Εθνικισμός και κοσμοπολιτισμός

Εθνικισμός και κοσμοπολιτισμός

Επειδή η πολιτική και η δράση του ΚΚΕ δε συνάδουν με τον κοσμοπολιτισμό του κεφαλαίου, προάγουν ούτε λίγο ούτε πολύ τον εθνικισμό - σύμφωνα με τις δυνάμεις που υποκλίνονται στην καπιταλιστική διεθνοποίηση (παγκοσμιοποίηση την ονομάζουν), αν και η ίδια αυτή διαδικασία στον καπιταλισμό οδηγεί, ιδιαίτερα μετά την ανατροπή των σοσιαλιστικών καθεστώτων, στη διάλυση κρατών, σε αλλαγές συνόρων, σε εθνικιστικές αντιθέσεις που φτάνουν μέχρι τον πόλεμο, σε ιμπεριαλιστική υποδούλωση λαών κλπ. Αυτή η λογική, που αντιπαραθέτει τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος της αστικής ιδεολογίας - κάθε φορά που λόγω των κοινωνικοπολιτικών εξελίξεων αποκαλύπτεται η αντιδραστική πολιτική των μονοπωλίων και του χρηματιστικού κεφαλαίου στο ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού, τον ιμπεριαλισμό - αποτελεί όπλο στα χέρια της κυρίαρχης τάξης για την προστασία της εξουσίας της. Και τη χρησιμοποιεί ακόμη και για την αντιμετώπιση του όποιου ενδεχόμενου λαϊκής αμφισβήτησης μιας πολιτικής επιλογής της, έστω και αν αυτό μπορεί να εκφραστεί με οξύτητα τη στιγμή της συγκεκριμένης επιλογής, είτε έχει σχέση με την εσωτερική πολιτική είτε με την εξωτερική. Δεν είναι τυχαίο. Το γεγονός ότι η πολιτική του κεφαλαίου στην εποχή του ιμπεριαλισμού περνά ολοκληρωτικά στην αντίδραση και αποκαλύπτεται ολοκληρωτικά η βαρβαρότητα του συστήματος δημιουργεί προϋποθέσεις γενικότερης αμφισβήτησής του. Γνωρίζει η κυρίαρχη αστική τάξη πως η προοπτική ανατροπής της στην ιστορική εξέλιξη είναι αναπόφευκτη, αλλά και ότι θα είναι και το αποτέλεσμα της ταξικής πάλης κάτω από την απότομη όξυνση της κρίσης του συστήματος που οξύνει και τις ταξικές αντιθέσεις, αλλά απαιτεί τη μέγιστη λαϊκή κοινωνικοπολιτική δράση για την ανατροπή της εξουσίας της. Και παίρνει τα μέτρα της ώστε η εργατική τάξη, ολόκληρος ο λαός, να μην μπορεί να συνενώνεται σε μια τέτοια προοπτική. Εδώ εντάσσεται και αυτή η προπαγάνδα της επίθεσης του κοσμοπολιτισμού στον αντιιμπεριαλιστικό αντιμονοπωλιακό αγώνα, χαρακτηρίζοντάς τον ως εθνικιστικό. Επιδιώκουν να ανακόψουν την αντιιμπεριαλιστική αντιμονοπωλιακή συσπείρωση, το λαϊκό μέτωπο. Αυτή η τακτική επανεμφανίζεται, με αφορμή το Κυπριακό και το «σχέδιο Ανάν» για τη λύση του, ενάντια στη θέση και τη δράση του ΚΚΕ στο συγκεκριμένο ζήτημα.

Δεν είναι λοιπόν μόνο η επίσημη κυβερνητική πολιτική στην Ελλάδα που, προκειμένου να ενισχύσει επιλογές συμμετοχής σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους και διαμελισμούς κρατών (π.χ. Γιουγκοσλαβία) ή στη διχοτόμηση της Κύπρου, γενικότερα στην αντιμετώπιση των όποιων διεθνών ζητημάτων προκύπτουν στα πλαίσια των απαιτήσεων της διεθνικής δράσης του κεφαλαίου, δηλαδή της ιμπεριαλιστικής δράσης, χρησιμοποιεί αυτή την τακτική. Αλλά και η «αριστερή εκδοχή» της διαχείρισης της λεγόμενης παγκοσμιοποίησης, όπως εκφράζεται από τον ΣΥΝ, την ΑΕΚΑ, την ΚΕΔΑ κλπ.

Ετσι προκειμένου να δικαιολογήσουν τη συμφωνία τους με λύση του Κυπριακού στα πλαίσια της ένταξης της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ενωση (αυτή ήταν και είναι η πάγια θέση τους, ανεξάρτητα από το αν όχι μόνο δε δίνει δίκαιη και βιώσιμη λύση, για Κύπρο ενιαία και ανεξάρτητη, αλλά οδηγεί στη διχοτόμηση), δεν αντιτίθενται στο «σχέδιο Ανάν», συμφωνώντας ότι μπορεί να δώσει λύση στο πρόβλημα. Είναι εξόφθαλμα προκλητική για τα λαϊκά συμφέροντα αυτή η κοσμοπολίτικη πολιτική στο συγκεκριμένο θέμα. Πολιτική που δεν μπορεί να συγκαλύψει το γεγονός ότι συνάδει με την ιμπεριαλιστική τάξη πραγμάτων, γι' αυτό και επιτίθενται στην αντιιμπεριαλιστική τοποθέτηση του ΚΚΕ, χαρακτηρίζοντάς την ως εθνικιστική.
Μπορεί κανείς να αποκλείσει και την εθνικιστική έξαρση ορισμένων κύκλων με αφορμή το Κυπριακό; Καθόλου, ίσα ίσα αν χρειαστεί, αυτό θα γίνει. Από τμήματα της ίδιας της άρχουσας τάξης. Τόσο ως πεποίθηση τους, όσο και ως μέρος της τακτικής που μπορεί να δυναμώνει τον κοσμοπολιτισμό της, προκειμένου να αποδυναμώνεται η λαϊκή αντιιμπεριαλιστική πάλη.

Αλλά ας δούμε τι είναι εθνικισμός, τι κοσμοπολιτισμός και γιατί αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος της αστικής πολιτικής και ιδεολογίας.

Εθνικισμός είναι ιδεολογία και πολιτική της αστικής τάξης που αποσκοπεί να διεγείρει το μίσος των λαών ενάντια σε άλλους λαούς και να στεριώσει στη συνείδησή τους την αντίληψη της κυριαρχίας ενός κράτους πάνω σ' ένα άλλο. Ο εθνικισμός καλλιεργείται από τα καπιταλιστικά κράτη, γιατί στη φύση της ατομικής ιδιοκτησίας και του κεφαλαίου βρίσκεται η ανάγκη της διαίρεσης των ανθρώπων, που δίνει την ευκαιρία πιο εύκολης επιβολής της καταπίεσης και εκμετάλλευσης. Η αστική τάξη διαδίδει τον εθνικισμό για να σπείρει τη διχόνοια ανάμεσα στους εργαζόμενους των διαφόρων εθνών, για να τους εμποδίσει να χειραφετηθούν και να ενωθούν σε κοινό μέτωπο, για να αποσπάσει την προσοχή τους από την ταξική πάλη, να υποκαταστήσει με το μίσος κατά των άλλων λαών την ανάγκη για τη λύση των λαϊκών προβλημάτων. Στην εποχή του ιμπεριαλισμού η αστική τάξη χρησιμοποιεί τον εθνικισμό για την προετοιμασία των ιμπεριαλιστικών πολέμων και για να δικαιολογήσει την υποδούλωση άλλων λαών. Στην υπόθεση του Κυπριακού και τη διαπλοκή του με τις ελληνοτουρκικές αντιθέσεις δεν καλλιεργείται από κύκλους της άρχουσας τάξης αντιτουρκική υστερία, που επιδιώκει όχι στην πρόσδοση ευθυνών στην άρχουσα τάξη της Τουρκίας, αλλά στην καλλιέργεια του μίσους ανάμεσα στον ελληνικό και τον τουρκικό λαό; Μήπως στην υπόθεση της λεγόμενης αντιτρομοκρατικής εκστρατείας δεν καλλιεργείται το μίσος των λαών του δήθεν δυτικού πολιτισμένου κόσμου ενάντια στους «απολίτιστους» - όπως λένε οι ιμπεριαλιστές - της Ανατολής; Μήπως για τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας από τους ιμπεριαλιστές δεν υποδαυλίζονταν εθνικιστικές αντιθέσεις;
Ο κοσμοπολιτισμός είναι αντιδραστική αστική ιδεολογία που διαδίδεται από τους ιδεολόγους του ιμπεριαλισμού και αποτελεί ένα τρομερό όπλο στα χέρια των μονοπωλίων στην προσπάθειά τους να υποδουλώνουν τους λαούς, ένα ιδεολογικό όπλο για την πολιτική και οικονομική υποδούλωσή τους. Προπαγανδίζοντας τον κοσμοπολιτισμό, την ιδέα για μια δήθεν παγκόσμια κυβέρνηση, οι ιμπεριαλιστές τοποθετούν τα εγωιστικά τους συμφέροντα υπεράνω όλων και για να τα ικανοποιήσουν, είναι έτοιμοι να προδώσουν το έθνος τους. «Τώρα η αστική τάξη ξεπουλάει τα δικαιώματα και την ανεξαρτησία του έθνους της για τα δολάρια», έλεγε ο Στάλιν για την αστική τάξη την εποχή του ιμπεριαλισμού. Μήπως οι υποτιθέμενες σύγχρονες θεωρίες περί «παγκοσμιοποίησης», περί «παγκόσμιου χωριού», περί «παγκόσμιας κυβέρνησης» ως διαδικασίες της ιστορικής εξέλιξης, ως μονόδρομος, δεν υπηρετούν τις ανάγκες του κεφαλαίου για την απρόσκοπτη εκμεταλλευτική του δράση; Που, προκειμένου να αναπαράγεται σε ολοένα και πιο διευρυμένη κλίμακα, υποδουλώνει την εργατική τάξη και το λαό του κράτους της δικής του εθνικής υπόστασης, αλλά και των λαών άλλων εθνών - κρατών με κάθε μέσο, ακόμη και με τον πόλεμο; Τι είναι ο πόλεμος στο Αφγανιστάν, ο προετοιμαζόμενος στο Ιράκ, αν όχι τα δολάρια για το πετρέλαιο; Οχι μόνο για τα διεθνικά μονοπώλια του πετρελαίου, αλλά και για άλλα τμήματα του κεφαλαίου.

