Δελτίο Κομινφόρμ 10

 Δελτίο Κομινφόρμ 10

Χτες ο Τσίπρας μίλησε στο δελτίο ειδήσεων του ΑΝΤ-1 (που κάποτε έκανε την καλύτερη προεκλογική δουλειά για το Σύριζα, με τα τρομολαγνικά ρεπορτάζ και τη μαύρη διαφήμιση, αλλά τώρα με το Χατζηνίκο, αλλάξανε τα κόζια) κι είπε μεταξύ άλλων τα εξής:

-ότι για πρώτη φορά δε χάσαμε στη διαπραγμάτευση με σκορ Μπαρτσελόνα-Παναλευσινιακός, αλλά πήραμε θετικό αποτέλεσμα. Που σημαίνει ότι θα το γυρίσουμε στη ρεβάνς; Ότι πετύχαμε το γκολ της τιμής, όπως η Παρί στο 6-1; Ότι το φάγαμε στο 92' (το λεπτό του Μάαστριχτ) σαν τη Ρεάλ; Ότι από Ελευσίνα γίναμε Καλλιθέα -που έχει κι αυτή Τσίπρα στη σύνθεσή της, που πέτυχε δύο γκολ απέναντι στον Άρη;
Γενικά η τακτική της ΔΦΑ είναι να πετύχει το γκολ της τιμής, για να το πουλήσει επικοινωνιακά (κοιτάξτε τι ωραία αντίμετρα) και να δείξει την ποιοτική της υπεροχή από τους προηγούμενους.

-ότι η Μέρκελ είναι ανοιχτόμυαλη κι ο Σόιμπλε σεβαστός πολιτικός αντίπαλος. Κι η δική του γλώσσα ένα μέτρο ως το πάτωμα από το πατόκορφο γλείψιμο στους... Μερκελιστές. Αν συνέχιζε και την ποδοσφαιρική παρομοίωση, μπορεί να τους έλεγε Μέσι της πολιτικής, αλλά το κράτησε για άλλο αγώνα.

(Παρεμπιπτόντως, και παραμένοντας σε αθλητικά συμφραζόμενα, η ποδοσφαιρική μετάφραση της λογικής των σταδίων (ΟΑΚΑ, Αλκαζάρ, Καυταντζόγλειο) στην πολιτική, θα μπορούσε να είναι το αθάνατο κλισέ: κοιτάμε κάθε παιχνίδι ξεχωριστά).

-Ότι το λιμάνι της Θεσσαλονίκης -η οποία σε λίγα χρόνια θα λέγεται Σαββιδιστάν και το μόνο γυράδικο που θα έχει μείνει ανοιχτό θα είναι ο Σαββίκος- το ξεπουλήσαμε με επωφελές τίμημα, 70% πάνω από τη χρηματιστηριακή του αξία, και με δέσμευση για άμεσες επενδύσεις απ' την κοινοπραξία όπου συμμετέχει κι ο Σαββίδης. Βασικά, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους (και το Σαββίδη πασά πάνω απ' τα Τέμπη), τους πιάσαμε κότσο τους επενδυτές. Και να θυμάστε τούτο: αριστερό σήμερα δεν είναι να εμμένει κανείς στον κρατισμό, και σε ιδεοληψίες-φετίχ, όπως η δημόσια περιουσία. Αριστερό είναι να πετυχαίνεις σαν έμπορος καλύτερη τιμή ξεπουλήματος από τους δεξιούς.

-Ότι μένει ο ΕΝΦΙΑ που φεύγει που μένει. Κι ότι οι φόροι είναι ίδιοι με πριν και λίγο περισσότεροι.

-ότι ο λαός τρέχει χαρούμενος στα λιβάδια, την εξοχή και τα πάρκα να χαρεί το Πάσχα, την ανάσταση της οικονομίας και τους φοβερούς δρόμους που έφτιαξε η ΔΦΑ.
Σπάω, εν τω μεταξύ, το κεφάλι μου να θυμηθώ ποιο καθεστώς καμάρωνε γιατί έφτιαξε δρόμους... κι είχε και μια επέτειο πρόσφατα... ποιο ήταν να δεις, ποιο ήταν...

-το βασικό όμως είναι ότι ο Τσίπρας περιέγραφε μια ειδυλλιακή κατάσταση, σε μια μαγική χώρα, όπου η ανάπτυξη έρχεται κι όλοι είναι ευχαριστημένοι, κάτι που αποδεικνύεται εύκολα, γιατί δεν υπάρχουν σήμερα μαζικές διαδηλώσεις δυσαρεστημένων κοινωνικών ομάδων, όπως τη διετία 10-12'. Κι επειδή εδώ δεν είναι τόσο πιθανή μια παρδαλή αντ-επανάσταση τύπου Βενεζουέλας (πέρα από τις γραφικές συνάξεις "μένουμε Ευρώπη"), ο Τσίπρας βασικά μας πετάει το γάντι και μας βγάζει τη γλώσσα κατάμουτρα για τις δικές μας ανεπάρκειες.

Τι άλλο χρειαζόμαστε για να το καταλάβουμε, σφε αναγνώστη; Ο Τσίπρας δεν πέφτει, γιατί δεν υπάρχει κόσμος στους δρόμους να τον ρίξει. Δεν υπάρχει οργανωμένο κίνημα που να δίνει τον τόνο στις εξελίξεις. Και αυτό προφανώς δε συμβαίνει γιατί τρέχουμε γυμνοί στην εξοχή από τη χαρά μας κι ευημερούμε, αλλά γιατί ο κόσμος είναι απογοητευμένος και περνάει ακόμα από τα διάφορα στάδια του πένθους.

-Σε μια άλλη είδηση που ταράζει τα νερά και μπανιέρας ολόκληρης, το ΠαΣοΚ προχωρά σε έκτακτο συνέδριο-τομή για την πολιτική ζωή του τόπου. Ακόμα πιο (πα)σοκαριστικό είναι πως στο ΠαΣοΚ υπάρχουν συντροφικά μαχαιρώματα που οδήγησαν στο έκτακτο συνέδριο κι αποδεικνύουν ότι πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι. Κι η αλήθεια είναι πως έχει αργήσει πολύ να βγει αυτή η ψυχή του ετοιμοθάνατου ΠαΣοΚ.

Το απόλυτο (πα)σοκ όμως είναι το κείμενο της ομάδας του Ανδρουλάκη -που δεν το υπέγραφε ο ίδιος, που δεν είναι ο Μίμης!- που κάνει λόγο για πολυδιάσπαση "με αποτέλεσμα την ηγεμονία της δημαγωγίας και του οπορτουνισμού".
Και το ερώτημα είναι: τι εστί συνέπεια για έναν πασόκο και πώς ορίζεται ως προς αυτήν ο πασοκικός οπορτουνισμός;

-Συνεχίζοντας με άλλες σοκαριστικές ειδήσεις, ο Τάκης Τσουκαλάς δέχτηκε επίθεση έξω από τα γραφεία της εφημερίδας "Παραπολιτικά". Ποιος θα το πίστευε α) ότι ο Τσουκαλάς έχει εχθρούς που θα ήθελαν το κακό του και β) ότι έχει κάποια σχέση με το Μαρινάκη. Κοίτα να δεις...

-Πραμένοντας στο χώρο του ξύλου, τα ΕΑΑΚ κορυφώνουν την ενωτικής τους παρέμβαση στα πανεπιστήμια, προάγοντας το κομμουνιστικό ήθος και τον πολιτικό πολιτισμό -εξ ου και το σύνθημα: ΕΑΑΚ-ήθος-πολιτισμός, που μετεξελίχθηκε σε ΕΑΑΚ-καφρίλα-ποδαρίλα.

Αυτές τις μέρες λοιπόν κορυφώνουν την προεκλογική του δουλειά, παίζοντας ξύλο μεταξύ τους και σχεδιάζοντας να κατεβάσουν δύο ξεχωριστά σχήματα σε πολλές σχολές -τα οποία θα καταγράφονται αμφότερα όμως στα/στην ΕΑΑΚ. Για όσους ανίδεους δεν μπορούν να καταλάβουν το διακύβευμα και το επίδικο αυτών των εσωτερικών διεργασιών, τα ΕΑΑΚ εφαρμόζουν βασικά μια λενινιστική, εκλογική τακτική, που συνοψίζεται στο εξής:
Μαζί (μεταξύ μας) να χτυπιόμαστε, χωριστά να βαδίζουμε...

-Και με αυτή τη γέφυρα, περνάμε στο αθλητικό δελτίο. Όπου μετά το "κι εγώ κάλυπτα τον Κατσουράνη", εφηύραμε και το αντίθετό του στον αγώνα Λαμία-Πανσερραϊκός για τη Β' Εθνική (Football League).

Αλλά τα καλά γίνονται στα μεγάλα σαλόνια, όπου ο Ολυμπιακός κατέκτησε το πρωτάθλημα, αλλά κινδύνευε με αφαίρεση βαθμών -που δεν του επιβλήθηκε ποτέ- για κάτι επεισόδια στη φυσούνα των αποδυτηρίων, όπου βρέθηκαν κάτι περίεργοι και προπηλάκισαν τους Πλατανιώτες -ίσως γιατί αντιστάθηκαν παραπάνω από το αναμενόμενο- που δεν ψήνονταν όμως να καταγγείλουν τα γεγονότα γιατί διοικητικά έχουν άριστες σχέσεις (εξάρτησης, αλληλεξάρτησης, τέλος πάντων παραρτήματος) με τον Ολυμπιακό. Κι έτσι αναζητήθηκε το υλικό που θα είχε καταγράψει το κλειστό κύκλωμα με τις κάμερες. Αλλά αυτό δε βρέθηκε ποτέ, γιατί όλως τυχαίως είχε σβηστεί. Εντάξει, δε χρειάζεται να το δραματοποιούμε. Υλικό από τις κάμερες σβήστηκε, δεν εξαφανίστηκε πλοίο, ούτε πέθαναν άνθρωποι (άσχετο).

