Την Τρίτη διαδηλώνουμε μαζικά σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και σε δεκάδες ακόμα πόλεις

Την Τρίτη διαδηλώνουμε μαζικά σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και σε δεκάδες ακόμα πόλεις

Στην Ομόνοια στις 6.30 μ.μ. το ραντεβού στην Αθήνα, την ίδια ώρα στο Αγαλμα Βενιζέλου στη Θεσσαλονίκη

Eurokinissi

Δύο μέρες έμειναν μέχρι τα συλλαλητήρια Ομοσπονδιών, Εργατικών Κέντρων, Συνδικάτων και Επιτροπών Αγώνα που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και σε πολλές ακόμα πόλεις, σε όλη τη χώρα. Δύο μέρες που χρειάζεται να αξιοποιηθούν με τον καλύτερο τρόπο, ώστε να φτάσει σε ακόμα περισσότερους το κάλεσμα για μαζική συμμετοχή στις εργατικές - λαϊκές διαδηλώσεις.
Αλλωστε, η προετοιμασία του συλλαλητηρίου «πατάει» σε μια μεγάλη προσπάθεια που έχει προηγηθεί σε χώρους δουλειάς το τελευταίο διάστημα, με τους εργαζόμενους να διεκδικούν συλλογικές συμβάσεις, να παλεύουν ενάντια στην απληρωσιά, για τα κοινωνικοασφαλιστικά τους δικαιώματα και για μια σειρά ακόμα αιτήματα και διεκδικήσεις.
Τέτοιες αγωνιστικές εστίες είχαμε, για παράδειγμα, στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη, με τις στάσεις εργασίας των εργαζομένων για την υπογραφή σύμβασης, στις καθαρίστριες του ΕΜΠ, που έκαναν απεργία ενάντια στις μειώσεις των μισθών, στους εργολαβικούς εργαζομένους στα δημόσια νοσοκομεία, στη ΛΑΡΚΟ, στο ξενοδοχείο «Athens Ledra», στην «Καρυπίδης ΑΒΕΕ» και αλλού.
Στα άλλα μέτωπα ξεχώρισαν οι κινητοποιήσεις της μικρομεσαίας αγροτιάς στα μπλόκα, στα χωριά και στις πόλεις, που κορυφώθηκαν με το συλλαλητήριο της περασμένης Τρίτης στην Ομόνοια, μαζί με εργάτες και φτωχούς αυτοαπασχολούμενους της πόλης.
Από τα ίδια τα πράγματα, λοιπόν, τα συλλαλητήρια της Τρίτης αποτελούν βήμα κλιμάκωσης των εργατικών - λαϊκών αγώνων, σε μια περίοδο που είναι αναγκαίο να οξυνθεί η σύγκρουση με το κεφάλαιο, τα κόμματα και την πολιτική του, καθώς ένας νέος γύρος της αντιλαϊκής επίθεσης βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, με τη διαπραγμάτευση για τη δεύτερη «αξιολόγηση».
Η ίδια η οργάνωση του συλλαλητηρίου είναι σημαντική και δύσκολη ταξική αναμέτρηση. Η επιτυχία του θα είναι μια απάντηση στο εμπόριο φόβου και ελπίδας που επιδίδονται η κυβέρνηση και τα αστικά κόμματα της αντιπολίτευσης, μαζί με την εργοδοσία και τον εργοδοτικό - κυβερνητικό συνδικαλισμό, προσπαθώντας να παραλύσουν τη λαϊκή οργάνωση και πάλη.

Να αμφισβητήσουμε τη βαρβαρότητα

Από εξόρμηση του Συνδικάτου Οικοδόμων Αθήνας για το συλλαλητήριο

«Κανένας φόβος, καμιά υποταγή - Αγώνας για δουλειά με δικαιώματα, ζωή με αξιοπρέπεια», είναι το σύνθημα του ΠΑΜΕ για το συλλαλητήριο. Γι' αυτό χρειάζεται τα συλλαλητήρια να αξιοποιηθούν στη γενικότερη προσπάθεια του ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος να συσπειρώσει και να κινητοποιήσει νέες δυνάμεις, να διευρυνθεί το τμήμα εκείνο της εργατικής τάξης που συγκρούεται με την ηττοπάθεια και δεν παραιτείται από τη διεκδίκηση των σύγχρονων αναγκών του.
Που επιστρέφει άφοβα τα ψευτοδιλήμματα στους εμπνευστές τους, παίρνοντας την απόφαση να μη συμμετάσχει στο θρίλερ της «αξιολόγησης», δηλαδή στην αγωνία για το πώς και πότε θα ολοκληρωθεί ο νέος γύρος της αντιλαϊκής επίθεσης, που διευθύνει η κυβέρνηση για λογαριασμό του κεφαλαίου.
Τώρα είναι ανάγκη να απαντηθεί με τη μαζική λαϊκή κινητοποίηση το παιχνίδι της κυβέρνησης, που αξιοποιώντας υπαρκτές αντιθέσεις ανάμεσα στο ΔΝΤ και την Ευρωζώνη, τις ΗΠΑ και τη Γερμανία, καλεί το λαό να επιλέξει ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο και να εναποθέσει τις ελπίδες του στην έκβαση των μεταξύ τους ανταγωνισμών, όταν όλοι αυτοί οι οργανισμοί συμφωνούν στο τσάκισμα των εργαζομένων ως όρο για να επέλθει η περιβόητη ανάκαμψη.
Η μαζική συμμετοχή εργατοϋπαλλήλων στο συλλαλητήριο θα αποτελέσει την καλύτερη απάντηση και στα καλέσματα για «εθνική συναίνεση» που απευθύνουν η κυβέρνηση και τα αστικά επιτελεία, με στόχο να περάσουν τα μέτρα με τις λιγότερες αντιδράσεις και να εξασφαλιστεί η απαραίτητη ρευστότητα για το κεφάλαιο στην κούρσα της καπιταλιστικής ανάκαμψης.
Αλλωστε, η «εθνική υπόθεση» στην οποία καλούν το λαό να συστρατευθεί, δεν είναι τίποτα άλλο από το γενικό συμφέρον του κεφαλαίου, απέναντι στο οποίο η εργατική τάξη χρειάζεται να αντιτάξει το δικό της σχέδιο, τις δικές της διεκδικήσεις, τις δικές της σύγχρονες ανάγκες, η ικανοποίηση των οποίων σκοντάφτει στην καπιταλιστική παραγωγή για το κέρδος, στην ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής από μια χούφτα πλουτοκράτες.
Με τον παλμό, τη μαζικότητα, τα συνθήματα και το αγωνιστικό κλίμα της κινητοποίησης, κυρίως όμως με μεθοδική, σταθερή και σχεδιασμένη δουλειά μέσα στους κλάδους και στους χώρους εργασίας, οι εργαζόμενοι μπορούν να τσαλακώσουν το «δεν αλλάζει τίποτα». Για να δυναμώσει το ρεύμα που παλεύει να τα αλλάξει όλα, ανατρέποντας τη βαρβαρότητα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.

Ολοι απέναντι στους εργαζόμενους

Από τις παρεμβάσεις στους τόπους δουλειάς, είναι αισθητό το κλίμα αγανάκτησης για την κατάσταση που ζει η εργατική τάξη. Ομως η εργοδοσία δεν είναι καθόλου αδιάφορη απέναντι σε αυτό το γεγονός. Δεν παραιτείται από την προσπάθεια να σύρει τους εργαζόμενους να σηκώνουν τις δικές της σημαίες, κόντρα τάχα στην κυβέρνηση, που με τους χειρισμούς της καθυστερεί την ολοκλήρωση της «αξιολόγησης» και άρα δεν εξασφαλίζει ζεστό χρήμα για τις επιχειρήσεις και την ανάκαμψη, από την οποία υποτίθεται ότι έχουν να λαμβάνουν και οι εργαζόμενοι...
Τα πράγματα, όμως, δεν είναι καθόλου έτσι. Αλλωστε, η κυβέρνηση δεν δίνει μάχη για κανέναν άλλο παρά για τους καπιταλιστές, για την ανάκαμψη της κερδοφορίας τους. Για το δικό τους συμφέρον εφαρμόζει τα μνημόνια που ψήφισαν ΝΔ - ΠΑΣΟΚ και άλλοι, ενώ υλοποιεί και το τρίτο μνημόνιο που ψήφισαν όλοι μαζί. Για ποιόν τα συμφέροντα καταργήθηκαν οι Συλλογικές Συμβάσεις, επιβλήθηκε το πετσόκομμα των συντάξεων, πέρασε ο αναπτυξιακός νόμος; Ποιοι θα πληρώσουν την ακόμα μεγαλύτερη μείωση του αφορολόγητου;
Είναι χαρακτηριστικό, άλλωστε, ότι απ' όλους εκείνους (κυβέρνηση, αστικά κόμματα, εργοδοσία κ.λπ.) που ζητούν θυσίες για να επέλθει η καπιταλιστική ανάπτυξη, δεν υπάρχει ούτε ένας που να θεωρεί δίκαιο το εργατικό αίτημα για ανάκτηση των απωλειών των τελευταίων χρόνων. Ολοι μαζί, σαν ένας άνθρωπος, χαρακτηρίζουν τις κατακτήσεις που ξηλώθηκαν μεθοδικά «παθογένειες», «καθυστερήσεις», «συντεχνιακές λογικές», «λαϊκίστικες παραχωρήσεις» κ.λπ.
Μάλιστα, ο ΣΕΒ δεν έχασε την ευκαιρία και κάλεσε την κυβέρνηση και τα άλλα αστικά κόμματα όχι απλά να υλοποιήσουν «συναινετικά» όλα τα σκληρά μέτρα που έχουν αποφασίσει, αλλά να προχωρήσουν και σε ένα «μνημόνιο plus», δηλαδή να κλιμακωθεί ακόμα περισσότερο η επίθεση.
Ταυτόχρονα, το τροπάρι των εργοδοτών αναπαράγεται μόνιμα τόσο από τους ίδιους όσο και από τα όργανά τους, τα αστικά ΜΜΕ: Οπου δεν πιάνει η αυταπάτη, η αναμονή για τις «καλύτερες μέρες» της καπιταλιστικής ανάπτυξης, τη σκυτάλη παίρνει ο εκβιασμός, ο φόβος, οι συστάσεις να κάτσουν οι εργαζόμενοι ήσυχοι, για να μη χάσουν κι αυτά που έχουν... Είναι χαρακτηριστική η τοιχοκόλληση των «δέκα εντολών» της εργοδοσίας μεγάλης εμπορικής αλυσίδας παιχνιδιών, που με νόημα υπενθύμιζε στο προσωπικό: «Η εποχή είναι δύσκολη και σίγουρα ένα σταθερό εισόδημα είναι καλύτερο από την ανεργία, ιδιαίτερα για όσους έχουν υποχρεώσεις...».

Να δυναμώσει η προοπτική

Η εργατική τάξη έχει άπειρους λόγους να διαδηλώσει μαζικά, να βρεθεί στους δρόμους μαζί με τους φτωχούς αυτοαπασχολούμενους, τη μικρομεσαία αγροτιά. Να γίνει η επιτυχία της κινητοποίησης αφετηρία νέων ταξικών αγώνων. Να αποτελέσει βήμα για την είσοδο νέων δυνάμεων στην πάλη, για την όξυνση της αντιπαράθεσης με τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό, παλιό και νέο. Για να δυναμώσει ο ταξικός προσανατολισμός, να προχωρήσει πιο αποφασιστικά η προσπάθεια για την ανασύνταξη του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος.
Μετά το επιτυχημένο κοινό συλλαλητήριο εργατών - αγροτών - αυτοαπασχολούμενων, να δοθεί νέα ώθηση στο στέριωμα της κοινωνικής συμμαχίας, σε αντικαπιταλιστική - αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση, της μόνης ελπιδοφόρας προοπτικής για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα.