Υπάρχει βεβαίως ένα ερώτημα πώς συνδυάζονται κοσμοπολιτισμός και εθνικισμός. Αλλά ένα παράδειγμα μπορεί να το κάνει κατανοητό. Οι Αμερικανοί, λένε οι κυβερνήσεις τους, είναι το έθνος που μπορεί και πρέπει να επιβάλει τις δικές του αξίες παγκόσμια. Γι' αυτό και χρειάζεται να δρα ο αμερικανικός λαός ενάντια σε άλλους λαούς. Εδώ καλλιεργείται και ο εθνικισμός και ο κοσμοπολιτισμός. Τα εθνικά συμφέροντα της Ελλάδας, λέει η κυβέρνηση, απαιτούν συμμετοχή στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς. Ακόμη και αν αυτό απαιτεί εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων,(κοσμοπολίτικη λογική), ή και αντιπαράθεση με άλλους λαούς (π.χ. εθνικιστικά συλλαλητήρια για την πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, προκειμένου να ενταχτεί στην υπηρεσία της Δύσης, με μοχλό την Ελλάδα). Εδώ η άρχουσα τάξη όξυνε τον εθνικισμό, προκειμένου να πετύχει εξαγωγή κεφαλαίων στη γειτονική χώρα. Οπως και έγινε σ' ένα βαθμό.

Αλλά στην προκειμένη περίπτωση, το ΚΚΕ και τότε είχε αντιταχθεί, αλλά και σήμερα στο Κυπριακό αντιτάσσεται, στην ίδια πάντα διεθνιστική αρχή που ως βάση της έχει το γεγονός ότι δίκαιη λύση για τα προβλήματα των λαών στα πλαίσια της ιμπεριαλιστικής τάξης πραγμάτων δεν μπορεί να υπάρχει. Επομένως η αντιιμπεριαλιστική πάλη, για τη λύση ενός προβλήματος άλλου λαού, ενισχύει τον αγώνα για τα δίκαιά του. Και αυτό απαιτεί πάλη και κατά του εθνικισμού και κατά του κοσμοπολιτισμού. Το ΚΚΕ δεν αντιμετωπίζει το Κυπριακό ως πρόβλημα μόνο των Ελληνοκυπρίων, αλλά ως πρόβλημα υποδούλωσης του κυπριακού λαού στο σύνολό του (Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων) στους ιμπεριαλιστές.

Σ. Λ.

Ο κοσμοπολιτισμός του μεγάλου κεφαλαίου και του "ΣΥΝ

Ο κοσμοπολιτισμός του μεγάλου κεφαλαίου και του "ΣΥΝ"

Ζήσαμε ένα νέο πραξικόπημα με την εσπευσμένη ψήφιση από το Θερινό Τμήμα της Βουλής του νομοσχεδίου, που δίνει το δικαίωμα σε αλλοδαπούς από τις χώρες της ΕΕ να εργαστούν στο ελληνικό δημόσιο. Νομοσχέδιο που έρχεται σε αντίθεση με το άρθρο 4, παράγραφος 4, του Συντάγματος, που αναφέρεται στα ατομικά δικαιώματα των Ελλήνων πολιτών, και είναι μια από τις διατάξεις που δεν επιδέχεται αναθεώρηση.

Ομως οι υπηρετούντες την καπιταλιστική ανασυγκρότηση της Ελλάδας, στα πλαίσια γενικότερων προσαρμογών του ιμπεριαλιστικού συστήματος - και στην προκειμένη περίπτωση της ΕΕ - συνειδητά μεθόδευσαν την πραξικοπηματική νομοθετική εναρμόνιση, στα πλαίσια του Κοινοτικού Δικαίου.
Είναι ένα από τα πολλά δείγματα ταξικής κεφαλαιοκρατικής πολιτικής στην οποία συναίνεσαν ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, και Πολιτική Ανοιξη.
Και με την ευκαιρία, θυμηθήκαμε ότι καλοπροαίρετοι αριστεροί, άνθρωποι που αισθάνονται ριζοσπάστες προοδευτικοί, στενοχωρήθηκαν γιατί έλειψε από την σημερινή Βουλή - μετά τις εκλογές του '93 - μια ακόμα "αριστερή" φωνή, αυτή του "ΣΥΝ". Αξίζει, λοιπόν, να δούμε πώς αντέδρασε ο "ΣΥΝ" σ' αυτή την πραξικοπηματική ενέργεια:
Σε σχόλιο της εφημερίδας "ΑΥΓΗ" αναφέρεται: "Με μεγάλη καθυστέρηση και αφού προηγήθηκε η καταδίκη της Ελλάδας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, ψηφίστηκε χτες στη Βουλή διάταξη, με την οποία η χώρα μας συμμορφώνεται προς την αυτονόητη υποχρέωση να μην αποκλείσει Ευρωπαίους πολίτες από τη δυνατότητα διορισμού στο δημόσιο, με την προϋπόθεση ότι γνωρίζουν την ελληνική γλώσσα". Στη συνέχεια χαρακτηρίζει την εξέλιξη αυτή σαν ευνοϊκή για τους Ελληνες πολίτες, "συνήθως πολύγλωττους", που θα δώσει τη δυνατότητα να διοριστούν στις δημόσιες υπηρεσίες των άλλων 14 χωρών της ΕΕ! Και στη συνέχεια στιγματίζει την "ξενοφοβική και εθνοκεντρική αντίληψη και στάση" του ΚΚΕ, που έρχεται σε αντίθεση με τις αρχές της Αριστεράς και της εργατικής αλληλεγγύης.

Εύλογα, μας δημιουργούνται τα ερωτήματα: Ποιες είναι "οι αρχές της Αριστεράς και της εργατικής αλληλεγγύης";

Μήπως είναι η αποδοχή της κοσμοπολίτικης αντίληψης του κεφαλαίου, που στην επεκτατική τάση του χρειάζεται το "σάρωμα" κάθε κατάκτησης της εργατικής τάξης και στη χώρα μας; Αυτός δεν είναι, άλλωστε, ο στόχος της "ελεύθερης κίνησης κεφαλαίων, εργατικού δυναμικού και υπηρεσιών" που ακολούθησε την "ελεύθερη κίνηση των εμπορευμάτων";
Μήπως ο "ΣΥΝ", που θέλει να παίζει με συνθήματα και ιδέες της Αριστεράς και της εργατικής αλληλεγγύης, μπορεί να μας τεκμηριώσει, να δώσει στοιχεία, για το ποια τμήματα των Ελλήνων εργαζομένων, θα βγουν ωφελημένα από τη "δυνατότητα πρόσληψής τους", στις δημόσιες υπηρεσίες των άλλων 14 χωρών της ΕΕ; Μήπως θα είναι η μεγάλη πλειοψηφία των ανέργων νέων, των γυναικών, των απολυμένων από τις "αποκρατικοποιημένες" δημόσιες παραγωγικές επιχειρήσεις, από τις επιχειρήσεις που περνάν στα χέρια των πολυεθνικών (βλέπε Τσιμεντοβιομηχανία στην Ελλάδα), που έτσι κι αλλιώς κατακλύζονται από ξένους ειδικούς της διοίκησης και της τεχνολογίας;
Οι προσλήψεις στο ελληνικό δημόσιο υπήρξαν το μεγάλο δίχτυ για το ψάρεμα ψηφοφόρων, για την άλωση συνειδήσεων υπέρ του ενός ή του άλλου κόμματος της άρχουσας τάξης. Τώρα, που στα πλαίσια των καπιταλιστικών προσαρμογών και εκσυγχρονισμών υποχρεώνονται σε περιορισμούς των υπαλλήλων της Δημόσιας Διοίκησης, τόσο στην Ελλάδα όσο και στις άλλες χώρες - μέλη της ΕΕ, οι Ελληνες άνεργοι "πολύγλωττοι" θα βρουν δουλιά στο δημόσιο των άλλων 14 χωρών - μελών της ΕΕ;

Αλλο είναι αυτό που θα συμβεί.

Τμήματα μιας τεχνικής, διοικητικής και επιστημονικής ελίτ, αλλοδαπών και Ελλήνων, με ισχυρές διασυνδέσεις με το ξένο και ντόπιο καταστημένο, με τους κοινοτικούς και τους αντίστοιχους κρατικούς μηχανισμούς των χωρών - μελών, θα καταλάβουν αντίστοιχα θέσεις στο ελληνικό δημόσιο και στις δημόσιες υπηρεσίες των άλλων 14 χωρών - μελών της ΕΕ.
Αυτή η εξέλιξη καμιά σχέση δεν έχει με τις αρχές της εργατικής αλληλεγγύης. Η αντίσταση και αντίδραση του ΚΚΕ σε μια τέτοια εξέλιξη είναι αντίσταση στον κοσμοπολιτισμό και επεκτατισμό του διεθνούς κεφαλαίου και των μηχανισμών εξουσίας του. Είναι αντίσταση και αντίδραση στη γενικότερη επίθεση ενάντια σε κατακτήσεις του εργατικού κινήματος στη χώρα μας. Η επίθεση γίνεται με επεξεργασμένα ιδεολογικά και προπαγανδιστικά επιχειρήματα. Στη βάση των "συντεχνιακών προνομίων" καλλιεργείται η διάσπαση των διαφόρων τμημάτων των εργατοϋπαλλήλων.
Επιχειρείται να στραφούν τα πιο αδύνατα τμήματά τους ενάντια σ' αυτά που είχαν πιο σταθερές, θεσμικά κατοχυρωμένες κατακτήσεις. Κάθε φορά το ένα τμήμα των εργατοϋπαλλήλων να χρησιμοποιείται ενάντια στο άλλο, να γίνεται "σύμμαχος" της πολιτικής του κεφαλαίου για μια συνολική ανατροπή των εργασιακών σχέσεων, για μια προσαρμογή τους στη βάση της ατομικής και όχι της συλλογικής διαπραγμάτευσης πώλησης της εργατικής δύναμης, στερημένης από ενιαίο σύστημα κατοχύρωσης ωραρίου, μισθών - ημερομισθίων, κοινωνικής ασφάλισης, προστασίας. Σ' αυτή τη βάση χρησιμοποιείται και η μάζα των χαμηλής ειδίκευσης, ή με δυσμενείς συνθήκες, αλλοδαπών εργατών στη χώρα μας (Αφρικανών, Ασιατών, αλλά και από τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες).
Η θέση αυτή του ΚΚΕ καμιά σχέση δεν έχει με την "ξενοφοβία", που μας καταλογίζει η εφημερίδα του "ΣΥΝ". Αλλά και δεν υποκλίνεται στο κοσμοπολιτισμό του κεφαλαίου και των πολιτικών που τον υπηρετούν.

Η πάλη του ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος για κατοχύρωση ίσων δικαιωμάτων Ελλήνων και αλλοδαπών εργαζομένων είναι η μια πλευρά σ' αυτόν τον ταξικό αγώνα για τα δικαιώματα των εργαζομένων. Υπάρχει και άλλη πλευρά. Η πάλη για το συντονισμό των ταξικών αγώνων της εργατικής τάξης στην Ελλάδα, στις άλλες χώρες - μέλη της ΕΕ, για να παρεμποδιστούν οι αντιλαϊκές πολιτικές στην κάθε χώρα, για να συνειδητοποιούν οι εργαζόμενοι τι χρειάζεται για την ανατροπή τέτοιων κεφαλαιοκρατικών εκμεταλλευτικών επιλογών, για να πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους για δυναμικές, ταξικές πλειοψηφίες που θα αλλάξουν τους συσχετισμούς δυνάμεων στην κάθε χώρα, και θα επιδράσουν συνολικότερα στο να ραγίσει το ιμπεριαλιστικό οικοδόμημα της ΕΕ.

