Η ντροπή της Βρετανίας: Άστεγοι ακόμη και αν δουλεύουν.

Η ντροπή της Βρετανίας: Άστεγοι ακόμη και αν δουλεύουν.

 Οι άνθρωποι που θα γνωρίσετε είναι αόρατοι. Οι πολιτικοί δεν τους αναφέρουν. Τα μέσα ενημέρωσης στην πλειοψηφία τους, τους αγνοούν. Και μπορώ να καταλάβω το γιατί. Το να αναγνωρίσεις την ύπαρξη αυτων των ανθρώπων ισοδυναμεί με την παραδοχή ότι υπάρχουν περισσότερες αδικίες στην Βρετανία απο αυτές που επιτρέπουν οι «προστάτες της κοινής γνώμης». Σε κάνει να δεις καθαρά οτι οι περισπούδαστες αναλύσεις για την οικονομία ειναι σκουπίδια και να καταλάβεις, έστω επιφανειακά, πόσο μικρή είναι η απόσταση ανάμεσα σε όλους εμάς και την απόλυτη καταστροφή. Όλα αυτά τους καθιστούν τόσο πραγματικούς όσο εγώ ή εσύ – και πληθαίνουν με γρήγορο ρυθμό. Είναι άνθρωποι άστεγοι έστω κι αν δουλεύουν. Την προηγουμένη εβδομάδα γνώρισα μερικούς από αυτούς, σε ένα ξενώνα διανυκτέρευσης στο κέντρο του Λονδίνου. Δουλεύουν σε μερικές από τις μεγαλύτερες εταιρείες ή στην τοπική αυτοδιοίκηση. Όταν τελειώσουν την εργασία τους, έρχονται σε αυτή την αποθήκη και κοιμούνται σε μεταλλικές κουκέτες μαζί με αλλα 42 άτομα. Οι άντρες χρησιμοποιούν τη μια τουαλέτα κι οι γυναίκες την άλλη. Στον κόσμο των άστεγων αυτό θεωρείται καλή ευκαιρία: το Shelter from the Storm όπως ονομάζεται, προσφέρει πρωινό και δείπνο. Ένας στους τρεις που βρίσκουν κατάλυμμα εδώ είναι εργαζόμενος. Τη νύχτα που πήγα, η συνιδρυτής της πρτοβουλίας αυτής, Sheila Scott κοίταξε την λίστα των επισκεπτών και μου υπέδειξε τους εργοδότες τους. Ειναι εργαζόμενοι στην καταναλωτική οικονομία της Βρετανίας: Starbucks, Eat, Preat, McDonald’s, pubs και κούριερ του Deliveroo. Ο πρώην υπουργός των συντηρητικών George Young περιέγραψε τους άστεγους ως «αυτό στο οποίο σκοντάφτεις κατά την έξοδό σου απο την όπερα». Οχι κύριε George οι σημερινοί άστεγοι παραδίδουν το φαγητό σου και σου σερβίρουν μπίρα. Μετα κοιμούνται σε παγκάκια. Ο Μάρτιν, που δουλεύει στον δήμο του Islington ως οδηγός σχολικού για παιδιά με ειδικές ανάγκες, μου είπε πως για ένα μήνα κοιμόταν είτε στο πάρκο Hampstead Heath είτε στο κανάλι κοντά στον ζωολογικό του Λονδίνου. «Ήμουν εξαντλημένος όλη την ώρα» είπε, «ενώ κάποια πρωινά κουβαλούσα στη δουλειά όλα μου τα υπάρχοντα». Ο ξενώνας Shelter υπολόγισε πως περισσότεροι από 170.000 Λονδρέζοι ειναι άστεγοι. Σχεδόν οι μισοί (47%) υπολογίζεται ότι εργάζονται και ταυτόχρονα ζουν σε στέγες φιλοξενίας. Αριθμοί όπως αυτοί και καταφύγια αστέγων όπως αύτο της Scott, διαλύουν τη δήθεν αψεγάδιαστη εικόνα της εργασίας στη Βρετανία της κρίσης. Οι υπουργοί καυχιούνται για το ποσοστό απασχόλησης. Αυτό το «οικονομικό θαύμα» περιλαμβάνει το ενα τρίτο των ανθρώπων που κοιμούνται στο καταφύγιο αστέγων Scott. Ο Κάμερον μιλάει μεν αυτάρεσκα για τις νέες τεχνολογίες και την sharing economy, ίσως όμως αυτός ο οδηγός του Uber στην κουκέτα εκει πέρα να τον φέρει στα συγκαλά του σε μερικά πράγματα. Όλες οι ανοησίες για το πως τα δυνατά σωματεία θα καταστρέψουν την οικονομία; Το εργατικό δυναμικό της επισφάλειας σε αυτούς τους αυτοσχέδιους κοιτώνες είναι ένα καλό επιχείρημα για την ανάγκη συντονισμού των εργατών. Πάνω απ’ όλα, αποδεικνύεται ότι δύο από τις πιο σκληρές, «ορθόδοξες» πολιτικές στην Βρετανία είναι απάτη. Πρώτον, η παραδοχή οτι η δουλειά πληρώνει. Για αυτό ο Norman Tebbit είπε στου άντρες να ανέβουν στα ποδήλατα τους, για αυτό ο Gordon Brown έχει φοροελαφρύνσεις, για αυτό ο George Osborne την έβγαλε καθαρή μετα την τοποθέτηση του κατά των «τεμπέληδων». Αλλά ο κατώτατος μισθός, τα συμβόλαια μηδενικών ωρών και οι διπλές βάρδιες από γραφεία προσωρινής απασχόλησης δεν πληρώνονται. Σίγουρα όχι αρκετά για να μπορείς να έχεις αξιοπρεπή στέγη στην πιο ακριβή αγορά σπιτιού στον πλανήτη. Όταν αυτο το δόγμα πεθαίνει. Παίρνει μαζί του και τη βεβαιότητα ότι «οι άστεγοι είναι πάντοτε και άνεργοι». «Γιατί οι ζητιάνοι περιφρονούνται; γιατί περιφρονούνται γενικά» αναρωτιόταν ο Όργουελ στο «οι αλήτες του Παρισιού και του Λονδίνου». «Είναι για τον απλό λόγο οτι απέτυχαν να κερδίσουν μια αξιοπρεπή διαβίωση». Από αυτούς που γνώρισα κανένας δεν ζητιανεύει, αλλά ο καθένας τους ζει στην σκιά οτι όντας άστεγοι, πρέπει να γίνουν τιποτένιοι. «Πάντα νόμιζα οτι μόνο οι αλκοολικοί κι οι εξαρτημένοι καταλήγουν άστεγοι», είπε ο Λίαμ. Ο είκοσι-κάτι ετών πρώην μηχανικός στο μετρό του Λονδίνου, έμεινε άνεργος κι αναγκάστηκε να ζει «φάει» αυτά που αποταμίευε. Τώρα κάνει βάρδιες σε pub, κερδίζοντας λίγο παραπάνω από το βασικό μισθό. Δεν ειναι αρκετά. Μετα την βάρδια του και πριν έρθει στην στέγη αστέγων, περιπλανιέται στους δρόμους ώσπου να ανοίξει ο σταθμός του μετρό στις 3:30πμ, ανεβαίνει τις σκάλες και ξεκουράζεται για λίγες ώρες. Οχι οτι κοιμήθηκε αρκετά για όλο αυτό το τρέξιμο. Την επόμενη μέρα θα την περάσει στο κέντρο νεότητας. Θα τηλεφωνήσει η μάνα του. «Νιώθω πως θα καταρρεύσω και θα της πω: μαμά τα έχασα όλα, δεν μου εχει απομείνει τίποτα απολύτως. Μα αν το ακούσει αυτό θα της ραγίσει την καρδια». Όπως και για όλους τους άστεγους στο αρθρο, το Λιαμ είναι ψευδώνυμο. Το να μου μιλάει ισοδυναμεί με το να ξαναζει την ταπείνωση: το πρόσωπο του κοκκινίζει, τραυλίζει και με κοιτάει ελάχιστα στα μάτια. Αν και για όλη την ντροπή που περιβάλλει την ιστορία του, εκείνος δε φταίει σε τίποτε. Απλώς ξεκίνησε για τη δουλειά. Η Βρετανία του σήμερα τιμωρεί τους εργάτες και φέρεται ιπποτικά στα αφεντικά που φοροδιαφεύγουν. Επικροτεί τις συμβάσεις μηδενικών ωρών ενώ διώκει την επαιτεία. Ωθεί στη λιμοκτονία τους ανθρώπους με αναπηρία που αναζητούν εργασία, ενώ καθιστά σαφές πως η δουλειά δεν θα φέρει φαγητό στο τραπέζι. Την ίδια στιγμή ζητοκραυγάζει οτι η απλήρωτη εργασία σε καιρό φτώχειας είναι λεναοικονομικό θαύμα. Το να είσαι φτωχός στην Βρετανία αντιμετωπίζεται από το δημόσιο κι ιδιωτικό τομέα με φαιδρή περιφρόνηση. Μια άλλη φιλοξενούμενη του ξενώνα αστέγων, η Νίκολα, μου είπε ότι όταν χρεοκόπησε η σπιτονοικοκυρά της τον προηγούμενο Μάιο την ώθησαν σε έξωση. Από το να κοιμάται στον δρόμο προτίμησε να κάθεται σε αστυνομικά τμήματα. Αμα έκλεινε τα μάτια της, οι αστυνομικοί έβαζαν στη διαπασών χιπ χοπ για να ξυπνήσει. Όταν αναζήτησε επίδομα απο τον δήμο του Haringey, της είπαν πως δεν δείχνει καν για άστεγη! Ένας υπάλληλος της πρότεινε να παρει ένα μικρό κι ευέλικτο δάνειο (ο δήμος του Haringey αρνείται τους ισχυρισμούς). Σε μια συνέντευξη κατάλαβαν πως είναι άστεγη. Της είπαν οτι δεν έχουν ξανα δει άστεγο και της ζήτησαν να «κάνει μια στροφή». Η Νικολά δουλεύει σε μια αποθήκη της αλυσίδα Greggs, φτιάχνοντας κέικ και κουλούρια. Μετά από σχεδόν δύο χρόνια, δουλεύει ακόμη με προσωρινή σύμβαση μέσω εταιρείας ενοικίασης προσωπικού. Χωρίς σταθερό ωράριο, απλά με ένα μήνυμα οτι πρέπει να πάει αμέσως όποτε τη χρειάζονται, αλλιώς θα χάσει την δουλειά της. Οι βάρδιες ξεκινούν στις 6 το πρωί, το οποίο σημαίνει ξυπνάει στις 3 και αλλάζει τρία λεωφορεία. Πριν λίγες εβδομάδες την έστειλαν στην άλλη άκρη του Λονδίνου για να πακετάρει προϊόντα. Πληρώθηκε μόνο για της 2,5 ώρες που δούλεψε. Όταν η περιφρόνηση περιλαμβάνεται στο συμβόλαιο, περνάει και στο χώρο εργασίας. Την προηγούμενη εβδομάδα στο τέλος της βάρδιας, ο διευθυντής της υπέδειξε την δουλειά που είχε μείνει και της ούρλιαξε άσχημα «δεν θα πας πουθενά». Η αλυσίδα Greggs λεει οτι οι εργαζόμενοι απο τις εταιρείες ενοικίασης προσωπικού εξυπηρετούν για μικρό χρονικό διάστημα. Οι αποδείξεις μισθοδοσίας δείχνουν το αντίθετο. Έχω επίσης δει ανακοινώσεις της εταιρείας ότι οι μέτοχοι κέρδισαν 43,7 εκατομμύρια λίρες σε μερίσματα τον τελευταίο χρόνο. Η Νίκολα, ο Λίαμ κι ο Μάρτιν θα περάσουν τα Χριστούγεννα άστεγοι. Ρώτησα τη Νίκολα ποια είναι τα σχέδια της για τη μέρα των Χριστουγέννων και μου απάντησε «θα κοιμηθώ όλη τη μέρα, έχω να κάνω καλό ύπνο από το Μάιο». Πηγή: Guardian μέσω http://www.attack.org.gr

Οι προοπτικές του βιβλίου

 Οι προοπτικές του βιβλίου

Πολύ πιθανό να έχω ξαναγράψει κάτι παρόμοιο, παρεμφερείς σκέψεις με άλλη διατύπωση, που όμως ανατροφοδοτούνται από καινούρια ερεθίσματα κι επανέρχονται στην επιφάνεια της σκέψης -αν υποθέσουμε ότι υπήρχε βάθος για να κρυφτούν.

Τα βιβλία είναι άρρηκτα δεμένα με τον άνθρωπο και τις προοπτικές εξέλιξής του. Το index (rating) της Ιεράς Εξέτασης συνδυαζόταν με τις μάγισσες και τους βλάσφημους (αντιδιαμαντιδικούς) που ρίχνονταν στην πυρά. Ενώ οι ναζί δεν έκαιγαν μόνο βιβλία, αλλά κι Εβραίους, κομμουνιστές, χωριά ολόκληρα με άμαχο πληθυσμό. Θα είχαμε αποφύγει όμως το ολοκαύτωμα, αν δεν ήταν οι Κρητικοί που εφάρμοσαν απαράδεκτες τακτικές ολοκληρωτικού πολέμου, χωρίς να τηρήσουν τους κανόνες του ευ αγωνίζεσθαι-μάχεσθαι απέναντι στους καλοκάγαθους κατακτητές. Και αργότερα οι αντάρτες του ΕΛΑΣ, που τους εξανάγκαζαν σε αντίποινα, και εμπόδιζαν, με την αιμοσταγή τους δράση, τη συμφιλίωση Ελλήνων και Γερμανών εργατών, σε ταξική βάση -όπως γράφει ο Άγης Στίνας.

Στο κοντινό μέλλον (πριν φτάσουμε στην κοινωνία του μέλλοντος) θα καίνε λογικά τους περίεργους που επιμένουν να διαβάζουν βιβλία, κάτι που μπορεί από μόνο του να προδώσει την πολιτική τους ταυτότητα. Αυτό μπορούν να το καταλάβουν πολύ καλά οι σφοι που πήγαν στρατό και ξεχώριζαν, σαν τη μύγα μες στο γάλα, από τα βιβλία που διάβαζαν -ακόμα κι αν δεν ήταν στρατευμένα ή κάτι βαρύ (κι ασήκωτο) θεωρητικό, μαρξιστικό.

