επαναστατημένο λαϊκό κίνημα. Μετά τον θάνατο του αντιδραστικού στρατάρχη Παπάγου τον Οκτώβρη του 1955 ο Βασιλιάς Παύλος τον διορίζει πρωθυπουργό της χώρας, κατόπιν προσωπικής επιλογής του αρχηγού της αμερικανικής ΚΥΠ, Άλλεν Ντάλλες. Η επιλογή αυτή δεν είναι καθόλου τυχαία, όπως φαίνεται και από το γράμμα που έστειλε η Φρειδερίκη στον Αμερικάνο στρατηγό Μάρσαλ: «... Μέσα σε μερικές ώρες ο σύζυγος μου διόρισε πρωθυπουργό έναν νέο άνδρα, αυτοδημιούργητο, από την Μακεδονία » και συμπληρώνει « Από τότε εξασφαλίσαμε και πάλι ήσυχο ύπνο τη νύχτα, κάτι που τελευταίως είχαμε πάψει να έχομε...» . Το βασιλικό ζεύγος μπορούσε πλέον να κοιμηθεί ήσυχα, αφού εκτός τον άλλων ο νέος πρωθυπουργός θα προωθούσε την υπογραφή της Συνθήκης Ζυρίχης - Λονδίνου για το Κυπριακό που ρύθμιζε το θέμα σύμφωνα με τις επιταγές και τα συμφέροντα του ιμπεριαλισμού.


Η « περίεργη» σχέση του Καραμανλή με τα μαθηματικά φάνηκε και την επόμενη χρονιά στις εκλογές του 1956. Η ΕΡΕ με ποσοστό  47,38% πήρε 165 βουλευτές ενώ το Κέντρο με την Αριστερά με 48,15%  εξέλεξαν μόλις 132 βουλευτές! Το δεύτερο κόμμα χάρη στον Καραμανλικό εκλογικό νόμο εξασφάλισε άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία!


Στις εκλογές του 1958 η ΕΡΕ με το 41,7% των ψήφων πήρε το 57% των εδρών και η ΕΔΑ προς έκπληξή όλων έλαβε το 24,4%. Οχτώ μόλις χρόνια μετά την ήττα του εμφυλίου και σε καθεστώς σκληρής αστυνομικής καταστολής ο ένας στους  τέσσερις Έλληνες εμφανίζονταν ακόμα φιλοκουμμουνιστής, γεγονός πολύ δυσάρεστο ιδιαίτερα για την CIA που κατέστρωσε ένα πρόγραμμα τεχνητής ελάττωσης των δυνάμεων της Αριστεράς. Η «απαράδεκτη» αυτή  κατάσταση λοιπόν για το κατεστημένο, «διορθώθηκε» στις περίφημες «εκλογές  βίας και νοθείας» του 1961 όπου ψηφίσαν κάμποσα δέντρα, πολλοί πεθαμένοι και πολλοί ζωντανοί πήγαν στα εκλογικά κέντρα και ψήφισαν στα φανερά έξω από τα τμήματα από τον φόβο των διώξεων.


Το 1965 επί κυβέρνησης Γεωργίου Παπανδρέου τα στελέχη της ΕΡΕ παραδέχθηκαν ότι όλα αυτά έγιναν στη βάση του γενικότερου  αντικουμμουνιστικού σχεδίου «Περικλής» στο κείμενο του οποίου είχε παρεισφρήσει μερικές φορές «ατυχώς» η λέξη «εκλογαί», εξ' αιτίας της συγγραφικής απειρίας του γραμματέως της επιτροπής αντισυνταγματάρχη του Πυροβολικού και κατοπινού δικτάτορα Γεωργίου Παπαδόπουλου!


Σκάνδαλα και «παρακράτος»

Πέρα όμως από τα εκλογικά μαγειρέματα, η πρώτη διακυβέρνηση Καραμανλή συνοδεύτηκέ από ένα πλήθος  οικονομικών και άλλων σκανδάλων. Χαρακτηριστική είναι η υπόθεση Μέρτεν. Ο Μαξ Μέρτεν ήταν κατά τη διάρκεια της Κατοχής αναπληρωτής Διοικητής της Στρατιωτικής Διοίκησης Θεσσαλονίκης και Αιγαίου. Ονομάστηκε «Δήμιος της Θεσσαλονίκης» καθώς έστειλε 50.000 Εβραίους  σε ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, αφανίζοντας τη μεγαλύτερη Ισραηλιτική κοινότητα της νοτιανατολικής Ευρώπης. Ο Μέρτεν  το Μάη του 1957 κατέχοντας υψηλή κυβερνητική θέση στη Δυτική Γερμανία ήρθε ως τουρίστας στην Ελλάδα! Τα θύματα του, τον αναγνώρισαν, συνελήφθη και καταδικάστηκε ως εγκληματίας πολέμου σε 25ετή κάθειρξη. Η κυβέρνηση του «εθνάρχη» όμως μετά από εφτά  μήνες αποφυλάκισε τον ναζιστή εγκληματία και τον έστειλε πίσω στη Δυτική Γερμανία. Με μια ιδιότυπη πράξη «ευγνωμοσύνης» ο ναζιστής γυρνώντας στην πατρίδα του κατονόμασε τον Καραμανλή και δύο υπουργούς του ως συνεργάτες του κατά την διάρκεια της Κατοχής! Το σκάνδαλο που ξέσπασε πήρε διαστάσεις, αλλά η κυβέρνηση το «έθαψε» και φυσικά ποτέ δεν διαλευκάνθηκε.

Το 1962-63 το βάρος των σκανδάλων ήταν δυσβάσταχτο, η λαϊκή αντίδραση έντονη με 185 απεργίες, η εκλογική ήττα σίγουρη, η σταγόνα όμως που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν η δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη από το παρακράτος της Δεξιάς, που το Παλάτι εξέθρεψε και ο ίδιος ο Καραμανλής προστάτευσε. Μερικές μέρες μετά την δολοφονία του βουλευτή της ΕΔΑ, ο ίδιος κάρφωνε την Φρειδερίκη αναρωτιόμενος «ποιος κυβέρνα αυτή τη χώρα;» ξεχνώντας όμως ποίος τον είχε διορίσει πρωθυπουργό Ο «εμπνευσμένος ηγέτης» παραδεχόμενος έμμεσα ότι τόσα χρόνια ήταν εντολοδόχος του παλατιού και ως εκ τούτου δεν του έμενε άλλη λύση παρά οι δεκάχρονες διακοπές στη Γαλλία. Είναι χαρακτηριστικό για την «δημοκρατικότητα» του ανδρός, το ότι ο Γλίξμπουργκ αργότερα τον κατηγόρησε ότι προωθούσε την λύση μιας δικτατορίας για την αποφυγή της ήττας του 1963.


Στην διάρκεια των διακοπών του στη Γαλλία ο «εθνάρχης» θυμήθηκε ότι στη χώρα υπήρχε στρατιωτική Χούντα και έδωσε μια σχετική συνέντευξη (27/11/67) περιγράφοντας  την  κατάσταση στην Ελλάδα γενικά και αφηρημένα ως «επικίνδυνη». Ιδού ολόκληρη η φράση του για να καταλάβουμε ποιος ήταν κατά τη γνώμη του ο κίνδυνος : «Επικίνδυνον δε διότι εάν παραταθεί υπέρμετρον η παρούσα κατάστασις και δεν έχει προγραμματισθεί με σύνεσιν και τόλμην η αποκατάστασις της ομαλότητας, υπάρχει κίνδυνος να καταλήξωμεν εις τον κομμουνισμόν». Οι εξηγήσεις είναι περιττές. Η χούντα για τον Καραμανλή ήταν επικίνδυνη γιατί ο λαός όταν θα την έριχνε μπορεί να επέλεγε τον κομμουνισμό! Έτσι συνεπής με τον εαυτό του ο Κ. Καραμανλής για να αποφύγει η χώρα αυτόν τον κίνδυνο, όταν η καταρρέουσα Χούντα επεδίωξε πολιτική λύση το 1974 επέστρεψε ως εθνοσωτήρας.


Στην επταετή διακυβέρνηση που ακολούθησε τίμησε αυτή την επιλογή χουντικών αμνηστεύοντας πολλούς από αυτούς, ανασυντάσσοντας  το κράτος της Δεξιάς, φιμώνοντας τον Τύπο, ψηφίζοντας το αντιδραστικό Σύνταγμα του 1975 και κάνοντας πραγματικότητα την κοινή επιδίωξη του δυτικού ιμπεριαλισμού και της ελληνικής πλουτοκρατίας για ένταξη της χώρας στην ΕΟΚ. Η παράταξη του αργότερα τον επιβράβευσε για την προσφορά του στην υπηρεσία της αντίδρασης, κάνοντάς τον δύο φορές πρόεδρο της Δημοκρατίας, θέση που επί διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ προσπάθησε να χρησιμοποιήσει ως φραγμό ακόμα και για τις πιο μετριοπαθείς φιλολαϊκές μεταρρυθμίσεις από αυτές που επέβαλαν σε εκείνη την κυβέρνηση οι εργαζόμενοι.


Σε ότι αφορά το εργατικό κίνημα, αυτό «τίμησε» στην δεύτερη επταετία του τον «εθνοσωτήρα» με μαζικές απεργίες, με 3.000.000 απεργούς, με 15.000 απολυμένους συνδικαλιστές και με εκατοντάδες τραυματίες στα συλλαλητήρια. Με αυτόν τον τρόπο οι εργαζόμενοι αντιλήφθηκαν στην πράξη το ρόλο του Καραμανλή και είναι αυτή η ιστορική εμπειρία που από μόνη της αρκεί να δώσει απαντήσεις στους σημερινούς πλαστογράφους της Ιστορίας.

