Με αφορμή το εκλογικό αποτέλεσμα στη Θράκη

Με αφορμή το εκλογικό αποτέλεσμα στη Θράκη

Απο συγκέντρωση του ΚΚΕ το 2006 στο Κένταυρο της Ξάνθης

Το εκλογικό αποτέλεσμα στην περιοχή της Θράκης και ιδιαίτερα στους νομούς Ροδόπης και Ξάνθης, όπου η μουσουλμανική μειονότητα αποτελεί σχεδόν το μισό του πληθυσμού, έγινε πρωτοσέλιδο στον αστικό Τύπο της χώρας, ανησύχησε τόσο τα κόμματα της συγκυβέρνησης, όσο και τις υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις που συνοδοιπορούν στο μονόδρομο της καπιταλιστικής ανταγωνιστικότητας της ΕΕ, όπως ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ και ΑΝΕΛ.

Τα υψηλά ποσοστά του Κόμματος Ισότητας Ειρήνης και Φιλίας (ΚΙΕΦ ή DEB), δηλαδή του Κόμματος που είχε ιδρύσει ο Αχμέτ Σαδίκ, πρώην ανεξάρτητος βουλευτής της Ροδόπης (1989 - 1993) και που ανοιχτά στηρίζεται από την τουρκική κυβέρνηση, αξιοποιώντας το μηχανισμό του προξενείου στην περιοχή, στην ουσία ανέδειξαν τη μεγάλη επιρροή της αστικής τάξης της Τουρκίας στη μειονότητα.
Το πρόβλημα όμως δεν είναι καινούργιο. Οσοι σήμερα χύνουν κροκοδείλια δάκρυα, μέχρι χτες όχι μόνο έκαναν τα στραβά μάτια στη δράση του προξενείου, αλλά είχαν και ακολουθούσαν τη λογική της συναλλαγής μαζί του.
Τέτοια τακτική ακολούθησαν στην πλειονότητά τους οι επίδοξοι μνηστήρες της αστικής διαχείρισης και στις τελευταίες εκλογές. Κορυφή του παγόβουνου ήταν η στάση του ΣΥΡΙΖΑ. Από τη μια, προωθούσε την υποψηφιότητα της βραβευμένης από το αμερικανικό προξενείο Σεμπιχά, ενώ, από την άλλη, διεκδικούσε τη μειονοτική ψήφο στην Περιφέρεια με έναν πασίγνωστο παράγοντα, τον Αχμέτ Κιούρτ. Ο οποίος έχει ανοιχτές σχέσεις με αντιδραστικές πολιτικές δυνάμεις (το κόμμα του Μπατσελί ή αλλιώς το πολιτικό σκέλος των «γκρίζων λύκων»), και χαιρέτισε θερμά την κάθοδο του DEB στις ευρωεκλογές.

Κάνουν την πάπια...

Απο συγκέντρωση του ΚΚΕ το 2006 στο Κένταυρο της Ξάνθης

Από την άλλη, τα φιλοκυβερνητικά μέσα δεν άκουσαν και δεν είδαν τίποτα από τους δεκάδες μειονοτικούς υποψηφίους σε δημοτικά και περιφερειακά ψηφοδέλτια της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ που παρέλασαν από τα γραφεία του DEB και το προξενείο. Κάνουν πως δε γνωρίζουν την κατάσταση που είχε διαμορφωθεί από το 1993 και μετά. Τότε που δεν κατέβαινε αυτόνομο ψηφοδέλτιο της μειονότητας και προκρίνονταν μειονοτικοί υποψήφιοι με τις ευχές του τούρκικου προξενείου, μέσω των αστικών και οπορτουνιστικών κομμάτων.
Τι στάση αρχής κρατούσαν και κρατάνε όλες αυτές οι δυνάμεις; Για, παράδειγμα, από πού άντλησε η ΔΗΜΑΡ την εκρηκτική της άνοδο από το Μάη στον Ιούνη του '12 που εκτινάχθηκε από το 0,5% στο 17,7%. Τι είδαν οι εργαζόμενοι της μειονότητας; Τη σταθερή παρουσία της δίπλα τους που πριν δεν έβλεπαν; Η απάντηση βρίσκεται στις προεκλογικές κολεγιές και μεταγραφές από το νεοφιλελεύθερο χώρο υποψήφιου, παράγοντα της μειονότητας και υποστηριχτή του ΚΙΕΦ (DEB) στις τελευταίες εκλογές. O οποίος μετακινήθηκε με περισσή άνεση στην κεντροαριστερά ή την «αριστερά της ευθύνης», που προσφάτως αφανίσθηκε εκλογικά στη μειονότητα. Αλήθεια, πώς έφτασε ο ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του '12 κοντά στο 75% στη μειονότητα στο νομό Ξάνθης; Πώς στο παρελθόν ΠΑΣΟΚ, ΝΔ (την εποχή που οι κ.κ. Καμμένος και Κουίκ βρίσκονταν στο χώρο της ΝΔ) ακόμη και το Κόμμα της Μπακογιάννη εκτινάσσονταν στις μειονοτικές ψήφους; Κανείς δεν ήξερε άραγε στη Θράκη πως τα τελευταία τουλάχιστον τρία χρόνια επαναδραστηριοποιήθηκε το DEB;

Τότε, φυσικά, οι δηλώσεις για «τουρκική μειονότητα», για «συλλογικό αυτοπροσδιορισμό» από πολιτευτές αυτών των κομμάτων πέρναγαν στα ψιλά, αφού υπήρχε η συναλλαγή.
Οι εξελίξεις μετά το '90 με την εκλογή δύο (ανεξάρτητων) μειονοτικών βουλευτών, οδήγησε από τη μία το πολιτικό σύστημα στην επιλογή του εκλογικού αποκλεισμού της δυνατότητας εκπροσώπησης αυτόνομων μειονοτικών σχημάτων ή βουλευτών. Διευκόλυνε όμως, από την άλλη, τα αστικά κόμματα τότε και τα οπορτουνιστικά μετά, να επιδιώξουν μια είδους συναλλαγή με παράγοντες που άμεσα είχαν σχέσεις με το προξενείο, να προωθήσουν ορισμένους αστικούς εκσυγχρονισμούς που αφορούσαν τη μειονότητα με αντάλλαγμα την ψήφο της.

Ο ένας εθνικισμός θρέφει τον άλλον...

Την παρέμβαση του DEB διευκόλυνε, επίσης, η δράση του ναζιστικού εγκληματικού μορφώματος της Χρυσής Αυγής (επίθεση σε νέο της μειονότητας στην Ξάνθη - πορείες σε χωριά και γειτονιές της μειονότητας στην Κομοτηνή) και εθνικιστικών δυνάμεων που παγίδεψαν το λαό σε μια «εθνοτική» αντιπαράθεση που διευκόλυνε την προπαγάνδα της αστικής τάξης της Τουρκίας.
Οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, τα λαϊκά στρώματα της μειονότητας, δεκαετίες γνώρισαν σε πολλαπλάσιο βαθμό τη βαρβαρότητα που γνώρισε η πλειονότητα, αφού γίνονταν και συνεχίζουν να γίνονται το εύκολο θύμα των αντιθέσεων ανάμεσα στην αστική τάξη της χώρας μας και της Τουρκίας. Από τη μια, δεκαετίες ζούσαν σε ένα καθεστώς επιπλέον καταπίεσης, με αποκλεισμούς, ανύπαρκτες υποδομές. Από την άλλη, η πολιτική του αστικού κράτους της χώρας μας διευκόλυνε την ανάπτυξη τούρκικης συνείδησης σε τμήματα μη τουρκογενή στην καταγωγή όπως οι Πομάκοι, αφού επιδιώκονταν από αυτό το δρόμο να αποκλειστεί κάθε σχέση και επιρροή τέτοιων τμημάτων της μειονότητας με λαούς και χώρες που σε εκείνη την περίοδο οικοδομούσαν το Σοσιαλισμό (βλέπε: Βουλγαρία).

Ετσι, τα λαϊκά στρώματα της μειονότητας έγιναν το μπαλάκι ανάμεσα στις αντιθέσεις αλλά και τις συμμαχίες των δύο αστικών τάξεων. Γενικότερα η εργατική τάξη, τα φτωχά λαϊκά στρώματα της περιοχής, μουσουλμάνοι και χριστιανοί, βρέθηκαν ανάμεσα στις μυλόπετρες του εθνικισμού και του κοσμοπολιτισμού των δύο πλευρών.
Τόσο προεκλογικά όσο και μετεκλογικά, ο εθνικισμός της μιας πλευράς τροφοδοτούσε και τροφοδοτεί τον εθνικισμό της άλλης. Προσπαθεί και βάζει εμπόδια στην ανάπτυξη της πραγματικής ενότητας συμφερόντων ανάμεσα σε εργάτες, φτωχούς αγρότες και αυτοαπασχολούμενους, άνεργους και νέους που ξεριζώνονται από τον τόπο τους για να ψάξουν για ένα κομμάτι ψωμί. Εν τέλει, ο ένας δουλεύει για τον άλλο. Ολοι δε μαζί, παρέα με τον κοσμοπολιτισμό των κομμάτων που ορκίζονται πίστη στην ΕΕ και το κεφάλαιο, δουλεύουν για τα συμφέροντα των μονοπωλίων, των καπιταλιστών ενάντια στα συμφέροντα της φτωχολογιάς σε όποιο θεό και να πιστεύει.

Τι είναι το DEB;

Το DEB δεν είναι κόμμα από παρθενογένεση. Με τη γενική του γραμμή επιδιώκει ένα διαχωρισμό του λαού σε φυλετική, εθνοτική και θρησκευτική βάση, για να παγιδέψει τη μειονότητα στα συμφέροντα της αστικής τάξης της Τουρκίας. Ομως, ανοιχτά τάσσεται με την ΕΕ, ενώ αρκετά στελέχη του έχουν στο παρελθόν στηρίξει όλα τα κόμματα που έχουν ευθύνη για τη λεηλασία στα δικαιώματα των εργαζομένων μειονότητας και πλειονότητας.
Μιλάει για δικαιώματα της μειονότητας και φυσικά δεν εννοεί τις συντάξεις πείνας, τους διαλυμένους μισθούς που έχουν τη σφραγίδα της ΕΕ και των κυβερνητικών κομμάτων, τα οποία το DEB στήριξε και στηρίζει μέσω των συναλλαγών σε Δήμους και Περιφέρειες.
Το DEB καλεί όλους τους μουσουλμάνους που τους αποκαλεί «Τούρκους της δυτικής Θράκης» να παλέψουν για τα κοινά συμφέροντά τους, αλλά δε λέει με ποιον μουσουλμάνο είναι. Με αυτόν που βγάζει δισ. από την εκμετάλλευση και τη βαρβαρότητα στα κολαστήρια των ορυχείων της Τουρκίας, με αυτούς που σήμερα έχουν φτιάξει εργολαβικά γραφεία για να στέλνουν για ένα κομμάτι ψωμί τζάμπα εργατικά χέρια στη Βόρεια και Κεντρική Ευρώπη, στο Κατάρ ή με την εργατιά που με τον ιδρώτα και το αίμα της ποτίζει τα κέρδη των καπιταλιστών. Δεν είναι τυχαίο ότι δεν είπε κουβέντα για τους δεκάδες νεκρούς εργάτες των ορυχείων στην Τουρκία.
Από την άλλη, οι εθνικιστικές δυνάμεις που κηρύσσουν πατριδοκάπηλη σταυροφορία «όλων των Ελλήνων» κατά του προξενείου, επίσης δε λένε κουβέντα πως Ελληνες είναι και οι καπιταλιστές που βγάζουν δισ. από το ξεζούμισμα επίσης των Ελλήνων αλλά και ξένων εργατών.
Προσπαθούν να τυφλώσουν το λαό για να μη δει την αλήθεια, πως η πραγματική διαχωριστική γραμμή βρίσκεται στην ταξική θέση του καθένα. Πως εν τέλει στο όνομα αυτού του ψευτοπατριωτισμού, ποτισμένος ο λαός με το εθνικιστικό δηλητήριο, πολεμάει για ξένα συμφέροντα και όχι για τα δικά του.
Η κάθοδος του DEB έγινε σε μια περίοδο καθόλου τυχαία που οι εξελίξεις στην περιοχή είναι ανησυχητικές για τους λαούς. Τόσο η αστική τάξη της χώρας μας, όσο και της Τουρκίας, επιδιώκουν να πάρουν με διαφορετική δυναμική μερίδιο από την ενεργειακή πίτα της περιοχής. Διαμορφώνονται άξονες και αντιάξονες σε ένα συνεχώς κινούμενο έδαφος ανταγωνισμών, που όχι απλά δεν απομακρύνουν τις πιθανότητες συγκρούσεων, αλλά επιταχύνουν την όξυνση των αντιθέσεων. Η αστάθεια αυτή εκφράζεται και στο εσωτερικό των αστικών τάξεων, πολύ περισσότερο στο επίπεδο του πολιτικής.

