ΜΗΤΣΟΣ ΠΑΠΑΡΗΓΑΣ Ο δολοφονημένος ηγέτης της εργατικής τάξης

ΜΗΤΣΟΣ ΠΑΠΑΡΗΓΑΣ

Ο δολοφονημένος ηγέτης της εργατικής τάξης

Ήταν 22 Φλεβάρη του 1949, όταν ανακοινώθηκε από την Ασφάλεια Αθηνών πως ο ηγέτης του

συνδικαλιστικού κινήματος, ο γενικός γραμματέας της ΓΣΕΕ Μήτσος Παπαρήγας,

«αυτοκτόνησε» στο κελί του, με τη ζώνη της πιτζάμας του. Κανένας δεν το πίστεψε. Οι

σκηνοθετημένες αυτοκτονίες ήταν κλασική μέθοδος της Ασφάλειας για την εξόντωση των

λαϊκών αγωνιστών, ιδιαίτερα στις συνθήκες του εμφυλίου πολέμου.

Το ΚΚΕ αποκαλύπτει τη δολοφονία

Η εργατική τάξη και η πολιτική της πρωτοπορία, το ΚΚΕ γνώριζαν ότι αγωνιστές όπως ο

Παπαρήγας, με ήθος, ιδανικά και αγωνιστική στάση ζωής, δεν τα διπλώνουν μπροστά στις

δυσκολίες, δεν το «βάζουν κάτω». Με άρθρο του Γ. Ιωαννίδη, μέλους του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ,

στο τεύχος Μαρτίου 1949 στο περιοδικό «Δημοκρατικός Στρατός», το ΚΚΕ ανέτρεψε τα περί

αυτοκτονίας και κατήγγειλε τη δολοφονία του λαϊκού ηγέτη δυο μέρες πριν τη δίκη του,

προκειμένου να μην μπορέσει ν’ ανασκευάσει τις κατηγορίες και να αποκαλύψει τους

κατηγόρους του.

Ποιος ήταν ο Μήτσος Παπαρήγας

Γεννήθηκε το 1896 στο Βόλο. Παιδί φτωχής πολύτεκνης οικογένειας, αναγκάστηκε να

σταματήσει το σχολείο στη 2η τάξη του σχολαρχείου και να γίνει σιδεράς στα 14. Μετείχε στα

«επιστρατικά» κίνημα που εξέφραζε τις αντιπολεμικές διαθέσεις των φαντάρων κι αργότερα

κατά τη θητεία του στο ναυτικό μοίραζε αντιπολεμικές - σοσιαλιστικές προκηρύξεις του ΣΕΚΕ.

Ο Μ. Παπαρήγας αφιερωμένος στα ιδανικά της εργατικής τάξης

Στο οργανωμένο μαζικό κίνημα μπαίνει το 1919, ως μέλος του Σωματείου Ξυλουργών Βόλου.

Το 1922, μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, οργανώνει το αντιπολεμικό κίνημα των παλαιών

πολεμιστών στη Μαγνησία και γίνεται γραμματέας του Συνδέσμου τους. Το 1924 εκλέγεται

γραμματέας του Σωματείου Μεταλλουργών Βόλου, το 1927 εκλέγεται γραμματέας του

Πανεργατικού Κέντρου της πόλης, το 1928 εκλέγεται στο πενταμελές γραφείο των εργατικών

οργανώσεων που αποκλείστηκαν από τη ΓΣΕΕ και το 1929, στο ιδρυτικό συνέδριο της

Ενωτικής ΓΣΕΕ, εκλέγεται στην Εκτελεστική Επιτροπή και στη Γραμματεία της. Μετά την

απελευθέρωση από τους Γερμανούς, εκλέχτηκε πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Βόλου και

στο 8ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ, το 1946, αναδείχτηκε γενικός γραμματέας.

Συνειδητός κι αλύγιστος κομμουνιστής

Στο ΚΚΕ ο Μήτσος Παπαρήγας οργανώθηκε τον Οκτώβρη του 1922. Στο 3ο συνέδριο το 1926,

εκλέχτηκε μέλος της ΚΕ και το Δεκέμβρη του 1928, μέλος του ΠΓ. Δούλεψε για το Κόμμα σε

πολλές περιοχές της χώρας, αλλά το μεγαλύτερο μέρος της δράσης του εξελίχθηκε στην

Αθήνα, τον Πειραιά και το Βόλο. Για την επαναστατική του δράση, κυνηγήθηκε άγρια. Το

1923, καταδικάστηκε σε δύο χρόνια φυλακή. Το 1927 στάλθηκε για έξι μήνες εξορία στην

Αμοργό. Την παραμονή της Πρωτομαγιάς του 1930, πιάστηκε, και κλείστηκε στο Ιτζεδίν. Μόλις

αποφυλακίστηκε, ξαναπιάστηκε με άλλα μέλη του ΠΓ της ΚΕ του Κόμματος και δικάστηκε σε

τριάμισι χρόνια φυλακή και δύο χρόνια εξορία. Κατάφερε, να δραπετεύσει στις 18 Απρίλη 1931

από τις φυλακές Συγγρού και καθοδηγούσε παράνομα το εργατικό κίνημα. Στις 10 Ιούλη του

1936, πιάστηκε και έμεινε στη φυλακή 8 χρόνια. Τρία χρόνια στην απομόνωση στις φυλακές

της Κέρκυρας, κατόπιν στην Κίμωλο και μετά στην Ακροναυπλία, όπου τον παρέδωσαν, μαζί με

άλλους κρατούμενους κομμουνιστές, στους κατακτητές. Το 1944 με τη βοήθεια του Κόμματος,

δραπέτευσε και δούλεψε στην Αθήνα και στο Βόλο, ως το Μάρτη του 1946.

Καταξιωμένος στο εργατικό κίνημα

Από το Μάρτη του 1946 εκλεγμένος ΓΓ της ΓΣΕΕ, ο Παπαρήγας έχει σημαντικό ρόλο στον

ταξικό προσανατολισμό και στην οργάνωση του εργατικού κινήματος. Γι’ αυτή του τη δράση

συλλαμβάνεται τον Ιούλη του 1947, και στέλνεται εξορία στην Ικαρία. Το Δεκέμβρη

δραπέτευσε αλλά τον ξανάπιασαν το καλοκαίρι του 1948, τον έκλεισαν στα μπουντρούμια της

Ασφάλειας, όπου και τον δολοφόνησαν στις 20 Φλεβάρη του 1949.

Φωτεινό παράδειγμα για την πάλη των εργαζομένων σήμερα

Η ζωή και η δράση του, είναι φωτεινό παράδειγμα, για όλους τους εργαζόμενους, για όλους

τους αγωνιστές. Για την αισιοδοξία, τη μαχητικότητα, την εφευρετικότητα, την αντοχή στις

απολύσεις και τις άλλες διώξεις που υπάρχουν ακόμη και σήμερα. Το εργατικό κίνημα

βρίσκεται σε προσωρινή υποχώρηση στις μέρες μας. Αποκτά λοιπόν, κρίσιµο χαρακτήρα η ίδια

η πορεία του κινήµατος, η ανάπτυξη των αγώνων, η πάλη για την ανασύνταξη του εργατικού

συνδικαλιστικού κινήµατος και η προώθηση της κοινωνικής συµµαχίας με τα άλλα εργαζόμενα

λαϊκά στρώματα του χωριού και της πόλης. Χρειάζεται να αλλάξουν οι συσχετισμοί. Ηγέτες της

εργατικής τάξης δεν μπορούν να είναι οι εργατοπατέρες των κοινωνικών διαλόγων του

εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού, παλιού και νέου. Τα ταξικά σωματεία και οι

εργαζόμενοι που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ δείχνουν το δρόμο. Οι εργαζόμενοι δεν πρέπει

ν΄αφήσουν τη μοιρολατρία και την αδράνεια να τους λυγίσουν. Πρέπει να συσπειρωθούν στα

ταξικά σωματεία και το ΠΑΜΕ. Υπάρχουν και σήμερα εστίες αντίστασης. Γίνονται στις μέρες μας

μεγαλειώδεις αγώνες, όπως ο ηρωικός αγώνας των χαλυβουργών. Εστίες αντίστασης και

αγώνες αναπτύσσονται και στο νησί μας, στους ξενοδοχοϋπάλληλους, στους οικοδόμους, στις

καθαρίστριες του Νοσοκομείου και αλλού. Οι αγώνες έχουν αποτελέσματα ακόμα κι όταν αυτά

δεν είναι ορατά. Το κυριότερο αποτέλεσμα των αγώνων είναι η οργάνωση της εργατικής τάξης

και η συνειδητοποίηση από όλο και μεγαλύτερο κομμάτι εργαζομένων της ανάγκης της ταξικής

πάλης για την ανατροπή του εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού συστήματος, που γεννά φτώχεια,

ανεργία, πολέμους και προσφυγιά. Το μέλλον της εργατικής τάξης δεν μπορεί παρά να

βρίσκεται στην πάλη για την Εργατική εξουσία και οικονομία, στην πάλη για το Σοσιαλισμό.