Σήμερα, ο αναλφαβητισμός έχει εξαλειφθεί θεωρητικά στο μεγαλύτερο μέρος του δυτικού κόσμου, για να τον αντικαταστήσει ο λειτουργικός αναλφαβητισμός κι η μαζική αποστροφή προς κάθε είδος πνευματικής δραστηριότητας. Η γνώση δε μυστικοποιείται, κυκλοφορεί "ελεύθερη" στα βιβλία και το διαδίκτυο, αλλά πνίγεται σε έναν ωκεανό άχρηστων κι ασήμαντων πληροφοριών, που ελέγχονται και για την αξιοπιστία τους. Ενώ πολύς κόσμος, ακόμα και πολιτικοποιημένος, αδυνατεί να διαβάσει οτιδήποτε υπερβαίνει σε έκταση τους χαρακτήρες ενός τιτιβίσματος, μιας ατάκας ή ενός σύντομου κειμένου στο διαδίκτυο, και να καταπιαστεί με ένα βιβλίο. Πόσο μάλλον αν το περιεχόμενό του έχει απαιτήσεις από τον αναγνώστη, και καταπιάνεται με τις αντιθέσεις του πραγματικού κόσμου, αντί να του δίνει μια διέξοδο για να ξεχαστεί και να ξεφύγει.

Ένα βασικό πρόβλημα για διάφορες εκδόσεις και βιβλιοπωλεία, είναι το σπάσιμο της ενιαίας τιμής, όχι μόνο μετά το πέρας της τριετίας, αλλά και για καινούριες εκδόσεις, που μπορείς να τις βρεις πιο φτηνά σε μεγάλα βιβλιοπωλεία, παρά στον ίδιο τον εκδοτικό του τίτλου που ψάχνεις. Τα μονοπώλια του χώρου μπορούν να πουλήσουν σε τιμή κόστους, υπολογίζοντας προφανώς πως πηγαίνοντας εκεί για να αγοράσεις κάτι, θα λιμπιστείς κάτι ακόμα, για να το τσιμπήσεις και να τους αφήσεις κέρδος. Ενώ διαλύουν κάθε ανταγωνισμό, ακόμα και στην επαρχία, με τη δωρεάν μεταφορά σε διαδικτυακές παραγγελίες.

Είναι σαφές πως από ένα σημείο κι έπειτα, προτιμάς να κάνεις τις αγορές σου σε κάποια τίμια, εναλλακτικά βιβλιοπωλεία, ως δείγμα καλής θέλησης κι ελάχιστης οικονομικής ενίσχυσης. Αυτό όμως δεν είναι αρκετό για την επιβίωσή τους, και έχει συγκεκριμένα όρια, καθώς η σπασμένη, φτηνή τιμή πατάει σε μια βασική, υπαρκτή ανάγκη του αναγνωστικού κοινού, για φτηνότερα βιβλία.

Μια εναλλακτικά για το κοινό αυτό θα ήταν να πληθύνουν οι δανειστικές βιβλιοθήκες, που όμως δεν μπορούν να συμπεριλάβουν πολλούς καινούριους τίτλους και δεν είναι διαδεδομένες, ως λογική και ως κουλτούρα, στην Ελλάδα. Αφενός γιατί πολλές φορές θέλουμε να έχουμε ένα βιβλίο κι ας μην το διαβάσουμε ποτέ, για το κύρος της βιβλιοθήκης μας, παρά το αντίστροφο (να το διαβάσουμε και να κατέχουμε τι λέει, τη ζωντανή σκέψη κι όχι το άψυχο αντίτυπο). Και αφετέρου γιατί τα δανεικά και αγύριστα βιβλία είναι μια πονεμένη ιστορία, που δοκιμάζει τις πιο δυνατές φιλίες, ακόμα και μεταξύ συντρόφων, που θεωρητικά δεν έχουν τέτοιες καταναλωτικές μανίες -αν και με τα βιβλία μπορεί να κάνουν μια εξαίρεση.

Γιατί όμως να μην είναι φτηνότερα τα βιβλία στην Ελλάδα; Γιατί βγαίνουν σε μικρό τιράζ -είναι μια απάντηση- και αντιστοιχεί μεγαλύτερο κόστος ανά μονάδα-αντίτυπο. Γιατί δε βγαίνουν όμως χωρίς μεγάλες γραμματοσειρές, διάστιχα, ιλουστρασιόν εξώφυλλα κι άλλες περιττές πολυτέλειες, που δεν υποτάσσουν τη μορφή στο περιεχόμενο και την ανάγκη για φτηνό και προσιτό στις μάζες βιβλίο; Κι αν το οικονομικό είναι αξεπέραστο εμπόδιο, γιατί δε γίνονται κάποιες μερικές πρωτότυπες, τολμηρές εκδόσεις, που θα έχουν εγγυημένη εμπορική επιτυχία; Ναι αλλά ποιες θα είναι αυτές; Είναι βέβαιο πως θα συμφωνήσουμε σε συγκεκριμένους τίτλους, πέρα από τη γενική ιδέα; Και ποιος είναι αυτός που αποφασίζει τελικά και με ποια κριτήρια;

Μπορεί κάποιοι άλλοι σφοι που έχουν πιάσει το τρένο της ΕΤΕ, να διαφωνήσουν με τις παραπάνω ιδέες-προτεραιότητες και να πουν πως το μέλλον βρίσκεται στο ψηφιακό βιβλίο, που μειώνει ριζικά το κόστος και καθιστά αναχρονιστικά τα πνευματικά δικαιώματα και κάθε έννοια ιδιοκτησίας. Μόνο που, ευτυχώς ή δυστυχώς -και βασικά το πρώτο, για εμένα που είμαι παλιό μοντέλο κι άλλους σφους- τα συμβατικά βιβλία θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν για αρκετά χρόνια, τουλάχιστον μέχρι να αποδειχτεί πως οι έρευνες για τα πλεονεκτήματα του χαρτιού, έναντι της οθόνης, έχουν περισσότερο "ιδεολογική", συναισθηματική, παρά επιστημονική, βάση. Ή μέχρι να κυκλοφορήσουν υπολογιστές με ενσωματωμένα αρώματα και μυρωδιές βιβλίων, που είναι αναντικατάστατη απόλαυση, για ένα μερακλή αναγνώστη.

Εν κατακλείδι, το βασικό πρόβλημα του βιβλίου, γενικά μιλώντας, δεν είναι η μορφή (ηλεκτρονική ή συμβατική) ή η τιμή του, αλλά το περιεχόμενο και το αναγνωστικό κοινό στο οποίο απευθύνεται, και με το οποίο εξελίσσεται. Ένα κοινό που επί της ουσίας μειώνεται, ακόμα κι αν (ή μάλλον ακριβώς όσο) αυξάνονται οι πωλήσεις των μπεστ σέλερ, τύπου Χρυσηίδας Δημουλίδου. Κάποια πράγματα, όμως, συνδέονται και αλληλεπιδρούν διαλεκτικά μεταξύ τους. (Ότ)αν κλείσουν τα μικρά και μεσαία βιβλιοπωλεία, για να μείνουν οι αλυσίδες και τα μεγάλα ονόματα, αυτά τα τελευταία θα καθορίζουν ακόμα περισσότερο, σε πιο ασφυκτικά πλαίσια, τις "αυθόρμητες" προτιμήσεις του κοινού, αν κάποιο βιβλίο θα θαφτεί σε κάποιο ράφι ή θα διαφημιστεί σε βαθμό πλύσης εγκεφάλου. Και αυτό αναγκάζει ήδη το πολιτικό βιβλίο ν' αναζητά άλλους δρόμους και συλλογικές διεξόδους (πάντα συλλογική είναι η διέξοδος), με εκδηλώσεις, βιβλιοπαρουσιάσεις, εξωστρεφείς κινήσεις, κτλ.

Αυτά ως ένα γενικό πλαίσιο, πριν την εξειδίκευση, στο επόμενο μέρος.

Κουπόνια αντί για μισθό

 Κουπόνια αντί για μισθό

Από τα στοιχεία του συστήματος «Εργάνη» μάθαμε ότι έξι στις δέκα προσλήψεις κάθε μήνα είναι μερικής και εκ περιτροπής απασχόλησης, με ανάλογη επίδραση στα εισοδήματα των εργαζομένων, για να μην αναφερθούμε στην «ευελιξία» που μεγαλώνει. Τώρα, σύμφωνα με δημοσιεύματα στον Τύπο, πληροφορούμαστε ότι περισσότεροι από 200.000 εργαζόμενοι λαμβάνουν τμήμα της αμοιβής τους με κουπόνια που εξαργυρώνουν σε σούπερ μάρκετ, μέτρο που αφορά κυρίως τους νεοπροσλαμβανόμενους. Τα κουπόνια αντικαθιστούν το 20 - 25% του μισθού και σε ετήσια βάση φτάνουν αθροιστικά τα 300 εκατ. ευρώ. Σημειώνουμε ότι το ποσό αυτό, μέχρις ενός ορίου, είναι αφορολόγητο για τις επιχειρήσεις και τους δίνει ένα επιπλέον κίνητρο για να επιβάλλουν κουπόνια αντί για μισθό στις πληρωμές. Μάλιστα, από διάφορες πλευρές, το μέτρο παρουσιάζεται μέχρι και αναγκαστικό για τις επιχειρήσεις, για να γλιτώσουν, όπως γράφτηκε, την επιβάρυνση που προκαλούν στο «κόστος εργασίας» η φορολογία και οι εργοδοτικές ασφαλιστικές εισφορές. Οπως και να έχει, διαμορφώνεται μια κατάσταση στην αγορά εργασίας όπου ακόμα κι αυτός ο κουτσουρεμένος μισθός, όταν θα καταβάλλεται, θα δίνεται σε είδος και όχι σε χρήματα, συμβάλλοντας και μ' αυτόν τον τρόπο στην κερδοφορία των επιχειρήσεων. Χώρια που μ' αυτόν τον τρόπο αυξάνεται γενικά η πίεση για παραπέρα μείωση της φορολογίας των επιχειρήσεων και των ασφαλιστικών τους εισφορών.

Αθλιότητες για τους αγρότες

Εδώ και πολλές μέρες, η κυβέρνηση έχει βαλθεί να πείσει τους αγρότες και κυρίως όσους βλέπουν με συμπάθεια το δίκαιο αγώνα τους, ότι δεν θα πληρώσουν φόρους, ότι το εισόδημά τους μεγάλωσε σε σχέση με άλλα χρόνια, ότι οι επιδοτήσεις/ενισχύσεις ρέουν με το τσουβάλι, ότι νέες ευκαιρίες ανοίγονται μπροστά τους από την ανάκαμψη της οικονομίας, στο πλαίσιο του νέου «παραγωγικού μοντέλου», ότι η ρευστότητα για τα καλλιεργητικά τους έξοδα διασφαλίζεται στο ακέραιο με την κάρτα του αγρότη και άλλα παρόμοια. Εκεί όμως που «δεν πίπτει λόγος», δηλαδή η κυβέρνηση δεν μπορεί να πείσει με τα μαγειρεμένα στοιχεία της, «πίπτει ράβδος». Τέτοιο είναι, για παράδειγμα, το επιχείρημα της κυβέρνησης ότι οι αγρότες ζουν καλύτερα από άλλα λαϊκά στρώματα, που σημαίνει ότι δεν πρέπει ούτε να το σκέφτονται να βγουν στους δρόμους και στα μπλόκα. Οσο ...αθώο κι αν φαίνεται, η κυβέρνηση επιδιώκει με τέτοια σοφίσματα να ενεργοποιήσει προληπτικά τον «κοινωνικό αυτοματισμό» και να αποθαρρύνει την αλληλεγγύη από τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα που στάθηκαν στο πλευρό των αγροτών πέρυσι και τα προηγούμενα χρόνια. Τον ίδιο στόχο υπηρετεί και η προσπάθεια να δειχτεί ότι οι αγρότες δεν έχουν τίποτα άλλο να κάνουν αυτήν την περίοδο, γι' αυτό επιλέγουν να διοργανώσουν τις «καθιερωμένες» κινητοποιήσεις τους, όπως ξεδιάντροπα έγραφε την Κυριακή η «Αυγή». Τέτοιες αθλιότητες δεν πρέπει να μείνουν αναπάντητες. Και δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να αντιληφθεί η κυβέρνηση την αγανάκτηση των μικρομεσαίων αγροτών, που δίνουν αγώνα επιβίωσης, από το να είναι μαζικά τα μπλόκα που θα στηθούν στο τέλος του μήνα, όπως αποφάσισε η Πανελλαδική Επιτροπή των Μπλόκων.

Προκλητικοί... 

Την εικόνα ότι το κρατικό σύστημα Υγείας «σταθεροποιείται και αναβαθμίζεται καθημερινά» αναπαράγει συστηματικά η κυβέρνηση, κόντρα στην άθλια κατάσταση που βιώνουν στην πραγματικότητα οι εργαζόμενοι και ο λαός, οι υγειονομικοί και οι ασθενείς, με τη συνέχιση της πολιτικής που οδηγεί στην παραπέρα υποβάθμιση των υπηρεσιών που παρέχει το δημόσιο σύστημα Υγείας στο λαό και ταυτόχρονα στην ενίσχυση της ανταποδοτικής και εμπορευματοποιημένης λειτουργίας του. Κάπως έτσι, πότε με συνεντεύξεις (όπως η πρόσφατη στην «Αυγή»), πότε με δηλώσεις του (όπως για δημοσίευμα βρετανικού Μέσου Ενημέρωσης), ο υπουργός Υγείας κάνει λόγο για «δραστικό περιορισμό της υγειονομικής φτώχειας», την ίδια ώρα που ο λαός αναγκάζεται να πληρώνει όλο και περισσότερα για την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, έρχεται αντιμέτωπος με τεράστιες ελλείψεις υγειονομικού προσωπικού, εξοπλισμού και αναλώσιμων στα νοσοκομεία και τις κρατικές υπηρεσίας Υγείας.