Περί οξύμωρου

 Περί οξύμωρου

Ο Ρήγας Δάρδαλης μιλάει βασικά από τη μύτη κι αδυνατεί χαρακτηριστικά να κρύψει τις προτιμήσεις του ή τις αντιπάθειές του, στις μεταδόσεις του.
Ο Ρήγας Δάρδαλης φλερτάρει πολλές φορές με τα όρια της ηλιθιότητας (κι όσοι τον έχουν ακούσει να περιγράφει, έχουν αποδείξεις), πχ όταν λέει χαϊδευτικά το Λεμπρόν Τζέιμς - Λεμπρουδάκο και το Στεφ Κάρι - Στεφανάκο Καρή.
Ο Ρήγας Δάρδαλης όχι μόνο δεν είχε το κριτήριο να καταλάβει ότι είναι βλακεία αυτό που ρώτησε, αλλά στο δικό του μυαλό πίστευε πως το έδενε μοναδικά και ρωτούσε κάτι εξεζητημένο, που κανείς άλλος δεν το είχε σκεφτεί (για την ελληνική ρίζα του oxymoron).
-Οξύμωρο...; Δεν απαντάει, άρα λογικό.

Την ίδια στιγμή, κάπου στη Δυρραχίου...

Ο Ρήγας Δάρδαλης μπορεί να μην είναι φασίστας -ίσως απλά φιλελές- αλλά τα όρια μεταξύ ενοχής (φασισμού) και  βλακείας είναι τόσο δυσδιάκριτα που δεν ξέρω αν μπορούν να σταθούν δικαιολογίες κι ελαφρυντικά, για να απαλλαχθεί λόγω βλακείας.

* * *

Επίσης ο Ρήγας Δάρδαλης θα μπορούσε να ρωτήσει το εξής, μιας και βρίσκεται στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού -αλλά όχι για πολύ, αφού τα αφεντικά του τον ανακάλεσαν στην Αθήνα: δεν είναι κάπως οξύμωρο που βρέθηκε δολοφονημένος ο αρχηγός της Κου Κουξ Κλαν κι αντί για οποιονδήποτε άλλο με ισχυρότατο κίνητρο, τον σκότωσε τελικά η γυναίκα του;

* * *

Θα μπορούσε επίσης να διασκευάσει το βιντεάκι της η Ουρανία Μιχαλολιάκου: Είμαι Ελληνίδα, είμαι λευκή-στρέιτ και θεωρώ οξύμωρο να παίζουν στην εθνική ομάδα μαύροι παίκτες. Ενώ θεωρεί λογικό πχ να λογίζει εαυτήν ως δείγμα της Άριας φυλής.
Τι κακό κι αυτό που τους βρήκε, πάνω που είχε πάρει την κατιούσα η καριέρα του Σοφοκλή...

* * *

Οξύμωρο επίσης είναι πως κάποιοι χρειάζονται βίντεο κι αποδείξεις για να πειστούν-πιστέψουν πως οι χρυσαυγίτες είναι ναζί. Αυτό μου θυμίζει συνειρμικά μια παλιά ατάκα σε ένα σκετς του Ζαραλίκου για τους φασίστες που αμφισβητούν τους νεκρούς του Πολυτεχνείου κι αν διαφωνήσεις μαζί τους, σε "κολλάνε στον τοίχο" με το αφοπλιστικό επιχείρημα (και φωνή τέσσερα):
-Έχεις βίντεο;
Μόνο που εδώ οι όροι αντιστρέφονται αντιδιαλεκτικά.

Παράλληλα βέβαια πρέπει να αντιμετωπίσουμε ως γεγονός ότι για πολλά νέα παιδιά, η ρετσινιά του φασίστα δε σηκώνει απολύτως τίποτα. Γιατί η αντεπανάσταση είναι σαν το γήρας (στον αντίποδα της νιότης του κόσμου) κι ου γαρ έρχεται μόνη, αλλά μαζί με την ιστορική λήθη, ως καρπός της χρόνιας αποσιώπησης για το κεφάλαιο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και της Εθνικής Αντίστασης -που ήταν μονίμως στα εκτός (διδακτέας ή εξεταστέας) ύλης.

* * *

Το χιούμορ του Ρήγα Δάρδαλη θυμίζει αυτό κάποιων Γερμανών που όταν βρεθούν πχ για φαγητό στην ίδια παρέα με κάποιον Έλληνα, θα πουν ότι πρέπει να πληρώσει αυτός, γιατί (τους) χρωστάει (καινούριο στομάχι) ή μπορεί να (μας) κουνάνε επιδεικτικά τα χαρτονομίσματά τους (ευρώ), όπως οι οπαδοί της Σάλκε στην Τούμπα, γιατί εμείς δεν έχουμε χρήματα (μεταμόσχευση στομάχου, δεν τη γλιτώνουμε).

Ενώ αν είχαμε δραχμούλα, όπως λένε η ΛαΕ, το ΑΚΕΠ και το Μακελειό του Χίου...

* * *

-Πού είναι ο Παύλος σου τώρα;
Ο Παύλος είναι παντού, στα κινήματα, στους αγώνες, ζωντανός κι όχι απλή ανάμνηση για τους φίλους και τους συντρόφους του.
Ο Παύλος είναι πχ σε/με αυτούς που απομονώνουν τα φασισταριά, δεν τους δίνουν τόπο να σταθούν και να χύσουν το δηλητήριό τους, όπως έκανε η δημοτική αρχή Πατρέων κι ο Πελετίδης.

Το οξύμωρο -άκου Ρήγα να μαθαίνεις- είναι πως τον Παύλο συνεχίζουν να τον επικαλούνται αυτοί που αφήνουν έξω τους δολοφόνους του και τους αφήνουν να τραμπουκίζουν εκ του ασφαλούς και με υψηλή προστασία, στο δικαστήριο, ενώ διώκουν δικαστικά τον Πελετίδη.

Κι αν κάποιος πει κάτι περί ανεξάρτητης δικαιοσύνης, νομίζω πως μέχρι κι ο Ρήγας Δάρδαλης  ξέρει να του πει πόσο οξύμωρο είναι αυτό το σχήμα...

Υγ: μπορείτε να ακολουθήσετε το σύνδεσμο, για να διαβάσετε για το θάνατο του Γιάννη Γιαννίκου, που μεταξύ άλλων:
-ήταν στην ΟΠΛΑ
-εξέδωσε τη μεγάλη σοβιετική εγκυκλοπαίδεια
-αγόρασε κι επανέκδωσε την Πράβδα το 91'...

Δαιμόνια καινά και... κενά

Δαιμόνια καινά και... κενά

Προχωρεί ο διάλογος για τις Θέσεις του 20ού Συνεδρίου. Ωστόσο, η συζήτηση ενίοτε μετατοπίζεται από τις Θέσεις και πάει σε ζητήματα που φάνταζαν λυμένα για τους κομμουνιστές. Για συντομία θα αναφερθώ επιγραμματικά.
Ποια η συνεισφορά του Προγράμματος του 19ου Συνεδρίου;
Α) Προσδιόρισε για άλλη μια φορά το χαρακτήρα της επανάστασης ως σοσιαλιστικής.
1) Σωστά, αφού η επανάσταση είναι κοινωνική διαδικασία ανατροπής μιας τάξης από μια άλλη ώστε να οικοδομήσει τη δική της εξουσία, με δικό της διοικητικό μηχανισμό και σχέσεις παραγωγής. Δεν είναι απλώς μια μαζική εξέγερση και κατάληψη κυβερνητικών κτιρίων. Kαι εφόσον το κράτος είναι όργανο δικτατορίας μίας (και μόνο μίας) τάξης πάνω στην άλλη, μπορούν να υπάρξουν μεταβατικά στάδια προς το σοσιαλισμό; ΟΧΙ.
2) Το αστικό κράτος είναι όργανο της αστικής τάξης και εμπλέκεται ενεργητικά στην αναπαραγωγή του καπιταλισμού, όχι μόνο με μέσα καταστολής αλλά και με παρέμβαση στην οικονομία. Το κοινοβούλιο είναι θεσμός (ένας από τους πολλούς) του αστικού κράτους. Επομένως, αν οι εκλογές διαμορφώσουν φιλολαϊκή κοινοβουλευτική πλειοψηφία, θα αλλάξει η φύση του αστικού κράτους; ΟΧΙ, θα συνεχίσει να υπηρετεί τους αστούς παρά τις προθέσεις των κυβερνώντων.
3) Επομένως, μπορεί να υπάρξει μεταβατική κυβέρνηση προς το σοσιαλισμό με βάση το κοινοβούλιο; ΟΧΙ.
4) Σωστά το ΚΚΕ αρνήθηκε τη διερευνητική εντολή το 2012; ΝΑΙ, για να μη διαμορφώσει κοινοβουλευτικές αυταπάτες.
5) Σωστά απάλειψε το 19ο Συνέδριο την παράγραφο του προηγούμενου Προγράμματος περί πιθανότητας κυβέρνησης του ΑΑΔΜ (όχι του ΚΚΕ) με βάση το κοινοβούλιο; ΝΑΙ.
6) Τότε, γιατί το ΚΚΕ παίρνει μέρος στις εκλογές; Επειδή οι εκλογές και το κοινοβούλιο παραμένουν ένα μέσο δημόσιας προβολής (όχι το μοναδικό, και όχι το κύριο) των θέσεών του.
7) Και πώς θα γίνει το επαναστατικό πέρασμα στο σοσιαλισμό; Με μορφές οργάνωσης που θα προκύψουν από την αυτενέργεια της εργατικής τάξης, έξω από τους θεσμούς του αστικού κράτους, και με τους κομμουνιστές πρωτοπόρους μέσα σε αυτές. Αυτές θα αναπτυχθούν μέσα στον καπιταλισμό, θα συγκρουστούν με το αστικό κράτος και θα το αντικαταστήσουν ως η νέα εργατική εξουσία. Μόνο έτσι.
Β) Τι είναι ο ιμπεριαλισμός; Μια απλή στρατιωτική επέμβαση; ΟΧΙ, είναι ο κρατικομονοπωλιακός καπιταλισμός στη φάση διεθνοποίησης του κεφαλαίου.
1) Επομένως, γιατί κάποιοι επιμένουν ότι η πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό είναι πλατιά, ενώ η πάλη ενάντια στα μονοπώλια (την ουσία του πρώτου) είναι στενή;
2) Εφόσον ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος είναι πόλεμος δύο καπιταλιστικών χωρών για τον έλεγχο των αγορών, έχει σημασία ποια επιτίθεται πρώτη; ΟΧΙ, ο πόλεμος είναι ιμπεριαλιστικός και για τις δύο. Επομένως, γιατί κάποιοι δέχονται τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα ενός επιθετικού πολέμου και αμφιβάλλουν για το χαρακτήρα ενός αμυντικού;
3) Τελικά, είμαστε διεθνιστές ή πατριώτες; Είμαστε και τα δύο, ενοποιώντας τα με ταξικό εργατικό περιεχόμενο. Επομένως, γιατί να είμαστε λιγότερο πατριώτες επειδή δεν δεχόμαστε τις ψευτιές του αστικού πατριωτισμού περί «υπεράσπισης της πατρίδας (τους)»; (βλ. των καπιταλιστικών κερδών).
Γ) Τι είναι η Λαϊκή Συμμαχία; Η κοινωνική σχέση της εργατικής τάξης με τα υπόλοιπα λαϊκά στρώματα, ώστε να συγκεντρωθούν δυνάμεις για τη σοσιαλιστική επανάσταση.
1) Τι ήταν το ΑΑΔΜ; Το ίδιο. Γιατί άλλαξε όνομα; Για να αποσαφηνιστεί ο ταξικός του χαρακτήρας και να μη συγχέεται με τα μέτωπα πάλης. Επομένως, γιατί κάποιοι επιμένουν στη θεωρία της «αλλαγής στρατηγικής» μετά το 19ο Συνέδριο λόγω αλλαγής ονόματος;
2) Η Λαϊκή Συμμαχία απαξιώνει ζητήματα δημοκρατίας; ΟΧΙ, απλώς δεν υπάρχει αταξική δημοκρατία. Η δημοκρατία είναι μία από τις δύο πλευρές της εξουσίας και σημαίνει ελευθερία κινήσεων της άρχουσας τάξης. Η άλλη είναι η δικτατορία και σημαίνει περιορισμό της καταπιεζόμενης τάξης, ανεξάρτητα αν γίνονται εκλογές ή όχι. Επομένως, γιατί κάποιοι επιμένουν στη θεωρία της «απαξίωσης» λόγω της απάλειψης του Δ (Δημοκρατικό) από το όνομα;
3) Οπότε, συγκαλυμμένη κοινοβουλευτική και ανοιχτή φασιστική ή στρατιωτική δικτατορία είναι οι δύο μορφές της αστικής εξουσίας. Γιατί η Λαϊκή Συμμαχία να ισχύει στην πρώτη περίπτωση και όχι στη δεύτερη;
4) Γιατί κάποιοι επιμένουν στον αφορισμό της Συμφωνίας της Βάρκιζας (σωστά), αλλά ξεχνούν τις Συμφωνίες της Καζέρτας και του Λιβάνου; Μήπως επειδή οι δύο τελευταίες προετοίμασαν το έδαφος για την πρώτη; Και επειδή θέλουν να συνδυάσουν τη δουλειά στο κίνημα με αυταπάτες για τμήματα της αστικής τάξης και δυνατότητες λύσης εκ των άνω;
Δ) Τι είναι το Κόμμα Νέου Τύπου; Το λενινιστικό Κόμμα της εργατικής τάξης με επαναστατική στρατηγική και τακτική. Η τακτική είναι η ευέλικτη εφαρμογή της επαναστατικής στρατηγικής ανάλογα με τις συνθήκες, όχι για να υποταχθεί σε αυτές αλλά για να τις αλλάξει.
1) Τι είναι το Κόμμα Παντός Καιρού; Ενα σύνθημα ζύμωσης ώστε το ελληνικό Κόμμα Νέου Τύπου, το ΚΚΕ, να είναι έτοιμο να μεταβάλει την τακτική του ανάλογα με τις στροφές της ταξικής πάλης.
2) Υπάρχει αντίθεση μεταξύ των δύο όρων; Προφανώς ΟΧΙ. Ο δεύτερος υποτάσσεται στον πρώτο. Από πού κι ως πού κάποιοι ανακάλυψαν «συνωμοσία» για μετατροπή του επαναστατικού Κόμματος Νέου Τύπου σε «οπορτουνιστικό» Κόμμα Παντός Καιρού που αλλάζει τη στρατηγική του ανάλογα με τις συνθήκες; Μήπως γιατί χρειάζονται μια δικαιολογία για να καταψηφίσουν τις Θέσεις; Και επειδή έχουν βαθύτερες διαφωνίες που δεν ομολογούν; Και για να μπάσουν «δαιμόνια καινά» αλλά και κενά περιεχομένου, ώστε να σπείρουν σύγχυση στις γραμμές μας;
3) Πώς γίνεται κανείς μέλος του επαναστατικού Κόμματος; Πρωτίστως αποδέχεται το Πρόγραμμά του. Και αν είναι ήδη μέλος αλλά διαφωνεί δηλωμένα με το Πρόγραμμα και παραμένει μέλος, ελπίζοντας ότι το Πρόγραμμα θα αλλάξει; Ποια πρέπει να είναι τότε η στάση του Κόμματος απέναντί του; Και αν εκείνος μου κάνει την «παραχώρηση» να μη με θεωρεί εχθρό του επειδή εγώ υπερψήφισα τις Θέσεις ενώ εκείνος καταψήφισε, εγώ δε θα του κάνω την παραχώρηση να μη χαρακτηρίσω την ιδεολογικοπολιτική του συγκρότηση ως επισφαλή.
Γιατί αναφέρθηκα στις παραπάνω αναμφισβήτητες (όπως νόμιζα) αλήθειες; Γιατί αφορούν ζητήματα που μπαίνουν και ξαναμπαίνουν. Ενίοτε νομίζω πως βρίσκομαι στον προσυνεδριακό του 19ου και όχι του 20ού Συνεδρίου. Και παλιότερα, στις πρώτες εκτιμήσεις λίγο μετά την ανατροπή του σοσιαλισμού. Η ζωή όμως προχώρησε, μαζί και το Κόμμα.
Τελικά, γιατί συναντάμε δυσκολίες στην προώθηση του επαναστατικού μας Προγράμματος στις μάζες; Επειδή τους επηρεάζει τόσο πολύ η αστική ιδεολογία; `Η επειδή ένα μεγάλο μέρος του Κόμματος δεν καθοδηγείται από το Πρόγραμμα, αλλά από τις λαθεμένες αντιλήψεις του παρελθόντος;
Καλή επιτυχία στις εργασίες του Συνεδρίου μας. Και καλή επιτυχία στην ενιαία υλοποίηση των αποφάσεών του από όλους. Εξάλλου, το Καταστατικό μας έχει προνοήσει και για τα μέτρα περιφρούρησής του.