Κι ας μην ξεχάσουμε σε αυτό το σημείο να σημειώσουμε πως το ελληνικό ποδόσφαιρο δε θα πάει ποτέ μπροστά, αν δεν μπει κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης σε όλα τα γήπεδα να καταγράφει και να ρουφιανεύει κάθε μας κίνηση. Αυτή είναι η ρίζα του κακού, κι όχι οι ΠΑΕ (ανώνυμες εταιρείες) που λυμαίνονται το χώρο.
Καληνύχτα και καλή τύχη.

Υστερόγραφα

-Η τριάδα των κλασικών (Μαρξ-Ένγκελς-Λένιν) δε συνεχίζεται με Στάλιν (ή και Μάο κατά άλλους), αλλά...

Σύγχρονη Εποχή - 2017

...με Πάνο Ζάχαρη κι αρνητικούς συσχετισμούς.

-Κι ένα video, που αλιεύτηκε από το διαδίκτυο κι αξίζει να γίνει viral.



Άκου να δεις...

Καταλάβατε «ψώνια»;

Mοιραζόμαστε με τους αναγνώστες του «Ημεροδρόμου» τρεις ερμηνείες του μελοποιημένου ποιήματος του ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗ, «Η μπαλάντα του κυρ Μέντιου» (μουσική του Λουκά Θάνου). Η πρώτη είναι η γνωστή ερμηνεία του τραγουδιού με τον αξέχαστο Νίκο Ξυλούρη. Ακολουθούν οι ερμηνείες του Μίλτου Πασχαλίδη και του Σωκράτη Μάλαμα, από συναυλίες.

Προφανώς και δεν βάλαμε την ΕΚΤΕΛΕΣΗ (του τραγουδιού) από τον λαμέ χρυσαυγίτη. Ο Σφακιανάκης, άλλωστε, είναι απασχολημένος σε κάτι πρεμιέρες – χουντογλέντια, όπως διαβάζουμε εδώ.

Το δημοσίευμα έχει ενημερωτικό χαρακτήρα. Καταλάβατε «ψώνια»; 

ΦΑΣΙΣΤΑΡΙΑ ΠΩΣ ΣΑΣ  ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΑΤΕ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ???

μια απαντηση στο ψωνιο του Σαββουραιορ απο τον Ημεροδρόμο 

Την αλήθεια ρε… Την αλήθεια

Η χθεσινή συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα αποτέλεσε μνημείο ακατάσχετης άγνοιας για βασικά πολιτικά και οικονομικά μεγέθη, όπως και το λεκτικό επιστέγασμα μιας ήδη διενεργηθείσας πολιτικής στροφής προς τον άκρατο νεοφιλελευθερισμό, ως η έλλογη φυσική ροπή κάθε σοσιαλδημοκρατίας, που στο δίλημμα κόσμος της εργασίας ή αφεντικά, επιλέγει διαχρονικά  τα αφεντικά. Ακριβώς για αυτό, όσοι είχαν ή συνεχίζουν να έχουν αυταπάτες για τις προθέσεις του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ, θα ήταν καλό να εντρυφήσουν στην πρόσφατη πολιτική ιστορία της Ευρώπης αλλά  και της Ελλάδας, προκειμένου να αντιληφθούν πως η σοσιαλδημοκρατία σε κάθε της μορφή εκφράζει διαχρονικά τον ίδιο πολιτικό ιδεότυπο : Ψεύδη και εξαπάτηση για τον κόσμο της εργασίας, υποταγή και κυβιστήσεις στις καπιταλιστικές ελίτ. 

Εξάλλου ο ίδιος ο Τσίπρας στην χθεσινή του συνέντευξη επιβεβαίωσε για άλλη μια φορά πως μπορεί να ισχυριστεί αλλά και να πράξει τα πάντα, αρκεί να παραμείνει στην θέση τη διαχείρισης της πολιτικής εξουσίας. Άλλωστε, αυτή είναι η πρόθεση τόσο των εγχώριων όσο και των ευρωπαϊκών καπιταλιστικών ελίτ, δεδομένου ότι κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ συνιστά τον πλέον πειθήνιο και τον πλέον αποτελεσματικό υπηρέτη των συμφερόντων του κεφαλαίου σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, που ήδη προετοιμάζεται για το επερχόμενο πάρτι ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας, δηλαδή σε ότι έχει απομείνει από αυτή. Παράλληλα ο Τσίπρας και η κυβέρνηση του, πανηγυρίζουν για το περιβόητο δημοσιονομικό πλεόνασμα και την ισχνή μείωση του ποσοστού της ανεργίας αποκρύβοντας έντεχνα δύο βασικά στοιχεία :

• Το υπερ-πλεόνασμα για το οποίο βαυκαλίζονται και με το οποίο ηδονίζονται τα κυβερνητικά μηρυκαστικά, είναι αποτέλεσμα της ολοκληρωτικής αφαίμαξης του κόσμου της εργασίας, των κατασχέσεων μισθών και συντάξεων, της διάλυσης των τελευταίων υποστυλωμάτων του κράτους πρόνοιας μέσω της ραγδαίας μείωσης των δαπανών που αφορούν σε υγεία και κοινωνική πρόνοια.

• Η ισχνή και ουσιαστικά αμελητέα μείωση του ποσοστού της ανεργίας, αφορά σε “θέσεις εργασίας” ελαστικής τετράωρης εργασίας στις οποίες οι εργαζόμενοι δουλεύουν οκτάωρο και πληρώνονται με καθυστέρηση δύο και τριών μηνών. Φυσικά λοιπόν, και θα υπάρξει έστω και ελάχιστη μείωση της ανεργίας όταν οικοδομείται ένα καθεστώς εργασιακού μεσαίωνα, εντός του οποίου οι εργοδότες μπορούν να εκμεταλλεύονται εργαζόμενους που πληρώνονται με  ψίχουλα-όταν πληρώνονται- περισσότερες ώρες από αυτές που αναφέρει η σύμβαση, κραδαίνοντας την απειλή της απόλυσης. Η κυβέρνηση της αριστεράς τα κατάφερε λοιπόν, ονόμασε τους είλωτες, εργαζόμενους, εμφανίζοντας μια λαθροχειρία ως θαύμα.

Περαιτέρω, ο Τσίπρας και η κυβέρνηση του, ενώ περιφέρονται στα συστημικά μέσα ενημέρωσης διαφημίζοντας τις αλλεπάλληλες κυβερνητικές “επιτυχίες” την ίδια στιγμή έχουν συμφωνήσει με τους δανειστές-θεσμούς  τα εξής :

• Δραματική μείωση των συντάξεων ως αποτέλεσμα της κατάργησης της λεγόμενης προσωπικής διαφοράς, που θα συντρίψει τον κόσμο της  εργασίας, σε μια χώρα όπου ολόκληρες οικογένειες ζουν στα όρια τη εξαθλίωσης από μια σύνταξη.

• Κατάργηση της κυριακάτικης αργίας ώστε τα καταστήματα να είναι ανοικτά όλες τις Κυριακές του χρόνου,προκειμένου να “τονωθεί  η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας” όπως θα έλεγε και ο οικονομολόγος Τσακαλώτος.

• Άρση του δικαιώματος veto από το υπουργείο εργασίας αναφορικά με τις ομαδικές απολύσεις, με αποτέλεσμα αυτές να τίθενται σε εφαρμογή ουσιαστικά από το παράθυρο, έστω και αν τυπικά δεν θα ισχύουν. Άλλη μια επιτυχία της κυβέρνησης της αριστεράς.

• Υλοποίηση του “master plan ξεπουλήματος” από το ΤΑΙΠΕΔ της δημόσιας περιουσίας που περιλαμβάνει : το 17% της ΔΕΗ του 35% των ΕΛΠΕ, του 30% του Διεθνούς Αερολιμένα Αθηνών,του 30% της ΔΕΠΑ, του 67% του Λιμένα Θεσσαλονίκης, του 100% της ΕΛΒΟ. Πρόκειται όπως είναι φανερό, για την υλοποίηση των διαχρονικών επιδιώξεων του κεφαλαίου που επιτέλους γίνονται πραγματικότητα, από την αριστερή κυβέρνηση του Τσίπρα.

Το ότι ο Τσίπρας πριν γίνει πρωθυπουργός έλεγε “Το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας είναι επιστροφή στην φεουδαρχία” μάλλον δεν ισχύει πια, καθώς δεν πρόκειται για ξεπούλημα όπως θα υποστηρίξουν οι κυβερνητικοί και οι θυρωροί τους στα κρατικά και κομματικά πόστα, αλλά για υγιές επιχειρηματικό πλάνο. Εξάλλου και οι “θεωρητικοί” του ΣΥΡΙΖΑ, μπορούν εύκολα να υποστηρίξουν, ότι το συγκεκριμένο ξεπούλημα δεν είναι μετάβαση στην φεουδαρχία, αλλά στην εποχή του μετά-καπιταλισμού παριστάνοντας με επιτυχία τους μετά-αριστερούς, ξερνώντας ασυνάρτητες μετά-θεωρητικές ανοησίες.

Σε όλα αυτά απαντάει εκπληκτικά ο Καλογερόπουλος στον Τσίπρα και στην κυβερνητική παρέα του, στην αξέχαστη ταινία “Μάθε παιδί μου γράμματα” του Θόδωρου Μαραγκού.