Το «όχι» στο σχέδιο της ΕΕ για την Κύπρο δεν είναι ενιαίο

Το «όχι» στο σχέδιο της ΕΕ για την Κύπρο δεν είναι ενιαίο

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της ΚΕ

Σε ανακοίνωση για τις εξελίξεις στην Κύπρο, το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕσημειώνει:

«Το ΚΚΕ εκφράζει την αλληλεγγύη του στον κυπριακό λαό απέναντι στους εκβιασμούς και τα βάρβαρα αντιλαϊκά μέτρα που του επιβάλλουν η ΕΕ, το ΔΝΤ, με τη συνενοχή των αστικών κυβερνήσεων, συμπεριλαμβανομένων της κυπριακής και της ελληνικής, προκειμένου να εξασφαλίσουν τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Το "όχι" στο σχέδιο της ΕΕ δεν είναι ενιαίο. Υπάρχει το "όχι" του λαού και το "όχι" εκείνων που θέλουν να υπηρετήσουν ιδιαίτερα συμφέροντα μονοπωλίων.

Τα διάφορα εναλλακτικά σχέδια για τη χρηματοδότηση της κυπριακής οικονομίας, με την εμπλοκή της Ρωσίας και άλλων κρατών ή με εσωτερικό δανεισμό, που θα πλήξει τα ασφαλιστικά ταμεία, ή με επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, όπως λένε διάφορες δυνάμεις, ακόμη και αν υλοποιηθούν, είναι εξίσου αδιέξοδα για τα λαϊκά συμφέροντα. Εχουν στο επίκεντρο τους την παράδοση μέρους του ενεργειακού πλούτου της χώρας στα μονοπώλια. Η αντιπαράθεση των δύο συνταγών στο πλαίσιο της ΕΕ δεν αφορά στο λαϊκό συμφέρον.

Επιβεβαιώνεται ότι η διαχείριση της καπιταλιστικής κρίσης, με τα μονοπώλια κυρίαρχα στην οικονομία και μέσα από τη συμμετοχή στην ΕΕ ή άλλες ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, είναι πάντα σε βάρος των εργαζομένων.

Τα αντιλαϊκά μέτρα δεν αφορούν μόνο το απαράδεκτο κούρεμα των λαϊκών καταθέσεων, αλλά χτυπούν το σύνολο των δικαιωμάτων των εργαζομένων στην Κύπρο, προωθούν τις ιδιωτικοποιήσεις και είναι ίδια με τα μέτρα που πλήττουν τον ελληνικό λαό και τους άλλους λαούς της ΕΕ. Η απόρριψη από την κυπριακή Βουλή του σχεδίου του Eurogroup για το κούρεμα των καταθέσεων δεν πρέπει να οδηγήσει σε εφησυχασμό για την επόμενη ημέρα. Ο κυπριακός λαός να αξιοποιήσει αυτή την εξέλιξη για να δυναμώσει τον αγώνα του ενάντια στα αντιλαϊκά μέτρα.

Οι εξελίξεις στην Κύπρο, με την κλιμάκωση της αντιλαϊκής επίθεσης, αποδεικνύουν για μια ακόμη φορά το μέγεθος της εξαπάτησης των λαών από εκείνες τις δυνάμεις που προπαγάνδιζαν ότι η ένταξη στην ΕΕ θα φέρει ευημερία, σύγκλιση, αλληλεγγύη προς όφελος των λαών. Αυτή είναι η Ευρωπαϊκή Ενωση και δεν αλλάζει. Είτε επικρατούν μέσα σε αυτήν η Γερμανία και οι χώρες που συντάσσονται μαζί της, είτε διαμορφωθούν άλλοι άξονες και συμμαχίες, όπως η συμμαχία των χωρών του Νότου, όπως λέει ο ΣΥΡΙΖΑ, η ουσία παραμένει ίδια: Οτι η ΕΕ είναι μια λυκοσυμμαχία που επιτίθεται συνολικά σε βάρος των εργαζομένων προκειμένου να εξασφαλίσει την κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων.

Οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν ότι σήμερα, σε συνθήκες βαθύτατης κρίσης, δυναμώνουν και οι φυγόκεντρες τάσεις στην ΕΕ και την Ευρωζώνη, ενισχύονται οι ανταγωνισμοί μεταξύ χωρών και τμημάτων του κεφαλαίου, για το ποιος θα βγει πιο κερδισμένος από την κρίση, ποιος θα χάσει λιγότερα. Ενισχύονται οι ανταγωνισμοί για τον έλεγχο πλουτοπαραγωγικών πηγών και ενεργειακών δρόμων, ιδιαίτερα στην περιοχή της Ανατ. Μεσογείου, με απρόβλεπτους κινδύνους για τους λαούς.

Ο ελληνικός λαός, ο κυπριακός λαός και οι άλλοι λαοί της Ευρώπης μπορούν και πρέπει να βάλουν τη δική τους σφραγίδα στις εξελίξεις. Να απορρίψουν τους εκβιασμούς του κεφαλαίου, της ΕΕ, του ΔΝΤ. Να μη στοιχηθούν πίσω από κανέναν ιμπεριαλιστή. Να βαδίσουν το δρόμο της αποδέσμευσης από την ΕΕ και τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες».

Τι είναι η «λέσχη» των Ευρωπαίων Βιομηχάνων;

Τι είναι η «λέσχη» των Ευρωπαίων Βιομηχάνων;

-- Πρόσφατα, συναντήθηκαν στο Βερολίνο οι Μέρκελ - Ολάντ - Μπαρόζο με εκπροσώπους της «Στρογγυλής Τράπεζας των Ευρωπαίων Βιομηχάνων». Τι συζήτησαν;

Στις 18 του Μάρτη έγινε στο Βερολίνο μια συνάντηση ανάμεσα στη «Στρογγυλή Τράπεζα των Ευρωπαίων Βιομηχάνων» με την Γερμανίδα καγκελάριο Α. Μέρκελ, τον Γάλλο πρόεδρο Φ. Ολάντ και τον πρόεδρο της Κομισιόν Μ. Μπαρόζο. Το αντικείμενο της συγκεκριμένης συνάντησης ήταν μέτρα για την ανταγωνιστικότητα της ευρωπαϊκής οικονομίας, για την επιστροφή στην ανάπτυξη και η ενεργειακή πολιτική της Ενωσης. Τι είναι η «Στρογγυλή Τράπεζα»; Πρόκειται για ένα κλειστό φόρουμ στο οποίο συμμετέχουν οι επικεφαλής των 50 μεγαλύτερων πολυεθνικών ομίλων που δραστηριοποιούνται στην Ευρώπη, στον τομέα της βιομηχανίας και των εταιρειών υψηλής τεχνολογίας. Η «λέσχη» συνεδριάζει σε ολομέλεια δυο φορές το χρόνο και το περιεχόμενο των συζητήσεων κρατιέται μυστικό. Ο κύκλος εργασιών των επιχειρήσεων που συμμετέχουν στη «λέσχη» φτάνει τα 1,3 τρισ. ευρώ και απασχολούν στο σύνολό τους 6,8 εκατ. υπαλλήλους. Οι πολυεθνικές που συμμετέχουν στη «λέσχη» κομπάζουν ότι θα επενδύσουν τον επόμενο χρόνο περισσότερα από 51 δισ. ευρώ σε «Ερευνα και Ανάπτυξη», ποσό που ισοδυναμεί με το 18% του συνόλου των επενδύσεων της ΕΕ στους συγκεκριμένους τομείς. Μεταξύ των εταιρειών που απαρτίζουν το φόρουμ είναι οι εξής: ERICSSON, AIR LIQUIDE, BASF, NESTLE, REPSOL, VODAFONE GROUP, THYSSEN KRUPP, TOTAL, FIAT, NOKIA, LAFARGE, GDF SUEZ, DEUTSCHE TELEKOM, TITAN CEMENT, BMW GROUP, Eni, BP, E.ON, HEINEKEN, PHILIPS ELECTRONICS, ALCATEL-LUCENT, SHELL.

Πολλές από αυτές τις πολυεθνικές, έχουν γίνει γνωστές τα τελευταία χρόνια για τις «ενδοεταιρικές αναδιαρθρώσεις» τους, προκειμένου να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα που προκάλεσε η βαθιά καπιταλιστική κρίση και η όξυνση των μονοπωλιακών ανταγωνισμών σε παγκόσμιο επίπεδο. Αλλες έκλεισαν εργοστάσια και απέλυσαν κατά χιλιάδες τους υπαλλήλους τους, άλλες μείωσαν μισθούς και ισοπέδωσαν εργασιακές σχέσεις. Για πολλές από αυτές τις εταιρείες, οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα έχουν ιδία άποψη, αφού δραστηριοποιούνται στη χώρα μας και συμμετέχουν στις «συνάξεις» που διοργανώνει ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του, προκειμένου να συζητήσουν μέτρα για την «τόνωση» της ανταγωνιστικότητας. Αποκαλυπτικά κυνικός, ο επικεφαλής της λέσχης, Λέιφ Γιόχανσον, πρόεδρος της ERICSSON, είπε για τη συνάντηση με τους Μέρκελ - Ολάντ - Μπαρόζο: «Η ευρωπαϊκή βιομηχανία δεν μπορεί να ανθίσει αν δεν μπορεί να ανταγωνιστεί στην παγκόσμια οικονομία. Αυτή η ικανότητα να ανταγωνιστεί, δεν μπορεί να καθορίζεται αποκλειστικά από τις προσπάθειες των μεμονωμένων εταιρειών. Το οικονομικό και κοινωνικό πλαίσιο πολιτικής είναι εξαιρετικά σημαντικό και θα πρέπει να είναι αρκετά ευέλικτο ώστε να προσαρμοστούν γρήγορα στις αλλαγές στις παγκόσμιες συνθήκες. Η "Στρογγυλή Τράπεζα" τάσσεται υπέρ των πολιτικών, τόσο σε εθνικό όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, που συμβάλλουν στη δημιουργία των αναγκαίων προϋποθέσεων για τη βελτίωση της ευρωπαϊκής ανάπτυξης και της απασχόλησης».