Κώστας Τσιναρίδης
ΚΟΒ Συκεών Θεσσαλονίκης

Επικίνδυνες εξελίξεις

Επικίνδυνες εξελίξεις

Χτες το πρωί, τουρκικό πολεμικό σκάφος παραβίασε τα ελληνικά χωρικά ύδατα και πραγματοποίησε βολές με αληθινά πυρά στη θαλάσσια περιοχή του Φαρμακονησίου. Προηγουμένως, η Αγκυρα εξέδιδε και NAVTEX για την περιοχή, η οποία εμπίπτει στην ελληνική ζώνη ευθύνης έκδοσης τέτοιων αγγελιών προς ναυτιλλομένους, κάτι που αμφισβητεί η Τουρκία, διεκδικώντας τον έλεγχο, βάζοντας έτσι «υποθήκες» για τον καθορισμό ΑΟΖ. Ολα αυτά ταυτόχρονα με σχεδόν καθημερινές προκλήσεις και στον αέρα, όπου τουρκικά μαχητικά παραβιάζουν ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα, προς πάγια υπόμνηση επιδιώξεων της τουρκικής αστικής τάξης στο Αιγαίο, επαναφορά στο προσκήνιο της θεωρίας των «γκρίζων ζωνών» κ.ά.
Πιθανόν δεν συνδέεται, ή δεν συνδέεται ευθέως, αλλά ούτε περνά απαρατήρητο ότι το περιστατικό στο Φαρμακονήσι ήρθε μόλις μία μέρα μετά την απόφαση της Συνόδου των υπουργών Αμυνας του ΝΑΤΟ για παράταση παραμονής στο Αιγαίο της ΝΑΤΟικής αρμάδας SNMG2. Απόφαση για την οποία η κυβέρνηση πανηγύριζε, χαρακτηρίζοντάς την «σημαντική εθνική επιτυχία».
Ωστόσο και η χτεσινή εξέλιξη, με την τουρκική προκλητικότητα να εκδηλώνεται υπό τη ΝΑΤΟική παρουσία στο Αιγαίο, κονιορτοποιεί τα επιχειρήματα της κυβέρνησης και αποδεικνύει στην πράξη ότι η μετατροπή του Αιγαίου σε «ΝΑΤΟική» θάλασσα, η βαθύτερη εμπλοκή της χώρας στους επικίνδυνους για το λαό ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς καμία εγγύηση δεν δίνουν για τη μη αμφισβήτηση συνόρων και κυριαρχικών δικαιωμάτων.
Ετσι κι αλλιώς, και όπως αποδεικνύει η πραγματικότητα, κάθε αστική τάξη σπεύδει, με τον έναν ή άλλο τρόπο, να υπενθυμίζει τις διεκδικήσεις της, πάνω σε ένα ευρύτερο πεδίο ενδοϊμπεριαλιστικών αντιπαραθέσεων για τον έλεγχο αγορών, πλουτοπαραγωγικών πηγών και διαύλων, όπου το κουβάρι των αντιθέσεων μπλέκεται ακόμα περισσότερο, μέσα από άκρως επικίνδυνες εξελίξεις, όπως αποδείχτηκε και στην προχτεσινή Σύνοδο του ΝΑΤΟ, όπου αποφασίστηκε:
Σύσταση ξεχωριστού ΝΑΤΟικού επιτελείου στη Νάπολη, όπου σε πρώτη φάση θα γίνεται «ανάλυση απειλών» από Μέση Ανατολή και Βόρεια Αφρική, με εστίαση και στις ρωσικές κινήσεις στη Συρία. Συνέχιση των επιχειρήσεων των ιπτάμενων ραντάρ AWACS, που μεταφέρουν στις ΝΑΤΟικές χώρες επιχειρησιακή εικόνα για οτιδήποτε συμβαίνει στην εν λόγω ζώνη, άρα και για τις ρωσικές κινήσεις. Αύξηση των ΝΑΤΟικών ασκήσεων στη Μεσόγειο, με συμμετοχή και της πανίσχυρης Δύναμης Ταχείας Αντίδρασης του ΝΑΤΟ. Ευρύτερη χρήση drones που σταθμεύουν στη Σικελία, για εναέριο έλεγχο. Διασύνδεση της ΝΑΤΟικής αρμάδας SNMG2 που επιχειρεί στο Αιγαίο, επισήμως για «διαχείριση» του Προσφυγικού, με «συμμαχικές δυνάμεις» στη Μαύρη Θάλασσα, ανάπτυξη εκεί πλοίων της αρμάδας. Συνέχιση της ανάπτυξης 4 πολυεθνικών σχηματισμών μάχης στις Βαλτικές χώρες και στην Πολωνία, στη συνοριογραμμή με τη Ρωσία. Ανάπτυξη πολυεθνικής ταξιαρχίας του ΝΑΤΟ στη Ρουμανία. Εμβάθυνση των σχέσεων με Γεωργία και Ουκρανία κ.ά.
Ως απάντηση, ο αντιπρόσωπος της Ρωσίας στο ΝΑΤΟ δήλωνε: «Εχουμε ενισχύσει τις δυνάμεις μας στο νότο και στην Κριμαία σε απάντηση της αυξημένης παρουσίας του ΝΑΤΟ σε αυτήν την περιοχή. Θα πάρουμε όλα τα αναγκαία μέτρα ώστε να εξασφαλίσουμε τα συμφέροντά μας»...
Πραγματικά ένα πλέγμα επικίνδυνων εξελίξεων, όπου η ντόπια αστική τάξη θέλει να μπλέξει ακόμα βαθύτερα το λαό και τη χώρα, αναζητώντας γεωστρατηγική της αναβάθμιση. Μόνο που η υπόθεση βρωμά μπαρούτι, ολοένα και περισσότερο. Απ' αυτό που όταν ανάψουν τα μονοπώλια, στο τέλος σβήνει με το αίμα των λαών. Γι' αυτό οι εργαζόμενοι, τα λαϊκά στρώματα πρέπει να οργανώσουν την πάλη τους ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, ενάντια στην εμπλοκή στα ιμπεριαλιστικά σχέδια, να δυναμώσουν την αλληλεγγύη ανάμεσα στους λαούς.