Η παρέμβαση του ΚΚΕ στη μειονότητα

Χωρίς ταλαντεύσεις και στρογγυλέματα, το ΚΚΕ πάλεψε από την πρώτη στιγμή για την ταξική ενότητα των εργατών, των λαϊκών στρωμάτων, ανεξάρτητα αν ανήκουν στη μειονότητα ή την πλειονότητα. Η πάλη του αυτή ήταν ασταμάτητη, μέσα από τα σωματεία, τις Λαϊκές Επιτροπές, την αυτοτελή παρουσία των Κομματικών του Οργανώσεων. Οι δεσμοί του με τη μειονότητα σφυρηλατήθηκαν μέσα από το καμίνι της ταξικής πάλης, με πρωτοπόρους ναύτες, λιμενεργάτες, εργάτες σε ορυχεία, στη βιομηχανία, οικοδόμους. Τέτοιοι ήταν οι παλιότεροι και νεότεροι κομμουνιστές που κέρδισαν, σε ιδιαίτερα δύσκολο περιβάλλον, τεράστια εκτίμηση μέσα στη μειονότητα στα χωριά (και στις πόλεις) τους. Πρωτοπόροι του μόχθου, που δέθηκαν με τα ταξικά συνδικάτα, πρωτοστάτησαν σε απεργίες, δοκίμασαν την εργοδοτική και κρατική τρομοκρατία. Από αυτούς τους χώρους ήταν οι υποψήφιοι του ΚΚΕ τόσο στο ευρωψηφοδέλτιο όσο και στα περιφερειακά και στα δημοτικά ψηφοδέλτια, που άντεξαν σε πιέσεις και δεν υποχώρησαν βοηθώντας το Κόμμα να καταγράψει σημαντικά ποσοστά κύρια στην Περιφέρεια.
Το ΚΚΕ έδεσε τους δεσμούς του με τη μειονότητα μέσα από τη δράση των κομμουνιστών, μέσα από τις Λαϊκές Επιτροπές για τα άμεσα και επείγοντα προβλήματά τους όπως στο Δροσερό της Ξάνθης, στην Αγριανή του Σουφλίου που το Κόμμα κινήθηκε σε ποσοστά πολύ πάνω από 10% σε αυτές τις εκλογές με τις ιδιαίτερες δυσκολίες που είχαν. Είναι περιοχές που μέσα από τις Λαϊκές Επιτροπές έγιναν κινητοποιήσεις με τη συμμετοχή εκατοντάδων μειονοτικών, έγιναν πάνω από 700 επανασυνδέσεις ρεύματος σε φτωχές οικογένειες, στηρίχτηκαν μέσα από την οργανωμένη λαϊκή αλληλεγγύη εκατοντάδες οικογένειες. Στον Κένταυρο, ένα ορεινό μειονοτικό χωριό της Ξάνθης, που η σύνθεση του πληθυσμού είναι πάνω από 70% εργατική τάξη (πολλοί μετανάστες βιομηχανικοί εργάτες, οικοδόμοι και λιμενεργάτες) και ο κόσμος ανοιχτά υποστηρίζει πως αν δεν υπήρχε ΚΚΕ δε θα είχανε δρόμο και σχολείο στο χωριό, έγινε η τελευταία συγκέντρωσή μας στο νομό Ξάνθης.
Προεκλογικά στα μειονοτικά χωριά, Ροδόπης, Ξάνθης και Εβρου, ιδιαίτερα τη δεύτερη βδομάδα, μόνο δύο κόμματα έκαναν περιοδείες και συγκεντρώσεις, το ΚΚΕ και το DEB. Κόμματα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, που είχε πάνω από 70%, αλλά και η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, που πήραν στις εκλογές της περιφέρειας μεγάλα ποσοστά από τη μειονότητα, ήταν εξαφανισμένα, δεν τόλμησαν να ανοίξουν αντιπαράθεση με τη λογική του DEB. Η θέση του ΚΚΕ ήταν πάντα καθαρή και κρυστάλλινη και πάνω απ' όλα δεν προσαρμοζόταν κατά την περίσταση της ψήφου.
Στο αποτέλεσμα των εκλογών επέδρασε σε σημαντικό βαθμό και η υποχώρηση του κινήματος, που εκφράστηκε με μεγαλύτερη ένταση στους εργάτες και εργάτριες της μειονότητας, που ούτως ή άλλως σε ένα βαθμό ήταν πιο ευάλωτοι σε πιέσεις. Ο φόβος της ανεργίας απομάκρυνε ένα τμήμα της που συμμετείχε στις κινητοποιήσεις, ενισχύθηκαν οι μηχανισμοί εκφοβισμού μέσα από τα δουλεμπορικά γραφεία, που πολλαπλασιάστηκαν τα τελευταία χρόνια. Μέσα στην ίδια τη μειονότητα γίνεται πλέον πιο ευδιάκριτος ένας ταξικός διαχωρισμός με στρώματά της που είτε έχουν άμεση σχέση με τα δουλεμπορικά, ή με επιχειρηματικές δραστηριότητες που έχουν έδρα την Τουρκία και με μετανάστες και οικογένειες που ένα κομμάτι τους νιώθουν εξαρτημένοι από αυτά τα στρώματα.

Απάντηση σε επικίνδυνους σχεδιασμούς

Η κάθοδος του DEB έγινε σε μια περίοδο που οι εξελίξεις στην περιοχή είναι ανησυχητικές για τους λαούς. Τόσο η αστική τάξη της χώρας μας, όσο και της Τουρκίας, επιδιώκουν να πάρουν με διαφορετική δυναμική μερίδιο από την ενεργειακή πίτα της περιοχής. Διαμορφώνονται άξονες και αντιάξονες σε ένα συνεχώς κινούμενο έδαφος ανταγωνισμών, που όχι απλά δεν απομακρύνουν τις πιθανότητες συγκρούσεων, αλλά επιταχύνουν την όξυνση των αντιθέσεων. Η αστάθεια αυτή εκφράζεται και στο εσωτερικό των αστικών τάξεων, πολύ περισσότερο στο επίπεδο του πολιτικής.
Η οργάνωση της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, με συγκεκριμένες πρωτοβουλίες, με επιμονή στο Πρόγραμμα και τις Αποφάσεις του 19ου Συνεδρίου, θα απαντήσει στην προσπάθεια η εργατική τάξη, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι φτωχοί αγρότες, οι άνεργοι και οι νέοι, να συνειδητοποιήσουν τα κοινά συμφέροντά τους, τον κοινό εχθρό που είναι τα μονοπώλια, οι συμμαχίες τους (ΕΕ ΝΑΤΟ), τα όργανά τους σε κάθε χώρα (κράτος). Να παλέψουν κάτω από τη δική τους σημαία και όχι για τα συμφέροντα της μιας ή της άλλης αστικής τάξης. Για τη δική τους εργατική - λαϊκή διακυβέρνηση - εξουσία, που θα αποδεσμεύσει τη χώρα μας από την ΕΕ, θα διαγράψει το χρέος, θα κοινωνικοποιήσει τα συγκεντρωμένα Μέσα Παραγωγής.
Τα ταξικά συνδικάτα, οι Λαϊκές Επιτροπές, οι αγροτικοί σύλλογοι, που, μέσα από τις γραμμές τους, δρουν πρωτοπόρα οι κομμουνιστές, μπορούν να γίνουν το μετερίζι της ταξικής ενότητας και διαπαιδαγώγησης που όχι μόνο θα οργανώνει την πάλη ενάντια στην πολιτική των μονοπωλίων, αλλά και, από την άλλη, με τη δράση τους θα σφυροκοπούν τόσο τον εθνικισμό όσο και τον αστικό κοσμοπολιτισμό.
Η εμπειρία από τα ταξικά ναυτεργατικά σωματεία, τα σωματεία της Ζώνης, το σωματείο στο μετρό της Θεσσαλονίκης (όπου οι μειονοτικοί εργάτες συμπαρατάχθηκαν με τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ) που μέσα από τη δράση τους μπόρεσαν και καλλιέργησαν ταξική συνείδηση, είναι προίκα για τους κομμουνιστές. Οπως προίκα είναι η δουλειά μας με το ΠΑΜΕ και τη Λαϊκή Επιτροπή στην Ξάνθη (και αλλού), που σε συνθήκες δυσμενείς για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, μας δένει με την εργατιά της μειονότητας.
Σε αυτόν τον αγώνα, θα οικοδομείται καθημερινά στις μεγάλες και μικρότερες μάχες, για την προστασία και τη στήριξη των ανέργων, για την πρόσβαση στο σχολειό, στην Υγεία, στις σπουδές χωρίς ταξικά εμπόδια, για μισθούς και συντάξεις που ικανοποιούν τις σύγχρονες ανάγκες. Σε αυτόν τον αγώνα, που θα οργανώνεται η αλληλεγγύη, ακόμη και στις καθημερινές ανάγκες, οι κομμουνιστές θα δώσουμε τα πάντα. Θα πρέπει, ταυτόχρονα, να φροντίσουμε όμως για τη διαφύλαξη και ανάπτυξη της ξεχωριστής πολιτιστικής ταυτότητας της μειονότητας, για να καταργηθεί κάθε αποκλεισμός από το σύστημα εκπαίδευσης από την Προσχολική Αγωγή έως το πανεπιστήμιο, παίρνοντας υπόψη τις ιδιαίτερες ανάγκες στη γλώσσα. Για να λυθούν προς τα μπρος ιδιαίτερα ζητήματα που αφορούν στο κληρονομικό δίκαιο, στο ζήτημα εκλογής μουφτή, στη διαχείριση των βακουφίων που δεν μπορεί να αποτελούν εργαλείο παρέμβασης της μιας ή της άλλης αστικής τάξης. Για να μπορούν οι μειονότητες να γίνονται γέφυρες φιλίας, ταξικής αλληλεγγύης ανάμεσα στους λαούς και όχι θύματα των σχεδιασμών των εκμεταλλευτών.

Δημήτρης ΠΑΠΑΤΟΛΙΔΗΣ
Γραμματέας της ΕΠ της ΚΟ Ανατολικής Μακεδονίας - Θράκης του ΚΚΕ

Οι επιδιώξεις της ελληνικής αστικής τάξης και ο ρόλος του πολιτικού προσωπικού της

Οι επιδιώξεις της ελληνικής αστικής τάξης και ο ρόλος του πολιτικού προσωπικού της

Ο έλληνας αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και ΥΠ.ΕΞ. Ε. Βενιζέλος με το Γ.Γ. του ΝΑΤΟ Α. Ρασμουσεν

Eurokinissi

Οι πρόσφατες εξελίξεις στο Ιράκ, σε συνδυασμό με την κατάσταση και τις συνεχιζόμενες συγκρούσεις στην Ουκρανία, αποτελούν δύο τρανταχτά παραδείγματα που επιβεβαιώνουν την όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων. Ο αδυσώπητος ανταγωνισμός για τον έλεγχο των αγορών, της Ενέργειας και των δρόμων μεταφοράς της, οδηγεί σε συγκρούσεις που πλέον, όλο και πιο συχνά, ξεφεύγουν από το επίπεδο της «αψιμαχίας» ή των μεμονωμένων «θερμών επεισοδίων» και αποκτούν πιο πολύ χαρακτηριστικά πολεμικής σύγκρουσης.
Μέσα σε αυτό το επικίνδυνο για τους λαούς τοπίο, έχουν ιδιαίτερη σημασία η στάση και οι επιδιώξεις της ελληνικής αστικής τάξης, ο ρόλος που επιχειρεί να παίξει για λογαριασμό της το πολιτικό της προσωπικό. Σε συνθήκες που η θέση της, μετά την εκδήλωση της βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης, εξασθένισε συγκριτικά με τη θέση της Τουρκίας και του Ισραήλ, η ελληνική αστική τάξη αντιμετωπίζει τις εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή ως μια ευκαιρία να «ρεφάρει», να βελτιώσει τη θέση της στην ΕΕ, συνολικότερα στην περιοχή.

