Δίμηνη Οικονομική Εξόρμηση Νοέμβρης - Δεκέμβρης 2013
Εργάτη και εργάτρια, αυτοαπασχολούμενε, αγρότη, νέε και νέα, γυναίκα της λαϊκής οικογένειας,
Σε όλους και όλες εσάς απευθύνεται το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας και σας καλεί να στηρίξετε και οικονομικά το Κόμμα που, για 95 χρόνια, αταλάντευτα, αγωνίζεται για τα ζωτικά συμφέροντα του λαού, έχει βάλει τη σφραγίδα του στους αγώνες του λαού, έχει συμβάλει σε ό,τι θετικό έχει κερδίσει η εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα, η νεολαία, οι γυναίκες. Συνεχίζει αμετακίνητο τον αγώνα για να ξημερώσουν καλύτερες μέρες για το λαό μας.
Το ΚΚΕ απευθύνεται με ευθύνη και εμπιστοσύνη σε όλους και όλες που υποφέρετε από την πολιτική υπεράσπισης της καπιταλιστικής κερδοφορίας, των μονοπωλίων, την πολιτική που υπηρέτησαν διαχρονικά και συνεχίζουν να υπηρετούν οι κυβερνήσεις της χώρας και η ΕΕ. Το ΚΚΕ απευθύνεται σ' εσάς, που πάντα βρίσκετε τον τρόπο να στηρίξετε το ΚΚΕ και στις δύσκολες οικονομικές συνθήκες. Απευθύνεται ιδιαίτερα σε όσους ζείτε τις οδυνηρές συνέπειες της κρίσης, δίνετε καθημερινά τη μάχη της επιβίωσης και σας καλεί να συμβάλλετε με τον τρόπο σας στην οικονομική ενίσχυση του ΚΚΕ.
Και το Κόμμα μας υφίσταται τις συνέπειες της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, αλλά και της όξυνσης της στοχευμένης πολιτικής επίθεσης που δέχτηκε με αφορμή τις οικονομικές του δυσκολίες.
Η κρίση αύξησε τις δυσκολίες στις δραστηριότητες του ΚΚΕ, που αφορούν κυρίως στην έκδοση των εντύπων του, του «Ριζοσπάστη», του πολιτικού βιβλίου. Αυτή η κατάσταση υποχρέωσε το Κόμμα μας να πάρει επώδυνες αποφάσεις και να προχωρήσει, εκτός από τη γενναία μείωση των λειτουργικών του εξόδων, στη μεταβίβαση της ραδιοτηλεόρασης του «902» -χάνοντας ένα σημαντικό μέσο προβολής των θέσεών του- προκειμένου να εξασφαλιστούν τα δεδουλευμένα των εργαζομένων και η αποπληρωμή των ασφαλιστικών τους ταμείων. Παρά τις αναγκαστικές αυτές επιλογές, η οικονομική κατάσταση παραμένει δύσκολη.
Βασικοί οικονομικοί του πόροι παραμένουν οι ενισχύσεις των εργαζομένων, οι συνδρομές των μελών και των φίλων του, οι μισθοί των βουλευτών και ευρωβουλευτών του. Παρά τους περιορισμένους οικονομικούς πόρους, το ΚΚΕ συνεχίζει όρθιο να παλεύει αταλάντευτα, να υπερασπίζεται τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες:
Αναδεικνύει τις πραγματικές αιτίες των λαϊκών προβλημάτων, πρωτοστατεί στην οργάνωση της λαϊκής πάλης, παλεύει για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος σε συνθήκες υποχώρησης και επίθεσης του κεφαλαίου, παλεύει για να προωθηθεί η Λαϊκή Συμμαχία, για να αναπτυχθεί η αντιμονοπωλιακή - αντικαπιταλιστική πάλη με στόχο ν' αλλάξει ταξικά χέρια η εξουσία. Συμβάλλει με τη διεθνιστική του δράση στην ανασύνταξη του Διεθνούς Κομμουνιστικού και Εργατικού Κινήματος.
Για να μπορεί να ανταποκρίνεται σ' αυτήν την καθημερινή δραστηριότητα, το ΚΚΕ είναι αναγκαίο να διατηρεί γραφεία πανελλαδικά, να εκδίδει καθημερινά και απρόσκοπτα το «Ριζοσπάστη», την ΚΟΜΕΠ, τα φυλλάδιά του, να στηρίζει τη «Σύγχρονη Εποχή» για την έκδοση βιβλίων, να καλύπτει τα έξοδα λειτουργίας του portal 902.gr.
Εργάτη και εργάτρια, αυτοαπασχολούμενε, αγρότη, νέε και νέα, συνταξιούχε,
Στήριξε το κόμμα των δικών σου συμφερόντων, το Κομμουνιστικό Κόμμα, ανεξάρτητα αν συμφωνείς σε όλα μαζί του, αν διατηρείς επιφυλάξεις. Σκέψου ότι η ζωή επαλήθευσε βασικές και σημαντικές εκτιμήσεις και θέσεις του Κόμματος. Στήριξε το Κόμμα, που δε συμβιβάστηκε με το βάρβαρο καπιταλιστικό σύστημα και τις ψεύτικες ελπίδες ότι ο καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης και οι στρατηγικές κατευθύνσεις της ΕΕ είναι μονόδρομος για το λαό.
Στήριξε το Κόμμα, που παλεύει για τον άλλο δρόμο της ελπίδας, της σοσιαλιστικής ανάπτυξης, δηλαδή το δρόμο της κοινωνικής ιδιοκτησίας, του κεντρικού σχεδιασμού για την οργάνωση της παραγωγής και της κοινωνίας, με στόχο την κοινωνική ευημερία. Είναι ο κοινωνικός χαρακτήρας της εργασίας που κάνει άχρηστη και επιζήμια την καπιταλιστική ιδιοκτησία, αυτήν που εμποδίζει την αξιοποίηση του φυσικού και συγκεντρωμένου παραγωγικού πλούτου προς όφελος της λαϊκής πλειοψηφίας. Αυτός ο δρόμος προϋποθέτει την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων, την αποδέσμευση από την ΕΕ, τη μονομερή διαγραφή του χρέους, την κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, με το λαό αφέντη του πλούτου που παράγει, με τη δική του λαϊκή εξουσία.
Η πολιτική του ΚΚΕ είναι η μόνη ρεαλιστική για το λαό. Ολες οι άλλες προτάσεις διαχείρισης της αστικής εξουσίας είναι πολιτικές που αργά ή γρήγορα οδηγούν στα ίδια προβλήματα και αδιέξοδα.
Στήριξε την πρόταση του ΚΚΕ, που παλεύει για την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος που γεννά και θρέφει το ναζισμό - φασισμό της Χρυσής Αυγής. Μην ανεχτείς τη δυσφήμιση των αγώνων και της πάλης σου, τις ανυπόστατες θεωρίες που εξομοιώνουν τη λαϊκή πάλη με τα φασιστικά εγκλήματα, το σοσιαλισμό με το ναζισμό.
95 χρόνια δράσης του ΚΚΕ αποδεικνύουν ότι αποτελεί εγγύηση για το λαό, ότι έχει τη δύναμη να προχωρά αποφασιστικά, να αντιμετωπίζει πισωγυρίσματα και καμπές στη σκληρή πορεία της ταξικής πάλης, στην πάλη της κοινωνικής προόδου με την αντίδραση. Το ΚΚΕ αποτελεί εγγύηση γιατί γνωρίζει τις δυσκολίες, δεν υποχωρεί μπροστά σ' αυτές, αντλεί τη δύναμή του από εσένα και γίνεται πιο δυνατό. Δεν υποχωρεί. Αντέχει στις ανηφόρες και στις κατηφόρες και προχωρά μπροστά. Με αυταπάρνηση, αυτοθυσία και προσφορά στην πρώτη γραμμή του αγώνα για το δίκιο του λαού. Πάντα, και σήμερα, πρωτοστατεί στον αγώνα για φιλολαϊκή διέξοδο από την κρίση παρά τις επιθέσεις, τον αντικομμουνισμό, τις τρομοκρατικές απολύσεις των εργοδοτών και της βιομηχανίας δυσφήμισης του λαϊκού κινήματος από την εξουσία των μονοπωλίων.
Δίνουμε για όλους αυτούς τους λόγους τη μάχη για την επιτυχία της Οικονομικής Εξόρμησης. Δίνουμε τη μάχη, η Οικονομική Εξόρμηση να γίνει μια πλατιά πολιτική εξόρμηση στους εργάτες και τις εργάτριες στα εργοστάσια, σε όλους τους εργαζόμενους στις επιχειρήσεις, στους άνεργους, στις γειτονιές, οργανώνοντας ταυτόχρονα πολύμορφες πολιτικές, πολιτιστικές δραστηριότητες σε κάθε τόπο δουλειάς και κατοικίας, σε κάθε πόλη και χωριό.
Στήριξε το ΚΚΕ οικονομικά! Δώσε δύναμη στη δική σου δύναμη!
Τεσσερεισήμισι νέες ταινίες (δυο εκκρεμότητες και διόμισι καινούργιες) από την Τζία Γιοβάνη
Δυο ταινίες από την προηγούμενη βδομάδα, αφού με αφορμή την ανακήρυξη της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας (7/10/1949) η Μποτίλια (ξανά)είδε την εκπληκτική Μπάρμπαρα, του Κρίστιαν Πέτσολντ, με αποτέλεσμα να μείνουμε λίγο πίσω.
Αν και με παρόμοιες ταινίες, μάλλον μπροστά τραβάμε.
*
Πρώτη και καλύτερη είναι Το παρελθόν, του Ασγκάρ Φαραντί.
Μας είχε δώσει τα καταπληκτικά Τι απέγινε η Έλι, («Αργυρή Αρκτος» σκηνοθεσίας στην Μπερλινάλε το 2009),Ένας χωρισμός, 2011 (τα συνιστούμε ανεπιφύλακτα), και το παλιότερο Πυροτεχνήματα την Τετάρτη (δεν το έχουμε δει, αλλά έχουμε εμπιστοσύνη στην Τζία Γιοβάνη, και αντίρρηση καμιά).
Ο Φαραντί συνεχίζει την λαμπρή διαδρομή της Ιρανικής κινηματογραφικής παράδοσης των: Αμπάς Κιαροστάμι, του ζωγράφου που έβαλε το Ιρανικό σινεμά στον παγκόσμιο κινηματογραφικό χάρτη με τη Γεύση του Κερασιού το 1997 (Χρυσός Φοίνικας στις Κάννες, για το οδοιπορικό ενός «ιδανικού αυτόχειρα" σε αναζήτηση –έναντι αδράς αμοιβής–... νεκροθάφτη),Ματζίντ Ματζιντίμε τα τρυφερά Παιδιά του Παραδείσου (έφτασε το 1997 μέχρι τα Όσκαρ, καθώς παρακολουθεί το δράμα και την περιπέτεια του εννιάχρονου Αλί, όταν χάνει τα παπούτσια της μικρής αδελφής του, που τα μοιράζεται μαζί της εναλλάξ, πρωί-απόγευμα), Τζαφάρ Παναχί με Το Άσπρο Μπαλόνι (πρώτη του ταινία το 1995 κερδίζει Χρυσή Κάμερα στο Φεστιβάλ των Καννών, καταγράφοντας την αγωνία μιας εφτάχρονης, που πηγαίνοντας να αγοράσει ένα πρωτοχρονιάτικο δώρο χάνει τα χρήματά της).
Μόνο που στον Φαραντί οι τρυφερές ποιητικές εικόνες των ομοτέχνων του δίνουν τη θέση τους σε έναν σκληρό ρεαλισμό, με το προσωπικό δράμα να αποκαλύπτει τον σύγχρονο κονωνικό ιστό του Ιράν.