Παιχνίδια στην πλάτη των συμβασιούχων

Παιχνίδια στην πλάτη των συμβασιούχων

Αντικείμενο πολιτικού εμπαιγμού γίνονται για άλλη μια φόρα συμβασιούχοι στους ΟΤΑ, συνολικά στο Δημόσιο. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ αφήνει να εννοηθεί ότι μπορεί να γίνει «μονιμοποίηση» συμβασιούχων και μετά «τα μαζεύει», τμήμα του αστικού Τύπου βάλλει κατά της «μονιμοποίησης». Το ίδιο ακριβώς έργο παίχθηκε και πριν από ένα μήνα, με την κυβέρνηση σκόπιμα να λέει μισόλογα και τη ΝΔ να προαναγγέλλει απολύσεις συμβασιούχων μέσω δικαστηρίων, στην περίπτωση που μονιμοποιηθούν, αν και όταν γίνει κυβέρνηση.
Πριν από κάθε άλλη σκέψη, οι συμβασιούχοι πρέπει να έχουν καθαρό ότι αυτή η συζήτηση δεν έχει καμία σχέση με μόνιμη και σταθερή δουλειά με πλήρη δικαιώματα. Οσα και ό,τι λόγια και να ειπωθούν, αυτή η κυβέρνηση, όπως και οι προηγούμενες, υλοποιούν σταθερά τον διακηρυγμένο στόχο του κεφαλαίου και της ΕΕ για διεύρυνση των ελαστικών σχέσεων εργασίας σε όλο το Δημόσιο, με παραπέρα μείωση του λεγόμενου «μισθολογικού κόστους».
Αυτήν τη φορά, πρωταγωνιστικό ρόλο στην ανακίνηση του θέματος των συμβασιούχων έπαιξε ο υπουργός Εσωτερικών, Π. Σκουρλέτης. Σε συνέντευξη που έδωσε υποσχέθηκε τα πάντα και ...τίποτα. Μίλησε για «προσδιορισμό των πραγματικών σχέσεων» των χιλιάδων συμβασιούχων, προκειμένου «να καθορίσουμε ένα αυστηρότερο πλαίσιο, ώστε να μη γίνεται καμιά κατάχρηση των συμβάσεων».
Είπε, ακόμα, ότι «υπάρχει το Σύνταγμα που, σωστά, απαγορεύει τη μετατροπή των συμβασιούχων σε αορίστου χρόνου εργαζόμενους και από την άλλη η ευρωπαϊκή νομοθεσία και οδηγία που μιλάει για μη κατάχρηση των συμβάσεων». Σημείωσε, τέλος, ότι «μιλάμε για αποκατάσταση και αποκάλυψη πραγματικών εργασιακών σχέσεων», αλλά και ότι δεν «πρόκειται για προαναγγελία μονιμοποίησης χιλιάδων συμβασιούχων στο Δημόσιο».

***

Να υπενθυμίσουμε, για ακόμη μια φορά, ότι η απαγόρευση της μονιμοποίησης των συμβασιούχων προβλέπεται από άρθρο του Συντάγματος, που ψήφισαν ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Συνασπισμός το 2001. Η κοινοτική οδηγία 1999/70, που επικαλείται ο υπουργός, προβάλλει τη λογική της «ελαστικότερης οργάνωσης της εργασίας» και σε καμιά περίπτωση δεν ζητάει από τα κράτη - μέλη «να αλλάξουν τις συμβάσεις ορισμένου χρόνου σε συμβάσεις αορίστου χρόνου», όπως απάντησε το 2007 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, σε Ερώτηση του ευρωβουλευτή του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, Δ. Παπαδημούλη.
Αυτό που συστήνει γενικά η οδηγία, είναι να μη γίνεται «κατάχρηση» των συμβάσεων ορισμένου χρόνου, που ερμηνεύεται ποικιλοτρόπως από τους ενδιαφερόμενους φορείς και αξιοποιείται για τη διακοπή συμβάσεων σε εργαζόμενους που καλύπτουν πραγματικές ανάγκες σε υπηρεσίες και τομείς της κρατικής διοίκησης.
Να υπενθυμίσουμε επίσης ότι η πολιτική που υπηρετούν η σημερινή και οι προηγούμενες κυβερνήσεις, αλλά και η πλειοψηφία των δημοτικών αρχών, έχει διαμορφώσει ένα αντεργατικό - αντιλαϊκό πλαίσιο, βάσει του οποίου υπηρεσίες των δήμων, όπως η καθαριότητα, είναι ανταποδοτικού χαρακτήρα. Δηλαδή πηγή χρηματοδότησής της είναι τα δημοτικά τέλη.
Για να «μονιμοποιηθούν» οι συμβασιούχοι στην καθαριότητα, θα πρέπει να το ζητήσουν οι δήμοι και να πληρώνουν τους μισθούς από την αύξηση της φορολογίας των δημοτών ή από την περικοπή άλλων δαπανών, που αφορούν στην κάλυψη στοιχειωδών λαϊκών αναγκών. Ετσι, το μάρμαρο καλείται να το πληρώσει πάλι ο λαός, ενώ η μισθοδοσία θα έπρεπε να είναι αποκλειστική ευθύνη του κράτους.
Σε ό,τι αφορά τον λεγόμενο «ευρύτερο δημόσιο τομέα» και το τι εννοεί ο υπουργός, μιλώντας για «αποκατάσταση των πραγματικών σχέσεων των συμβασιούχων», δεν έχουμε παρά να κοιτάξουμε στο πώς αντιμετώπισε η κυβέρνηση τους εργολαβικούς εργάτες στα νοσοκομεία: Αντικατέστησε το καθεστώς των συμβάσεων μέσω εργολάβων, με τις επίσης απαράδεκτες ατομικές συμβάσεις εργασίας ορισμένου χρόνου.
Μέσω αυτών, οι εργαζόμενοι υποαπασχολούνται, δουλεύουν χωρίς συγκροτημένα εργασιακά δικαιώματα, με συμβάσεις με ημερομηνία λήξης και με μισθούς πείνας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη ζωή των ίδιων, αλλά και για την κατάσταση που βιώνουν οι ασθενείς στα νοσοκομεία. Για παράδειγμα, στον «Ευαγγελισμό» έβαλαν τις καθαρίστριες να υπογράψουν σύμβαση ορισμένου χρόνου χωρίς δώρα εορτών, επιδόματα, δικαίωμα άδειας κ.ά., ο μισθός είναι 390 ευρώ, έχουν να πληρωθούν επτά μήνες, ενώ είναι σύνηθες να υπερβαίνουν το προβλεπόμενο ωράριο εργασίας.

***

Από όλα τα παραπάνω, οι συμβασιούχοι χρειάζεται να βγάλουν το συμπέρασμα ότι κυβέρνηση και δημοτικές αρχές, το ίδιο το κράτος του κεφαλαίου, είναι ενάντια στη σταθερή και μόνιμη δουλειά με πλήρη δικαιώματα, ανεξάρτητα από τις διακηρύξεις και τα παχιά λόγια που ακούγονται από καιρό σε καιρό, στο πλαίσιο και του ανταγωνισμού για το ποιο κόμμα και ποια κυβέρνηση θα αποκτήσει ισχυρότερα ερείσματα στον κρατικό μηχανισμό, κρατώντας χιλιάδες εργαζόμενους σε ομηρία, εγκλωβισμένους σε φρούδες υποσχέσεις και ελπίδες.
Στόχος της πολιτικής της κυβέρνησης και των δημοτικών αρχών, όπου πλειοψηφούν εκπρόσωποι των αστικών κομμάτων όλων των αποχρώσεων, είναι ένα φτηνότερο κράτος, πιο λειτουργικό για το κεφάλαιο, μέσα και από την παραπέρα μείωση του κόστους εργασίας, με εδραίωση και επέκταση της ευελιξίας. Αυτήν την πραγματικότητα, «σερβιρισμένη» με το επιχείρημα της «δημοσιονομικής προσαρμογής» και των «αντοχών της οικονομίας», βρίσκουν απέναντί τους οι συμβασιούχοι εργαζόμενοι κάθε φορά που διεκδικούν δικαιώματα και μόνιμη και σταθερή δουλειά.
Από την πείρα τους αυτοί οι εργαζόμενοι ξέρουν ότι ακόμα και για τα στοιχειώδη, όπως το να πληρώνονται στην ώρα τους, χρειάζεται αγώνας σε σύγκρουση με την κυβέρνηση και τις δημοτικές αρχές, τα κόμματα που τις στηρίζουν, σε συντονισμό με τους μόνιμους συναδέλφους τους, που πλήττονται και αυτοί από την ίδια αντιλαϊκή πολιτική. Η δυναμική αυτού του αγώνα θα δυναμώνει όσο συνδέεται με το στόχο της ανασύνταξης του εργατικού - συνδικαλιστικού κινήματος, με την πάλη για μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, κατάργηση όλων των ελαστικών σχέσεων εργασίας, προσλήψεις στο ύψος των πραγματικών αναγκών.

Χ. Μ.

Εφοπλιστικός πατριωτισμός

 Εφοπλιστικός πατριωτισμός

Στις 8 του μηνός έγινε στο Ευγενίδειο η ετήσια γενική συνέλευση της Ενώσεως Ελλήνων Εφοπλιστών, στην διάρκεια της οποίας ο πρόεδρος της ΕΕΕ κ. Θεόδωρος Βενιάμης εκφώνησε μια -συνηθισμένη σ' αυτές τις περιπτώσεις- ομιλία. Επειδή αποσπάσματα αυτής της ομιλίας απασχόλησαν κάμποσους "έγκριτους" επί αρκετές ημέρες, ας τολμήσω κι εγώ (παρ' ότι μη έγκριτος) να διατυπώσω δυο-τρεις σκέψεις.

Αν κάπου έχει διαφοροποιηθεί η "αριστερή" μας κυβέρνηση από τους προκατόχους της, είναι ως προς το ότι εκείνοι έλεγαν ότι τα σφαγιαστικά μέτρα τους ήσαν άδικα αλλά δεν γινόταν αλλιώς ενώ η αριστερά υποστηρίζει ότι τα δικά της μέτρα είναι πιο δίκαια από τα προηγούμενα. Κατά τα άλλα, συνεχίζεται με αμείωτο ρυθμό η διαδικασία επιβολής νέων φόρων με παράλληλη αύξηση των ήδη υφισταμένων, δηλαδή η διαδικασία "από την μύγα ξύγκι" για την οποία μιλήσαμε προχτές. Και, βεβαίως, συνεχίζεται και η προκλητικώτατη τεράστια φοροαπαλλαγή των εφοπλιστών. Είναι τέτοια δε η άνεση και η έκταση των φοροαπαλλαγών αυτών που επιχειρηματίες κάθε κλάδου αγοράζουν ποσοστά σε ναυτιλιακές εταιρείες για να γευτούν και αυτοί τα υψηλά προνόμια.

Όσο καιρό η "αριστερά" βρισκόταν στην αντιπολίτευση, δεν έχανε ευκαιρία να εγκαλεί τις τότε κυβερνήσεις και να κατακεραυνώνει τους εκάστοτε πρωθυπουργούς για τις δεκάδες σκανδαλώδεις φοροαπαλλαγές που απολαμβάνουν οι εφοπλιστές. Τώρα που βρίσκεται στην κυβέρνηση, όχι απλώς δεν έχει καταργήσει έστω μία απ' αυτές τις φοροαπαλλαγές αλλά συζητάει και με τους εφοπλιστές για να συμφωνήσουν από κοινού σε επί πλέον διευκολύνσεις και παροχές. Όπως λέει ο κ. Βενιάμης στην ομιλία του:

(...) θα ήθελα να αναφέρω ότι η εκκρεμής διερεύνηση του ελληνικού θεσμικού πλαισίου της ναυτιλίας από τις υπηρεσίες της Γενικής Διεύθυνσης Ανταγωνισμού μας έδωσε την ευκαιρία, στο πλαίσιο ενός εποικοδομητικού διαλόγου κατά τους τελευταίους μήνες, να εξηγήσουμε αναλυτικά τις ιδιαιτερότητες του συστήματός μας, που είναι όμως απολύτως συμβατές με τη σχετική κοινοτική νομοθεσία (...)

Δεξιά κι αριστερά, λοιπόν, στο πλευρό των εφοπλιστών. Κι από δίπλα, τα φασιστοειδή κάθε είδους επιμένουν να στηρίζουν το εφοπλιστικό κεφάλαιο και να κυνηγούν τους μετανάστες, ξεχνώντας ότι οι μετανάστες συνεισφέρουν πολύ περισσότερο από τους εφοπλιστές στην εθνική μας οικονομία και στο ΑΕΠ.

Παρ' ότι αποτελεί κοινό μυστικό ο τρόπος με τον οποίο πολλοί απ' αυτούς τους "εθνικούς ευεργέτες" μας απέκτησαν τα πλούτη τους, η προβολή και το λιβάνισμα που τους επιφυλάσσουν τα διάφορα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης έχουν παρασύρει πολλούς απλούς ανθρώπους να πιστεύουν πως οι εφοπλιστές είναι απλώς δουλευταράδες και καπάτσοι. Ως γνωστόν, οι τεμπέληδες και οι άχρηστοι γίνονται δημόσιοι υπάλληλοι, όχι εφοπλιστές. Οι εφοπλιστές είναι φίλεργοι και ικανοί.