... και επικίνδυνοι

Αναφέρεται ο υπουργός με κάθε ευκαιρία στην «πραγματικά συγκινητική υπερπροσπάθεια των γιατρών και των υπόλοιπων εργαζομένων στο ΕΣΥ», επιχειρώντας να συγκαλύψει το γεγονός ότι αιτία της υπερπροσπάθειας των υγειονομικών - δηλαδή της δουλειάς με εξοντωτικούς όρους, με ό,τι αυτό συνεπάγεται και για τους ίδιους τους ασθενείς - είναι ακριβώς η πολιτική και της δικής του κυβέρνησης, η πολιτική του περιβόητου «εξορθολογισμού» δαπανών, των συγχωνεύσεων, του «μπαλώματος» των κενών με συνεχή ανακύκλωση προσωπικού (όπως π.χ. με τις πολυδιαφημιζόμενες προσωρινές προσλήψεις μέσω ΟΑΕΔ), πολιτική που αποτυπώθηκε και στον αντιλαϊκό Κρατικό Προϋπολογισμό για το 2017. Πέρα από προκλητική, μάλιστα, η κυβερνητική προπαγάνδα είναι και επικίνδυνη, καθώς επιχειρεί να κατοχυρώσει ως κριτήριο τη σύγκριση με «τις πληγές της προηγούμενης εξαετίας», με τις προηγούμενες κυβερνήσεις, την πολιτική των οποίων συνεχίζει. Κριτήριο για το λαό, όμως, πολύ περισσότερο στη σημερινή εποχή, που υπάρχει επάρκεια επιστημονικού προσωπικού αλλά και τέτοια πρόοδος της επιστημονικής γνώσης, πρέπει να είναι οι σύγχρονες ανάγκες του, η δυνατότητα για κάλυψή τους με υψηλού επιπέδου υπηρεσίες Υγείας και Πρόνοιας, δημόσιες και δωρεάν για όλους.

Από Μέρα σε Μέρα Ριζοσπάστης

 

Αρνήθηκε ο Τσίπρας την είσοδο του ΚΚΕ στην κυβέρνηση!

 Αρνήθηκε ο Τσίπρας την είσοδο του ΚΚΕ στην κυβέρνηση!

απο το agkidapress

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες ο Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας, βλέποντας την επιτυχή πορεία της κυβέρνησης της αριστεράς και μετανιωμένος που αρνήθηκε την πρόταση του Αλέξη Τσίπρα να συγκυβερνήσουν, επικοινώνησε μαζί του χθες το βράδυ, δεύτερη ημέρα της Πρωτοχρονιάς του 2017 και του ζήτησε να συμμετάσχει το ΚΚΕ στην κυβέρνηση! Στην επικοινωνία που είχε ο Κουτσούμπας με τον Τσίπρα, μεταξύ των υπολοίπων επιχειρημάτων για να μπει στην κυβέρνηση, του είπε ότι εκτιμάει βαθύτατα την κομμουνιστική συνέπεια του Κατρούγκαλου, την οικονομική πολιτική και τα Ελληνικά του Τσακαλώτου, την αριστερή επαναστατική σκέψη του Καμμένου, τα γεμιστά της Φωτίου, τις ζεμπεκιές της Γεροβασίλη, τον λόγιο λόγο του Πολάκη, τα ευχέλαια του Παππά καθώς και την ειλικρίνεια, την επαναστατικότητα και την προσήλωση στον σοσιαλισμό του ίδιου του πρωθυπουργού! Ο Κουτσούμπας ολοκληρώνοντας αυτό το «παρακαλετό» προς τον Τσίπρα, προκειμένου να καταφέρει να μπει στην κυβέρνηση της αριστεράς έστω κι αργά, του είπε ότι εκτιμάει την γλωσσομάθεια του πρωθυπουργού, αλλά πάνω απ’ όλα εκτιμάει τα Ελληνικά του με Αγγλική προφορά και τα Αγγλικά του με Ελληνική προφορά!

Παρ’ όλες τις γαλιφιές του Κουτσούμπα ο πρωθυπουργός αρνήθηκε να βάλει το ΚΚΕ στην κυβέρνηση, αφού απάντησε ότι «τώρα πια είναι ανάμνηση παλιά, κίτρινο γράμμα στο συρτάρι»! Ολοκληρώνοντας την άρνησή του ο πρωθυπουργός, έγινε πολύ σκληρός απέναντι στον Κουτσούμπα αφού του είπε ότι δεν είναι δυνατόν να θέλει να ενταχθεί τώρα στην κυβέρνηση, τώρα που πέρασαν τα δύσκολα και η Ελλάδα μετατρέπεται σε Λαϊκή Δημοκρατία, όταν στις δύσκολες στιγμές για τον τόπο είχε κάνει την «πάπια»!

Όλες οι παραπάνω πληροφορίες είναι έγκυρες. Άλλωστε από χθες κυκλοφορούν διάφορες παρόμοιες ειδήσεις από διάφορα έγκυρα ειδησεογραφικά sites που στα διαλλείματα των πορνό, των κουτσομπολιών, της κλειδαρότρυπας και των ηλιθιοτήτων, πιάνουν στο στόμα τους και το ΚΚΕ!

Οράτιος Μενιππίδης

Η ασφάλεια των μονοπωλίων, κίνδυνος για τους λαούς

Η ασφάλεια των μονοπωλίων, κίνδυνος για τους λαούς

«Η διείσδυση ενεργειακών κολοσσών στην κυπριακή Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη αυξάνει τη γεωπολιτική αξία, αλλά και τις οικονομικές προοπτικές της Κυπριακής Δημοκρατίας». Ετσι ξεκινάει άρθρο που δημοσιεύτηκε στην «Καθημερινή» της περασμένης Κυριακής, που καταγράφει το «φαγοπότι» των μονοπωλιακών ομίλων της Ενέργειας, και συγκεκριμένα της αμερικανικής «Exxon Mobil», της γαλλικής «Total», της ιταλικής ΕΝΙ, της κορεατικής «Kogas» και της καταριανής QPI, στα «οικόπεδα» της κυπριακής ΑΟΖ.

«Τα μεγέθη είναι αστρονομικά, τα συμφέροντα που διακυβεύονται τεράστια, και οι κινήσεις στις οποίες προβαίνουν όλοι οι πρωταγωνιστές στο πολυσύνθετο αυτό ενεργειακό παζλ, καθόλου τυχαίες. Η παρουσία Αμερικανών, Γάλλων, Ιταλών και Καταρινών εκ των πραγμάτων δυσχεραίνει πιθανές "επιθετικές" δράσεις της Αγκυρας», λέει σε άλλο σημείο ο αρθρογράφος, που για να στοιχειοθετήσει το επιχείρημα της ασφάλειας λόγω των «τεράστιων συμφερόντων», επικαλείται δηλώσεις και διαρροές Αμερικανών παραγόντων ότι «η Τουρκία μπορεί να μη σέβεται την ΑΟΖ της Κύπρου, τη σέβονται όμως οι ΗΠΑ» και Γάλλου αξιωματούχου που «ξεκαθάρισε ότι η Γαλλία θα κάνει ό,τι χρειαστεί και υπενθύμισε ότι το αεροπλανοφόρο "Σαρλ Ντε Γκωλ" βρίσκεται στην περιοχή»...

Το επιχείρημα, βέβαια, ότι οι κόντρες των μονοπωλιακών ομίλων, ειδικά σε ό,τι αφορά την εκμετάλλευση του τεράστιου ενεργειακού πλούτου της περιοχής, αλλά και συνολικότερα, μπορούν για το λαό να σημάνουν περισσότερη ασφάλεια, ούτε καινούργιο είναι, ούτε πολύ περισσότερο προσωπική άποψη του συντάκτη. Εξάλλου, είναι η σημερινή κυβέρνηση πρώτα απ' όλα, όπως και όλες οι προηγούμενες, αλλά και οι υπόλοιπες αστικές πολιτικές δυνάμεις, που περιφέρουν το ψέμα αυτό με κάθε ευκαιρία, στην προσπάθειά τους να στρατεύσουν το λαό κάτω από τους επικίνδυνους γι' αυτόν στόχους του κεφαλαίου, επιχειρώντας να πείσουν ότι το χαρτί της «σταθερότητας» και των «ευκαιριών» για μπίζνες που προσφέρουν στο κεφάλαιο, σημαίνει «ευκαιρίες» και «σταθερότητα» και για το λαό.

Τίποτα πιο ψευδές. Οι ανταγωνισμοί των επιχειρηματικών ομίλων και των καπιταλιστικών κρατών όχι μόνο δεν αποτελούν το «σχοινί ασφαλείας», αλλά αντίθετα είναι το «φιτίλι» και μαζί η καύσιμη ύλη των περιφερειακών πολέμων και συγκρούσεων που πληθαίνουν, μεγαλώνοντας τον κίνδυνο ακόμα και ενός πιο γενικευμένου ιμπεριαλιστικού πολέμου. Αλλωστε, όποια πέτρα των περιφερειακών αυτών συγκρούσεων κι αν σηκώσει κανείς, από την Ουκρανία έως τη Συρία, το Ιράκ και τη Λιβύη, από κάτω βρίσκει καπιταλιστικά κράτη και ιμπεριαλιστικές ενώσεις που προστατεύοντας τα «ζωτικά συμφέροντα» των «δικών τους» μονοπωλίων, σε αντιπαράθεση με άλλα καπιταλιστικά κράτη και ενώσεις, δεν δίστασαν να αιματοκυλίσουν λαούς και να ξεσπιτώσουν εκατοντάδες χιλιάδες. Γι' αυτούς, καμία «ασφάλεια» δεν πρόσφεραν τα σχέδια των ιμπεριαλιστών και η ένταξη των χωρών τους στη μία ή την άλλη ιμπεριαλιστική ένωση και συμμαχία.

Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος έγινε και εκεί η «προέκταση» της ιμπεριαλιστικής «ειρήνης», που με το πιστόλι στον κρόταφο των λαών, με αεροπλανοφόρα και δεκάδες άλλα πολεμικά μέσα να σουλατσάρουν μόνο στην περιοχή μας, κάνει τις κάθε λογής «μοιρασιές» των καπιταλιστών, για την εκμετάλλευση του ενεργειακού και άλλου πλούτου, όχι βέβαια για την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών, αλλά για τα κέρδη μιας χούφτας επιχειρηματικών ομίλων.

Οι «μαντατοφόροι», μάλιστα, των ιμπεριαλιστικών σχεδίων, ρόλο που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και συνολικά η αστική τάξη επιφυλάσσει στην Ελλάδα για λογαριασμό των ευρωΝΑΤΟικών σχεδίων στην περιοχή, την πλήρωναν πρώτοι - πρώτοι, σε αντίθεση με όσα λέει η αστική προπαγάνδα περί «μπροστάρηδων» στην οικοδόμηση «αξόνων σταθερότητας και ασφάλειας».
Αλλος ένας λόγος, δηλαδή, ώστε ο λαός να απορρίψει την πραγματικά δηλητηριώδη προπαγάνδα ότι η ένταξη στις κάθε λογής συμμαχίες και ενώσεις του κεφαλαίου αποτελεί εγγύηση ασφάλειας για τον ίδιο, και ότι στο όνομα αυτής της «ασφάλειας» το αντίτιμο είναι όχι μόνο ο ενεργειακός πλούτος των χωρών, αλλά και συνολικά οι δικές του σύγχρονες ανάγκες.