*
Η δεύτερη ταινία είναι το χολιγουντιανό Prisoners του Καναδού Ντενί Βιλνέβ, του συγκλονιστικού –θεατρικής καταγωγής– δράματος INCENDIES (2010),βασισμένου στο ομότιτλο έργο του Ουαζντί Μουαουάντ, εμπνευσμένου από τον εμφύλιο του Λιβάνου ('70 και '80), όπου δυο αδέρφια, μέσα από ένα επίπονο οδοιπορικό στη Μέση Ανατολή, ακολουθώντας την τελευταία επιθυμία της μητέρας τους, προσπαθούν να ξεδιαλύνουν το οικογενειακό τους παρελθόν.
Παιχτηκε το 2011 με τον τίτλο Μέσα από τις Φλόγες, και κατά την Μποτίλιαείναι από τις 10-15 καλύτερες ταινίες της τελευταίας πενταετίας.
*
Για τις υπόλοιπες δυόμισι ταινίες, ακούστε την Τζία και δεν θα χάσετε. Καλή... διασκέδαση.
Μποτίλια Στον Άνεμο
___________________________
ΜΕ ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ
* Το παρελθόν
Ο Αχμάντ επιστρέφει στο Παρίσι από την Τεχεράνη για να ολοκληρώσει τις διαδικασίες διαζυγίου με τη σύζυγό του Μαρί. Κατά την παραμονή του θα ανακαλύψει την καινούρια σχέση της με έναν Άραβα, τις διαρκείς συγκρούσεις με την κόρη της και μερικά καλά κρυμμένα μυστικά από το παρελθόν. IMDb
* Prisoners
Όταν η μικρή κόρη της οικογένειας Ντόβερ εξαφανίζεται, μαζί με εκείνη ενός φιλικού ζευγαριού, η αστυνομία προσπαθεί να βρει στοιχεία και υπόπτους. Γεμάτος αγωνία, ο Κέλερ Ντόβερ αποφασίζει να πάρει την υπόθεση στα χέρια του, περιπλέκοντας περισσότερο την υπό πίεση χρόνου υπόθεση. IMDb * Η... μισή ταινία: Νέα και όμορφη Ένας χρόνος από τη (διπλή) ζωή της 17χρονης μαθήτριας Ιζαμπέλ, η οποία εργάζεται και ως πόρνη. Ο θάνατος ενός από τους πελάτες της «στην αγκαλιά της», όμως, θα ξεκινήσει μια σειρά απρόβλεπτων αποκαλύψεων.
Από τον σκηνοθέτη των 8 Γυναικών, της Πισίνας και του πολύ καλού περσινού (2012) Το Αγόρι στο τελευταίο θρανίο. IMDb * Μια στάση πριν το τέλος
Η τελευταία μέρα της ζωής του Όσκαρ Γκραντ, ενός 22χρονου Αφροαμερικανού ο οποίος δολοφονήθηκε από αστυνομικό την Πρωτοχρονιά του 2009. IMDb * Οικογενειακή υπόθεση
Η Κορνέλια είναι μια ευκατάστατη και με υψηλές γνωριμίες Ρουμάνα αρχιτέκτονας, η οποία όταν ο γιος της σκοτώνει με το αυτοκίνητο ένα 14χρονο αγόρι θα κάνει τα πάντα για να μην τον αφήσει να πάει φυλακή. IMDb
ΤΑ ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ από το αθηνόραμα _________________________________
ΚΡΙΤΙΚΗ Τζία ΓΙΟΒΑΝΗ
*** Α. Οι εκκρεμότητες * ΑΣΓΚΑΡ ΦΑΡΑΝΤΙ Το παρελθόν
Πρώτη ταινία που ο άξιος Ιρανός σκηνοθέτης γυρίζει στη Γαλλία διατηρώντας όμως ένα ιρανικό άγγιγμα (touch) με το ρόλο του Αχμάντ. Η ταινία αντιπροσωπεύει αυτό που πρέπει να προσφέρει το συμβατικό σινεμά: Συγκίνηση, σουσπάνς, δόσιμο. Το αποτέλεσμα στέφεται με απόλυτη επιτυχία, η συγκίνηση δεν αποδυναμώνεται πουθενά και κανένα πλάνο δεν περισσεύει... Ακόμα και από τις πιο φλύαρες σεκάνς... Θεϊκό! Φιλμ ανθρωποκεντρικό που σπρώχνει τον θεατή να ανατρέξει στα δικά του μύχια ερωτήματα πάνω στον έρωτα, στο πένθος, στην προσήλωση... Ο σκηνοθέτης δεν «κρίνει» τους χαρακτήρες... Οπως και στο φιλμ «ΕΝΑΣ ΧΩΡΙΣΜΟΣ» ο κάθε ρόλος έχει τους δικούς του λόγους, όλοι υποφέρουν και γίνονται επιρρεπείς στην υιοθέτηση συμπεριφορών αδέξιων ή προκλητικών. Ολοι οι χαρακτήρες είναι «ψαγμένοι» και όλοι ανεξαιρέτως αντιμετωπίζονται με αξιοσημείωτη αίσθηση ισότητας. «ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ» είναι μια ταινία που το μέλλον της διαγράφεται λαμπρό...
Ακόμα και η ήσυχη και σπαρακτική εισαγωγική ενότητα που διαρκεί μια αιωνιότητα, σε γραπώνει όπως ένα θρίλερ... Μετά από 4 χρόνια χωρισμού, ο Ιρανός Αχμάντ προσγειώνεται από την Τεχεράνη στο Παρίσι. Η Γαλλίδα, πρώην σύζυγός του Μαρί, του ζήτησε να έρθει να υπογράψει τα χαρτιά διαζυγίου τους, μια που εκείνη επιθυμεί να επισημοποιήσει την καινούρια της σχέση με τον Σαμίρ - καίτοι ακόμα παντρεμένος με μια γυναίκα που βρίσκεται σε πολύμηνο κώμα μετά από απόπειρα αυτοκτονίας. Η Μαρί φιλοξενεί τον Αχμάντ στο σπίτι της στοSevran, όπου ζει με τις δυο της κόρες από προηγούμενο γάμο, και τον μικρό γιο του Σαμίρ. Η ατμόσφαιρα δεν είναι ήρεμη, η σχέση της Μαρί με τη μεγάλη της κόρη Λουσί είναι εμφανώς συγκρουσιακή. Ο Αχμάντ με ψυχραιμία προσπαθεί να συμβάλει στη βελτίωση των σχέσεων μάνας / κόρης, τραβώντας σιγά σιγά το πέπλο που αποκαλύπτει ένα μυστικό από το παρελθόν... Τα θαμμένα μυστικά βγαίνουν στην επιφάνεια... Γιατί η γυναίκα του Σαμίρ βρίσκεται σε πολύμηνο κώμα μετά από απόπειρα αυτοκτονίας; Τι μπορεί να πει κανείς για την εξέγερση της έφηβης Λουσί;
Η Μαρί ξανάφτιαξε τη ζωή της. Ο Αχμάντ επιστρέφει, ζώντας ακόμα μέσα στην κρυφή ελπίδα να τα ξαναφτιάξει μαζί της... Αλλά όπως πάντα, τίποτα δεν γίνεται όπως θα ήθελε κανείς...
Ο Φαραντί, πιστός στα προηγούμενα φιλμ του, υφαίνει ένα αξεμπέρδευτο πεδίο έντασης. Εδώ πρόκειται για έγχυση παρελθόντος στο εσωτερικό του ενεστώτα χρόνου, πρόκειται για μια διογκωμένη φούσκα από πράγματα που δεν λέγονται. «ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ» καταμετράται στα συναισθηματικά του θρίλερ, όπως τα «ΠΥΡΟΤΕΧΝΗΜΑΤΑ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ» και το «ΤΙ ΑΠΕΓΙΝΕ Η ΕΛΛΙ». Όλα τους εγγράφονται σε μια ρεαλιστική παράδοση που διασταυρώνεται μέσα από εκλεκτικές συγγένειες με τον κόσμο του Κλοντ Σοτέ και του Μορίς Πιαλά. Ο σκηνοθέτης βαδίζει στα χνάρια του προγενέστερου έργου του. Στηρίζεται σε ένα σενάριο «συρταρωτό», στην αριστοτεχνική διεύθυνση των ηθοποιών και της αφήγησης, όπως επίσης στο «εκτός πλάνου» πεδίο και σε «αυτό που δεν λέγεται»... Η σκηνοθεσία του Φαραντί συνιστά απόσταγμα ακρίβειας που βγαίνει από τα μύχια του δράματος των στενών σχέσεων. Δυο χρόνια μετά το «ΕΝΑΣ ΧΩΡΙΣΜΟΣ», ο σκηνοθέτης φθάνει σε μια σπάνια όσμωση: Κρατιέται συνεχώς στην κορυφή των συναισθημάτων, ποτέ δεν τα ρίχνει σε ηπιότητα ή σε δυσφορία.
Στην τελευταία του ταινία πραγματοποιεί ενδοσκόπηση των θεμάτων που σχετίζονται με την κατηγορία των «σύνθετων οικογενειών». Προσπάθεια δοσμένη με αποφασιστικότητα και συναισθηματική φινέτσα. Η ιδιοφυΐα του Φαραντί συνίσταται στο ότι φροντίζει να αποφεύγει συστηματικά τις παγίδες που στήνει το Παρίσι, ιδωμένο από την οπτική ενός ξένου. Η ευφυΐα του διακρίνεται από την κομψή προσέγγιση της αφήγησης που γλιστρά στην καρδιά ενός πολιτισμού, στις συνήθειες και στους τύπους των διαπροσωπικών σχέσεων, που δεν είναι οικείες στον σκηνοθέτη, αλλά και από τη γοητευτική αποκρυπτογράφηση καταστάσεων και χαρακτήρων, οι βεβαιότητες των οποίων κατακρημνίζονται από τις αποκαλύψεις που σκάνε σα βραδυφλεγείς βόμβες. Αξιοσημείωτο είναι επίσης ότι το κεντρικό ψέμα - που προκαλεί την αυτοκτονία της συζύγου του Σαμίρ - ανατίθεται στον πιο δευτερεύοντα κοινωνικά χαρακτήρα.
Οι ηθοποιοί, μεγάλοι και μικροί, αξιέπαινοι. Οι μαρκαρισμένοι χαρακτήρες με τις τόσες αποχρώσεις βρίσκονται στον αντίποδα του μανιχαϊσμού (κανείς δεν είναι μόνο καλός ή μόνο κακός). Η Μπερενίς Μπεζό στο ρόλο της Μαρί, ρόλος που αρχικά προοριζόταν για την Μαριόν Κοτιγιάρ, δεν έχει υπάρξει καλύτερη. Εμφανίζεται μεταμορφωμένη, σαν να φωτίζεται εσωτερικά και μοιάζει με Ιρανή στην εξορία. Ο Φαραντί, όπως όλοι οι μεγάλοι, φέρνει μέσα του και μαζί του τον «κόσμο» του. Στο έργο του, με αυτή την περίεργη αύρα μελαγχολίας, τίποτα δεν αλλάζει ουσιαστικά.Λίγο τον νοιάζουν οι τόποι, οι γλώσσες, οι πόλεις γιατί είναι στα ανθρώπινα όντα που εστιάζει, πάντα στα ίδια, κάτω από τις μάσκες... Ο σκηνοθέτης κλίνει προς τις ηθικές αφηγήσεις όπου οι χαρακτήρες τίθενται πάντα ενώπιον των ευθυνών τους ενώ στιλιστικά βελτιώνεται συνεχώς μέσα από την πραγματική «λιτότητα»...