Ουσιαστικά  η κυβέρνηση του Τσίπρα υλοποιεί το τέταρτο μνημόνιο, ενώ έχει το θράσος να εμφανίζει την διάλυση της ζωής των εργαζόμενων ως το “εξιτήριο από τα μνημόνια” όπως υποστήριξε ο ίδιος ο Τσίπρας στην χθεσινή του συνέντευξη. Την ίδια στιγμή το κακογραμμένο παραμύθι της διευθέτησης του χρέους είναι ακόμη ένα ψεύδος, δεδομένου ότι για να πραγματοποιηθεί η επιμήκυνση του και όχι η διαγραφή του, βασική προϋπόθεση είναι η επίτευξη δημοσιονομικών πλεονασμάτων της τάξης του 3,5% -δηλαδή συμπίεση της εργατικής δύναμης στα όρια της βιολογικής εξαθλίωσης- και εφαρμογή όλων των μέτρων που περιλαμβάνονται στο τέταρτο μνημόνιο. Ακόμη δηλαδή και αν η ελληνική αστική τάξη επιτύχει καλύτερους όρους αποπληρωμής των δανείων της, αυτό για τους εργαζόμενους δεν θα σημαίνει τίποτε άλλο,παρά την υλοποίηση ενός “ατελεύτητου συμβολαίου θανάτου”.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είναι ένας ακόμη κρίκος στην μακρά αλυσίδα των αστικών κυβερνήσεων της μνημονιακής περιόδου που επισφραγίζει με την υπογραφή του τέταρτου μνημονίου, την ευόδωση των διαχρονικών επιδιώξεων της ελληνικής αστικής τάξης και των διεθνών κεφαλαίων που προσβλέπουν στο  νέο “Ελληνικό Ελ Ντοράντο”.

Αυτή είναι αλήθεια. Η μόνη αλήθεια. Φυσικά κανείς δεν περιμένει να την παραδεχθεί ούτε ο Τσίπρας ούτε τα “αναρριχητικά φυτά” που προσβλέπουν στην μακροημέρευση του. Ωστόσο ο κόσμος της εργασίας που δεν είναι μπουκωμένος με τα κονδύλια του καπιταλιστικού καθεστώτος των μνημονίων και δεν φορά τους παραμορφωτικούς φακούς της “κυβέρνησης της αριστεράς”, ο κόσμος που περπατά στο περιθώριο της ζωής και της ιστορίας, είναι η μόνη ελπίδα για αυτόν τον τόπο, -και έτσι η αλλιώς- θα γίνει ο εφιάλτης των έμμισθων προπαγανδιστών του αστικού συστήματος  εξουσίας, που έχουν καπηλευθεί την αριστερά και την ιστορία της και έχουν εξαπατήσει με τον πιο χυδαίο τρόπο την εργατική τάξη.

Οι γελωτοποιοί της αριστεράς και οι αυλικοί του καπιταλιστικού καθεστώτος, ας παραμένουν ανήσυχοι. Η ιστορία δεν έχει ακόμη τελεσιδικήσει…

γράφει ο Χρήστος Μιάμης

Πηγή The Radical Marxism Project 

ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΕΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ

 ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΕΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ

Στο περιθώριο των μεγάλων, κατά την ειδησεογραφία,  πολιτικών γεγονότων – η σερνάμενη αξιολόγηση στα καθ’ ημάς, και οι προεδρικές εκλογές στη Γαλλία- δυο στιγμιότυπα από διαφορετικά κοινωνικά πεδία καθρεφτίζουν την κατεύθυνση της  κυρίαρχης ιδεολογίας.

Στο τηλεριάλιτι του Survivore  που  φτάνει σε θεαματικότητα και το 80%,  ο Γ. Αγγελόπουλος, ένας από τους συμμετέχοντες τραγουδά τη «μπαλάντα του κυρ-Μέντιου», και  στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αναγνωρίζεται περισσότερο σαν τραγούδι του Ν. Σφακιανάκη, ένα τραγούδι με νόημα, που έκανε τα κορίτσια να παραληρούν στο πάθος και το σεξ απήλ του παίκτη που το τραγούδησε, όπως σχολιάζεται στο διαδίκτυο.  Στην πρωινή εκπομπή  του Γ. Παπαδάκη ο Μ. Βορίδης αρνείται ιδεολογική συγγένεια με τη Μαρί Λεπέν γιατί «έχει ένα πρόγραμμα διευρυμένης ρύθμισης της αγοράς, μεγάλης κρατικής παρέμβασης, μεγάλης σοσιαλιστικής ή σοσιαλίζουσας πολιτικής στα οικονομικά» με το οποίο αυτός δεν συμφωνεί. Κι είναι αυτά δυο στιγμιότυπα ενδεικτικά του τρόπου που η κυρίαρχη εξουσία πετυχαίνει την υποδούλωση του λαϊκού υποσυνείδητου, ώστε όλοι να σκεφτόμαστε με όρους της κυρίαρχης εξουσίας, και  εγκλωβισμένοι να συναινούμε στις αποφάσεις της.

                Η αποσπασματικότητα, η έλλειψη χρονικής προοπτικής που αφαιρεί το ιστορικό βάθος αλλοιώνει τη σημασία και του ποιήματος και της κριτικής στη Λεπέν. Κι έτσι η σάτιρα   του Κ. Βάρναλη για τον δουλευτή λαό, θύμα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης που δέχεται υπομονετικά και αδιαμαρτύρητα, χάνει το συμβολισμό της εκπίπτοντας σε τραγούδι που στοχοποιεί την άλλη ομάδα των παικτών του τηλεριάλιτι. Κι έτσι για άλλη μια φορά ο φασισμός απλοποιώντας και παραποιώντας την πολιτική του ακούγεται να ταυτίζεται με το σοσιαλισμό σε μια νέα εκδοχή συνάντησης των δυο άκρων κατά Βορίδη, που βέβαια απαξιώνει και συκοφαντεί τον ίδιο το σοσιαλισμό. Οι διαδικασίες κοινωνικής και ιδεολογικής ενσωμάτωσης περιλαμβάνουν και τα ριάλιτι και δήθεν αιρετικούς, φιλικούς μεν στην αστική διακυβέρνηση, λόγους.

               Αν η λαϊκή συναίνεση είναι αναγκαία για την εξουσία, αναγκαίοι κυρίως είναι και οι μηχανισμοί παραγωγής της συναίνεσης, παραδοσιακοί όπως η πολιτική, η τέχνη κι εκπαίδευση ή και σύγχρονοι όπως ΜΜΕ. Η ιστορική οπτική, η καλλιτεχνική παραγωγή  και ο τρόπος που διαχέονται από τα ΜΜΕ σε μεγάλο μέρος του πληθυσμού είναι παραδείγματα μηχανισμών που παράγουν τη συναίνεση. Την αντανάκλαση της μεταλλαγής του ίδιου καπιταλισμού, που παλιότερα επέβαλε  με απαγορεύσεις και μέσα αστυνομικά τις επιλογές του, συναντούμε στην καλλιτεχνική και κάθε είδους πνευματική παραγωγή της κυρίαρχης τάξης που έχει αλώσει το πνεύμα της εργατικής τάξης. Και μ’  αυτήν την οπτική, περιφρονημένες από τη διανόηση τηλεπαραγωγές και απαξιωμένοι πολιτικοί από  ένα μεγάλο μέρος «αριστερών» πολιτικών διασταυρώνονται με δημοκρατικούς κι αριστερούς διανοούμενους της εποχής μας.

               Στην εποχή μας οι μορφές της μορφωτικής, πνευματικής, θεσμικής και ιδεολογικής κυριαρχίας της αστικής τάξης ακυρώνουν, με βελούδινο τρόπο, εσωτερικεύοντας τους αστικούς κανόνες της πολιτικής,  τη συσπείρωση των λαϊκών στρωμάτων όχι τόσο εξαιτίας της άγνοιας των προβλημάτων τους, αλλά της αδυναμίας στόχευσης της αιτίας τους και αντίδρασής τους σ’ αυτή. Αντιμετωπίζουμε το παρελθόν με νέους τρόπους, η κυρίαρχη εξουσία επεμβαίνει και στη συλλογική μνήμη, υποβάλλοντας τη δική της λογική σε λαϊκές παραδόσεις και αφηγήσεις. Η ιστορία συγκροτείται από σπαράγματα ενώ με την τηλεόραση, τον κινηματογράφο και κάθε είδους θέαμα ενισχύεται και το φαντασιακό ως μέρος της πραγματικότητας, ταυτίζοντάς το μερικές φορές μαζί της.

 Κι έρχεται στο μυαλό η θεατρική παράσταση του Γ. Κοτανίδη για τον Ν. Ζαχαριάδη "Ομπίντα", όχι γιατί ταυτίζεται με τα δυο προηγούμενα στιγμιότυπα της επικαιρότητας, αλλά γιατί και σ’ αυτήν την παράσταση αναγνωρίζονται στοιχεία απώλειας της ιστορικότητας, μ’ έναν τρόπο βέβαια διαφορετικό ακόμα κι αν δεν ήταν επιδιωκόμενο.  Εξάλλου, το είδος του αστικού θεάτρου και μόνο με τη φόρμα του προσδιορίζει και την οπτική του στα ιστορικά γεγονότα. Δηλωμένος στόχος του συγκεκριμένου έργου ήταν να αναδειχτεί η τραγικότητα του Ν. Ζαχαριάδη.