Αντιλαϊκές διεργασίες

Αντιλαϊκές διεργασίες

Δεν είναι η πρώτη φορά που η κυβέρνηση παρουσιάζει το επιχείρημα ότι «τα πράγματα αλλάζουν στην Ευρώπη» και ως εκ τούτου ο ελληνικός λαός πρέπει να κάνει υπομονή, να κάτσει στ' αυγά του, να υπομείνει παλιά και νέα βάρβαρα μέτρα, έως ότου φυσήξει ο «ευνοϊκός άνεμος» που θα τον οδηγήσει σε πιο ασφαλή λιμάνια.
Το επιχείρημα αυτό, που το έχουμε δει να παρουσιάζεται από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ σε πολλές εκδοχές, σε αυτήν τη φάση παρουσιάζει ως αυτονόητη για το λαό την «κάβα» των αντιλαϊκών μέτρων της δεύτερης «αξιολόγησης», τη μονιμοποίηση όλων των προηγούμενων αντιλαϊκών νόμων και την αποδοχή και νέων, πέραν και του 2018, ώστε η χώρα «να αποδείξει την αξιοπιστία της» και να οικοδομήσει συμμαχίες, να εκμεταλλευτεί τις διεργασίες σε επίπεδο ΕΕ, τις κόντρες ΕΕ και ΔΝΤ ή τις εξελίξεις που μπορούν να επιφέρουν οι εκλογικές αναμετρήσεις του επόμενου διαστήματος, να επιτύχει μια συμβιβαστική λύση που θα εντάσσει την ελληνική οικονομία στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΕ, και έτσι να δοθεί η ώθηση στην οικονομία που τάχα μπορεί να φέρει την πολυαναμενόμενη καπιταλιστική ανάκαμψη «για όλους».
Το «αισιόδοξο» αυτό αφήγημα, από μόνο του, και ανεξάρτητα απ' την επιβεβαίωσή του ή όχι, δεν μπορεί να κρύψει ότι οι αλλαγές και οι εξελίξεις τις οποίες επικαλείται η κυβερνητική προπαγάνδα, αντιτίθενται εξ ορισμού στα λαϊκά συμφέροντα.
Τα πράγματα στην ΕΕ, εξάλλου, όντως αλλάζουν, όχι μόνο τώρα, αλλά εδώ και πολλά χρόνια. Ειδικά η καπιταλιστική κρίση επιτάχυνε τις ανακατατάξεις ανάμεσα στα καπιταλιστικά κράτη στο εσωτερικό της ΕΕ, «ανοίγοντας την ψαλίδα» προς όφελος κατά βάση της Γερμανίας και τροφοδοτώντας τη σφοδρή διαπάλη ανάμεσα σε καπιταλιστικά κράτη στον ηγετικό πυρήνα της ΕΕ και ευρύτερα, αλλά και ανάμεσα σε αστικές δυνάμεις στο εσωτερικό κάθε καπιταλιστικής χώρας. Διαπάλη που «επεκτείνεται» και παίρνει νέες διαστάσεις, σε μια περίοδο που η καπιταλιστική οικονομία διεθνώς και στην Ευρωζώνη αντιμετωπίζει μεγάλες δυσκολίες και κινδύνους να περάσει σε φάση, μιας έστω αναιμικής, ανάκαμψης, με φτωχά μέχρι στιγμής αποτελέσματα.
Η διαπραγμάτευση για τα υψηλά κρατικά χρέη και ποιος θα πληρώσει αναλογικά περισσότερα ή λιγότερα για μια ενδεχόμενη ελάφρυνσή τους - στην ουσία μια μεγάλη απαξίωση των τεράστιων υπερσυσσωρευμένων κεφαλαίων που προκάλεσαν την καπιταλιστική κρίση -, οι κόντρες για το αν το πιο «εύφορο» έδαφος για την καπιταλιστική ανάκαμψη το δημιουργεί μια μεγαλύτερη ή μικρότερη δόση «περιοριστικής» ή «επεκτατικής» πολιτικής, οι διαμάχες για το μέλλον της ΕΕ και της Ευρωζώνης και το αν η διακρατική καπιταλιστική ένωση θα προχωρήσει προς μια κατεύθυνση «εμβάθυνσης» και «ομογενοποίησης» ή προς μια κατεύθυνση με μεγαλύτερο ρόλο των εθνικών κρατών και περισσότερα μέτρα «προστατευτισμού» στην οικονομία, όλα, μα όλα τα σενάρια και οι εκδοχές που βρίσκονται στο τραπέζι αφορούν όχι τα λαϊκά συμφέροντα, αλλά τη μια ή την άλλη μερίδα της αστικής τάξης, το ένα ή το άλλο καπιταλιστικό κράτος.
Εξάλλου, όλες οι πλευρές, από την «κοσμοπολίτικη» ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί τόσο διακαώς να «ξεπλύνει», έως και το αστικό ρεύμα του λεγόμενου «ευρωσκεπτικισμού», αποδέχονται ως «βάση» της συζήτησης και της διαπάλης την ένταση της αντιλαϊκής επίθεσης, τη συνέχιση των αντιλαϊκών ανατροπών - μεταρρυθμίσεων, το βάθεμα της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης. Οι κόντρες, όπως και οι συμμαχίες, πότε του «Νότου» εναντίον του «Βορρά» και πότε των «προοδευτικών» αστικών δυνάμεων κόντρα στις «αντιδραστικές» σαν κι αυτές που παρουσιάζει η κυβερνητική προπαγάνδα, πάνω σ' αυτή τη βάση διαμορφώνονται. Τα «κρίσιμα σταυροδρόμια» αφορούν τα διλήμματα του κεφαλαίου και όχι το λαό. Προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση η ΕΕ θα συνεχίσει να γίνεται σε κάθε βήμα ακόμα πιο αντιδραστική, αποκρουστική και βάρβαρη για την εργατική τάξη και τους λαούς.
Γι' αυτούς η μόνη πραγματική αλλαγή και διέξοδος από τη βαρβαρότητα χωρίς τέλος βρίσκεται στην ανασύνταξη του κινήματος και στη δική τους συμμαχία, στην πάλη για την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου και των διεθνών συμμαχιών, για αποδέσμευση από τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις όπως η ΕΕ.

«Μαγική εικόνα» και στην Υγεία

«Μαγική εικόνα» και στην Υγεία

Μ' ένα σωρό ψέματα και διαστρεβλώσεις, η κυβέρνηση επιχειρεί να αποκρύψει τη βαθιά ταξική πολιτική της, που στερεί από το λαό ακόμη και τα στοιχειώδη σε ό,τι αφορά την Υγεία και την Πρόνοια. Πόσο μάλλον αν μιλάμε για τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες πρόσβασης σε ένα αποκλειστικά δημόσιο και δωρεάν σύστημα Υγείας, με υπηρεσίες υψηλών προδιαγραφών.
«Ως κυβέρνηση υλοποιούμε δράσεις που δείχνουν έμπρακτα την "κοινωνική μεροληψία" της Αριστεράς υπέρ των αδύναμων», είπε μεταξύ άλλων ο υπουργός Υγείας, Αν. Ξανθός, σε συνέντευξή του, κάνοντας λόγο για «παρεμβάσεις ενίσχυσης του κοινωνικού κράτους και προστασίας των πιο ευάλωτων και αδύναμων στρωμάτων», για τη «σταθεροποίηση του ΕΣΥ και την αναβάθμισή του το 2017», για χιλιάδες προσλήψεις στα νοσοκομεία στο άμεσο μέλλον, για την ανακούφιση ασφαλισμένων και ανασφάλιστων με ρυθμίσεις μέσω του ΕΟΠΥΥ.
Πράγματι, η κυβέρνηση έδωσε δείγματα ταξικής μεροληψίας με το «καλημέρα», όχι όμως υπέρ των εργαζομένων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, αλλά υπέρ του κεφαλαίου και των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων. Η προσπάθεια εξωραϊσμού της κατάστασης που βιώνουν καθημερινά χιλιάδες εργαζόμενοι, άνεργοι, ασφαλισμένοι και ανασφάλιστοι που περνούν την είσοδο ενός νοσοκομείου, δεν μπορεί να πιάσει τόπο, όσο κι αν προσπαθεί η κυβέρνηση, με τις ίδιες αλχημείες που έκαναν και όλοι οι προηγούμενοι.

***

Ποια είναι η πραγματική εικόνα; Δομές Υγείας χωρίς γιατρούς, χωρίς νοσηλευτές κι όπου υπάρχουν τρέχουν με την ψυχή στο στόμα να μπαλώσουν τρύπες και κενά, κακοπληρωμένοι. Με ιατρικό εξοπλισμό ξεπερασμένο, προγραμματισμένα χειρουργεία να ακυρώνονται. Με τους επιχειρηματίες της Υγείας να κάνουν χρυσές δουλειές. Με το κρατικό σύστημα να λειτουργεί ανταγωνιστικά προς τους ιδιώτες, μέσα σε ένα περιβάλλον γενικευμένης εμπορευματοποίησης της Υγείας. Με τους ασφαλισμένους να βάζουν το χέρι όλο και πιο βαθιά στις όλο και πιο άδειες τσέπες τους.
Οι «προσλήψεις» προσωπικού με ημερομηνία λήξης όχι μόνο δεν προστίθενται, αλλά ούτε καν αντικαθιστούν εκείνους που απολύονται ή συνταξιοδοτούνται και δεν έχει τελειωμό η λίστα της «σταθεροποίησης και αναβάθμισης». Οσο για το περίφημο «Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης», το οποίο υπονοεί ο υπουργός στη συνέντευξή του, δεν μπορεί να λειτουργήσει ούτε ως «καμουφλάζ» αυτής της ταξικής πολιτικής, αφού δικαιούχοι του είναι μόνο όσοι βρίσκονται στα όρια της εξαθλίωσης, ενώ από μόνο του το συγκεκριμένο πρόγραμμα αποτελεί όχημα για τη συρρίκνωση και κατάργηση προνοιακών και κοινωνικών επιδομάτων και παροχών.
Ακόμη και οι όποιες φαινομενικά ευνοϊκές ρυθμίσεις, σέρνουν από πίσω τους μια «φάκα». Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι ρυθμίσεις για τη διευκόλυνση των ασφαλισμένων στον ΕΟΠΥΥ, όπου θα μπορούν στο εξής να προμηθεύονται ιατρικά προϊόντα και υλικά χωρίς να προπληρώνουν ή καταβάλλοντας - όπου προβλέπεται - μόνο τη συμμετοχή τους, χωρίς να διευκρινίζει ωστόσο αν η συμμετοχή των ασφαλισμένων θα αυξηθεί, ή ποιο θα είναι το εύρος των προϊόντων όπου θα έχουν αυτή τη διευκόλυνση.

***

Συστατικό στοιχείο της προπαγάνδας της κυβέρνησης είναι η επιδίωξη, από τη μια, να καλλιεργήσει κλίμα προσδοκίας στο λαό, με τα στελέχη της να αναμασούν επιχειρήματα που συνοψίζονται στο «αν αντέχουμε σήμερα, σκέψου τι θα γίνει με την ανάκαμψη». Και από την άλλη, να εγκλωβίζει το λαό σε συγκρίσεις με τις προηγούμενες κυβερνήσεις και στη λογική του «μικρότερου κακού», όπως δείχνει και ο χαρτοπόλεμος ανακοινώσεων και δηλώσεων νυν και πρώην κυβερνητικών στελεχών για το ποιος έχει ...«ευεργετήσει» περισσότερο το λαό.
Ακόμα όμως και οι δικοί τους επίσημοι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους: Το 2009 οι δαπάνες του κρατικού προϋπολογισμού για την Υγεία ήταν 23 δισ. ευρώ (αναντίστοιχες και τότε με τις πραγματικές ανάγκες), το 2015 ήταν 8,4 δισ. ευρώ. Η χρηματοδότηση των κρατικών νοσοκομείων παραμένει στα 1.301 εκατομμύρια ευρώ, μόνο το 2015 κατακρεουργήθηκε κατά 22,8%. Η σημερινή οριακή κατάσταση είναι αποτέλεσμα του τσεκουρώματος δαπανών και παροχών, που έρχεται να προστεθεί σωρευτικά στο άγριο πετσόκομμα από τις προηγούμενες κυβερνήσεις.
Κριτήριο για το λαό και στο μέτωπο της Υγείας πρέπει να είναι οι σύγχρονες ανάγκες του. Αυτές που συνθλίβονται από την πολιτική της ιδιωτικοποίησης και της εμπορευματοποίησης, ανεξάρτητα από τους ρυθμούς και το εύρος των μέτρων που παίρνει κάθε κυβέρνηση προς αυτήν την κατεύθυνση, στο πλαίσιο της ενιαίας στρατηγικής της ΕΕ.
Σήμερα, υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις για να έχει ο λαός δωρεάν πρόσβαση σε υψηλού επιπέδου υπηρεσίες Υγείας. Πολύ περισσότερο, να καλύπτεται από ένα ολοκληρωμένο σύστημα Πρόληψης στον τόπο που κατοικεί, εργάζεται ή σπουδάζει, από τη μέρα που θα γεννηθεί μέχρι τα βαθιά γεράματα. Εκεί πρέπει να κατατείνει η πάλη του λαού, με αυτή την προοπτική χρειάζεται να συνδεθούν οι καθημερινοί αγώνες υγειονομικών και λαϊκών στρωμάτων ενάντια στην άθλια κατάσταση που επικρατεί σήμερα στην Υγεία.

   Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΚΚΕ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΚΑΙ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΗΣ

• 
  

του Δημήτρη Κουτσούμπα

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Στις 19 Δεκέμβρη πραγματοποιήθηκε η προγραμματισμένη διευρυμένη Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ με θέμα: «Η πορεία ανασύνταξης του εργατικού - συνδικαλιστικού κινήματος και της ανάπτυξης της κομματικής οικοδόμησης στην εργατική τάξη», υλοποιώντας απόφαση του 19ου Συνεδρίου. Η ΚΟΜΕΠ, στο τεύχος 2/2016, δημοσίευσε την Απόφαση της Πλατιάς Ολομέλειας.

Στο διάστημα που μεσολάβησε, συνεχίστηκε ο κύκλος των εργατικών απεργιακών κινητοποιήσεων, των αγροτικών κινητοποιήσεων και μπλόκων στους δρόμους, των απεργιακών κινητοποιήσεων και συλλαλητηρίων μεσαίων στρωμάτων της πόλης, των φοιτητικών και μαθητικών κινητοποιήσεων με αιχμή την εναντίωση σε νέα αντιλαϊκά, αντεργατικά μέτρα, «προαπαιτούμενα» για την υλοποίηση του αντιλαϊκού 3ου Μνημονίου κυβέρνησης-ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ. Παρά την ορισμένη κλιμάκωση των αγώνων στην πορεία και κατά τις μέρες της ψηφοφορίας των αντιλαϊκών μέτρων στη Βουλή, σήμερα πλέον αποτελούν νόμους, τις αρνητικές συνέπειες των οποίων σταδιακά θα δεχτούν μισθωτοί, αυτοαπασχολούμενοι, αγρότες, συνταξιούχοι, γενικότερα οι λαϊκές δυνάμεις, ανεξάρτητα από ηλικία, φύλο, ειδίκευση.

Ένα μέρος αγωνιζόμενων εργατικών, λαϊκών δυνάμεων απογοητεύτηκε εκ νέου, αναρωτιέται ξανά αν υπάρχει ελπίδα και προοπτική, ενώ ένα άλλο μέρος αναζητά και πάλι τη διέξοδο σ’ ένα νέο κυβερνητικό συμμαχικό σχήμα από την παρούσα Βουλή ή και από νέα Βουλή, μετά από εκλογές.

Βέβαια, όλοι αυτοί οι προβληματισμοί, οι συγχύσεις, οι ταλαντεύσεις δεν είναι τόσο αυθόρμητοι όπως λέγεται. Είναι αποτέλεσμα της ιδεολογικής και πολιτικής καπιταλιστικής παρέμβασης, μέσω όλων των μηχανισμών που διαθέτει (κόμματα, εκπαιδευτικό σύστημα, τηλεοπτική-ηλεκτρονική προπαγάνδα), μέσω της άμεσης παρέμβασης των ανθρώπων της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, στους χώρους εργασίας. Κι όλα αυτά υποβοηθούνται από νέα αστικά ή οπορτουνιστικά σχήματα ή από την προβολή και επαναχρησιμοποίηση παλιών.

Ταυτόχρονα, όμως, υπάρχουν και θύλακες εργατικών και λαϊκών αντιστάσεων, κινητοποιήσεων, μικρές διεργασίες που δείχνουν τις δυνατότητες, παρά την αντιφατικότητα και τη δυσκολία στις εργατικές, λαϊκές διαθέσεις.