Ο Καναδός - από το γαλλικό Μοντρεάλ - κινηματογραφιστής Ντενί Βιλνέβ, που προτάθηκε για Οσκαρ για το δράμα του«INCENDIES», κατάφερε να βάλει... πόδι στο Χόλιγουντ που του ανέθεσε τη σκηνοθεσία του αστυνομικού θρίλερ «PRISONERS». Μπορεί η πρώτη του αυτή αγγλόφωνη ταινία να πάσχει από έλλειμμα ουσιαστικής προσωπικότητας, αλλά ο σκηνοθέτης υπογράφει ένα δυόμιση ωρών θρίλερ που αντέχει στη σύγκριση με θαυμαστά επιτεύγματα του είδους, προσφέροντας καταπληκτική δραματική δυναμική, τόσο που ο θεατής να παρακολουθεί με σφίξιμο στο στομάχι τους μαιάνδρους μιας δύσβατης έρευνας, και τον παράλληλο πόνο των οικογενειών... Η δράση τοποθετείται κάπου στα προάστια της Βοστόνης, σε μικροαστικές περιοχές που ταλανίζονται από την ύφεση, το φόβο και κάθε είδους «αδυσώπητα» στοιχεία. Σημαντικό το ότι οι χωμάτινα καφέ και πέτρινα γκρίζες εικόνες του Βιλνέβ έχουν την ιδιότητα να χαράσσονται βαθιά σε μια κινηματογραφόφιλη μνήμη...
Δυο νεαρές οικογένειες γιορτάζουν μαζί το «Thanksgiving», τα προεόρτια των Χριστουγέννων. Οσο οι μεγάλοι πίνουν και συζητούν στο καθιστικό, οι δυο μικρές κόρες των αντίστοιχων οικογενειών βγαίνουν να παίξουν έξω. Και εξαφανίζονται... στο χειμωνιάτικο υγρό απογευματινό τοπίο, το βυθισμένο στην απειλητική ομίχλη. Οι γονείς που τις αναζητούν, εντοπίζουν έναν ύποπτο, ένα καθυστερημένο πνευματικά νεαρό γείτονα που έχει παρκάρει το «κάμπερ» του εκεί κοντά. Ο νεαρός ανακρίνεται από την Αστυνομία αλλά αφήνεται ελεύθερος. Ο πατέρας της μιας μικρής, τρελός από τον πόνο, δεν μπορεί να πειστεί ότι ο νεαρός είναι αθώος και χρησιμοποιεί κάθε μέσο για να τον κάνει να ομολογήσει...
Ο σκηνοθέτης αποδεικνύεται άριστος στην καθοδήγηση των ηθοποιών που δίνουν ερμηνείες εξαίρετες. Επικεφαλής τους ο Χιου Τζάκμαν στο ρόλο του απελπισμένου, αλκοολικού σε αποτοξίνωση, πατέρα με το υπόγειο του σπιτιού του φτιαγμένο λες για πυρηνικό καταφύγιο και με τα φρύδια του να σμίγουν συνεχώς από την ένταση που τον δέρνει ανελέητα. Ωστόσο, οι όλο και πιο αποτρόπαιες ενέργειες αυτού του απελπισμένου πατέρα έρχονται σε αντίθεση με το πνεύμα του τοπικού επιθεωρητή της Αστυνομίας, ρόλο που υποδύεται λαμπρά ο Τζέικ Τζιλενχάαλ. Πρόκειται για έναν ενδιαφέροντα χαρακτήρα, με μαύρους κύκλους γύρω από τα μάτια που συνεχώς ανοιγοκλείνουν λόγω νευρικού τικ και με κακοφτιαγμένα τατουάζ... Ο αστυνομικός όμως αυτός, ποτέ του δεν έχασε υπόθεση...
Η έντονη αντίθεση ανάμεσα στους δύο άνδρες και το χάσμα ανάμεσα στο τι ο καθένας τους αντιπροσωπεύει και τι προτίθεται να κάνει, τροφοδοτεί μια συναρπαστική ένταση ηθικής τάξης.
Το θρίλερ του Βιλνέβ δε στηρίζεται τόσο στις απρόσμενες ανατροπές, όσο στη γερή οικοδόμηση μιας μόνιμης αίσθησης φόβου που παραμένει, παρά το γεγονός ότι διάφοροι εμφανίζονται και πάραυτα εξαφανίζονται από τον κατάλογο των υπόπτων.
Ο Βιλνέβ σκιτσάρει το πορτρέτο μιας κοινωνίας στραγγισμένης από κάθε ελπίδα και αισιοδοξία, γεμάτης φόβο και καχυποψία. Κι όταν το μυστήριο τελικά λυθεί δεν έχει επέλθει καμιά αίσθηση κάθαρσης... Ετσι πρέπει... κι εδώ ακριβώς βρίσκεται η δύναμη της ενδιαφέρουσας αυτής ταινίας...
Παραγωγή: ΗΠΑ (2013). Τζία Γιοβάνη ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, 10/10/2013 IMDb
______________________________________________
Β. Στις πέντε, οι δυόμισι!
*
Αξιόλογη μπορεί να θεωρηθεί η τρέχουσα βδομάδα (17-24/102013) όταν από τις πέντε νέες πρεμιέρες οι δυόμισι είναι σημαντικές! Το μισό πηγαίνει στην ταινία του Φρανσουά Οζόν «ΝΕΑ ΚΑΙ ΟΜΟΡΦΗ»... Εκπληκτική η «γραφή» της ρουμάνικης «ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΥΠΟΘΕΣΗ». Χαμηλού κόστους ακτινογραφία της ελευθερίας, των δικαιωμάτων και της ισότητας, που προσφέρει η καπιταλιστική παλινόρθωση στους μη προνομιούχους «υπηκόους». Πολύ δυνατή –παρά τις ενστάσεις που θα μπορούσε να προβάλλει κάποιος για αφηγηματική χειραγώγηση–η αμερικάνικη «ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΠΡΙΝ ΤΟ ΤΕΛΟΣ» με μια ιστορία που θα μπορούσε, τις εποχές της μετωπικής επίθεσης του συστήματος, να συμβεί στον καθένα από μας, στον άσπιλο κι αγγελικό δυτικό βέβαια, κόσμο...
_____________________
ΦΡΑΝΣΟΥΑ ΟΖΟΝ Νέα και όμορφη
Ή, η διπλή ζωή της Ιζαμπέλ. Η 14η ταινία του Φρανσουά Οζόν κολυμπά σε βαθιά νερά με το πορτρέτο της πανέμορφης, αινιγματικής 17χρονης - από καλοβαλμένη αστική οικογένεια - που εκπορνεύεται. Η ιστορία της ταινίας κινείται στο πλαίσιο των τεσσάρων εποχών του χρόνου υπό τις μελωδίες τεσσάρων αισθαντικών τραγουδιών με τη μελαγχολική φωνή της Φρανσουάζ Αρντί, για ουτοπικούς εφηβικούς έρωτες... Μέσα από το εύκολο αυτό αφηγηματικό σύστημα και από την οπτική του μικρού αδελφού της πρωταγωνίστριας, η ταινία που με σχετικό αμοραλισμό προτάσσει μια εύθραυστη αλλά ταυτόχρονα αισθησιακή σεξουαλικότητα, αφήνει τη γεύση ενός έργου ημιτελούς παρά το γεγονός ότι ο Οζόν δίνει ένα προφανές κλειδί ανάγνωσης (απουσία του πατέρα, άνδρες ηλικιωμένοι), τόσο όμως ισχνό που αισθάνεται κανείς ότι ουδόλως προσεγγίζει ή κάνει νύξη για το ουσιαστικό πώς και γιατί η Ιζαμπέλ εκδίδεται...
Η ομορφιά της Ιζαμπέλ, που θυμίζει την εκπληκτική Λετίσια Καστά στα νιάτα της, κατακλύζει την οθόνη. Εφηβη, όμορφη και αχόρταγη, ποτισμένη από τη μελαγχολία της δύσκολης ηλικίας, την εύκολη απογοήτευση και την αηδία για την υποκρισία του κόσμου των μεγάλων. Βυθισμένη στη μυστικότητα και την παρανομία, έννοιες εγκατεστημένες στο επίκεντρο της ιστορίας.
Η Ιζαμπέλ είναι μια «συνηθισμένη» 17χρονη που όμως δε θέλει να αισθάνεται πια έφηβη, ιδιαίτερα μετά από την πρώτη ερωτική της εμπειρία - που αποζήτησε η ίδια - και την παταγωδώς απογοητευτική αποτυχία της, που την έσπρωξε στο να σταματήσει να «ονειρεύεται»... Τώρα πια εκφράζει επιθυμίες ενήλικης... Επιστρέφοντας το φθινόπωρο στο Παρίσι από τις καλοκαιρινές διακοπές, θα ανακαλύψει στο ιντερνέτ ένα σπουδαίο, ζωτικό γι' αυτήν ενδιαφέρον... Της δίνεται η ευκαιρία να δουλεύει σαν πόρνη με εργαλείο το διαδίκτυο, να κλείνει πελάτες και ταρίφα... Μέχρι την ώρα που γονείς και περίγυρος ανακαλύπτουν με τι ασχολείται η έφηβη...
Ο επιτηδευμένος ρεαλισμός του Οζόν δεν περιλαμβάνει επικρίσεις, κλισέ ή ηδονοβλεψία. Ταλαντεύεται συνεχώς ανάμεσα στο «ελαφρό» και το «σοβαρό», στην εγγύτητα και την απόσταση. Η ταινία υιοθετεί έναν επίπεδο, μονοσήμαντο τόνο, που συνάδει με τη δεδηλωμένη πρόθεση του σκηνοθέτη, την πλήρως ελεγχόμενη αλλά γεμάτη ασάφεια. Ο Οζόν δεν προβάλλει τη «θέση» του, δεν κάνει νύξεις για τυχόν αιτίες που οδήγησαν στην απόφαση της Ιζαμπέλ -που δεν ψάχνει λεφτά ή σεξουαλική ικανοποίηση- αλλά προτάσσει μια κατάσταση και αναπτύσσοντας τις ηθικές -και όχι μόνο- επιπτώσεις, αφήνει στο θεατή την «ταξινόμηση»... Κάτι, που αναμφισβήτητα καθιστά την ταινία αμφιλεγόμενη μεν, «προβοκάτορα» συζητήσεων δε...
Η σκηνοθεσία του Οζόν που αποφεύγει τις παγίδες της ηδονοβλεψίας, είναι ψυχρά διακριτική, ευαίσθητη και χωρίς πάθος ουδέτερη, με μια ακρίβεια που προσδιορίζει την αποδοτικότητα... Η κάμερά του καρφώνει την Ιζαμπέλ με κομψότητα -τις στιγμές που είναι λιγότερο μυστήριο και περισσότερο πρόκληση, λιγότερο αινιγματική και περισσότερο επιθυμητή- δεν τη «χτυπά», δεν αναζητά τη λάμψη ή τη ρήξη. Παρά ταύτα, διατρέχει τον κίνδυνο όλο αυτό το μορφικό κατασκεύασμα να εκληφθεί ως «προσποιητό», παρότι ο σκηνοθέτης ξέρει όσο λίγοι, να δημιουργεί ατμόσφαιρα. Η ταινία, που μοιάζει να κοιτάζει τον εαυτό της από απόσταση -σαν την Ιζαμπέλ όταν η ίδια κάνει έρωτα στην παραλία- ουδέποτε πέφτει στην υπερβολή ή τη χυδαιότητα.Βέβαια, τον Οζόν τον έχουμε γνωρίσει πολύ πιο κακόβουλο, τολμηρό και αιχμηρό στην κοινωνική του κριτική.
Ο σκηνοθέτης δεν εικονογραφεί το πορτρέτο μιας γενιάς, ούτε κάνει μια ταινία με θέμα την πορνεία των σπουδαστριών. Πρόθεσή του μάλλον ήταν να «παίξει» με μια γαλήνια αδιαφάνεια ανάμεσα στο θεατή και αυτό το γοητευτικό πλάσμα της οθόνης, με μια ταινία που πήρε μέρος στο διαγωνιστικό τμήμα του τελευταίου φεστιβάλ των Καννών. Η χάρη της πρωταγωνίστριας, το χαμόγελο και η τόλμη της δεν στάθηκαν όμως αρκετά για να της χαρίσουν την πρωτιά ανάμεσα στις πρωτοεμφανιζόμενες στάρλετ, γιατί, για κακή της τύχη, στο φετινό φεστιβάλ υπήρξε συνωστισμός «Λολίτων», πιο επιθετικών και «έτοιμων για τα πάντα» από την Μαρίν Βακτ. Αυτές τις «Λολίτες» θα τις δούμε στο τέλος του μήνα στη «ΖΩΗ ΤΗΣ ΑΝΤΕΛ»...