Η γεωστρατηγική θέση και η θεωρία του «παράγοντα σταθερότητας»

Σε αυτό το πλαίσιο, η ελληνική αστική τάξη και σύσσωμο το πολιτικό της προσωπικό επιχειρούν να αναδείξουν στην πράξη τη σημασία της γεωστρατηγικής θέσης της Ελλάδας για την υλοποίηση των ιμπεριαλιστικών σχεδίων στην Ανατολική Μεσόγειο και στην ευρύτερη περιοχή, να αναδείξουν τη δυνατότητα πολύμορφης συμβολής της για την επιτυχή έκβασή τους.
«Ενα τόξο αστάθειας ξεκινά από την Ουκρανία και τη γύρω περιοχή και φτάνει μέχρι την Τυνησία, περνώντας από τη Συρία και τη Βόρειο Αφρική. Σε αυτό το τόξο, η Ελλάδα είναι παράγοντας σταθερότητας»... Η αναφορά αυτή του υπουργού Αμυνας, Δ. Αβραμόπουλου, μετά από μια συνάντηση με τον Βούλγαρο ομόλογό του τον περασμένο Μάρτη, είναι ουσιαστικά η χαρακτηριστική για τις επιδιώξεις της ντόπιας αστικής τάξης μόνιμη επωδός που συνοδεύει όλες τις επαφές της κυβέρνησης με αξιωματούχους άλλων χωρών.
Ιδιαίτερη έμφαση σε ό,τι αφορά τα «γεωστρατηγικά πλεονεκτήματα» δίνεται από την ελληνική κυβέρνηση στα ζητήματα της «ενεργειακής διπλωματίας»: Μετά την όξυνση της σύγκρουσης στην Ουκρανία και καθώς η ΕΕ εκτιμά ότι είναι πιθανό ακόμη και «το ενδεχόμενο μείζονος διακοπής εφοδιασμού τον προσεχή χειμώνα», η ελληνική αστική τάξη εκτιμά ότι τα ενεργειακά μπορούν να είναι το ισχυρό της «χαρτί» στην προσπάθεια να αναβαθμίσει τη θέση της.
Σε αυτό το πλαίσιο αναπτύσσει έντονη κινητικότητα: Δύο χαρακτηριστικά και πρόσφατα παραδείγματα αποτελούν η συνάντηση του πρωθυπουργού Αντ. Σαμαρά με τον Επίτροπο Ενέργειας της ΕΕ, Γκ. Ετινγκερ στα τέλη Μάη, «για το ρόλο της Ελλάδας στην ευρωπαϊκή στρατηγική αερίου», όπως δήλωσε ο τελευταίος, καθώς και η συνάντηση του Ελληνα πρωθυπουργού με τον Πρόεδρο του Αζερμπαϊτζάν, Ι. Αλίεφ στις αρχές της περασμένης βδομάδας, για την επιτάχυνση των έργων για τον ενεργειακό εφοδιασμό των ευρωενωσιακών μονοπωλίων, με παράκαμψη της Ρωσίας και της Ουκρανίας. Εργων όπως είναι ο αγωγός ΤΑΡ που θα μεταφέρει αζέρικο αέριο στην Ευρώπη μέσω Ελλάδας, καθώς και ο ελληνοβουλγαρικός αγωγός IGB, ο οποίος σχεδιάζεται να τροφοδοτεί με φυσικό αέριο της Κασπίας τη νοτιοανατολική Ευρώπη.
Χαρακτηριστική, από αυτήν την άποψη, είναι η ανακοίνωση του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών μετά τη διυπουργική σύσκεψη που ακολούθησε τις παραπάνω συναντήσεις και στην οποία, όπως αναφέρεται, συζητήθηκαν «θέματα που σχετίζονται με τον αγωγό φυσικού αερίου ΤΑP, καθώς και ζητήματα που αφορούν την προοπτική δημιουργίας νέων εναλλακτικών οδεύσεων, όπως, για παράδειγμα, ο «κεντρικός διάδρομος» Αιγαίου - Βαλτικής. Τέλος, ειδική αναφορά έγινε στην κρισιμότητα που έχει η εθνική υποδομή της Ρεβυθούσας και η προοπτική αναβάθμισής της, όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά, συνολικά, για την περιφερειακή ενεργειακή πολιτική της ΕΕ».
Η ελληνική αστική τάξη, μάλιστα, επιλέγει αυτήν τη συμπόρευση με τους ενεργειακούς - και όχι μόνο - σχεδιασμούς των ΗΠΑ και την ΕΕ, παρότι αντιλαμβάνεται ότι η επιλογή αυτή οξύνει και δυσκολεύει τις σχέσεις της με τη Ρωσία, γεγονός που πλήττει άμεσα και ορισμένα τμήματα των ντόπιων ομίλων (όπως στον κλάδο του τουρισμού, των μεταφορών κ.ά.) που έχουν εκτεταμένες οικονομικές σχέσεις με τη ρωσική πλευρά.
Ταυτόχρονα, βέβαια, το «χαρτί» της «ενεργειακής διπλωματίας», όπως και αυτό του «διαμετακομιστικού κόμβου», μεταφέρει για τα καλά τη διεθνή ενδοϊμπεριαλιστική αντιπαράθεση στο εσωτερικό της ίδιας της Ελλάδας: Ισχυρά μονοπώλια άλλων χωρών, σε συνεργασία με ντόπιους επιχειρηματικούς ομίλους, κονταροχτυπιούνται για τον έλεγχο των υποδομών και των εταιρειών στρατηγικής σημασίας: ΔΕΠΑ, ΔΕΣΦΑ, λιμάνια, σιδηρόδρομοι κ.ο.κ.

Με «ατού» τη συμμετοχή στις ευρωατλαντικές λυκοσυμμαχίες

Για να προωθήσει τις στρατηγικές της επιδιώξεις η ελληνική αστική τάξη αξιοποιεί τη συμμετοχή της στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Ειδικά στο α' εξάμηνο του 2014, η κυβέρνηση προσπάθησε να εκμεταλλευτεί στο έπακρο τις θεσμικές δυνατότητες που της έδινε η ελληνική προεδρία στο Συμβούλιο της ΕΕ, σε μια περίοδο μάλιστα που εντείνεται με γρήγορους ρυθμούς η ιμπεριαλιστική επιθετικότητα της λυκοσυμμαχίας, με την ενεργητική προώθηση του στρατιωτικού της βραχίονα, της Κοινής Πολιτικής Αμυνας και Ασφάλειας, με απροκάλυπτες ιμπεριαλιστικές παρεμβάσεις, όπως αυτή που πραγματοποίησε στην Ουκρανία, πριν ακόμα από τη «σφήνα» των ΗΠΑ.
Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται, μεταξύ άλλων, η ενεργός εμπλοκή της Ελλάδας στη νέα ιμπεριαλιστική επέμβαση στην ΕΕ στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, η προσπάθεια της ελληνικής κυβέρνησης να πρωτοστατήσει στην ένταξη των χωρών των Δυτικών Βαλκανίων στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ, στα πάρε - δώσε της ΕΕ με αραβικές χώρες και χώρες της νοτιοανατολικής Ευρώπης. Αντίστοιχο στόχο είχαν οι αλλεπάλληλες κυβερνητικές επαφές στην αρχή του εξαμήνου της Ελληνικής Προεδρίας με κυβερνήσεις χωρών που πρωτοστατούν στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς (ΗΠΑ, Γαλλία, Γερμανία, Ισραήλ κ.ά.).
Χαρακτηριστικό ήταν, εξάλλου, το ταξίδι του αντιπροέδρου και υπουργού Εξωτερικών της ελληνικής κυβέρνησης Ευ. Βενιζέλου στην Ουκρανία, εκεί όπου έσπευσε «πρώτος - πρώτος» να συναντηθεί με τον Ολ. Τουρτσίνοφ, μόλις αυτός ορίστηκε πρόεδρος της πραξικοπηματικής «κυβέρνησης» που κατέλαβε την εξουσία, χάρη στην ανοιχτή επέμβαση της ΕΕ και των ΗΠΑ, στον ανταγωνισμό τους με τη Ρωσία...
Σε αυτές τις συνθήκες, μάλιστα, παράλληλα με τις εντεινόμενες «συνεκπαιδεύσεις» με δυνάμεις των ΗΠΑ και άλλων ισχυρών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, τη συμμετοχή σε ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, την προσαρμογή δομών των ΕΔ στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς (βλ. αναλυτικότερα για όλα αυτά στη διπλανή σελίδα), είναι χαρακτηριστικό ότι η ελληνική κυβέρνηση «διαφημίζει» τελευταία όλο και πιο έντονα τις δυνατότητες των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας και το ρόλο που μπορούν να παίξουν ακριβώς σε αυτούς τους σχεδιασμούς. «Φέρνουμε τα αμυντικά μας συστήματα το ένα κοντά στο άλλο», δήλωνε μετά τη συνάντησή του με τον Ισραηλινό υπουργό Εξωτερικών, ο Ελληνας υπουργός Αμυνας Δ. Αβραμόπουλος, «με σκοπό να αναλάβουμε νέο ρόλο στο πλαίσιο των στόχων μας για την περιοχή» και συμπλήρωνε: «Εχουμε θέσει το αμυντικό μας σύστημα στην υπηρεσία των στόχων και των σκοπών του διεθνούς δικαίου και της διεθνούς έννομης τάξεως». Ενα «διεθνές δίκαιο», βέβαια, που χρησιμοποιείται ως «φύλλο συκής» σε όλες τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις όπου Γης...
Η Ελλάδα, βέβαια, είναι ένα καπιταλιστικό κράτος με συγκεκριμένη οικονομική, πολιτική και στρατιωτική δύναμη που δεν της επιτρέπει να παίξει ηγετικό ρόλο στις ευρύτερες εξελίξεις. Η ντόπια αστική τάξη, ωστόσο, επιδιώκει στο μέτρο των δυνάμεών της και μέσα από τη ενεργό συμμετοχή της σε ΕΕ και ΝΑΤΟ να αναβαθμίσει στο μέγιστο δυνατό τη θέση της.

ΣΥΡΙΖΑ: Στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ με... όλη τη δύναμη της φωνής του

Σε αυτήν την προσπάθεια, η ελληνική αστική τάξη δε στηρίζεται μόνο στην κυβέρνηση, αλλά σε όλες τις δυνάμεις της αστικής διαχείρισης και φυσικά στην αξιωματική αντιπολίτευση, τον ΣΥΡΙΖΑ: Με δεδομένο ότι θέλει την Ελλάδα εντός του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, κριτήριο της εξωτερικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να είναι άλλο από την επιδίωξη του ελληνικού κεφαλαίου να βελτιώσει τη θέση του στην ΕΕ και την ευρύτερη περιοχή.
Μόνο τυχαίο δεν είναι το γεγονός ότι ο Αλ. Τσίπρας, ελάχιστες μέρες πριν από τις ευρωεκλογές, σε τηλεοπτική του συνέντευξη (και όχι σε κάποια «ανύποπτη στιγμή» και σε περιορισμένο ακροατήριο) επέλεξε να κάνει μια τόσο ανοιχτή δήλωση αφοσίωσης στις στρατηγικές επιλογές του ντόπιου κεφαλαίου: «Ισχυρίζομαι, και το λέω με όλη τη δύναμη της φωνής μου, πως η χώρα ανήκει στο δυτικό πλαίσιο, ανήκει στην ΕΕ, στο ΝΑΤΟ, αυτό δεν αμφισβητείται».
Είναι προφανές ότι ως δύναμη που διεκδικεί με πολλές πιθανότητες την αστική διακυβέρνηση και πρέπει να δίνει συνεχώς διαπιστευτήρια στο κεφάλαιο εντός και εκτός Ελλάδας, ο ΣΥΡΙΖΑ δε θα μπορούσε να αρκεστεί πια στη διατύπωσή του περί «Ευρώπης χωρίς ΝΑΤΟ», έστω κι αν αυτή έτσι κι αλλιώς στην ουσία δεν ήταν παρά μια «ντρίμπλα», για να μη φαίνεται το γεγονός ότι αρνείται να βάλει θέμα εξόδου της χώρας από το ΝΑΤΟ.
Τι άλλο είπε ο Αλ. Τσίπρας στην ίδια συνέντευξη; «Με απασχολεί η χώρα σε αυτήν την κρίσιμη γεωπολιτική συγκυρία να αποκτήσει στηρίγματα (...) Να έχει συμμάχους ισχυρές χώρες που παίζουν ρόλο στα γεωπολιτικά πράγματα»... Ολοφάνερη η δέσμευση του ΣΥΡΙΖΑ για ενίσχυση των συμμαχιών της ελληνικής αστικής τάξης, με ισχυρούς «παίχτες» μάλιστα, που «παίζουν ρόλο» στους επικίνδυνους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς. Σε αυτήν την κατεύθυνση εντάσσεται άλλωστε και το προεκλογικό ταξίδι του Αλ. Τσίπρα στη Μόσχα: Στην προσπάθεια να πείσει ότι μπορεί να «παίξει» μέσα στους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, να «πατήσει» και σε ανταγωνιζόμενα ισχυρά ιμπεριαλιστικά κέντρα.
Τι το «ριζοσπαστικό» και «καινοτόμο» έχει άραγε αυτή η τακτική του ΣΥΡΙΖΑ για «πολυδιάστατη» εξωτερική πολιτική; Μήπως οι «μπίζνες» με την Κίνα που προωθεί η συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ (την ίδια ώρα μάλιστα που οξύνονται οι αντιθέσεις και μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας, αλλά και μεταξύ ΕΕ και Κίνας) δεν αποτελούν αντίστοιχη προσπάθεια να κάνει τέτοιο «παιχνίδι»; Μέχρι και η, τάχα «αντισυστημική», Χρυσή Αυγή, πριν από λίγες μέρες, με άρθρο στην ιστοσελίδα της, «πλασαριζόταν» ως η δύναμη που μπορεί να βρει τη «χρυσή τομή» στους διεθνείς ανταγωνισμούς που ακουμπάνε την Ελλάδα, «να την επωμιστεί και να τη διαχειριστεί». Οι λαοί, βέβαια, με πιο πρόσφατο παράδειγμα αυτό της Ουκρανίας, έχουν πικρή πείρα από τις αστικές τάξεις που πήγανε να «παίξουν» σε πολλά ταμπλό στους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς...