Παρένθεση. Αδιάψευστοι μάρτυρες των ικανοτήτων που διαθέτει η εφοπλιστική κάστα, είναι οι πίνακες που συνοδεύουν τούτο το κείμενο. Ο πρώτος πίνακας αποδεικνύει ότι, την ώρα που εμείς κόβουμε μισθούς και συντάξεις για να επιβιώσουμε, οι εφοπλιστές μας κατάφεραν να αγοράσουν 166 πλοία μέσα σε μόλις οκτώ μήνες. Ο δεύτερος πίνακας πιστοποιεί την ξεχωριστή ικανότητα των ελλήνων εφοπλιστών, οι οποίοι κατάφεραν μέσα στην κρίση όχι απλώς να διατηρήσουν τα πρωτεία στον κόσμο αλλά αύξησαν και την απόσταση που τους χωρίζει από τους δεύτερους ιάπωνες. Κλείνει η παρένθεση.

Εκτός από φίλεργοι και ικανοί, όμως, οι εφοπλιστές είναι και νόμιμοι. Άρα και ηθικοί. Μην ακούτε τους συκοφάντες που ανακαλύπτουν βρομιές τους στο ποδόσφαιρο, βαπόρια που ταξιδεύουν γεμάτα ναρκωτικά αλλά δίχως καπεταναίους, εξωχώριες εταιρείες και σημαίες ευκαιρίας. Υπερβολαί τού κιτρίνου τύπου (όπως θα έλεγε ο ναύαρχος Γελεβουρδέζος). Η αλήθεια είναι ότι οι εφοπλιστές μας διακατέχονται από ασίγαστη φιλοπατρία. Για το καλό τής πατρίδας ανεβάζουν την γαλανόλευκη στα καράβια τους αλλά κάνουν τα κουμάντα τους μέσω εξωχώριων εταιρειών . Για το καλό τής πατρίδας φτιάχνουν τα καράβια τους στην Άπω Ανατολή κι όχι στην Σύρο ή στον Σκαραμαγκά. Για το καλό τής πατρίδας έδωσαν αγώνες για την κατάργηση του καμποτάζ. Για το καλό της πατρίδας είναι έτοιμοι να προσφέρουν δουλειά σε χιλιάδες έλληνες, με "διεθνώς αποδεκτές αμοιβές". Το πιστεύω των εφοπλιστών είναι απλό: πάνω απ' όλα η πατρίδα. Ο κ. Βενιάμης έδωσε μια από τις πολλές αποδείξεις γι' αυτό στην ομιλία του, υπογραμμίζοντας την "ευποιία" και το "ηθικό καθήκον" του εφοπλισμού:

        Θα ήθελα να αναφερθώ στο πολυδιάστατο έργο κοινωνικής προσφοράς και αλληλεγγύης που υλοποιήσαμε την προηγούμενη τριετία χάρη στην γενναιόδωρη οικονομική συμβολή των μελών της Ένωσής μας και όχι μόνο. Ένα έργο που βρήκε μεγάλη ανταπόκριση από την ελληνική κοινωνία και πολιτεία και που οι συνεχιζόμενες δυσκολίες στην εθνική οικονομία επιβάλλουν να συνεχισθεί. (...) με πρωτοβουλία της Ενώσεώς μας ιδρύθηκε τον Απρίλιο του 2016 η Αστική Εταιρεία μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα με την επωνυμία «Εταιρεία Κοινωνικής Προσφοράς Ελληνικού Εφοπλισμού» και με διακριτικό τίτλο «ΣΥΝ-ΕΝΩΣΙΣ» που αποτελεί πια το όχημα της ναυτιλιακής κοινότητας για την υλοποίηση έργων κοινωνικής αλληλεγγύης και κοινωφελών δράσεων μεγάλης εμβέλειας. (...)
        Θέλω όμως από το βήμα αυτό να ζητήσω προσωπικά να αγκαλιάσουμε όλοι μας θερμά αυτήν την πρωτοβουλία. Όλοι μαζί οφείλουμε να την προβάλλουμε στους συναδέλφους μας και στους συνεργάτες μας στη λειτουργική αλυσίδα της ναυτιλιακής επιχειρηματικής δραστηριότητας, ώστε η νέα εταιρεία να έχει τους οικονομικούς πόρους να μπορέσει να αναπτύξει ένα πράγματι δημιουργικό και ωφέλιμο έργο, ανταποκρινόμενη στις ανάγκες και προτεραιότητες της κοινωνίας μας και των συμπολιτών μας. Εξάλλου η ναυτιλιακή μας οικογένεια, όπως αποδεικνύουν έμπρακτα η παράδοσή μας και τα έργα ευποιίας του εφοπλισμού, θεωρεί ηθικό καθήκον της να προσφέρει στη γενέτειρά της.

Στα πλαίσια της φιλοπατρίας του, ο εφοπλιστικός κόσμος αγωνιά και για την μεγάλη πληγή που έχει σήμερα η χώρα: την ανεργία. Ο κ. Βενιάμης ήταν σαφέστατος και σ' αυτό:

        (...) αν και η Ένωση έχει καταθέσει εδώ και καιρό επισήμως ολοκληρωμένη πρόταση για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που παρουσιάζει η ναυτική εκπαίδευση, με κέντρο βάρους την ομαλή διασύνδεση των μαθητευόμενων σπουδαστών με τα πλοία της ελληνόκτητης ναυτιλίας, δυστυχώς δεν έχει υπάρξει μέχρι σήμερα ανταπόκριση εκ μέρους της Πολιτείας και πολιτική βούληση για ριζικές αλλά και ρεαλιστικές μεταρρυθμίσεις. Έχει προς το παρόν συγκροτηθεί από το Υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής μια Ομάδα Εργασίας με αντικείμενο τη μελέτη αναμόρφωσης του θεσμικού πλαισίου της ναυτικής εκπαίδευσης, στην οποία συμμετέχουμε με εποικοδομητικό τρόπο. Ας ελπίσουμε ότι στο τέλος θα προκύψει κάτι θετικό.
        Στον τομέα των σχέσεων με τη ναυτεργασία, δυστυχώς η Πολιτεία και τα συνδικαλιστικά όργανα των ναυτικών μας δεν έχουν εκμεταλλευθεί τη δυναμική της ελληνόκτητης ναυτιλίας να προσφέρει νέες θέσεις εργασίας σε άνεργους συμπολίτες μας, οι οποίοι στερούνται άλλων εργασιακών ευκαιριών λόγω της οικονομικής κρίσης που βιώνει η χώρα μας. Θα πρέπει όμως να γίνει κατανοητό ότι για να παραμείνει η ελληνόκτητη ναυτιλία στρατηγικός πυλώνας και μοχλός ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας θα πρέπει να είναι ανταγωνιστική. Επομένως, και η ναυτολόγηση ελληνικών κατώτερων πληρωμάτων είναι εφικτή μόνο με όρους σύμφωνους με τα νομίμως κρατούντα στην παγκόσμια αγορά ναυτιλιακής εργασίας. Θέλω όμως να ελπίζω ότι θα ξεπεραστούν, έστω και καθυστερημένα, ανεδαφικά συνδικαλιστικά προσκόμματα που εμποδίζουν τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, σε μια χώρα που η ανεργία κλονίζει τους ιστούς της κοινωνίας μας.

Ενδιαφέροντα όλα αυτά, έτσι; Από την μία, "διασύνδεση των μαθητευόμενων σπουδαστών με τα πλοία της ελληνόκτητης ναυτιλίας" κι από την άλλη "νέες θέσεις εργασίας σε άνεργους συμπολίτες μας", υπό την λογική προϋπόθεση να ξεπεραστούν "ανεδαφικά συνδικαλιστικά προσκόμματα". Πώς αλλιώς θα σταθεί αυτός ο καταταλαιπωρημένος κλάδος των εφοπλιστών δίχως τζάμπα δουλειά από μαθητευόμενους και δίχως εργαζόμενους που θα δουλεύουν χωρίς δικαιώματα για πενταροδεκάρες; Πάντα για το καλό της πατρίδας, μη το ξεχνάμε!

Φυσικά, η πατρίδα δεν είναι αγνώμων. Κάνει ό,τι μπορεί για να βοηθήσει όλους αυτούς που νοιάζονται για το καλό της. Για παράδειγμα, φροντίζει να απαλύνει τις τυχόν δυσάρεστες επιπλοκές που θα μπορούσαν να προκληθούν από κάποιο ατύχημα, κάποια μόλυνση του περιβάλλοντος κλπ. και, κυρίως, φροντίζει να τους προσφέρει το κατάλληλο οικονομικό και φορολογικό περιβάλλον για να κάνουν οι άνθρωποι τις επενδύσεις τους. Αν είμαστε καλά, την Δευτέρα θα δούμε με λεπτομέρειες πώς η πατρίδα εκφράζει την ευγνωμοσύνη προς αυτούς τους σκληρά εργαζόμενους και καπάτσους συμπατριώτες μας, στους οποίους χρωστάμε τόσα και για τους οποίους ο Γιώργος Καρατζαφύρερ είχε πει πως "και την σκόνη από το χρήμα τους να αφήνουν στην χώρα, καλό θα είναι".

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ, Η ΒΙΑ ΚΑΙ Η ΠΑΛΗ ΤΩΝ ΤΑΞΕΩΝ

 Ο ΠΟΛΕΜΟΣ, Η ΒΙΑ ΚΑΙ Η ΠΑΛΗ ΤΩΝ ΤΑΞΕΩΝ

Τεύχος: 2002 Τεύχος 1

του Αποστόλη Παππά

«Ο πόλεμος είναι η συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα».

Αυτή η πασίγνωστη διατύπωση του Κλάουζεβιτς, ενός από τους μεγαλύτερους συγγραφείς για τα προβλήματα του πολέμου, συνιστά τον πιο ολοκληρωμένο και διαλεκτικό μάλιστα ορισμό του χαρακτήρα του πολέμου και της βίας που περιέχεται σε αυτόν.

«Ο πόλεμος είναι μια πράξη βίας προορισμένη στο να καταναγκάσει τον αντίπαλο να εκτελέσει τη θέλησή μας ... Είναι μια σύγκρουση μεγάλων συμφερόντων ρυθμισμένη με το αίμα, και είναι μόνο σ’ αυτό που διαφέρει από τις άλλες συγκρούσεις» γράφει στο σύγγραμμα του «Περί του πολέμου» ο Κλάουζεβιτς, στο οποίο ρητά δηλώνει σε κάποιο άλλο σημείο πως η πολιτική είναι το αίτιο που γεννά τον πόλεμο: «Αν λοιπόν έχει κανείς στο νου του πως ο πόλεμος προκύπτει από ένα πολιτικό σχέδιο, είναι φυσικό αυτό το αρχικό αίτιο από το οποίο κατάγεται, να παραμένει η πρώτη και ανώτερη θεώρηση που θα υπαγορεύσει τη διεξαγωγή του ... η πολιτική πρόθεση είναι ο σκοπός, ενώ ο πόλεμος είναι το μέσο, και το μέσο δεν μπορεί να θεωρηθεί ανεξάρτητο από το σκοπό»[1].

Το φαινόμενο του πολέμου και της βίας πάντα απασχολούσε τους κλασσικούς του κομμουνισμού και σήμερα αποκτά μια ιδιαίτερη επικαιρότητα, αφού η ιμπεριαλιστική νέα τάξη πραγμάτων με κύρια πολιτικά της όργανα την κρατική βία και τον πόλεμο στρέφεται σε ολομέτωπη και «εφ’ όλης της ύλης» επίθεση ενάντια στην εργατική τάξη, τους λαούς, βαφτίζοντας σαν «τρομοκράτη», «αναρχικό» και «φανατικό» κάθε άνθρωπο που αγωνίζεται για τα δημοκρατικά, κοινωνικά και πολιτικά του δικαιώματα, που η δράση του έρχεται σε αντίθεση με την πολιτική κυριαρχία του ιμπεριαλισμού.