Ο τίτλος της ταινίας «ΝΕΑ ΚΑΙ ΟΜΟΡΦΗ» παραπέμπει στο κοριτσίστικο περιοδικό «Jeune & jolie», δυο επίθετα που κολλάνε γάντι στην πανέμορφη Ιζαμπέλ...
Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του μαύρου Ράιαν Κούγκλερ ανοίγει με ένα θολό και κουνημένο βίντεο - τραβηγμένο με κινητό - στο οποίο αποτυπώνονται οι τελευταίες δραματικές στιγμές της ζωής του 22χρονου μαύρου Αμερικανού, πεσμένου στο έδαφος με χειροπέδες στα χέρια, Οσκαρ Γκαντ, πριν την εν ψυχρώ δολοφονία του από λευκό αστυνομικό, τις πρώτες ώρες της Πρωτοχρονιάς του 2009, στην πλατφόρμα του προαστιακού τρένου, στο σταθμό Φρουτβέιλ. Και αυτό είναι ο πρωτότυπος τίτλος της ταινίας «FRUITVALESTATION». Ο πυροβολισμός που ακούγεται, που σταματά την ανάσα και μαυρίζει την οθόνη, σηματοδοτεί την αρχή της φλας μπακ αφήγησης, της δραματοποιημένης αναπαράστασης, της τελευταίας μέρας του νεαρού «μάρτυρα»...
Ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Κούγκλερ δένει μαζί μικρές σκηνές και φτιάχνει ένα σύνθετο πορτρέτο ενός ιδιότροπου Οσκαρ που προσπαθεί να βάλει τη ζωή του στο σωστό δρόμο. Ουδόλως ενδιαφέρει αν το θύμα όντως ήταν ή δεν ήταν όπως περιγράφεται, μια που πρόκειται για ταινία μυθοπλασίας βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα. Ομως, δεν θα έπρεπε αυτή η απλοϊκή επιλογή του σκηνοθέτη να μας οδηγήσει σε συναισθηματική χειραγώγηση μόνο και μόνο γιατί ο ήρωας ήταν καλό παιδί. Η αμερικανική αυτή «φυλετική» τραγωδία προστίθεται σε χιλιάδες παρόμοιες και αποκαλύπτει ότι «το καζάνι σιγοβράζει» σε έναν τόπο που κυοφορεί αναταραχές. Η καθημερινότητα διαγράφει τροχιά έκρηξης, φορτισμένη από την ταξική ανισότητα της κοινωνίας, τις φυλετικές διακρίσεις, τις θρησκευτικές αιρέσεις κάθε λογής κι απόχρωσης. Οι συγκρούσεις λες και είναι έτοιμες να ξεσπάσουν από στιγμή σε στιγμή και, στην κυριολεξία, από την ελαχιστότατη αφορμή. Η πλειοψηφία των λευκών και των πλούσιων φροντίζει να αναπαράγει σενάρια καταστροφής που κάνει το φυλετικό φόβο να μεγαλώνει. Η υπόθεση Ρόντνεϊ Κινγκ στο Σίμι Βάλεϊ απέδειξε ότι υπάρχουν άνθρωποι στην Καλιφόρνια που θεωρούν ότι το καθήκον της αστυνομίας για την αποκατάσταση της τάξης ισούται με την προστασία των λευκών από τους μαύρους.
«Μισούν τους λευκούς. Αυτό είναι!», ανέφερε κάπου μια ηλικιωμένη λευκή, προσθέτοντας ότι κάθε φορά που αντικρίζει έναν μαύρο στη γειτονιά της, την καταλαμβάνει παρανοϊκή υστερία... Η ίδια υστερία που κατέλαβε τους αστυνομικούς που βλέπουμε στην ταινία... Στις ΗΠΑ υπάρχουν πολλά Σίμι Βάλεϊ. Έρευνα της εποχής των ταραχών του Λος Αντζελες έδειξε ότι περισσότεροι από τους μισούς μη μαύρους κατοίκους της χώρας θεωρούν ότι οι αφροαμερικανοί είναι λιγότερο έξυπνοι από τους λευκούς. Σύμφωνα με την ίδια έρευνα, το 78% των ερωτηθέντων είχαν την πεποίθηση ότι οι μαύροι προτιμούν να ζουν από τα κοινωνικά επιδόματα. Η άποψη λοιπόν της πλειοψηφίας καταγράφεται ευκρινώς: Οι αφροαμερικανοί συνιστούν βάρος για τις ΗΠΑ τόσο πνευματικό όσο κοινωνικό και οικονομικό. Η συγκεκριμένη άποψη εισάγει με τη σειρά της ανατριχιαστικές προοπτικές για τον μαύρο πληθυσμό όταν το μεγαλύτερο τμήμα των συμπατριωτών τους, των λευκών, τους αντιμετωπίζει σαν βάρος.
Τίποτα θεαματικό δεν υφίσταται στην προσέγγιση του Κούγκλερ. Ούτε και η ταινία του είναι φανταχτερή και πρωτότυπη. Πρόκειται για ένα προσεκτικής παρατήρησης πορτρέτο των «μεσαίων» και φτωχών στρωμάτων των πληθυσμών -σε χειρότερη θέση από τους ταξικά αντίστοιχους λευκούς γιατί είναι μετανάστες ή μαύροι- και την οξεία αίσθηση της αδικίας που διέπει τους έγχρωμους αδικημένους πληθυσμούς, που με τη σειρά τους απαντούν και αυτοί ρατσιστικά. Η θέση του δημιουργού της ταινίας δείχνει να ταλαντεύεται ανάμεσα στις θέσεις που πρέσβευε ο γοητευτικός μαύρος ηθοποιός Μπιλ Κόσμπι ως γιατρός Χάξταμπλ σε δημοφιλέστατο τηλεοπτικό σίριαλ -που προβαλλόταν κάποια (πολλά) χρόνια πριν- και οι ταινίες του σκηνοθέτη Σπάικ Λι. Ο γιατρός Χάξταμπλ συνιστά σύμβολο του ονείρου των λευκών, για έναν μαύρο πληθυσμό οικονομικά αυτοδύναμο, που να αντιγράφει αναντίρρητα και να ευθυγραμμίζεται πλήρως με τον «καπιταλιστικό» τρόπο ζωής. Στην ταινία «Ο ΠΥΡΕΤΟΣ ΤΗΣ ΖΟΥΓΚΛΑΣ», ο Σπάικ Λι αντιπαραθέτει μια σιωπηλή πολεμική στον ειδυλλιακό οικογενειακό πυρήνα του Κόσμπι. Ο μαύρος ήρωας στην ταινία του Λι εγκαταλείπει τη σύζυγο και την κόρη του για μια λευκή γυναίκα. Ομως, δεν περνά πολύς καιρός κι η σχέση τους καταρρέει κάτω από το βάρος των προκαταλήψεων που τους περιβάλλουν. Κατά τη ροή της αφήγησης ο Λι αποκαλύπτει το ψέμα για το αμερικάνικο «χωνευτήρι».
Ο Κόσμπι και ο Λι εκπροσωπούσαν διαφορετικές τάσεις του κινήματος των δικαιωμάτων του πολίτη. Πίσω από τον Κόσμπι βρίσκεται ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ που ονειρευόταν «πέρα από το ρατσισμό», οραματιζόμενος μια φιλελεύθερη γη της επαγγελίας. Ο Λι έχει αφετηρία τον Μάλκομ Χ και τους Μαύρους Πάνθηρες, που αντιλαμβάνονται το ρατσισμό σαν συστατικό στοιχείο της φύσης του αμερικανικού καπιταλισμού. Πάλευαν διαφυλάσσοντας την ιδιαιτερότητά τους και ορθώνοντας το στρατευμένο τους ανάστημα, με την πεποίθηση ότι το κυρίαρχο σύστημα πρέπει να καταλυθεί και να αντικατασταθεί από κάποιο «άλλο», προϋπόθεση για να μπορέσουν μαύροι και λευκοί να ζήσουν μαζί.
Κι όπως συνέβη με την περίπτωση του μαύρου Ρόντνεϊ Κινγκ το 1992 -όταν η αθωωτική απόφαση του δικαστηρίου για τους τέσσερις αστυνομικούς που τον «σκότωσαν» κυριολεκτικά στο ξύλο όταν βρέθηκε να οδηγεί πιωμένος, προκάλεσε τις πολυήμερες, αιματηρές ταραχές στην ευρύτερη περιοχή- έτσι και η δολοφονία του Γκραντ γρήγορα πήρε διαστάσεις πολιτικού γεγονότος. Να τη δείτε!
Μητρότητα και εξουσία στην εποχή της καπιταλιστικής παλινόρθωσης στη Ρουμανία. Ο σκηνοθέτης -γεννημένος το 1975- φέρνει στο φως όλη την υποκρισία, τεκμηριώνοντας σε χοντρές γραμμές το αναγνωρίσιμο πλέον πλέγμα στο οποίο οφείλει τη λειτουργία του το «σύστημα», πλέγμα ποικιλόμορφης χειραγώγησης που στήνει για να εξυπηρετείται η αστική τάξη, μέσα από μια ιστορία ταξικής αντιπαράθεσης, στην ίντριγκα της οποίας χωρούν τα πάντα, ακόμα και οικογενειακές ή και πολύ «προσωπικές» περιπτώσεις. Η ταινία συνιστά ένα ενοχλητικό, σχεδόν κυνικό μωσαϊκό, χωρίς ψευδαισθήσεις, που ξεδιπλώνει το πνεύμα της σύγχρονης πάλης των τάξεων. Η πλήρης αναισθητοποίηση των συναισθημάτων -εδώ συνέπεια ενός μοιραίου λάθους- ανήκει στην κατανομή των προτεραιοτήτων στην καπιταλιστική κοινωνία. Η ταινία μπορεί να καταλήγει με κάποιο φαινομενικό «άνοιγμα» προς έναν επιφανειακό ανθρωπισμό που όμως με τίποτα δεν μπορεί να σημαίνει «λύτρωση».
Ταινία, που δικαίως βραβεύτηκε με τη «Χρυσή Αρκτο» καλύτερης ταινίας και το βραβείο FIPRESCI στο φετινό φεστιβάλ του Βερολίνου, και εστιάζει στη σχέση μιας αστής μητέρας με τον 34χρονο μοναχογιό της, ο οποίος ένα βράδυ προκάλεσε θανατηφόρο αυτοκινητικό δυστύχημα, παρασύροντας ένα 14χρονο αγόρι από τις φτωχές περιοχές που διέσχιζε τον αυτοκινητόδρομο.
Η ταινία σε όλο της το μήκος και πλάτος ασχολείται με τη αστή μητέρα -μια γυναίκα με υψηλές κοινωνικές και πολιτικές γνωριμίες- που προσπαθεί να απαλλάξει από την κατηγορία της ανθρωποκτονίας εξ αμελείας το γιο της χρησιμοποιώντας -με κυνική αλαζονεία- όλα τα θεμιτά, αλλά κυρίως αθέμιτα μέσα.
Η ταινία του Νέτζερ που πάλλεται από ένταση, αποκαλύπτει, σε πρώτο επίπεδο, τη χυδαιότητα και την υποκρισία της κυρίαρχης τάξης, θέση που δεν έχει ανάγκη από σκηνοθετικές δεξιοτεχνίες ώστε να γίνει όχημα η ιδέα. Η σκηνοθεσία είναι «στεγνή» και επικεντρωμένη στο μικρόκοσμο της 60χρονης μητέρας του θύτη Κορνέλια (εκπληκτική όντως η ερμηνεία της Λουμινίτσα Γκεοργκίου) και στη διάτρητη από μικροπρεπείς ίντριγκες -που η ίδια θεωρεί αυτονόητες- και υπεκφυγές, καθημερινότητά της. Κι όλ' αυτά, γιατί η κοινωνική της θέση, της επιτρέπει να τα κάνει...