***

Ανεξάρτητα από την εκπλήρωση ή μη των στόχων του ντόπιου κεφαλαίου, ο δρόμος αυτός μόνο νέα βάσανα μπορεί να φέρει στο λαό, μετατρέποντας τα «γεωστρατηγικά πλεονεκτήματα», τον ορυκτό και φυσικό πλούτο κάθε χώρας σε «κόλαση» και όχι ευλογία για τους λαούς.
Η εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα πρέπει σε κάθε περίπτωση να μη στοιχηθούν πίσω από τους στόχους των καπιταλιστών, να παλέψουν ενάντια στα ιμπεριαλιστικά σχέδια ΝΑΤΟ - ΕΕ - ΗΠΑ, για την αποδέσμευση από όλους τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς. Η κατάκτηση της εξουσίας από την εργατική τάξη και τα σύμμαχα λαϊκά στρώματα είναι ο μόνος δρόμος για την ένωση των λαών στη βάση της κοινωνικής ευημερίας και της ειρηνικής διεθνιστικής συμβίωσής τους.
Ευκαιρία να διαδηλώσουμε ενάντια σ' αυτά τα σχέδια είναι το Διήμερο που διοργανώνει η ΚΝΕ 4-6 Ιούλη στο Στόμιο Λάρισας ενάντια στο νέο στρατηγείο της ΕΕ.

Διακεκαυμένη ζώνη μακράς διαρκείας

Διακεκαυμένη ζώνη μακράς διαρκείας

Είκοσι δύο του θεριστή. Ισα που προλαβαίνουν όσοι απ' τις πόλεις έχουν ακόμα την πολυτέλεια να κάνουν διακοπές, να εκμεταλλευτούν τη σχετικά φτηνότερη περίοδο. Απ' το τέλος του μήνα μπαίνουμε για τα καλά στη «διακεκαυμένη ζώνη», εκείνη - δηλαδή - την περίοδο που οι τιμές εκτινάσσονται σε τέτοια ύψη που ακόμα κι όσοι δεν στερήθηκαν στον καιρό της κρίσης τις διακοπές τους, τώρα πια με μεγάλη δυσκολία μπορούν να επαναλάβουν το εγχείρημα. Βέβαια, αυτή η διαπίστωση δεν συμφωνεί με τις επίσημες ανακοινώσεις που βλέπουν ένα «χρυσό καλοκαίρι» μπροστά. Δικαίως δεν συμφωνεί, καθώς το «χρυσό καλοκαίρι» αναφέρεται στις προσδοκίες των εκπροσώπων του μεγάλου κεφαλαίου στον κλάδο του Τουρισμού και των μεγαλεμπόρων, που πράγματι μπορεί να βλέπουν τα κέρδη τους να εκτινάσσονται στα ύψη, είτε κάνουν είτε δεν κάνουν διακοπές οι Ελληνες εργαζόμενοι. Τα κέρδη τους σ' αυτή τη φάση εξαρτώνται από εντελώς άλλους παράγοντες και όχι από την ποσότητα των ντόπιων που θα ψάξουν για ένα θερινό κατάλυμα.

Καμία «νέα μέρα»

Το στίγμα της βδομάδας που πέρασε το είχε δώσει από την προηγούμενη Κυριακή ο ίδιος ο πρωθυπουργός, με συνέντευξή του στην οποία δήλωνε: «Βρισκόμαστε σε νέα ημέρα, στην ίδια κατεύθυνση». Η «ίδια κατεύθυνση» στην οποία αναφέρθηκε αφορά - πάλι με τα δικά του λόγια - στην «επιτάχυνση των μεταρρυθμίσεων που θα δώσουν ανταγωνιστικότητα και αναπτυξιακή δυναμική στην οικονομία», ενώ η «νέα ημέρα» αφορά στις υποσχέσεις για «θεραπεία κάποιων αδικιών που έγιναν».
Με απλά λόγια, η αντιλαϊκή επίθεση όχι μόνο θα συνεχιστεί, θα συνεχιστεί η υποβάθμιση εργασιακών αναγκών και δικαιωμάτων γιατί αυτό επιβάλλει ο στόχος της ανταγωνιστικότητας, της «αναπτυξιακής δυναμικής» της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Δηλαδή: Ο,τι έχασαν οι εργαζόμενοι την προηγούμενη περίοδο (και ό,τι χάσουν ακόμα), δεν πρόκειται να το ανακτήσουν στο μεγαλύτερο μέρος του, ενώ θα πρέπει να συνηθίσουν να ζουν με λιγότερες απαιτήσεις, με τεράστια αναντιστοιχία ανάμεσα σε αυτό που οι ίδιοι δημιουργούν με τη δουλειά τους και την κάλυψη των αναγκών τους. Η κατάσταση αυτή πάει χέρι-χέρι με τη διαμόρφωση «φιλοεπενδυτικού κλίματος» - όπως διαφημίζεται αυτές τις μέρες και με τις επαφές με τις πολιτικές ηγεσίες Αζερμπαϊτζάν, Κουβέιτ και Κίνας - με τη διάνοιξη νέων πεδίων κερδοφορίας για το κεφάλαιο.
Στο εσωτερικό πεδίο η κυβέρνηση υπόσχεται μέτρα «ανακούφισης» του λαού, τα οποία, όμως, στην πραγματικότητα αποτελούν πρόσθετες παροχές στα μονοπώλια και πάγιες απαιτήσεις τους. Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα που διάλεξε ο Αντ. Σαμαράς, για να «τεκμηριώσει» τις «ελαφρύνσεις» που θα υπάρχουν για το λαό «αν ξεπερνάμε τους στόχους μας»: «Πετύχαμε μείωση ασφαλιστικών εισφορών» καυχιέται, «αυτό σημαίνει και μικρή αύξηση αποδοχών των μισθωτών». Διαφημίζει, δηλαδή, ως φιλολαϊκό μέτρο και ...αύξηση των μισθών των εργαζομένων, το τελειωτικό χτύπημα στα ασφαλιστικά ταμεία μέσα από τη μείωση των εργοδοτικών εισφορών κατά περίπου 1 δισ. ευρώ το χρόνο!
Καμία «νέα ημέρα», καμία «ευημερία για όλους» δεν έχει να προσδοκά ο λαός από τη στοίχισή του πίσω από τους στόχους του κεφαλαίου. Μόνο η ανασύνταξη του κινήματός του, η λαϊκή πάλη, που σημαδεύει τον πραγματικό αντίπαλο, τα μονοπώλια και όλους τους πολιτικούς τους εκπροσώπους, μπορούν να βάλουν εμπόδια στη συνεχιζόμενη αντιλαϊκή επίθεση και πάνω από όλα να ανοίξουν το δρόμο για τη ριζική ανατροπή που έχει ανάγκη ο λαός, με τον ίδιο πρωταγωνιστή.

Ξεκάθαρη ταξική επιλογή

Από την πλευρά του ο πρωθυπουργός με ομιλία του στην Πορτογαλία σε εκδήλωση του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος διέλυσε ήδη όποιες αυταπάτες. Ηταν ξεκάθαρος στο τι προωθεί και σε όφελος ποιων το κάνει. Κάλεσε «να ετοιμαστούμε για να κερδίσουμε σε παγκόσμια κλίμακα τη μάχη της ανταγωνιστικότητας». Προς τούτο σημείωσε ότι «πρέπει να κρατήσουμε το εργασιακό κόστος σε ευθεία αναλογία με την παραγωγικότητα της εργασίας», με «αύξηση της παραγωγικότητας». Πρόσθεσε ότι οι «δημοκρατίες (...) μπορούν να επιβάλουν και μέτρα λιτότητας, αν αυτό είναι απαραίτητο, μια δεδομένη στιγμή» αλλά «και να δημιουργούν ευκαιρίες ανάπτυξης και να χρησιμοποιούν τα ποιοτικά πλεονεκτήματά τους για να προσελκύσουν επενδύσεις, ώστε να αξιοποιηθεί με τον καλύτερο τρόπο ένα μορφωμένο και καλά αμειβόμενο ανθρώπινο δυναμικό».
Επέμεινε ότι «πρέπει να βελτιώσουμε το ενεργειακό μας κόστος και τη φορολογική μας επιβάρυνση, έτσι ώστε η ευρωπαϊκή βιομηχανία να ανακτήσει και πάλι την ανταγωνιστικότητά της απέναντι στον υπόλοιπο κόσμο», ενώ συμπλήρωσε ότι «χρειαζόμαστε μια σταθερή πορεία προς χαμηλότερη φορολογία» των επιχειρηματικών ομίλων. Τέλος, προδιέγραψε και νέο «κούρεμα» στις δημόσιες δαπάνες για κοινωνικές δομές και υπηρεσίες.

Το χρέος τους που πληρώνουμε

Στην ημερήσια διάταξη, στη βδομάδα που πέρασε ήταν και το ζήτημα του χρέους, για το οποίο το ΚΚΕ ανάμεσα σ' άλλα σημείωσε: «Οι κυβερνητικοί πανηγυρισμοί για την "έναρξη της συζήτησης περί μείωσης του χρέους" με αφορμή τη συνάντηση Σαμαρά - Σόιμπλε είναι πανηγυρισμοί για το αντίπαλο στρατόπεδο, της άρχουσας τάξης που προσδοκά καλύτερους όρους χρηματοδότησης της κερδοφορίας της, λόγω της μείωσης του κρατικού χρέους. Η αντιπαράθεση συγκυβέρνησης - ΣΥΡΙΖΑ για την καλύτερη δημοσιονομική διαχείριση συγκαλύπτει ότι η αντιλαϊκή πολιτική δεν οφείλεται στο υψηλό χρέος γι' αυτό και ανάλογα μέτρα εφαρμόζονται σ' όλη την ΕΕ, ανεξαρτήτως ύψους χρέους, νομίσματος, μνημονίων και τρόικας. Συγκαλύπτει ότι εντός των τειχών της εξουσίας των μονοπωλίων και της ΕΕ, η όποια μείωση του χρέους δε θα οδηγήσει ούτε καν σε ανάκτηση των απωλειών που έχουν υποστεί οι εργαζόμενοι τα τελευταία χρόνια».
Με αφορμή και το Γιούρογκρουπ, έγινε ξανά καθαρό ότι η διαχείριση του χρέους είναι συνάρτηση τόσο των κεφαλαιακών αναγκών των τραπεζών όσο και της εφαρμογής των μέτρων που πρόσφατα συμφωνήθηκαν με την τρόικα. Η ίδια η λίστα των μέτρων που αφορά σε παραπέρα χτύπημα εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων, επιβεβαιώνει ότι το πρόβλημα δεν είναι το χρέος και ότι δεν θα σταματήσει η εφαρμογή τους με την όποια διαπραγμάτευση, για όποιο «κούρεμα» του χρέους. Επιβεβαιώνει τη θέση του ΚΚΕ ότι όπως ακριβώς και η κρίση που ζήσαμε δεν είναι κρίση χρέους, αλλά βαθιά οικονομική καπιταλιστική κρίση που κάνει τον κύκλο της, έτσι και ο μόνος που τελικά την πληρώνει είναι ο λαός, είτε με «κούρεμα» είτε με επιμήκυνση ή όποια άλλη μορφή ρύθμισης του χρέους, που είναι χρέος του αστικού κράτους, των μονοπωλίων, του κεφαλαίου και όχι του λαού. Η μόνη συμφέρουσα λύση για το λαό είναι η μονομερής διαγραφή όλου του χρέους, στο πλαίσιο ενός άλλου, ριζικά διαφορετικού δρόμου ανάπτυξης, με τον πλούτο στα χέρια του.

Απαράβατος όρος

Προς επιβεβαίωση των εκτιμήσεων του ΚΚΕ για τις εντός των τειχών της εξουσίας των μονοπωλίων εξελίξεις, ήρθαν τα στοιχεία για τα ασφαλιστικά ταμεία που δείχνουν οικονομική καταστροφή και παραπέρα συρρίκνωση των παροχών και των συντάξεων προς συνταξιούχους και ασφαλισμένους. Οι απώλειες για τα Ταμεία ξεπερνούν τα 20 δισ. ευρώ το χρόνο σαν αποτέλεσμα της εισφοροδιαφυγής, της αδήλωτης εργασίας, της ανεργίας, της μείωσης των εργοδοτικών εισφορών, αλλά και της μειούμενης κρατικής χρηματοδότησης. Στο πρακτικό μέρος αναμένονται άμεσα σοβαρές ανατροπές σ' ό,τι έχει μείνει ακόμα όρθιο στην Κοινωνική Ασφάλιση, αρχής γενομένης από τα επικουρικά ταμεία και συνακόλουθο τον περιορισμό στο έπακρο των συντάξεων αναπηρίας κ.ά.
Η πορεία των εξελίξεων βεβαιώνει ότι τα Εργασιακά, οι Συλλογικές Συμβάσεις, τα Μισθολογικά όσο και το Ασφαλιστικό αποτελούν για το μεγάλο κεφάλαιο τα θεμέλια της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας, της κερδοφορίας δηλαδή των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, των μονοπωλίων. Το χτύπημά τους είναι απαράβατος όρος για το κεφάλαιο ώστε να στηρίξει την παραγωγική ανάκαμψη της χώρας.