Τη συνάντηση στο Βερολίνο διοργάνωσε η Γερμανίδα καγκελάριος και σ' αυτή συμμετείχαν 15 από τα τα μέλη της «λέσχης» των βιομηχάνων. Οπως γράφτηκε στον Τύπο, «οι εκπρόσωποι των πολυεθνικών αναφέρθηκαν στην ανάληψη δράσης για τη διασφάλιση προσιτών τιμών στο κομμάτι της ενέργειας, για ένα πιο ευέλικτο σύστημα εκπαίδευσης και σε μέτρα για την ενίσχυση της καινοτομίας και της ανάπτυξης». Λίγα 24ωρα πριν τη συνάντηση, είχε ολοκληρωθεί η Σύνοδος Κορυφής της ΕΕ στις Βρυξέλλες, με θέμα την τόνωση της ανταγωνιστικότητας, της ανάπτυξης και της απασχόλησης. Η Σύνοδος επιβεβαίωσε τις προηγούμενες αποφάσεις σχετικά με την εφαρμογή του «Συμφώνου για την ανάπτυξη και την απασχόληση», το οποίο προβλέπει μεταξύ άλλων την ταχύτερη εφαρμογή των αντεργατικών - αντιασφαλιστικών μεταρρυθμίσεων που έχουν αποφασιστεί στο πλαίσιο της Στρατηγικής «Ευρώπη 2020» (μείωση «εργατικού κόστους», περαιτέρω ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, κινητικότητα στην αγορά εργασίας, σύνδεση μισθού - παραγωγικότητας κ.ά.), την πλήρη απελευθέρωση τομέων της οικονομίας, όπου παρατηρούνται καθυστερήσεις και την αξιοποίηση των κοινοτικών κονδυλίων για την ενίσχυση των μονοπωλίων. Η Σύνοδος ενέκρινε επίσης μέτρα για τη συγκάλυψη της ανεργίας, που κατά κύριο λόγο συνίστανται σε προγράμματα κατάρτισης και επιδότησης της μεγαλοεργοδοσίας να απασχολούν βραχυπρόθεσμα τζάμπα εργάτες.

Οσο για τα ενεργειακά, ζήτημα που έθεσαν και οι βιομήχανοι στη συνάντηση με την Μέρκελ και τους άλλους, είναι εμφανής η προσπάθεια της ΕΕ να αναβαθμίσει το ρόλο της στην ενεργειακή σκακιέρα, προκειμένου να εξασφαλίσει στα μονοπώλιά της φτηνή και επαρκή ενέργεια, χωρίς αυτό να αμβλύνει τους ανταγωνισμούς στο εσωτερικό της. Σε κάθε περίπτωση, τόσο η συνάντηση με τους βιομήχανους, όσο και η Σύνοδος, δείχνουν ότι αυτοί που χαράσσουν πολιτική στην ΕΕ είναι τα διεθνικά μονοπώλια. Η ΕΕ είναι των μονοπωλίων και για λογαριασμό τους επιδιώκει την ανάπτυξη το πολιτικό προσωπικό σε κάθε κράτος μέλος και ενιαία στα όργανα της λυκοσυμμαχίας, σοσιαλδημοκράτες και φιλελεύθεροι, μαζί και η «αριστερά» που πίνει νερό στο όνομα της ΕΕ. Οποια κυβέρνηση κι αν αναλάβει να διαχειριστεί τον καπιταλισμό, θα έχει για συνομιλητές τους βιομήχανους και για τα δικά τους συμφέροντα θα διαπραγματεύεται. Για να γλιτώσει ο λαός από τα μέτρα τους, πρέπει να σαρώσει την εξουσία των μονοπωλίων. Να γίνει ο ίδιος κυρίαρχος του πλούτου που παράγει να κοινωνικοποιήσει τα μέσα παραγωγής, να αποδεσμεύσει με δική του εξουσία τη χώρα από την ΕΕ και να διαγράψει μονομερώς το χρέος.

«Οταν ο Διάβολος απαγγέλλει την Αγία Γραφή»!

«Οταν ο Διάβολος απαγγέλλει την Αγία Γραφή»!

Ας δούμε κατ' αρχάς τα στοιχεία:

• Στο Λουξεμβούργο του κ. Γιούνκερ, προέδρου του Γιούρογκρουπ, ο χρηματοπιστωτικός τομέας δεν είναι 7 φορές μεγαλύτερος από το ΑΕΠ της χώρας όπως στην Κύπρο, αλλά 20 φορές μεγαλύτερος...
• Στην Ελβετία, το μέγεθος δύο μόνο τραπεζών, της UBS και της Credit Suisse, είναι σχεδόν 7 φορές μεγαλύτερο από το ΑΕΠ όλης της χώρας...
• Στο Βέλγιο, δύο τράπεζες, η Dexia και η Fortis έχουν μέγεθος σχεδόν 4 φορές μεγαλύτερο από το ΑΕΠ της χώρας...
• Στη Βρετανία, τρεις τράπεζες, οι RBS, Barclays, HSBC, έχουν μέγεθος 4 φορές μεταλύτερο από το ΑΕΠ της χώρας...
• Στη Γερμανία, μια μόνο τράπεζα, η Deutsche Bank, έχει μέγεθος που ανέρχεται σχεδόν στο ΑΕΠ όλης της χώρας...
• Στη Γαλλία, μια μόνο τράπεζα, η BNP Paribas, έχει μέγεθος που ξεπερνά όλο το ΑΕΠ της χώρας...
• Στην Ισπανία, μια μόνο τράπεζα, η Santander, έχει μέγεθος όσο και το ΑΕΠ της χώρας...
• Σε Σουηδία και Ολλανδία το μέγεθος του τραπεζικού τομέα ξεπερνά κατά 3,5 φορές το ΑΕΠ των δύο χωρών...
• Σύμφωνα με την «Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών» για το έτος 2010 το μέγεθος του χρηματοπιστωτικού τομέα όσον αφορά μόνο τους «άυλους τίτλους» ξεπέρασε τα 1.030 δισ. δολάρια, όταν την ίδια χρονιά το παγκόσμιο ΑΕΠ ήταν μόλις 62 δισ. δολάρια. Δηλαδή, ήταν μεγαλύτερος κατά 16 τουλάχιστον φορές...
• Στην Αμερική, εν μέσω κρίσης, στο τρίτο τρίμηνο του 2009, το 80% της αύξησης των συνολικών κερδών προερχόταν από το χρηματοπιστωτικό τομέα, ο οποίος, όμως, αντιπροσωπεύει μόνο το 25% της αμερικανικής οικονομίας.
• Στην Ευρώπη το 2007 - 2008, ενώ το σύνολο της οικονομίας παρουσίαζε ρυθμούς μεγέθυνσης 3%, οι τράπεζες εμφάνιζαν ρυθμούς επέκτασης των κερδοσκοπικών τους κεφαλαίων από 40% μέχρι και 80% το χρόνο. Ταυτόχρονα, ενώ το εθνικό προϊόν αύξανε με ετήσιο ρυθμό 4%, ο δανεισμός της οικονομίας αύξανε με ρυθμό ανώτερο του 8%.

Ολα αυτά μάς οδηγούν στον Χριστόφορο Κολόμβο, τον ήρωα της ομώνυμης κινηματογραφικής ταινίας, ο οποίος το έθετε ως εξής:

«Πίστη, ελπίδα, φιλευσπλαχνία αλλά πιο σπουδαίο απ' όλα αυτά είναι το τραπεζικό κέρδος»...

*

Ο Μαρξ στο «Κεφάλαιο»¹ παρατηρεί ότι στην επιδίωξή του για ένα κέρδος της τάξης του 300% δεν υπάρχει έγκλημα που να μην είναι έτοιμος να διαπράξει ο καπιταλιστής, ριψοκινδυνεύοντας ακόμα και να οδηγηθεί στην κρεμάλα.

Εκείνο το 300% για το οποίο μιλούσε ο Μαρξ, και για το οποίο ο καπιταλιστής είναι έτοιμος να διαπράξει κάθε έγκλημα, αποτελεί τη σύγχρονη πραγματικότητα και την τυπική λειτουργία του ιμπεριαλισμού, από την εποχή που ο Λένιν έκανε λόγο για τον «τοκογλυφικό ιμπεριαλισμό». Φάση κατά την οποία «οι τράπεζες μετεξελίσσονται από το μετριόφρονα ρόλο των μεσολαβητών σε πανίσχυρους μονοπωλητές, που διαθέτουν σχεδόν όλο το χρηματικό κεφάλαιο του συνόλου των καπιταλιστών και των μικρονοικοκυραίων...».²

Ιδού πώς στο παραπάνω πλαίσιο προκύπτει η «φούσκα» ως αποτέλεσμα της έμφυτης ροπής του χρηματιστικού κεφαλαίου (δηλαδή της σύμφυσης βιομηχανικού και τραπεζικού κεφαλαίου) στην αναζήτηση κέρδους:

• Το 1980, η αξία των παγκόσμιων χρηματοοικονομικών περιουσιακών στοιχείων ήταν 12 τρισεκατομμύρια δολάρια ή περίπου 100% του παγκόσμιου ΑΕΠ.
• Το 1995 είχε ήδη φτάσει στα 64 τρισεκατομμύρια δολάρια ή περίπου 200% του παγκόσμιου ΑΕΠ.
• Το 2005 είχε εκτιναχτεί στα 140 τρισεκατομμύρια δολάρια ή πάνω από 300% του παγκόσμιου ΑΕΠ και το 2007 στο 350% του παγκόσμιου ΑΕΠ!

Σε διάστημα λιγότερο της τριακονταετίας, δηλαδή, τα περιουσιακά στοιχεία που με τη μορφή μετοχών, ομολόγων κ.λπ. κατείχαν στα χέρια τους τραπεζίτες και κάθε λογής κεφαλαιούχοι και ιδιώτες αυξήθηκαν κατά 1.500%!

*

Ανακεφαλαιώνουμε:

1. Ο όγκος των συναλλαγών που αφορά την πραγματική οικονομία δεν αντιπροσωπεύει παρά μόνο το 2% του συνόλου των χρηματικών συναλλαγών.

2. Το Ενεργητικό των τραπεζών τη στιγμή της εκδήλωσης της κρίσης ήταν τριπλάσιο από το παγκόσμιο ΑΕΠ και η αξία των παραγώγων 16 φορές (!) μεγαλύτερη από το παγκόσμιο ΑΕΠ.