Η ρουμάνικη αυτή ταινία που χλευάζει την «ισότητα των πολιτών» στην αστική δημοκρατία, είναι ένα ολοκληρωμένο έργο, ισορροπημένο και ιδιαίτερα ενδιαφέρον, που παίζει με την αργή ανάπτυξη του πάθους και της δραματικότητας. Στο πλαίσιο της σάπιας από διαφθορά καπιταλιστικής κοινωνίας, μπαίνει στο μικροσκόπιο η οικουμενική φιγούρα της μητέρας, μέσα από δύο μάνες που έχασαν τα παιδιά τους. Η αστή μάνα «χάνει» το γιο της που τον θεωρεί ιδιοκτησία της και η φτωχή μάνα χάνει όντως το παιδί της που παθαίνει από το καπρίτσιο του πλούσιου με «Audi» να προσπεράσει μια «Mercedes» με 140 χλμ./ώρα.
Μετά το διάλειμμα η ταινία μοιάζει να αλλάζει πορεία. Χάνει τον έντονα κοινωνικό της χαρακτήρα και μπαίνει σε πιο προσωπικές ατραπούς για να μπορέσει μέσα από ένα απρόσμενο φινάλε που αδυνατίζει όλο το εγχείρημα, να μπει σε οικουμενικά θέματα του τύπου: συγχώρεση, αποδοχή, κατανόηση...
Πρόκειται για ένα σινεμά θεοζώντανης, καταπληκτικής γραφής που πατά στη συμβατική έκφραση για να απογειωθεί... παρά το γεγονός ότι η κάμερα στον ώμο που κινείται με γρήγορους ρυθμούς και το απότομο, αποφασιστικό μοντάζ, λίγο ...ζαλίζει. Μην τη χάσετε!
Βλέπε κι άκου: Ο Δημήτρης Κουτσούμπας στο ΜΕGΑ (ΒΙΝΤΕΟ) και στο Radio Hellas της Μελβούρνης (AUDIO)
«Ούτε τα μικρά παιδιά δεν πιστεύουν σήμερα ότι μια χώρα ή η ΕΚΤ, ή η Κομισιόν θα δεχτεί κούρεμα χρέους και μάλιστα τόσο μεγάλο που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να απαιτήσει νέα αντιλαϊκά μέτρα που πάλι θα τα πληρώσει ο ελληνικός λαός»
*
Η συνέντευξη του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στο ΜΕGΑ
***
Η συνέντευξη του Δ. Κουτσούμπα στο Radio Hellas της Μελβούρνης
*
Διαβάστε τη συνέντευξη στο ΜΕGΑ
Ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας έδωσε το πρωί συνέντευξη στην εκπομπή "MEGA Σαββατοκύριακο" και στους δημοσιογράφους Ι. Χασαπόπουλο και Μ. Αναγνωστάκη. Ακολουθεί ολόκληρο το κείμενο της συνέντευξης.
Η κυβέρνηση δείχνει ότι πιέζεται πάρα πολύ από την τρόικα, ότι έρχονται καινούργια μέτρα. Ο κ. Σαμαράς λέει ότι αν πιέσουν για νέα μέτρα η βουλή δεν μπορεί να τα ψηφίσει και πάμε σε εκλογές. Εσείς πιστεύετε ότι θα υπάρχουν νέα μέτρα;
«Σίγουρα θα υπάρξουν νέα μέτρα. Με οποιεσδήποτε προτάσεις και εκδοχή διαχείρισης της κρίσης και από τη μεριά της κυβέρνησης και από τη μεριά των εταίρων, της ΕΕ, του ΔΝΤ και της ΕΚΤ αλλά και από τις προτάσεις που είναι μείγμα όλων αυτών αλλά και άλλων κομμάτων της αντιπολίτευσης όπως της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Όλες αυτές οι εκδοχές που παρουσιάζονται ως προτάσεις για την αντιμετώπιση του χρέους, των ελλειμμάτων, του δημοσιονομικού κενού θα έχουν οπωσδήποτε και νέα μέτρα. Η συζήτηση γίνεται για το τι είδους μέτρα θα είναι, για το χρόνο που θα παρθούν αλλά σίγουρα ο λαός μας θα υποφέρει ξανά. Δεν έχουμε φτάσει στο τέλος. Άλλωστε πολλά μέτρα, αυτά που έχουν ψηφιστεί με αντιλαϊκούς νόμους και αφορούν τον ελληνικό λαό, κάθε λαϊκή οικογένεια δεν έχουν μπει ακόμη στην πράξη. Τώρα αρχίζουν και τα νιώθουμε στην τσέπη μας και μέσα στη ζωή μας».
Δηλαδή οι ευρωπαίοι και η τρόικα δεν θα μας αφήσουν να βγούμε από το μνημόνιο;
«Δεν είναι θέμα αν θα υπάρξει μνημόνιο. Γίνεται μια συζήτηση και σε επίπεδο ΕΕ και ανάμεσα στην κυβέρνηση. Μπορεί να μην ονομαστεί μνημόνιο, η ουσία του όμως θα παραμείνει. Θα είναι νέα αντιλαϊκά μέτρα. Έχει φορτιστεί αρνητικά ακόμη και η ονομασία του μνημονίου και ο λαός δικαιολογημένα είναι κουμπωμένος απέναντι σ’ αυτό. Βεβαίως μπορεί να αλλάξει, αλλά θα είναι αντιλαϊκά μέτρα. Για παράδειγμα οι ιδιωτικοποιήσεις βασικών δημοσίων οργανισμών και επιχειρήσεων του ευρύτερου δημόσιου τομέα θα συνεχίσουν, θα μπουν στη ζωή, θα γίνουν. Ήδη δρομολογούνται στα ΕΑΣ και στη ΛΑΡΚΟ και σε μια σειρά άλλους τομείς, αναδιαρθρώσεις που αφορούν το δημόσιο. Όπως και απολύσεις θα γίνουν. Και στις αγορές να βγούμε τα μέτρα θα είναι σε πλήρη ισχύ και πάλι νέα μέτρα θα παρθούν. Γιατί βγαίνω στις αγορές τι σημαίνει; Σημαίνει ότι θέλω να ενισχύσω την κερδοφορία των μονοπωλίων – από τη μεριά της κυβέρνησης, της ΕΕ και των εταίρων, των αστικών κομμάτων της αστικής διαχείρισης. Αυτή είναι η βασική κατεύθυνση και γραμμή, να ενισχύσουν την κερδοφορία των μονοπωλιακών ομίλων ώστε να γίνει ανταγωνιστικός ο ένας σε σχέση με τον άλλον ώστε να βγει στις αγορές και να έχει κέρδη. Για το λαό αυτό δεν θα σημαίνει όχι μόνο απολύτως τίποτα, αλλά νέα βάρβαρα αντιλαϊκά μέτρα».
Διαπίστωσα ότι μιλάτε για την κυβέρνηση και την αξιωματική αντιπολίτευση αμέσως μετά, βάζοντας και τους δύο αυτούς πόλους ότι οποιαδήποτε πολιτική τους εμπεριέχει νέα μέτρα και βάλατε μέσα και την αντιπολίτευση. Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως κρατάει μια αντιμνημονιακή πολιτική, λέει ότι θα καταργήσουν το μνημόνιο, εσείς γιατί λέτε ότι έχουν την ίδια τακτική και λέτε ότι και με τους μεν και με τους δε, θα έχουμε μέτρα.
«Φυσικά η κυβέρνηση και η αξιωματική αντιπολίτευση δεν ταυτίζονται. ΝΔ – ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ δεν ταυτίζονται στις θέσεις και στις απόψεις ακόμη και στις επιμέρους προτάσεις που έχουν. Στη βασική κατεύθυνση είναι στην ίδια γραμμή και να εξηγήσω γιατί. Ποια είναι η πρόταση της κυβέρνησης αυτή τη στιγμή στις διαπραγματεύσεις; Είναι προσπάθεια για κάποια ελάφρυνση, για κάποια διευκόλυνση με επιμήκυνση ή με άλλες μορφές, έτσι ώστε να μην πληγεί ξανά άμεσα το εισόδημα δηλαδή να μη μειωθούν μισθοί και συντάξεις. Αυτό προσπαθεί να κάνει αλλά στο τέλος δεν θα το αποφύγει. Και η γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ μιλάει για μεγάλο κούρεμα του χρέους και με μια σκληρή αναδιαπραγμάτευση που είναι η πρόταση του ΔΝΤ. Λες και η κυβέρνηση δεν κάνει ή δεν θέλει να κάνει ικανή διαπραγμάτευση. Η μία είναι η πρόταση, ας πούμε, της Γερμανίας ή τέλος πάντων της κυρίαρχης ομάδας μέσα στην ΕΕ, την κομισιόν και η άλλη η πρόταση του ΔΝΤ. Σχηματικά μιλάμε, δεν ταυτίζουμε τον ΣΥΡΙΖΑ με το ΔΝΤ ούτε την κυβέρνηση με τη Γερμανία και ότι λέει η Μέρκελ όπως κάνουν άλλοι. Πίσω απ’ αυτό που φαίνεται στην πολιτική σκηνή της χώρας, υπάρχουν και μεγάλες αντιθέσεις ισχυρών μονοπωλιακών ομίλων και τραπεζών και ξεχωριστών κρατών – μελών της ΕΕ όπως και των υπερατλαντικών συμμάχων. Τα τελευταία 5 χρόνια έχει επωφεληθεί η Γερμανία, αυτό είναι φως φανάρι. Άρα λοιπόν οι ΗΠΑ ή το ΔΝΤ θέλει να πιέσει τη Γερμανία και της λέει «βάλε το χέρι περισσότερο στην τσέπη» . Το ίδιο της λέει και η Γαλλία παρότι είναι σύμμαχοι. Το ίδιο λέει και η Ιταλία και η Ισπανία. Επί της ουσίας η πολιτική αυτή για το κούρεμα που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι με τη μια πλευρά στον πόλο αυτών των αντιθέσεων που παίζουν οι άλλες μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, τα ισχυρά καπιταλιστικά κράτη».
Αυτό που λέτε είναι σωστό, όμως είναι και μια αντιμονοπωλιακή πολιτική. Διότι λέει ότι κοιτάξτε τα λεφτά τα έχουν οι μεγάλες τράπεζες άρα θα πούμε να κουρευτούν από την ΕΚΤ ένα μεγάλο ποσό, που την εντάξατε κι εσείς στα μονοπώλια.
«Όχι δεν είναι αντιμονοπωλιακή πολιτική. Ούτε τα μικρά παιδιά δεν πιστεύουν σήμερα ότι μια χώρα ή η ΕΚΤ, ή η Κομισιόν θα δεχτεί κούρεμα χρέους και μάλιστα τόσο μεγάλο που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να απαιτήσει νέα αντιλαϊκά μέτρα που πάλι θα τα πληρώσει ο ελληνικός λαός. Αυτή είναι η ουσία. Εμάς δεν μας ενδιαφέρει ποιος παίζει στο παιχνίδι των ανταγωνισμών μεταξύ κρατών – μελών ή μονοπωλιακών ομίλων. Το ζήτημα είναι ότι παίζεις σ’ αυτό το παιχνίδι μη έχοντας – για να το πω μαλακά – συνείδηση ότι αυτό που προτείνεις σημαίνει πιο σκληρά μέτρα για το λαό μας. Διατήρηση όλων αυτών που έχουν παρθεί έως σήμερα. Δηλαδή δεν θα καταργήσει τα αντιλαϊκά μέτρα. Λέει: «καταργώ το μνημόνιο με ένα άρθρο και το επαναδιαπραγματεύομαι».