Σε τελευταία ανάλυση το κριτήριο για τη στάση του ΚΚΕ - σ' αντίθεση προς τις άλλες πολιτικές δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένου και του "ΣΥΝ" - απέναντι στο συγκεκριμένο νομοσχέδιο δεν ήταν τα "στενά εθνικά συμφέροντα", αλλά τα ταξικά, λαϊκά συμφέροντα. Ηταν η αντίθεση ενάντια στις επιλογές των μονοπωλίων και του ιμπεριαλισμού. Η αντίθεση ενάντια στις καπιταλιστικές προσαρμογές προς όφελος της απελευθέρωσης εργατικού δυναμικού, που υπηρετεί την "ελεύθερη κίνηση κεφαλαίων". Η αντίθεση ενάντια στις προς το αντιλαϊκότερο και αντιδραστικότερο προσαρμογές της ελληνικής νομοθεσίας, ακόμα και με πραξικοπηματικές αναθεωρήσεις του Συντάγματος.
Η αποχώρηση του ΚΚΕ από το Θερινό Τμήμα της Βουλής ήταν ενέργεια αποκάλυψης και αντίστασης που θέλει να σηματοδοτήσει για άλλη μια φορά την αντίσταση, τη δυναμική διεκδίκηση και συνειδητοποίηση των εργαζομένων μέσα στους αγώνες, ενάντια στα συμφέροντα και την εξουσία του μεγάλου κεφαλαίου, των ιμπεριαλιστικών κέντρων.
Ελένη ΜΠΕΛΛΟΥ

-- Τίθεται το ερώτημα: Γιατί το ΚΚΕ υποστηρίζει ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν μπορεί να αλλάξει, να παίρνει φιλολαϊκές αποφάσεις;

 -- Τίθεται το ερώτημα: Γιατί το ΚΚΕ υποστηρίζει ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν μπορεί να αλλάξει, να παίρνει φιλολαϊκές αποφάσεις;

 
Η ΕΕ μόνο χειρότερη μπορεί να γίνει από τη σκοπιά των συμφερόντων των λαών, γιατί τόσο η ΕΕ όσο και η ΕΟΚ παλιότερα έχουν στο πιστοποιητικό της γέννησής τους την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των καπιταλιστών. Δημιουργήθηκε και αναπτύχθηκε ως ιμπεριαλιστικό κέντρο στον ανταγωνισμό του με άλλα διεθνή ιμπεριαλιστικά κέντρα, όπως οι ΗΠΑ, η Ιαπωνία κ.λπ.
Γι' αυτό, άλλωστε, ήδη από τη δεκαετία του 1950 τόσο το ΚΚΕ όσο όμως και η ΕΔΑ αποκάλυψαν τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα της ΕΟΚ και τάχθηκαν εναντίον της ένταξης της Ελλάδας σε αυτήν. Οι εκπρόσωποι της ΕΔΑ στην ελληνική Βουλή τη δεκαετία του 1960 χαρακτήριζαν την ΕΟΚ ως «αιχμή ενάντια στη Σοβιετική Ενωση».
Η σημερινή πολιτική της ΕΕ δεν είναι διαστρέβλωση των «αρχών συγκρότησής της» ούτε αποτέλεσμα των «νεοφιλελεύθερων δογμάτων», όπως υποστηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ κοροϊδεύοντας το λαό. Ολη η πορεία της είναι μια αλυσίδα αντιλαϊκών κρίκων στήριξης του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης.
Πώς, λοιπόν, είναι δυνατόν η ΕΕ να γίνει φιλολαϊκή:

• Οταν η ιδρυτική συνθήκη της ΕΕ, η Συνθήκη του Μάαστριχτ το 1992 την οποία ο ΣΥΝ ψήφισε μαζί με ΠΑΣΟΚ και ΝΔ και μόνο το ΚΚΕ καταψήφισε, περιλάμβανε την «ελευθερία κίνησης κεφαλαίων» , την αρχή της «οικονομίας της ανοιχτής αγοράς» και του «ελεύθερου ανταγωνισμού». Που σημαίνει πλήρης απελευθέρωση της δράσης του κεφαλαίου με σκοπό την επίτευξη όσο το δυνατόν μεγαλύτερων κερδών, προϋποθέτοντας βεβαίως επίθεση στα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα.
• Οταν το Πρόγραμμα Σύγκλισης για την Οικονομική Νομισματική Ενωση (ΟΝΕ) το 1996, με βάση το οποίο ιδρύθηκε η «Ευρωζώνη», περιλάμβανε κανόνες εποπτείας και επιτήρησης των καπιταλιστικών οικονομιών στην τήρηση αντιλαϊκών στόχων.
• Οταν με τη Συνθήκη του Αμστερνταμ το 1999, στην οποία ο ΣΥΝ βασικός πυρήνας του ΣΥΡΙΖΑ ψήφισε λευκό, καθιερώθηκε το «Σύμφωνο Σταθερότητας» ορίστηκαν ακόμα πιο συγκεκριμένοι δείκτες εποπτείας των κρατών που συμμετέχουν στην Ευρωζώνη. Οταν με το «Σύμφωνο Σταθερότητας» άνοιξε όλη η ατζέντα της επίθεσης στα εργασιακά δικαιώματα, στις Συλλογικές Συμβάσεις, στους μισθούς, η ατζέντα των ιδιωτικοποιήσεων κ.ά.
• Οταν οι κατευθύνσεις του «Συμφώνου Σταθερότητας» αξιοποιήθηκαν για την επιβολή «μνημονιακών όρων» στην Ελλάδα και στα άλλα κράτη με υψηλό δημόσιο χρέος.
• Οταν στην ίδια κατεύθυνση κινήθηκαν όλες οι επόμενες σύνοδοι και συμφωνίες από τη Στρατηγική της Λισαβόνας για την ανταγωνιστικότητα το 2000 μέχρι σήμερα περιλαμβάνοντας στο αντιλαϊκό μενού όλο και περισσότερα αντιλαϊκά μέτρα: «Ελαστικοποίηση» εργασιακών σχέσεων, κατάργηση ΣΣΕ, περικοπές μισθών - συντάξεων κ.λπ.
• Οταν, παράλληλα με τις κεντρικές συνθήκες διαμορφώνονταν και άλλες αντιλαϊκές συμφωνίες για την αγροτική παραγωγή (Κοινή Αγροτική Παραγωγή), την ενίσχυση στρατιωτικών και κατασταλτικών ιμπεριαλιστικών οργανισμών, τον Ευρωστρατό κ.λπ.

Οσοι αμφισβητούσαν ότι ο καπιταλιστικός «ευρωμονόδρομος» θα φέρει δεινά στην εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα δεν έχουν παρά να κοιτάξουν όχι μόνο την κατάσταση στην Ελλάδα αλλά και την κατεδάφιση εργατικών δικαιωμάτων σε ισχυρά μάλιστα καπιταλιστικά κράτη της Ευρώπης. Στη Γερμανία, π.χ., χωρίς μεγάλο χρέος, μνημόνια και εποπτείες έχουν εφαρμοστεί από τις αρχές της δεκαετίας του 2000 οι αντιλαϊκές αναδιαρθρώσεις που περιλαμβάνονται στην τελευταία συμφωνία της κυβέρνησης με την τρόικα! Για παράδειγμα, πάνω από 7,5 εκατομμύρια εργαζόμενοι δουλεύουν με μισθό 400 ευρώ.
Η αλήθεια, λοιπόν, είναι ότι η πολιτική της ΕΕ εκφράζει τις σύγχρονες ανάγκες του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης, του ανταγωνισμού των ευρωπαϊκών κεφαλαίων με αυτά των λεγόμενων αναδυόμενων οικονομιών της Κίνας, της Ινδίας κ.λπ.
Αντίθεση στην ΕΕ υπέρ του λαού δεν μπορεί να υπάρξει εντός του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης, όπως υποστηρίζουν οι δυνάμεις του λεγόμενου «ευρωσκεπτικισμού». Εξοδος από την ΕΕ αλλά με την οικονομία και την εξουσία στα χέρια των μονοπωλίων σημαίνει υλοποίηση των ίδιων αντιλαϊκών στόχων με άλλες όμως διεθνείς συμμαχίες.
Με συνέπεια και σταθερότητα στην υπεράσπιση των συμφερόντων των εργαζομένων και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, το ΚΚΕ είπε «όχι» στην ένταξη στην ΕΟΚ, στη συνέχεια αντιτάχθηκε στη Συνθήκη του Μάαστριχτ και σε όλες τις ευρωπαϊκές συνθήκες, ενώ σήμερα προβάλλει το στόχο της αποδέσμευσης από την ΕΕ με την εργατική τάξη, το λαό στην εξουσία. Αυτό πρέπει να αποτελέσει κριτήριο για τους εργαζόμενους στις εκλογές του Μάη.

Linkwithin

«Σιχαίνομαι τους κομμουνιστές»...

 «Σιχαίνομαι τους κομμουνιστές»...

του Νικου Μπογιοπουλου

«Δεν έφταιγεν ο ίδιος. Τόσος ήτανε»... (από το «Υστερόγραφο», του Μαν. Αναγνωστάκη)

«Έχει χαρτί υγείας σπίτι του ο Τσίπρας;», φώναζε και τσίριζε στην τηλεόραση πριν από λίγες μέρες ο Γεωργιάδης. Τι λογικότερο για έναν υπουργό… Υγείας. Να κάνει πολιτική «αντιπαράθεση» επιπέδου χαρτιού υγείας…

Και εκεί που είπαμε ότι «εντάξει, ο τύπος έπιασε πάτο», ο ερίτιμος υπουργός άφησε τον Τσίπρα και έπιασε τους κομμουνιστές. Αυτοί τον εμπνέουν ακόμα περισσότερο: «Σιχαίνομαι τους κομμουνιστές», ήταν τα λόγια του χαριτόβρυτου συνεργάτη του κ.Σαμαρά (να τον χαίρεται).