Για το ΚΚΕ όλ’ αυτά ήταν αναμενόμενα, αλλά μέσα σ’ όλ’ αυτά με σαφήνεια προβάλλει η αναγκαιότητα της διεύρυνσης των εργατικών δυνάμεων σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση πάλης, της διεύρυνσης της συμμαχίας αυτών των δυνάμεων με αντιμονοπωλιακά κινούμενες λαϊκές δυνάμεις όλο και πιο κοντά στο στόχο της σύγκρουσης με την καπιταλιστική ιδιοκτησία και εξουσία.

Από αυτήν την άποψη, θεωρούμε πολύ επίκαιρο το περιεχόμενο της Εισηγητικής Ομιλίας του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, σ. Δημήτρη Κουτσούμπα, στην Πλατιά Ολομέλεια της ΚΕ, την οποία και δημοσιεύουμε.

Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΚΚΕ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΚΑΙ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΗΣ*

Η Πλατιά Ολομέλεια της ΚΕ για τη δουλειά στην εργατική τάξη και το κίνημά της υλοποιεί σχετική απόφαση του 19ου Συνεδρίου και συνέχεια της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης για την ανασύνταξη του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος και την οικοδόμηση στην εργατική τάξη, που είχε γίνει το Μάρτη του 2010, πριν το 19ο Συνέδριο και αφότου είχε εκδηλωθεί η καπιταλιστική κρίση στην Ελλάδα.

Το διάστημα από το 2009 που ξέσπασε η κρίση μέχρι σήμερα, δηλαδή 7 συνεχή χρόνια, είναι μια περίοδος πυκνών οικονομικών και πολιτικών εξελίξεων, μεγάλων αγώνων. Ιδιαίτερα στην πρώτη φάση 2010-2012 εξελίχτηκαν σοβαροί, μαζικοί αγώνες, με αυξημένες απαιτήσεις καθοδήγησης, με νέες δυσκολίες, αλλά και με παρακαταθήκες για τους νέους, επερχόμενους αγώνες.

Το Κόμμα μας έδωσε ηρωικές μάχες, μπήκε μπροστά σε αρκετές περιπτώσεις. Βασικές εκτιμήσεις περιέχονται τόσο στην εισήγηση όσο και στις αποφάσεις του 19ου Συνεδρίου γι’ αυτήν την πρώτη φάση. Συνολικά, μέσα στους αγώνες επικράτησε η ονομαζόμενη «αντιμνημονιακή γραμμή», προβλήθηκε το γνωστό κίνημα «των πλατειών», οι «αγανακτισμένοι», κυριάρχησαν συνθήματα και αιτήματα που έκρυβαν τον πραγματικό αντίπαλο, αποπροσανατόλιζαν, στοχοποιούσαν στενά την κάθε φορά κυβέρνηση, αρχικά τη διακυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ υπό τον Γιώργο Παπανδρέου, μετά τη βραχύβια διακυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ υπό τον Λουκά Παπαδήμο και στη συνέχεια τη διακυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ (με αρχική συμμετοχή και της ΔΗΜΑΡ) υπό τον Αντώνη Σαμαρά.

Στο κίνημα αυτό συμμετείχαν ιδεολογικά-πολιτικά ανώριμες εργατικές και λαϊκές δυνάμεις, μεταξύ άλλων εργαζόμενοι από τις πρώην ΔΕΚΟ, από τον κρατικό τομέα, καθώς και μικροαστικά στρώματα. Σε πολιτικό επίπεδο παρενέβαινε ένα συνονθύλευμα δυνάμεων αστικών ρεφορμιστικών, οπορτουνιστικών, αναρχοαυτόνομων, αλλά και ακροδεξιών, εθνικιστικών, ανοιχτά φασιστικών - ναζιστικών.

Με ισχυρή παρέμβαση της αστικής τάξης και των ΜΜΕ κυριάρχησε στις κινητοποιήσεις η στενή αντίθεση στο «μνημόνιο», στη Μέρκελ και τους Γερμανούς κλπ. Στην ουσία κυριάρχησε η διεκδίκηση αλλαγής διαχειριστών στη διακυβέρνηση και το κράτος, μέσα από αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις. Η πρόταση «τη λύση να δώσουν οι εκλογές» γινόταν και πρόταση-σύνθημα μεγάλου μέρους του κινήματος, αλλά και του λαού συνολικά.

Οι αγώνες αυτοί, σε συνδυασμό με τους γενικότερους σχεδιασμούς της αστικής τάξης και των διεθνών συμμαχιών της, αντανακλούσαν οπωσδήποτε συνθήκες αρνητικού συσχετισμού δυνάμεων, καθώς και τη μεγάλη και απότομη κατάρρευση κυρίως του ΠΑΣΟΚ και δευτερευόντως της ΝΔ και του μικρότερου τότε εταίρου τους, του ΛΑΟΣ.

Η μετακίνηση αυτή έφερε στις εκλογές του 2012 στην αξιωματική αντιπολίτευση το ΣΥΡΙΖΑ, που πήρε τη θέση του ΠΑΣΟΚ, καθώς και σε αναδιάταξη του χώρου της «Δεξιάς», με την εμφάνιση και εδραίωση του ναζιστικού, φασιστικού μορφώματος της Χρυσής Αυγής και ενός εθνικιστικού δεξιού κόμματος, των ΑΝΕΛ, που άρχισε να πορεύεται πλάι στο ΣΥΡΙΖΑ.

Έτσι ξεκίνησε και η δεύτερη φάση αυτής της περιόδου της κρίσης, από το 2012 έως τις αρχές του 2015 (περισσότερο σχηματικά το λέμε, δεν περιοδολογούμε, αλλά για να είναι πιο σαφείς οι σταθμοί αυτής της πορείας). Ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε το ΟΚ από την αστική τάξη για να αντικαταστήσει την καταρρέουσα σοσιαλδημοκρατία του ΠΑΣΟΚ. Έτσι, από τις εκλογές του 2015 ξεκίνησε η αναμόρφωση του αστικού πολιτικού σκηνικού, που δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμη.

Οι Αποφάσεις της ΚΕ –τόσο όλο το 2013 όσο και το 2014– δίνουν το στίγμα των εξελίξεων, των ανταγωνισμών που βρίσκονται σε εξέλιξη μέσα στην Ευρωζώνη, ανάμεσα στα κράτη-μέλη της ΕΕ, αλλά και με τα άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα, όπως τις ΗΠΑ.

Η άνοδος της ΝΔ στην κυβέρνηση το 2012 σε συνεργασία με το
ΠΑΣΟΚ υπό τον Βενιζέλο και τη ΔΗΜΑΡ την πρώτη περίοδο, η συνεχιζόμενη αντιλαϊκή πολιτική τους και τα μέτρα που έφερε το 2ο Μνημόνιο οδήγησαν επίσης σε νέους αγώνες και κινητοποιήσεις. Και σε αυτόν το γύρο κινητοποιήσεων κυριάρχησε το ίδιο «αντιμνημονιακό», «αντιμερκελικό», «αντιαποικιοκρατικό» περιεχόμενο, παρά την προσπάθεια του Κόμματος και του ταξικού κινήματος.

Σε αυτήν τη φάση όλο και περισσότερο κυριάρχησαν τα συνθήματα των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ και του ευρύτερου αριστερού οπορτουνιστικού χώρου. Άρχισε να γίνεται πιο έντονη η πίεση για να φύγουν οι «παλιές», όπως ονομάζονταν, δυνάμεις –η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ– και να αντικατασταθούν από την «Αριστερά», ενώ σε προπαγανδιστικό επίπεδο αυτή η πίεση για κυβερνητική εναλλαγή αξιοποιούσε συνθήματα ανατροπής, ελπίδας κλπ.

Σε αυτά τα δυόμισι χρόνια (καλοκαίρι 2012 - αρχές 2015) το Κόμμα, πατώντας πάνω στην προηγούμενη πείρα και τις αποφάσεις του Συνεδρίου του, έκανε τεράστια ιδεολογική-πολιτική δουλειά μέσα στην εργατική τάξη, στα λαϊκά στρώματα, η οποία επικεντρώθηκε στα εξής κομβικά ζητήματα της αντιπαράθεσης:

- Στη στάση των κομμουνιστών απέναντι στις κυβερνήσεις συνεργασίας, αστικής διαχείρισης, των κυβερνήσεων της Αριστεράς κλπ. στο έδαφος του καπιταλισμού.

- Στη στάση του ΚΚΕ απέναντι στις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, όπως η ΕΕ, το ΝΑΤΟ, στο πώς βλέπουμε και συνδέουμε εμείς την έξοδο από αυτές με τη συνολικότερη πρόταση της εργατικής εξουσίας, απέναντι στα ιδεολογήματα που πρόβαλλαν ως διέξοδο την έξοδο από το νόμισμα χωρίς ρήξη με την αστική εξουσία και ιδιοκτησία κλπ.

- Στη στάση των κομμουνιστών απέναντι στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και στη στρατηγική του κομμουνιστικού κινήματος, στην κατάκτηση από αυτό της ικανότητας να παλεύει με ανιδιοτέλεια και αυτοτέλεια απ’ όλες τις αστικές δυνάμεις και επιδιώξεις, να μην υποτάσσει την πάλη του κάτω από ξένες σημαίες.

Η κατάκτηση αυτής της πείρας μέσα από την καθημερινή δουλειά σε κάθε τομέα δράσης των ΚΟ και της ΚΝΕ βοήθησε και προετοίμασε λαϊκές δυνάμεις, έτσι ώστε να αντιμετωπίσουν από σχετικά καλύτερες θέσεις τις πιέσεις και αυταπάτες που διατηρήθηκαν και αυξήθηκαν στην τρίτη φάση –την οποία διανύουμε μέχρι σήμερα– που ξεκίνησε με την ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ στη διακυβέρνηση της αστικής εξουσίας στην Ελλάδα στις αρχές του 2015.

Μιλώντας λίγο σχηματικά, μπορούμε να πούμε ότι και τα ζητήματα που έχουμε ν’ αντιμετωπίσουμε κυρίως μέσα στην εργατική τάξη, στο εργατικό κίνημα, βρίσκονται ως ένα βαθμό σε μια νέα φάση. Αυτό μπορεί να στοιχειοθετηθεί από ένα σύνολο παραγόντων, όπως η ανάληψη και η συνολική πορεία της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ (ιδιαίτερα μετά το καλοκαίρι του 2015), οι διεθνείς οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις, καθώς και η διατήρηση της ελληνικής καπιταλιστικής οικονομίας στη φάση της οικονομικής κρίσης.

Η εκτίμηση του ΠΓ για την κατάσταση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, της συνείδησης της εργατικής τάξης, των διαθέσεων του υπόλοιπου λαϊκού κινήματος και των αγώνων των φυσικών συμμάχων της εργατικής τάξης (φτωχής αγροτιάς, αυτοαπασχολούμενων) δεν έχει αλλάξει και μάλιστα σε νέες παραγωγικές ηλικίες. Παραμένει όπως διατυπώνεται σε επανειλημμένες Αποφάσεις της ΚΕ το τελευταίο δίχρονο, καθώς και στην τελευταία Ολομέλεια της ΚΕ του προηγούμενου μήνα, που ήδη έχει συζητηθεί σχεδόν σε όλο το Κόμμα και την ΚΝΕ. Η εικόνα της συνολικής υποχώρησης, της αναδίπλωσης, της γενικευμένης ανασφάλειας, της μοιρολατρίας, του φόβου κλπ. είναι γνωστή, την συναντάμε σε κάθε βήμα μας.

Παρόλ’ αυτά, υπάρχουν νέες εστίες αντίστασης, αναπτύσσονται αγώνες. Δεν είναι άλλωστε αμελητέα η σημασία που είχαν οι 2 μεγάλες πανελλαδικές πανεργατικές απεργίες που ξεκίνησαν με πρωτοβουλία του Κόμματος, των κομμουνιστών μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα της εργατικής τάξης και οι οποίες είχαν επιτυχία, αν φυσικά συνυπολογίσουμε ότι η πρώτη από αυτές έγινε 50 μέρες μετά από τις εκλογές του Σεπτέμβρη (που είχαν αναδείξει και πάλι το ΣΥΡΙΖΑ στη διακυβέρνηση) και η δεύτερη αμέσως μετά, σε 20 μόλις μέρες από την πρώτη.

Φυσικά, τόσο στο ΠΓ όσο και στα όργανα έχουμε κάνει αναλυτικές εκτιμήσεις, δε θα σταθούμε σήμερα εδώ. Βασικό συμπέρασμα είναι ότι υπάρχουν δυνατότητες, παρά το γεγονός ότι εξακολουθούν να ισχύουν όλες οι αντικειμενικές και υποκειμενικές δυσκολίες.

Η ίδια η επιβεβαίωση από τη ζωή των εκτιμήσεων του Κόμματος για την «κυβερνώσα Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ», γενικότερα για την κυβέρνηση στο πλαίσιο του καπιταλιστικού συστήματος και της ΕΕ, είναι σημαντικό ατού που πρέπει να αξιοποιήσουμε στη δουλειά μας, γιατί δεν είναι εύκολο να την αφομοιώσει αμέσως η λαϊκή, η εργατική συνείδηση.

Υπάρχει ο κίνδυνος –λόγω ακριβώς του αρνητικού συσχετισμού και των άλλων παραγόντων που επιδρούν πάνω της μέσα στις συνθήκες του καπιταλισμού– αυτή να οδηγείται και σε άλλα συμπεράσματα, σε αντιδραστική κατεύθυνση, στην ενσωμάτωση, στην ταξική συνεργασία.

Εδώ προβάλλει ένα σοβαρό ιδεολογικοπολιτικό καθήκον για το Κόμμα και όλες τις ΚΟ: Να ενσωματώσουμε μέσα στην εργατική, λαϊκή αγωνιστική πείρα όλη αυτήν την πορεία του κινήματος και των αγώνων, των εξελίξεων όλης αυτής της 7ετίας της κρίσης.