Με των λαών το αίμα

Η βδομάδα κύλησε κι έκλεισε μ' έναν ποταμό αίματος σε πολεμικές συγκρούσεις σε δύο περιοχές που βρίσκονται στην ευρύτερη περιφέρεια και της χώρας μας: Στη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Ευρώπη. Στο Ιράκ και την Ουκρανία οι λαοί θυσιάζονται στο βωμό γενικότερων ιμπεριαλιστικών γεωστρατηγικών συμφερόντων, όπου το κοινό χαρακτηριστικό είναι ο έλεγχος των αγορών, της Ενέργειας και των δρόμων μεταφοράς της.
Η κατάσταση στο Ιράκ, με την ανεμπόδιστη, στην ουσία, προέλαση των ακραίων ισλαμιστών, που έχουν φτάσει έξω από τη Βαγδάτη και ελέγχουν μεγάλο τμήμα των κεντροδυτικών περιοχών, εντάσσεται σε μια ευρύτερη αλυσίδα γεγονότων, που έχουν τη ρίζα τους στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις του 2003 και του 2011 με στόχο τη Συρία. Η πραγματικότητα που διαμορφώνεται στην περιοχή είναι αρκετά πιο σύνθετη από αυτό που φαίνεται ως εθνοθρησκευτική σύγκρουση. Το βασικό, το καθοριστικό στοιχείο είναι τα τεράστια οικονομικά συμφέροντα, οι ζώνες επιρροής για τις αστικές τάξεις της περιοχής ή τμημάτων τους και τις ισχυρές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και τους μονοπωλιακούς ομίλους τους, οι πηγές και αγωγοί Ενέργειας. Γι' αυτό και έρχονται ξανά στο προσκήνιο σενάρια τριχοτόμησης του Ιράκ.
Στην Ουκρανία η σύγκρουση παρότι εμφανίζεται κύρια ως προς τα εθνοτικά χαρακτηριστικά της, στο βάθος της όμως αφορά σύγκρουση τμημάτων της αστικής τάξης της χώρας σε σχέση με τις διεθνείς συμμαχίες της (ΗΠΑ - ΕΕ - ΝΑΤΟ ή Ρωσία). Σύγκρουση που διεξάγεται στο πλαίσιο της ενδοϊμπεριαλιστικής διαπάλης για τον έλεγχο αγορών, των πηγών και δρόμων της Ενέργειας.
Και στις δύο περιπτώσεις γίνεται καθαρό πως οι εργάτες, τα λαϊκά στρώματα θα βγαίνουν μόνο χαμένοι όταν μπαίνουν κάτω από ξένες σημαίες, όταν παλεύουν για αλλότρια από τα ταξικά τους συμφέροντα. Ο κοινός εχθρός είναι το κεφάλαιο, το εκμεταλλευτικό σύστημα και ο δικός τους δρόμος η πάλη για την ανατροπή τους και την οικοδόμηση της δικής τους εργατικής - λαϊκής εξουσίας.

Απιαστο όνειρο για πολλούς οι διακοπές

Απιαστο όνειρο για πολλούς οι διακοπές

Δεν περνά μέρα χωρίς μια είδηση από τον κλάδο του Τουρισμού, που να προσπαθεί να μας πείσει ότι επιτέλους ανακαλύφθηκε το ελληνικό «ελντοράντο» κι αυτό δεν είναι άλλο από τον ήλιο και τη θάλασσα, τις γαλάζιες παραλίες και το πλήθος των τουριστικών καταλυμάτων. Τι σχέση έχει όλο αυτό με το δικαίωμα του λαού στην αναψυχή; Η απάντηση έχει ήδη καταγραφεί σε πρόσφατη ανακοίνωση του ΚΚΕ: «Σε μια περίοδο που η κυβέρνηση και οι μεγαλοξενοδόχοι πανηγυρίζουν για τα ρεκόρ αφίξεων και την ανάπτυξη στον τουρισμό, η πλειοψηφία του λαού δεν μπορεί να κάνει ούτε μια ημέρα διακοπές, γιατί το εισόδημα είναι τσακισμένο, ενώ οι τιμές σε εισιτήρια και δωμάτια απλησίαστες, οι εργαζόμενοι στον κλάδο του τουρισμού δουλεύουν με εξοντωτικά ωράρια και με μεροκάματα πείνας, ενώ οι μικρές επιχειρήσεις του κλάδου κλείνουν η μία μετά την άλλη. Ολα αυτά αναδεικνύουν ότι η καπιταλιστική ανάκαμψη, για την οποία μιλάνε η κυβέρνηση και τα άλλα κόμματα, δε συνεπάγεται ανακούφιση του λαού ούτε ανακοπή των αντιλαϊκών μέτρων».
Στο λαμπερό «παραμύθι» που λέγεται Τουρισμός με τις φρούδες ελπίδες που καλλιεργούν ξενοδόχοι και κυβέρνηση περί νέων θέσεων εργασίας, το μόνο πραγματικό είναι τα τεράστια έσοδα - κέρδη των μονοπωλίων του κλάδου, των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων.
Πέρυσι επισκέφθηκαν την Ελλάδα 17,9 εκατομμύρια τουρίστες και τα άμεσα έσοδα ήταν 11,9 δισ. ευρώ σύμφωνα με τις εκτιμήσεις Τράπεζας της Ελλάδος (ΤτΕ) και των στοιχείων του Κέντρου Τεκμηρίωσης του Ελληνικού Τουρισμού (ΚΤΕΤ).
Ποιος καρπώθηκε τα κέρδη; Σίγουρα όχι οι εργαζόμενοι στον τουρισμό που δουλεύουν όλο και πιο φτηνά. Ούτε φυσικά οι μικρές και οικογενειακές επιχειρήσεις που βάζουν λουκέτο. «Τα λεφτά πήγαν στα λεφτά» δηλαδή στους επιχειρηματικούς ομίλους που δραστηριοποιούνται στο τουρισμό διότι η κρίση δεν είναι για όλους. Αλλωστε σύμφωνα με στοιχεία του Ινστιτούτου Τουριστικών Ερευνών και Προβλέψεων την περίοδο 2009 έως 2013 άνοιξαν 914 νέα ξενοδοχεία, το 73% των οποίων εντάσσεται στις τρεις υψηλότερες κατηγορίες, ενώ διέκοψαν τα λειτουργία τους 613 μονάδες συνολικής δυναμικότητας 34.480 κλινών, από τις οποίες μόνο το 3% προερχόταν από τις υψηλές κατηγορίες.
Για φέτος προβλέπουν ότι τα συνολικά έσοδα από τον Τουρισμό θα φτάσουν τα 13 δισ. ευρώ. Σε αυτό το μεγάλο φαγοπότι όλο και λιγότεροι εργαζόμενοι βρίσκουν δουλειά (πέρσι που ήταν χρονιά ρεκόρ της πεντακονταετίας για τον Τουρισμό απασχολήθηκαν 3,5% λιγότεροι εργαζόμενοι).
Σε αυτό το μεγάλο φαγοπότι που βασίζεται στην εκμετάλλευση των εργαζομένων, η πλειοψηφία των εργαζομένων δεν κάνουν διακοπές, οι εργαζόμενοι στον Τουρισμό έτσι κι αλλιώς δεν κάνουν διακοπές. Είναι ενδεικτικά τα στοιχεία για τον εποχικό εργαζόμενο που δουλεύει στον Τουρισμό για 5 μήνες και παίρνει συνολικά 3.500 - 4.000 ευρώ για να βγάλει 12 μήνες υποχρεώσεων. Δεν έχει τη δυνατότητα ούτε το χειμώνα που δεν δουλεύει να κάνει πραγματικές διακοπές που θα τού προσφέρουν ξεκούραση και αναψυχή, γιατί τα χρήματα δεν τού φτάνουν ούτε για να ζήσει.
Συνολικά για τους εργαζόμενους το δικαίωμα, η βαθιά ανάγκη τους για διακοπές και ξεκούραση έχει γίνει πολυτέλεια.
Τα στοιχεία μαρτυρούν ότι το 2013 οι αφίξεις τουριστών αυξήθηκαν κατά 15,4%, οι διανυκτερεύσεις κατά 14,5% και οι εισπράξεις κατά 18,1%. Την ίδια περίοδο το 40% των εργαζομένων στη χώρα δεν έκανε διακοπές κι όσοι έκαναν μέτρησαν μέχρι δεκάρας τα διόδια, τα καύσιμα, τα εισιτήρια για να τα βολέψουν 4-5 μέρες στη θάλασσα.
Αυτοί, δηλαδή που παράγουν τον πλούτο, πρέπει να χρυσοπληρώσουν και για τις διακοπές που χρειάζονται για να αναπληρώνουν την εργατική τους δύναμη. Για τους καπιταλιστές, οι διακοπές, οι παραλίες, τα μέσα μεταφοράς, η ζωή των εργαζομένων είναι στοιχεία αξιοποίησης για να βγάλουν κέρδη. Ενας μισθός δε φτάνει για μια βδομάδα διακοπών, ακόμα και ένα μπάνιο στην παραλία κοστίζει όσο ένα μεροκάματο. Στα πλαίσια της φετεινής έρευνας του "Ρ" για το δικαίωμα των εργαζομένων στις διακοπές ενδεικτικό το ρεπορτάζ που παρουσιάζουμε σήμερα από παραλίες της Αττικής, όπου καταφεύγουν χιλιάδες άνθρωποι για λίγες ώρες ξεκούρασης (σε επόμενα φύλλα θα παρουσιάσουμε κι άλλα στοιχεία που αφορούν τόσο το κόστος των διακοπών, όσο και τις συνθήκες μέσα στις οποίες δουλεύουν οι εργαζόμενοι στον τουρισμό)
.Οι θέσεις του ΚΚΕ