Φυσικά ο Γεωργιάδης, ως πρωθιερέας του πολιτικού κατιναριού που ξεροσταλιάζει στο τηλεοπτικό στασίδι, είναι χρήσιμος στον πρωθυπουργό. Ποιόν άλλον να εμπιστευτεί για να απευθυνθεί στον κοινωνικό κατιμά; Και στην «αισθητική» του χρυσαυγίτικου ακροατηρίου;

Εδώ, άλλωστε, ο Γεωργιάδης έχει και προϋπηρεσία. Υπήρξε, για παράδειγμα, ο μοναδικός τηλεπωλητής βιβλίων που κέρδισε τις ευχαριστίες του φασίστα Πλεύρη, διότι ο Γεωργιάδης του διαφήμιζε το πόνημα («Οι Εβραίοι») στην τηλεόραση. Πρόκειται για το πόνημα από το οποίο μάθαμε, πριν ακόμα κάνουν την εμφάνισή τους οι Κασιδιάρηδες, ότι: «Οι άντρες των SS (είχαν) αγωνιστικόν ήθος. Ιδεολογικά πιστεύω. Παράστασιν και τρόπο ζωής (...) αυτοί οι άνδρες υπηρέτησαν την πατρίδα των και την Ευρώπην με ηρωισμό (...) είχαν υψηλόν φρόνημα και την αίσθησιν τιμής (...) απετέλουν διά την εποχήν τους το καύχημα της Λευκής Φυλής»…

Η επιλογή Γεωργιάδη δεν ήταν τυχαία. Διαθέτει όλα τα προσόντα για να καλύψει την ακροδεξιά πολεμίστρα του καθεστώτος της ευτέλειας: Υστερική αυθάδεια που υπαγάγει την έννοια του «διαλέγομαι» στην φτήνια του «τσιρίζω». Παραληρηματικό λόγο που τον έχει αναπτύξει για να τραμπουκίζει εναντίον των ασθενέστερων: «Έπρεπε να σας απολύσουμε να δείτε τι εστί βερίκοκο»,ήταν τα λόγια του προς εργαζόμενους του τομέα ευθύνης του. Αλλά, με την ίδια άνεση, μπορεί και να γλύφει τους ισχυρούς. Θυμηθείτε, για παράδειγμα, πως έβριζε τον Σαμαρά που τώρα τον εξυμνεί… πατόκορφα. Ή επίσης, πως αυτοανακηρύσσεται στον πιο πιστό μαθητή του Μνημονίου και στον πιο λιγωμένο και γοητευμένο «φαν» της τρόικας και του Τόμσεν.

Περιπτώσεις σαν του Γεωργιάδη διαθέτουν και υψηλό αίσθημα αξιοπρέπειας. Από εκείνο που συναντά κανείς μεταξύ των ρυθμισμένων να ανοίγουν ομπρέλα όταν η κοινωνία τους φτύνει. Παρεμπιπτόντως: Εκείνη την διδακτική ιστορία με το 25ευρω στα νοσοκομεία, που μετά άρχισε να… «βρέχει», τη θυμάστε;

Ο κύριος Γεωργιάδης υπήρχε πάντα. Ανήκει, δηλαδή, σε εκείνο το είδος «πολιτικών ανδρών» που σε κάθε εποχή παρακμής προσωποποιούν ακριβώς το επίπεδο και το μέγεθος της παρακμής. Με άλλα λόγια προσωποποιούν αυτό που οι Λατίνοι θα το περιέγραφαν ως εξής: «Ο tempora - o mores» (σσ: «Ω καιροί - ω ήθη»). Τέτοιες περιπτώσεις για την εποχή τους ήταν, για παράδειγμα, ο Κουτσόγιωργας και ο Βαγγέλης Γιαννόπουλος. Αργότερα ο Πάγκαλος. Τώρα ο Γεωργιάδης.

Με αυτή την έννοια πολιτικές φιγούρες της ποιότητας Γεωργιάδη εκπροσωπούν ένα ολόκληρο σύστημα. Αναπτύσσονται στον ίδιο «κήπο» που φυτρώνουν από Τομπούλογλου μέχρι Λιάπηδες. Εν προκειμένω ο συγκεκριμένος ανήκει στα«μπουμπουκο-μπουμπούκια» που εκπροσωπούν τη «δημοκρατική» πτέρυγα αυτού του συστήματος.

Επ’ αυτού δεν υπάρχει καμία αμφιβολία: Πέραν της πιο μαύρης μαυρίλας του «πατρίς – θρησκεία» που κηρύττει ως… ιστορικός, μην ξεχνάτε ότι υπήρξε βουλευτής, αλλά και υπουργός (επί κυβέρνησης του τραπεζίτη Παπαδήμου) του ακροδεξιού κόμματος των υμνητών του Μεταξά, του ΛΑΟΣ. Υπήρξε χειροκροτητής του Καρατζαφέρη, όταν εκείνος ζητούσε τη μεταφορά των μεταναστών στη… Μακρόνησο.

Φυσικά εκπροσωπεί και τη «συνέπεια». Ως μέθοδο επιτυχούς ατομικής σταδιοδρομίας. Όπως και να το κάνουμε, η «συνέπεια» που δηλώνει η μεταγραφή από το ένα κόμμα στο άλλο, εν προκειμένω από το ΛΑΟΣ στη ΝΔ, είναι μια μορφή προόδου…

Περί αυτού του κυρίου, λοιπόν, πρόκειται. Αυτός είναι που σιχαίνεται τους κομμουνιστές. Πράγμα – μεταξύ μας - πολύ λογικό. Και απολύτως αναμενόμενο. Το παράλογο, για κάποιον σαν τον Γεωργιάδη θα ήταν να τους… συμπαθούσε τους κομμουνιστές.

Το μη αναμενόμενο, ίσως, ήταν ότι ο εν λόγω εξέφρασε, κιόλας, τον πλούτο των συναισθημάτων που θρέφει για τους πολιτικούς του αντιπάλους. Το ήθελε; Του ξέφυγε; Αδιάφορο. Αν και εμείς πιστεύουμε τούτο: Το γεγονός ότι το«σιχαίνομαι τους κομμουνιστές» του Γεωργιάδη διατυπώθηκε δημόσια, περισσότερο κι από την ιδιοσυστασία του κυρίου υπουργού, μάλλον θα πρέπει να αποδοθεί στην τύχη των κομμουνιστών (σσ: κι αυτοί έχουν πότε - πότε τα τυχερά τους). Γιατί, τί άλλο από τύχη είναι, από τύπους σαν τον Γεωργιάδη, να εισπράττεις, δημόσια, τέτοιο έπαινο.

Το «τόξο αστάθειας» και η ιμπεριαλιστική «ειρήνη»

Το «τόξο αστάθειας» και η ιμπεριαλιστική «ειρήνη»

Πληθαίνουν το τελευταίο διάστημα οι συνεκπαιδεύσεις των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων, με αυτές των ΗΠΑ. Πρόσφατα αμερικανικά μαχητικά F-15 γέμισαν τους ουρανούς πάνω από τη νότια Ελλάδα, σε κοινές ασκήσεις με ελληνικά αεροσκάφη. Μονάδες του στόλου έκαναν από κοινού ασκήσεις στο Μυρτώο με το πιο σύγχρονο αεροπλανοφόρο του αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού. Αμερικανοί πεζοναύτες συνεκπαιδεύτηκαν με αντίστοιχες ελληνικές δυνάμεις στη Μαγνησία. Ολα στο πλαίσιο εμπέδωσης του δόγματος διασύνδεσης και διαλειτουργικότητας που έχει ορίσει το ΝΑΤΟ για την ταχύτερη ανάπτυξη και καλύτερη απόδοση των στρατευμάτων των κρατών μελών του. Στο ίδιο πλαίσιο, ελληνική φρεγάτα στάλθηκε σε ευρωατλαντική αποστολή, να περιπολεί στην Ερυθρά θάλασσα, ενάντια στην «πειρατεία» και άλλες «ασύμμετρες απειλές» προστατεύοντας μονοπωλιακά συμφέροντα. Ακριβώς τέτοιες εκπαιδεύσεις προσωπικού που στελεχώνει αγήματα νηοψιών γίνονται αδιάκοπα στο Κέντρο Εκπαίδευσης Ναυτικής Αποτροπής, στη Σούδα, «το διαμάντι του ΝΑΤΟ» όπως το χαρακτηρίζουν. Το δε στρατηγείο στη Λάρισα παραχωρήθηκε να λειτουργήσει ως Κέντρο Επιχειρήσεων της ιμπεριαλιστικής επέμβασης της ΕΕ στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία.

***

Σε πολιτικό επίπεδο, ο υπουργός Αμυνας, εκτός από τη συμμετοχή του στις Συνόδους των υπουργών Αμυνας του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, δέχτηκε τελευταία διαδοχικά στο υπουργείο τους ομολόγους του από ΠΓΔΜ, Σερβία, Μαυροβούνιο και Βουλγαρία. Υπέγραψε προγράμματα στρατιωτικής συνεργασίας, διαφήμισε τις δυνατότητες του «αμυντικού συστήματος» της χώρας, ανήγγειλε τη διοργάνωση στην Αθήνα, τέλη Απρίλη, έκτακτης Συνόδου των υπουργών Αμυνας της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Ανάλογη δραστηριότητα επιδεικνύει και ο Ελληνας υπουργός Εξωτερικών που ξεκίνησε τη χρονιά επισκεπτόμενος Γαλλία και ΗΠΑ. Κατόπιν, και ως προεδρεύων στο Συμβούλιο της ΕΕ, επισκέφτηκε τις πρωτεύουσες των Δυτικών Βαλκανίων, ενώ επίκεινται συναντήσεις του και με τους ΥΠΕΞ Βουλγαρίας και Ρουμανίας. Πρόσφατα μετείχε σε σύσκεψη με τους ΥΠΕΞ Ουγγαρίας, Πολωνίας, Σλοβακίας και Τσεχίας, για το ουκρανικό. Στο ίδιο πλαίσιο, προπαγανδίζοντας τις ευρωενωσιακές θέσεις για το ζήτημα επισκέφτηκε την Ουκρανία. Επιπλέον, βρίσκεται σε συνεννοήσεις με τον Ισραηλινό ομόλογό του και άλλους, σε μια προσπάθεια να αναδειχτεί η Ελλάδα σε «ενεργειακό κόμβο».

***

Η εντεινόμενη στρατιωτική δραστηριότητα γεννά, καταρχάς, πολλά ερωτήματα για το πού ακριβώς το πάνε, τι άλλο σχεδιάζουν. Βεβαίως η Ελλάδα είναι ένα κράτος με συγκεκριμένη οικονομική, πολιτική και στρατιωτική δύναμη που δεν της επιτρέπει να παίξει ηγετικό ρόλο σε μια σειρά εξελίξεις. Επιδιώκει όμως στο μέτρο των δυνάμεών της να κερδίσει τασσόμενη βεβαίως με την πλευρά του «ευρατλαντισμού» από την κόντρα που οξύνεται. Αποδεικνύεται πόσο κάλπικη για το λαό είναι η κριτική του ΣΥΡΙΖΑ ότι η κυβέρνηση δεν ασκεί όλες τις δυνατότητες που έχει για να παίξει ενεργό ρόλο στις διεθνείς εξελίξεις. Κριτική δηλαδή με κριτήριο τις επιδιώξεις του ελληνικού κεφαλαίου. Προσώρας η συγκυβέρνηση ΝΔ/ΠΑΣΟΚ πασχίζει με συντονισμένες κινήσεις να αποδείξει (σε ΝΑΤΟ και ΕΕ) ότι η «χώρα αποτελεί παράγοντα σταθερότητας στο τόξο της αστάθειας που ξεκινά από Ουκρανία και τη γύρω περιοχή, διασχίζοντας Βαλκάνια και Τουρκία, περνώντας από Συρία στη Βόρεια Αφρική, φτάνει μέχρι Τυνησία» όπως διαμηνύουν κυβερνητικοί παράγοντες. Προσπάθεια προώθησης θέσεων της ελληνικής αστικής τάξης, διεύρυνσης της ζώνης επιρροής της, γεωπολιτικής αναβάθμισής της, στον ανταγωνισμό της με κεφάλαια άλλων χωρών, της περιοχής όπως η Τουρκία.