Μα δεν μπορεί να μη το κάνει αυτό;
«Μα όλοι θα το κάνουν και η ΝΔ το κάνει σήμερα και το ΠΑΣΟΚ τι κάνει; Επαναδιαπραγματεύεται».
Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ είναι πιο κοντά στη Γερμανία και δεν μπορούν να διαπραγματευτούν με τον ίδιο τρόπο που θα μπορούσε κάποιος άλλος. Γιατί θα πρέπει να δεχτούμε απριόρι ότι δεν είναι έτσι.
«Δεν είναι θέμα – αυτό πρέπει να καταλάβει ο λαός – ικανού ή ανίκανου, ή καλύτερου διαπραγματευτή. Αν μπεις σ’ αυτή την ιστορία διαχείρισης θα βρεθείς οπωσδήποτε με την πλευρά μιας μερίδας του κεφαλαίου, των μονοπωλιακών ομίλων Αντικειμενικά θα βρεθείς με τη μεριά μιας καπιταλιστικής χώρας ή της άλλης στο παιχνίδι αυτό των αντιθέσεων και των έντονων ανταγωνισμών. Αυτή είναι η ουσία και πρέπει να κατανοηθεί από τον ελληνικό λαό. Απ’ αυτή τη σκοπιά πιστεύουμε ότι πρέπει να ενισχύσει την πρόταση του ΚΚΕ, η οποία είναι η μόνη ρεαλιστική πρόταση σήμερα, που μιλάει για ένα διαφορετικό δρόμο ανάπτυξης που δεν θα είναι εντός των τειχών της ΕΕ. Δεν θα μιλάει για το ένα ή το άλλο μείγμα της ίδιας όμως αντιλαϊκής πολιτικής, δεν θα οδηγεί το λαό μας σε νέα σκληρά μέτρα, την ανέχεια, τη φτώχεια που δεν μπορεί κανείς να ζήσει την οικογένειά του και έρχεται και χειμώνας και δεν μπορεί να βάλει πετρέλαιο. Δεν μπορεί να στείλει το παιδί του να σπουδάσει, να ζήσει ανθρώπινα σε συνθήκες όπου υπάρχουν όλες αυτές οι προϋποθέσεις για να το πετύχει».
Είστε ένας άνθρωπος που εκφράζει τη νέα γενιά στελεχών στο ΚΚΕ …
«Και τη νέα και την παλιά».
Επειδή φέρατε την ανανέωση
«Το ΚΚΕ ανανεώνεται συνεχώς».
Πως την ακούτε την κουβέντα ότι το ΚΚΕ, ας πούμε με την πρόταση που λέτε τώρα, θέλει να ξαναγυρίσουμε στη δραχμή;
«Δεν δεχόμαστε τέτοια κριτική. Έχουμε ξεκαθαρίσει ότι είναι άλλο η αποδέσμευση από την ΕΕ που σημαίνει αποδεσμεύεσαι για παράδειγμα από τις ποσοστώσεις που έχεις στα αγροτικά προϊόντα, από τον περιορισμό που έχεις στο να κάνεις εξαγωγές, να έχεις ισότιμες σχέσεις με άλλες χώρες τις Ευρώπης με το να μη γεμίζουν τα σούπερ μάρκετ με προϊόντα που μπορείς να τα παράγεις εσύ. Αποδέσμευση από την ΕΕ από μόνη της, μέσα σε ένα καπιταλιστικό περιβάλλον, μένοντας δηλαδή μέσα στο σάπιο καπιταλιστικό σύστημα – που λέμε εμείς με τη ξύλινη γλώσσα μας – αλλά έτσι είναι. Ο καπιταλισμός, είναι η μόνη επιστημονική ορολογία για το σύστημα σήμερα, καπιταλισμός είναι και εσείς το λέτε, όλοι το λένε. Αν έχεις καπιταλιστικό σύστημα όπως έχουν τα πράγματα στην Ελλάδα που εμείς επιμένουμε ότι δεν διορθώνεται, δεν μερεμετίζεται, δεν μακιγιάρεται, δεν μπορείς να φύγεις απ’ αυτή την ιστορία αν δεν το αλλάξεις ριζικά. Θέλει ριζικές τομές και το κράτος και η κοινωνική οργάνωση και η οικονομία. Άρα λοιπόν αν μείνει ως έχει αυτό το σύστημα και βγεις από την ΕΕ ή από το ευρώ και πας σε ένα άλλο νόμισμα όπως και να το ονομάσουμε δε σημαίνει ότι θα λύσεις τα προβλήματα υπέρ των λαϊκών συμφερόντων. Ο λαός πάλι θα πεινάει, θα είναι στη φτώχεια. Εμείς λέμε ότι προϋπόθεση για αποδέσμευση από την ΕΕ, για τη μονομερή διαγραφή του χρέους, που είναι επώδυνο αλλά δε φταίει ο ελληνικός λαός που το πληρώνει, είναι να έχεις και τα εργαλεία στα χέρια σου για να μπορέσεις να αναπτύξεις την οικονομία. Δηλαδή να κοινωνικοποιήσεις τα μονοπώλια. Τι σημαίνει αυτό; Να πάρεις τον πλούτο, γιατί η Ελλάδα έχει ορυκτό πλούτο, μεγάλη βιομηχανία και έμπειρο επιστημονικό εργατικό δυναμικό. Να πάρεις στα χέρια σου την εξουσία που θα είναι ο λαός, η εργατική τάξη για να μπορείς να κάνεις σχεδιασμό, να αναπτύξεις την οικονομία σε όφελος των εργαζομένων. Να κατανείμεις το εργατικό δυναμικό, να κατανείμεις και να δημιουργήσεις νέα μέσα παραγωγής, να αναπτύξεις τη βιομηχανία σε κλάδους».
Κύριε Κουτσούμπα είστε από τη γενιά του Πολυτεχνείου…
«Αμάν αυτή η γενιά».
Μα γι’ αυτό το είπα, αλλά αλήθεια δεν είναι; Ήσασταν φοιτητής στη Νομική Σχολή, ήσασταν από τα στελέχη που είχαν ενεργό ρόλο σε αυτά τα γεγονότα και ένα μεγάλο κομμάτι κριτικής που υπάρχει σ’ αυτή τη γενιά είναι ότι δεν τα καταφέρατε.
«Δεν είναι θέμα γενιάς, αλλά τι εκφράζει ο καθένας, τι στάση κρατάει απέναντι στη ζωή, απέναντι στην εργατική τάξη, το κίνημα με βάση την ιδεολογία του, τους στόχους που θέτει. Φυσικά υπάρχει και η προσωπική ευθύνη που έχει ο κάθε αγωνιστής, ο κάθε εργαζόμενος και ο καθένας που είναι σε ένα πολιτικό χώρο εκεί κρινόμαστε, ο καθένας κρίνεται. Αλλά η διαμόρφωση αυτής της κατάστασης έχει να κάνει και με τις ίδιες πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις και με μια σειρά άλλα ζητήματα».
Μας παραξένεψε πολύ για το ΚΚΕ ψήφισε «παρών» στο θέμα της χρηματοδότησης της ΧΑ. Οι αποκαλύψεις ήταν καταιγιστικές και για τη δράση της και εσεις το ζήσατε κιόλας το λέω με την έννοια ότι είχατε μεγάλη δύναμη σε λαϊκές συνοικίες και ουσιαστικά τα ποσοστά σας πέσανε και ο κόσμος πήγε στη ΧΑ.
«Από την πρώτη στιγμή εμείς προειδοποιούσαμε εδώ και χρόνια και δεν μας άκουγαν ότι πρόκειται για μια εγκληματική οργάνωση. Δεν ήταν εγκληματική οργάνωση και ασπάστηκε το ναζισμό. Είναι ναζιστική οργάνωση και γι’ αυτό είναι εγκληματική και θα έπρεπε να παρθούν μέτρα πολύ πιο έγκαιρα. Υπήρξε ανοχή σ’ αυτό το φαινόμενο. Απ’ αυτή την άποψη ήμασταν οι πρώτοι που είπαμε ότι δεν μπορεί να πληρώνει ο ελληνικός λαός μια εγκληματική οργάνωση. Σε αυτό δεν έχουμε αντίρρηση – να κοπεί η χρηματοδότηση – είναι το σκεπτικό και το περιεχόμενο αυτής της τροπολογίας που κατατίθεται. Εμείς εκφράσαμε τις ενστάσεις μας και προειδοποιήσαμε γιατί δυστυχώς αυτή η ανοχή της ΧΑ έγινε στη βάση της λογικής των δύο άκρων. Η λογική των δύο άκρων έδωσε ανοχή, στήριξη και πάτημα στη ΧΑ να απευθυνθεί σ’ ένα ευρύτερο ακροατήριο και να μπορέσει να προσελκύσει και ψηφοφόρους και συμπάθεια και ανοχή. Άρα αυτό το ζήτημα είναι πάρα πολύ σοβαρό, κρίσιμο ζήτημα. Συνολικά τα πολιτικά κόμματα, οι εργαζόμενοι πρέπει να τοποθετηθούν απέναντι σ’ αυτό το ζήτημα. Το γεγονός ότι αυτή η τροπολογία κατατίθεται με βάση δύο νόμους – τους οποίους εμείς καταψηφίσαμε, είχαμε αποχωρήσει και από τη βουλή τότε – τον 187 και τον 187Α. Ο 187 μιλά για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης, ο 187Α που ήρθε στη συνέχεια μιλάει για τρομοκρατική οργάνωση και εκεί βάζει μέσα και διάφορες άλλες παραμέτρους που – ανάλογα το συσχετισμό δυνάμεων, ποιος θα έχει το πάνω χέρι στο κράτος, την κυβέρνηση, στη δικαιοσύνη, μιλάμε μελλοντικά – θα μπορεί κατά το δοκούν να μεταφράζει και να ταυτίζεται με μια τέτοια ερμηνεία του νόμου, ο εργάτης που διεκδικεί το δίκιο του και παλεύει με οποιαδήποτε μορφή πάλης, αρκεί να είναι αποφασισμένη, μαζική, να ταυτίζεται με την εγκληματική οργάνωση των ναζιστών, των φασιστών».
Λέτε δηλαδή ότι αν το ΚΚΕ έχει ποσοστό 15% και έχει δημιουργηθεί ένας νέος συσχετισμός στην Ελλάδα αυτό μπορεί να δημιουργήσει κάποιες προϋποθέσεις και να εντάξει το ΚΚΕ στην ίδια κατηγορία;
«Ένα ζήτημα είναι το κόμμα, το ΚΚΕ και η θεωρία των δύο άκρων που εκπορεύεται από την ΕΕ. Θα είδατε το πρωτοσέλιδο του «Ρ» που κάνει σήμερα μια αποκάλυψη. Μιλά για χρηματοδότηση από την ΕΕ – εδώ ο κόσμος δεν έχει να φάει, έχουμε εκατομμύρια ανέργους και κάτω από τα όρια της φτώχειας – για να οργανώνουν εκδηλώσεις ενάντια στον φασισμό και τον σταλινισμό. Η ελληνική κυβέρνηση διακινεί αυτό το κείμενο προς πανεπιστήμια, προς ιδρύματα, οργανισμούς και ΜΚΟ. Εξομοιώνει τους ναζιστές με τους κομμουνιστές με αυτούς τέλος πάντων που έχυσαν το αίμα τους για να κατατροπωθεί το ναζιστικό τέρας που δολοφονούσε όλη την ανθρωπότητα. Μπορείς να οργανώσεις σα σύλλογος ή σαν ίδρυμα, σαν ΜΚΟ ή πολιτικό κόμμα μια εκδηλωσούλα αρκεί 2-3 άνθρωποι να μιλάνε για τα «εγκλήματα του Στάλιν», για τη Σοβιετική Ένωση, για τον κομμουνισμό για τα «ολοκληρωτικά καθεστώτα» και να τα ταυτίζουν με τους ναζί και τον Χίτλερ και να παίρνεις 100.000 € ζεστό χρήμα αντί να τα δώσουν αυτά αλλού. Καταλαβαίνετε που φτάνουμε. Αυτή είναι η επίσημη πολιτική της ΕΕ».