Έχουμε πλήρη επίγνωση του γεγονότος ότι όλα αυτά λειτουργούν πάνω στην εργατική συνείδηση, στην πλειοψηφία της εργατικής τάξης, αντιφατικά. Κυρίαρχη άποψη τείνει να γίνει το ότι «τίποτα δε γίνεται», «τίποτα δε βγαίνει», ιδιαίτερα μετά και από την απογοήτευσή τους από το ΣΥΡΙΖΑ. Γι’ αυτό έχει σημασία να εξηγούμε με επάρκεια πού οδήγησαν οι αγώνες και οι συσχετισμοί που διαμορφώθηκαν από το 2009 έως σήμερα, και γιατί πρέπει να αλλάξουμε ρότα.

«Δεν έγινε τίποτα», γιατί οι επιλογές του κινήματος, οι επιλογές της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων –όχι μόνο ή κυρίως οι εκλογικές– ως ένα μεγάλο βαθμό ήταν στην παραπάνω κατεύθυνση. Συνεπώς, προέχει να βγουν ουσιαστικά συμπεράσματα για την πορεία του κινήματος, της ταξικής πάλης, να συζητηθούν μέσα στους τόπους δουλειάς, στις συνελεύσεις, στις συσκέψεις, στις συγκεντρώσεις, στις συνεδριάσεις των ΔΣ, των επιτροπών. Σ’ αυτήν την ιδεολογική-πολιτική μάχη πρέπει να πρωτοστατήσουν οι κομμουνιστές αξιοποιώντας στην αντιπαράθεση το ατού της επιβεβαίωσης των εκτιμήσεων του Κόμματος στα παραπάνω θεμελιώδη ζητήματα.

Αν θα έπρεπε να δώσουμε κωδικοποιημένα την ουσία αυτής της δουλειάς, θα λέγαμε ότι αυτή πρέπει να αναδεικνύει τα εξής:

- Το χαρακτήρα της οικονομικής κρίσης ως κρίσης υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου και τη σημασία της επιμονής του ΚΚΕ σ’ αυτήν την περίοδο που όλοι οι άλλοι έκρυβαν το πραγματικό της περιεχόμενο, κάνοντας λόγο για κρίση του καζινοκαπιταλισμού, για εισαγόμενη κρίση, για κρίση χρέους, για κρίση αξιών, για ανθρωπιστική κρίση κοκ. Τη σημασία ν’ αναδεικνύεται το γεγονός ότι η οικονομική κρίση δεν είναι φαινόμενο κυρίως ελληνικό, όπως προβάλλεται, αλλά σύμφυτο με τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, ότι δεν οφείλεται στη λαμογιά, τη διαφθορά, την υποτιθέμενη έλλειψη κράτους, αλλά στην ίδια την επιδίωξη του καπιταλιστικού κέρδους.

- Το χαρακτήρα του κινήματος των «αγανακτισμένων», τη θολή αντιμνημονιακή ρητορική και γραμμή του.

- Τη σημασία του ζητήματος: Κάτω από ποια γραμμή πρέπει το κίνημα να βαδίζει, παράλληλα με την εμπειρία που βγαίνει όταν αυτό βαδίζει κάτω από τη σημαία του ρεφορμισμού, του οπορτουνισμού, του εργοδοτικού συνδικαλισμού.

- Το ρόλο των συνδικαλιστικών ηγεσιών, της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ.

- Τη σημασία του ζητήματος: Ποια κοινωνική δύναμη ηγείται του κινήματος. Τα μικροαστικά στρώματα, η ανώτερη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, τα ανώτερα τμήματα των εργαζομένων σε ιδιωτικό και κρατικό τομέα ή οι εργαζόμενοι των βιομηχανικών κλάδων, οι εργάτες και εργάτριες στη μεταποίηση, στο μέταλλο, στη χημική βιομηχανία, στις μεταφορές, στις κατασκευές, στην ενέργεια, στις τηλεπικοινωνίες κλπ.;

- Τη σημασία του ζητήματος: Ποια πολιτική πρόταση γίνεται κυρίαρχη στο κίνημα. Αυτή που προτείνει συνεχείς εναλλαγές των διαχειριστών του συστήματος και των διεθνών συμμαχιών του μέσω των αλλεπάλληλων εκλογών ή αυτή που προτείνει τη σύγκρουση με αυτό το σύστημα, την ανατροπή του, την αποδέσμευση από τις διεθνείς ιμπεριαλιστικές συμμαχίες κάθε είδους, με λίγα λόγια, την αλλαγή τάξης στην εξουσία;

- Τη σημασία του ζητήματος: Τι στάση πρέπει να έχουν τα λαϊκά στρώματα απέναντι στη σταθερότητα του αστικού πολιτικού ζητήματος. Πρέπει να παλεύουν για τη σταθερότητά του μέσω της συναίνεσης σε αυτό ή για τη διεύρυνση της αδυναμίας και τη σύγκρουση μαζί του; Τι είναι υπέρ των συμφερόντων της εργατικής τάξης, το πρώτο ή το δεύτερο; Και, ταυτόχρονα, με ποια γραμμή θα γίνει αυτό;

- Το γεγονός ότι ο πόλεμος δεν είναι παραλογισμός θερμοκέφαλων ηγετών, αλλά η έκφραση των αντιθέσεων και των ανταγωνισμών την εποχή του ιμπεριαλισμού για το μοίρασμα των αγορών, των σφαιρών επιρροής, τη νέα αυτή περίοδο, που ξεκίνησε μετά από τις ανατροπές του 1991 και τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης.

 Αν όλα αυτά –και τα άλλα τα οποία δεν αναφέρονται αναλυτικά– τα λέμε σήμερα, είναι γιατί η κομμουνιστική απάντηση σε αυτά και άλλα ερωτήματα καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό και τα καθήκοντα της ανασύνταξης του εργατικού κινήματος στις νέες συνθήκες που βιώνουμε αυτά τα χρόνια και κυρίως αυτά που έχουμε να αντιμετωπίσουμε από ’δώ και πέρα με βάση τις εξελίξεις.

ΤΑ ΒΑΣΙΚΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗΣ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΗΝ ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΠΓ

 Καταρχάς, προέχει η διαμόρφωση ενιαίας αντίληψης σε όλο το Κόμμα για το περιεχόμενο της ανασύνταξης και τα καθήκοντα που απορρέουν για την προώθησή της.

Ο προσανατολισμός μας για την ανασύνταξη και ανάπτυξη του κινήματος πρέπει να αγκαλιάζει κάθε πόλη - περιοχή, έχοντας ως επίκεντρο τους μονοπωλιακούς ομίλους, τα εργοστάσια, τις μονάδες ηλεκτρικής ενέργειας, τις τηλεπικοινωνίες, τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, τα εμπορικά κέντρα, τα νοσοκομεία, τα κέντρα υγείας, όλους τους παραδοσιακούς και σύγχρονους κλάδους. Ταυτόχρονα, τους βιοπαλαιστές της πόλης και τους φτωχούς αγρότες στην ύπαιθρο. Φυσικά, τους χώρους μόρφωσης της νεολαίας, τους χώρους συγκέντρωσης της νεολαίας των εργατικών, λαϊκών οικογενειών.

Η εισήγηση του ΠΓ αναφέρεται αναλυτικά σε αρκετές σημαντικές πλευρές αυτού του καθήκοντος.

Σήμερα θα θέλαμε να επισημάνουμε ορισμένα βασικά κριτήρια για να μπορούμε αργότερα να εκτιμήσουμε και την αποτελεσματικότητα της δράσης μας, κάποια κεντρικά ζητήματα που όλο το Κόμμα και η ΚΝΕ, από την ΚΕ μέχρι την κάθε ΚΟΒ και ΟΒ, κάθε κομματική ομάδα, πρέπει να παλεύουν ενιαία παντού.

Πρώτο ζήτημα:

Κρίσιμο ζήτημα είναι η οικοδόμηση μέσα στην εργατική τάξη. Χωρίς ΚΟΒ του ΚΚΕ μέσα σε τόπους δουλειάς, σε όλες τις μεγάλες επιχειρήσεις και μονάδες, δεν μπορούμε να πάμε μακριά.

Ένα βασικό συμπέρασμα που πρέπει να εξάγουμε από τη μέχρι τώρα πορεία μας, από τη δυσκολία που έχουμε στην ανάπτυξη αγώνων, στη δραστική αύξηση της ιδεολογικο-πολιτικής επιρροής του Κόμματος μέσα στην εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα, είναι οι λίγες δυνάμεις που διαθέτουμε. Αυτό είναι που πρέπει να κατανοηθεί από σήμερα ως ένα βασικό κομβικό ζήτημα σε συνάρτηση και αλληλεπίδραση με τα υπόλοιπα.

Οι στόχοι οικοδόμησης έχουν τεθεί και από τις Συνδιασκέψεις των ΚΟ και επικεντρώνουν σε παραγωγικές ηλικίες, σε ενεργές νέες δυνάμεις, σε στρατηγικούς βιομηχανικούς κλάδους και χώρους. Πιο συγκεκριμένα επικεντρώνουν σε:

- Λιμάνια - αεροδρόμια, συνολικά Μεταφορές.

- Ενέργεια - Τηλεπικοινωνίες - Μέταλλο.

- Χημική βιομηχανία - Φάρμακο - Τρόφιμα.

- Μεγάλα έργα - κατασκευές κλπ.

- Μεγάλα εμπορικά κέντρα.

Μέχρι σήμερα δεν έχουμε καταφέρει να κάνουμε συνολική στροφή στη δουλειά μας σε αυτόν τον τομέα. Δεν έχουμε κατακτήσει την ικανότητα του καθημερινού πρακτικού ελέγχου, του συγκεκριμένου σχεδιασμού, του προσανατολισμού της συνολικής διάταξης δυνάμεων σ’ αυτό το καθήκον κλπ. Δεν έχουμε καταφέρει ακόμα να αποτελούν βασικά κριτήρια εκτίμησης για την επιτυχία μιας κινητοποίησης, ενός απεργιακού αγώνα, ενός συλλαλητηρίου, ερωτήματα όπως τα εξής: Με πόσους πιάσαμε επαφή, πώς θα τους στρατολογήσουμε στη βάση συγκεκριμένου σχεδίου κ.ο.κ.

Για να εκτιμήσουμε, π.χ., ότι κάναμε καλή δουλειά ή ήταν θετική η απεργία στις 12 Νοέμβρη ή στις 3 Δεκέμβρη, πρέπει να εντάξουμε στην εκτίμησή μας πόσους καταφέραμε να στρατολογήσουμε ή έστω πιάσαμε επαφή.

Για παράδειγμα, στις απεργίες στις 12 Νοέμβρη και στις 3 του Δεκέμβρη, εκατοντάδες νέοι –φίλοι της ΚΝΕ– έχουν καταγραφεί από την ΚΝΕ σε όλη τη χώρα ως απεργοί. Αυτοί λοιπόν οι νέοι πρέπει να αποτελέσουν μόνιμο στόχο τόσο των οργάνων της ΚΝΕ, των ΟΒ, όσο και των οργάνων και ΚΟΒ του Κόμματος. Είναι συγκεκριμένα άτομα, με ονοματεπώνυμο. Στελέχη, όργανα πρέπει να χρεωθούν τη δουλειά με αυτά τα άτομα. Αν δεν στρατολογηθούν αυτοί οι πρωτοπόροι που είναι ήδη κοντά στο Κόμμα και την ΚΝΕ, πώς θα βρούμε τους άλλους; Απέργησαν μέσα σε δύσκολες, άγριες συνθήκες.

Αν δε γίνει κριτήριο εκτίμησης της επιτυχίας των διάφορων εκδηλώσεων των ΚΟ πόσες νέες δυνάμεις συσπείρωσαν, πόσους καταφέραμε να φέρουμε από τους χώρους εργασίας, μαθητείας, πόσους καταγράψαμε για στρατολογία, δεν κάνουμε τίποτα.

Συνολικά, δεν μπορεί να υπάρχει από ’δώ και πέρα καμία ΚΟΒ και ΟΒ, είτε χώρου δουλειάς, είτε κλάδου, είτε σχολής, είτε συνοικίας, πόλης ή χωριού που να μην έχει συγκεκριμένους στόχους οικοδόμησης σε χώρους ευθύνης της.

Κι επειδή δεν είναι εύκολη πάντα η άμεση ένταξη στις γραμμές του Κόμματος και της ΚΝΕ σε τέτοιους εργατικούς χώρους, σε μια πρώτη φάση μπορούμε να συγκροτούμε ομάδες, πυρήνες δουλειάς με στενούς οπαδούς, όπου να χρεώνεται υπεύθυνος, καθοδηγητής, επικεφαλής κάποιος ικανός σύντροφος, διατεταγμένος με χρέωση στο στήσιμο ΚΟΒ στο χώρο και έτσι να ελέγχεται από το καθοδηγητικό όργανο, αλλά και από την ΚΕ σε σταθερή βάση, τουλάχιστον ανά τρίμηνο.

Η εισήγηση δίνει ολοκληρωμένα και πλευρές όπως το ρόλο της κομματικής ομάδας, των συνδικαλιστών στη στρατολογία κλπ.

Δεύτερο ζήτημα:

Απαιτείται να αποκτήσουμε πιο ακριβή και ενιαία αντίληψη στα ζητήματα της ανασύνταξης που αφορούν το περιεχόμενο του αγώνα, το περιεχόμενο των αιτημάτων, τη γενική κατεύθυνση πάλης ενάντια στα μονοπώλια και τον καπιταλισμό, σε συνδυασμό με τα μεγάλα και οξυμμένα προβλήματα που αντιμετωπίζει η εργατική τάξη μέσα στους χώρους δουλειάς, είτε αφορούν το μισθό, τα εργασιακά, τις συνθήκες δουλειάς, άλλα προβλήματα που απασχολούν τον εργάτη και την οικογένειά του.

Βέβαια, όσο κι αν τα προβλήματα ζωής και δουλειάς της εργατικής τάξης αποτελούν τη βάση των αγώνων και της συσπείρωσης της εργατικής τάξης και πρέπει ασταμάτητα να αναπτύσσονται, εν τούτοις από μόνα τους, πολύ περισσότερο αυτόματα, αυτά δεν οδηγούν στην ανάπτυξη ταξικής πολιτικής συνείδησης. Από αυτό απορρέει και η κατεύθυνση για το τι κίνημα παλεύουμε να αναπτυχθεί, σε ποια κατεύθυνση, με τι στόχους και αιτήματα, με ποιες μορφές οργάνωσης και συμμαχίες.