από τις παρεμβάσεις δυνάμεων του ΚΚΕ για ανοιχτές παραλίες

Ο τουρισμός και οι διακοπές στο πλαίσιο του καπιταλισμού είναι πολυτελές εμπόρευμα και όχι κοινωνικό δικαίωμα. Στο πλαίσιο του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής είναι αδύνατο να εξασφαλιστεί για τη συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων το δικαίωμα σε φθηνές διακοπές, αναψυχή και περιήγηση. Και αυτό, παρά τη μεγάλη αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας, την τεχνολογική πρόοδο που καθιστά αντικειμενικά πιο γρήγορη τη μετακίνηση, ενώ δημιουργεί αντικειμενικά προϋποθέσεις για περιορισμό του εργάσιμου χρόνου. Αντίθετα, αυξάνεται η εντατικοποίηση της εργασίας και η εργασιακή ανασφάλεια τόσο γενικά όσο και στον κλάδο του τουρισμού. Ολα αυτά συνιστούν πλευρές της όξυνσης της αντίθεσης ανάμεσα στον κοινωνικό χαρακτήρα της παραγωγής και στην ατομική ιδιοποίηση των προϊόντων της παραγωγής.
Το δικαίωμα στις διακοπές είναι κοινό συμφέρον των μισθωτών, αλλά και των αυτοαπασχολούμενων, ανάγκη που μπορεί να ικανοποιηθεί ουσιαστικά και ολοκληρωμένα μόνο στο πλαίσιο της σοσιαλιστικής - κομμουνιστικής κοινωνίας. Θεμελιακή θέση του ΚΚΕ είναι η ανάπτυξη τόσο του εσωτερικού όσο και του εξωτερικού τουρισμού, ώστε τα λαϊκά στρώματα να έχουν τη δυνατότητα πρόσβασης και γνωριμίας με τους λαούς άλλων χωρών, την ιστορία, τον πολιτισμό τους.
Οι οικονομικές, οργανωτικές και πολιτιστικές προϋποθέσεις κάλυψης αυτής της ανάγκης μπορούν να προκύψουν μαζικά για τους εργαζομένους, τη νεολαία, τους συνταξιούχους μόνο στις συνθήκες της κοινωνικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής και των υποδομών, του κεντρικού σχεδιασμού, της λειτουργίας της εκπαίδευσης και της φροντίδας υγείας ως αποκλειστικά δημόσιες και δωρεάν παρεχόμενες κοινωνικές υπηρεσίες, σε συνθήκες που η συμμετοχή των εργαζομένων στην άσκηση της εξουσίας οργανώνεται «από τα κάτω έως τα πάνω», από το χώρο εργασίας μέχρι τα ανώτατα όργανα της λαϊκής εξουσίας.
Μόνο με την κατάργηση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής και της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο θα εξασφαλιστούν ο ελεύθερος χρόνος και ο οργανωμένος κοινωνικός τουρισμός, θα εξαλειφθεί η αναρχία της καπιταλιστικής παραγωγής.
Πρώτη και βασική προϋπόθεση για να τεθεί στη διάθεση του λαού και της εργατικής τάξης όλος αυτός ο τεράστιος πλούτος υποδομών (δρόμοι, σιδηροδρομικά δίκτυα, ναυσιπλοΐα, αεροδρόμια), χώρων (γη, δάση, ορεινοί όγκοι, αιγιαλοί) και κτιρίων είναι η κοινωνικοποίησή τους.
Στη βάση αυτή, η εργατική εξουσία θα μπορεί με κεντρικό σχέδιο και αντίστοιχη περιφερειακή εξειδίκευση να κατανέμει αναλογικά τους παραγωγικούς πόρους, δημιουργώντας ισόμετρα σε όλη την Ελλάδα ένα δίκτυο με ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις, κατασκηνώσεις, καταλύματα, θέρετρα, χώρους αναψυχής, κέντρα διασκέδασης και πολιτισμού. Θα μπορεί να σχεδιάζει προστατεύοντας το περιβάλλον, αξιοποιώντας ισορροπημένα τη γη για τις παραγωγικές ανάγκες, για την Ενέργεια, τις διατροφικές λαϊκές ανάγκες. Σ' αυτό το πλαίσιο, θα είναι δυνατό να εξασφαλίζεται η συνεχής τουριστική κίνηση για τις λαϊκές ανάγκες όλο το χρόνο, τόσο τους χειμερινούς όσο και τους θερινούς μήνες. Θα λυθεί το ζήτημα της ισόμετρης ανάπτυξης όλων των περιοχών και προοπτικά το πρόβλημα της υπερσυγκέντρωσης του πληθυσμού στα μεγάλα αστικά κέντρα και σε λίγες περιοχές. Θα είναι δυνατό ν' αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της εξάρτησης ολόκληρων περιοχών σχεδόν αποκλειστικά από την τουριστική δραστηριότητα. Θα είναι δυνατό ν' αναπτύσσονται όλες οι απαραίτητες υποδομές, ν' ανανεώνονται ο εξοπλισμός και τα κτίρια και ν' αναπτύσσονται με σύγχρονες τεχνικές, με πλήρη ασφάλεια και προστασία του περιβάλλοντος. Θα τεθεί σε νέα βάση η αξιοποίηση και η κατανομή εργατικού δυναμικού, πόρων και υποδομών. Στο πλαίσιο του κεντρικού σχεδιασμού θα σταματήσει πραγματικά η σπατάλη παραγωγικών πόρων και θα επιτευχθεί η αξιοποίηση όσων πραγματικά απαιτούν οι κοινωνικές ανάγκες.
Την ίδια στιγμή που το ΚΚΕ αναδεικνύει ότι η πλήρης ικανοποίηση της ανάγκης του τουρισμού για όλους τους εργαζομένους προϋποθέτει την οικοδόμηση της σοσιαλιστικής - κομμουνιστικής κοινωνίας, οργανώνει την πάλη για τις αντίστοιχες διεκδικήσεις του λαϊκού κινήματος.
Προβάλλει και οργανώνει την ταξική πάλη για την ανακούφιση των εργαζομένων, των νέων, των συνταξιούχων κ.λπ. Διεκδικεί ν' αναπτυχθούν με ευθύνη του κράτους κοινωνικά προγράμματα τουρισμού για όλους τους εργαζομένους, ταυτόχρονα με τη διεκδίκηση της ανάπτυξης κρατικών δομών και δικτύων ξενοδοχείων - κατασκηνώσεων - εγκαταστάσεων για λαϊκή χρήση. Από αυτήν τη σκοπιά, τάσσεται ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις των όποιων κρατικών υποδομών, των μεταφορών, των λιμανιών, των αεροδρομίων, των νησιών, των ιαματικών πηγών, των παραλιών και των δασών. Οργανώνει την πάλη ενάντια στην επιχειρηματική εκμετάλλευση, είτε αυτή γίνεται μέσω καπιταλιστών είτε μέσω φορέων της Τοπικής Διοίκησης.
Παλεύει για να είναι ελεύθερη η είσοδος για τους εργαζομένους, τους ανέργους, τους νέους ανθρώπους και ΑμΕΑ, σε μουσεία, αρχαιολογικούς χώρους, οργανωμένες πλαζ και πολιτιστικές δραστηριότητες, στις ιαματικές πηγές και τα λουτρά, για ν' αναπτυχθούν πολιτιστικές - μορφωτικές εκδρομές από τα σχολεία με την κάλυψη των εξόδων από το κράτος, για να καταργηθεί ο ΦΠΑ στα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης.
Σ' αυτό το πλαίσιο πάλης ενώνονται οι εργαζόμενοι διαφορετικών κλάδων, ενώ ταυτόχρονα προωθείται και η κοινωνική συμμαχία της εργατικής τάξης με τα λαϊκά τμήματα των μεσαίων στρωμάτων, σφυρηλατείται η Λαϊκή Συμμαχία. Στην πάλη για τις άμεσες οξυμένες ανάγκες διαμορφώνονται και οι προϋποθέσεις για την κατάργηση των παραγόντων που γεννούν τα προβλήματα υποβάθμισης της ζωής, ανεργίας και φτώχειας. Γι' αυτόν το λόγο η πάλη δεν μπορεί να περιορίζεται στα όρια μιας επιχείρησης ή στην εναντίωση μόνο στα αντιλαϊκά μνημόνια, αλλά να στοχοποιεί τους μονοπωλιακούς ομίλους, ολόκληρη την αστική τάξη, την εξουσία της, τους διακρατικούς οργανισμούς της, όπως η ΕΕ. Βασικός όρος για τη λαϊκή αντεπίθεση είναι η ισχυροποίηση του ΚΚΕ - πρώτα και κύρια μέσα στους χώρους δουλειάς - και η αλλαγή των αρνητικών πολιτικών συσχετισμών με την αποδυνάμωση των δυνάμεων που υπηρετούν το κεφάλαιο.

Η ταινία της εβδομάδας: Δοξόμπους

Η ταινία της εβδομάδας: Δοξόμπους

Σ’ ένα χωριό της Μακεδονίας, το Δοξόμπους, ένας έφηβος ονόματι Ξένος στέλνεται, μετά το θάνατο του πατέρα του, σε μοναστήρι για να μάθει την τέχνη του εμπορίου. Στα χρόνια που ακολουθούν ( 12ος μ.Χ. αιώνας), θα ζήσει τον πόλεμο σε όλη του τη διάρκεια, αρχικά στο μοναστήρι και στη συνέχεια στο πεδίο της μάχης, παίρνοντας και ο ίδιος μέρος στις εμφύλιες συγκρούσεις. Μετά τη νίκη των ζηλωτών, στις τάξεις των οποίων είχε διαπρέψει, ο Ξένος θα ανταμειφθεί με τον τίτλο του Άρχοντα του Δοξόμπους. Από τη θέση αυτή θα προσπαθήσει να αλλάξει ριζικά τη ζωή των φτωχών χωρικών.

Σκηνοθεσία: Φώτος Λαμπρινός
Σενάριο: Φώτος Λαμπρινός, Πάνος Θεοδωρίδης
Μουσική: Κώστας Βόμβολος
Διάρκεια: 105 λεπτά

Πρωταγωνιστούν: Τάσος Παλαντζίδης, Γιάννης Καραπανταζής, Στέλιος Καπάτος, Βαρβάρα Μαυρομάτη, Πάνος Θεοδωρίδης, Δημήτρης Κολοβός,Τάσος Υφαντής, Άκης Σακελλαρίου, Κοσμάς Ζαχάρωφ, Λάζαρος Ανδρέου,Γιώργος Φουρνιάδης, Στέλιος Γούτης, Στέφανος Κυριακίδης, Θοδωρής Προκοπίου, Δημήτρης Σιακάρας, Βασίλης Γκόπης,Νίκος Παπαδάκης
Έτος Παραγωγής: 1987

ΚΕΡΚΥΡΑ- Συνθήκες γαλέρας στα ξενοδοχεία: Διώχνουν τους παλιούς για να πάρουν... «εκπαιδευόμενους»!

 

Συνθήκες γαλέρας στα ξενοδοχεία: Διώχνουν τους παλιούς για να πάρουν... «εκπαιδευόμενους»!

Για εκρηκτική κατάσταση σε πολλά ξενοδοχεία της Κέρκυρας, τα οποία δεν προσλαμβάνουν επαγγελματίες ξενοδοχοϋπάλληλους και καλύπτουν τα κενά με δήθεν εκπαιδευόμενους, κάνει λόγο το σωματείο τους που καλεί γενική συνέλευση. Έκτακτη γενική συνέλευση Η έκτακτη γενική του Συνδέσμου Ξενοδοχοϋπαλλήλων έχει προγραμματιστεί αρχικά για τις 26 Ιουνίου (με επαναλαμβανόμενες ημερομηνίες επαναληπτικής σε περίπτωση απαρτίας και καταληκτική την 3η Ιουλίου στο Εργατικό Κέντρο) με αντικείμενο συζήτησης την εκτίμηση της κατάστασης στα ξενοδοχεία του νησιού, την προκήρυξη απεργιακών και άλλων κινητοποιήσεων αλλά και το ζήτημα του επιδόματος ανεργίας που και φέτος θα είναι πετσοκομένο, καθώς και την κατάργηση των βαρέων και ανθυγιεινών ενσήμων. Επίσης, θα τεθεί για μία ακόμα φορά η διεκδίκηση επανυπογραφής τοπικής συλλογικής σύμβασης εργασίας. Συνθήκες γαλέρας... Οι ξενοδοχοϋπάλληλοι καταγγέλουν ότι εκατοντάδες μέλη του έχουν οδηγηθεί στην ανεργία, αφού πολλά ξενοδοχεία τους αντικατέστησαν παρανόμως με «μαθητές» ελληνικών και ξένων σχολών οι οποίοι στην πραγματικότητα αντί να εκπαιδεύονται, εργάζονται 10 και 12 ώρες ημερησίως με αμοιβές από 183 ευρώ μέχρι 305 ευρώ μηνιαίως!!! Μεγάλο μέρος των θέσεων εργασίας στα ξενοδοχεία, άλλωστε, ήδη καλύπτεται από «συμβάσεις σκλαβοπάζαρου» αλλοδαπών εργαζομένων με μισθούς 300 ευρώ έως 400 ευρώ καθαρά και οι νέοι που καλούνται να αντικαταστήσουν τους παλιούς απολυμένους, προσλαμβάνονται με 586 ευρώ ή 410 ευρώ μεικτά... Την ίδια ώρα, οι ρυθμοί εργασίας είναι εξαντλητικοί και οι υπερωρίες ή οι παραβιάσεις του 5θήμερου δίνουν και παίρνουν με την απλήρωτη και ανασφάλιστη εργασία να αποτελούν καθοριστικό παράγοντα της τακτικής των ξενοδόχων... Η ανακοίνωση του Συνδέσμου Ξενοδοχοϋπαλλήλων  Το Δ/Σ του συνδέσμου ξενοδοχοϋπαλλήλων εκτιμώντας την κατάσταση που επικρατεί για τους εργαζόμενους στα ξενοδοχεία διαπιστώνει  ότι : Α) Εντείνεται η αντεργατική επίθεση των εργοδοτών σε βάρος των εργαζομένων και των δικαιωμάτων τους στα ξενοδοχεία. Β) Οι αντιλαϊκές πολιτικές της κυβέρνησης που  εκπορεύονται απ την Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ. προς όφελος των μονοπωλίων έχουν διαλύσει κάθε έννοια εργατικού δικαίου και έχουν μετατρέψει τους εργασιακούς χώρους σε σύγχρονες γαλέρες. Γ) Η κερδοφορία των μεγαλοξενοδόχων ( στων οποίων τα ξενοδοχεία εργάζεται  η πλειοψηφία των εργαζομένων του κλάδου)  ,  αυξάνεται ραγδαία . Την ίδια ώρα οι μισθοί εκτός του -15% μειώνονται περαιτέρω με απειλές , εκβιασμούς και πιέσεις για υπογραφή ατομικών συμβάσεων. Δ) Οι ρυθμοί εργασίας έχουν ενταθεί φορτώνοντας καθημερινά περισσότερη εργασία σε λιγότερους εργαζόμενους , οι υπερωρίες δίνουν και παίρνουν όπως και οι παραβιάσεις του 5θήμερου . Η απλήρωτη και ανασφάλιστη εργασία αποτελούν καθοριστικό παράγοντα της τακτικής των ξενοδόχων . Ε) Μεγάλο μέρος των επαγγελματιών ξενοδοχοϋπαλλήλων αντικαταστάθηκε από δήθεν μαθητές ελληνικών και ξένων σχολών οι οποίοι εργάζονται ακόμη και 10ωρα με αμοιβές 183 ευρώ ή 305 ευρώ μηνιαίως ,ενώ μεγάλο μέρος των θέσεων εργασίας στα ξενοδοχεία καλύπτεται από τις  συμβάσεις σκλαβοπάζαρου των αλλοδαπών με μισθούς 300 ευρώ έως 400 ευρώ. Οι νέοι εργαζόμενοι προσλαμβάνονται με 586 ευρώ ή 410 ευρώ μεικτά. Στ) Το επίδομα ανεργίας συνεχίζει να βρίσκεται στο στόχαστρο της κυβέρνησης για πλήρη κατάργηση ενώ νέο χτύπημα αναμένεται στο ασφαλιστικό και τα συνδικαλιστικά δικαιώματα . Μπροστά σ αυτή την κατάσταση κρίνεται  αναγκαίο  η λήψη μέτρων σε βάρος των ξενοδόχων και της κυβέρνησης για την υπεράσπιση και την διεύρυνση των εργατικών δικαιωμάτων. Τα μέτρα αυτά πρέπει να είναι τουλάχιστον ισοδύναμα με τα αντεργατικά μέτρα της εργοδοσίας. Για την καλύτερη οργάνωση της αντεπίθεσης των ξενοδοχουπαλλήλων κρίνεται απαραίτητο να συνεδριάσουν συντονιστικές επιτροπές αγώνα, επιχειρησιακά σωματεία και να συγκληθεί έκτακτη γενική συνέλευση του κλάδου όπου θα επικυρώσει τις αποφάσεις. Γι αυτό αποφασίζεται η σύγκλιση  έκτακτης γενικής συνέλευσης την Πέμπτη 26/6/2014 και ώρα 7 το απόγευμα στο Εργατικό Κέντρο με θέματα : 1.Εκτίμηση της κατάστασης στα ξενοδοχεία. 2.Προκήρυξη απεργιακών και άλλων κινητοποιήσεων. 3.Επίδομα ανεργίας, Βαρέα και τοπική σύμβαση εργασίας. Σε περίπτωση μη απαρτίας ορίζουμε ως 2η , 3η και 4η ημερομηνία για διεξαγωγή της γενικής συνέλευσης τις 30 /6/2014,  1/7/2014,  3/7/2014 την ίδια ώρα και στον  ίδιο χώρο.