Σκέμπρη Τζένη (μέλος ΤΕ Κέρκυρας του ΚΚΕ) 

Φασίστες βρίζουν και απειλούν ηλικιωμένη στο Ωραιόκαστρο, ενώ αστυνομικός τη σπρώχνει για να φύγει

Μεμονωμένο περιστατικό θα ήταν, δε μπορεί…

Από το γραφικό Ωραιόκαστρο, που σήμερα διεκδικεί μεγάλο μερίδιο δημοσιότητας εξαιτίας του ξύλου που έφαγε φασίστας από αντιφασίστες, μας έρχεται άλλη μια σκηνή απείρου κάλους, όπου καμιά τριανταριά φασίστες, βρίζουν και απειλούν ηλικιωμένη γυναίκα.
Χαριτωμένη πινελιά, ο αστυνομικός, ο οποίος ανάμεσα σε τριάντα ανθρωποειδή και μια ηλικιωμένη γυναίκα, συμπεραίνει πως προστασίας χρήζουν τα φασιστοειδή και αρχίζει να σπρώχνει και να φωνάζει στη γυναίκα, προκειμένου να φύγει:

Μέτρα και εξαπάτηση

Μέτρα και εξαπάτηση

Παράλληλα με την αντιλαϊκή επίθεση, απογειώνεται η προσπάθεια της κυβέρνησης να εξαπατήσει το λαό, για να αποδεχτεί παλιά και νέα μέτρα. Σύμφωνα με το κυβερνητικό επιτελείο, οι παρεμβάσεις που καταλήχθηκαν στο προχτεσινό Γιούρογκρουπ σε αφορολόγητο και Ασφαλιστικό είναι «δημοσιονομικά ουδέτερες» και δεν θα επιβαρύνουν τα λαϊκά στρώματα, επειδή θα υπάρξει παράλληλη νομοθέτηση «αντισταθμιστικών» μέτρων. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απάτη.
Καταρχάς, από την όλη συζήτηση αποκρύπτεται το γεγονός ότι τις αμέσως επόμενες μέρες θα νομοθετηθούν από την κυβέρνηση μια σειρά από μέτρα άμεσης εφαρμογής, πρόσθετα σε αυτά που προέβλεπε η πρώτη «αξιολόγηση» και προαπαιτούμενα για την ολοκλήρωση της τωρινής διαπραγμάτευσης. Τα μέτρα αυτά αφορούν αντιλαϊκές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις σε τομείς όπως η Ενέργεια, η Υγεία, οι ιδιωτικοποιήσεις και η αγορά εργασίας, αναγκαίες από τη σκοπιά του κεφαλαίου για την τόνωση της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας του.
Σε ό,τι αφορά αυτά καθαυτά τα μέτρα για μετά το 2018, η απόφαση του Γιούρογκρουπ προβλέπει να νομοθετηθούν άμεσα η παραπέρα καρατόμηση του αφορολόγητου ορίου και η μείωση της κρατικής δαπάνης για το Ασφαλιστικό από 1/1/2019. Το ύψος και το εύρος αυτών των μέτρων θα καταληχθούν στις διαπραγματεύσεις με τα τεχνικά κλιμάκια, τα οποία από την ερχόμενη βδομάδα ξανάρχονται στην Ελλάδα. Δηλαδή, ο λογαριασμός που θα κληθεί να πληρώσει πάλι ο λαός, είναι ακόμα άγνωστος.
Αυτό είναι το ένα σκέλος της συμφωνίας, που προβλέπει ότι τα παραπάνω μέτρα θα εφαρμοστούν «βρέξει - χιονίσει» από 1/1/2019, αν και η μείωση του αφορολόγητου συζητιέται να ξεκινήσει νωρίτερα. Η κυβέρνηση, όμως, ισχυρίζεται ότι για κάθε ευρώ που θα χάνει η λαϊκή οικογένεια από την αύξηση των άμεσων φόρων και τη μείωση των συντάξεων, θα αναπληρώνεται με «αντισταθμιστικά» μέτρα όπως η μείωση του ΦΠΑ στα είδη λαϊκής κατανάλωσης, η μείωση του ΕΝΦΙΑ και άλλα.
Πέρα από το γεγονός ότι τέτοιες παρεμβάσεις δεν μπορούν να αντισταθμίσουν τις τεράστιες απώλειες που είχαν τα λαϊκά στρώματα όλα τα προηγούμενα χρόνια, ούτε καν τις συνέπειες των μέτρων που τώρα δρομολογούνται, η εφαρμογή τους είναι πέρα για πέρα «στον αέρα», καθώς προϋποθέτει να πιάνονται κάθε φορά οι δημοσιονομικοί στόχοι που θα συμφωνηθούν ανάμεσα στην κυβέρνηση και το κουαρτέτο για μετά το 2018, δηλαδή να πιαστούν οι στόχοι για τα πρωτογενή πλεονάσματα, πράγμα που σημαίνει να «στεγνώσει» κυριολεκτικά ο λαός!
Επίσης, η επιλογή των «αντισταθμιστικών» θα γίνεται σε συνεννόηση με τους «θεσμούς» και κατά προτίμηση θα αφορά «αναπτυξιακές» παρεμβάσεις, όπως οι μειώσεις στη φορολογία του κεφαλαίου και στις εργοδοτικές ασφαλιστικές εισφορές. Που σημαίνει ότι δίπλα στις περικοπές στις συντάξεις και την αύξηση των φόρων, θα προστίθενται φοροαπαλλαγές και εισφοροαπαλλαγές για το κεφάλαιο. Με την «αναπτυξιακή» λογική των «αντισταθμιστικών» μέτρων δεν διαφωνεί ούτε η κυβέρνηση, η οποία μάλιστα μιλάει για αναπροσανατολισμό της πολιτικής της προς αυτή την κατεύθυνση μετά το 2018.
Η παγίδα που στήνουν στο λαό με «τυράκι» τα «αντισταθμιστικά» βγάζει μάτι. Στην καλύτερη περίπτωση, τα λαϊκά στρώματα θα πρέπει να παρακαλάνε να αποδώσει η αντιλαϊκή πολιτική, για να εφαρμοστεί έστω και μια ελάχιστη (και πιθανότατα προσωρινή) μείωση του ΦΠΑ, ή του ΕΝΦΙΑ. Να γιατί χρειάζεται να δοθεί τώρα αποφασιστική και οργανωμένη απάντηση στα μέτρα και στην κοροϊδία της κυβέρνησης. Τα χτεσινά συλλαλητήρια δείχνουν το δρόμο και αποτελούν εφαλτήριο για πιο δυναμική συνέχεια.

Μόνιμα στο στόχαστρο Ασφαλιστικό - Εργασιακά

Μόνιμα στο στόχαστρο Ασφαλιστικό - Εργασιακά

Τα αποτελέσματα του προχτεσινού Γιούρογκρουπ και η επιστροφή των εκπροσώπων του κουαρτέτου στην Αθήνα τις επόμενες μέρες σηματοδοτούν την ανανέωση της αντιλαϊκής επίθεσης, με το Ασφαλιστικό και τα Εργασιακά να βρίσκονται και πάλι στο στόχαστρο.
Παρά τον προπαγανδιστικό κουρνιαχτό της κυβέρνησης και των επιτελείων της, η πραγματικότητα δεν μπορεί να κρυφτεί. Η κυβέρνηση συμφώνησε να προνομοθετήσει νέα μέτρα σε βάρος εργαζομένων και συνταξιούχων, τα οποία θα τεθούν σε εφαρμογή με την ολοκλήρωση του 3ου μνημονίου κι ενώ ακόμα «τρέχουν» οι προηγούμενες ανατροπές στην Κοινωνική Ασφάλιση.
Επιβεβαιώνεται έτσι ότι ήταν λόγια του αέρα και προπέτασμα καπνού οι καθησυχαστικές διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης ότι το Ασφαλιστικό «έκλεισε» με την ψήφιση του νόμου - λαιμητόμου 4387/2016 τον περασμένο Μάη και ότι δεν θα υπήρχαν άλλα πρόσθετα μέτρα σε βάρος των ήδη συνταξιούχων.
Τώρα, το Ασφαλιστικό επανέρχεται ως βασικό στοιχείο της δεύτερης «αξιολόγησης» και, όπως είχε διαφανεί από τις συζητήσεις κυβέρνησης - κουαρτέτου πριν τις γιορτές, ξανατίθεται ζήτημα για την κατάργηση της «προσωπικής διαφοράς» στις καταβαλλόμενες συντάξεις, για την οποία η κυβέρνηση έσκιζε τα ρούχα της ότι δεν θα την αγγίξει!
Λόγος γίνεται για επιπλέον 1% του ΑΕΠ, που πρέπει να «εξοικονομηθεί», πέραν των 8,2 δισ. ευρώ που αφαιρεί ο πρόσφατος νόμος για τις συντάξεις και μόνο για την τετραετία 2016-2019. Τώρα, γίνεται φανερό ότι ο περίφημος «επανυπολογισμός» όλων των καταβαλλόμενων συντάξεων που προέβλεπε ο 4387/2016, ήταν το υπόβαθρο για να προχωρήσει παραπέρα το πετσόκομμα των συντάξεων.