Ο νόμος μπορεί να μην έχει αυτό στο μυαλό αλλά καταλαβαίνουμε ότι μπορεί να γίνει μια κινητοποιήση συνδικαλιστών ή εργαζόμενων έξω από το υπ. Εργασίας να γίνουν επεισόδια και να τους βάλουν μέσα ως εγκληματική οργάνωση;
«Αυτό λέμε, άρα που πάμε. Ο εργαζόμενος λαός έχει δικαίωμα να διεκδικήσει, να φωνάζει, να έχει αιτήματα».
Κάθε φορά όμως πρέπει με βάση την ανάλυση που εσείς την ξέρετε πολύ καλά να βλέπουμε το κυρίαρχο ποιο είναι. Το κυρίαρχο εδώ είναι η ΧΑ και αν θα πρέπει να χρηματοδοτείται ή όχι.
«Φυσικά, γι’ αυτό ψηφίζουμε παρών. Δεν ψηφίζουμε κατά, ψηφίζουμε παρών, το κατανοούμε αυτό, αλλά δεν μπορούμε να συμβάλλουμε …».
Στην κυρίαρχη αντίθεση όμως εσείς λέτε «νίπτω τας χείρας μου»
«Δε νίπτουμε τας χείρας μας, τας χείρας μας τας έχουμε τοποθετημένες εκεί που πρέπει. Ψηφίζουμε αυτό που πρέπει να ψηφίσουμε και λέμε αυτό που είναι. Τι θα πείραζε την κυβέρνηση της ΝΔ του ΠΑΣΟΚ και το ΣΥΡΙΖΑ – που υποστηρίζουν αυτή την τροπολογία- να υπήρχε στην αιτιολογική έκθεση όπως προτείναμε και στις διαβουλεύσεις που έγιναν ότι αναφερόμαστε στη ναζιστική εγκληματική οργάνωση της ΧΑ, ονομαστικά».
Ονομαστικά;
«Ναι, ονομαστικά»
Δηλαδή να βγει ένας νόμος μόνο για ένα κόμμα;
«Βεβαίως, μα γι’ αυτό πρόκειται. Ο ναζισμός δεν είναι ονομαστικά κάποιο κόμμα, η ΧΑ δεν είναι κάποιο πολιτικό κόμμα. Η ΧΑ είναι ένα μόρφωμα, μια συμμορία, εκτός κι αν δεν συμφωνούμε σ’ αυτό, μια εγκληματική οργάνωση ακριβώς επειδή έχει τη ναζιστική ιδεολογία, ο ναζισμός την οδηγεί σ’ αυτή τη συμπεριφορά. Αν θέλουμε να μιλήσουμε καθαρά… Δε μπορεί να αφήνεις να αιωρείται ότι και το Κομμουνιστικό Κόμμα είναι κάπως έτσι, ότι οι εργαζόμενοι, το κίνημα, αυτοί που παλεύουν είναι κάπως έτσι και οι κοινωνικές επαναστάσεις αύριο, στο μέλλον, στο παρελθόν είναι το ίδιο πράγμα με τις φασιστικές συμμορίες και τα τάγματα εφόδου της ΧΑ».
Αυτές τις επιφυλάξεις τις είχε και ο ΣΥΡΙΖΑ πάντως γιατί φοβόταν ότι μπορεί ορισμένα στελέχη του να τους βάλουν μέσα για κάποιο άλλο λόγο.
«Ο ΣΥΡΙΖΑ ως καιροσκοπικό και τυχοδιωκτικό κόμμα δυστυχώς πάντα υποχωρεί σε πιέσεις, το έχουμε ξαναπεί. Κακώς κατά τη γνώμη μας υποχώρησε, θα έπρεπε να μείνει σ’ αυτή τη θέση. Επιλογή του είναι βέβαια αλλά αυτό δεν είναι τυχαία επιλογή, εντάσσεται στη γενική του προσπάθεια, σε μια πορεία πολιτικής μετάλλαξής του με πιο γρήγορους ρυθμούς να παίξει ρόλο στο πολιτικό σκηνικό ως ο νέος σοσιαλδημοκρατικός πόλος, να πάρει το χώρο της σοσιαλδημοκρατίας τον οποίο έχει απωλέσει σε πολύ μεγάλο βαθμό το ΠΑΣΟΚ ή άλλες δυνάμεις της κεντροαριστεράς παίζοντας σ’ αυτό το παιχνίδι του διπολισμού που ετοιμάζεται».
Ίσως όμως αυτό να οφείλεται ότι δεν έχετε πάρει καθαρή στάση απέναντι στην πορεία πραγμάτωσης της επανάστασης στη Ρωσία και μετά του σοσιαλιστικού καθεστώτος. Δηλαδή αν παίρνατε κάποιες αποστάσεις από τα λάθη που είχαν γίνει εκεί ίσως να ήταν και διαφορετική η στάση των άλλων.
«Τώρα πάμε αλλού γι’ αλλού, αλλά να σας απαντήσω. Δεν είστε καλά πληροφορημένος. Με την ευκαιρία να σας πω ότι από το 18ο συνέδριό μας, αρκετά χρόνια πριν, κάναμε ολόκληρη συζήτηση σε όλες τις οργανώσεις του κόμματος και της ΚΝΕ για τις αιτίες ανατροπής, τα λάθη, τις αδυναμίες της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, για το σοσιαλισμό που γνώρισε η ανθρωπότητα. Έχουμε εκδόσεις, έχουμε κάνει εκδηλώσεις, υπήρχαν και πρωτοσέλιδα στον «Ρ», ιδιαίτερα όταν καταλήξαμε σε αποφάσεις. Ότι πρέπει περισσότερο να αναπτύξουμε τη σκέψη μας, να ενημερώσουμε την εργατική τάξη, το λαό, τη νεολαία για τις απόψεις μας για το σοσιαλισμό που γνωρίσαμε. Γιατί αυτό που γνωρίζεις ως παρελθόν και το μελετάς για να δεις και τα θετικά που είχε, να δεις και αδυναμίες και λάθη και πως οδηγήθηκε στην ανατροπή αυτού του συστήματος που γνώρισε για πρώτη φορά η ανθρωπότητα έχει σημασία να μελετήσεις το σήμερα και να δεις και εσύ τις προτάσεις θα κάνεις, για ποιο σοσιαλισμό μιλάς κλπ. Πάντως δεν απορρίπτουμε την ουσία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Ότι ήταν ένα σύστημα ασύγκριτα πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο που είχε καταργήσει την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και προσπάθησε να λύσει ζητήματα».
Μας έκανε εντύπωση αυτό που είπε προχθές στο κοινοβούλιο η κ. Παπαρήγα, ότι δηλαδή «αυτό το Κοινοβούλιο δεν το παραδεχόμαστε ούτε ως περιεχόμενο, ούτε ως τρόπο ανάδειξης ασχέτως αν συμπεριφερόμαστε καλά. Δεν φοβόμαστε αλλά δεν μπορούμε να εξισώσουμε τα πραξικοπήματα…» κλπ. Αυτό ερμηνεύτηκε λίγο περίεργα.
«Τι, καινούργιο είναι αυτό; Ο καθένας ερμηνεύει όπως θέλει, αλλά δεν είναι καινούργιο αυτό. Έχουμε κάνει κριτική στο αστικό κοινοβουλευτικό σύστημα, τι είναι το κοινοβούλιο και το περιεχόμενό του και η ουσία του και οι διαδικασίες που ακολουθούν. Έχουμε καταθέσει και πρόταση με τις αποφάσεις του 19ου συνεδρίου για το πώς βλέπουμε τη νέα κοινωνική οργάνωση. Τι σημαίνει για εμάς ο λαός στην εξουσία. Ο βουλευτής, ο εκπρόσωπος του λαού, θα εκλέγεται μέσα από τις παραγωγικές μονάδες, μέσα από τη συνέλευση της βάσης. Δηλαδή δουλεύεις σε ένα εργοστάσιο; Η συνέλευση θα αποφασίζει και θα στέλνει τον εκπρόσωπο στην περιφέρεια… Δεν θα είναι μόνιμος θα μπορεί να ανακαλείται χωρίς να περιμένεις τις επόμενες εκλογές».
Ναι αλλά γιατί έγινε τώρα, θέλετε να δείξετε ότι κι εσείς δεν είστε συστημικό κόμμα;
«Δεν είμαστε συστημικό κόμμα αλλά δε νομίζω ότι θα ήθελε (η σ. Παπαρήγα) να το αποδείξει με αυτό τον τρόπο. Είπε κάτι που είναι πάρα πολύ γνωστό. Και το Σύνταγμα έχουμε καταψηφίσει και θέλουμε να αλλάξει και βεβαίως θα το αλλάξουμε το Σύνταγμα αυτό και τους νόμους θα τους αλλάξουμε. Δεν είναι κάτι καινούργιο αυτό».
Όχι αυτά που λέτε δεν είναι καινούργια είναι αλήθεια ότι τα λέτε από το 1974 και μετά αλλά όμως κανείς διαλέγει πότε θα πει κάτι. Δηλαδή για να επαναφέρει η κ. Παπαρήγα αυτό το πράγμα …. Είπε συγκεκριμένα «δεν θα βγάλετε άκρη μαζί μας, εμείς δεν είμαστε ΧΑ που είπε ότι είναι διακοσμητικός ο αγκυλωτός σταυρός».
«Καλά είπε. Αυτή τη γελοιότητα ειρωνεύτηκε και καλά έκανε και το είπε για να ξέρει και ο ελληνικός λαός. Αυτοί που χαιρετούν φασιστικά, οι μπρατσωμένοι, οι παλληκαράδες με την πρώτη κλήση σε ανάκριση, σε απολογία άλλοι έβαλαν τα κλάματα, άλλοι έλεγαν ότι δεν είχαν καμία σχέση. Αν έχεις ιδεολογία και την πιστεύεις όπως οι κομμουνιστές, οι αγωνιστές που έδωσαν και τη ζωή τους και τέτοιοι άνθρωποι είναι εκατομμύρια μέσα στην ελληνική κοινωνία αν μετρήσουμε τις γενιές που πέρασαν. Έδωσαν τη ζωή τους, φυλακίσθηκαν, εξορίστηκαν, πήγαν στα αποσπάσματα και έλεγαν «ζήτω το ΚΚΕ», «ζήτω η Ελλάδα», «ζήτω το ΕΑΜ», «ζήτω ο ΔΣΕ», η «Σοβιετική Ένωση», έλεγαν τις ιδέες τους. Μπορεί να διαφωνείτε, αλλά πιστεύανε και έδιναν τη ζωή τους γι’ αυτό, για το καλό της χώρας».
Η συνέντευξη του Δ. Κουτσούμπα στο ραδιοφωνικό σταθμό 3ΧΥ RadioHellas της Μελβούρνης
Οι προτάσεις των άλλων πολιτικών δυνάμεων, είτε βρίσκονται στην κυβέρνηση ή στην αντιπολίτευση, με όποιο μείγμα διαχείρισης της κρίσης και όπως και αν το εννοούν οδηγούν σε νέα μέτρα ξανά ενάντια στους εργαζόμενους, σημείωσε ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας, μιλώντας στο ραδιοφωνικό σταθμό 3ΧΥ Radio Hellas της Μελβούρνης.
Μεταξύ άλλων τόνισε:
Η κυβέρνηση υπόσχεται ελάφρυνση του δημόσιου χρέους από τη μια πλευρά και ο ΣΥΡΙΖΑ από την άλλη υπόσχεται κούρεμα του χρέους.