Στην αρχαία τραγωδία η τραγικότητα προσδιοριζόταν στη σύγκρουση με υπέρτερες δυνάμεις –πέρα απ’ αυτές της πολιτείας, θεός ή μοίρα θα λέγαμε σ’ ένα σύμπαν που δεν ελεγχόταν- του τραγικού ήρωα, ο οποίος δεν είχε όμως να κάμει με τους ατομικούς χαρακτήρες του αστικού θεάτρου, αλλά με ανθρώπους που είναι φορείς της υπόθεσης που αυτή ενδιαφέρει κυρίως και πρωτίστως. Στην αρχαία τραγωδία ενδιέφερε  η κίνηση της υπόθεσης, το όνομα και η ιδιότητα του ήρωα, όχι οι εσωτερικές διεργασίες της ψυχής του. Στο αστικό θέατρο ενδιαφέρουν  τα προσωπικά χαρακτηριστικά, προσπαθούμε να τον δούμε από τα μέσα, να δούμε την «ψυχή του» κι επομένως τα διαδραματιζόμενα εκτός θεάτρου,  ο τρόπος που τα ιστορικά στοιχεία προσλαμβάνονται από τον θεατή εξαρτώνται πλήρως από  την περιρρέουσα σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα που καθοδηγείται από το κείμενο. Η σύγκρουση λοιπόν γίνεται ανάμεσα στον προσωπικό ήρωα, τον οποίο το θέατρο αναδεικνύει σε πρωταγωνιστή του, και σε ό,τι περιορίζει την δική του ελευθερία, που τελικά τον συντρίβει. Στο αστικό καθεστώς και μάλιστα της σύγχρονης εποχής μας όπου η υποκειμενικότητα ανακηρύσσεται κυρίαρχη, η πλοκή καθορίζεται με κέντρο το άτομο και οι  υπέρτερες δυνάμεις ταυτίζονται με μαζικά κινήματα και το κοινωνικό σύνολο ευρύτερα. Αυτό, η ανάδειξη της υποκειμενικότητας, που ήταν απελευθέρωση του ατόμου στην αυγή του αστισμού, στο σύγχρονο αστικό θέατρο καταντά στείρος ατομικισμός, σαν να  μπορούσε το άτομο να ζήσει έξω από την κοινωνία. Κι επειδή στο θέατρο, αντίθετα με τον κινηματογράφο που μπορεί να σε εκτινάξει στο χρόνο, η υπόθεση δεν μπορεί παρά να περιοριστεί σ’ ένα συμβάν, γιατί ακόμα και οι παρεμβολές άλλων μορφών όπως βίντεο κλπ. είναι συμπληρωματικά αλλά όχι καθοριστικά για τη θεατρική εξέλιξη, η τραγικότητα περιορίζεται σε προσωπικά διλήμματα. Έτσι, εκόντες άκοντες, ακόμα και  ιστορικά πρόσωπα της εμβέλειας ενός Ν. Ζαχαριάδη παρουσιάζονται ως θύματα της ιστορίας, ενώ  αυτό το ίδιο πρόσωπο διαμορφώνει καθοριστικά την ιστορία, για να μην πούμε για τον απόντα ρόλο των λαϊκών μαζών.  Αν λοιπόν και μια τέτοια παράσταση θεωρείται ότι διασταυρώνεται με στιγμιότυπα όπως αυτά με το survivore  ή το λόγο του Βορίδη είναι γιατί χάνεται κι εδώ το ιστορικό πλαίσιο, όσο κι αν αυτό εμφανίζεται με βίντεο, ντοκουμέντα κλπ. Μέσα σ’ αυτό το συγκεκριμένο σύστημα αναπαράστασης που από τη φύση του είναι φορέας της αστικής αντίληψης της κοινωνίας χάνει την ιστορικότητά του ο συγκεκριμένος ήρωας.

Βέβαια από ένα θεατρικό έργο δεν έχει κανείς την απαίτηση της ιστορικής ακρίβειας. Εξάλλου ο ήρωας του έργου δεν είναι ο πραγματικός Ζαχαριάδης αλλά μια περσόνα του κατά Κοτανίδη, πράγμα που θα λέγαμε είναι θεμιτό στα πλαίσια του αστικού θεάτρου. Συγχρόνως όμως δείχνεται  η δυναμική του αστικού καθεστώτος στην πολιτική μας διαπαιδαγώγηση με όλες τις πολιτιστικές μορφές.  Aπό τηλεριάλιτυ μέχρι θέατρο και φυσικά τον κινηματογράφο με τη μεγάλη του λαϊκή απήχηση, όλοι οι ιδεολογικοί μηχανισμοί τίθενται στην υπηρεσία της αποφυγής της ιστορικού τρόπου σκέψης. Στο συγκεκριμένο έργο η ανάδειξη της  τραγικότητας της περσόνας του Ν. Ζαχαριάδη εντοπίζεται στη σύγκρουση με τις υπέρτερες δυνάμεις που θέλουν να τον συντρίψουν, αυτόν και κάθε προσωπικότητα,  το κόμμα, το ΚΚΕ, μέσα από το οποίο όμως διαμορφώθηκε και διαμόρφωσε ο πραγματικός Ζαχαριάδης.

Κι έτσι και η τέχνη δεν υποδεικνύει παρά δρόμους μοναχικούς και προσωπικής επιβολής, εκθειάζοντας τον αναρχούμενο ατομισμό, την έλλειψη ιστορικής προοπτικής, κι ακόμα κι αν δεν είναι στις προθέσεις της, όμως εξαφανίζει την ελπίδα αποτρέποντας από τη συλλογική δράση.  

Κι έτσι μαθαίνουμε πως η πραγματικότητα είναι έξω από τη διαλεκτική των κοινωνικών σχέσεων, το άτομο τίθεται αντιμέτωπο με την ομάδα, ανήμπορο ν’ αντιδράσει, γιατί μόνο τη συντριβή του θα φέρουν οι οργανωμένοι αγώνες –δεν είναι σύμπτωση που τα τελευταία χρόνια μ’ όλους τους τρόπους απαξιώνεται το κόμμα της εργατικής τάξης που την οργανώνει, το ΚΚΕ.

Βενεζουέλα. Η μαρξιστική θέση

 Βενεζουέλα. Η μαρξιστική θέση

«Αποδεικνύεται δηλαδή ότι στο πλαίσιο μιας αστικής διαχείρισης, ακόμα και ορισμένα θετικά μέτρα που μπορούν να παρθούν προς όφελος εργατικών - λαϊκών στρωμάτων, είναι φτερό στον άνεμο στο βαθμό που δεν συνδέονται με την ανατροπή της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας και της αστικής εξουσίας. Αποδεικνύεται επίσης ότι ο κύκλος της καπιταλιστικής οικονομίας φορτώνει τα βάρη στην εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα, ανεξάρτητα από τη διαχείριση που ακολουθείται».

Όσοι θεοποιούν τον Μαδούρο και τη μερίδα της αστικής τάξης που είναι στην πολιτική εξουσία δεν έχουν καταλάβει, ούτε για την Βενεζουέλα ούτε για την Ελλάδα, ότι όσο δεν ανατρέπεται το καπιταλιστικό σύστημα ο «καλός καπιταλισμός» είναι μια καλή αυταπάτη για την μακροημέρευση του!

Κάνουν λάθος το ΚΚΕ και το ΚΚΒ που το λένε; 

Ωστόσο οι κομμουνιστές στέκονται πρωτοπόροι στη μάχη κατά των ιμπεριαλιστών και των μονοπωλητών της Βενεζουέλας που επιβουλεύονται τον πλούτο της, χωρίς να ξεχνούν ότι τελικά μόνο με την ανατροπή όλων των αστικών εξουσιών ανεξαρτήτως μορφής και αντιθέσεων μεταξύ τους, ο λαός θα γίνει αφέντης στον τόπο του. Αυτή τη διαλεκτική σχέση δεν μπορούν να καταλάβουν μικροαστοί και «αριστεροί» οπορτουνιστές. 

Μήπως μπορούν οι εδώ οπορτουνιστές να μας πουν γιατί ο Μαδούρο αποκλείει το ΚΚΒ από το Εθνικό Εκλογικό Συμβούλιο; 

ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ

Κλιμακώνεται η αντιπαράθεση

Βενεζουέλα, Ριζοσπάστης, 25/4/2017 

Το ΚΚΕ, η Βενεζουέλα και αυτοτελής πολιτική της εργατικής τάξης

Ανησυχίες και κυνισμός από ΔΝΤ - Παγκόσμια Τράπεζα

Ανησυχίες και κυνισμός από ΔΝΤ - Παγκόσμια Τράπεζα

Τις ανησυχίες των αστικών επιτελείων σε παγκόσμιο επίπεδο κατέγραψε η εξαμηνιαία Σύνοδος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας την προηγούμενη βδομάδα στην Ουάσιγκτον, με τη συμμετοχή κεντρικών τραπεζιτών και των υπουργών Οικονομικών των κρατών - μελών. Οι ανησυχίες αυτές εντείνονται από το γεγονός ότι η καπιταλιστική ανάκαμψη, όπου σημειώνεται, δεν έχει δυναμική και ο κίνδυνος μιας νέας κρίσης δεν έχει αποφευχθεί. Αυτό αποτυπώνεται και στο κοινό ανακοινωθέν των δύο διακρατικών οργανισμών του κεφαλαίου, όπου δεν κρύβονται επίσης οι σφοδρές αντιθέσεις μεταξύ των ιμπεριαλιστικών κρατών.
Ετσι, στην κοινή ανακοίνωση επισημαίνεται ότι η ανάπτυξη της παγκόσμιας οικονομίας κινδυνεύει από την «αυξημένη αβεβαιότητα, την κληρονομιά που άφησε η κρίση, τα υψηλά επίπεδα χρέους, την αδύναμη αύξηση της παραγωγικότητας και τις αρνητικές δημογραφικές τάσεις στις προηγμένες οικονομίες, ενώ οι εγχώριες ανισορροπίες, πιο έντονες από το αναμενόμενο, και οι αρνητικές δευτερογενείς επιδράσεις από την παγκόσμια αβεβαιότητα, θέτουν προκλήσεις για ορισμένες αναδυόμενες αγορές και τις αναπτυσσόμενες χώρες».