***

Μπροστά σε αυτά τα δεδομένα, η κυβέρνηση προσπαθεί να κοροϊδέψει και να εξαπατήσει πάλι το λαό. Από τη μια διαβεβαιώνει το κεφάλαιο ότι θα νομοθετήσει τα συμφωνημένα μέτρα κι από την άλλη προσπαθεί να χρυσώσει το χάπι στο λαό, υποσχόμενη «αντισταθμιστικά».
Μόνο που ειδικά οι συνταξιούχοι έχουν πικρή εμπειρία για το τι σημαίνουν τα «αντισταθμιστικά» της κυβέρνησης. Οπως στην περίπτωση του ΕΚΑΣ, που ενώ τους έκοψε εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ, τους «φιλοδώρησε» με μερικές δεκάδες, που κι αυτά αφορούν προσωρινά μέτρα, ενώ η περικοπή του ΕΚΑΣ και τελικά η κατάργησή του είναι μόνιμη.
Γίνεται φανερό για μια ακόμη φορά ότι η επίθεση στην Ασφάλιση δεν έχει ημερομηνία λήξης, στο όνομα της ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας των καπιταλιστικών ομίλων. Ιδιο είναι το ζητούμενο και στην περίπτωση των νέων ανατροπών στα Εργασιακά, τα οποία συμπεριλήφθηκαν επίσης στη συμφωνία στο Γιούρογκρουπ.
Βέβαια, και για τα Εργασιακά η κυβέρνηση έχει έτοιμα τα προπαγανδιστικά της «μοτίβα», όπως η «επιστροφή στην κανονικότητα» και η εφαρμογή του περίφημου «ευρωπαϊκού κεκτημένου». Μόνο που είναι η εφαρμογή του «ευρωπαϊκού κεκτημένου» που κατοχυρώνει την εργασιακή ζούγκλα στην αγορά εργασίας.
Χτες, βγήκαν τα στοιχεία της «Εργάνης» και, όπως προκύπτει, στις 2,269 εκατομμύρια νέες συμβάσεις μισθωτής απασχόλησης που υπεγράφησαν από το Γενάρη του 2016 μέχρι και το Γενάρη του 2017, οι 1,232 εκατ. συμβάσεις, δηλαδή το 55%, ήταν μερικής απασχόλησης και εκ περιτροπής εργασίας. Αυτό είναι το «ευρωπαϊκό κεκτημένο», που όχι μόνο νομιμοποιεί, αλλά και προωθεί την «ευελιξία» κάθε μορφής, την υποαπασχόληση, τους μισθούς και τα μεροκάματα πείνας.
Αυτό είναι το «κεκτημένο» που, σύμφωνα με πρόσφατη απάντηση της Επιτρόπου Απασχόλησης, Μ. Τίσεν, σε Ερώτηση ευρωβουλευτών του ΚΚΕ για το αίσχος του υπο-κατώτερου μισθού των 511 ευρώ μεικτά, έλεγε πως «πολλά κράτη - μέλη είθισται να θέτουν διαφοροποιημένους συντελεστές σχετικά με το νόμιμο κατώτατο μισθό ή μειωμένες εισφορές Κοινωνικής Ασφάλισης για τους εργαζόμενους νεαρής ηλικίας ή για τους εργαζόμενους χωρίς προηγούμενη εργασιακή εμπειρία».

***

Οσο για την «επιστροφή στην κανονικότητα» που αναμασούν τα κυβερνητικά στελέχη, η ίδια Επίτροπος έλεγε για τις Συλλογικές Συμβάσεις πως «στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού προγράμματος στήριξης της σταθερότητας για την Ελλάδα, η ελληνική κυβέρνηση έχει δεσμευτεί να επανεξετάσει τα πλαίσια των συλλογικών διαπραγματεύσεων, των ομαδικών απολύσεων και της συνδικαλιστικής δράσης. Στόχος είναι η ανάπτυξη ενός πλαισίου που θα ευνοεί τον κοινωνικό διάλογο, την ανταγωνιστικότητα...».
Κατά συνέπεια, η ανταγωνιστικότητα είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της πολιτικής της ΕΕ, το κεκτημένο της. Είναι κεκτημένο για το μεγάλο κεφάλαιο, που θέλει να έχει λυμένα τα χέρια του. Αυτή την πραγματικότητα επιδιώκει να παγιώσει στο διηνεκές η μεγαλοεργοδοσία στην Ελλάδα, για τα συμφέροντα της οποίας νομοθετεί ο ΣΥΡΙΖΑ, σε συνέχεια των προηγούμενων κυβερνήσεων. Γι' αυτό, άλλωστε, μέχρι τώρα δεν κατάργησε ούτε ένα «γιώτα» από το αντεργατικό καθεστώς. Γι' αυτό πρόσθεσε πάνω εκεί και τις δικές της «πινελιές».
Η εξυπηρέτηση επομένως των αναγκών του κεφαλαίου είναι αυτή που υπαγορεύει και το νέο πακέτο μέτρων. Στην περίπτωση του Ασφαλιστικού, αυτά στοχεύουν στην παραπέρα μείωση του «μη μισθολογικού κόστους», προκειμένου το κράτος να εξασφαλίσει κεφάλαια που θα τα μεταφέρει στην καπιταλιστική ανάπτυξη, με εισφοροαπαλλαγές, φοροαπαλλαγές και επιδοτήσεις στο κεφάλαιο.
Στα Εργασιακά, τα νέα μέτρα μεταφράζονται σε παραπέρα διάλυση των εργασιακών σχέσεων, ώστε να γίνει ακόμα φτηνότερη η εργατική δύναμη. Αυτός είναι ο πυρήνας της αντιλαϊκής πολιτικής κυβέρνησης και εργοδοσίας, με τον οποίο οι εργαζόμενοι και τα άλλα λαϊκά στρώματα έχουν να αναμετρηθούν.

Ο Παφίλης έτρεψε σε φυγή τους νεοναζί βουλευτές

Θάλασσα, πικροθάλασσα... (2)

 Θάλασσα, πικροθάλασσα... (2)

[Συνέχεια από το προηγούμενο]

B. Φορολογία πλοίων που νηολογήθηκαν μετά την ισχύ του Ν.27/1975

(5) Απαλλάσσονται από οποιοδήποτε φόρο εισοδήματος τα κέρδη που προκύπτουν από την εκμετάλλευση πλοίων. Προϋπόθεση: Τα πλοία να βρίσκονται κάτω από ελληνική σημαία ή σημαία ΕΕ και ΕΟΧ (άρθρο 26α του ν. 27/1975). [σ.σ.: Η μόνη περίπτωση όπου ρητά απαλλάσσονται "από οποιονδήποτε φόρο" τα κέρδη ενός ολόκληρου κλάδου συλλήβδην.]

(6) Απαλλάσσεται από κάθε φορολογία η υπεραξία που μπορεί να πραγματοποιηθεί είτε από την πώληση κάποιου πλοίου είτε από την είσπραξη ασφαλιστικής αποζημίωσης είτε από άλλη αιτία. Προϋπόθεση: Τα πλοία να βρίσκονται κάτω από ελληνική σημαία. [σ.σ.: Η μόνη άλλη περίπτωση που δεν φορολογείται η υπεραξία από μεταβίβαση υλικού ή άυλου περιουσιακού στοιχείου είναι όταν κάποιος επαγγελματίας μεταβιβάζει σε συγγενή του α' βαθμού την ατομική του επιχείρηση ή το ποσοστό τής προσωπικής εταιρείας όπου μετέχει και μόνο εφ' όσον αυτή η μεταβίβαση γίνεται για να βγει στην σύνταξη.]

(7) Απαλλάσσεται από το φόρο εισοδήματος το ποσό των καθαρών κερδών ή μερισμάτων κάθε ημεδαπής ή αλλοδαπής εταιρείας που εκτός από την εκμετάλλευση πλοίων έχει και άλλες εκμεταλλεύσεις. Προϋπόθεση: Τα πλοία να βρίσκονται κάτω από ελληνική σημαία ή σημαία ΕΕ και ΕΟΧ (άρθρο 26α του ν. 27/1975). [σ.σ.: Ενδιαφέρον, έτσι; Μαζί με πενήντα άλλες δουλειές που κάνεις, παίρνεις κι ένα πλοίο και γλιτώνεις τον φόρο από τα κέρδη όλων των δραστηριοτήτων σου. Πείτε μου τώρα κάτι για όσους δουλεύουν με μπλοκάκι, να δω κάτι που θέλω.]

Αριστοτέλης Ωνάσης - Ουίνστον Τσώρτσιλ (πιθ. 1958)

(8) Μειώνεται ο φόρος στα πλοία της α΄ κατηγορίας, αν αποδειχθεί ότι το πλοίο αργεί λόγω επισκευών, ελλείψεως εργασίας ή άλλης αιτίας. Προϋπόθεση: Οι ημέρες αργίας πρέπει να υπερβαίνουν τους δύο συνεχόμενους μήνες. [σ.σ.: Αυτό θα πει να δείχνει κατανόηση το κράτος!]

(9) Μειώνεται ο φόρος στα πλοία της β΄ κατηγορίας, αν αποδειχθεί ότι το πλοίο αργεί λόγω επισκευών, ελλείψεως εργασίας ή άλλης αιτίας. Προϋπόθεση: Οι ημέρες αργίας πρέπει να υπερβαίνουν τις είκοσι. [σ.σ.: Για μουράβια να βγει το ιστιοφόρο, τό 'φαγε το εικοσαήμερο.]

(10) Απαλλάσσονται από το φόρο πλοία α΄ κατηγορίας, ναυπηγούμενα στην Ελλάδα. Προϋπόθεση: Να τίθενται κάτω από ελληνική σημαία για πρώτη φορά. [σ.σ.: Δυστυχώς, υπάρχουν ακόμη κάποια "ανεδαφικά συνδικαλιστικά προσκόμματα", που αναγκάζουν τους εφοπλιστές να ξενιτεύονται στην Άπω Ανατολή για να φτιάξουν τα καραβάκια τους.]