3. Ενώ το 2006 το παγκόσμιο ΑΕΠ ήταν 47 τρισ. δολάρια, η αξία των μετοχών ήταν 51 τρισ. δολάρια, των ομολόγων 68 τρισ. δολάρια και των παραγώγων... 473 τρισεκατομμύρια. Το 2009, το μέγεθος των παραγώγων είχε ανέλθει στα 900 τρισ. δολάρια!

4. Σε κάθε κράτος της Ευρώπης ο κύκλος εργασιών των τραπεζών που δραστηριοποιούνται στο έδαφός του υπερβαίνει κατά πολύ το ΑΕΠ της χώρας. Μεσούσης της κρίσης, ο κύκλος εργασιών των τραπεζών στην Ιρλανδία ανήρχετο στο 700% του ΑΕΠ της χώρας, στην Ελβετία στο 650%, στη Γαλλία 320%, στη Γερμανία στο 280%.³

5. Στην Ευρωζώνη, όπου το ΑΕΠ των χωρών που την απαρτίζουν κινείται στα 10 τρισ. ευρώ, το Ενεργητικό των τραπεζών ήταν το 2010 πάνω από 43 τρισ. ευρώ, δηλαδή 4 και πλέον φορές μεγαλύτερο.

6.Κάθε δευτερόλεπτο, στο σύγχρονο κόσμο διακινούνται με ηλεκτρονική μορφή στην παγκόσμια αγορά χρήματος περί τα 320 δισ. δολάρια.

7.Το 2008, τα παράγωγα διεθνώς αναλογούσαν στο 976% του Παγκόσμιου Ακαθάριστου Προϊόντος!⁴

*

Τι σημαίνουν τα παραπάνω:

α) Οτι η χρηματοπιστωτική «φούσκα» και η υπερεπέκταση του χρηματοπιστωτικού τομέα δεν συνιστά παρά μια τυπική λειτουργία του καπιταλισμού από συστάσεώς του και ειδικά στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο.

β) Ο «καπιταλισμός - καζίνο», που εντελώς πρόσφατα ανακάλυψε ο Γάλλος υπουργός Οικονομικών κ. Μοσκοβισί, είναι ο μόνος μονοπωλιακός καπιταλισμός που υπήρξε, υπάρχει και που μπορεί να υπάρξει. Ηδη από τα τέλη του 19ου αιώνα, όπως τονίζει ο Λένιν στον «Ιμπεριαλισμό», το 40% του συνολικού πλούτου της Βρετανίας προερχόταν από τόκους κεφαλαίων που ήταν τοποθετημένα στο εξωτερικό.

Ως εκ τούτου, μετά μάλιστα τις τοποθετήσεις του κ. Σόιμπλε, της κυρίας Λαγκάρντ, του κ. Μοσκοβισί, της Αγίας Οικογένειας των Βρυξελλών εν συνόλω, που δικαιολόγησαν τις αποφάσεις τους για την Κύπρο στο όνομα της ανάγκης, όπως είπαν, να μειωθεί το μέγεθος του τραπεζικού τομέα του νησιού

- παρουσιάζοντας δηλαδή σαν «δικαιολογητική βάση» για τα ενδοϊμπεριαλιστικά τους παιχνίδια το ίδιο το έγκλημα του συστήματος που υπηρετούν -

δεν έχουμε παρά να αναφωνήσουμε όπως ο Σαίξπηρ στον «Εμπορο της Βενετίας»:

«Για τους σκοπούς του ο Διάβολος μπορεί να απαγγείλει ακόμα και την Αγία Γραφή»!

*

1. Καρλ Μαρξ, «Το Κεφάλαιο», τόμος Γ' , εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 594: «Με την ανάπτυξη του τοκοφόρου κεφαλαίου και του πιστωτικού συστήματος φαίνεται σα να διπλασιάζεται όλο το κεφάλαιο και, που και που, να τριπλασιάζεται από τον διαφορετικό τρόπο, με τον οποίο το ίδιο κεφάλαιο ή ακόμα η ίδια μόνο χρεωστική απαίτηση εμφανίζεται σε διάφορα χέρια με διάφορες μορφές. Το μεγαλύτερο μέρος αυτού του "χρηματικού κεφαλαίου" είναι καθαρά πλασματικό».

2. Λένιν, «Απαντα», τόμος 27, σελ. 332, εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή».

[3] Εθνος, 2.12.2010.

[4] Η διεθνής οικονομική κρίση, η θέση της Ελλάδας και οι θέσεις του ΚΚΕ - Υλικά της ημερίδας της ΚΕ του ΚΚΕ (14.5.2009), εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή.

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Ο τερματοφύλακας με τα μαύρα

Ο τερματοφύλακας με τα μαύρα

Στις 20 του Μάρτη 1990, φεύγει από τη ζωή (σε ηλικία εξήντα ετών) ένας από τους θρύλους του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, ο Σοβιετικός τερματοφύλακας Λεβ Γιασίν.  Με την χαρακτηριστική μαύρη εμφάνισή του, αγωνίστηκε σε περισσότερα από 600 παιχνίδια με τα χρώματα της Ντιναμό Μόσχας, ενώ φόρεσε και 78 φορές τη φανέλα με το εθνόσημο της Σοβιετικής Ένωσης. Συμμετείχε σε τέσσερα Παγκόσμια Κύπελλα ποδοσφαίρου (Μουντιάλ), ενώ το 1956, στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μελβούρνης πανηγύρισε την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου. Τέσσερα χρόνια αργότερα, κατέκτησε  με την ΕΣΣΔ το πρώτο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Ο Λεβ Γιασίν αναδείχτηκε καλύτερος Ρώσος αθλητής του αιώνα, σε ψηφοφορία που διοργάνωσε ο σύνδεσμος αθλητικών συντακτών της Ρωσίας, ενώθεωρείται ως ο καλύτερος τερματοφύλακας του 20ου αιώνα στον κόσμο.

Γεννήθηκε το 1929, από γονείς εργάτες. Άρχισε να δουλεύει από  12 ετών λόγω του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, στην παραγωγή πολεμικού υλικού. Αγωνιζόταν σε ποδοσφαιρικούς αγώνες, με την ομάδα του εργοστασίου που δούλευε, και γρήγορα ξεχώρισε με το ταλέντο του, με αποτέλεσμα να τον αποκτήσει η Ντιναμό Μόσχας. Τη σταδιοδρομία του στον επαγγελματικό αθλητισμό ο Λεβ Γιασίν την άρχισε το 1949. Η πρώτη του συμμετοχή με την Ντιναμό δεν ήταν επιτυχημένη κι έτσι ο νεαρός Γιασίν δεν αγωνίστηκε ξανά, μέχρι το 1953. Στο διάστημα που δεν αγωνιζόταν έπαιξε -με επιτυχία- σε μια ομάδα χόκεϊ. Στη συνέχεια επανήλθε και έπαιξε βασικός για 22 χρόνια. Την τελευταία φορά που υπερασπίστηκε το τέρμα της ομάδας του ήταν στις 27 του Μάη 1971, σε έναν αγώνα όπου οι καλύτεροι παίκτες της Ντιναμό Μόσχας αντιμετώπισαν τη Μικτή Κόσμου (Εουσέμπιο, Μπόμπι Τσάρλτον, Γκερντ Μύλλερ κ.α.), υπό τα βλέμματα 103.000 θεατών. Το ματς τελείωσε ισόπαλο 2-2.

Ο θρυλικός βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής Πελέ δήλωσε κάποτε πως ο Γιασίν δεν είναι απλώς μεγάλος μάστορας και ένας από τους καλύτερους γκολκίπερ της σύγχρονης εποχής. Το παιχνίδι του άφησε εποχή στην ανάπτυξη της τέχνης του τερματοφύλακα. Ο Γιασίν διέθετε θαυμάσιο συντονισμό κινήσεων και αστραπιαία αντίδραση. Είχε την ικανότητα να προβλέπει την εξέλιξη της επίθεσης. Τις μονομαχίες του πρόσωπο με πρόσωπο με τους επιθετικούς τις κέρδιζε ουσιαστικά όλες. Σε 270 ματς φύλαξε απόρθητο το τέρμα του και απόκρουσε πάνω από 150 πέναλτι. Ο ίδιος συνήθιζε να λέει: «Η χαρά να βλέπεις τον Γιούρι Γκαγκάριν στο διάστημα είναι η μόνη που μπορεί να ξεπεράσει την χαρά από την απόκρουση ενός πέναλτι». Οι έξοδοί του μακριά από το τέρμα, το ρίξιμο-πάσα της μπάλας με το χέρι εδραιώθηκαν για πάντα στην πρακτική του παιχνιδιού των γκολκίπερ. Γι’ αυτό ως σήμερα αυτές τις σίγουρες πάσες με το χέρι τις αποκαλούν «πάσες Γιασίν».

Ο Γιασίν δεν ήταν μόνο μεγάλος ποδοσφαιριστής. Όσοι τον γνώρισαν έλεγαν πως ήταν ένας καλός άνθρωπος. Ο συμπαίκτης του Γιασίν, παλιός τερματοφύλακας και διεθνής με την εθνική ομάδα της ΕΣΣΔ, μετέπειτα αθλητικός σχολιαστής Βλαντίμιρ Μασλατσένκο, λέει σχετικά:

 «Ο Λεβ ήταν σπουδαίο παιδί. Εξαιρετικά πρόσχαρος, δημιουργούσε καλές σχέσεις με τους γύρω του. Είχε τεράστιο κύρος. Στο εξωτερικό το σοβιετικό ποδόσφαιρο ήταν γνωστό μόνο χάρη στο όνομα Λεβ Γιασίν. Συναγωνιζόμασταν καλά και ήμαστε καλοί φίλοι. Ορισμένες φορές ζούσαμε στο ίδιο νούμερο (δωματίου). Όμως συνήθως διέμενε στον τόπο παραμονής και προπονήσεων της ομάδας, ή στις υπηρεσιακές αποστολές με τον Ιγκόρ Νέττο  (μεγάλο χαφ, ο οποίος για δέκα χρόνων ήταν αρχηγός της Εθνικής). Ο ένας ήταν της «Σπαρτάκ», ο άλλος της «Δυναμό» - και οι δυο φανατικοί εκπρόσωποι των ομάδων τους, όμως στην Εθνική δεν τσακώνονταν ποτέ. 