«Τόσο η πρόταση της κυβέρνησης και του υπ. Οικονομικών προς την τρόικα και προς τους εταίρους τους για κάποια διευκόλυνση στην αποπληρωμή του χρέους -που σημαίνει νέα επιμήκυνση του χρέους- ή για κάποια άλλα αντίστοιχα τέτοια μέτρα, όσο και το κούρεμα του χρέους που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ, που είναι η πρόταση του ΔΝΤ, των ΗΠΑ -και οι οποίοι βέβαια δεν αγωνιούν για την κατάσταση των εργαζομένων στην Ελλάδα, αλλά για τα δικά τους οφέλη- οδηγούν σε αντιλαϊκά μέτρα για τους εργαζόμενους. Όσο και να μειωθεί το δημόσιο χρέος είτε με κούρεμα, είτε χωρίς κούρεμα με επιμήκυνσή του πάλι θα την πληρώσει ο ελληνικός λαός. Ο λαός μας που δεν φταίει γι’ αυτό το χρέος, που δεν ευθύνεται ούτε στο ελάχιστο για τη δημιουργία αυτού του χρέους, ευθύνονται μόνο αυτοί που κυβέρνησαν μέχρι σήμερα τη χώρα μας, καλείται να πληρώσει όλα τα σπασμένα. Απ’ αυτή την άποψη το ΚΚΕ είναι κάθετα αντίθετο. Θα οργανώσουμε τη λαϊκή πάλη, θα παλέψουμε γιατί η κατάσταση δεν πάει άλλο. Επίσης, τα μέτρα αυτά αφορούν και τους Έλληνες μετανάστες, αφορούν τους εργαζόμενους που βρίσκονται για παράδειγμα στην Αυστραλία. Η κυβέρνηση την ίδια ώρα που φοροαπαλλάσσει, που επιδοτεί εφοπλιστές, βιομήχανους, τραπεζίτες, επεκτείνει αυτή τη φορομπηχτική πολιτική που ακολουθεί και τους Έλληνες μετανάστες που ζουν και εργάζονται στο εξωτερικό εφόσον έχουν κάποιο μικρό εισόδημα από ένα ακίνητο. Για παράδειγμα, εάν έχετε ένα σπίτι στο χωριό ή ένα διαμέρισμα και παίρνετε ενοίκιο, γίνεται φορολόγηση ακόμη και εν αγνοία των φορολογουμένων ή εμφανίζονται από το ελληνικό κράτος ότι έχουν φοροδιαφύγει, ενώ υποχρεώνει τους μετανάστες να συγκεντρώνουν τεράστιο όγκο δικαιολογητικών και βεβαιώσεων που μόνο η εξασφάλισή τους φέρνει πρόσθετη οικονομική επιβάρυνση. Αυτό είναι ένα από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι Έλληνες μετανάστες, οι ομογενείς. Το ΚΚΕ έχει κάνει ερώτηση και ασκεί πίεση στη βουλή γι’ αυτή τη διπλή απαράδεκτη φορολογία και των μεταναστών. Καταλαβαίνετε τι γίνεται με τους υπόλοιπους εργαζόμενους εδώ στη χώρα».
Τι πρέπει να γίνει για να μην υπάρχει αυτό το θέμα της διπλής φορολόγησης;
«Θα πρέπει να αποσυρθεί αμέσως αυτός ο νόμος. Να σταματήσει η φορολόγηση. Ο εργαζόμενος που ζει στο εξωτερικό έχει πάει εκεί για οικονομικούς λόγους, για λόγους ανάγκης, για να μπορέσει να ζήσει η οικογένειά του και ο ίδιος. Δεν μπορεί επειδή ο παππούς ή ο πατέρας του, του άφησε από κληρονομιά ένα μικρό οικόπεδο, ένα σπίτι στο χωριό να το διπλοπληρώνει. Το πληρώνει με τη φορολογική δήλωση, το πληρώνει με το τέλος ακινήτων, το πληρώνει με τα χαράτσια τα διάφορα. Είναι απαράδεκτη αυτή η κατάσταση, ο κόσμος δεν έχει πλέον να πληρώσει, έχουν αδειάσει οι τσέπες του. Τα όποια αποθέματα είχε, τους κόπους μιας ζωής όλη αυτή την τελευταία 5ετία τους τα έχουν αφαιρέσει, έχουν ξεζουμίσει τον κόσμο, δεν αντέχει άλλο».
Μιλάτε για τη δημιουργία μιας μεγάλης ισχυρής Λαϊκής Συμμαχίας. Με ποιον και με ποια κόμματα θα μπορούσατε να συμμαχήσετε γιατί οι αντίπαλοί σας, σας κατηγορούν ότι ακολουθείτε ένα μοναχικό δρόμο τουλάχιστον στο πρόσφατο παρελθόν.
«Δε νιώθουμε καθόλου μόνοι. Είμαστε μέσα στο λαό, είμαστε σάρκα από τη σάρκα των εργαζομένων, οι εργαζόμενοι άσχετα ακόμα και με το τι ψηφίζουν σε κάθε εκλογές, τι επιλέγουν, έχουν μεγάλη εκτίμηση και εμπιστοσύνη στο ΚΚΕ. Αυτό φαίνεται από την καθημερινή επαφή μας με το λαό και τον κόσμο. Άλλωστε το Κόμμα μας, 95 χρόνια τώρα, ήταν αυτό το κόμμα του οποίου και η πολιτική αλλά και οι προβλέψεις του επιβεβαιώθηκαν. Δεν λείψαμε από κανένα δίκαιο αγώνα του λαού μας, όπως δε λείπουμε και σήμερα για τα καθημερινά του προβλήματα. Εμείς μιλάμε για μια μεγάλη Λαϊκή Συμμαχία, με τις αποφάσεις του 19ου Συνεδρίου και σ’ αυτό ακριβώς στοχεύουμε. Δεν θέλουμε όμως να διαχωρίσουμε τους εργαζόμενους, το λαό μας σε σχήματα του παρελθόντος, δηλαδή από δω να πάνε οι αριστεροί, από εκεί οι δεξιοί, οι κεντρώοι, οι μνημονιακοί και διάφορα άλλα τέτοια σχήματα που είναι αποπροσανατολιστικά και διχάζουν το λαό, το εργατικό λαϊκό κίνημα. Εμείς θεωρούμε ότι ο μοναδικός διαχωρισμός αλλά και η ενοποιητική γραμμή που πρέπει να δένει αυτή τη Λαϊκή Συμμαχία είναι τι είναι ο καθένας ταξικά δηλαδή, αν είναι εργάτης, αν είναι επαγγελματοβιοτέχνης, αν είναι φτωχός αγρότης, αν είναι νέος, γυναίκα από τις λαϊκές οικογένειες. Τότε έχει θέση σ’ αυτό το μεγάλο μέτωπο, την κοινωνική συμμαχία, τη λαϊκή συμμαχία που θα έχει περιεχόμενο την πάλη ενάντια στον καπιταλισμό, ενάντια στα μονοπώλια και την εξουσία τους. Αυτή είναι η βασική γραμμή και θέση του ΚΚΕ και αυτή είναι που ενώνει ευρύτερα τους ανθρώπους της κοινωνίας μας, άσχετα με το τι ψήφιζαν μέχρι χθες. Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις, πολιτικά κόμματα τέτοια που μέσα από τη Λαϊκή Συμμαχία να διεκδικήσεις την εξουσία με προϋποθέσεις, να βγεις από την κρίση σε όφελος του λαού».
Η θέση σας αυτή για τη Λαϊκή Συμμαχία δεν φαίνεται να έχει περάσει όπως θα επιθυμούσατε στον κόσμο και αυτό αποτυπώνεται τουλάχιστον μέχρι τώρα στις δημοσκοπήσεις όπου τα ποσοστά του ΚΚΕ θα περίμενε κανείς να είχαν ανέβει αντιθέτως παραμένουν σταθερά. Μήπως υπάρχει θέμα στην επικοινωνία, πως θα μεταδώσετε αυτές τις θέσεις;
«Κατ’ αρχήν βλέπουμε μια, όχι απλώς σταθερότητα που στις σημερινές συνθήκες είναι πολύ σημαντικό, αλλά αύξηση της ιδεολογικής, πολιτικής εμβέλειας του ΚΚΕ μέσα στην ελληνική κοινωνία. Και βεβαίως αυτό που προσπαθούμε να πούμε στους εργαζόμενους σε όλες τις περιοδείες, σε όλες τις συζητήσεις που κάνουμε στα σωματεία και στους συλλόγους, είναι ότι πρέπει να ανασυνταχθεί γρήγορα το κίνημα. Δεν πρόκειται να ανέβει κανένα ποσοστό κανενός κόμματος που προσβλέπει σε ριζικές αλλαγές υπέρ του λαού όσο τα σωματεία, οι σύλλογοι, οι μαζικές οργανώσεις είναι μακριά από τους εργαζόμενους, όταν οι εργαζόμενοι δεν συμμετέχουν στις συνελεύσεις. Αυτό το πρόβλημα προσπαθούμε να λύσουμε, το παλεύουμε. Δυστυχώς υπάρχουν άλλες δυνάμεις του κυβερνητικού, του ρεφορμιστικού συνδικαλισμού που βάζουν εμπόδια σ’ αυτό».
Για το θέμα της ψήφου των αποδήμων, ένα θέμα που έχει καταντήσει σαν το «γεφύρι της Άρτας», η θέση του ΚΚΕ ποια είναι;
«Υπάρχουν διάφορα προβλήματα και βέβαια υπάρχουν προβλήματα που πρέπει να διευκρινιστούν και τα έχουμε θέσει. Για παράδειγμα εμείς δεν θα είμαστε αρνητικοί στο ενδεχόμενο να υπάρχει εκπροσώπηση με κάποιους βουλευτές -μέσα στους 300 που έχει η Βουλή- που θα είναι εκπρόσωποι της ομογένειας. Δηλαδή των μεταναστών, των Ελλήνων εργαζόμενων που ζουν σε άλλες χώρες και βέβαια σ’ αυτή την περίπτωση η ψήφος δε μπορεί να προσμετράται στο γενικό πολιτικό ποσοστό, που διαμορφώνεται στα πλαίσια της χώρας. Θα πρέπει να εκλέγονται αυτοί οι άνθρωποι από την ομογένεια, θα μπορούσε να είναι 3 – 5 εκπρόσωποι οι οποίοι να εκλέγονται σε μια εκλογική περιφέρεια που θα θεωρείται το εξωτερικό. Είναι μια ρεαλιστική και λογική πρόταση αυτή, γιατί θα μπορούσε να διασφαλίσει και το αδιάβλητο της διαδικασίας, γιατί θα γίνονται οι εκλογές στα προξενεία ή τις πρεσβείες των χωρών. Αν κάτι πάει στραβά εδώ στην Ελλάδα, στην εκλογική διαδικασία, υπάρχουν τα αντίστοιχα θεσμικά όργανα προκειμένου να εξασφαλιστεί το αδιάβλητο της διαδικασίας. Σε άλλες χώρες όμως δεν μπορείς να το εξασφαλίσεις αυτό και είναι ένα επιμέρους μεν πρόβλημα αλλά είναι ένα ζήτημα. Και βέβαια θεωρούμε ότι συνολικά οι πολιτικές επιλογές, δηλαδή το ποιος θα κυβερνήσει τη χώρα, δε θα πρέπει να διαμορφώνεται από ένα εκλογικό σώμα που θα είναι ισοδύναμο με το εκλογικό σώμα, που βρίσκεται εντός της Ελλάδας και μάλιστα από ανθρώπους που ενδεχομένως έχουν χάσει την επαφή τους με την ελληνική πραγματικότητα -δεν είναι όλοι και δεν μιλάω για εσάς- και οπωσδήποτε δεν υφίστανται πάντα όλες τις συνέπειες της επιλογής αυτής που θα κάνουν στις εκλογές όπως τις υφίσταται ο Έλληνας εργαζόμενος που ζει εδώ, ο άνεργος. Άρα υπάρχουν πολλές πλευρές και πολιτικές και νομικές και οικονομικές αυτού του ζητήματος, που θα πρέπει να τις δούμε συγκεκριμένα, για λυθεί αυτό το ζήτημα».