Δεν ταυτίζουμε το κίνημα με έναν αγώνα που ξεσπάει εδώ κι εκεί ανάλογα με ένα οξυμμένο πρόβλημα σε ένα εργοστάσιο, σε έναν κλάδο. Αυτά πρέπει να αξιοποιούνται, καθόλου να μην υποτιμώνται από κάθε οργάνωση, να πρωτοστατούμε, αλλά μόνιμο μέλημά μας ως ΚΕ πρέπει να είναι πώς θα ενιαιοποιούνται αυτοί οι επιμέρους αγώνες και σε επίπεδο ομίλου, κλάδου, πόλης, περιοχής, πανελλαδικά. Μόνο έτσι θα αποκτούν κατεύθυνση ενάντια στην καπιταλιστική εργοδοσία, το αστικό κράτος, τις κυβερνήσεις του, τον εργοδοτικό-κυβερνητικό συνδικαλισμό, το ρεφορμισμό-οπορτουνισμό. Μόνο έτσι θα μπορεί να αναπτυχθεί η συμμαχία με τα άλλα λαϊκά στρώματα, τους αυτοαπασχολούμενους της πόλης και του χωριού, να ριζοσπαστικοποιούνται νέα τμήματα νεολαίας, γυναικών εργατικής, λαϊκής προέλευσης. Μόνο έτσι θα μπορεί να υιοθετηθεί μια γραμμή πάλης που βάζει στο επίκεντρο τη βελτίωση της ζωής, την αναπλήρωση των απωλειών, την ικανοποίηση των σημερινών σύγχρονων αναγκών και αναδεικνύει την αναγκαιότητα ριζικών αλλαγών στην οικονομία και την εξουσία, στο σύνολο των κοινωνικών σχέσεων.

Βασικός «μοχλός» επίτευξης των παραπάνω είναι η ίδια η δουλειά του Κόμματος μέσα στο κίνημα, που πρέπει να ανέβει ουσιαστικά, ξεπερνώντας φαινόμενα συνδικαλιστικοποίησης της κομματικής δουλειάς. Η συνδυασμένη ανάπτυξη της ιδεολογικής-πολιτικής και μαζικής δουλειάς θα συμβάλει αποφασιστικά στην προσπάθεια της ανασύνταξης. Η πολιτικοποίηση της πάλης και η αλλαγή συσχετισμών στο συνδικαλιστικό κίνημα αποτελεί κρίσιμο ζήτημα για το δυνάμωμα της αντικαπιταλιστικής πάλης.

Τα παραπάνω είναι καθήκοντα που δεν επιτυγχάνονται με τη συνθηματολογία, την ανεπεξέργαστη αντιγραφή κομματικών θέσεων από το Πρόγραμμα του Κόμματος. Το αντίθετο συνήθως συμβαίνει. Με αυτόν τον τρόπο μπορεί και να υπονομεύεται η προσπάθεια απεγκλωβισμού δυνάμεων, μαζικής επικοινωνίας και διείσδυσης σε νέες, ιδεολογικά ανώριμες εργατικές μάζες. Δεν πετυχαίνεται δηλαδή το αρχικό ζητούμενο, που δεν είναι άλλο από τον απεγκλωβισμό τους από την επιρροή της εργοδοσίας, του κράτους, από την αρνητική και παθητική στάση απέναντι στα συνδικάτα, ακόμη και σε κάθε μορφή οργάνωσης, οργανωμένης δράσης κλπ.

Τα μέλη και τα στελέχη του Κόμματος πρώτ’ απ’ όλα πρέπει να εκπαιδευτούμε σε αυτό. Τόσο οι καθοδηγητές των Οργανώσεων, οι υπεύθυνοι εργατικής συνδικαλιστικής δουλειάς, όσο και οι κομματικές ομάδες, τα κομματικά μέλη που είναι χρεωμένα ως συνδικαλιστές, εκλεγμένοι στα συνδικάτα.

Στην κατεύθυνση αυτή πρέπει να αναβαθμιστεί και η αυτοτελής ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική δουλειά του Κόμματος, ως Κόμματος της επαναστατικής πρωτοπορίας που δρα με βάση το Πρόγραμμά του. Στην πράξη πολλές φορές υποβιβάζεται αυτός ο πρωτοπόρος ρόλος του Κόμματος, ως κύριου φορέα σύνδεσης του Κόμματος και της ιδεολογίας του, του Προγράμματός του με τις εργατικές μάζες. Τα συνδικάτα, όσο κι αν είναι βέβαια κι αυτοί φορείς σύνδεσής μας με τις εργατικές μάζες, σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν, ούτε πρέπει να υποκαταστήσουν το ρόλο του Κόμματος σε αυτό το βασικό καθήκον, ούτε να ταυτίζονται πολύ περισσότερο με το ρόλο του Κόμματος.

Στην εισήγηση αναφέρεται μια πλευρά που αφορά την ενότητα της εργατικής τάξης, στην ανάγκη να ανοίξουμε τη συζήτηση αυτή. Τα γενικά συμφέροντα της εργατικής τάξης εκφράζονται φυσικά από το Κόμμα της. Όμως αυτή η συζήτηση για την ενότητα της εργατικής τάξης αφορά, εκτός από την κομματική δουλειά, και την κατεύθυνση της δράσης του ταξικού πόλου στο συνδικαλιστικό κίνημα. Αφορά την ικανότητά του να ηγείται στην πάλη για τις σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων αναπτύσσοντας την ταξική συνειδητοποίησή τους και αποκρούοντας τις εντεινόμενες προσπάθειες διαχωρισμού εργατών-εργατριών, διάσπασης της απαραίτητης ενότητάς τους απέναντι στον κοινό ταξικό αντίπαλο.

Τρίτο ζήτημα:

Συστατικό στοιχείο της ανασύνταξης είναι η πάλη για ένταξη όλο και περισσότερων εργαζομένων στην οργανωμένη συνδικαλιστική δράση, η σχέση τους με το συνδικάτο, με την επιτροπή αγώνα κλπ.

Παρότι εδώ υπάρχει αρκετή πείρα, όλο το Κόμμα, όλες οι Οργανώσεις θα πρέπει από ’δώ και πέρα ενιαία να παλέψουμε σε διαφορετικό, ανώτερο επίπεδο ζητήματα όπως:

α) Η αναγκαιότητα μαζικοποίησης των υπαρχόντων σωματείων, πρώτ’ απ’ όλα εκεί που έχουμε δυνάμεις. Η εγγραφή νέων εργαζομένων στα σωματεία τους, στους συλλόγους τους, να αποτελεί μόνιμο μέλημα, κριτήριο της προσπάθειας ανασύνταξης.

β) Η δημιουργία και κάλυψη όλων των χώρων με κλαδικά ή επιχειρησιακά σωματεία, που δεν πρέπει να υποτιμώνται, ανάλογα με τη δυνατότητα, τον κλάδο, τις διαθέσιμες δυνάμεις, τι βοηθάει καλύτερα την οργάνωση της εργατικής τάξης. Σε όλη τη χώρα πρέπει να αναπτύξουμε παραπέρα, να φτιάξουμε ένα δίκτυο τέτοιων συνδικαλιστικών οργανώσεων.

γ) Η ίδια η λειτουργία των σωματείων ως βασικού κριτηρίου της ανασύνταξης. Αυτή περιλαμβάνει τη σταθερή λειτουργία του ΔΣ, την καθιέρωση μαζικής γενικής συνέλευσης, τη συνεχή ενημέρωση και εξεύρεση τρόπων συμμετοχής σε επιτροπές και άλλες δραστηριότητες (πολιτιστικές - μορφωτικές - αλληλεγγύης κλπ.) μελών του σωματείου.

δ) Η συστηματική συνεχής παρακολούθηση της εξέλιξης των αρχαιρεσιών, η αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων υπέρ των ταξικών. Η πείρα που έχει αποκτηθεί, ο πιο στενός έλεγχος από τα όργανα, η έγκαιρη προετοιμασία, η προσπάθεια ανοίγματος και συσπείρωσης αγωνιστικών δυνάμεων είναι στοιχεία που πρέπει να αποτελέσουν τρόπο δουλειάς όλων των ΚΟ, όλων των κομματικών ομάδων των εκλεγμένων. Ιδιαίτερα σε αυτήν τη φάση που έχουμε μπει μετά από το καλοκαίρι του 2015, έχουμε ενθαρρυντικά μηνύματα, αρκετά σε αποτελέσματα πρωτοβάθμιων σωματείων, αλλά και δευτεροβάθμιων οργανώσεων, όπως κάποια Εργατικά Κέντρα ή Ομοσπονδίες.

ε) Σε αυτήν την προσπάθεια αλλαγής, βελτίωσης του συσχετισμού σε αρχαιρεσίες, μαζικοποίησης σωματείων και πιο δραστήριας, ενεργούς συμμετοχής των εργαζομένων στα σωματεία τους, μπορεί και πρέπει να βοηθήσει ένα ζήτημα που πολλές φορές υποτιμάται, αλλά από την ιστορία του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος και του ελληνικού εργατικού κινήματος έχει αποδειχτεί ότι –ιδιαίτερα σε στιγμές και φάσεις κρίσης, φτώχειας, ανεργίας, πολέμων– αποτελεί καθοριστικό, ορισμένες φορές, συστατικό στοιχείο της ανασύνταξης του κινήματος, της δραστηριοποίησης και συσπείρωσης νέων μαζών. Πρόκειται για την οργάνωση της αλληλεγγύης, της αλληλοβοήθειας, της ταξικής αγωνιστικής στήριξης της κάθε εργατικής οικογένειας, του κάθε εργάτη στη μάχη που δίνει για επιβίωση και στοιχειώδη αξιοπρέπεια.

Τρόποι, μορφές που έχουν αξιοποιηθεί από Οργανώσεις, εδώ στην Κομματική Οργάνωση Αττικής, στην υπόλοιπη Ελλάδα, οφείλουμε να τις συνεχίσουμε, να τις αναβαθμίσουμε, να τις εντάξουμε ενεργά στην προσπάθεια αυτής της ανασύνταξης. Να σκεφτούμε την ανάπτυξη και ξεχωριστού τέτοιου τομέα στο πλαίσιο των σωματείων με κάπως ιδιαίτερη και σταθερή μορφή. Θα συμβάλει και στη συμμετοχή και στη μαζικοποίηση και στην αλλαγή συσχετισμού.

Τέταρτο ζήτημα:

Βασικό κριτήριο αποτελεσματικότητας της προσπάθειας για ανασύνταξη είναι ο τρόπος με τον οποίο προωθείται η κοινωνική συμμαχία της εργατικής τάξης με τους αυτοαπασχολούμενους ΕΒΕ, τους βιοπαλαιστές αγρότες.

Φυσικά, η οικοδόμηση αυτής της συμμαχίας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό τόσο από την ίδια τη δράση του Κόμματος για την ανασύνταξη όσο και από την κατάκτηση σε κοινωνικό επίπεδο, μέσα από τους αγώνες και όλα όσα προηγούμενα αναφέρθηκαν, της πρωτοπόρας, της ηγετικής δράσης της ίδιας της εργατικής τάξης με τους συμμάχους της.

Η εισήγηση του ΠΓ αναφέρεται αναλυτικά, έχουμε επίσης τις κατευθύνσεις από το 19ο Συνέδριο που καλούμαστε να υλοποιήσουμε.

Εδώ αρκεί να ξεχωρίσουμε ορισμένες πλευρές και επισημάνσεις που πρέπει να προσέξουμε. Όπως:

α) Υπάρχει –είναι γνωστή– η δυσκολία να προσεγγίσουμε και να αξιοποιήσουμε οργανωμένα νέες μάζες που μπαίνουν στον αγώνα, που δε διακρίνονται για την πείρα ή την ωριμότητά τους. Αν μία φορά είναι δύσκολο αυτό με την εργατική τάξη, καταλαβαίνουμε πόσο πιο δύσκολο και πολύπλοκο είναι αυτό με την αγροτιά και τους αυτοαπασχολούμενους των πόλεων.

Οφείλουμε όμως εδώ να έχουμε ξεκάθαρο ως Κόμμα ένα ζήτημα που δεν πρέπει να το υποτιμήσουμε: Στην πορεία της καπιταλιστικής ανάπτυξης θα έχουμε όλο και περισσότερες, νέες μάζες που θα προλεταριοποιούνται και από την αγροτιά και από τους ΕΒΕ. Είναι κρίσιμο ζήτημα και για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος και για την ίδια την κοινωνική συμμαχία σε αυτήν την πορεία προλεταριοποίησής τους να τους προσεγγίσουμε από τώρα, έτσι ώστε αύριο να βρεθούμε μπροστά σε ένα υλικό το οποίο, παρά το γεγονός ότι αναμφίβολα θα έχει μη προλεταριακές καταβολές, θα έχει ωριμάσει μέσα από μια διαδικασία προσέγγισης, κοινής δράσης, συντονισμού σε αγώνες και άλλες μορφές πάλης, θα έχει μπολιαστεί η δράση του με το εργατικό κίνημα.

Για παράδειγμα, δυνάμεις που με τις τελευταίες αγροτικές κινητοποιήσεις συσπειρώθηκαν γύρω από το Πανελλαδικό Συντονιστικό των Μπλόκων (στο οποίο οι δυνάμεις της ΠΑΣΥ, οι κομμουνιστές πρωτοστάτησαν στη διαμόρφωση του πλαισίου πάλης, στην επιλογή των μορφών πάλης κλπ.), ομοσπονδίες και αγροτικοί σύλλογοι που σχετίζονταν με την ΠΑΣΥ (αλλά αρνούνται ή δεν είναι ώριμοι ακόμα να συσπειρωθούν μέσα στην ΠΑΣΥ), οφείλουμε να κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας, έτσι ώστε να συσπειρώνονται, να δένονται όλο και πιο συχνά μαζί μας, κι ας μην κρατάνε τη σημαία της ΠΑΣΥ σε αυτήν τη φάση.