(11) Μείωση του φόρου κατά 50% σε πλοία και κρουαζιερόπλοια α΄ κατηγορίας. Προϋποθέσεις: α) Να εκτελούν τακτικές γραμμές ανάμεσα σε ελληνικά και ξένα λιμάνια ή μόνο μεταξύ ξένων λιμανιών, β) να τίθενται κάτω από ελληνική σημαία για πρώτη φορά. [σ.σ.: Καθ' όσον, αν δεν μειώσεις τον φόρο στα κρουαζιερόπλοια, πού θα τον μειώσεις; Στους τυροπιτάδες, που δεν κόβουν και αποδείξεις;]

(12)Απαλλάσσονται από το φόρο πλοία α΄ κατηγορίας που υφίστανται επισκευές και οι δαπάνες για αυτές καλύπτονται με εισαγωγή συναλλάγματος. Υπό προϋποθέσεις.

(13) Μείωση του φόρου κατά 50% σε πλοία β΄ κατηγορίας. Προϋπόθεση: Να εκτελούν τακτικές γραμμές ανάμεσα σε ελληνικά και ξένα λιμάνια ή μόνο μεταξύ ξένων λιμανιών.

(14) Μείωση του φόρου κατά 60% σε επιβατηγά πλοία, μηχανοκίνητα και ιστιοφόρα, ανεξαρτήτως υλικού αυτών. Η μείωση αφορά πλοία β΄ κατηγορίας.

(15) Μείωση του φόρου κατά 75% στα αλιευτικά πλοία β' κατηγορίας. Η μείωση αφορά εταιρείες αλιευτικών πλοίων. [σ.σ.: Μόνο οι εταιρείες; Και οι απλοί ψαράδες, κύριε;]

(16) Μείωση του φόρου κατά 50% σε πλοία β΄ κατηγορίας ηλικίας 10-20 ετών. Προϋποθέσεις: α) Να είναι φορτηγά, δεξαμενόπλοια ή πλοία ψυγεία, β) να βρίσκονται κάτω από ελληνική σημαία για πρώτη φορά.

(17) Απαλλάσσονται κατά 2/3 του φόρου πλοία β΄ κατηγορίας, ηλικίας μικρότερης των 20 ετών. Υπό προϋποθέσεις.

(18) Απαλλάσσονται κατά τα 2/3 του φόρου πλοία β΄ κατηγορίας, ηλικίας 10-15 ετών, νηολογημένα σύμφωνα με τους ελληνικούς νόμους. Υπό προϋποθέσεις.

(19) Απαλλάσσονται από το φόρο πλοία β΄ κατηγορίας καθώς και φορτηγά ηλικίας μικρότερης των 10 ετών. Προϋπόθεση: Να τίθενται για πρώτη φορά κάτω από ελληνική σημαία.

(20) Απαλλάσσονται από το φόρο φορτηγά πλοία της παραπάνω κατηγορίας, εφόσον έχουν ηλικία μικρότερη των 30 ετών. Προϋποθέσεις: α) Να τίθενται για πρώτη φορά κάτω από ελληνική σημαία, β) να δρομολογούνται σε τακτικές γραμμές μεταξύ ελληνικών και ξένων λιμένων ή μόνο μεταξύ ξένων λιμένων.

(21) Απαλλάσσονται από το φόρο πλοία β΄ κατηγορίας που ναυπηγήθηκαν στην Ελλάδα. Προϋπόθεση: Να βρίσκονται κάτω από ελληνική σημαία. [σ.σ.: Μη τα ξαναλέμε. Τα είπαμε στην φοροαπαλλαγή Νο 10.]

(22) Απαλλάσσονται της φορολογίας που επιβάλλεται σε ιδιωτικά πλοία αναψυχής βάσει του ν.27/1975 (Α΄ 77), με την προϋπόθεση της εγγραφής τους στο Μητρώο του άρθρου 2 του ν. 4256/14 (ΦΕΚ Α΄92) τα χαρακτηρισμένα ως ναυταθλητικά σκάφη, κάθε τύπου ιστιοφόρα ή κωπήλατα με ελληνική σημαία. Υπό προϋποθέσεις. [σ.σ.: Στην πράξη, τα περισσότερα ιδιωτικά πλοία αναψυχής φέρονται ως ναυταθλητικά.]

(23) Απαλλάσσεται από κάθε φόρο, τέλος ή εισφορά ή κρατήσεις υπέρ του Δημοσίου ή κάποιου τρίτου το εισόδημα που αποκτάται από γραφεία ή υποκαταστήματα αλλοδαπών ναυτιλιακών επιχειρήσεων που εγκαθίστανται στην Ελλάδα. Επίσης απαλλάσσεται από το φόρο κύκλου εργασιών και τελών χαρτοσήμου και κάθε κράτησης ή τέλους υπέρ τρίτου, πλην των ανταποδοτικών, των συμβάσεων, των εισπράξεων και πληρωμών και γενικά οποιωνδήποτε πράξεων που διενεργούνται από τα γραφεία ή υποκαταστήματα ή για λογαριασμό των αντιπροσωπευόμενων επιχειρήσεων κατά την άσκηση των εργασιών ή την παροχή υπηρεσιών. Προϋπόθεση: Ορισμένες πληρωμές να γίνονται με εισαγωγή συναλλάγματος ή ευρώ. [σ.σ.: Αν αναρωτιέστε τι κερδίζει ο τόπος από τα γραφεία των αλλοδαπών ναυτιλιακών επιχειρήσεων στην Ελλάδα, την απάντηση την έχει δώσει ο Καρατζαφέρης μιλώντας για την "σκόνη από τα λεφτά τους".]

1949: Οι εργασίες μετασκευής του δεξαμενόπλοιου σε πλωτό εργοστάσιο κατεργασίας φαλαινών
ολοκληρώθηκαν και τo "Olympic Challenger" του Αρ. Ωνάση φεύγει από το ναυπηγείο τού Κιέλου.

(24) Εξαντλείται κάθε φορολογική υποχρέωση α) του δικαιούχου, μετόχου ή εταίρου φυσικού προσώπου, για το εισόδημα που αποκτά με τη μορφή διανομής καθαρών κερδών ή μερισμάτων, εξαιρουμένου από οποιονδήποτε άλλο φόρο, τέλος, εισφορά ή κράτηση, είτε απευθείας είτε από εταιρίες χαρτοφυλακίου, ανεξαρτήτως του αριθμού των εταιριών χαρτοφυλακίου που παρεμβάλλονται μεταξύ της επιχείρησης και του τελικού μετόχου ή εταίρου και β) του μέλους του ΔΣ, του διευθυντή, του στελέχους για τα ποσά που εισπράττει από τα κέρδη με τη μορφή εκτάκτων αμοιβών και ποσοστών (bonus), επιπλέον των μισθών από εταιρείες του άρθρου 25 του ν.27/1975 πλην διαχειριστριών, με την καταβολή φόρου 10% α) στα μερίσματα που εισπράττει φυσικό πρόσωπο φορολογικός κάτοικος Ελλάδας, από αλλοδαπή επιχείρηση οποιουδήποτε τύπου ή μορφής, που διατηρεί γραφεία ή υποκαταστήματα εγκατεστημένα σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 25 του ν.27/1975 (Α΄ 77) και ασχολούμενα αποκλειστικά με τη ναύλωση, ασφάλιση, διακανονισμό αβαριών, μεσιτεία αγοραπωλησιών ή ναυπηγήσεων ή ναυλώσεων ή ασφαλίσεων πλοίων με ελληνική ή ξένη σημαία πάνω από πεντακόσιους (500) κόρους ολικής χωρητικότητας, εξαιρούμενων των επιβατηγών πλοίων και των εμπορικών πλοίων που εκτελούν εσωτερικούς πλόες, καθώς και με την αντιπροσώπευση πλοιοκτητριών εταιριών, ως και επιχειρήσεων που έχουν ως αντικείμενο εργασιών τις ίδιες με τις παραπάνω αναφερόμενες δραστηριότητες και β) στα κέρδη που διανέμουν οι ως άνω εταιρίες, με τη μορφή εκτάκτων αμοιβών και ποσοστών (bonus) σε μέλη του ΔΣ, σε διευθυντές και σε στελέχη, επιπλέον των μισθών. [σ.σ.: Επειδή μπορεί να μπερδευτείτε με όλο αυτό το μακρυνάρι, διαβάστε τα υπογραμμισμένα τμήματα σαν ενιαία πρόταση. Θα καταλάβετε εύκολα ότι, ενώ οι πενταροδεκάρες τού μισθού σας φορολογούνται με κλίμακα που αρχίζει από 22%, τα εισοδήματα κάποιων άλλων φορολογούνται με 10% και τέλος.]