Στο γήπεδο υπάρχει μια ομάδα. Δεν είναι τυχαίο που η Εθνική Σοβιετικής Ένωσης αναδείχτηκε Ολυμπιονίκης και πρωταθλήτρια Ευρώπης. Πραγματικά, ήταν εποχή λαμπρών παικτών, ένας από τους οποίους ήταν ο Λεβ Γιασίν. Έχω τις δικές μου αρχές και απόψεις για τη ζωή, για την ποδοσφαιρική τέχνη. Όμως όταν άκουσα δυο φορές τον Λεβ Γιασίν να λέει ότι ‘σήμερα ο καλύτερος μας τερματοφύλακας είναι ο Βλαντίμιρ Μασλατσένκο…’ Όταν τέτοιος άνθρωπος εκφράζεται με τέτοια λόγια για σένα, δεν είναι μόνο όπως το βάλσαμο για την ψυχή, είναι αναγνώριση των δημιουργικών υπηρεσιών και της τέχνης και ικανότητας να δουλεύεις. Τέτοιος ήταν για μένα ο Γιασίν».

Αυτός ο σπουδαίος αθλητής, λόγω σοβαρών προβλημάτων με την υγεία του αναγκάστηκε να χάσει το ένα πόδι του. Και έτσι όμως δεν τα κατάφερε. Στις 20 του Μάρτη 1990, ο Λεβ Γιασίν έφυγε από την ζωή λόγω επιπλοκών που δημιουργήθηκαν στο ακρωτηριασμένο πόδι του.

Ο Γιασίν σε νούμερα:

Αγωνίστηκε σε 812 παιχνίδια συνολικά στην καριέρα του.

320 παιχνίδια βασικός στη Ντιναμό Μόσχας.

78 διεθνείς εμφανίσεις (δέχτηκε 70 γκολ).

13 αγώνες Παγκοσμίου Κυπέλλου (4 παιχνίδια χωρίς να δεχτεί γκολ).

2 εμφανίσεις στην «επίλεκτη ενδεκάδα (ΧΙ) κόσμου» (το 1963 κόντρα στην Αγγλία - 1968 κόντρα στην Βραζιλία).

Τιμητικό παιχνίδι από την ΦΙΦΑ το (1971).

480 παιχνίδια χωρίς να δεχτεί γκολ.

Διακρίσεις:

Ευρωπαίος Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς, Βραβείο (1963).

4η θέση στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλου (1966).

3 φορές Καλύτερος τερματοφύλακας της ΕΣΣΔ (1960,1963,1966).

22 επίσημες σεζόν με τον ίδιο σύλλογο (1950 - 1970).

Τάγμα του Λένιν (1967).

Ολυμπιακό Τάγμα (1986).

Χρυσό Τάγμα της FIFA για την Αρετή (1988).

Χρυσό μετάλλιο «του σφυριού και του δρεπανιού» (αστέρι) του Ήρωα της Σοσιαλιστικής Εργατιάς μαζί με το Τάγμα του Λένιν (ισάξιο με το στρατιωτικό βραβείο «Ήρωας της ΕΣΣΔ») (1989).

Τίτλος του «Καλύτερου Τερματοφύλακα του Αιώνα» της FIFA, , και μέλος της «Ενδεκάδας (ΧΙ) του Αιώνα» της ΦΙΦΑ (2000).

Χρυσός Παίκτης της Ρωσίας από την Ποδοσφαιρική Ένωση της Ρωσίας, ως ο πιο εξέχων παίκτης τους τα τελευταία 50 χρόνια (Νοέμβριος 2003 για τον εορτασμό του Ιωβηλαίου της UEFA).

Πηγές:

1). «Λεβ Γιασίν: Η ‘Μαύρη Αράχνη’ του ποδοσφαίρου!», του Δημ. Δρίζου στοonsports.gr

2). «Τον αποκαλούσαν ‘μαύρο πάνθηρα’», στο Η φωνή της Ρωσίας

Ο τερματοφύλακας με τα μαύρα

Ο τερματοφύλακας με τα μαύρα

Στις 20 του Μάρτη 1990, φεύγει από τη ζωή (σε ηλικία εξήντα ετών) ένας από τους θρύλους του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, ο Σοβιετικός τερματοφύλακας Λεβ Γιασίν.  Με την χαρακτηριστική μαύρη εμφάνισή του, αγωνίστηκε σε περισσότερα από 600 παιχνίδια με τα χρώματα της Ντιναμό Μόσχας, ενώ φόρεσε και 78 φορές τη φανέλα με το εθνόσημο της Σοβιετικής Ένωσης. Συμμετείχε σε τέσσερα Παγκόσμια Κύπελλα ποδοσφαίρου (Μουντιάλ), ενώ το 1956, στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μελβούρνης πανηγύρισε την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου. Τέσσερα χρόνια αργότερα, κατέκτησε  με την ΕΣΣΔ το πρώτο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Ο Λεβ Γιασίν αναδείχτηκε καλύτερος Ρώσος αθλητής του αιώνα, σε ψηφοφορία που διοργάνωσε ο σύνδεσμος αθλητικών συντακτών της Ρωσίας, ενώθεωρείται ως ο καλύτερος τερματοφύλακας του 20ου αιώνα στον κόσμο.

Γεννήθηκε το 1929, από γονείς εργάτες. Άρχισε να δουλεύει από  12 ετών λόγω του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, στην παραγωγή πολεμικού υλικού. Αγωνιζόταν σε ποδοσφαιρικούς αγώνες, με την ομάδα του εργοστασίου που δούλευε, και γρήγορα ξεχώρισε με το ταλέντο του, με αποτέλεσμα να τον αποκτήσει η Ντιναμό Μόσχας. Τη σταδιοδρομία του στον επαγγελματικό αθλητισμό ο Λεβ Γιασίν την άρχισε το 1949. Η πρώτη του συμμετοχή με την Ντιναμό δεν ήταν επιτυχημένη κι έτσι ο νεαρός Γιασίν δεν αγωνίστηκε ξανά, μέχρι το 1953. Στο διάστημα που δεν αγωνιζόταν έπαιξε -με επιτυχία- σε μια ομάδα χόκεϊ. Στη συνέχεια επανήλθε και έπαιξε βασικός για 22 χρόνια. Την τελευταία φορά που υπερασπίστηκε το τέρμα της ομάδας του ήταν στις 27 του Μάη 1971, σε έναν αγώνα όπου οι καλύτεροι παίκτες της Ντιναμό Μόσχας αντιμετώπισαν τη Μικτή Κόσμου (Εουσέμπιο, Μπόμπι Τσάρλτον, Γκερντ Μύλλερ κ.α.), υπό τα βλέμματα 103.000 θεατών. Το ματς τελείωσε ισόπαλο 2-2.

Ο θρυλικός βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής Πελέ δήλωσε κάποτε πως ο Γιασίν δεν είναι απλώς μεγάλος μάστορας και ένας από τους καλύτερους γκολκίπερ της σύγχρονης εποχής. Το παιχνίδι του άφησε εποχή στην ανάπτυξη της τέχνης του τερματοφύλακα. Ο Γιασίν διέθετε θαυμάσιο συντονισμό κινήσεων και αστραπιαία αντίδραση. Είχε την ικανότητα να προβλέπει την εξέλιξη της επίθεσης. Τις μονομαχίες του πρόσωπο με πρόσωπο με τους επιθετικούς τις κέρδιζε ουσιαστικά όλες. Σε 270 ματς φύλαξε απόρθητο το τέρμα του και απόκρουσε πάνω από 150 πέναλτι. Ο ίδιος συνήθιζε να λέει: «Η χαρά να βλέπεις τον Γιούρι Γκαγκάριν στο διάστημα είναι η μόνη που μπορεί να ξεπεράσει την χαρά από την απόκρουση ενός πέναλτι». Οι έξοδοί του μακριά από το τέρμα, το ρίξιμο-πάσα της μπάλας με το χέρι εδραιώθηκαν για πάντα στην πρακτική του παιχνιδιού των γκολκίπερ. Γι’ αυτό ως σήμερα αυτές τις σίγουρες πάσες με το χέρι τις αποκαλούν «πάσες Γιασίν».

Ο Γιασίν δεν ήταν μόνο μεγάλος ποδοσφαιριστής. Όσοι τον γνώρισαν έλεγαν πως ήταν ένας καλός άνθρωπος. Ο συμπαίκτης του Γιασίν, παλιός τερματοφύλακας και διεθνής με την εθνική ομάδα της ΕΣΣΔ, μετέπειτα αθλητικός σχολιαστής Βλαντίμιρ Μασλατσένκο, λέει σχετικά:

 «Ο Λεβ ήταν σπουδαίο παιδί. Εξαιρετικά πρόσχαρος, δημιουργούσε καλές σχέσεις με τους γύρω του. Είχε τεράστιο κύρος. Στο εξωτερικό το σοβιετικό ποδόσφαιρο ήταν γνωστό μόνο χάρη στο όνομα Λεβ Γιασίν. Συναγωνιζόμασταν καλά και ήμαστε καλοί φίλοι. Ορισμένες φορές ζούσαμε στο ίδιο νούμερο (δωματίου). Όμως συνήθως διέμενε στον τόπο παραμονής και προπονήσεων της ομάδας, ή στις υπηρεσιακές αποστολές με τον Ιγκόρ Νέττο  (μεγάλο χαφ, ο οποίος για δέκα χρόνων ήταν αρχηγός της Εθνικής). Ο ένας ήταν της «Σπαρτάκ», ο άλλος της «Δυναμό» - και οι δυο φανατικοί εκπρόσωποι των ομάδων τους, όμως στην Εθνική δεν τσακώνονταν ποτέ. 