***

Το ...γιατροσόφι που προτείνουν για την αντιμετώπιση, τάχα, αυτών των κινδύνων, είναι η «βιώσιμη ανάπτυξη, που θα ξεπερνάει τις χρηματοπιστωτικές αβεβαιότητες, θα δημιουργεί δουλειές και οικονομικές ευκαιρίες για όλους» και η «μείωση της ανισότητας για να εξασφαλιστεί μια μακράς πνοής βιώσιμη ανάπτυξη». Αναφέρουν επίσης ότι «οι τεχνολογικές αλλαγές, το εμπόριο, οι χρηματοδοτικές ροές και η οικονομική ολοκλήρωση βοήθησαν τα εισοδήματα και μείωσαν τις οικονομικές διαφορές, ωστόσο αυτά τα κέρδη δεν μοιράστηκαν σωστά μεταξύ των κρατών» και χρειάζεται «να μειωθεί η φτώχεια και να διασφαλιστεί ότι τα κέρδη της διεθνούς οικονομικής ολοκλήρωσης μοιράζονται σε πιο ευρεία βάση».
Πρόκειται για διακηρύξεις κενές περιεχομένου, που συσκοτίζουν την αγιάτρευτη ανισομετρία στον καπιταλισμό, τις πραγματικές αιτίες των κρίσεων και ταυτόχρονα καλλιεργούν αυταπάτες στους λαούς ότι το βάρβαρο σύστημα που τους εκμεταλλεύεται και τους εξοντώνει, μπορεί με ορισμένες ρυθμίσεις και καλύτερες «συνεννοήσεις» ανάμεσα στα καπιταλιστικά κράτη να γίνει περισσότερο «δίκαιο» και φιλολαϊκό.

***

Από το ανακοινωθέν δεν περνάει επίσης απαρατήρητο ότι απουσιάζει οποιαδήποτε αναφορά στην καταπολέμηση του «προστατευτισμού» στο εμπόριο, κάτι που γενικά διατυπωνόταν τις προηγούμενες φορές και καταγράφηκε και στο πρόσφατο Φόρουμ του Νταβός. Στην εξέλιξη αυτή είναι φανερή η παρέμβαση των ΗΠΑ, όπως είχε κάνει και στο τελικό ανακοινωθέν της Συνόδου των υπουργών Οικονομικών του G20. Θυμίζουμε ότι η κυβέρνηση Τραμπ, για την υπεράσπιση των αμερικανικών μονοπωλίων, προωθεί μέτρα προστατευτισμού, επανεξετάζει διεθνείς συνθήκες ή και αποχωρεί από κάποιες, όπως τη Διειρηνική Συμφωνία Εμπορίου (ΤPP).
Η απαλοιφή των «συστάσεων» περί προστατευτισμού ερμηνεύεται ως προσπάθεια συμβιβασμού με άλλα ισχυρά ιμπεριαλιστικά κέντρα, που δεν αναιρεί όμως τις αντιθέσεις και τους ανταγωνισμούς που οξύνονται και εκφράζονται και με στρατιωτικά μέσα σε διάφορες περιοχές του πλανήτη, από τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, μέχρι την Ουκρανία, τα Βαλκάνια, την Κορεατική Χερσόνησο και την Αρκτική.

***

Χαρακτηριστικές είναι επίσης οι προτάσεις που κατατίθενται για να δημιουργηθούν προϋποθέσεις ορμητικότερης καπιταλιστικής ανάκαμψης. Προτείνεται για παράδειγμα να δοθεί προτεραιότητα «στον ιδιωτικό τομέα, ιδιαίτερα όταν υπάρχουν περιορισμένοι πόροι, περιλαμβανομένων και των υποδομών» (βλ. προώθηση των ιδιωτικοποιήσεων σε στρατηγικούς τομείς, όπου το αστικό κράτος διατηρεί ακόμα κάποιες θέσεις), στην «ενίσχυση της εσωτερικής κινητικότητας και ευελιξίας» (βλ. ακόμα μεγαλύτερο ξεζούμισμα των εργατών, ακόμα πιο ευέλικτη εκμετάλλευσή τους, με επέκταση των ξεχαρβαλωμένων εργασιακών σχέσεων).
Ζητούν «πιο αποτελεσματικές πολιτικές για την εφαρμογή μεταρρυθμίσεων και αλλαγών στη διοίκηση» (βλ. πιο αποτελεσματική λειτουργία θεσμών της αστικής εξουσίας στη στήριξη της καπιταλιστικής ανάπτυξης) και χαιρετίζουν «τη δημοσιονομική πειθαρχία και τη διαφάνεια στα οικονομικά, στην προσπάθεια να γίνει καλύτερη διαχείριση των περιορισμένων πόρων». Συνολικά, πρόκειται για μέτρα και πολιτικές που βαθαίνουν την εργασιακή εκμετάλλευση, για να αυξάνει η κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων.
Τέλος, κάνουν λόγο «για στήριξη της ανάπτυξης σε χώρες με αστάθεια, συγκρούσεις και βία, όπως και στην ανάπτυξη μικρών χωρών», καθώς και «στήριξη χωρών, κοινοτήτων και προσφύγων που έχουν υποστεί λιμοκτονία, ή βίαιο εκτοπισμό, σε συνεργασία με τον ΟΗΕ». Πρόκειται για υποκρισία και κυνισμό από τα ισχυρότερα ιμπεριαλιστικά κράτη, που με τις επεμβάσεις και τους ανταγωνισμούς τους προκαλούν φτώχεια και προσφυγιά, τα οποία αξιοποιούν στη συνέχεια ως άλλοθι για να προωθήσουν παραπέρα τα ιμπεριαλιστικά τους σχέδια σε περιοχές του πλανήτη με μεγάλο γεωπολιτικό ενδιαφέρον...

Δ. Κ.

Εμπρός για γενική απεργία!

Εμπρός για γενική απεργία!

Δεν πρόλαβε να ξεκινήσει ο νέος γύρος της διαπραγμάτευσης με τα τεχνικά κλιμάκια για την ολοκλήρωση της δεύτερης «αξιολόγησης», και οι πληροφορίες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας επιβεβαιώνουν ότι τα μέτρα που περιέχονται στο «επικαιροποιημένο» μνημόνιο με το κουαρτέτο είναι πραγματικά κόλαφος για τους εργαζόμενους και τα άλλα λαϊκά στρώματα.
Ανάμεσα στα πολλά που περιλαμβάνει το μνημόνιο και αναμένεται τις επόμενες μέρες να έρθουν προς ψήφιση στη Βουλή, είναι η παραπέρα μείωση των ήδη αποδιδόμενων συντάξεων με την περικοπή της «προσωπικής διαφοράς», η κατάργηση της λεγόμενης «διοικητικής έγκρισης» (υπουργικό βέτο) στις ομαδικές απολύσεις και η πλήρης κατάργηση της κυριακάτικης αργίας.
Το αντιλαϊκό πακέτο συμπληρώνουν τα αιματηρά πρωτογενή πλεονάσματα και η συρρίκνωση του αφορολόγητου, η ρητή επισήμανση ότι το αντεργατικό πλαίσιο θα παραμείνει ως έχει μέχρι το τέλος του προγράμματος, χωρίς να ομολογείται τι θα το διαδεχθεί, και η παραπέρα «απελευθέρωση» της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας, με την πώληση παραγωγικών μονάδων της ΔΕΗ να τίθεται ψηλά στη λίστα των ιδιωτικοποιήσεων για το επόμενο διάστημα.
Είναι μάλλον περιττό να περιγράψει κανείς τι θα σημάνει η εφαρμογή αυτών των μέτρων, και όλων όσα δεν έχουν γίνει ακόμα γνωστά, για τα εργατικά - λαϊκά νοικοκυριά, που έχουν υποστεί αλλεπάλληλες μειώσεις στο εισόδημά τους. Σ' αυτούς περιλαμβάνονται και οι συνταξιούχοι, τους οποίους ο ΣΥΡΙΖΑ κορόιδευε για καιρό ότι δεν θα μειώσει άλλο τις συντάξεις τους, πράγμα που κάνει με την περικοπή της «προσωπικής διαφοράς», ενώ απώλειες θα έχουν και από τη μείωση του αφορολόγητου, όπως άλλωστε και η συντριπτική πλειοψηφία του λαού.
Η κατάργηση του υπουργικού «βέτο» στις ομαδικές απολύσεις είναι συνέχεια των αλλαγών που είχε κάνει η προηγούμενη κυβέρνηση στη σχετική νομοθεσία, αναβαθμίζοντας το ρόλο του Ανώτατου Συμβουλίου Εργασίας για να διευκολύνει τις συγχωνεύσεις και τις εξαγορές επιχειρηματικών ομίλων. Αν και η κυβέρνηση εμφανίζεται να πανηγυρίζει ότι δεν θα αυξηθεί το ανώτερο όριο των απολύσεων ανά μήνα που προβλέπει ο νόμος, η διευκόλυνση των ομαδικών απολύσεων αποτελεί σίγουρα πιο αποδοτικό μέτρο για τη μεγαλοεργοδοσία.
Από την άλλη, η πλήρης κατάργηση της κυριακάτικης αργίας είναι μποναμάς για τις μεγαλοεπιχειρήσεις του εμπορίου, που θα αυξήσει την ευελιξία και την απλήρωτη εργασία για τους εμποροϋπάλληλους, ενώ ταυτόχρονα θα επιφέρει συντριπτικό χτύπημα στους αυτοαπασχολούμενους και μικρούς ΕΒΕ, που με προσωπική - οικογενειακή δουλειά και χίλιες δυσκολίες προσπαθούν να κρατήσουν ανοιχτά τα μαγαζιά τους.
Σε ό,τι αφορά το ζήτημα των Συμβάσεων και των μισθών, η κυβέρνηση επενδύει πολλά στην προσπάθεια να κοροϊδέψει το λαό και να διευκολύνει την κατοχύρωση και τη διεύρυνση του πλαισίου που διαμορφώθηκε με προηγούμενους αντεργατικούς νόμους.
Για παράδειγμα, επιχαίρει για το γεγονός ότι η σημερινή αθλιότητα διατηρείται τουλάχιστον μέχρι τα μέσα του 2018, και διαρρέει αυθαίρετα ότι ακολουθεί η αποκατάσταση της επεκτασιμότητας των Συμβάσεων και της αρχής της καλύτερης ρύθμισης, όταν η τάση που καταγράφεται πανευρωπαϊκά είναι εντελώς αντίθετη, με ενίσχυση των επιχειρησιακών και ατομικών Συμβάσεων.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, υπολογίζοντας την αδυναμία των λαϊκών νοικοκυριών να ανταποκριθούν στις φορολογικές τους υποχρεώσεις και τις επισφάλειες που προκύπτουν για την επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων, η κυβέρνηση ετοιμάζει «σαφάρι» για την είσπραξη ληξιπρόθεσμων οφειλών προς την εφορία, με κατασχέσεις λογαριασμών και απειλές για πλειστηριασμούς.
Για την ανάκαμψη της κερδοφορίας του κεφαλαίου, η αντιλαϊκή επίθεση δυναμώνει. Γι' αυτό οι μέρες που απομένουν μέχρι την Πρωτομαγιά χρειάζεται να αξιοποιηθούν όχι μόνο για την επιτυχία του ταξικού γιορτασμού και των συγκεντρώσεων του ΠΑΜΕ, αλλά και για τη δημιουργία προϋποθέσεων για αποφασιστική συνέχεια με πανεργατική γενική απεργία.