(25) Απαλλάσσεται από κάθε φόρο, τέλος, εισφορά ή κράτηση το εισόδημα που αποκτάται με τη μορφή διανομής καθαρών κερδών ή μερισμάτων, είτε απευθείας είτε από εταιρείες χαρτοφυλακίου (holding companies), ανεξαρτήτως του αριθμού των εταιρειών χαρτοφυλακίου που παρεμβάλλονται μεταξύ της πλοιοκτήτριας εταιρείας και του τελικού μετόχου ή εταίρου. Προϋποθέσεις: α) Η πλοιοκτήτρια εταιρεία πρέπει να είναι αλλοδαπή και να τελεί υπό τη διαχείριση ημεδαπής ή αλλοδαπής επιχείρησης εγκατεστημένης στην Ελλάδα, β) το πλοίο να είναι υπό ξένη σημαία. [σ.σ.: Προσέξτε εκείνο το "ανεξαρτήτως του αριθμού των εταιρειών" πόσο εξυπηρετικό ακούγεται σε όσους αρέσκονται να πηγαίνουν το χρήμα βόλτα.]

(26) Απαλλάσσεται από κάθε φόρο η μεταβίβαση από οποιαδήποτε αιτία, μετοχών ή μεριδίων ημεδαπών ή αλλοδαπών πλοιοκτητριών εταιρειών πλοίων υπό ελληνική ή ξένη σημαία, καθώς και εταιρειών χαρτοφυλακίου (holding companies) που κατέχουν άμεσα ή έμμεσα τις μετοχές ή τα μερίδια των ως άνω πλοιοκτητριών εταιρειών. [σ.σ.: Πρόκειται για μοναδική περίπτωση όπου περιουσιακά στοιχεία αλλάζουν χέρια δίχως το κράτος να εισπράττει δεκάρα τσακιστή.]

(27) Απαλλάσσονται από κάθε τέλος τα έγγραφα που συντάσσονται για την εφαρμογή του Ν. 27/1975. [σ.σ.: Ενώ ο αγρότης που παθαίνει ζημιά από χαλάζι, φωτιά κλπ πληρώνει τέλος για κάθε ρίζα που δηλώνει πως καταστράφηκε, προκειμένου να αποζημιωθεί, κάποιοι δεν πληρώνουν ούτε χαρτόσημο.]

(28) Μειώνεται η εισφορά προς το Ναυτικό Απομαχικό Ταμείο (ΝΑΤ) για τα πλοία που αποδεδειγμένα αργούν λόγω επισκευών, ελλείψεως εργασίας ή άλλης αιτίας. Η μείωση είναι ανάλογη με το χρόνο της αργίας. [σ.σ.: Αντίθετα, όλοι οι άλλοι επαγγελματίες πληρώνουν εισφορές κανονικά, είτε έχουν δουλειά είτε όχι (π.χ. μηχανικοί κλπ).]

(29) Απαλλάσσονται από το φόρο κύκλου εργασιών και από τους δασμούς τα ναυταθλητικά σκάφη κάθε τύπου που ανήκουν σε αναγνωρισμένους ναυτικούς ομίλους ή ναυτικά σωματεία ή μέλη αυτών. [σ.σ.: Είπαμε και πρωτύτερα ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ιστιοφόρων είναι καταχωρισμένα ως ναυταθλητικά σκάφη.]

(30) Απαλλάσσεται από κάθε φόρο, τέλος ή εισφορά ή κράτηση το εισόδημα που αποκτάται από εταιρείες χαρτοφυλακίου που κατέχουν αποκλειστικά μετοχές εταιρειών πλοιοκτητριών που βρίσκονται υπό ελληνική ή ξένη σημαία. Προϋπόθεση: Τα πλοία να είναι συμβεβλημένα με το ΝΑΤ. [σ.σ.: Να είναι συμβεβλημένα με το ΝΑΤ, χωρίς να απαιτείται να είναι και ασφαλιστικά ενήμερα.]

(31) Επιβάλλεται φόρος εισοδήματος με συντελεστή 1%, με τον οποίο εξαντλείται η φορολογική υποχρέωση, στα ακαθάριστα έσοδα που προέρχονται από πωλήσεις στην Ελλάδα αλιευμάτων παραγωγής αλιευτικών πλοίων ελληνικών συμφερόντων υπό ξένη σημαία. Η διάθεση των αλιευμάτων γίνεται ή στην ιχθυόσκαλα ή στην προκυμαία ή στα ψυγεία ξηράς. Η μείωση αφορά αλλοδαπές εταιρείες φορολογούμενες για εισόδημα από αλιεία. [σ.σ.: Αν έχετε απορία γιατί τα "ελληνικών συμφερόντων υπό ξένη σημαία" αλιευτικά φορολογούνται μόνο με 1%, δεν βλέπω καλύτερη απάντηση από το λογικό "για να τρώνε φτηνό ψάρι οι έλληνες". Πάντως, η αιτιολογία που αναφέρεται στον Κρατικό Προϋπολογισμό είναι "για λόγους απλοποίησης" (και για πολλές κλοτσιές).]

(32) Χορηγείται έκπτωση 2% χωρίς δικαιολογητικά στα έσοδα που προέρχονται από την εκμετάλλευση πλοίων χωρητικότητας άνω των 1.500 κόρων. Προϋποθέσεις: α) Τα πλοία να είναι υπό ελληνική σημαία και να εκτελούν αποκλειστικά περιηγήσεις, β) τα έσοδα να προέρχονται από αλλοδαπούς πελάτες για κάλυψη εξόδων προβολής και διαφήμισης. [σ.σ.: Εξ όσων γνωρίζω, πρόκειται για την μόνη περίπτωση που γίνονται δεκτές δαπάνες χωρίς δικαιολογητικά και σίγουρα είναι η μοναδική όπου το κράτος πριμοδοτεί την διαφήμιση μιας ιδιωτικής επιχείρησης.]

(33) Απαλλάσσονται από κάθε τέλος ή άλλη επιβάρυνση υπέρ του Δημοσίου ή τρίτων η διανομή κερδών και το καθαρό προϊόν της εκκαθαρίσεως αυτής, η ανάληψη κεφαλαίου και οι σχετικές εξοφλητικές αποδείξεις, οι εγγραφές στα βιβλία της εταιρείας και τα δικαιολογητικά καθώς και άλλα έγγραφα που αφορούν πράξεις που ενεργεί η εταιρεία στο εξωτερικό και έρχονται στην Ελλάδα, οι καταθέσεις και τα προς την εταιρεία δάνεια των μετόχων, η κεφαλαιοποίηση των κερδών και η μη ανάληψη των κερδών από τους μετόχους. [σ.σ.: Σε όλες τις άλλες εταιρείες, οι δοσοληψίες των εταίρων με την εταιρεία τους υπόκεινται σε κατά περίπτωση τέλη και χαρτόσημα.]

Κωνσταντίνος Καραμανλής: "...επιβάλλεται όπως οι έλληνες εφοπλισταί επιδείξουν καλήν διάθεσιν και
εμπιστοσύνην προς το ελληνικόν κράτος και την ναυτιλικήν πολιτικήν του" (Ναυτεμπορική, Ιανουάριος 1957)

Πριν κλείσουμε για σήμερα, να κάνω μια παρατήρηση γιατί θα σκάσω. Αναφερθήκαμε χτες (και με παράδειγμα) στο ευτελέστατο ποσό που πληρώνουν τα πλοία ως φόρο χωρητικότητας (tonnage tax). Με τόσες μειώσεις και απαλλαγές που είδαμε ως τώρα, αναρωτιέμαι αν υπάρχει πλοίο που να πληρώνει έστω κι αυτά τα ψίχουλα...

Θα συνεχίσουμε. Όρεξη να υπάρχει!

Κερδίστε χάνοντας

 Κερδίστε χάνοντας

Δεν είναι λίγο βαρετό να νικάμε μόνο εμείς σε κάθε Eurogroup; Ας αφήσουμε κανέναν άλλο να νικάει πού και πού, έτσι για να μη χαθεί το ενδιαφέρον και δε μας παίζει κανείς στο τέλος -θα μας αποφεύγουν για να αποφύγουν τη βέβαια ήττα. Βασικά το ίδιο πρόβλημα είχαν κι οι άρχοντες των Ολυμπιακών Αγώνων, στην αντίστοιχη περιπέτεια του Αστερίξ, και έφτιαξαν ένα άθλημα μόνο για τους βάρβαρους -για να μείνει ευχαριστημένος κι ο Καίσαρας.

Θα περίμενε κανείς από την κυβέρνηση να πουλάει τρέλα, όπως και τώρα, αλλά να ρίξει και λίγο αριστερό σανό για πασπάλισμα, στο οποίο ειδικεύεται. Λίγο Μπρεστ-Λιτόφσκ και ΝΕΠ, για τους αναγκαίους "λενινιστικούς" συμβιβασμούς ή ότι είναι μια ήττα που προετοιμάζει την τελική νίκη, όπως η επανάσταση του 1905 ετοίμασε το ξέσπασμα του 17' και τον Οχτώβρη. Όλα αυτά, όπου η πραγματικότητα ξεπερνάει τη φαντασία και το τρολάρισμα. Να βγουν και να πουν πχ πως χαμένη διαπραγμάτευση είναι μόνο αυτή που δε γίνεται. Ή ότι χάσαμε μόνο μια μάχη, αλλά θα κερδίσουμε τον πόλεμο -που είναι συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα.

Όχι όμως, αυτοί πουλάνε σκέτη τρέλα, αγνή και "άδολη" -όσο κι η απλή αναλογική τους. Σου λέει: νικήσαμε. Πάλι. Στον έβδομο ουρανό όλοι αδέλφια. Πετάμε από κορυφή σε κορυφή κι από επιτυχία σε θρίαμβο. Δεν υπάρχουν ντροπαλές δικαιολογίες, μονάχα νίκες, περιφανείς και περήφανες, όχι σαν τους άλλους τους υποτελείς.