Τα λόγια του αμερικανού Προέδρου Τζωρτζ Μπους «ή είστε με εμάς ή με τους τρομοκράτες», οι πολεμικές ιαχές αστών πολιτικών και φιλοσόφων «τύπου» Χάντιγκτον πως ζούμε σε μια «σύγκρουση πολιτισμών» και ότι πρέπει να υπερασπίσουμε -εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι- όλοι από κοινού τις αξίες και την «ανωτερότητα» του δυτικού πολιτισμού, δεν είναι τίποτε άλλο παρά το προπέτασμα του καπνού για να κρύψουν την ταξική φύση του καπιταλισμού που γεννά τον πόλεμο και να εξασφαλίσουν «εθνική ενότητα», δηλαδή υποταγή στα πολεμοκάπηλα σχέδιά τους.

Ιδιαίτερα αποκαλυπτικός για τα σχέδια του ιμπεριαλισμού και το ρόλο των ΗΠΑ είναι ο Ζμπίγκνιου Μπρζεζίνσκι: «Για την Αμερική το κύριο γεωπολιτικό λάφυρο είναι η Ευρασία… Μακροπρόθεσμα η παγκόσμια πολιτική θα ευνοεί υποχρεωτικά όλο και λιγότερο τη συγκέντρωση της ηγεμονικής δύναμης στα χέρια ενός μόνο κράτους. Επομένως η Αμερική δεν είναι μόνο η πρώτη καθώς και η μοναδική πραγματικά παγκόσμια υπερδύναμη, αλλά πιθανόν είναι και η τελευταία»[2].

Στην αστική κοινωνιολογία και φιλοσοφία είναι ιδιαίτερα διαδεδομένες αντιδραστικές και απάνθρωπες αντιλήψεις που εξηγούν και τελικά δικαιολογούν τον πόλεμο και τη βία σε βάρος των λαών, αποδίδοντάς τον στην ανθρώπινη φύση, σύμφωνα με την οποία, ισχυρίζονται, «ο άνθρωπος είναι λύκος για τον άνθρωπο».

Καλλιεργούν τον εθνικισμό και το μίσος, υποδαυλίζουν τεχνητές φυλετικές και θρησκευτικές διαφορές, και επιδιώκουν να πείσουν τους λαούς ότι ο πόλεμος είναι κάτι φυσικό και αναπόφευκτο. Σε αυτή τη γραμμή κινείται για να μας πείσει ο πολυδιαφημισμένος Σάμιουελ Χάντινγκτον: «Οι πολιτισμοί αποτελούν τις ύστατες ανθρώπινες φυλές, και η διαπάλη των πολιτισμών είναι μία φυλετική σύγκρουση σε παγκόσμια κλίμακα. Στον κόσμο που αναδύεται τα κράτη και οι ομάδες, δύο διαφορετικών πολιτισμών, είναι πιθανό να δημιουργήσουν περιορισμένες, ειδικές, τακτικές σχέσεις και συνασπισμούς, για να προωθήσουν τα συμφέροντά τους έναντι των οντοτήτων ενός τρίτου πολιτισμού ή και για άλλους λόγους. Παρ’ όλα αυτά οι σχέσεις μεταξύ ομάδων από διαφορετικούς πολιτισμούς, δεν θα γίνουν σχεδόν ποτέ στενές, θα είναι συνήθως ψυχρές αν όχι εχθρικές»[3].

Οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και η Ευρωπαϊκή Ενωση αναγορεύουν τον εαυτό τους σε παγκόσμιους εισαγγελείς και στέλνουν βομβαρδιστικά και δυνάμεις ταχείας επέμβασης, όπως έκαναν στο Ιράκ, στη Γιουγκοσλαβία και σήμερα στο Αφγανιστάν, για να επιβάλλουν το «διεθνές δίκαιο», δηλαδή το δικό τους δίκαιο. Αυτό που δεκάδες φορές επιχείρησαν τον αιώνα που πέρασε να επιβάλουν σε λαούς και κινήματα που αγωνίζονταν για την ανεξαρτησία τους, για το σοσιαλισμό. Οπως το 1918 όταν οι δυνάμεις της Αντάντ, και με τη συμμετοχή της Ελλάδας, επεδίωξαν να «στραγγαλίσουν» στη γέννησή του το πρώτο σοσιαλιστικό κράτος του κόσμου, τη Σοβιετική Ενωση. Οπως το Δεκέμβρη του ’44 στη δική μας χώρα έπραξαν οι Αγγλοι ιμπεριαλιστές εισβάλλοντας στην Αθήνα για να χτυπήσουν το ΕΑΜ και το ΚΚΕ. Οπως και το 1961 στη Κούβα όταν χιλιάδες αμερικάνοι μισθοφόροι και Κουβανοί αντεπαναστάτες εισέβαλαν στον Κόλπο των Χοίρων για να ανατρέψουν τη λαϊκή εξουσία. Οπως και στην Κορέα, στην Ινδονησία, στο Βιετνάμ, στη Χιλή, στην Κύπρο και σε δεκάδες άλλες χώρες του πλανήτη, επρόκειτο για την κατάπνιξη των λαϊκών κινημάτων, για την εξασφάλιση αγορών και σφαιρών επιρροής, για την υπονόμευση του σοσιαλιστικού συστήματος και τη διαιώνιση της καπιταλιστικής κυριαρχίας.

Το ΚΚΕ με ανακοίνωσή του στις 15.9.2001 για το τρομοκρατικό πλήγμα που εκδηλώθηκε στις ΗΠΑ αποσαφηνίζοντας την επιθετικότητα του ιμπεριαλισμού τονίζει: «Το κύριο ζήτημα που πρέπει να συγκεντρώσει την προσοχή του ελληνικού λαού είναι η απόφαση των ΗΠΑ να κηρύξουν κατάσταση πολέμου, με στόχο ένα σημαντικό αριθμό χωρών και λαϊκών κινημάτων. Ο κίνδυνος είναι ακόμα μεγαλύτερος, καθώς πρέπει να παρθούν υπόψη μια σειρά παράγοντες που συνυπάρχουν, όπως: Η κρίση αγκαλιάζει συγχρονισμένα και τα τρία κέντρα του ιμπεριαλισμού, τις ΗΠΑ, την Ευρώπη, την Ιαπωνία. Οι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί έχουν οξυνθεί και οι ΗΠΑ ενδιαφέρονται να ενισχύσουν τη θέση τους ως παγκόσμιου χωροφύλακα, ενώ η ΕΕ διεκδικεί ένα ανάλογο ευρύτερο ρόλο σε διεθνές επίπεδο, πέρα από το ρόλο του χωροφύλακα που κατέχει στη γηραιά ήπειρο»[4].

ΤΑΞΙΚΗ ΠΑΛΗ ΚΑΙ ΒΙΑ

Το κράτος και η βία του στη μακρόχρονη ιστορία των ταξικών κοινωνιών, πάντοτε ορθώνανε την απειλή της φυσικής εξόντωσης στις καταπιεζόμενες τάξεις που αγωνίζονταν για την ελευθερία τους. Ο μυθικός Προμηθέας, αλυσόδετος στα χέρια των τεράτων υπηρετών του Δία, του κράτους και της βίας, οδηγείται στο βράχο του μαρτυρίου του, γιατί τόλμησε να κλέψει από τον Ολυμπο τη φωτιά και να τη χαρίσει στους ανθρώπους. Σχετικά με τα λόγια του Προμηθέα στο Δία: «Να σου πω την αλήθεια, εγώ όλους τους θεούς τους μισώ» και την απάντηση που δίνει στον Ερμή: «... Εγώ δεν αλλάζω το μαρτύριο μου με μια ζωή σκλάβου. Κάλλιο στο βράχο αλυσόδετος, παρά δούλος πιστός του τύραννου Δία». Ο Μαρξ είπε: «Ο Προμηθέας είναι ο πιο ευγενικός και άγιος μάρτυρας του φιλοσοφικού ημερολογίου»[5].

Το κράτος δεν υπήρχε πάντα στην ιστορία του ανθρώπου, αλλά εμφανίστηκε όταν ο καταμερισμός της εργασίας και η ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής διέσπασαν την πρωτόγονη κοινωνία των γενών σε τάξεις. Για το μαρξισμό η δημιουργία των τάξεων γέννησε το κράτος σαν μηχανισμό κυριαρχίας και επιβολής των εκμεταλλευτών στους εκμεταλλευόμενους, η αδικία και η εκμετάλλευση της εργασίας γέννησαν τη βία σαν μέθοδο επιβολής της θέλησης της άρχουσας τάξης.

Η βία σαν υλική δύναμη της κρατικής εξουσίας των καπιταλιστών ορθώνεται απειλητικά στον αγώνα της εργατικής τάξης για να αποτινάξει τα δεσμά της καταπίεσης. Το κράτος και η αστική δημοκρατία μαζί με τις μορφές της, δεν είναι τίποτε άλλο παρά η δικτατορία της αστικής τάξης που με τη βία, πότε καλυμμένη και πότε ανοικτή επιβάλλει την κυριαρχία του συστήματος. Στην εποχή του ιμπεριαλισμού, το κεφάλαιο και το κράτος του περνάνε την αντίδραση σε όλες τις πλευρές της κοινωνίας, η αστική τάξη υπερφαλαγγίζει τις τυπικές δημοκρατικές μεθόδους και επιβάλλει συχνά βίαιες στρατιωτικές - φασιστικές δικτατορίες.

Στον τομέα της ιδεολογίας, η αστική τάξη μαζί με την κοινωνική δημαγωγία, καλλιεργεί την απροκάλυπτη εξύμνηση της βίας σαν νόμιμο δικαίωμα αποκλειστικά της κρατικής πολιτικής για να εξασφαλίσει την «ασφάλεια» των πολιτών και τα «συμφέροντα των εθνών».

Οι κομμουνιστές δεν είναι θιασώτες της βίας και του πολέμου. Ο μαρξισμός - λενινισμός απορρίπτει τις θεωρίες που αποδίδουν στη βία καθοριστικό ρόλο στην ιστορία[6]. Ταυτόχρονα, όμως, δεν αρνιέται καθόλου το ρόλο της βίας στον ένα ή στον άλλο μηχανισμό πραγματοποίησης της ιστορικής αναγκαιότητας, γιατί όπως έγραφε ο Μαρξ, αναφερόμενος στο προτσές της μετατροπής του φεουδαρχικού τρόπου παραγωγής σε κεφαλαιοκρατικό που επιταχύνθηκε με την κρατική βία: «Η βία είναι η μαμή κάθε παλιάς κοινωνίας όταν αυτή εγκυμονεί τη νέα. Η ίδια η βία είναι οικονομική δύναμη»[7]. Οι κομμουνιστές είναι αντίθετοι και πολέμιοι κάθε μορφής ατομικής «τρομοκρατίας» και τυχοδιωκτισμού, υπερασπίζονται όμως το δικαίωμα της εργατικής τάξης και του λαού να χρησιμοποιήσουν κάθε μορφή πάλης για να καμφθεί η εκδήλωση κρατικής βίας που στρέφεται ενάντια στο λαϊκό κίνημα.

Ο Λένιν στην αντιπαράθεσή του με τους οπαδούς της ατομικής τρομοκρατίας

δήλωνε ότι: «Η σοσιαλδημοκρατία θα συνιστά πάντα την αποφυγή του τυχοδιωκτισμού και θα ξεσκεπάζει αλύπητα τις αυταπάτες που καταλήγουν αναπόφευκτα στην πλήρη απογοήτευση. Πρέπει να θυμούμαστε ότι το επαναστατικό κόμμα τότε μονάχα είναι άξιο του ονόματός του, όταν καθοδηγεί στην πράξη το κίνημα της επαναστατικής τάξης. Πρέπει να θυμούμαστε πως κάθε λαϊκό κίνημα παρουσιάζει ατελείωτη ποικιλία μορφών, επεξεργαζόμενο συνεχώς νέες, απορρίπτοντας τις παλιές, τροποποιώντας είτε συνδυάζοντας παλιές και νέες μορφές. Και χρέος μας είναι να παίρνουμε ενεργό μέρος σ’ αυτό το προτσές της επεξεργασίας των μεθόδων και των μέσων πάλης»[8].