Η εισήγηση αναφέρεται επίσης στο ρόλο των Λαϊκών Επιτροπών, στην κοινή δράση εργατικών σωματείων –αλλά και σωματειακών επιτροπών και επιτροπών ΕΒΕ– γυναικείων συλλόγων και νεολαιίστικων συλλόγων στη συνοικία ή μια επαρχιακή πόλη. Οι Λαϊκές Επιτροπές μπορούν να αποτελέσουν σημαντικό σχήμα στήριξης της δουλειάς των σύμμαχων κοινωνικών δυνάμεων στο συγκεκριμένο χώρο.

β) Κρίσιμο ζήτημα για την κοινωνική συμμαχία ή κυρίως για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος είναι η δράση στη νεολαία που σπουδάζει σε πανεπιστήμια, σε ΤΕΙ ή είναι ακόμα στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, πολύ περισσότερο τα παιδιά που είναι σε σχολές μαθητείας, κατάρτισης, επαγγελματικές σχολές και σχολεία. Υπάρχουν ειδικές Αποφάσεις του ΠΓ και του ΚΣ της ΚΝΕ που αναφέρονται σε αυτές τις κατηγορίες και τη δουλειά που πρέπει να κάνουμε.

Το πόσο κρίσιμο είναι το ζήτημα για το θέμα της ανασύνταξης που συζητάμε σήμερα φαίνεται και από μια συζήτηση που έγινε πρόσφατα στην ΚΝΕ πάνω σε μια έρευνα για την «επιχειρηματικότητα» σε φοιτητές ΑΕΙ και ΤΕΙ. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε ερωτηματολόγιο καθηγητή σε ένα τμήμα πανεπιστημίου που απάντησαν 130 σπουδαστές,  στο ερώτημα για το «πώς θα υπάρξει ανάπτυξη;» οι 120 απάντησαν με την ανάγκη μείωσης της φορολογίας στις επιχειρήσεις και την ανάγκη μείωσης του εργατικού κόστους! Αυτά βέβαια μαθαίνουν από την ώρα που γεννιούνται. Κι αυτά είναι παιδιά και από εργατικές, λαϊκές οικογένειες.

Καταλαβαίνουμε τι σημασία έχει η δουλειά που πρέπει να κάνουμε αυτοτελώς ως Κόμμα και ΚΝΕ, αλλά και το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, το ΠΑΜΕ, το ΜΑΣ, μέσα από κοινές δράσεις και την κοινωνική συμμαχία.

Γιατί η άποψη αυτή συνδέεται και με ένα ολόκληρο πλέγμα αντιλήψεων και ιδεολογημάτων κυρίαρχων από τον αστικο-ρεφορμιστικό χώρο, όπου η υπεράσπιση της επιχειρηματικότητας, π.χ., συνδυάζεται με την αντίληψη για πάλη ενάντια στον «κρατισμό» που γνωρίσαμε, τη «λαμογιά» του Δημοσίου, αλλά και την ανάγκη «υγιούς επιχειρηματικότητας» κλπ., ή από τον οπορτουνιστικό χώρο που υπερασπίζεται τον κρατικό παραγωγικό τομέα ουσιαστικά αφήνοντας στο απυρόβλητο τη σχέση με την καπιταλιστική ιδιοκτησία. Ζητήματα δηλαδή που συναντάμε μέσα και στην καθημερινή ιδεολογική συζήτηση και αντιπαράθεση από πολιτικά κόμματα, ΜΜΕ και συνδικαλιστικές παρατάξεις.

γ) Κρίσιμο ζήτημα για την πορεία της ανασύνταξης είναι και η δράση του Κόμματος, της ΚΝΕ, αλλά και του ίδιου του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος ανάμεσα στις γυναίκες των λαϊκών οικογενειών, πρώτ’ απ’ όλα στις εργάτριες, ιδιαίτερα σε κλάδους και χώρους που συγκεντρώνεται ισχυρό γυναικείο δυναμικό. Το ζήτημα αυτό είναι κρίσιμο και για την ίδια την κοινωνική συμμαχία, αφού οι γυναίκες δεν είναι μόνο αυτές που είναι ενταγμένες στην παραγωγή και οι άνεργες, επίσης μεγάλο ποσοστό, αλλά και όσες βιώνουν τη σκλαβιά του νοικοκυριού, είναι επιφορτισμένες με το βάρος της διαπαιδαγώγησης των παιδιών, με τη φροντίδα των ηλικιωμένων κλπ.

Πρόκειται για συστατικό στοιχείο της δουλειάς μας, το οποίο δεν περνά μόνο μέσα από τους γυναικείους συλλόγους και τις ομάδες της ΟΓΕ, αλλά και μέσα από τα ίδια τα εργατικά σωματεία και τους συλλόγους. Για παράδειγμα, στην «Πίνδο», στο «Νιτσιάκο», στην «Ήπειρο», πρέπει ν’ απευθυνθείς ειδικά και στις γυναίκες. Σε αυτό μπορεί να βοηθήσει η διεύρυνση της θεματολογίας των συνδικάτων. Πρέπει να εντάξουμε ζητήματα παιδείας-μόρφωσης των παιδιών, υγείας, προστασίας της μητρότητας, πλειστηριασμών, διακοπής ρεύματος, ναρκωτικών.

Πέμπτο ζήτημα:

Πέμπτο, αλλά όχι ιεραρχικά τελευταίο, είναι το ζήτημα της πορείας του ΠΑΜΕ, του χαρακτήρα του, της ανάγκης ενίσχυσης της ταξικής συσπείρωσης συνδικάτων, Εργατικών Κέντρων (ΕΚ), επιτροπών αγώνα και συνδικαλιστών, ως κρίσιμο επίσης συστατικό στοιχείο της προσπάθειας ανασύνταξης του κινήματος.

Υπάρχουν εδώ ορισμένα θέματα που πρέπει να διευκρινίσουμε, αλλά και να αποκτήσουμε επίσης ενιαία αντίληψη. Πρόκειται για ζητήματα στα οποία, ενώ γενικά όλοι συμφωνούμε, δεν είναι δύσκολο στην πράξη να παρουσιαστούν παρεκκλίσεις. Τέτοια ζητήματα είναι τα εξής:

α) Το ΠΑΜΕ δεν είναι ο «βραχίονας» του ΚΚΕ στο συνδικαλιστικό κίνημα. Το ΠΑΜΕ δεν είναι μόνο τα μέλη, οι φίλοι και συμπορευόμενοι με το ΚΚΕ.

Το ΠΑΜΕ είναι μια μεγάλη κατάκτηση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος που ιδρύθηκε βέβαια με πρωτοβουλία των κομμουνιστών, του ΚΚΕ, και ακολούθησε μια μεγάλη και αξιόλογη πορεία μέχρι σήμερα, έχοντας μετατραπεί σε σημείο αναφοράς ευρύτερα μέσα στην ελληνική κοινωνία και στο κίνημα.

Το Κόμμα μας συμμετέχει και δουλεύει στο ΠΑΜΕ, όπως συνολικότερα σε φορείς της κοινωνικής συμμαχίας με αντιμονοπωλιακό-αντικαπιταλιστικό προσανατολισμό, μέσω των μελών και στελεχών του. Το ΠΑΜΕ είναι άλλωστε μέτωπο συσπείρωσης εργατικών σωματείων, ΕΚ, ομοσπονδιών, επιτροπών αγώνα, συνδικαλιστών.

Στο ΠΑΜΕ υπάρχουν σωματεία που, παρότι μπορεί οι δυνάμεις του ΚΚΕ να έχουν την πλειοψηφία, εν τούτοις απαρτίζονται, έχουν στις γραμμές τους και «κάθε καρυδιάς καρύδι». Δεν τους ξεγράφουμε όλους αυτούς μόνο και μόνο επειδή δε συμφωνούν σε όλα μαζί μας. Δουλεύουμε ώστε να τους πείσουμε, να τους συσπειρώσουμε.

Και σε αυτήν την κατεύθυνση θα κριθούμε για την ανασύνταξη. Θα κριθούμε στο πόσες δυνάμεις τα επόμενα χρόνια θα συσπειρωθούν παραπέρα στο ΠΑΜΕ, στο πώς θα διευρυνθεί η επιρροή και η συσπείρωση στο Μέτωπο. Αυτό αποκτά ιδιαίτερη σημασία σήμερα, σ’ αυτήν τη νέα φάση που βρισκόμαστε από το καλοκαίρι του 2015 και δώθε. Συνεχώς πρέπει να στοχεύουμε σε διεύρυνση με νέες δυνάμεις από την εργατική τάξη.

Σε αυτήν την προσπάθεια ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται και στους σχετικούς καθημερινούς χειρισμούς ζητημάτων που προκύπτουν. Παρά το γεγονός ότι οι χειρισμοί αυτοί δεν παίζουν κύριο και πρωτεύοντα ρόλο, μπορούν είτε να διευκολύνουν κάπως είτε να δυσκολέψουν τη δουλειά μας με ευρύτερες δυνάμεις μέσα στην εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα, Υπάρχει κόσμος που μέσα από την ίδια του την πείρα ψάχνεται, αγωνιά, έχει συγχύσεις, πέφτουν πάνω του όλοι, από τις κυβερνητικές δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ μέχρι τα οπορτουνιστικά αναχώματα της ΛΑΕ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Μην υποτιμήσουμε και τις διάφορες ΠΑΣΚΕ που δεν είναι σήμερα στο ΠΑΣΟΚ, αλλά κρατάνε δυνάμεις στο συνδικαλιστικό κίνημα, ανασυντάσσονται και αύριο θα παίζουν ρόλο, εγκλωβίζοντας δυνάμεις, είτε στο ΠΑΣΟΚ είτε σε νέους κεντροαριστερούς σχηματισμούς και συνεργασίες που θα προκύψουν.

β) Ο ρόλος του ΠΑΜΕ μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα ως βασικού πόλου ταξικής συσπείρωσης προβάλλει σήμερα περισσότερο αναγκαίος, εξαιτίας της ίδιας της κατάστασης του συνδικαλιστικού κινήματος, της περαιτέρω χρεοκοπίας της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, καθώς και συνολικά του σχεδιασμού για αναδιοργάνωση των ρεφορμιστικών δυνάμεων και του κυβερνητικού συνδικαλισμού.

Το επόμενο διάστημα οι δυνάμεις του Κόμματος που δραστηριοποιούνται στο ΠΑΜΕ πρέπει να συμβάλουν σε ένα κεντρικό σχέδιο παρέμβασης με βασικούς άξονες τους εξής:

- Όσον αφορά την οργάνωση και λειτουργία των σωματείων, την καλύτερη μελέτη κατά κλάδο των εξελίξεων, τη μελέτη της οργάνωσης των ανέργων, των ελαστικών εργασιακών σχέσεων.

- Απαιτείται επίσης σχέδιο συσπείρωσης σωματείων και συνδικαλιστών, επεξεργασία μετώπων πάλης και σχεδιασμός δράσης για την αποκάλυψη των ηγεσιών της ΓΣΕΕ, της ΑΔΕΔΥ και των στηριγμάτων τους. Πρέπει να παρθεί υπόψη ότι, παρόλη τη φθορά τους, συνεχίζουν να διατηρούν σοβαρές δυνάμεις, να έχουν συγκροτημένο μηχανισμό, να στηρίζονται από εργοδοσία - κράτος - ΕΕ - ευρωπαϊκά συνδικάτα κλπ.

- Ταυτόχρονα, πρέπει να επεξεργαστούμε σχέδιο καλύτερης οργάνωσης και συντονισμού του ΠΑΜΕ, της διεθνούς δράσης του, του ρόλου των Γραμματειών του, που πολλές λειτουργούν –όταν λειτουργούν– περισσότερο ως κομματικές ομάδες κλπ. Γι’ αυτό άλλωστε, για τη συζήτηση και την εξειδίκευση όλων αυτών και άλλων που μπορεί να βγάλει η συζήτηση, προτείνουμε οι κομμουνιστές που δραστηριοποιούνται στο ΠΑΜΕ να ζητήσουν τη διεξαγωγή Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης μέσα στο 2016.

- Ειδική σημασία έχει εδώ η δύσκολη προσπάθεια οργάνωσης και κινητοποίησης των ανέργων δίπλα στα συνδικάτα, στα Εργατικά Κέντρα, στις συνοικίες με τις Λαϊκές Επιτροπές. Αυτή η δουλειά προϋποθέτει τη συνεχή καταγραφή και παρακολούθηση, την ανάληψη πρωτοβουλιών με βάση τους συγκεκριμένους στόχους πάλης που έχουμε αναδείξει.

Στο πλαίσιο αυτό, η συγκρότηση επιτροπών, λειτουργίας στεκιών στη συνοικία, είναι καλή πείρα μαζί με τις υπόλοιπες δραστηριότητες, αλληλεγγύης, πολιτιστικών εκδηλώσεων κλπ.

Νομίζουμε ότι με τη σημερινή Ολομέλεια, τη συζήτηση που θ’ ακολουθήσει, θα μπορέσουμε να γίνουμε ακόμα πιο αποφασιστικοί, να βγούμε πιο εξοπλισμένοι στο ξεπέρασμα σοβαρών αδυναμιών κι ελλείψεων για να προχωρήσουμε το επιτακτικό καθήκον της ανασύνταξης του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, τη λαϊκή συμμαχία και πάνω απ’ όλα την οικοδόμηση ισχυρού ΚΚΕ, εδραιωμένου μέσα στα εργοστάσια, σε όλους τους βιομηχανικούς κλάδους, όπου χτυπά η καρδιά της εργατικής τάξης.

Ιδιαίτερα ο συνεχής έλεγχος για την άμιλλα στρατολογίας και οικοδόμησης ΚΟΒ μπροστά στα 100 χρόνια του Κόμματος είναι συστατικό, θεμελιακό στοιχείο όλης αυτή της προσπάθειας που κάνουμε.

---

* Εισηγητική ομιλία του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ  Δημήτρη Κουτσούμπα στη διευρυμένη Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ με θέμα: «Η πορεία ανασύνταξης του εργατικού - συνδικαλιστικού κινήματος και της ανάπτυξης της κομματικής οικοδόμησης στην εργατική τάξη», στις 19 Δεκέμβρη 2015.