Του Πάνου Ζάχαρη

Είναι κάπως σαν το "κερδίστε χάνοντας" που παίζαμε μικροί και το παίζουν τώρα οι συνταξιούχοι με τις συντάξεις τους.
Το παθαίνω και τώρα, μεγάλος, με τα κιλά καμιά φορά, που είναι σαν το χρέος. Όλα τα απομειώνω, τα διευθετώ και τα διαγράφω, για να είναι βιώσιμος (αυτά και βασικά ο ιδιοκτήτης τους) και όλο μου βγαίνουν περισσότερα, με τα πανωτόκια και τις αυξήσεις. Αλλά δεν εκτιμάς κάτι μέχρι να το χάσεις -πχ το μυικό πάχος που λέει κι ο Οβελίξ.

Ή σαν το Ρόκι, που τρώει μπουνιές τη μία μετά την άλλη, βουλώνουν τα μάτια του, μελανιάζουν και ρίχνει στα τυφλά (τυφλή αντιβία και έτσι) απ' όπου κι αν προέρχεται, αλλά πάντα νικάει στο τέλος και φωνάζει "Άντρια-ααα" (λες να εννοεί τον Αντρέα που του λείπει;).
Όμως ο λαός είναι παραζαλισμένος -σαν το Ρόκι- από τα απανωτά χτυπήματα, του κάνουν πουρέ το μυαλό και τα ΜΜΕ, και δεν μπορεί να καταλάβει πως δεν είμαστε όλοι ένα πράγμα, ίσα και όμοια, ούτε στην κρίση, ούτε στην ανάπτυξη, για να χάνουμε και να κερδίζουμε όλοι μαζί.
Together we stand, divided we fall, αλλά σαν τάξη, όχι σαν έθνος.

Κι όσοι μπορούν και σκέφτονται ακόμα, έχουν εθιστεί στην ιδέα πως χρειαζόμαστε νίκες στο σήμερα που γενικά δεν είναι λάθος, αρκεί να συνειδητοποιήσει κανείς πως κάθε μικρή νίκη είναι επισφαλής κι ολοένα δυσκολότερη, όσο δε συνδέεται με μια μεγάλη που θα φέρει ριζικούς μετασχηματισμούς κι όχι ημίμετρα ή μικρές ανάσες αξιοπρέπειας (για να την κρατάμε μετά βουλωμένη, σαν τον Πέπε, από το Αστερίξ στην Ισπανία).

Κι είναι τραγικό αν δεις τι έχει βαφτιστεί κατά καιρούς ως "νίκη" τα τελευταία χρόνια, εν μέρει από την ανάγκη του κόσμου να ζήσει τέτοιες, αλλά πιο πολύ από διάφορους πολιτικούς απατεώνες και το πάντα πρόθυμο αριστεροχώρι, που πατάνε σε αυτήν την ανάγκη και την καπηλεύονται.
Μαϊούνης, η υπαναχώρηση του ΠαΣοΚ στο άρθρο 16, οι πλατείες, ο Σύριζα, το δημοψήφισμα, η στάση του "αριστερού" Φίλη για τα Θρησκευτικά (που τις προάλλες ζήτησε συμπόρευση με ΠαΣοΚ και ΔημΑρ, με τους οποίους υπάρχει προγραμματική σύγκλιση -αυτός τουλάχιστον είναι ειλικρινής). Μέχρι και το μνημόνιο βαφτίστηκε "νίκη", γιατί ναι μεν ήταν επώδυνος συμβιβασμός, συγκριτικά όμως "πιο επωφελής" από τους προηγούμενους.

Τόσες νίκες κι ούτε ένας τίτλος όμως; Μέχρι κι η Λεβερκούζεν (Νεβερκούζεν, Λεβερ-λούζερ) έχει πάρει κάποια τρόπαια στην ιστορία της. Κι εμείς όχι; Πώς εξηγείται αυτό; Με δύο τρόπους...

Καταρχάς εκλογικά. Γιατί στην κάλπη η ήττα είναι απτή και τελεσίδικη, δεν επιδέχεται πολλαπλών ερμηνειών. Και όσο πιο πολλά φύκια πουλήσεις για μεταξωτές κορδέλες, όσο περισσότερες τζάμπα, εικονικές νίκες πουλήσεις στο τηλεοπτικό πόπολο, για να χαρεί, τόσο αυξάνουν οι πιθανότητες σου ως ΔΦΑ να επιζήσει εκλογικά -ου μην και να παραμείνει γαντζωμένος στην κυβέρνηση.
Ενώ αν έβγαιναν να πουν "δυστυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι", δε θα έβρισκαν στο τέλος ούτε την ψήφο τους.

Το δεύτερο έχει να κάνει με το δικό μας το λαό. Που αναζητά καλές εμφανίσεις και περήφανες ήττες. Ναι μεν χάσαμε, αλλά τουλάχιστον το παλέψαμε και το διαπραγματευτήκαμε, πέσαμε με το κεφάλι ψηλά, τι άλλο να κάναμε;
Κι όταν είναι να παλέψει ο ίδιος, πέφτει αμαχητί, γιατί τίποτα δεν αλλάζει. Και δεν παλεύει καν, έστω για να πέσει με το κεφάλι ψηλά, μαχόμενος.



Αλλά στο τέλος venceremos (Σύριζα-Ποδέμος). Ένας λυκάνθρωπος εναντίον της λυκοσυμμαχίας...

Υγ: Θα 'ναι σαν νίκη, αλλά θα χάνουμε... Τα έλεγε ο γέρος...
Υγ2: Αλλά εμείς θα τη φτιάξουμε την οργάνωση. Χαμένε α χαμένε...

Υγ3: ωπ, τι έγινε; Μελαχρινός Λένιν (Lenin Moreno) στον Ισημερινό;
Μετά τον Κορέα; Κερδάμε αδέλφια...

    Γιατί ΚΚΕ ;

Όποιος αναζητά καθαρό, ανόθευτο κομμουνιστικό κίνημα που θα εμφανιστεί αίφνης στους δρόμους και θα ζητήσει την εξουσία θα περιμένει πολύ. Όποιος φαντασιώνεται ένα κομμουνιστικό κόμμα που θα είναι η καθαρή, αμόλυντη και χωρίς αντιφάσεις αντανάκλαση, του ιδανικού ιδεότυπου -που άλλωστε δεν υπάρχει- του κομμουνιστικού κόμματος, θα περιμένει ακόμη περισσότερο. Ακριβώς γιατί ποτέ στην ιστορία του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος δεν υπήρξε κομμουνιστικό κόμμα, χωρίς λάθη, αντιφάσεις, ολιγωρίες και λάθος εκτιμήσεις, δεδομένου ότι το κομμουνιστικό κόμμα, είναι οι άνθρωποι του, είναι η εργατική τάξη με τις αντιφάσεις της, με τις τάσεις χειραφέτησης και υποταγής που ενυπάρχουν και εμφιλοχωρούν στην ολότητα της οντολογίας της.

Είναι η ίδια η εργατική τάξη ωστόσο, που η ενεργός και αποφασιστική συμμετοχή της στην καθημερινή πολιτική ζωή του κομμουνιστικού κόμματος και στις αποφάσεις του, συνιστούν αμετάκλητη προϋπόθεση προκείμενου, ο στρατηγικός στόχος της επανάστασης να γεφυρώνεται με τις τακτικές επιλογές που εκβάλουν από τον στρατηγικό στόχο σε κάθε δεσπόζουσα ή χαμηλότερης έντασης πολιτική μάχη. Η μη συμμετοχή του κόσμου της εργασίας με αποφασιστικό και καθοριστικό τρόπο στο εργατικό κίνημα και στις πολιτικές και οργανωτικές διαδικασίες του κομμουνιστικού κόμματος, αποτελεί την πρωταρχική αιτία της απαγκίστρωσης του κόμματος από τις ανάγκες και τα ερωτήματα της εργατική τάξης και της συνεπακόλουθης κατασκευής μιας αποξενωμένης και αφυδατωμένης γραφειοκρατίας που υπάρχει στο όνομά της-της εργατικής τάξης- χωρίς ουσιαστικά να την εκφράζει και να την εκπροσωπεί.

Η πολιτική μάχη για την ηγεμονία των ταξικών συμφερόντων του κόσμου της εργασίας διενεργείται στο όλο του δυνητικά επαναστατικού υποκειμένου, του οποίου αναπόσπαστες και οργανικές πλευρές συνιστούν πρωταρχικά το κομμουνιστικό κόμμα σε συνέργεια με τα κοινωνικοπολιτικά μέτωπα που συμμετέχει, και το εργατικό κίνημα, η ανάπτυξη του οποίου, συνιστά απαράβατο όρο για την μετατροπή των συσχετισμών υποταγής και χειραφέτησης σε συσχετισμούς χειραφέτησης και νίκης. Η επανάσταση δεν μπορεί να γίνει ερήμην της εργατικής τάξης, με τον ίδιο τρόπο που η μετατροπή των συνθηκών ήττας σε συνθήκες νίκης, δεν μπορεί να δρομολογηθεί, χωρίς να εμφανιστούν στο προσκήνιο της ιστορίας με τρόπο καταλυτικά ηγεμονικό, τα ταξικά συμφέροντα των εργαζόμενων.