Η ιστορία των κοινωνιών, είναι η ιστορία της πάλης των τάξεων, που πραγματοποιείται με άλματα τη στιγμή της κορύφωσης της πάλης όταν εκδηλώνεται η κοινωνική επανάσταση. Τότε ακριβώς το κράτος των εκμεταλλευτών, σαν υλική δύναμη που ενσαρκώνει τη θέλησή τους, με τη βία στρέφει όλη τη δύναμή του για να τσακίσει τις επαναστατικές δυνάμεις. Το επαναστατικό κίνημα σ’ αυτή την τεράστια δύναμη καταστολής και κατάπνιξης είναι υποχρεωμένο να απαντήσει με τη δική του δύναμη αντίστασης και απελευθέρωσης.

Η ιστορία έχει δείξει ότι καμιά κοινωνική επανάσταση δεν πραγματοποιείται δίχως μαζική πολιτική δράση, δίχως άσκηση επαναστατικής βίας, ακόμη και ένοπλης λαϊκής πάλης όταν το κράτος των εκμεταλλευτών στρέφει όλους τους μηχανισμούς του, ιδεολογικούς, πολιτικούς και στρατιωτικούς για την καταστολή της θέλησης του λαού. Ο βαθμός και οι μορφές της βίας όμως πάντα καθορίζονται κυρίως από το βαθμό και τις μορφές επίθεσης των κυρίαρχων τάξεων.

Η πάλη της εργατικής τάξης και του λαού ενάντια στην πολιτική κυριαρχία των μονοπωλίων, για να στεφθεί με επιτυχία πρέπει να θέσει το ζήτημα της εξουσίας που είναι και η καρδιά της πολιτικής πάλης. Οι καπιταλιστές γνωρίζουν πολύ καλά ότι πολιτική που δε θίγει την κρατική τους εξουσία, κινείται στα όρια του συστήματος, δεν μπορεί να τους ανατρέψει. Δεν αρκεί η αποδοχή της πάλη των τάξεων, αλλά χρειάζεται αγώνας για την τελική της κατάληξη που είναι η δικτατορία του προλεταριάτου. Η ανατροπή της πολιτικής εξουσίας των μονοπωλίων απαιτεί μια νέα εξουσία που σαν κρατική εξουσία εμπεριέχει τη βία, όμως εδώ πρόκειται για βία της πλειοψηφίας του λαού σε βάρος της μειοψηφίας των εκμεταλλευτών που δεν αποδέχονται, όπως έχει δείξει η ιστορία, την ήττα τους και επιχειρούν να παλινορθώσουν το εκμεταλλευτικό καθεστώς. Η κύρια λειτουργία της λαϊκής εξουσίας είναι η δημιουργική, η κοινωνικοποίηση των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής, η ανάπτυξη της κοινωνίας με κεντρικό σχεδιασμό, χωρίς εκμετάλλευση αλλά με γνώμονα τις ανάγκες της εργατικής τάξης, του λαού και με την ολόπλευρη συμμετοχή τους.

Χωρίς επαναστατική βία, έλεγε ο Λένιν για την Οκτωβριανή Επανάσταση, το προλεταριάτο δεν μπορούσε να νικήσει. Αποτελούσε όμως απαραίτητη και δικαιολογημένη μέθοδο σε ορισμένες μόνο στιγμές της, μόνο όταν υπήρχαν ορισμένες και ειδικές συνθήκες, «...ενώ η οργάνωση των προλεταριακών μαζών, η οργάνωση των εργαζομένων ήταν και παραμένει η πολύ πιο βαθιά, μόνιμη ιδιότητα αυτής της επανάστασης και όρος της νίκης της ... η πιο βαθιά πηγή των νικών της»[9].

Το Πρόγραμμα του ΚΚΕ αναδεικνύει σαν ένα ποιοτικό γνώρισμα για το ρόλο και την προοπτική του αντιιμπεριαλιστικού, αντιμονοπωλιακού δημοκρατικού μετώπου πάλης σε μια ανοδική πορεία ανάπτυξης - που φυσικά προϋποθέτει και ανάλογες αντικειμενικές εξελίξεις - τη συμμετοχή των μαζών: «Στην πορεία της πάλης και στο βαθμό που βαθαίνει ο αντικαπιταλιστικός χαρακτήρας, αποκτά τα χαρακτηριστικά ενός επαναστατικού λαϊκού μετώπου, οργανωμένου από τα κάτω και από τα πάνω, ικανού να συσπειρώνει στη δράση όλο και ευρύτερες λαϊκές μάζες.

Αποκτά ποιοτικά γνωρίσματα ανώτερα από τα μαζικά κινήματα και τις οργανώσεις τους. Τα όργανα αυτού του Μετώπου είναι τα επιτελεία του αγώνα σε κάθε επίπεδο, οργανωτές, καθοδηγητές σκληρών ταξικών συγκρούσεων. Δεν περιορίζονται στην άσκηση πίεσης και ελέγχου πάνω στο αστικό κράτος και στους άλλους αστικούς θεσμούς.

Κινητοποιούν το λαό, ώστε να ματαιώνει αντιλαϊκές επιλογές, να μην πειθαρχεί στους επάνω. Διαμορφώνουν μέσα στην πάλη νέους λαϊκούς θεσμούς, σε σύγκρουση με τους αστικούς θεσμούς που νομιμοποιούν τη δικτατορία των μονοπωλίων. Διαπαιδαγωγούν και προετοιμάζουν το λαό να αξιοποιεί όλες τις μορφές της πάλης και να είναι σε θέση να τις εναλλάσσει γρήγορα και ανάλογα με τις εξελίξεις. Τα καθοδηγητικά όργανα του αντιιμπεριαλιστικού, αντιμονοπωλιακού λαϊκού μετώπου, οι λαογέννητοι θεσμοί που εμφανίζονται στη διάρκεια της αναμέτρησης και των ταξικών αγώνων αποτελούν τα έμβρυα της νέας πολιτικής εξουσίας της εργατικής τάξης και των συμμάχων της»[10].

Ο ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ

Οι πόλεμοι είναι από τα πιο περίπλοκα και αντιφατικά φαινόμενα της κοινωνικής ζωής. Διαδραματίζονται σε όλη την ιστορία της ταξικής κοινωνίας και ασκούν τεράστια επίδραση στη ζωή των λαών και των κρατών, επιβραδύνοντας ή επιταχύνοντας την πορεία της κοινωνικής εξέλιξης. Σε αντίθεση με τις αστικές θεωρίες περί πολέμου και βίας ο Μαρξ, ο Ενγκελς και ο Λένιν έδειξαν ότι αποτελούν κοινωνικο-ιστορικό φαινόμενο που παίρνει συστηματική μορφή σε μια ορισμένη βαθμίδα ανάπτυξης της ανθρώπινης κοινωνίας, ότι η βία και ο πόλεμος είναι συνυφασμένοι με την ιστορική εξέλιξη του τρόπου παραγωγής και την ταξική διάρθρωση της κοινωνίας. Ακριβώς η γέννηση της ατομικής ιδιοκτησίας, των τάξεων και του κράτους οδήγησε στην εμφάνιση και «ιδιαίτερων αποσπασμάτων από ένοπλους ανθρώπους», δηλαδή στρατού, αστυνομίας κλπ. Ο πόλεμος γίνεται πλέον τακτική λειτουργία των κρατών που αντιπροσωπεύουν τα συμφέροντα των καταπιεστών, μέσο για την πολιτική στερέωση και την επέκταση της κυριαρχίας τους, πηγή καταλήστευσης άλλων λαών.

Οι κυρίαρχες τάξεις και οι κυβερνήσεις τους πραγματοποιούν τους ταξικούς τους σκοπούς, την πολιτική τους, με τα πιο διαφορετικά μέσα - οικονομικά, ιδεολογικά, διπλωματικά κλπ. Αν αυτά τα μέσα δεν οδηγήσουν στους σκοπούς που έχουν βάλει, τότε οι κυρίαρχες τάξεις και κράτη καταφεύγουν στην ανοικτή, βίαιη ένοπλη μορφή αγώνα, στον πόλεμο μεταξύ των κρατών αλλά και στον εμφύλιο.

Σε αυτό το σημείο δεν πρέπει να μας διαφεύγει το γεγονός ότι ο πόλεμος σαν υπέρτατη μορφή βίας δεν πηγάζει από τις εξωτερικές αντιθέσεις ενός κοινωνικο-οικονομικού σχηματισμού αλλά από τις εσωτερικές του και κυρίως από την αντίθεση παραγωγικών δυνάμεων, σχέσεων παραγωγής που στο πλαίσιο κάθε ταξικής κοινωνίας εκδηλώνεται σαν πάλη των τάξεων και είναι η κινητήρια δύναμη της.

Αν δεν εξετάσει κανείς την ουσία του πολέμου και περιοριστεί στα εξωτερικά ιδεολογικά του καλύμματα, δε θα μπορέσει να αναδείξει την ουσία της πολιτικής που οδηγεί στον πόλεμο και επομένως στο χαρακτήρα του, αν είναι στην κατεύθυνση της κοινωνικής προόδου ή της αντίδρασης.

Πολύ ορθά ο Λένιν την περίοδο του Α΄ παγκοσμίου πολέμου διαχώρισε τη στάση των μπολσεβίκων από την αντίστοιχη των αστών πασιφιστών και των αναρχικών. Στη μπροσούρα «Σοσιαλισμός και πόλεμος» υπογραμμίζει ότι: «Από τους πρώτους διαφέρουμε γιατί καταλαβαίνουμε την αναπόφευκτη σύνδεση που υπάρχει ανάμεσα στους πολέμους και την πάλη των τάξεων στο εσωτερικό μιας χώρας, γιατί καταλαβαίνουμε ότι είναι αδύνατο να εξαλειφθούν οι πόλεμοι χωρίς την εξάλειψη των τάξεων και τη δημιουργία του σοσιαλισμού, καθώς και γιατί αναγνωρίζουμε στο ακέραιο ότι είναι δικαιολογημένοι, προοδευτικοί και αναγκαίοι οι εμφύλιοι πόλεμοι, δηλαδή οι πόλεμοι της καταπιεζόμενης τάξης ενάντια στην καταπιέζουσα τάξη, οι πόλεμοι των δούλων ενάντια στους δουλοχτήτες, των δουλοπάροικων αγροτών ενάντια στους τσιφλικάδες, των μισθωτών εργατών ενάντια στην αστική τάξη»[11].

Οι αστοί έντεχνα αποκρύπτουν τον ταξικό χαρακτήρα των κοινωνιών και των πολεμικών αναμετρήσεων, όπως κάνει και ο καθηγητής Στρατιωτικής Ιστορίας Τζον Κήγκαν στο βιβλίο του η «Η ιστορία του Πολέμου»: «Η γραπτή ιστορία του κόσμου είναι εν πολλοίς η ιστορία του πολέμου γιατί τα κράτη στα οποία ζούμε, σε μεγάλο βαθμό είναι αποτέλεσμα κατακτήσεων πολιτικής διαμάχης ή αγώνα για την ανεξαρτησία. Οι μεγάλοι πολιτικοί άνδρες της γραπτής ιστορίας ήταν γενικώς βίαιοι άνδρες, γιατί, εάν δεν ήταν οι ίδιοι πολεμιστές -αν κι οι περισσότεροι ήταν- κατανοούσαν τη χρήση της βίας και δεν απέφευγαν να τη χρησιμοποιήσουν για να επιτύχουν τους στόχους τους»[12].