Τσιπρολογίες !

Τσιπρολογίες !

1. “Για πρώτη φορά στην πολιτική ιστορία του τόπου η αριστερά κερδίζει μια εκλογική μάχη σε εθνικό επίπεδο” !

- Αλήθεια ; Και, μένοντας κανείς στην λογική τη δική σας, η νίκη του ΠΑΣΟΚ το 1981, τι ήταν ; Νίκη της … δεξιάς ;

2. “Δικαιώθηκε η επιλογή να είμαστε δύναμη με στρατηγική συμμαχιών και συνεργασιών” !

- Πράγματι. Εδώ έχει δίκιο. Η επιλογή των Τέξας, της συμπόρευσης με τον Ομπάμα, τα προσκυνήματα στον ΣΕΒ και τους εφοπλιστές, οι δηλώσεις για το “Ανήκομεν εις την Δύσην” – αυτό σημαίνει ότι “είμαστε με την ΕΕ και το ΝΑΤΟ” -, έκανε τους ψηφοφόρους να του δώσουν ένα 26 % !
Απλά, να πούμε, ότι ας μην είναι και πολύ … υπερήφανοι για αυτό !

3. “Και πάνω από όλα για τη συγκρότηση μιας πλατιάς προοδευτικής συμμαχίας” !

- Εδώ μας τα … χαλάει ! Προοδευτική συμμαχία με τους Τσουκαλάδες και τους Φωτόπουλους ; Με τους εκατομμυριούχους και τις … “εγγυητικές επιστολές” ; Με τα … ροζ βίντεο των … Γκάμπριελς ; Με τις γονυκλισίες στον ιμπεριαλισμό ;

4. “Και ας μη γελιώνται διάφορα κέντρα” !

- Νάάάτα και τα … κέντρα ! Τα ακούγαμε κι απ΄τον … Παπανδρέου ! Βρε, παληκάρια, τα … “κέντρα” που επικαλείσθε, είναι ΑΚΡΙΒΩΣ αυτά που σας στηρίζουν με νύχια και με δόντια ! Αυτά που σας θέλουν στην κυβέρνηση ! Αυτά που προσκυνάτε νυχθημερόν !

5. “Θα είναι αριστερός (σ.σ.: ο ΣΥΡΙΖΑ) στις θέσεις, αριστερός στις συμμαχίες” !

- Πλάκα μας κάνετε ; Αριστερές είναι οι θέσεις υπέρ της ΕΕ και του ΝΑΤΟ ; Αριστερός είναι ο … ΣΕΒ ; Αριστερός ο … Ομπάμα ; Θα τρίζουν τα κόκκαλα των αριστερών ακόμα και των δικών σας γιαλαντζί !

6. ” Απευθυνόμαστε στο ΚΚΕ. Καλούμε το ΚΚΕ με τις δικές του αρχές και τις δικές του θέσεις να συμβάλει στην συνδιαμόρφωση ενός προγράμματος αριστερής διεξόδου”!

- Εδώ θα σταθούμε λίγο …

Επειδή, το Πρόγραμμα του ΚΚΕ, είναι γνωστό. Η “αριστερή διέξοδος”  που προτείνει το ΚΚΕ, έχει κάποια βάση στην λογική του ΣΥΡΙΖΑ ;

Τρία … απλά πραγματάκια προτείνει το ΚΚΕ :

α. Έξοδος από την ΕΕ, το ΝΑΤΟ
β. Διαγραφή του συνόλου του χρέους
γ. Κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής με εργατικό έλεγχο

Τι από αυτά αγαπητέ κ. Τσίπρα, αγαπητοί του ΣΥΡΙΖΑ, που θα συμφωνούσατε με το ΚΚΕ ;

Να απαντήσω εγώ : Με ΚΑ-ΝΕ-ΝΑ !

Προς τι το λοιπόν οι εξυπνάδες για δήθεν συνεργασία με το ΚΚΕ ;

Έτσι ; Στην δουλειά να βρισκόμαστε ;

Ή, απλά, εφαρμόζετε τις συμβουλές των αμερικάνικων εταιρειών, ώστε να εξαφανίσετε το ΚΚΕ, κάτι που το υποσχέθηκε μεν ο Παπανδρέου, δεν το κατάφερε δε !

Εσείς, νομίζετε, ότι θα το καταφέρετε ;

Αλέξης Τσίπρας. Με όλη τη δύναμη της φωνής λέω: Η χώρα ανήκει στην....... ΕΕ και στο ΝΑΤΟ!!!!!!!!!!!

 Αλέξης Τσίπρας. Με όλη τη δύναμη της φωνής λέω: Η χώρα ανήκει στην....... ΕΕ και στο ΝΑΤΟ!!!!!!!!!!!

 Ο Αλ. Τσίπρας, ελάχιστες μέρες πριν από τις ευρωεκλογές, σε τηλεοπτική του συνέντευξη (και όχι σε κάποια «ανύποπτη στιγμή» και σε περιορισμένο ακροατήριο) επέλεξε να κάνει μια τόσο ανοιχτή δήλωση αφοσίωσης στις στρατηγικές επιλογές του ντόπιου κεφαλαίου: «Ισχυρίζομαι, και το λέω με όλη τη δύναμη της φωνής μου, πως η χώρα ανήκει στο δυτικό πλαίσιο, ανήκει στην ΕΕ, στο ΝΑΤΟ, αυτό δεν αμφισβητείται».

Είναι προφανές ότι ως δύναμη που διεκδικεί με πολλές πιθανότητες την αστική διακυβέρνηση και πρέπει να δίνει συνεχώς διαπιστευτήρια στο κεφάλαιο εντός και εκτός Ελλάδας, ο ΣΥΡΙΖΑ δε θα μπορούσε να αρκεστεί πια στη διατύπωσή του περί «Ευρώπης χωρίς ΝΑΤΟ», έστω κι αν αυτή έτσι κι αλλιώς στην ουσία δεν ήταν παρά μια «ντρίμπλα», για να μη φαίνεται το γεγονός ότι αρνείται να βάλει θέμα εξόδου της χώρας από το ΝΑΤΟ.

Τι άλλο είπε ο Αλ. Τσίπρας στην ίδια συνέντευξη; «Με απασχολεί η χώρα σε αυτήν την κρίσιμη γεωπολιτική συγκυρία να αποκτήσει στηρίγματα (...) Να έχει συμμάχους ισχυρές χώρες που παίζουν ρόλο στα γεωπολιτικά πράγματα»... Ολοφάνερη η δέσμευση του ΣΥΡΙΖΑ για ενίσχυση των συμμαχιών της ελληνικής αστικής τάξης, με ισχυρούς «παίχτες» μάλιστα, που «παίζουν ρόλο» στους επικίνδυνους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς. Σε αυτήν την κατεύθυνση εντάσσεται άλλωστε και το προεκλογικό ταξίδι του Αλ. Τσίπρα στη Μόσχα: Στην προσπάθεια να πείσει ότι μπορεί να «παίξει» μέσα στους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, να «πατήσει» και σε ανταγωνιζόμενα ισχυρά ιμπεριαλιστικά κέντρα.

Τι το «ριζοσπαστικό» και «καινοτόμο» έχει άραγε αυτή η τακτική του ΣΥΡΙΖΑ για «πολυδιάστατη» εξωτερική πολιτική; Μήπως οι «μπίζνες» με την Κίνα που προωθεί η συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ (την ίδια ώρα μάλιστα που οξύνονται οι αντιθέσεις και μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας, αλλά και μεταξύ ΕΕ και Κίνας) δεν αποτελούν αντίστοιχη προσπάθεια να κάνει τέτοιο «παιχνίδι»; Μέχρι και η, τάχα «αντισυστημική», Χρυσή Αυγή, πριν από λίγες μέρες, με άρθρο στην ιστοσελίδα της, «πλασαριζόταν» ως η δύναμη που μπορεί να βρει τη «χρυσή τομή» στους διεθνείς ανταγωνισμούς που ακουμπάνε την Ελλάδα, «να την επωμιστεί και να τη διαχειριστεί». Οι λαοί, βέβαια, με πιο πρόσφατο παράδειγμα αυτό της Ουκρανίας, έχουν πικρή πείρα από τις αστικές τάξεις που πήγανε να «παίξουν» σε πολλά ταμπλό στους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς...

Ανεξάρτητα από την εκπλήρωση ή μη των στόχων του ντόπιου κεφαλαίου, ο δρόμος αυτός μόνο νέα βάσανα μπορεί να φέρει στο λαό, μετατρέποντας τα «γεωστρατηγικά πλεονεκτήματα», τον ορυκτό και φυσικό πλούτο κάθε χώρας σε «κόλαση» και όχι ευλογία για τους λαούς.

Η εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα πρέπει σε κάθε περίπτωση να μη στοιχηθούν πίσω από τους στόχους των καπιταλιστών, να παλέψουν ενάντια στα ιμπεριαλιστικά σχέδια ΝΑΤΟ - ΕΕ - ΗΠΑ, για την αποδέσμευση από όλους τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς. Η κατάκτηση της εξουσίας από την εργατική τάξη και τα σύμμαχα λαϊκά στρώματα είναι ο μόνος δρόμος για την ένωση των λαών στη βάση της κοινωνικής ευημερίας και της ειρηνικής διεθνιστικής συμβίωσής τους.

Ολη η εξουσια στα.....στις πολυεθνικες

 Δεν τα λέμε μόνο εμείς...

Aς υποθέσουμε πως στις επόμενες εκλογές βγει μια κυβέρνηση της Αριστεράς. Και όλοι φυσικά θα περιμένουμε οι μισθοί και οι συντάξεις να ξαναγυρίσουν στα ίδια επίπεδα που ήταν πριν από τα μνημόνια. Δηλαδή ένα ελάχιστο συντηρητικό και ανθρώπινο μέτρο που δεν έχει σχέση με καμιά επανάσταση.

Αν γίνει αυτό, τότε η χώρα μας μπορεί να καταδικαστεί να πληρώσει ένα τεράστιο ποσό σε κάποιες εταιρείες που επένδυσαν στην Ελλάδα και είδαν να μειώνονται τα κέρδη τους. Επιστημονική φαντασία; Στείρος αντικαπιταλισμάς; Εχθρότητα προς την ανάπτυξη της χώρας μας; Και τελικά τι σημαίνει η προσέλκυση ξένων επενδυτικών κεφαλαίων που θα μας οδηγήσουν στην ανάπτυξη και την ευημερία;

Και εδώ ας συμβουλευτούμε την παγκόσμια εμπειρία για τη σχέση του κυρίαρχου κράτους και της επενδύτριας εταιρίας και για ποιου το δίκιο επικρατεί.

Ενα από τα ελάχιστα κέρδη της «αραβικής άνοιξης» ήταν η αύξηση του κατώτατου μισθού. Από 400 λίρες πήγε oris 700. Δηλαδή από 41 ευρώ στα 72 ευρώ. Η γαλλική εταιρεία Βεολιά, που είχε αναλάβει τη διαχείριση των σκουπιδιών της Αλεξάνδριαςς, πήγε την Αίγυπτο σε ένα ειδικό δικαστήριο (CIRDI), παρακλάδι της Παγκόσμιας Τράπεζας. Η αύξηση του κατώτατου μισθού κατά 31 ευρώ θεωρήθηκε απώλεια κερδών.

Και δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται κάτι τέτοιο. Υπάρχουν παραπάνω από πεντακόσιες περιπτώσεις που το δίκαιο της εταιρείας είναι υπεράνω των εθνικών νόμων. Και υπάρχουν στον κόσμο πάνω από τρεις χιλιάδες συμφωνίες αυτού του είδους.

Στο όνομα της προστασίας της επένδυσης, υπάρχουν τρεις απαράβατες αρχές: Η ξένη επένδυση είναι ισοδύναμη με την εγχώρια. Αν μια ντόπια επιχείρηση υποστηρίζει τα δικαιώματα των εργαζομένων, τότε αναγκαστικά θα κλείσει γιατί δεν θα μπορέσει να αντιμετωπίσει τον ανταγωνισμό.

Δεύτερος όρος είναι η ασφάλεια της επένδυσης. Και αυτό σημαίνει: το κράτος δεν μπορεί να κάνει τίποτα για να προστατέψει τους πολίτες του. Είναι στο έλεος των εργοδοτών .