Πρόκειται για μια μάχη κοινωνική, πολιτική και πολιτισμική, για μια μάχη που διεξάγεται στην θεωρία, στην πολιτική και στον πολιτισμό και συσσωματώνεται στο κίνημα και στο κοινωνικό πεδίο, εκεί που καθοριστικά κρίνεται η τελική της έκβαση. Σε αυτή την πορεία , που είναι ενιαία, αν και με καμπές και υφέσεις, τοκομμουνιστικό κόμμα αναδύεται ως δυναμικός χώρος συσπείρωσης όπως και σε όρο μετάβασης των δυνάμεων της εργασίας από την αυθόρμητη άρνηση της εκμετάλλευσης και της βίας της καπιταλιστικής κυριαρχίας, στην συνειδητή κατάφαση σε ένα κόσμο χωρίς καπιταλιστική κυριαρχία, χωρίς καπιταλιστικό κράτος, χωρίς καπιταλιστικό δίκαιο.

Χωρίς κομμουνιστικό κόμμα, χωρίς δηλαδή την συνειδητή πολιτική και οργανωτική εισβολή της εργατικής τάξης στο κέντρο της ταξικής πάλης, με το αίτημα της εργατικής εξουσίας ανά χείρας, η πολυδιάσπαση και ο κατακερματισμός της εργασίας σε θλιβερές, αλυσιτελώς περιφερόμενες ατομικότητες, θα τρέφει εις το διηνεκές, την καπιταλιστική κυριαρχία.

Το κομμουνιστικό κόμμα ως απόρροια αυτής της οπτικής, αναφύεται ως το αποκρυστάλλωμα της διαλεκτικής και για αυτό πολεμικής συνέργειας και αντίθεσης, μεταξύ της τάσης υποταγής στο εύρος και στην έκταση της καπιταλιστικής κυριαρχίας και της δυνατότητας, να πραγματοποιηθεί η κοινωνική,πολιτική και τελικά ιστορική συνάντηση της εργατικής τάξης με την δυνατότητα της επαναστατικής υπέρβασης των όρων της υποταγής της. Αυτή η συνάντηση δεν θα πραγματοποιηθεί ποτέ -τουλάχιστον με όρους κατάκτησης της πολιτικής εξουσίας- αν δεν εγγραφεί στο σώμα του επαναστατικού υποκειμένου, αν δεν αποτυπωθεί “με πυρακτωμένη γραφίδα” στα ντοκουμέντα, στις σημαίες στην ίδια την ζωή και την δράση του κομμουνιστικού κόμματος.

Σε αυτό το πλαίσιο, σε συνθήκες σοβούσας και καλπάζουσας καπιταλιστικής κρίσης, εδώ στον “αδύναμο κρίκο” του διεθνούς καπιταλιστικού πλέγματος, -στην Ελλάδα- εδώ, που οι προσδοκίες ανάπτυξης της εγχώριας αστικής τάξης διαμεσολαβούνται από την περαιτέρω κοινωνική, πολιτική και οικονομική εξόντωση της εργατικής τάξης, εδώ στην “ρωγμή του χρόνου”, η διάρρηξη της καπιταλιστικής κανονικότητας αν επέλθει, θα πραγματωθεί, ως η κοινωνικά και πολιτικά οργανωμένη καθολική ανυπακοή στις επιταγές του εγχώριου πολιτικού και οικονομικού συστήματος, στις νόρμες και τους κανονισμούς της ΕΕ, στην συνολική αντίθεση και ανατροπή της εθνικής έκφρασης ενός καπιταλισμού που συναρτά την ύπαρξη και διαιώνισή του, από την οργανική του σύνδεσή με τις ευρωπαϊκές καπιταλιστικές ελίτ.

Πρόκειται για μια επιλογή που δεν διαμεσολαβείται και εν τοις όροις αρνείται, “κάθε αριστερή αυταπάτη” περί θετικής αλλαγής -υπέρ των εργατικών συμφερόντων- του οντολογικού και μορφολογικού πλαισίου της ΕΕ, δηλαδή του εγχώριου και ευρωπαϊκού καπιταλισμού, που αντίκειται με τρόπο καθολικό προς κάθε λογική σταδιακής μετάβασης στον “σοσιαλιστικό παράδεισο” -βλέπε “νομισμαστόπληκτες αναλύσεις”- που θέτει το ζήτημα της εργατικής εξουσίας ως όρο και προϋπόθεση για την αποδέσμευση από την ΕΕ και συνεπακόλουθα και τις χρηματοπιστωτικές και νομισματικές της εκφάνσεις, με παράλληλη και ταυτόχρονη όπως και οριστική ανατροπή, των όρων που συνέχουν το καπιταλιστικό υπόδειγμα εξουσίας σε πολιτικό,οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο.

Το πρόταγμα της εργατικής εξουσίας δεν είναι κενό γράμμα. Καθώς η δυναμική κίνηση και μετατόπιση της εργατικής τάξης σε θέσεις απαγκιστρωμένες από κάθε “μεταφυσική πολιτική ονείρωξη” πως μπορεί να αλλάξει η ζωή των εργαζόμενων χωρίς συνολική ανατροπή των όρων εκμετάλλευσής τους, μια ανατροπή που θα την επιλέξει και θα την επιβάλλει ο κόσμος της εργασίας, είναι η μόνη που μπορεί να εξασφαλίσει και να υπερασπιστεί την ριζική αλλαγή των όρων της ζωής της. Η απελευθέρωση των εργαζόμενων είναι έργο των ιδίων, και δεν κυοφορείται σε καμία αστική κάλπη, όπως και δεν κρύβεται σε κανένα μεγαλόπνοο σχέδιο νομικής ή νομισματικής εμπνεύσεως.

Δε υπάρχει κάποιο μεγάλο κόλπο, ούτε κάποιο κρυμμένο μυστικό που τάχα ο κόσμος της εργασίας δεν μπορεί μόνος του να ανακαλύψει. Το διακύβευμα είναι το ζήτημα της εξουσίας. Όσο η εξουσία παραμένει στα χέρια των καπιταλιστών και στο έμμισθο πολιτικό προσωπικό τους που την διαχειρίζεται, κάθε αλλαγή που θα πραγματοποιείται στο “όνομα της κοινωνίας” θα χτίζει άλλο ένα δωμάτιο στις καπιταλιστικές “κατακόμβες”.Αυτή η καθαρή διαπίστωση που την κάνει έστω και υποσυνείδητα ο κάθε εργαζόμενος που έχει έρθει σε επαφή με τους εργοδότες και το καπιταλιστικό κράτος, σε κοινωνικό επίπεδο συνιστά αμετάκλητη προϋπόθεση για τον απεγκλωβισμό από το πλέγμα κυριαρχίας του καπιταλιστικού καθεστώτος.

Η μόνη κοινωνική και πολιτική δύναμη που κάνει με καθαρό τρόπο αυτή την διαπίστωση είναι οι κομμουνιστές. Το μόνο κόμμα που συγκροτεί τον πολιτικό του λόγο όπως και την στρατηγική του φυσιογνωμία αναφορικά με αυτή την διαπίστωση, είναι το ΚΚΕ. Το μόνο κόμμα που διαθέτει τους όρους να σηκώσει το ιστορικό βάρος αυτής της διαπίστωσης και να συμβάλλει με τρόπο καθοριστικό στην συγκρότηση της εργατικής τάξης στην βάση αυτού του στρατηγικού στόχου είναι το ΚΚΕ. Με την έννοια ότι φέρει την πολιτική ευθύνη να συμβάλλει με τρόπο προωθητικό στην διαλεκτική όσμωση της πολιτικής στρατηγικής της κατάκτησης της πολιτικής εξουσίας από τους εργαζόμενους, με ένα τακτικό σχεδιασμό στο επίπεδο του εργατικού κινήματος, που θα αποσπά τις εργατικές δυνάμεις από τις λογικές της υποταγής, της ενσωμάτωσης, της ανάθεσης και της “ιώβειας” αναμονής.

Αυτή η ιστορική ευθύνη του ΚΚΕ, αποτελεί ταυτόχρονα και την ευκαιρία του κόσμου της εργασίας να αναψηλαφήσει τα όρια και τις δυνατότητες της πολιτικής ως μέσο έκφρασης των εργατικών συμφερόντων,αφαιρώντας ταυτόχρονα από αυτή, τον εσμό των αστικών θεωρήσεων και πρακτικών που την έχουν καταστήσει σε μέσο καταπίεσης και εκμετάλλευσης της εργασίας και διαχείρισης της εξαθλίωσης της ζωής των εργαζόμενων. Η απελευθερωτική χρήση της πολιτικής είναι ταυτισμένη με τον εργατικό και ταξικό της χαρακτήρα,καταδεικνύοντας ότι ουσιαστική συμμετοχή της εργατικής τάξης στην παραγωγή της πολιτικής για το εαυτό της, συνιστά προϋπόθεση για να αναστρέψει την θέση της στην παραγωγή, στην κοινωνία, στην οικονομία, στην ίδια την ιστορία.

Αυτή η δυνητική απελευθερωτική προοπτική από τα δεσμά της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, είναι αναγκαία να συναντηθεί στο πεδίο της ταξικής πάλης, με την δυνητικά επαναστατική τροχιά που αποπειράται -με επιμονή- να σφυρηλατήσει το ΚΚΕ. Πρόκειται για μια συνάντηση που πρέπει να πραγματοποιηθεί. Για μια συνάντηση που αποτελεί διακύβευμα της πολιτικής περιόδου να αποκτήσει κοινωνικά και πολιτικά αποκρυσταλλώματα.