Παρουσιάζουν την ιστορία της ανθρωπότητας και των πολέμων της σαν δημιούργημα των «μεγάλων ανδρών», που συνέλαβαν και εφάρμοσαν «μεγαλόπνοα σχέδια», διοργάνωσαν «πολιτιστικές και θρησκευτικές εκστρατείες». Σαν αυτές των σταυροφοριών για να «απελευθερώσουν» τους Αγιους Τόπους από τους άπιστους, στο αίμα των οποίων κολύμπαγαν οι πανοπλίες και τα άλογα των ιπποτών, όπως καυχιόταν σε γράμμα του προς τον Πάπα ο απεσταλμένος του. Οπως με την ανακάλυψη της Αμερικής, όταν οι Ισπανοί κονκισταδόρες (κατακτητές) εξόντωσαν με τα όπλα και τις αρρώστιες δεκάδες εκατομμύρια ιθαγενών, γιατί οι «απολίτιστοι ειδωλολάτρες» ιθαγενείς του βασιλιά Μοντεζούμα, μη γνωρίζοντας τι είναι ατομική ιδιοκτησία της γης, αδυνατούσαν να πουλήσουν τις εύφορες και χρυσοφόρες περιοχές τους στους «πολιτισμένους» ιππότες της φεουδαρχικής Ευρώπης. Για τους αστούς ιστορικούς ο Σπάρτακος είναι ένας ακόμη «μέγας» ηγέτης δίπλα στον «Μέγα Αλέξανδρο», τον «Μέγα Ναπολέοντα». Μόνο που ο δικός του πόλεμος ήταν ο «δίκαιος» πόλεμος των δούλων της Αρχαίας Ρώμης ενάντια στην ηγετική δύναμη της εποχής, για να κερδίσουν την ελευθερία τους ενάντια στην τάξη των δουλοκτητών. Η Ιωάννα της Λωραίνης εκτός από «αγία» που την ανακήρυξε ο Πάπας τον 20ό αιώνα, ήταν μια χωριατοπούλα που στη διάρκεια του εκατονταετή πολέμου (1337-1453) μεταξύ Αγγλίας και Γαλλίας για την κυριαρχία στη Φλάνδρα και την Γουνιέννη, ηγήθηκε των αγροτών και του στρατού ενάντια στους Αγγλους κατακτητές αλλά και στους Γάλλους συνεργάτες τους, τους φεουδάρχες της Βουργουνδίας, που τελικά τη συνέλαβαν, τη δίκασαν και την παρέδωσαν στους άγγλους. Είναι η εποχή του ξεσηκωμού των αγροτών στην Ευρώπη, που στην ιστορία έμεινε γνωστός με την ονομασία «πόλεμος των χωρικών» και στη Γαλλία σαν «ζακερί» από το παρατσούκλι «Ζακ ο αφελής» που έδωσαν οι Γάλλοι αριστοκράτες στους αγρότες που ξεσηκώθηκαν ενάντια στους φεουδάρχες δυνάστες και στους Αγγλους κατακτητές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα στη σύγχρονη εποχή «δίκαιου» πολέμου είναι ο Μεγάλος Πατριωτικός αντιφασιστικός αγώνας της Σοβιετικής Ενωσης στη διάρκεια του Β΄ παγκοσμίου πολέμου, ενάντια στην ιμπεριαλιστική-φασιστική Γερμανία. Ο δεκαετής αντιφασιστικός εθνικο-απελευθερωτικός και αντιιμπεριαλιστικός πόλεμος του ελληνικού λαού κατά τη δεκαετία 1940-1950.

Στην εποχή του ιμπεριαλισμού και ειδικά σήμερα βλέπουμε τα μονοπώλια και τις κυβερνήσεις τους να μη διστάζουν μπροστά σε κανένα έγκλημα για να επιβάλλουν την κυριαρχία τους. Το ζήτημα όμως που πρέπει να απασχολήσει τους λαούς είναι ότι το κεφάλαιο ψάχνει για συνεργούς, συνενόχους στα εγκλήματά του. Με χιλιάδες τρόπους προσπαθεί να τους εξαπατήσει και σε αυτή την προσπάθεια τα επιτελεία του «σκαρφίζονται» ακόμη και τις πιο απίθανες θεωρίες.

Τον «κοινωνικό δαρβινισμό» και τις θεωρίες του Μάλθους για την αναγκαιότητα του πολέμου σαν μέσο μείωσης του πληθυσμού, τον αντικομμουνισμό, την ταύτιση «κομμουνισμού» με την «αναρχία» και την «τρομοκρατία», την προβολή του κινδύνου από τον «ισλαμικό φονταμενταλισμό», τις επιστημονικοφανείς αλλά βαθιά μυστικιστικές και αντιδραστικές θεωρίες για το ρόλο των γονιδίων στη βίαιη και εγκληματική συμπεριφορά του ανθρώπου, το διαχωρισμό των ανθρώπων σε «ράτσες», σε «ανώτερους» και «κατώτερους πολιτισμούς».

Αντιπροσωπευτικό σύγχρονο δείγμα αυτών των αντιλήψεων είναι οι θέσεις του Σάμιουελ Χάντινγκτον: «Η υπόθεσή μου είναι ότι η θεμελιώδης πηγή αντιπαραθέσεων σε αυτό τον καινούργιο κόσμο δε θα είναι πρωταρχικά ούτε ιδεολογική, ούτε οικονομική. Οι μεγάλες διαιρέσεις ανάμεσα στην ανθρωπότητα και η κυρίαρχη πηγή αντιπαραθέσεων θα είναι πολιτισμική. Τα έθνη-κράτη θα παραμείνουν οι πιο ισχυροί παράγοντες στις παγκόσμιες υποθέσεις, αλλά οι κύριες διαμάχες στην παγκόσμια πολιτική θα λάβουν χώρα ανάμεσα σε έθνη και ομάδες διαφορετικών πολιτισμών. Η σύγκρουση πολιτισμών θα κυριαρχήσει στην παγκόσμια πολιτική σκηνή. Οι ασαφείς συνοριακές γραμμές μεταξύ πολιτισμών θα είναι τα πολεμικά μέτωπα του μέλλοντος.

Η διαμάχη μεταξύ πολιτισμών θα αποτελέσει την τελευταία φάση στην εξέλιξη των αντιπαραθέσεων στο σύγχρονο κόσμο»[13].

Τίποτα το καινούργιο δεν υπάρχει σε αυτές τις θεωρίες. Είναι οι γνωστές συνταγές που ανά τους αιώνες χρησιμοποιούν οι σφαγείς των λαών. Η πάλη ενάντια στο σύγχρονο πόλεμο δεν μπορεί παρά να συνδέεται με την πάλη ενάντια στην αιτία που τον δημιουργεί και επομένως ο αγώνας αυτός να βαθαίνει τα αντιιμπεριαλιστικά αντιμονοπωλιακά του χαρακτηριστικά.

Το εργατικό κίνημα, λοιπόν, για να τοποθετηθεί απέναντι σε έναν πόλεμο πρέπει να εξετάσει το χαρακτήρα του από τη σκοπιά των καταπιεζόμενων μαζών, των συμφερόντων τους για κοινωνική απελευθέρωση.

Φανταστείτε όμως ότι ένας δουλοκτήτης που έχει 100 δούλους πολεμάει με ένα δουλοκτήτη που έχει 200 δούλους για ένα πιο «δίκαιο» ξαναμοίρασμα των δούλων. Είναι φανερό ότι η χρησιμοποίηση σε μια τέτια περίπτωση της έννοιας «αμυντικός» πόλεμος ή «υπεράσπιση της πατρίδας» θα ήταν πλαστογραφία της ιστορίας, στην πράξη θα σήμαινε καθαρή εξαπάτηση του απλού λαού, του μικροαστού, του αμόρφωτου ανθρώπου από τους επιτήδειους δουλοκτήτες. Ετσι ακριβώς εξαπατά τους λαούς η σημερινή, η ιμπεριαλιστική αστική τάξη με την «εθνική» ιδεολογία και με την έννοια της υπεράσπισης της πατρίδας στο σημερινό πόλεμο, που γίνεται ανάμεσα σε δουλοκτήτες για την εδραίωση και το δυνάμωμα της δουλείας»[14]. Σε αυτό το απόσπασμα από τη μπροσούρα του Λένιν «Σοσιαλισμός και πόλεμος» χαράζεται και η τακτική του κομμουνιστικού κινήματος στην περίοδο του Α΄ παγκοσμίου πολέμου.

Αλλά και σήμερα πόσο επίκαιρες παραμένουν αυτές οι θέσεις. Αραγε ποιά «εθνικά συμφέροντα» υπερασπίζονται οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις που βρίσκονται στις χώρες της Βαλκανικής, στο Αφγανιστάν, εκείνες που θα συμμετάσχουν στο σώμα 60.000 ανδρών που θα αποτελέσει τη δύναμη «ταχείας αντίδρασης» της Ευρωπαϊκής Ενωσης; Μα είναι τα ίδια με εκείνα που επιβάλλουν την πολιτική της καταστολής των εργατικών αγώνων, την πολιτική των «μαθητοδικείων» και των «αγροτοδικείων», την πολιτική του «τρομονόμου» και της περιστολής των δημοκρατικών και πολιτικών ελευθεριών, την πολιτική που «εκπυρσοκροτεί» στα κεφάλια των τσιγγάνων και των Αλβανών μεταναστών, την πολιτική που νηολογεί «γαλέρες» γεμάτες χιλιάδες μετανάστες από την Ασία με δρομολόγιο τα σύγχρονα σκλαβοπάζαρα της «πολιτισμένης» Ευρώπης. Πρόκειται για τα συμφέροντα του κεφαλαίου, των μονοπωλίων μεταμφιεσμένα σε «εθνικό συμφέρον».

Ετσι η πάλη ενάντια στον πόλεμο, στις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις, στην περιστολή των δημοκρατικών ελευθεριών αποτελούν πλευρές του αγώνα κατά των μονοπωλίων, του ιμπεριαλισμού στην προοπτική του σοσιαλισμού, σε εθνικό και διεθνικό επίπεδο.

---

Ο Αποστόλης Παππάς είναι μέλος της Ιδεολογικής Επιτροπής της Κομματικής Οργάνωσης Αθήνας του ΚΚΕ.

[1] Καρλ Βον Κλάουζεβιτς: «Περί του πολέμου», εκδ. «Βάνιας», σελ. 31, 52-53.

[2] Ζμπίγκνιου Μπρζεζίνσκι: «Η μεγάλη σκακιέρα», εκδ. «Νέα Σύνορα - Α. Α. Λιβάνη», σελ. 62, 360.

[3] Σάμιουελ Π. Χάντινγκτον: «Η σύγκρουση των πολιτισμών και ο ανασχηματισμός της παγκόσμιας τάξης», TERZO BOOKS.

[4] Ανακοίνωση της ΚΕ του ΚΚΕ: «Για τη νέα κατάσταση που διαμορφώνεται ύστερα από το τρομοκρατικό πλήγμα που εκδηλώθηκε στις ΗΠΑ», Κομμουνιστική Επιθεώρηση, Νο 5, 2001, σελ. 10.

[5] Ν. Κουν: «Μύθοι και θρύλοι της Αρχαίας Ελλάδας», σελ. 130-131.

[6] Φ. Ενγκελς: «ΑντιΝτύρινγκ», μέρος δεύτερο, «Θεωρία της βίας», κεφ. II, III, IV, «Ο ρόλος της βίας στην Ιστορία», κεφ. V, σελ. 202-306, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή». Αθήνα 2001.

[7] Κ. Μάρξ: «Το Κεφάλαιο», εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», τ. 1, σελ. 776.

[8] Β. Ι. Λένιν: «Επαναστατικός τυχοδιωκτισμός». Απαντα, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», τ. 6, σελ. 386.

[9] Β. Ι. Λένιν: «Λόγος στη μνήμη του Γ. Μ. Σβερντλόφ» στην έκτακτη συνεδρίαση της ΠΚΕΕ, 18 του Μάρτη 1919. Απαντα, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», τ. 38, σελ. 74.

[10] «Πρόγραμμα του ΚΚΕ», εκδόσεις ΚΕ του ΚΚΕ, 1996, σελ. 30-31.

[11] Β. Ι. Λένιν: «Για τους δίκαιους και άδικους πολέμους», εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 31.

[12] Τζον Κήγκαν: «Η Ιστορία του Πολέμου», εκδ. «Νέα Σύνορα - Α. Α. Λιβάνη», σελ. 637.

[13] «Η σύγκρουση Ανατολής - Δύσης και η πρόκληση Χάντιγκτον», «Εναλλακτικές Εκδόσεις», σελ. 30.

[14] Β. Ι. Λένιν: «Για τους δίκαιους και άδικους πολέμους», εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 33.

απο την Κομεπ