Στο γήπεδο υπάρχει μια ομάδα. Δεν είναι τυχαίο που η Εθνική Σοβιετικής Ένωσης αναδείχτηκε Ολυμπιονίκης και πρωταθλήτρια Ευρώπης. Πραγματικά, ήταν εποχή λαμπρών παικτών, ένας από τους οποίους ήταν ο Λεβ Γιασίν. Έχω τις δικές μου αρχές και απόψεις για τη ζωή, για την ποδοσφαιρική τέχνη. Όμως όταν άκουσα δυο φορές τον Λεβ Γιασίν να λέει ότι ‘σήμερα ο καλύτερος μας τερματοφύλακας είναι ο Βλαντίμιρ Μασλατσένκο…’ Όταν τέτοιος άνθρωπος εκφράζεται με τέτοια λόγια για σένα, δεν είναι μόνο όπως το βάλσαμο για την ψυχή, είναι αναγνώριση των δημιουργικών υπηρεσιών και της τέχνης και ικανότητας να δουλεύεις. Τέτοιος ήταν για μένα ο Γιασίν».

Αυτός ο σπουδαίος αθλητής, λόγω σοβαρών προβλημάτων με την υγεία του αναγκάστηκε να χάσει το ένα πόδι του. Και έτσι όμως δεν τα κατάφερε. Στις 20 του Μάρτη 1990, ο Λεβ Γιασίν έφυγε από την ζωή λόγω επιπλοκών που δημιουργήθηκαν στο ακρωτηριασμένο πόδι του.

Ο Γιασίν σε νούμερα:

Αγωνίστηκε σε 812 παιχνίδια συνολικά στην καριέρα του.

320 παιχνίδια βασικός στη Ντιναμό Μόσχας.

78 διεθνείς εμφανίσεις (δέχτηκε 70 γκολ).

13 αγώνες Παγκοσμίου Κυπέλλου (4 παιχνίδια χωρίς να δεχτεί γκολ).

2 εμφανίσεις στην «επίλεκτη ενδεκάδα (ΧΙ) κόσμου» (το 1963 κόντρα στην Αγγλία - 1968 κόντρα στην Βραζιλία).

Τιμητικό παιχνίδι από την ΦΙΦΑ το (1971).

480 παιχνίδια χωρίς να δεχτεί γκολ.

Διακρίσεις:

Ευρωπαίος Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς, Βραβείο (1963).

4η θέση στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλου (1966).

3 φορές Καλύτερος τερματοφύλακας της ΕΣΣΔ (1960,1963,1966).

22 επίσημες σεζόν με τον ίδιο σύλλογο (1950 - 1970).

Τάγμα του Λένιν (1967).

Ολυμπιακό Τάγμα (1986).

Χρυσό Τάγμα της FIFA για την Αρετή (1988).

Χρυσό μετάλλιο «του σφυριού και του δρεπανιού» (αστέρι) του Ήρωα της Σοσιαλιστικής Εργατιάς μαζί με το Τάγμα του Λένιν (ισάξιο με το στρατιωτικό βραβείο «Ήρωας της ΕΣΣΔ») (1989).

Τίτλος του «Καλύτερου Τερματοφύλακα του Αιώνα» της FIFA, , και μέλος της «Ενδεκάδας (ΧΙ) του Αιώνα» της ΦΙΦΑ (2000).

Χρυσός Παίκτης της Ρωσίας από την Ποδοσφαιρική Ένωση της Ρωσίας, ως ο πιο εξέχων παίκτης τους τα τελευταία 50 χρόνια (Νοέμβριος 2003 για τον εορτασμό του Ιωβηλαίου της UEFA).

Πηγές:

1). «Λεβ Γιασίν: Η ‘Μαύρη Αράχνη’ του ποδοσφαίρου!», του Δημ. Δρίζου στοonsports.gr

2). «Τον αποκαλούσαν ‘μαύρο πάνθηρα’», στο Η φωνή της Ρωσίας

Στο μέλλον ο Λάκης θα εκδώσει cd με τίτλο Lakis Lazopoulos and friends (ΘΕΟΣ ΦΥΛΑΞΟΙ!)

 Και να πω ότι δεν με προειδοποίησε η γυναίκα μου; Μου τό 'πε η φουκαριάρα αμέσως μόλις με είδε να κοντοστέκομαι στον Άλφα, πάνω στο ζάππινγκ. "Λαζόπουλο θα δεις; Γιατί; Για να συγχιστείς;". Τίποτε εγώ. Κι είχα και άποψη, γαμώτο. "Βρε κάτσε ν' ακούσουμε καμμιά μαλακία".

 Και την άκουσα την μαλακία, γαμώ το φελέκι μου! Δηλαδή, τί την άκουσα; ΤΙΣ άκουσα στο τσακ-μπαμ και μάλιστα σε ριπή. Αυτός ο αναθεματισμένος ο νόμος τού Μέρφυ ισχύει και στην τηλεόραση: αν είναι να ακούσεις μαλακία, όχι μόνο την ακούς αμέσως αλλά την ακούς μαζί με όλες τις φιλενάδες της. Δεν μπορεί, κάποια μεταφυσική ικανότητα έχει ο Λάκης και μου την φύλαγε: μόλις πήρε χαμπάρι ότι στρώθηκα...μπαμ! στο δόξα-πατρί. Πάρε νά 'χεις, κερατά!

 Τί μας είπε το άτομο, ρε παιδιά; Ότι το ΚουΚουΕ τά 'χει βάλει αποκλειστικά με τον ΣυΡιζΑ! Όχι, δηλαδή, πως ο Περισσός δεν έχει βάλει τους συριζαίους στο στόχαστρο, προσπαθώντας να δώσει στον κόσμο να καταλάβει ότι η Κουμουνδούρου δεν είναι τίποτε άλλο παρά το νέο κατάλυμα των ξεσπιτωμένων πασοκτζήδων. Αλλά "αποκλειστικά"; Κατά τον Λάκη, το ΚΚΕ ούτε για την ΝουΔου λέει τίποτε, ούτε για το ΠαΣοΚ, ούτε για την ΔημΑρ κι ο μόνος που τού 'χει βγάλει το μάτι είναι ο ΣυΡιζΑ. Μάλιστα, για να μην αφήσει αμφιβολίες, το ξεκαθάρισε: "Για την Δημοκρατική Αριστερά του Κουβέλη δεν μιλάει, μόνο με τον ΣυΡιζΑ τα έχει βάλει".

 Καλά, ρε Λάκη. Για να το λες εσύ, έτσι θά 'ναι. Μπορώ, όμως, να σε ρωτήσω πού διάολο κοίταξες και είδες το ΚΚΕ να χτυπάει μόνο τον ΣυΡιζΑ; Στον 902 αποκλείεται να το είδες, στο πόρταλ τού κόμματος αποκλείεται να το βρήκες, στον Ριζοσπάστη αποκλείεται να το εντόπισες. Σε οποιοδήποτε απ' αυτά τα μέσα να κοίταγες, θα διαπίστωνες ότι υπάρχουν κοστουμάκια για όλους. Πώς κατέληξες σ' αυτό το "αποκλειστικά", λοιπόν;

 Φυσικά, δεν είναι η πρώτη φορά που ο Λάκης ξεσπαθώνει υπέρ του ΣυΡιζΑ και κατά του ΚΚΕ. Και στην προηγούμενη εκπομπή του, πριν 15 μέρες, το ίδιο είχε κάνει, λέγοντας "φαίνεται ότι το ΚΚΕ προτιμάει την συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου Κουβέλη από το να έρθει ο ΣυΡιζΑ". Από πού φαίνεται, όμως, δεν μας το είπε. 

 Παρεμπιπτόντως, για να βάλει και το κερασάκι στην τούρτα, ο Λάκης φρόντισε να χειροκροτήσει και την συμμετοχή τού Αλέξη στην εκδήλωση για τον "εθνάρχη". Σύμφωνα με τον "εθνικό μας γύφτο", καλά έκανε ο Τσίπρας και εγκωμίασε τον γερο-Καραμανλή. Ωραία...


 Γιατί τα γράφω όλα τούτα; Μα, για τον ίδιο λόγο που γράφω τα πάντα: για να ξεθυμάνω! Και θα ξεθυμάνω τελείως, κλείνοντας με μερικά αποσπάσματα από το λήμμα "Λάκης Λαζόπουλος" της Φρηκιπαίδειας (σημείωση προς τους λεβέντες τής Φρηκιπαίδειας: παιδιά, το λήμμα είναι παλιό και θέλει εκσυγχρονισμό):

Ως αντιδραστικό στοιχείο, ο Λάκης Λαζόπουλος πήγε κόντρα σε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ (όχι ψηφίζοντας ΚΚΕ, Παναγία μου, φτου μακριά από μας!) υποστηρίζοντας  δ ι α κ ρ ι τ ι κ ό τ α τ α  το Σύστημα Ριζικής Αποτρίχωσης (ΣΥ.ΡΙΖ.Α). Με το PhD από το Παν/μιο ο Λάκης χρησίμευσε ως Γκέμπελς της προοδευτικής αριστεράς (με δεξιές τσέπες) και αφού έκανε πλύση εγκεφάλου σε Δισεκατομμύρια Ελλήνων κατάφερε να ανεβάσει τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ στο 15% (ΟΥΑΟΥ!). Χαρά που έκανε ο Αλέξης Τσίπρας και ο Δόγης και Φεουδάρχης της μισής Ελλάδας Αλέκος Αλαβάνος... 
(...)
Τα μέρη του τηλεοπτικού χρόνου της εκπομπής όταν άκμαζε ήταν τα εξής:
-   40% αφιερωνόταν στον πόλεμο με τους μοχθηρούς πράκτορες Καρβέλα, Δούκισσα, Ντενίση κλπ. (Τρελό ξεκατίνιασμα...)
-   40% αφιερωνόταν σε διαγγέλματα για το πόσο-μαμάει-ο-ΣΥΡΙΖΑ. (Που θύμιζαν Γερμανία του '30.)
-   10% σε ουρλιαχτά της Ανθούλας
-   5% σε τραγούδια
-   5% σε αληθινή σάτιρα (YES!) 
Φήμες θέλουν παραμεθόρια άτομα να πάνε στην εκπομπή να τραγουδήσουν το Lakis Lazopoulos get off the stage (παραλλαγή γνωστού άσματος των Νεκρών Κέννεντυ-Dead Kennedys) αν συνεχιστεί το ντελιριακό Αλ-Τσαντίρι. 
(...)
Στο μέλλον ο Λάκης θα εκδώσει cd με τίτλο Lakis Lazopoulos and friends (ΘΕΟΣ ΦΥΛΑΞΟΙ!) και θα γυρίσει πάλι στο θέατρο (Doh!). Επίσης, ο Αλέκος Αλαβάνος θα χαρίσει 1000 στρέμματα λιβαδιών στα ελληνικά νησιά στον Λάκη και πιθανόν και μια έδρα στη Βουλή των Ελλήνων, γιατί το αξίζει. Ο Βλαδίμιρος Πούτιν επίσης έχει καλέσει την αυλή του (ή στον κήπο του;) τον Λάκη για να τον κάνει να γελάσει κατιτίς. Φήμες θέλουν τον Λάκη να περνάει και στο επίπεδο του θρύλου!! Ο Λάκης έχει ακόμα πολλά να κάνει αδέλφια...