Ο τρίτος όρος είναι πως ο επενδύτής όποτε γουστάρει κλείνει την επιχείρηση του, μαζεύει το κεφάλαιο του και φεύγει. Το κράτος δεν έχει δικαίωμα να κλείσει μια εταιρεία που παραβιάζει την εθνική νομοθεσία.

Σ' αυτήν την παγίδα πέφτουν και ισχυρές χώρες. Οπως π.χ. η Γερμανία της Μέρκελ. Το 2009, η σουηδική εταιρεία Vattenfall απαίτησε από το Βερολίνο 1,4 εκατομμύρια ευρώ, γιατί είχε περάσει μια νομοθεσία που περιόριζε τις εκπομπές του διοξειδίου του άνθρακα. Ακόμα υπάρχει η δικαστική διένεξη. Αλλά η εταιρεία στον ετήσιο απολογισμό της το 2012 υπολόγιζε τις ζημιές της στο 1,18 εκατομμύρια ευρώ.

Το ίδιο ισχύει και με τις ΗΠΑ και τον Καναδά. Και το παράδοξο αυτού του συστήματος είναι πως οι ίδιες αυτές χώρες που έχουν υποστεί αυτές τις κυρώσεις επιβάλλουν τα ίδια μέτρα σε άλλες χώρες, κυρίως σε Λατινική Αμερική, Ανατολική Ευρώπη και Ασία.

Οι Φιλιππίνες υποχρεώθηκαν να πληρώσουν 58 εκατομμύρια δολάρια σε δικηγόρους για να αμυνθούν απέναντι στις απαιτήσεις της γερμανικής εταιρείας Fraport. To CIRDI που δικάζει την υπόθεση αποτελείται από μια τριμελή επιτροπή; εκπρόσωπος του κράτος, εκπρόσωπος της εταιρείας και ένας δικηγόρος πρόεδρος που προέρχεται από κάποιο διεθνές δικηγορικό γραφείο. Η αμοιβή του είναι 350 έως 700 ευρώ την ώρα. Ανάμεσα στους διάσημους αυτούς δικηγόρους είναι ο Χιλιανός Φρανσίσκο Ορέγκο Βικούνια, δεξί χέρι του Πινοσέτ.

Εφιάλτης, θα μου πείτε. Αλλά αυτό θα γίνει σύντομα πραγματικότητα για όλη την Ε.Ε. Η Διατλαντική Σχέση Εμπορίου και Επενδύσεων, που επεξεργάζονται οι τεχνοκράτες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής με τους αντίστοιχους ομολόγους τους από τις ΗΠΑ, σε πλήρη μυστικότητα, θα δώσει όλη την εξουσία στις πολυεθνικές και το εθνικό κράτος θα γίνει αποικία. Και αυτό περνάει απαρατήρητο.

Εγινε μια εκδήλωση στο Ινστιτούτο Ρόζα Λούξεμπουργκ σε συνεργασία με το Ιδρυμα Nίκος Πουλαντζάς και από εμάς, εδώ στην «Εφ.Συν.», ένα καλό δισέλιδο. Αλλά ο κόσμος δείχνει να προτιμάει πάντα τον καναπέ του και να μη νοιάζεται για την καταστροφή του.

Ηδη έχει υπογραφεί μια αντίστοιχη σύμβαση με τον Καναδά. Και αυτό σημαίνει πως θα τρώμε κοτόπουλο βαφτισμένο στη χλωρίνη και κρέατα από ζώα που έχει αυξηθεί ο όγκος τους με αναβολικά. Και αυτά θα τρώνε τα βρέφη μας, μια και δεν θα υπάρχει καμία σήμανση.

Αλήθεια, γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κάνει μια καμπάνια για όλα αυτά; Μήπως μια κυβέρνηση, χωρίς εξουσία, είναι η προτεραιότητα; Ηδη έχουμε κάποια δείγματα. 25 ψηφίζουμε, 26 φεύγουν. Είναι αυτό ρεαλισμός;

Του ...Περικλή Κοροβέση από την ...Εφ.Συν.!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ΟΥΚΡΑΝΙΑ «Παιχνίδια» τακτικής και συμφερόντων στην πλάτη του λαού

ΟΥΚΡΑΝΙΑ

«Παιχνίδια» τακτικής και συμφερόντων στην πλάτη του λαού

«Κατάπαυση πυρός» στην Ανατολική Ουκρανία ως τις 27 Ιούνη ανακοίνωσε η κυβέρνηση εθνικιστών και φασιστών του Κιέβου

Διαδήλωση ανθρακωρύχων στο Ντονέτσκ την Τετάρτη ενάντια στην αντιδραστική κυβέρνηση

Με την ανακοίνωση της «κατάπαυσης του πυρός ως τις 27 Ιούνη» διά στόματος του μεγαλοβιομήχανου Προέδρου Πέτρο Ποροσένκο την Παρασκευή το απόγευμα, συνεχίζει η αντιδραστική κυβέρνηση του Κιέβου την επικοινωνιακή της τακτική, ενώ έχει αιματοκυλήσει το λαό στις ανατολικές περιοχές με μαζικούς βομβαρδισμούς σε κατοικημένες περιοχές. Η κίνηση αυτή, υποτίθεται, εντάσσεται στο πλαίσιο του λεγόμενου ειρηνευτικού σχεδίου για τις ρωσόφωνες περιοχές του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ, που δεν αναγνωρίζουν την εξουσία της κυβέρνησης του Κιέβου, έχουν ανακηρύξει την ανεξαρτησία τους και έχουν συγκροτήσει ένοπλες πολιτοφυλακές.
Το σχέδιο περιλαμβάνει «αφοπλισμό» των ενόπλων ομάδων και «εγγυήσεις για τη δημιουργία ενός διαδρόμου για τους Ρώσους και Ουκρανούς μισθοφόρους που θέλουν να εγκαταλείψουν τη χώρα». Επίσης δίνονται υποσχέσεις για «αποκέντρωση της εξουσίας και την προστασία της ρωσικής γλώσσας μέσω τροποποίησης του Συντάγματος».
Αλλες πλευρές του σχεδίου είναι «η απελευθέρωση των ομήρων, η δημιουργία μιας ουδέτερης ζώνης πλάτους 10 χιλιομέτρων στα σύνορα ανάμεσα στην Ουκρανία και τη Ρωσία, η αμνήστευση όσων έχουν καταθέσει τα όπλα και δεν έχουν διαπράξει σοβαρά εγκλήματα και ο τερματισμός της κατάληψης κυβερνητικών κτιρίων» και «ταχεία οργάνωση τοπικών βουλευτικών εκλογών και πρόγραμμα δημιουργίας θέσεων απασχόλησης στην περιοχή».
Σε αυτές τις προτάσεις οι ηγέτες των ρωσόφωνων πολιτοφυλάκων είναι ιδιαίτερα επιφυλακτικοί, καθώς θεωρούν ότι πρόκειται για παγίδα προκειμένου αφού αφοπλιστούν να εξαπολυθεί μια επιχείρηση εξόντωσής τους. Γι' αυτό το λόγο φαίνεται ότι όχι μόνο δεν αφοπλίζονται, αλλά παρατηρείται και προσέλευση νέων εθελοντών. Χαρακτηριστική είναι και η ανακοίνωση της πολιτοφυλακής στο Ντονέτσκ ότι 500 ανθρακωρύχοι αποφάσισαν να συγκροτήσουν δικό τους τάγμα, προκειμένου όπως λένε να «υπερασπιστούν τα σπίτια τους».
Ακόμα και η κυβέρνηση του Κιέβου έχει παραδεχτεί επίσημα ότι στη λεγόμενη αντιτρομοκρατική επιχείρηση στην Ανατολική Ουκρανία έχουν σκοτωθεί 147 στρατιώτες και έχουν τραυματιστεί 267. Μια αναφορά του ΟΗΕ, σχετικά με τον αριθμό των νεκρών στο Ντονέτσκ και το Λουγκάνσκ, κάνει λόγο για 356 νεκρούς, ανάμεσά τους 257 αμάχους και 14 παιδιά, ωστόσο είναι φανερό ότι τα στοιχεία αυτά υπολείπονται πολύ των πραγματικών. Επίσης υπάρχει και η πυρπόληση από τους φασίστες του «Δεξιού Τομέα» του κτιρίου των Συνδικάτων στις 2 Μάη, όπου κάηκαν ζωντανοί πάνω από 100 άνθρωποι. Στη Νοτιοανατολική Ουκρανία έχουν χτυπηθεί πολλές κατοικίες, ακόμα και παιδιατρικά νοσοκομεία, ενώ αρκετές χιλιάδες γυναικόπαιδα έχουν περάσει στη Ρωσία για να γλιτώσουν από τις βόμβες.
Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση του Κιέβου ανακοινώνει ότι «κατάπαυση του πυρός» δεν σημαίνει ότι δεν θα απαντά αν δεχτεί πυρά από τις πολιτοφυλακές. Πάντως, το σχέδιο «ειρήνευσης» θα παρουσιάσει αύριο στις Βρυξέλλες στο Συμβούλιο Εξωτερικών Υποθέσεων της ΕΕ ο νεοδιορισθείς ΥΠΕΞ της Ουκρανίας Πάβλο Κλίμκιν, που αντικατέστησε τον Α. Ντεστίτσια, ο οποίος προκάλεσε την αντίδραση της ρωσικής κυβέρνησης όταν εξύβρισε σε δημόσια εκδήλωση τον Βλ. Πούτιν. Επίσης στο τέλος της βδομάδας, την Παρασκευή 27 Ιούνη (μέρα που λήγει η «κατάπαυση πυρός»), αναμένεται ο Πέτρο Ποροσένκο να υπογράψει το οικονομικό σκέλος της εταιρικής σχέσης της Ουκρανίας με την ΕΕ.

«Αγκάθι» το ενεργειακό ζήτημα

Η Ευρωπαϊκή Ενωση καταβάλλει προσπάθειες να «γεφυρώσει τις διαφορές» Ρωσίας και Ουκρανίας, τόσο για τις αντιρρήσεις της ρωσικής κυβέρνησης για τη συμφωνία σύνδεσης και ελευθέρου εμπορίου μεταξύ Ουκρανίας και ΕΕ, όσο και για το «καυτό» ζήτημα της Ενέργειας μετά τη ρήξη - για το χρέος για το παραδομένο ρωσικό φυσικό αέριο και για την τιμή πώλησης που οδήγησε στο κλείσιμο της στρόφιγγας - ζήτημα που μπορεί να επηρεάσει την προμήθεια των χωρών - μελών με φυσικό αέριο. Οι συζητήσεις οργανώνονται για τον ερχόμενο Ιούλη, ενώ ήδη ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο έχει δηλώσει πρόθυμος να συζητήσει ορισμένες επιφυλάξεις που έχει εκφράσει η Ρωσία για αυτήν τη συμφωνία ελευθέρου εμπορίου. Η ΕΕ υποστηρίζει ότι η Ρωσία μακροπρόθεσμα θα επωφεληθεί από τη συμφωνία αυτή, λόγω της δραστηριοποίησης πολλών Ρώσων επενδυτών στην Ουκρανία.
Πάντως η ΕΕ αναμένεται να επιβάλει εμπάργκο στην εισαγωγή προϊόντων από την Κριμαία, η οποία ενσωματώθηκε στη Ρωσία.
Από την πλευρά της η Ρωσία δείχνει ιδιαίτερη δυσφορία για τα εμπόδια που επιχειρεί να βάλει η ΕΕ στον αγωγό φυσικού αερίου «South Stream» (Νότιο Ρεύμα). Ο Βλ. Πούτιν αναμένεται να επισκεφθεί την Αυστρία την Τρίτη και να παραστεί στην υπογραφή μιας συμφωνίας με την αυστριακή ενεργειακή εταιρεία «OMV» για την κατασκευή του τμήματος του αγωγού που θα περνά από τη χώρα. Πρόκειται για τον αγωγό που παρακάμπτει την Ουκρανία, μέσω Μαύρης Θάλασσας περνάει στη Βουλγαρία, Σερβία και άλλες χώρες και καταλήγει στην Ιταλία. Εδώ και δύο βδομάδες, υπό την πίεση της ΕΕ, η Βουλγαρία ανέστειλε τις εργασίες κατασκευής του τμήματος του αγωγού (παρότι το θέμα δημιουργεί τριγμούς και στους κυβερνητικούς εταίρους). Από την άλλη η Σερβία δεν φαίνεται να θέλει να «διαρρήξει» τις παραδοσιακές σχέσεις με τη Ρωσία, κάτι που επιβεβαιώθηκε και με την επίσκεψη μέσα στη βδομάδα στο Βελιγράδι του ΥΠΕΞ της Ρωσίας Σ. Λαβροφ. Γίνεται φανερό ότι το ζήτημα της Ενέργειας και τα συμφέροντα των μονοπωλιακών ομίλων για τον έλεγχο της αγοράς συνολικά - από εδώ προέρχεται και η σφήνα των ΗΠΑ - είναι αυτά που «κινούν τα νήματα» στις εξελίξεις στην Ουκρανία και σημαίνουν ένα διαρκές αλισβερίσι, συμβιβασμούς μαζί με συγκρούσεις ανάμεσα σε αστούς και ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, που αιματοκυλούν τους λαούς.

Δ. Κ.