***

Ο στόχος της αναβάθμισης της ελληνικής άρχουσας τάξης ευνοεί σε τίποτε το λαό; Σε καμία περίπτωση. Το αποδεικνύει το ίδιο το παράδειγμα της Ουκρανίας, χώρα με πολλά «γεωπολιτικά πλεονεκτήματα» («ενεργειακός κόμβος», με ανεπτυγμένη βιομηχανία, υποδομές, με σημαντικότατη γεωστρατηγική θέση, πλούσιο ορυκτό πλούτο κ.λπ.), αυτό που το ΚΚΕ είπε από την πρώτη στιγμή: Οτι μέσα στο πλαίσιο του καπιταλισμού, των διεθνών ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων και συμμαχιών, τα λεγόμενα «γεωστρατηγικά πλεονεκτήματα» αποτελούν κόλαση κι όχι ευλογία για τους λαούς. Απόδειξη ότι η «διαπραγματευτική ισχύς», η γεωστρατηγική «αναβάθμιση», η ιμπεριαλιστική «ειρήνη» προετοιμάζουν νέες ιμπεριαλιστικές συρράξεις. Οτι κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί έναν πραγματικά ειρηνικό κόσμο με ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών και συμφερόντων, στο πλαίσιο του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης και των ιμπεριαλιστικών συμμαχιών. Αλλο ένα κριτήριο ψήφου στις επερχόμενες, τριπλές εκλογές του Μάη, άλλη μια απόδειξη της ανάγκης ισχυροποίησης του ΚΚΕ παντού, κόντρα σε όλα τα αστικά ιδεολογήματα, κόμματα και μορφώματα. Για να εκφραστεί η αντίθεση στη συμμετοχή της χώρας στα ιμπεριαλιστικά σχέδια ΝΑΤΟ - ΕΕ - ΗΠΑ - άλλων στην Ουκρανία και αλλού, για να ζητήσουμε επιστροφή των στρατιωτικών δυνάμεων από τις άλλες ιμπεριαλιστικές αποστολές. Για να δυναμώσει η πάλη για αποδέσμευση από το ΝΑΤΟ, την ΕΕ, από όλους τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και συμμαχίες, κάτι που μπορεί να εγγυηθεί μόνο η εργατική λαϊκή εξουσία για την οποία παλεύει το ΚΚΕ.

Θ.Μπ.

Προσαρμογές του «Καλλικράτη» προς όφελος του κεφαλαίου

Προσαρμογές του «Καλλικράτη» προς όφελος του κεφαλαίου

Οι δήμοι θα υπογράφουν συμβάσεις με ιδιώτες για την καθαριότητα και την αποκομιδή των απορριμμάτων, βάζοντας ενέχυρο μελλοντικές εισπράξεις από τα ανταποδοτικά τέλη καθαριότητας!

Αναγκαίες προσαρμογές στον «Καλλικράτη» ώστε η Τοπική Διοίκηση να εξυπηρετεί πιο αποτελεσματικά τα συμφέροντα του κεφαλαίου, περιλαμβάνει νομοσχέδιο του υπουργείου Εσωτερικών με τίτλο «Επείγουσες ρυθμίσεις αρμοδιότητας υπουργείου Εσωτερικών» που κατατέθηκε χθες στη Βουλή. Οι ρυθμίσεις διασφαλίζουν - όπως χαρακτηριστικά σημειώνεται στην εισηγητική έκθεση του νομοσχεδίου - την προσαρμογή των φορέων τοπικής διοίκησης «σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο οικονομικό περιβάλλον».

Είναι χαρακτηριστικό ότι προτρέπονται οι δήμοι να αναθέσουν αρμοδιότητες για τις οποίες εισπράττονται ανταποδοτικά τέλη (όπως καθαριότητα, φωτισμός) σε ιδιώτες, βάζοντας ενέχυρο τα ίδια τα τέλη. Μάλιστα, αυτό η κυβέρνηση το θεωρεί «διευκόλυνση» γιατί έτσι οι δήμοι δε θα χρειαστεί - όπως τονίζεται στο νομοσχέδιο - να επιβαρυνθούν με πρόσθετο δανεισμό για την υλοποίηση των αρμοδιοτήτων αυτών. Συγκεκριμένα, ορίζεται στο νομοσχέδιο ότι «επιτρέπεται η εκχώρηση και η ενεχυρίαση εσόδων από ανταποδοτικά τέλη για την εξασφάλιση κάθε είδους δημόσιων συμβάσεων ιδίως έργου, προμήθειας, υπηρεσίας, παραχώρησης σύμπραξης δημοσίου και ιδιωτικού τομέα».
Στην κατεύθυνση της διασφάλισης ακόμα πιο αποτελεσματικά του ενιαίου χαρακτήρα κεντρικής και τοπικής διοίκησης, προκειμένου να υλοποιηθεί η αντιλαϊκή πολιτική, ενεργοποιείται ο θεσμός του Ελεγκτή νομιμότητας και προβλέπεται η υποχρεωτική εφαρμογή του διπλογραφικού συστήματος σε όλα τα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου των δήμων, με στόχο τη μέτρηση οικονομικών αποτελεσμάτων και την κοστολόγηση έργων και υπηρεσιών, τον έλεγχο δαπανών και προμηθειών.
Σε ό,τι αφορά τη λεγόμενη «ενδοδημοτική κινητικότητα» εργαζομένων δίνεται το δικαίωμα στον δήμαρχο να μετακινεί προσωπικό του δήμου, των δημοτικών ιδρυμάτων, των νομικών προσώπων δημοσίου και ιδιωτικού δικαίου, συμπεριλαμβανομένων των συνδέσμων που συμμετέχει και των δημοτικών επιχειρήσεων, για την κάλυψη υπηρεσιακών αναγκών των παραπάνω φορέων. Η μετακίνηση του υπαλλήλου μπορεί να διαρκεί πέντε χρόνια και να παρατείνεται για άλλα πέντε.
Με το τελευταίο άρθρο του νομοσχεδίου, η κυβέρνηση μειώνει, από δύο σε ένα μήνα, το χρόνο κατά τον οποίο δεν επιτρέπονται προεκλογικά προσλήψεις και αλλαγές στην υπηρεσιακή κατάσταση των υπαλλήλων, κάτι που διευκολύνει τις απολύσεις όσων είναι σε διαθεσιμότητα. Ο εκλογικός περιορισμός δεν ισχύει για την πρόσληψη προσωπικού ιδιωτικού δικαίου ορισμένου χρόνου (αφορά κυρίως συμβασιούχους με αντικείμενο τη φροντίδα βρεφών και νηπίων και προσωπικό για εποχικές ανάγκες σε ναυαγοσώστες, πυροσβέστες, κλπ.) και για τη σύναψη συμβάσεων μίσθωσης έργου.
Ακόμα, προβλέπεται ότι σε περίπτωση που δημοτικό ή περιφερειακό συμβούλιο δεν εκλέξει το λεγόμενο «Συμπαραστάτη του δημότη και του επιχειρηματία» (προβλεπόταν από τον «Καλλικράτη») για τρεις ψηφοφορίες, τότε επιβάλλεται με απόφαση του Γενικού Γραμματέα Αποκεντρωμένης Διοίκησης. Θυμίζουμε ότι ο συγκεκριμένος θεσμός εξετάζει τυχόν διαφορές που προκύπτουν ανάμεσα σε δημότες και επιχειρηματίες και το δήμο, σπέρνοντας αυταπάτες ότι μπορεί η Τοπική Διοίκηση να λειτουργήσει προς όφελος των εργαζομένων.
Επιπλέον, ανάμεσα σε άλλα, παρέχεται η δυνατότητα σε όσους χρωστούν στους δήμους να εξοφλήσουν τις οφειλές τους μέχρι και σε 100 μηνιαίες δόσεις. Η ρύθμιση, όπως ομολογείται στο νομοσχέδιο, γίνεται για να αυξήσουν τα έσοδά τους οι δήμοι, «λόγω των ιδιαίτερων δημοσιονομικών αναγκών».