ΠΟΙΟΣ ΠΟΙΟΝ;;;;;;

Τα τελευταία 24ωρα τα διεθνή μέσα ενημέρωσης αλλά και αρκετά από τα ιδιωτικά κανάλια της Βενεζουέλας (τα οποία στο παρελθόν συμμετείχαν σε επιχειρήσεις πραξικοπηματικής ανατροπής της κυβέρνηση) αφήνουν να εννοηθεί ότι οι 22 νεκροί στα επεισόδια των τελευταίων ημερών σκοτώθηκαν από τις αρχές ασφαλείας.

Στην Ελλάδα μάλιστα ορισμένοι δημοσιογράφοι φτάνουν στο σημείο να αποκαλούν τον εκλεγμένο πρόεδρο Μαδούρο δολοφόνο δικτάτορα.

Όπως προκύπτει όμως από την λίστα που παρουσιάζει το (κυβερνητικό) δίκτυο Telesur, τα πράγματα ίσως είναι πολύ διαφορετικά.

O Yey Amaro, 37χρονος αστυνομικός παρασύρθηκε από αυτοκίνητο αντικυβερνητικών διαδηλωτών στις 11 Απριλίου.

Ο Kevin Leon, δολοφονήθηκε από διαδηλωτές που επιτέθηκαν στο κατάστημά του.

Η 83χρονη Ricarda de Lourdes, πέθανε στο σπίτι της στο Καράκας από άσχετα αίτια καθώς λόγω των επεισοδίων δεν μπορούσε να προσεγγίσει ασθενοφόρο να την παραλάβει.

Ο Ramon Martinez, 29 ετών πυροβολήθηκε από μέλη της αντιπολίτευσης. Εργαζόταν στο ίδιο κατάστημα με τον Kevin Leon.

Ο Brayan Principal, 13 ετών πυροβολήθηκε από διαδηλωτές.

Η Paola Ramirez, 23 ετών πυροβολήθηκε 20 φορές από μέλη της δεξιάς οργάνωσης Vente Venezuela

Επίσης εννέα διαδηλωτές της αντιπολίτευσης πέθαναν από ηλεκτροπληξία, όταν επιχείρησαν να παραβιάσουν κατάστημα το οποίο διέθετε ηλεκτροφόρο σύρμα στην είσοδο.

Τρεις θάνατοι (Gruseny Antonio Canelon, Miguel Angel Colmenarez και Melvin Guitanυπό) βρίσκονται υπό αστυνομική διερεύνηση καθώς αποδίδονται από την αντιπολίτευση σε άγνωστους οπλοφόρους.

Τρία ακόμη περιστατικά (Oliver Villa Camargo, Carlos Moreno, Jairo Ortiz) αποδίδονται επίσης σε πυροβολισμούς από αγνώστους αλλά πιθανόττα συνδέονται με δράση κοινών εγκληματιών – το Καράκας θεωρείται η πιο επικύνδυνη πόλη στον πλανήτη λόγω των ένοπλων ληστειών.

Τέλος ένας διαδηλωτής, ο Daniel Queliz, σκοτώθηκε από αστυνομικό κατά τη διάρκεια εκτεταμένων επεισοδίων μεταξύ της αστυνομίας και αντικυβερνητικών δυνάμεων.

Για να μην ξεχνάμε ποιος είναι με ποιον!

Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ και το Γαλλικό ΚΚ μοιράζουν φωτοστέφανα 

 

Την ώρα που οι ιμπεριαλιστές ετοιμάζουν τη βάρβαρη εφόρμηση τους στη Συρία, το ΓΚΚ τη δικαιολογεί με την αντι Ασαντ ρητορεία του, αποδεχόμενο και αναπαράγοντας τα προκλητικά προσχήματα που οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις επικαλούνται (φώτο: AP)

Η παλιότερη αλήστου μνήμης έκκληση του ΣΥΡΙΖΑ δια στόματος της Ρ Δούρου, τότε υπεύθυνης Ευρωπαϊκής Πολιτικής του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και σήμερα υπεύθυνης Τομέα Εξωτερικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ είναι όντως …αξεπέραστη μέχρι σήμερα :

«ΤΩΡΑ η διεθνής κοινότητα, με επικεφαλής τον ΟΗΕ και την ΕΕ, οφείλει να απομονώσει το αιμοσταγές καθεστώς, στηρίζοντας παράλληλα, πολιτικά και οικονομικά, τις δυνάμεις της αντιπολίτευσης».

Ο ΣΥΡΙΖΑ που ο επικεφαλής του Α.Τσίπρας είναι και αντιπρόεδρος του λεγόμενου "Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς" (ΚΕΑ) συνεχίζει αυτές τις μέρες να ρίχνει γενικές αντιπολεμικές κορώνες την ίδια στιγμή όμως συγκαλύπτοντας το βρώμικο ρόλο των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ, τους καλεί να παίξουν τον ρόλο περιστεριού της ειρήνης. H πολιτική απόφαση που έβγαλε η ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, το περασμένο σαββατοκύριακο, ισχυρίζεται μάλιστα ότι η ελληνική κυβέρνηση είναι δήθεν άβουλη και υποτελής, κρύβοντας τα συμφέροντα που έχει η αστική τάξη της Ελλάδας από μια εμπλοκή στη στρατιωτική επέμβαση στη Συρία.


Ο …πονοκέφαλος

Όμως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι μόνος του σε αυτήν την επιχείρηση διαστρέβλωσης και συγκάλυψης του ιμπεριαλιστικού χαρακτήρα της επέμβασης.

Έχουν συμμάχους τους το μεταλλαγμένο Γαλλικό ΚΚ, που είναι και πρόεδρος του ΚΕΑ.

Μάλιστα, αν κάποιος παρακολουθήσει τα αστικά ΜΜΕ στην Ελλάδα και διεθνώς που αναφέρονται στη Γαλλία θα ακούσει ότι «οι κομμουνιστές και οι αριστεροί της Γαλλίας εναντιώνονται στην επέμβαση» κι ότι «αποτελούν πονοκέφαλο για την κυβέρνηση Ολάντ».

Για το αν και κατά πόσο είναι "πονοκέφαλος" το Γαλλικό ΚΚ για την κυβέρνηση Ολάντ, η οποία αποτελεί ένα από τα "πρωτοπαλίκαρα" στην ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Συρία, μπορούμε εύκολα να το αντιληφθούμε αν συμβουλευτούμε απλά τις πρόσφατες ανακοινώσεις του Γαλλικού ΚΚ για τη Συρία.

Φερέφωνα της προβοκάτσιας των ιμπεριαλιστών

Αναφέρει λοιπόν ξεκάθαρα το Γαλλικό ΚΚ σε ανακοίνωσή του στις 22/8 αναμασώντας τη γνωστή προβοκάτσια: «Οι πληροφορίες και οι φοβερές εικόνες από τη Συρία που δείχνουν τα θύματα και την έκταση των βομβαρδισμών που έγιναν από το καθεστώς του Μπασάρ Αλ Άσαντ ενάντια στον άμαχο πληθυσμό των προαστίων της Δαμασκού προκαλεί φρίκη και τρόμο.

(…) Το ΓΚΚ επαναλαμβάνει την ολοκληρωτική καταδίκη, εκ μέρους του, των εγκληματικών βομβαρδισμών του καθεστώτος του Μπασάρ αλ Άσαντ ενάντια στον άμαχο πληθυσμό».

Αλλά και στην πιο πρόσφατη ανακοίνωσή του για τη Συρία, αυτή της 26/8, το ΓΚΚ αναφέρει: «Η κλιμάκωση της στρατιωτικής σύγκρουσης που προκαλείται από το συριακό καθεστώς δημιουργεί μεγάλη ανησυχία». Με λίγα λόγια, την ώρα που οι ιμπεριαλιστές ετοιμάζουν την βάρβαρη εφόρμηση τους στη Συρία, το ΓΚΚ τη δικαιολογεί με την αντι - Άσαντ ρητορεία του, αποδεχόμενο και αναπαράγοντας τα προκλητικά προσχήματα που οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις επικαλούνται.