Ολική επιστροφή της δουλείας; στη ΒΡΕΤΑΝΙΑ της ΕΕ

Ολική επιστροφή της δουλείας;
Δωρεάν εργασία για όλους

Υποχρεωτική, αλλά και εθελοντική (!!!), ταυτόχρονα εργασία επιβάλει στους ανέργους η Βρετανική κυβέρνηση. Το περιβόητο Mandatory Work Activity εφαρμόζεται πλέον εδώ και δύο χρόνια σε όλη την Βρετανική επικράτεια. Το πρόγραμμα αυτό πλασάρεται ως μή έμμισθη εξασφάλιση εργασιακής εμπειρίας για κάθε άνεργο που λαμβάνει κρατικό επίδομα συντήρησης, το γνωστό Job Seekers Allowance για χρονικό διάστημα πάνω από τρεις μήνες, γεγονός που αφορά πλέον όλους καθώς οι μαζικές απολύσεις είναι πια καθημερινό φαινόμενο στη χώρα και η εύρεση εργασίας έχει καταστεί ιδιαίτερα δύσκολη, δεδομένου ότι ο αριθμός των αιτούντων για μια θέση ξεπερνά τα 100 άτομα.

Μέχρι στιγμής χιλιάδες άνεργοι έχουν σταλεί να προσφέρουν υπηρεσίες δωρεάν σε πολυκαταστήματα όπως τα Poundland, ή σε εταιρείες που αναλαμβάνουν καθαρισμούς χώρων ή εργοστάσια, προκειμένου να συνεχίσουν να εισπράττουν τις 70 λίρες την εβδομάδα που προβλέπει το επίδομα ανεργίας και ταυτόχρονα το επίδομα ενοικίου που πλέον δεν ξεπερνά τις 300 λίρες μηνιαίως. Οποιαδήποτε άρνηση συμμετοχής στο πρόγραμμα ‘εθελοντικής’ εργασίας οδηγεί σε ποινικές κυρώσεις που θα έχουν ως αποτέλεσμα την παύση πληρωμών στον άνεργο και, ταυτόχρονα, τον εξάμηνο αποκλεισμό του από την κοινωνική πρόνοια.

Πρόσφατα, μάλιστα, η νεαρή απόφοιτος γεωλογίας Cait Reilly που λόγω της έλλειψης θέσεων εργασίας για πτυχιούχους συμμετείχε στο Job Seekers Allowance κλήθηκε για δωρεάν εργασία στα Poundland αλλά κινήθηκε δικαστικά ενάντια στην κυβέρνηση, κερδίζοντας δικαστήριο που έκρινε ότι το συγκεκριμένο πρόγραμμα είναι παράνομο. Η ενέργειά της αμέσως καλωσορίστηκε από τους εκατομμύρια ανέργους του νησιού που καθημερινά αντιμετωπίζουν τον χλευασμό και την περιφρόνηση της Βρετανικής κοινωνίας, όμως βρήκε απέναντί τα διάφορα προτεσταντικά εργασιακά ταμπού που έχουν ριζώσει βαθιά στην συνείδηση των περισσότερων Βρετανών: πως η εργασία, οποιαδήποτε και αν είναι αυτή είναι αρετή, και πως ο άνθρωπος θα πρέπει ακόμα και δίχως πληρωμή να εργάζεται. H Cait Reilly λοιδωρήθηκε από τα Μέσα Ενημέρωσης ως «άτομο που δεν εκτιμά την εργασιακή αρετή και ρέπει προς την τεμπελιά», «που επιθυμεί τα πάντα δωρεάν», και που, τέλος, «ζει εις βάρος άλλων ανθρώπων».  Μάλιστα οι υπερσυντηρητικές εφημερίδες Telegraph και Daily Mail έφταναν σε σημείο συνεχώς να δημοσιεύουν άρθρα εναντίον της, προκειμένου να τονώσουν τον Βρετανικό κομφορμισμό και την θεσμισμένη εθελοδουλία της προτεσταντικής εργασιακής ηθικής, ενώ ταυτόχρονα αντιστάσεις έχουν ξεπηδήσει, με αποκορύφωμα την ομάδα Boycott Workfare και διάφορες συλλογικότητες όπως το Solidarity Federation που προσπαθούν με κάθε μέσο να σταματήσουν αυτήν την ολοφάνερη εκμετάλλευση (και μέχρι στιγμής κατάφεραν να θέσουν την αλυσίδα καταστημάτων Vegan προϊόντων Holland and Barret εκτός του προγράμματος) δίχως ωστόσο να λαμβάνουν υποστήριξη από το Βρετανικό κοινό, καθώς οι επίσημες στατιστικές της υπηρεσίας Yougov δείχνουν ότι α) το 76% των ερωτηθέντων αναφορικά με το αν θα πρέπει να σταματήσουν οι πληρωμές σε αυτούς που αρνούνται να εργαστούν ενώ β) το 55% απαντά θετικά στο ερώτημα αν θα πρέπει η κυβέρνηση να σταματήσει να πληρώνει τους ανέργους που αρνούνται να συμμετάσχουν στα προγράμματα μη αμειβόμενης εργασίας, και, τέλος γ) μόνο το 34% διαφωνεί με αυτά.

Παρόμοια προγράμματα εκμετάλλευσης ανέργων συναντά κανείς και στην Ολλανδία, στην Ουγγαρία όπου μάλιστα είχε γίνει λόγος για πληθυσμιακές μετακινήσεις των ανέργων σε ειδικά χωριά όπου θα απασχολούνται σε εργοστάσια, ενώ σκέψεις έχουν ακουστεί και για την εφαρμογή του στην Ελλάδα καθώς ο ο πρώην υφυπουργός Οικονομικών Πέτρος Δούκας μέσα από την προσωπική του ιστοσελίδα, παρουσιάζοντας ένα μανιφέστο προτάσεων για την έξοδο της Ελλάδας από την κρίση δήλωσε τα εξής:

Από το να μαζεύουν ελιές (χιλιάδες τόνοι παραμένουν αμάζευτες), ή άλλα αγροτικά προϊόντα, να καθαρίσουν τις παραλίες ή δρόμους, να φυτέψουν δένδρα, να κάνουν βοηθητικές εργασίες σε τεχνικά έργα, σε μαγαζιά, συνεργεία, επιχειρήσεις, ανάλογα με την ηλικία, τις δεξιότητες, την έφεση και την όρεξη του καθενός. Ταυτόχρονα, να ζητηθεί από τις επιχειρήσεις αν θα τους ενδιέφεραν κάποιοι εργάτες, ή υπάλληλοι για τρεις μήνες χωρίς επιβάρυνση (για τις επιχειρήσεις, κλπ). Ακόμα και οι τελειόφοιτοι του Γυμνασίου και οι πρωτοετείς και δευτεροετείς των ΑΕΙ, κλπ., να εργάζονται το καλοκαίρι πέντε βδομάδες σε αντίστοιχες εργασίες για να αποκτήσουν κάποια στοιχειώδη εργασιακή εμπειρία.

Κοινωνική πρόοδος μόνο στη θεωρία

Οι Συντηρητικοί Βρετανοί, όπως και όλοι οι Νεοφιλελεύθεροι εργατιστές, διατείνονται ότι το Mandatory Work Activity (και τα διάφορα παρόμοια προγράμματα για τα οποία όλο και περισσότερες φωνές ακούγονται υπέρ της εφαρμογής τους καί στην Ελλάδα) βοηθούν τους ανθρώπους που έχουν μείνει εκτός εργασίας για πολύ καιρό μέσω της παροχής τους υπηρεσιών να μην δημιουργήσουν κενά στο βιογραφικό τους, πράγμα που στη θεωρία φαντάζει λογικό, καθώς η αγορά εργασίας (ιδιαίτερα στη Βρετανία) δίνει προτεραιότητα πρόσληψης σε άτομα με εμπειρία, και η αποχή από την εργασία (για οποιονδήποτε λόγος) πάνω από ένα τρίμηνο, συνήθως εκλαμβάνεται ως μείωση της απόδοσης του υποψήφιου/ας ο οποίος/α έχε πάψει πλέον στις καθημερινές του/της δραστηριότητες να χρησιμοποιεί τις τεχνικές γνώσεις που είχε προηγουμένως αποκομίσει ενώ εργαζόταν. Στην πραγματικότητα, όμως, το Mandatory Work Activity υποχρεώνει τους ανέργους να απασχολούνται σε κάθε εργασία, ανεξαρτήτως κατάρτισης, σπουδών και προϋπηρεσίας. Για παράδειγμα, κάποιος που εργαζόταν ως πολιτικός μηχανικός και απολύθηκε λόγω περικοπών, θα σταλθεί να αναλάβει υπηρεσίες είτε στα McDonalds, είτε σε άλλου είδους παρόμοιες θέσεις, ακόμη και εκεί που απαιτούνται χειρωνακτικές δραστηριότητες. Κάτι τέτοιο σημαίνει ότι οι πιθανότητες το άτομο αυτό να επαναπροσληφθεί ως πολιτικός μηχανικός είναι χαμηλότερες μιας από την προηγούμενή του απασχόληση οι γνώσεις που έχει αποκομίσει είναι άλλες από αυτές του πολιτικού μηχανικού τις οποίες πιθανότατα να θεωρηθεί ότι τις έχει ξεχάσει.