Σχέδια για απαγόρευση του ΚΚ Ουκρανίας

Σχέδια για απαγόρευση του ΚΚ Ουκρανίας

Στο κοινοβούλιο της Ουκρανίας κατατέθηκε ένα ακόμη νομοσχέδιο για την απαγόρευση του Κομμουνιστικού Κόμματος, στις 18/3, μεταδίδει το ρωσικό ειδησεογραφικό πρακτορείο «ITAR - TASS».
Αυτή τη φορά συντάκτης του νομοσχεδίου είναι ο βουλευτής του κυβερνητικού κόμματος «Μπατσκίφσινα» («Πατρίδα»), Βιατσεσλάβ Κιριλένκο. Να σημειωθεί ότι από τα τέλη Φλεβάρη ο «ανεξάρτητος» βουλευτής Ολεγκ Λιάσκο, επικεφαλής του ακροδεξιού «Ριζοσπαστικού Κόμματος», έχει καταθέσει πρόταση νόμου για απαγόρευση του ΚΚ Ουκρανίας και του Κόμματος των Περιοχών. Παραλλαγή αυτής της πρότασης κατέθεσε και το εθνικιστικό κόμμα «Ελευθερία» για «απαγόρευση της κομμουνιστικής ιδεολογίας». Τη Δευτέρα που μας πέρασε ο Ο. Λιάσκο κατέθεσε στη βουλή ένα σχέδιο ψηφίσματος, με το οποίο προτείνει στον Γενικό Εισαγγελέα και στο υπουργείο Δικαιοσύνης να προσφύγουν στο Ανώτατο Δικαστήριο για την απαγόρευση του Κομμουνιστικού Κόμματος Ουκρανίας και του «Κόμματος των Περιφερειών».
Η κατηγορία που απευθύνεται σ' αυτά τα κόμματα είναι πως «δεν είναι πατριωτικά» και με τη δράση τους «στρέφονται ενάντια στην κυριαρχία και στην εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας».
Ο υπουργός Δικαιοσύνης Πάβελ Πετρένκο, σχολιάζοντας τις σχετικές προθέσεις για την απαγόρευση του Κομμουνιστικού Κόμματος Ουκρανίας, δήλωσε πως δεν είναι αντίθετος στην απαγόρευση του ΚΚ, ως δύναμης που δραστηριοποιείται ενάντια στη χώρα του, ωστόσο «εγώ ως εκπρόσωπος της κυβέρνησης και επικεφαλής του υπουργείου Δικαιοσύνης δεν μπορώ να ξεκινήσω μια διαδικασία απαγόρευσης του ενός ή του άλλου κόμματος. Εάν μια τέτοια πρωτοβουλία ξεκινήσει από τα μέλη του κοινοβουλίου και τα όργανα ασφαλείας, τότε το υπουργείο Δικαιοσύνης θα λάβει όλα τα μέτρα, που προβλέπονται από το νόμο για την εφαρμογή αυτής της πρωτοβουλίας».
Μαζί με τα παραπάνω έγγραφα έχει καταχωρηθεί και ένα σχέδιο απόφασης της βουλής με το οποίο ανακαλείται η άδεια λειτουργίας του ΚΚ Ουκρανίας από τις 5/10/1993. Να σημειωθεί πως το ΚΚ είχε απαγορευτεί στην Ουκρανία και την περίοδο 1991-1993.
Ο Α' Γραμματέας της ΚΕ του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ουκρανίας, Πιοτρ Σιμονιέκνο, που βρίσκεται σε περιοδεία στις ανατολικές περιοχές της χώρας δήλωσε πως «όλες οι σημερινές προσπάθειες των πολιτικών αντιπάλων να εξαλείψουν από την πολιτική σκηνή το Κομμουνιστικό Κόμμα Ουκρανίας είναι καταδικασμένες σε αποτυχία. Δεν θα μας τρομάξουν, κι αυτή η επιδίωξη απαγόρευσης του ΚΚΟ δείχνει για άλλη μια φορά ότι δεν θέλουν να ακούσουν και τις απόψεις των άλλων, δεν θέλουν να καταλάβουν ότι η Ουκρανία είναι πολύμορφη. Και το 1991 απαγόρευσαν το ΚΚΟ. Μετά απ' εκείνη την απαγόρευση κατέστρεψαν τη χώρα. Η Ουκρανία έχασε πρακτικά την πολιτική κυριαρχία της. Και τώρα προσπαθούν να το ξανακάνουν, γιατί εμείς λέμε την αλήθεια». Να σημειωθεί ότι το ΚΚ Ουκρανίας, έχει αποχωρήσει από τις αρχές της βδομάδες από το Κοινοβούλιο και δηλώνει ότι θα επιστρέψει μόνο αν σταματήσει η κατάληψη των γραφείων στο Κίεβο που έχουν κάνει ένοπλες αντικομμουνιστικές φασιστικές δυνάμεις.

Οχι στον αντικομμουνισμό

Σε σχετική ανακοίνωση που έχει εκδώσει η Ευρωπαϊκή Κομμουνιστική Πρωτοβουλία, στην οποία συμμετέχουν 29 Κομμουνιστικά και Εργατικά Κόμματα ανάμεσά τους και το ΚΚΕ, σχετικά με την έξαρση του αντικομμουνισμού σημειώνοντας και την περίπτωση της Ουκρανίας: «Καταγγέλλουμε τον αντικομμουνισμό και τις πράξεις βανδαλισμού ενάντια στα μνημεία του Λένιν και άλλα αντιφασιστικά μνημεία. Καταδικάζουμε τα σχέδια απαγόρευσης του Κομμουνιστικού Κόμματος και της κομμουνιστικής ιδεολογίας στην Ουκρανία» και προσθέτει:
«Η "Πρωτοβουλία Κομμουνιστικών και Εργατικών κομμάτων, για τη μελέτη, την επεξεργασία ευρωπαϊκών θεμάτων και το συντονισμό της δράσης τους" καλεί τους εργαζομένους να δυναμώσουν την αντίσταση ενάντια στις διώξεις σε βάρος των κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων και την απαγόρευση των συμβόλων τους, για να καταργηθεί στην πράξη κάθε αντικομμουνιστικό μέτρο. Ο αγώνας της εργατικής τάξης πρέπει να δώσει προτεραιότητα σε αυτό το καθήκον, καθώς η αντικομμουνιστική εκστρατεία επιχειρεί να βάλει ακόμα μεγαλύτερα εμπόδια στον τελικό στόχο της χειραφέτησης όλων των εκμεταλλευόμενων ανθρώπων. Συνεχίζουμε την πάλη μας παρά τους αντικομμουνιστικούς νόμους. Τα επιχειρήματά τους είναι έωλα και σαθρά και μπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε αποφασιστικά, σε κοινή πάλη με τις λαϊκές δυνάμεις.

Α λητες,ρουφιανοι

 Μια δημοσιογράφος της Athens Voice και του STAR υψώνει επιτέλους τη φωνή της κατά του αίσχους που διαπράττουν καθημερινά οι απολυμένες καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών...

Μια δημοσιογράφος της Athens Voice και του STAR υψώνει επιτέλους τη φωνή της κατά του αίσχους που διαπράττουν καθημερινά οι απολυμένες καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών, οι οποίες έχουν το θράσος να εναντιώνονται στις αποφάσεις της κυβέρνησης για τη σωτηρία της πατρίδας, σπέρνοντας εδώ και μήνες τον φόβο και τον τρόμο πέριξ του υπουργείου.

πηγή: https://www.facebook.com/katerina.panagopoulou...

Αυτό θα πει ο δημοσιογράφος να αποκαλύπτει την αλήθεια, μαχόμενος για το δίκιο των αδικημένων, των αδυνάτων και των μη προνομιούχων. Οι γύρω καταστηματάρχες, η αστυνομία, ο Γιάννης Στουρνάρας και ο Κυριάκος Μητσοτάκης βρήκαν επιτέλους μια φωνή να τους στηρίξει.

Το ενδιαφέρον τους για τη δημοσιογράφο αναμένεται σύντομα να εκφράσουν ο ΣΚΑΪ και το Mega Channel.

UPDATE: Αξίζει να σημειωθεί ότι το εν λόγω ..ρεπορτάζ άρεσε φυσικά και στον διευθυντή του γραφείου του πρωθυπουργού, κ. Γιώργο Μουρούτη:

JUNGLE Report

Σχολικός εκφοβισμός

 Σχολικός εκφοβισμός

Το bullying είναι ένας όρος που τελευταία έχει γίνει της μόδας στα σχολεία.Ομάδες, σεμινάρια, υπεύθυνοι εκπαιδευτικοί  για να παρακολουθούν το φαινόμενο ανά σχολείο και να ενημερώνονται...κλπ.

Θα έλεγε κανείς πως ξύπνησαν από λήθαργο δεκαετιών -μεταξύ μας , ξύλο στις αυλές των σχολείων έπεφτε πάντα -και τρέχουν να διορθώσουν το πρόβλημα. Αστείος συλλογισμός! Αν είναι δυνατό ποτέ να νοιάζονται για ουσιαστική βελτίωση της παρεχόμενης εκπαίδευσης.

Μήπως τότε κάποια κονδύλια πρέπει να ... απορροφηθούν!!! Ή ακόμα καλύτερα μήπως επιχειρείται η είσοδος κατασταλτικών μηχανισμών στο σχολείο δια της πλαγίας οδού, έτσι που η ανάμειξη τους ( των κατασταλτικών μηχανισμών) να αποκτά επιστημονικοφανή δικαιολογία;

Διαβάστε ένα άρθρο του Χρήστου Δ. ΤΟΥΡΤΟΥΡΑ
Λέκτορα Παιδαγωγικής  ΠΤΔΕ του ΑΠΘ.

Δημοσιεύτηκε στο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ , Κυριακή 23 Φλεβάρη 2014.

(Τις φωτογραφίες "δανείστηκα" από το ιστολόγιο του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας "Γ.ΣΕΦΕΡΗΣ")

Τα τελευταία χρόνια, και ιδιαίτερα την τελευταία τριετία, ο εκπαιδευτικός κόσμος - και όχι μόνον αυτός - κατακλύζεται από σωρεία πληροφοριών σχετικά με ένα νέο για τη χώρα φαινόμενο που τείνει να πάρει τα χαρακτηριστικά «πανδημίας». Πρόκειται για το φαινόμενο του σχολικού εκφοβισμού/ ενδοσχολικής βίας. Ολοένα περισσότερα προγράμματα πρόληψης ή και αντιμετώπισης κρουσμάτων, που εντάσσονται στο πλαίσιο του παραπάνω φαινομένου, προσφέρονται στο χώρο της εκπαίδευσης. Προσφάτως δε, πληροφορηθήκαμε τη λειτουργία ακόμη και Παρατηρητηρίου για την πρόληψη της σχολικής βίας και του εκφοβισμού στο υπουργείο Παιδείας, ενώ μόλις στο τέλος της προηγούμενης βδομάδας αποφασίστηκε και η θέσπιση του μέτρου του «εκπαιδευτικού - υπεύθυνου της σχολικής βίας και του εκφοβισμού» στο πλαίσιο της αντιμετώπισης ανάλογων περιστατικών σε κάθε επιμέρους σχολική μονάδα. Επιπλέον, η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας, σε μια προσπάθεια ανάδειξης της σοβαρότητας της κατάστασης, όσον αφορά στο συγκεκριμένο θέμα, συνιστά συνεργασία των φορέων της εκπαίδευσης με εκείνους του χώρου της ψυχικής Υγείας, καθώς και με τις εισαγγελικές και αστυνομικές αρχές.

Στη βάση των νέων αυτών εξελίξεων, λοιπόν, δεν μπορούμε να αποφύγουμε τη διατύπωση σημαντικών, κατά την άποψή μας, προβληματισμών. Κατ' αρχήν, θεωρούμε απαραίτητη τη διάθεση επαρκών στατιστικών δεδομένων που να προκύπτουν από όλο και πιο πολλές σοβαρές και μεγάλης κλίμακας έρευνες -διενεργημένες οπωσδήποτε από τον κατεξοχήν ερευνητικό φορέα στη χώρα μας, το ελληνικό δημόσιο Πανεπιστήμιο- σχετικά με την πραγματική έκταση και τις διαστάσεις του φαινομένου στην επικράτεια. Η απουσία ανάλογου επιστημονικού κύρους ερευνών αφαιρεί προφανώς τη δέουσα σοβαρότητα από τη συζήτηση, ενώ ενισχύει τις όποιες υπόνοιες περί ευκαιριακού πλουτισμού διαφόρων μεσαζόντων και φορέων που στήνονται και ξεστήνονται σε μια νύκτα μόνο, ευθύς μόλις αποδειχτεί κεκορεσμένο το νέο πεδίο απόσπασης κερδών. Ενισχύει ακόμη και υπόνοιες περί δικαιολόγησης απόσπασης κονδυλίων για την εκπόνηση προγραμμάτων, στο πλαίσιο πάντα του θεαθήναι και της κοινής επίδειξης σχολικών μονάδων και μεμονωμένων εκπαιδευτικών ή ακόμη και του «βολέματος» εκπαιδευτικών σε νεοσύστατες σχετικές με το σχολικό εκφοβισμό θέσεις σε Διευθύνσεις Εκπαίδευσης ή σε Περιφέρειες, πολύ μακριά πάντως από τις αίθουσες διδασκαλίας όπου ορκίστηκαν να υπηρετούν.