Πρόκληση και ευκαιρία ταυτόχρονα.

Κάνεις δεν μπορεί να προδιαγράψει το λυκαυγές μιας ενδεχόμενης νίκης ή το λυκόφως μια πιθανής ήττας.Ωστόσο η προσπάθεια πρέπει να γίνει. Η μάχη πρέπει να δοθεί.

ΚΚΕ λοιπόν….

“Παιχνίδια στις πλάτες των πενταετών και συμβασιούχων πυροσβεστών”

“Παιχνίδια στις πλάτες των πενταετών και συμβασιούχων πυροσβεστών”

Δεκαεννέα χρόνια ομηρίας είναι πολλά. Είναι πάρα πολλά για όσους τα βιώνουν από το 1998 που

εντάχθηκαν ως εποχικοί στο πυροσβεστικό σώμα. Έπαιξαν όλες οι κυβερνήσεις από τότε μέχρι σήμερα με την

αγωνία και τον πόθο χιλιάδων ανθρώπων για μία σίγουρη εργασία και την εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο. Το

ίδιο αλλά με ποιο απροκάλυπτο τρόπο το έκανε και η σημερινή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Της έλαχε ο

κλήρος να πάει ένα βήμα παραπέρα την βρώμικη δουλεία που είχαν ξεκινήσει σε βάρος των εργαζομένων

της χώρας οι προκάτοχοι της, εφαρμόζοντας τις ευρωπαϊκές κατευθύνσεις για την ελαστικοποίηση των

εργασιακών σχέσεων εργασίας και τη συρρίκνωση των υπηρεσιών κοινωνικού χαρακτήρα όπως αυτές που

προσφέρει το Π.Σ. Ο στόχος είναι να γίνει σημαντική μείωση του μόνιμου προσωπικού. Με σκοπό να

μειωθούν ακόμη περισσότερο οι σχετικές πιστώσεις για το Π.Σ. Να εμπορευματοποιηθεί ένα κομμάτι

προληπτικής πυροπροστασίας ή να περάσει σε επιχειρηματικά συμφέροντα, και να πλαισιωθεί ο

κατασταλτικός τομέας από εθελοντικές υπηρεσίες που θα λειτουργούν ανταποδοτικά με ευθύνη των δήμων.

Το νομοθετικό πλαίσιο για τον εθελοντισμό ξεκίνησε από το 1992 και μέχρι και σήμερα συμπληρώνεται

συνεχώς. Άρχισαν με ποιο εντατικούς ρυθμούς να δημιουργούνται σε διάφορες περιοχές εθελοντικές

υπηρεσίες. Όταν θα πετύχουν οι δήμοι να αποσπάσουν ποιο αποδοτικά ανταποδοτικά τέλη, θα γεμίσει η

χώρα από δαύτες. Ήρθε λοιπόν η στιγμή για την εντατικοποίηση της ανάπτυξης του στρατηγικού τους

σχεδιασμού. Όλοι συγχρονισμένοι σε αυτόν το σκοπό. Κυβέρνηση, επιχειρηματικοί όμιλοι, ΜΜΕ,

συνδικαλιστικές ηγεσίες του χώρου, ειδικά τα δύο τελευταία χρόνια παρεμβαίνουν με συνεχείς

εγκωμιαστικές δηλώσεις για τις εθελοντικές οργανώσεις και την υπέρ προβολή των δράσεων τους, με άρθρα,

με συν διοργάνωση ημερίδων κ.λπ. Ήρθε λοιπόν η ώρα οι 5.500 περίπου συμβασιούχοι και πενταετής να

βλέπουν σιγά - σιγά την πόρτα της εξόδου από το Π.Σ. Μάλιστα πολύ εξ αυτών που προβλέπει η τροπολογία

για τριετή παράταση θα αναγκαστούν να το πράξουν από μόνοι τους αφού προβλέπονται εξοντωτικές

μεταθέσεις και μετακινήσεις με απόφαση του αρχηγού κατά παρέκκλιση των σχετικών διατάξεων.

Ο ρόλος τους λοιπόν ήταν μέχρι εδώ. Ο νόμος 3938/2011 ήταν το αναγκαίο μεταβατικό στάδιο

παραπλάνησης, και εφησυχασμού των συμβασιούχων για να κερδίζουν χρόνο οι κυβερνήσεις για την

ανάπτυξη των διαλυτικών σχεδιασμών τους σε βάρος της πυρασφάλειας της χώρας. Το αν ήταν αναμενόμενη

ή όχι αυτή η εξέλιξη αρκεί κανείς να δει τα πραγματικά γεγονότα χωρίς συναισθηματικές αναστολές. Όταν

καταργούσαν το 2011 τις 4.000 οργανικές θέσεις μόνιμου προσωπικού, δεν το έκαναν για να τις ξανά

συστήσουν πάλι από την αρχή όπως και σήμερα ακόμη παραπλανητικά αποτυπώνεται μέσα από την

νομοθετική εξαπάτηση που κατέθεσαν ως τροπολογία. Όπως εξαπάτηση είναι το γεγονός ότι μιλάνε στην

τροπολογία για την αυτοδίκαια μονιμοποίηση μετά την λήξη της τριετίας, αλλά λίγο παρακάτω προβλέπουν

με πονηριά ότι με σχετική υπουργική απόφαση θα γίνεται η διευθέτηση των λεπτομερειών εφαρμογής των

σχετικών διατάξεων. Αυτό δηλαδή που επικαλούνται ως δικαιολογία και σήμερα, ότι από λάθος δεν

προβλέφθηκε για την εφαρμογή της υφιστάμενης νομοθετικής διάταξης, είτε με ευθύνη του Αρχηγείου του

Π.Σ. είτε με ευθύνη του Χ ή Ψ υπουργείου. Η μείωση της μισθολογικής τους δαπάνης για το 2017 κατά

1.571.000 ευρώ περίπου και οι ανύπαρκτες πιστώσεις για την μισθολογική τους αναβάθμιση από

πενταετούς σε μόνιμους ήταν ένα ακόμη καμπανάκι. Η διατήρηση των 4.000 οργανικών θέσεων

πυροσβεστών πενταετούς θητείας που αποτυπώνεται ξεκάθαρα μέσα στο υπό ψήφιση σχέδιο Π.Δ. ΅ Για την

ίδρυση νέων Π.Υ. και αναδιάρθρωση υφιστάμενων Π.Σ. και Π.Υ. εντός αερολιμένων ¨. δεν έδειχνε καμία

πρόθεση μονιμοποίησης των 2.100 εξ αυτών.

Απλά τους ξεγελούσαν ξεδιάντροπα μέχρι την τελευταία στιγμή με πρακτικά μονιμοποίησης και ΅θετικές΅

κυβερνητικές προθέσεις για την διευθέτηση του εργασιακού τους ζητήματος. Ώσπου ήρθε η ώρα του

αναμενομένου για τους ψυλλιασμένους παραμυθιού με τον δράκο, βλέπε θεσμούς.

Όλα αυτά όμως ήταν γνωστά από τότε. Για τις σημερινές εξελίξεις προειδοποιούσαν με κάθε τρόπο οι

αγωνιστικες δυνάμεις που συσπειρώνονταν στην Ενωτική Αγωνιστική Κίνηση Πυροσβεστών. Απλά οι

συνάδελφοι εργαζόμενοι συμβασιούχοι έπεφταν στις αλλεπάλληλες παγίδες που συνεχώς τους έστηναν,

ώσπου να το τελικό αποτέλεσμα. Είκοσι χρόνια κοντά έχασαν πολύτιμο χρόνο. Από τότε έπρεπε να έχουν

υιοθετήσει την πρόταση της Ε.Α.Κ.Π. για μόνιμη και σταθερή εργασία για όλους, σε όλο το φάσμα της

πολιτικής προστασίας που υποφέρει από τεράστια κενά, χωρίς τις παρελκυστικές παραμέτρους και

αποκλεισμούς που σκόπιμα έβαζαν μπροστά τους. ( βλέπε ύψος, ηλικία, στρατολογική ικανότητα, κ.λπ. ).

Αυτή την προοπτική εκφράζει και η πολύ ουσιαστική τροπολογία που κατέθεσε το ΚΚΕ προσαρμοσμένη

πλήρως στις σημερινές συνθήκες. Όσο όμως και αν ο αρμόδιος υπουργός προσπάθησε στην βουλή να την

χαρακτηρίσει ως μη εναρμονισμένη με τα αιτήματα των εργαζομένων, οι ίδιοι εργαζόμενοι δηλώσαν

δημόσια την πλήρη ικανοποίηση τους για αυτήν.

Μόνη διέξοδο των εργαζομένων στο πυροσβεστικό σώμα συμβασιούχων, πενταετών και μονίμων, ο

διαρκής ενωτικός αγώνας με αγωνιστικό προσανατολισμό μέχρι να έρθουν οι απαιτούμενες λύσεις τόσο για

το εργασιακά τους προβλήματα όσο και για την εδραίωση ενός αξιόπιστου και αποτελεσματικού πλαισίου

για την πυρασφάλειας της χώρας.

Μιχάηλ Μιχάλης

Ανθυποπυραγός Ε.Α. του Π.Σ.