Μάλιστα αναφερόμενο στο στόχο του, το μεταλλαγμένο Γαλλικό ΚΚ δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρερμηνείας «όλες οι προσπάθειες πρέπει να γίνουν για να βγούμε από αυτό το τραγικό αδιέξοδο αυτής της σοβαρότατης διεθνούς κρίσης, για να σπάσει η κλιμάκωση της σύγκρουσης, να σταματήσουν οι βομβαρδισμοί του στρατού».

Την ώρα μάλιστα που η κυβέρνηση Ολάντ φορά τα χακί παίρνοντας την απόφαση να συν-βοβαρδίσει με τις ΗΠΑ, το ΓΚΚ, που να υπενθυμίσουμε ότι καλούσε στο β’ γύρο τον Προεδρικών εκλογών για ψήφο στον Ολάντ, απευθύνει κάλεσμα στην κυβέρνηση που μόνο θυμηδία μπορεί να προκαλέσει:

«(…)Η Γαλλία πρέπει τώρα να μιλήσει καθαρά και να πάρει μια ισχυρή πρωτοβουλία. Το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα καλεί τις γαλλικές αρχές να πάρουν την πρωτοβουλία μιας συνάντησης κορυφής με τα εμπόλεμα μέρη και τις κύριες εμπλεκόμενες δυνάμεις, τις ΗΠΑ και την Ρωσία φυσικά, αλλά και την Τουρκία και το Ιράν, έτσι ώστε να καθορίσουν τους όρους μιας διακοπής της κλιμάκωσης της στρατιωτικής σύγκρουσης και μιας δημοκρατικής μετάβασης στη Συρία. (…)»

Να αποκαλυφθούν κι οι απολογητές των ιμπεριαλιστών

Μπορεί λοιπόν να …συνέλθει η γαλλική σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση, ισχυρίζεται το ΓΚΚ επιλέγοντας το δρόμο του διαλόγου απαρνούμενη τα συμφέροντα των γαλλικών μονοπωλίων που υπηρετεί…Μεγαλύτερο "πλυντήριο" από το ΓΚΚ δεν μπορούσαν να βρουν οι Γάλλοι σοσιαλδημοκράτες σε μια περίοδο που είναι στριμωγμένοι από τις λαϊκές αντιδράσεις.

Και βέβαια η καλλιέργεια αυταπατών δεν γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις χωρίς αναφορά στον ΟΗΕ. Μάλιστα το ΓΚΚ προσποιείται ότι ο ΟΗΕ είναι ουδέτερος και φιλολαϊκός και παίρνει από δεσμεύσεις: «Πρέπει επίσης να πάρουμε από τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ δέσμευση για να υπερισχύσει η απαίτηση μιας πολιτικής λύσης ενάντια στις απειλές που βαραίνουν στη διεθνή ασφάλεια». Η μόνη δέσμευση που έχει ο ΟΗΕ είναι από τα συμφέροντα των καπιταλιστών για αυτό και καλά κάνουν ολοένα και περισσότεροι λαοί δεν τον εμπιστεύονται ούτε περιμένουν κάτι θετικό για τους λαούς από αυτόν.

Τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και το Γαλλικό ΚΚ μέσα από την ανακοίνωση του ΚΕΑ ισχυρίζονται ότι η ΕΕ μπορεί να κάνει στρογγυλά τραπέζια ειρήνευσης…Δεν κάνουν όμως λάθος, ούτε είναι παρασυρμένοι. Συνειδητά εναντιώνονται φραστικά στον πόλεμο για να το παίξουν φιλολαϊκοί και την ίδια ώρα αθωώνουν τον αίτιο, τον ίδιο τον καπιταλισμό, τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις του. Αποκρύπτουν τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα του πολέμου, το ότι αυτός γίνεται για το μοίρασμα των αγορών που δεν μπορούν να μοιραστούν αλλιώς σε συνθήκες καπιταλισμού, παρά με πόλεμο. Δικαιολογούν με τα προσχήματα τους και προστατεύουν τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις φορώντας τους το φωτοστέφανο του διαμεσολαβητή.

Να ποιο μπορεί να είναι το βήμα για το λαό σε αυτή τη σχεδιαζόμενη ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Συρία. Εκτός από αυτούς που βομβαρδίζουν, ώρα είναι να αποκαλυφθούν και να ενοχοποιηθούν κι οι απολογητές τους, όλοι όσοι δηλαδή πασχίζουν –κρατώντας υποκριτικά το σήμα της ειρήνης -με όλους τους τρόπους να κρύψουν την μια και μόνη αλήθεια ότι ο καπιταλισμός, αυτό το βάρβαρο εκμεταλλευτικό σύστημα μπορεί και πρέπει να ανατραπεί.

ΚΠ

902gr

Δελτίο Κομιντέρν 9

 Δελτίο Κομιντέρν 9

εκκρεμότητες από την επικαιρότητα των περασμένων ημερών

-Στη χρυσή δεκαετία με τις βάτες, όταν έβγαιναν στα αμφιθέατρα ψηφίσματα διεθνιστικής αλληλεγγύης και συμπαράστασης πχ για τους Σαντινίστας στη Νικαράγουα, οι Δαπίτες -ανέκαθεν ανήσυχοι και πολιτικοποιημένοι νεολαίοι- φρίκαραν που έσπαγαν μαθήματα για τέτοια ζητήματα -ψύλλου άλματα κατά την κρίση τους- κι αναρωτιόντουσαν για-τι μας αφορούν εμάς τώρα τι γίνεται στην άλλη άκρη του Ατλαντικού και του κόσμου.

Τώρα όμως ήταν η σειρά των τότε Δαπιτών να αγανακατήσουν με όσα γίνονται στη Βενεζουέλα και να ζητήσουν να έρθει το θέμα σε συζήτηση στη Βουλή. Οι Δαπίτες δε νομίζω να κατέβασαν κάποιο ψήφισμα για αποχή ή κατάληψη στα πανεπιστήμια. Αλλά θα μπορούσε να τους γαλουχεί διαχρονικά το σύνθημα: ένας είναι ο εχθρός, ο λαϊκισμός.
Χάνει λίγο το μέτρο βέβαια, ρυθμικά μιλώντας, γιατί πολιτικά το έχουν χάσει προ πολλού.

-Στη Βενεζουέλα, εν τω μεταξύ, το παιχνίδι χοντραίνει επικίνδυνα, ο ιμπεριαλιστικός δάχτυλος αναβαθμίζει την επέμβασή του στα πρότυπα διάφορων παρδαλών (αντ)επαναστάσεων των τελευταίων ετών, και το ΚΚΒ καλεί σε ταξική ενότητα και δράση, χωρίς αυταπάτες για τον μπολιβαριανό συνασπισμό και τις μικροαστικές δυνάμεις που ηγεμονεύουν. Κι αν κάποιοι σφοι βάζουν ως ζητούμενο μια αποτίμηση της πορείας αυτής της συμμαχίας και την αναγκαιότητα-σκοπιμότητα της κριτικής στήριξής του από το ΚΚΒ, ωστόσο, η στάση των κομμουνιστών της Βενεζουέλας δείχνει κάτι πολύ σημαντικό: ότι η ανοιχτή κριτική στις ανεπάρκειες και τις αντιφάσεις αυτής της κίνησης δεν έρχεται σε αντιπαράθεση με το δυνάμωμα της αγωνιστικής δράσης ενάντια στο στρατόπεδο της αντεπανάστασης, ούτε γίνεται όπλο στα χέρια της τελευταίας, αλλά απεναντίας αποτελεί απαραίτητο όρο για την αποφασιστική ενίσχυσή της.

-Τα ιμπεριαλιστικά κοράκια απλώνουν απειλητικά τα νύχια τους και στην Κορέα, με την Κίνα να κρατά μια μεσοβέζικη στάση και να αποστασιοποιείται μάλλον από τη γειτονική χερσόνησο, αφήνοντας πιθανόν ελεύθερο πεδίο στις ΗΠΑ, για πιο ενεργό επέμβαση.

Την ίδια στιγμή, τα αναστημένα στελέχη των κορεατικών αρχών (θανάτω θάνατον πατήσαντες), που με βάση τα έγκυρα δυτικά ΜΜΕ είχαν πέσει θύματα των στυγερών εκκαθαρίσεων του ηγέτη Κιμ, αλλά εμφανίστηκαν κανονικά σε δημόσιες εκδηλώσεις, αποδεικνύουν το ηθικό πλεονέκτημα του "ελεύθερου, δημοκρατικού κόσμου" και της αντικειμενικής πολυφωνικής ενημέρωσης που παρέχει στα πλήθη. Το "ρεπορτάζ" στο δελτίο του Ευαγγελάτου με τις σκηνές μιας ταινίας-παρωδίας που παρουσιάστηκαν ως ανατριχιαστικό ντοκουμέντο, δεν είναι παρά η ακραία τελική συνέπεια αυτής της αξιοπιστίας. Όχι σαν τους Κορεάτες που δε χρησιμοποιούν ελεύθερα το διαδίκτυο, για να διαδώσουν τέτοιες βλακείες.