Αν μέσα σε όλα αυτά συνυπολογίσει κανείς και το γεγονός ότι στη Βρετανία (αναλόγως και στις περισσότερες χώρες της Βόρειας Ευρώπης) τα πτυχία πανεπιστημίου ελάχιστα αναγνωρίζονται από τους εργοδότες οι οποίοι δίνουν προτεραιότητα στην εμπειρία και την προϋπηρεσία, αυτό που καταλαβαίνουμε είναι πως πλέον ένας τεράστιος αριθμός εκμεταλλεύσιμων ανθρώπων γίνεται διαθέσιμος, οι οποίοι θα είναι έτοιμοι να χρησιμοποιηθούν ανά πάσα στιγμή για τη μεγιστοποίηση του κέρδους των μεγαλο-επιχειρήσεων, ενώ ελάχιστοι θα είναι αυτοί που θα μπορούν να χρησιμοποιούν στην καθημερινότητά τους τις επιστημονικές τους γνώσεις που στο παρελθόν μπορούσαν να τους εξασφαλίσουν μια λιγότερο επίπονη επιβίωση. Ιδιαίτερα αν συμπεριλάβουμε και τον τριπλασιασμό των διδάκτρων στα Βρετανικά πανεπιστήμια (που πλέον αγγίζουν το ποσό των 9.000£ τον χρόνο για προ-πτυχιακές σπουδές), την επιβολή διδάκτρων σε χώρες με ισχυρές εκπαιδευτικές δομές όπου η δωρεάν εισαγωγή στα τριτοβάθμια ινστιτούτα θεωρούνταν για χρόνια ως κάτι δεδομένο και αυτονόητο, τότε γίνεται ολοφάνερο πως από εδώ και στο εξής στρατιές δούλων θα αναπαράγονται συνεχώς από τους μηχανισμούς του συστήματος, ενώ η πρόσβαση στην γνώση (και συνεπώς στην άνετη διαβίωση) θα αποτελεί ‘δικαίωμα’ μιας μικρής προνομιούχας μειοψηφίας.

Δουλεία ή ελευθερία;

Η εφαρμογή τέτοιου είδους προγραμμάτων εκμετάλλευσης φανερώνει πέρα για πέρα την πολιτική οπισθοδρόμηση της εποχής μας, ως αποτέλεσμα όχι μόνο της ήττας του εργατικού κινήματος εξ’ αιτίας του οποίου μέχρι και μερικά χρόνια πριν μπορούσαμε να απολαμβάνουμε κάποια σχετικά προνόμια, αλλά πάνω απ’ όλα, αντανακλά το γενικευμένο κλίμα απάθειας που κυριαρχεί στην Δύση, την απο-πολιτικοποίηση που οδηγεί όλο και περισσότερο στην εδραίωση και διαιώνιση του πιο ακραίου αντιδραστικού ελιτισμού (όπως θα έλεγε και ο Finley) που συναντά κανείς τα τελευταία 30 χρόνια στον «ελεύθερο κόσμο». Η δικαίωση της Βεμπεριανής αυθαίρετης αντίληψης του «όποιος δεν δουλέψει δεν θα φάει» αποτελεί πεμπτουσία του, καθώς βάζει τα θεμέλια για την ηθικοποίηση της εκμετάλλευσης, προσπαθώντας, ταυτόχρονα, να καταστήσει ως κοινή λογική την ποινικοποίηση κάθε είδους αυτονόητης αντίδρασης.

Καλό θα ήταν στο σημείο αυτό να γνωρίζουμε ότι η ηθική της εργασίας (την οποία είχα αναλύσει και σε προηγούμενο άρθρο) και η χρήση της λέξης «τεμπέλης» σχεδόν πάντοτε χρησιμοποιούνταν από τις εκάστοτε θεσμισμένες ολιγαρχίες ενάντια στους κοινωνικούς αγώνες για περισσότερα δικαιώματα. Από την Παρισινή Κομμούνα μέχρι τις απεργίες του Σικάγο, από τον Μάη του 68 μέχρι και τις φοιτητικές διαδηλώσεις στην Βρετανία και το Occupy Wall Street, χαρακτηρισμοί όπως «τεμπέλης», «χαραμοφάης», «καταχραστής της ελευθερίας» και «τρομοκράτης» εναντίον όλων αυτών που συμμετείχαν στα κινήματα αποτελούσε αναπόσπαστο κομμάτι της προπαγάνδας των ολιγαρχιών. Η παρότρυνση υποψηφίων για το χρίσμα του αμερικανικού ρεπουμπλικανικού κόμματος προς τους συμμετέχοντες στο Occupy Wall Street «πηγαίνετε να βρείτε καμιά δουλιά αφού κάνετε μπάνιο», η διεθνής μιντιακή καμπάνια μίσους των «lazy Greeks» υποδηλώνουν ξεκάθαρα ότι η προσκόλληση στην ηθική της εργασίας όχι μόνο χρησιμοποιείται από τις κυρίαρχες τάξεις οι οποίες στρουθοκαμηλίζοντας επιδιώκουν την εξουδετέρωση των πολιτικών τους αντιπάλων στο επικοινωνιακό επίπεδο, αλλά, ταυτόχρονα, αποτελεί και βασικό χαρακτηριστικό μιας κοινωνίας που δεν καταφέρνει να αμφισβητήσει τις παραδοσιακές θεσμισμένες (στην καπιταλιστική περίπτωση προτεσταντικές) αξίες, να έρθει σε ρήξη με τον κοινωνικο-κεντρισμό της προσπαθώντας να δει τα δρώμενα από μια άλλη οπτική γωνία, και να προσεγγίσει διαφορετικά τους σκοπούς και τους λόγους κάθε ανθρώπινης δραστηριότητας.

Η δαιμονοποίηση της φτώχειας και η ολομέτωπη επίθεση ενάντια στους αναξιοπαθούντες δεν είναι καινούριο φαινόμενο. Το συναντάμε πάντοτε σε εποχές όπου οι αντιστάσεις και τα κοινωνικά κινήματα άφηναν ανοιχτό το πεδίο για όλες τις συντηρητικές κοινωνικές εκφάνσεις να κυριαρχήσουν, τάσεις που αντανακλούν την προ-πολιτική πλευρά των Δυτικών παραδόσεων οι οποίες πηγάζουν από τις καταπιεστικές κοινωνίες του μεσαίωνα και επιβιώνουν μέχρι και σήμερα. Αυτού του είδους οι παραδόσεις εκφράστηκαν στο παρελθόν μέσα από τα ολοκληρωτικά καθεστώτα και τις δικτατορίες, μέσα από την καταστολή και την ανελευθερία, και σήμερα μέσω του επικοινωνιακού πολέμου των Μέσων Ενημέρωσης επιστρατεύεται η αναντίρρητη υπακοή στους ισχύοντες νόμους με την ηθική της εργασίας να παίζει καταλυτικό ρόλο στην ολοένα και συνεχόμενη σπατάλη ενέργειας σε οποιαδήποτε δραστηριότητα μόχθου είτε για χάρη της δραστηριότητας αυτής είτε με σκοπό την παροχή υπηρεσιών προς αυτούς που βρίσκονται στις υψηλότερες βαθμίδες της εξουσιαστικής πυραμίδας. Στην αντίθετη πλευρά έχουμε την κληρονομιά του προτάγματος της αυτονομίας, της δημοκρατίας, που συμπληρώνει το δίπολο των Δυτικών παραδόσεών. Όσο οι συνειδήσεις θα δηλητηριάζονται από το ατομικιστικό φαντασιακό της κοινωνικής ανόδου, του prestige, από τον κρετίνικο καταναλωτισμό και την πλαστική κομφορμιστική κουλτούρα, τόσο το πρόταγμα της αυτονομίας θα περιορίζεται, αφήνοντας ανοιχτό το πεδίο για την οπισθοδρόμηση της κοινωνίας.

Βλέποντας τις καταστάσεις να φτάνουν πλέον σε οριακό επίπεδο και τον καριερισμό να καταρρέει δεν μας μένει τίποτα παραπάνω παρά να διαλέξουμε: θέλουμε να ζήσουμε σαν δούλοι ή σαν ελεύθεροι άνθρωποι; Αν η επιλογή μας είναι η δεύτερη τότε μάλλον ήρθε η στιγμή να αποδεχτούμε ότι η επιστροφή στις «παλιές καλές μέρες», στον καπιταλισμό «με το ανθρώπινο πρόσωπο» αποτελεί όνειρο θερινής νυκτός, προωθώντας έτσι την αυτο-οργάνωση και την απο-ανάπτυξη ως ριζικές απαντήσεις στην βαθιά κρίση της εποχής μας. Αν πραγματικά θέλουμε να διεκδικήσουμε μια αξιοπρεπή ζωή, μάλλον θα πρέπει να αποβάλουμε πέρα για πέρα το καπιταλιστικό φαντασιακό. Ή θα αμφισβητήσουμε την προπαγάνδα τρόμου και θα συγκρουστούμε με τις κυρίαρχες αξίες που διέπουν την κοινωνία μας (το κέρδος και την αλόγιστη συσσώρευση κεφαλαίων), με τους θεσμούς που διαιωνίζουν την θεσμισμένη ετερονομία (όπως το κράτος και τις μεγάλες επιχειρήσεις) απαιτώντας άμεση δημοκρατία και ισότητα σε όλα τα εισοδήματα, ή θα υπομένουμε μαρτυρικά και σιωπηλά τις συνέπειες της απάθειάς μας. Καί τα δυο μαζί δεν γίνονται…

Σύντομο URL: http://eagainst.com/?p=47157