Αναγκαία η αποσαφήνιση και ο ορισμός του φαινομένου

Ωστόσο, για την αξιοπιστία και την εγκυρότητα των αποτελεσμάτων, είναι αναγκαία η σαφής διατύπωση λειτουργικού ορισμού του φαινομένου, ώστε να διευκρινισθούν τα όρια μεταξύ των απλών διαπληκτισμών, που τόσο συχνά συμβαίνουν ανάμεσα στα παιδιά αλλά και τους εφήβους, και εκείνων των περιστατικών που στοιχειοθετούν σοβαρές μορφές σχολικού εκφοβισμού και ενδοσχολικής βίας.

Τα πράγματα γίνονται πολυπλοκότερα, εξαιτίας της αναγκαιότητας στάθμισης των δάνειων ερευνητικών μεθοδολογιών στην ελληνική πολιτισμική και κοινωνική πραγματικότητα.

Σε δεύτερο χρόνο, οι έρευνες θα πρέπει να απαντούν στο θέμα της αντιμετώπισης του συγκεκριμένου φαινομένου, αποφεύγοντας οπωσδήποτε την πιθανότητα διολίσθησης σε προσφιλείς, τελευταία, πρακτικές ψυχολογικοποίησης και ψυχιατρικοποίησης κοινωνικών, κατά βάση, φαινομένων, οι οποίες οδηγούν στο εξής τριπλό αποτέλεσμα: Αφ' ενός στη δημιουργία ενός ολόκληρου επαγγελματικού κατεστημένου, μιας απόλυτα στεγανής επαγγελματικής συντεχνίας στο χώρο της ψυχικής υγείας, που δικαιολογεί την ύπαρξή της με το να υπηρετεί ευρύτερες πολιτικές κοινωνικού ελέγχου και καταστολής¹, να αβγαταίνει τα κέρδη των πολυεθνικών εταιρειών ψυχοφαρμάκων. Αφ' ετέρου την αποδυνάμωση των κοινωνικών φαινομένων μέσω της απόσπασής τους, με αυθαίρετο τρόπο, από το κοινωνικοπολιτικό και οικονομικό τους πλαίσιο, την αποσιώπηση της ταξικής φύσης και ιστορικής τους διάστασης. Εν τέλει, τη μόνιμη άρνηση ή αποφυγή επίλυσής τους, ανάγοντας τις όποιες παρεμβάσεις σε ατομικό και ψυχολογικό επίπεδο (σε ό,τι συνίσταται δηλαδή η ψυχολογικοποίηση).

Συμπερασματικά, ακόμη κι αν δεχτούμε ότι η ενδοσχολική βία είναι πλέον μια συχνή πραγματικότητα στα περισσότερα σχολεία μας καθημερινά, τότε για να παρέμβουμε αποτελεσματικά, θα πρέπει να συμφωνήσουμε στα πραγματικά ποιοτικά της χαρακτηριστικά. Θα πρέπει να μη χάσουμε από το πεδίο ανάλυσής μας τον κοινωνικό της χαρακτήρα. Τότε και μόνον τότε, ίσως μπορέσουμε να αναζητήσουμε τα αληθινά αίτια δημιουργίας, διατήρησης και αναπαραγωγής της στις καταστατικές αρχές λειτουργίας του καπιταλιστικού συστήματος, ενός συστήματος που εδραιώνεται στη βία και την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Ενός συστήματος που γεννά οικονομικές κρίσεις και ευθύνεται απόλυτα για τη γενικευμένη παθογένεια σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής και πολιτικής ζωής. Ενός συστήματος που φροντίζει να αντανακλά τις αξίες του και σε επίπεδο σχολείου, όπου επίσης καλλιεργούνται οι αρχές του ατομικισμού, του προσωπικού κέρδους και της ιδιοτέλειας, όπου επίσης προάγεται ο άκρατος ανταγωνισμός και η ωφελιμιστική προοπτική, η τάση για κυριαρχία πάνω σε άλλους ανθρώπους.

Το σύστημα γεννά διάφορες μορφές βίας

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον εντατικοποιημένης μάθησης, εξετασιοκεντρικού χαρακτήρα και πολλών επιλεκτικών φίλτρων, όπου οι άνθρωποι από μικροί μαθαίνουν να ιεραρχούνται και να ιεραρχούν στη βάση αυθαίρετα συμφωνημένων κριτηρίων διάκρισης, εντελώς απόμακρων από τις προσωπικές τους ανάγκες και ενδιαφέροντα, ο ωφελιμισμός και το ατομικό συμφέρον επικρατούν των συναισθημάτων αλληλεγγύης και ανιδιοτέλειας και η βία αναδεικνύεται ως η απόλυτη ιδέα για την επιβίωση σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητας. Μιας καθημερινότητας βέβαια, που εξίσου βίαια διαμορφώνεται από τις υπάρχουσες συνθήκες κρίσης μέσα στις ίδιες τις οικογένειες των παιδιών. Με άλλα λόγια, η βία του συστήματος περνά με οσμωτικές διαδικασίες σε όλα τα μέλη της κοινωνίας -μικρά και μεγάλα- και μολύνει τις διαπροσωπικές τους σχέσεις.

Ακόμη, οι γνωστές παθογένειες του πολιτικού συστήματος, που ξεβράζουν, τελευταία, μισάνθρωπα και αντικοινωνικά ακροδεξιά σχήματα, συντείνουν στον ολοσχερή εκμαυλισμό της συλλογικής συνείδησης και στην κατίσχυση διεστραμμένων πρακτικών διαπαιδαγώγησης μέρους της ελληνικής νεολαίας (βλ. τις εγκληματικού χαρακτήρα «σχολές διάπλασης των νέων» από τη νεοναζιστική Χρυσή Αυγή) που, βεβαίως, αν εδραιωθούν και επεκταθούν, προδιαγράφουν με μαθηματική ακρίβεια το στραγγαλισμό κάθε έννοιας ανθρωπισμού και δημοκρατίας, αλλά και τον κίνδυνο πολλαπλασιασμού κρουσμάτων σχολικού εκφοβισμού, που θα έχουν πλέον, φανερά και απροκάλυπτα, αποδέκτες παιδιά μεταναστών ή παιδιά με αναπηρίες ή παιδιά με οποιοδήποτε άλλο διακριτό γνώρισμα, που θα τα καθιστά εν δυνάμει στόχο σε αλλόκοτους νεοναζί συμμαθητές τους.

Οποιος, βέβαια, συνεχίζει να διατηρεί επιφυλάξεις για την κατίσχυση της βίας στο σκληρό πυρήνα της δομής του καπιταλιστικού συστήματος, δεν έχει παρά να ανατρέξει στις συνέπειές του, όπως συμπυκνωμένα τις υφιστάμεθα κατά την τρέχουσα οικονομική κρίση... Κι αν συνεχίζει να μην αντιλαμβάνεται τη βία ως πρωταρχικό χαρακτηριστικό, τότε προς βοήθεια προσφέρουμε κάποια αποσπάσματα από τον Δημήτρη Γληνό². Το γεγονός ότι αναφέρονται σε μια άλλη περίοδο της ιστορίας μας -τη γερμανο-ιταλο-βουλγαρική κατοχή, 70 και πλέον χρόνια πριν- δημιουργεί προϋποθέσεις αποστασιοποίησης και ανάδειξης της συγκλονιστικής ομοιότητας των δύο εποχών τόσο σε επίπεδο γεγονότων όσο και βιαιότητας που υπέστη τότε και υφίσταται ο λαός μας σήμερα, μαζί με τα παιδιά του. Λέει λοιπόν ο Γληνός:

«(...) Και ο ελληνικός λαός τη γνώρισε, ή καλλίτερα την ξαναγνώρισε τη νέα τάξη των πραγμάτων, που είναι τόσο παλιά όσο και ο κόσμος, και λέγεται με την αληθινή της λέξη "σκλαβιά"(...) Στη χώρα της ελιάς και του λαδιού πεθαίνουν οι άνθρωποι από πρηξίματα, γιατί δεν έχουν σταγόνα λάδι να προσθέσουνε στα νερόβραστα χόρτα τους (...) Ο εργάτης έχασε τη δουλειά του, βρέθηκε στο δρόμο απένταρος. Μα και όποιος είχε δουλειά, το μεροκάματό του έγινε μεμιάς μηδενικό των μηδενικών. Στην ίδια θέση βρέθηκαν όλοι οι μισθωτοί. Ο ιδιωτικός και ο δημόσιος υπάλληλος, ο τραγικός αυτός ακροβάτης ανάμεσα στην πείνα και στην κοινωνική αξιοπρέπεια, έχασε κάθε ισορροπία (...) Οι συνταξιούχοι πολιτικοί και στρατιωτικοί και τα θύματα των πολέμων έπαθαν χειρότερα. Οι μικροί και μεσαίοι εισοδηματίες και πολλοί, γλυκά αποκοιμισμένοι απάνω στο μαλακό προσκέφαλο της εξασφαλισμένης ζωής, ξύπνησαν τραγικά μπροστά στο τρομαχτικό φάσμα της πείνας. Και όλοι αυτοί (...) άρχισαν να ξεπουλάνε ό,τι βρισκότανε σπίτι τους. Δαχτυλίδια, βέρες, ρολόγια, έπιπλα (...) Κάθε μικροοικονομία εξανεμίστηκε. Ο,τι κρυβότανε για στήριγμα των γηρατειών, η προίκα των κοριτσιών (...) όλα πήρανε το δρόμο της αγοράς (...) πέρασαν στα χέρια των τσακαλιών που κάνουν όλες τις μεγάλες βρώμικες επιχειρήσεις σε συνεργασία με υπουργούς και με ξένους (...) Ολοι γέρασαν μεμιάς και στα μάτια τους ζωγραφίστηκε η μαύρη έγνοια και η αγωνία η θανάσιμη (...) Τα προϊόντα μας, ό,τι έχουμε υλικό αγαθό, αυτό εξατμίζεται, φεύγει, πάει σε ξένα χέρια και σε ξένες κοιλιές (...) και τα σπίτια μας και στις πολιτείες και στα χωριά, και τα χωράφια μας και οι πέτρες ακόμα πρόκειται σε λίγο να βρεθούν σε ξένα χέρια. Ξένοι αφεντάδες πρόκειται να πάρουν όλα τα αγαθά μας, και μεις, σκλάβοι (...) ξυπόλητοι και κουρελήδες και πεινασμένοι (...) να πεθαίνουμε χίλιους θανάτους κάθε μέρα (...) Και αφού μας αφαιρέσανε όλα τα μέσα της δουλειάς και μας λιμοχτονούνε, μας κατηγοράνε γιατί είμαστε, λέει, τεμπέληδες, καφενόβιοι κι' αεριτζήδες και θα μας βάλουνε, λέει, να δουλεύουμε όπως ξέρουν αυτοί να βάζουνε τους σκλάβους να δουλεύουνε(...)».

Επιπλέον, η διαχρονικότητα στη μέθοδο φίμωσης των λαών και η ξετσιπωσιά εν γένει του συστήματος, συμπυκνώνεται στα λόγια ενός από τα καλύτερα παιδιά του... του Αδόλφου Χίτλερ ο οποίος, σύμφωνα με το Γληνό, είπε: «(...) Σε κάθε τόπο θα βρεθούνε κάμποσα φιλόδοξα και ιδιοτελή καθάρματα, που θα εξυπηρετήσουν πρόθυμα τους σκοπούς μου, γιατί αυτό θα είναι ο μόνος τρόπος για να αναδειχτούν και να πλουτίσουν στη χώρα τους». Και συνεχίζει ο Γληνός: «Κι επιβεβαιώθηκε... Ετρεξαν πρώτοι οι Τσολάκογλοι, οι Μπάκοι, οι Γκοτζαμάνηδες, οι Καραμάνοι... Γύρω από αυτά τα καθάρματα οργιάζουνε πάνω στο πτώμα της δυστυχισμένης Ελλάδας, ρουσφετολογούν, επιδιώκουν αξιώματα, θέσεις και πηγές πλουτισμού ένα πλήθος από άλλα καθάρματα(...) Αυτοί οι άτιμοι χαφιέδες και προδότες έδωκαν το παράδειγμα της συνεργασίας των ελληνικών σωμάτων ασφαλείας με την Γκεστάπο και τους καραμπινιέρους».

Δεν έχει λοιπόν κανείς, παρά να αντικαταστήσει τα ονόματα των τότε κυβερνώντων με τους σημερινούς και θα ξεδιπλωθεί μπρος στα μάτια του το μέγεθος της βίας που γεννά πάντα ο καπιταλισμός με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο. Απομένει στη συνέχεια να δει, πώς μπορεί η βία του συστήματος να αντιμετωπιστεί στις επιμέρους εκφάνσεις της με ψυχολογικές πρακτικές. Αραγε μπορεί;

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

1. Προς επίρρωση των εκτιμήσεών μας για υιοθέτηση από την πολιτεία ευρύτερων πολιτικών καταστολής και κοινωνικού ελέγχου, ξανατονίζουμε τη δυνατότητα αυτεπάγγελτης εισαγγελικής παρέμβασης και ανάμειξης των αστυνομικών αρχών στην καθημερινότητα του σχολείου με το πρόσχημα καταγγελθέντων κρουσμάτων σχολικού εκφοβισμού.

2. Γληνός, Δ. (1975). (β΄ έκδοση). Εκλεκτές σελίδες. Τόμος 4ος. Αθήνα: «Στοχαστής».

Όταν δεν ντρέπονται οι ψεύτες, ντρέπονται τα ίδια τα ψέματα για λογαριασμό τους!

 Όταν δεν ντρέπονται οι ψεύτες, ντρέπονται τα ίδια τα ψέματα για λογαριασμό τους!

Από την ημέρα της εφαρμογής του Μνημονίου, τον Μάη του 2010, έχουν λεηλατήσει τον ελληνικό λαό. Του έχουν αρπάξει πάνω από 63 δισ. ευρώ – καθ’ ομολογία του Στουρνάρα. Αλλά, τώρα, αυτός ο λαός, ο λεηλατημένος, καλείται να πάρει μέρος στο… πανηγύρι που κήρυξε προχτές ο κ.Σαμαράς. Διότι τώρα έχουμε… πλεόνασμα! Από το οποίο πλεόνασμα, ο λαός – ο λεηλατημένος – το 2014 θα λάβει μέρισμα. Πόσο είναι το μέρισμα; Κάντε τη διαίρεση: 500 εκατομμύρια το πλεόνασμα προς 1.000.000 ασθενέστερους, ίσον 500 ευρώ ετησίως, ήτοι… 1,5 ευρώ την ημέρα!

Περί αυτού πρόκειται! Τόσο αξίζουν οι εξαγγελίες του κ.Σαμαρά: 1,5 ευρώ… Δεν φτάνει, δηλαδή που η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου στήνει ψηφοθηρικό γλεντοκόπι πάνω στο κοινωνικό νεκροταφείο που προκάλεσε. Δεν φτάνει που το γλεντοκόπι γίνεται με ξένα κόλλυβα. Τα κόλλυβα του 1,5 ευρώ τα βαφτίζει και… «παντεσπάνι»!


Την ίδια στιγμή που προχτές ο κ.Σαμαράς έδινε νέα διάσταση στον «μαυρογιαλουρισμό», παριστάνοντας τον «Ρομπέν» του… 1,5 ευρώ, ερχόταν στην δημοσιότητα η έκθεση του ΟΟΣΑ. Προσέξτε:  Δυο χρόνια μετά τις εκλογές, απ΄ όταν δηλαδή οι Σαμαράς – Βενιζέλος ζητούσαν ψήφο ειδάλλως όπως έλεγαν η Ελλάδα δεν θα είχε τρόφιμα, φάρμακα και καύσιμα, το 18% των Ελλήνων δεν διαθέτει χρήματα ούτε για να αγοράσει τρόφιμα!

Πρόκειται για ποσοστό – συμφώνα με την έκθεση – μεγαλύτερο κι από το αντίστοιχο στην Κίνα!


Αλλά ο κ.Σαμαράς θα δώσει… μέρισμα. Σε ποιους, όμως, θα το δώσει; Προσέξτε: Σύμφωνα με την ίδια έκθεση του ΟΟΣΑ, η απώλεια εισοδήματος των Ελλήνων πολιτών την περίοδο 2007 – 2012 ήταν 4 φορές μεγαλύτερη από τα μέσα επίπεδα των κρατών της Ευρωζώνης!

Προσέξτε: Ανά άτομο η μέση αυτή απώλεια υπολογίζεται στην Ελλάδα στις 4.400 ευρώ! Αλλά ο κ.Σαμαράς, από το πλεόνασμα, θα δώσει μέρισμα: 1,5 ευρώ. Ολόκληρο…


Πάμε, όμως, να δούμε και τα άλλα «μαγικά» του πλεονάσματος:

Πρώτο «μαγικό»: Σύμφωνα με τα στοιχεία Γενικής Κυβέρνησης για τον Ιανουάριο του 2014, οι ληξιπρόθεσμες οφειλές του Δημοσίου προς τους ιδιώτες ανήλθαν στα 4,36 δις. ευρώ. Ταυτόχρονα, η μαύρη τρύπα στα Ασφαλιστικά Ταμεία μόνο από τις συντάξεις που βρίσκονται σε εκκρεμότητα ανέρχεται στα 3 δισ. ευρώ. Εντούτοις η κυβέρνηση και η τρόικα μιλούν για… πλεόνασμα! Πράγματι, λοιπόν: υπάρχει πλεόνασμα. Μπορεί, φυσικά, το πλεόνασμα να μην είναι οικονομικό και ταμειακό. Αλλά σίγουρα πρόκειται για αυθεντικό πλεόνασμα πολιτικής αγυρτείας, πολιτικής απάτης και αναίσχυντης (ευρω)ψηφοθηρίας.

Παρεμπιπτόντως: Καθόλου δεν πρέπει να εκπλήσσει ότι η «αδέκαστη» τρόικα, σε αυτό το έργο της εξαπάτησης, διατηρεί ρόλο συμπρωταγωνιστή δίπλα στην κυβέρνηση. Άλλωστε, δεν είναι η πρώτη φορά που η ευρωενωσιακή οικογένεια του «πνεύματος και της ηθικής», ανάλογα με τα πολιτικά της παιχνίδια, τα κάθε λογής πλαστά στοιχεία που της χρειάζονται τα βρίσκει «άριστα»: Από τα πλαστά στοιχεία με τα οποία μπήκαν όλες σχεδόν οι χώρες στην ΟΝΕ έως τα «σουάπ» του Παπαντωνίου. Και από τη «δημιουργική λογιστική» των κυβερνήσεων Σημίτη, έως τη «δημιουργική λογιστική» του Αλογοσκούφη και του Παπακωνσταντίνου. Όλα «άριστα». Γιατί όχι και του Στουρνάρα…

Δεύτερο «μαγικό»: Λόγω πλεονάσματος θα έχουμε και «ανάπτυξη». Η οποία θα τροφοδοτηθεί και με την μείωση των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών. Αλλά, λόγω ακριβώς της μείωσης των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών, τα Ταμεία θα επιβαρυνθούν κατ’ έτος με νέα τρύπα ύψους 800 εκ. ευρώ! Τι σόι «ανάπτυξη» είναι αυτή, με τα Ασφαλιστικά Ταμεία εντελώς διαλυμένα;

Και τι είδους πρωθυπουργό «Χουντίνι» διαθέτουμε που λέει ότι θα δώσει 350 εκ. ευρώ στα Ταμεία από το πλεόνασμα για να καλύψει την τρύπα των 800 εκ. ευρώ; Σε ποια μαθηματικά το 350 είναι μεγαλύτερο του 800 (πλην, ενδεχομένως, των μαθηματικών του Μητσοτάκη, όπου το 0+0 έβγαζε… 14%);

Τρίτο «μαγικό»: Ανάμεσα στα άλλα, θα καλύψουν, λένε, την δαπάνη για την αποκατάσταση των μισθών των ένστολων και των δικαστικών. Από το πλεόνασμα, πάλι. Αλλά η δαπάνη αυτή ανέρχεται στα 1,060 δισ. ευρώ. Και το πλεόνασμα που θα διανείμουν (σσ: μη σπρώχνεστε, όλοι θα πάρετε…), το προσδιόρισαν στα 500 εκ. ευρώ. Επομένως «πόθεν»;

Μα, με τον συνήθη τρόπο: Με νέα φορολογικά μέτρα! Με κατάργηση και των τελευταίων επιδομάτων, όπως ακόμα και αυτό το επίδομα μητρότητας! Αλλά δεν θα τα πουν «μέτρα». Θα τα βαφτίσουν ξανά… «ισοδύναμα». Και μόλις τα ανακοινώσουν θα ορκίζονται ότι «δεν» πρόκειται για νέα μέτρα. Καθότι, ως γνωστόν, ο κύριος πρωθυπουργός έχει δηλώσει ότι «δεν θα παρθούν νέα μέτρα». Ο λόγος του, δε, είναι συμβόλαιο. Επικυρωμένο και με φτηνό χαρτόσημο: Μόλις 1,5 ευρώ…


Εν κατακλείδι:

«Τα τελευταία τούτα χρόνια στον τόπο αυτό ειπώθηκαν τα χειρότερα ψέματα της Ιστορίας. Ειπώθηκαν ψέματα που ντράπηκαν και τα ίδια, μια και δεν ντρέπονταν τα στόματα που τα 'λεγαν» - (Μενέλαος Λουντέμης, «Οδός Αβύσσου- Αριθμός Ο»)