Εξάλλου, σε έναν κόσμο όπου "οι ζωές των άλλων", τα ντοκιμαντέρ για τους "πιθηκάνθρωπους του Στάλιν", κοκ, θεωρούνται σοβαρά επιχειρήματα και διαμορφώνουν την κοινή γνώμη, τίποτα δεν μπορεί να μας εκπλήσσει.
Ας σκεφτούμε μόνο τι θα γινόταν αν η κορεατική τηλεόραση πχ παρουσίαζε ένα αντίστοιχο "ρεπορτάζ" για τη Δύση, πόσους τόνους υστερίας θα ξεσήκωνε από τα αστικά ΜΜΕ. Μετά το πατάς το κουμπί ή δεν το πατάς;

-Άκρως συναφής με τα παραπάνω, ο σύνδεσμος που μου έστειλε ένας σφος αναγνώστης -με την ευκαιρία να τον ευχαριστήσω και δημόσια που μου τον υπέδειξε- με μια ταινία αντικομμουνιστικής φαντασίας για το λιμό στην Ουκρανία, τον τίμιο αγώνα των κουλάκων για την επιβίωση και το Στάλιν που εντείνει τις φιλοδοξίες των κομμουνιστών στο Κρεμλίνο (;!).
Σου παγώνει πραγματικά το αίμα από την αήττητη βλακεία που αποπνέει η περιγραφή, αλλά αν η ταινία έχει έστω τη μισή καλτιά της, τότε αξίζει να τη δει κανείς, θα γελάσει αβίαστα.

-Η ΔΦΑ απαντά στην αντιπολίτευση, ανεβάζοντας κατακόρυφα, σε δυσθεώρητα ύψη το επίπεδο της πολιτικής αντιπαράθεσης, με ένα πρωτοσέλιδο της Αυγής να καταγγέλλει το ξεπούλημα της ΔΕΗ από το Μητσοτάκη, και να αφήνει τους αναγνώστες της με την απορία: ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;

Όσο για τα εγκαίνια της Πατρών-Κορίνθου και τις φιέστες προεκλογικού χαρακτήρα, τη στοά "Νίκος Τεμπονέρας" κι άλλα αγωνιστικά βαφτίσια, αληθεύει ότι ξανάκλεισαν για περαιτέρω έργα, αμέσως αφού εγκαινιάστηκαν και... δόθηκαν στην κυκλοφορία;

-Πρόσφατα είχαμε και μνημονιακή επέτειο. Κλείσαμε επτά χρόνια φαγούρα και πάνω από όλα αυταπατών πως τα δύσκολα τελειώνουν (μικρό μου πόνι που κινείσαι με καρότο και μαστίγιο), κι έρχεται ξανά η ανάπτυξη με τις παχιές αγελάδες -και τις ιερές αγελάδες της επιχειρηματικότητας, του πλεονάσματος, κοκ.

Πέρυσι λέγαμε τα έξι χρόνια να μη γίνουνε επτά, όπως με τη χούντα, που τελικά έφτασε τα επτά και τυπικά έκλεισε εκεί. Αλλά η χούντα δεν τελείωσε φυσικά το 73', ούτε το 74', ούτε (εμείς θα την τελειώσουμε) σε τούτη την πλατεία.

Γενικά είναι κάπως προβληματικό να συνδέονται τα μνημόνια με τη χούντα.
Γιατί η μία τάση καταλαβαίνει ως χούντα τα μνημόνια κι όχι όσα προηγήθηκαν-μεσολάβησαν ή όσα θα ακολουθήσουν. Ενώ η άλλη καταλαβαίνει τα μνημόνια ως καρπό της μεταπολίτευσης και της φαυλοκρατίας, νοσταλγώντας τη χούντα και το ανύπαρκτο οικονομικό της θαύμα.

Υπάρχουν μερικά πολύ χρήσιμα και κατατοπιστικά άρθρα ή βιβλία -όπως το "λαμόγια στο χακί" του Ελευθεράτου- που ξεσκεπάζουν το μύθο της χρηστής κι ηθικής χουντικής διακυβέρνησης, που δεν άφησε πίσω της χρέος και καμένη γη.

Προφανώς κι έχει νόημα να αντικρούει κανείς τα διάφορα σταγονίδια και τους πολιτικούς απογόνους τους, αλλά μόνο αν δούμε ενιαία τα διάφορα αστικά καθεστώτα και τις διάφορες φάσεις ανάπτυξης ή κρίσης του καπιταλισμού, μπορούμε να ερμηνεύσουμε σωστά τις εξελίξεις. Η χούντα πχ αξιοποίησε και συνέχισε τους υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης του ελληνικού καπιταλισμού της δεκαετίας του 60', αλλά δεν μπορούσε να κάνει κάτι για να αποτρέψει την καπιταλιστική κρίσης της δεκαετίας του 70'. Αυτό δε σημαίνει όμως ότι αν είχε καταρρεύσει νωρίτερα -πριν τη μεγάλη αύξηση του δημόσιου χρέους και την επιδείνωση άλλων οικονομικών δεικτών- θα είχε θετικό πρόσημο η δικτατορία των συνταγματαρχών... Συνεπώς, πρέπει να προσέχουμε τι επιχειρήματα χρησιμοποιούμε κάθε φορά και ποια είναι η γενική ή σχετική ισχύς τους.

-Στη Γαλλία, ο Ολάντ δεν κατέβηκε υποψήφιος γιατί δε θα έβρισκε ούτε την ψήφο του. Η εκλογική βάση των σοσιαλιστών μοιράστηκε μεταξύ του ποταμίσιου πρώην υπουργού του, που πέρασε στο β' γύρο και του Μελανσόν, ενώ ο επίσημος υποψήφιος του κόμματος έμεινε σε ρηχά, μονοψήφια νερά-ποσοστά, αγνοώντας τις προειδοποιήσεις να μην κατέβει, για να μην κόψει τη φόρα του Μελανσόν. Ουσιαστικά συνέβη περίπου ό,τι έγινε και στην Ελλάδα, με την απορρόφηση του ΠαΣοΚ από το Σύριζα -μένει να δούμε όμως αν αυτό θα αποκτήσει μόνιμα χαρακτηριστικά- με την ενεργοποίηση του δίαυλου που είχε ανοίξει η κοινή στήριξη 'σοσιαλιστών' και ΓΚΚ στο Μιτεράν (που είχε γράψει μεταξύ άλλων μια "μπροσούρα" με τον καλτ πλην επίκαιρο τίτλο "εφικτός σοσιαλισμός").

Δεν ξέρω αν ασκήθηκε παρόμοια πίεση και στο ΝΑΚ, για να στηρίξει το Μελανσόν, αν υπήρχε γκρίνια για τη μονάδα που πήρε ο Ποτού αλλά θα μπορούσε ίσως να αλλάξει τους συσχετισμούς αν αθροιζόταν στο ποσοστό του πρώτου, κι αξεπέραστες διαφωνίες από θέση αρχής ή απλώς για την ανάδειξη της υποψηφιότητας με παραγοντίστικο τρόπο κι όχι μέσα από συλλογικές διαδικασίες...
Πάντως όλα αυτά, μοιάζουν τόσο οικεία και γνώριμα με το δικό μας αριστεροχώρι.

Κλείνω τη σχετική ενότητα, αντιγράφοντας αυτό που θα μπορούσε να είναι το πρώτο μέρος στη χτεσινή τρικολόρ ανάρτηση (κι ευχαριστώ πολύ το σφο Γκεβεζέ που μου το έστειλε).

Ελλάς-Γαλλία, η φάση είναι μία

Μια χώρα τεμπέληδων που δε θέλουν να δουλεύουν, ένα κράτος δημοσίων υπαλλήλων-κηφήνων, μια οικονομία που βουλιάζει από τους φόρους και λοιπούς περιορισμούς που υφίστανται οι επιχειρήσεις...

Όχι, δεν πρόκειται για προεκλογικό σποτ του Ποταμιού, ούτε για την κλασσική κασέτα των φερεφώνων του Κυριάκου στα κανάλια. Δεν είναι ούτε καν η μέση, φυτευτή από εκατό μεριές, "αυτοαντίληψη" του νεοέλληνα.

Η 23η Απριλίου έφερε στην κορυφή του εκλογικού βάθρου της Γαλλίας τον Εμανουέλ Μακρόν, έναν άνευρο νεαρό εκατομμυριούχο που εκφράζει στην πιο γυαλιστερή του μορφή το μίσος της τάξης του απέναντι στις κατακτήσεις που μπόρεσαν να έχουν στον ρου της ιστορίας οι Γάλλοι εργαζόμενοι. Τα βασικά προγραμματικά σημεία, όπως οι περικοπές στις δημόσιες δαπάνες, ο περιορισμός των δημοσίων υπαλλήλων κατά 120.000 και η μείωση της φορολογίας στους επιχειρηματικούς ομίλους, σερβιρίστηκαν με ένα κοσμοπολίτικο άρωμα αλά "Μένουμε Ευρώπη" και μερικές ανώδυνες φιλελεύθερες πινελιές περί διαφορετικότητας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Κι αυτά τα τελευταία για να διαχωρίσει τη θέση του απέναντι στη δεύτερη φιναλίστ Μαρίν Λεπέν, που με τα εθνικιστικά, ξενοφοβικά της προτάγματα κι έναν ευρωσκεπτικισμό κομμένο και ραμμένο πάλι στις ανάγκες του γαλλικού κεφαλαίου -έστω ενός άλλου πιο "εθνικού" τμήματός του-, καταφέρνει τα τελευταία χρόνια να εγκλωβίζει σημαντικό μέρος των Γάλλων εργαζομένων που νιώθουν τις ζωές τους να συνθλίβονται σε μια χώρα με αυξανόμενη ανεργία και επισφάλεια.

Και οι υπόλοιποι; Ένας παραδοσιακός θατσερικός δεξιός, μια σοσιαλδημοκρατική καρικατούρα κι ένας "νεοαριστερός" από την ίδια στόφα με τη δική μας πρωτοδεύτερη φορά αριστερά που στην εμπροσθοφυλακή του προγράμματός του φιγουράρουν η οικολογία και οι νέες τεχνολογίες...

Τα διλήμματα που θα παρουσιάζονται στο γαλλικό λαό για τις επόμενες 15 μέρες μας είναι γνωστά: Λόμπι του φράγκου ή ευρώ über Alles; Ισχυρή πατρίδα ή όλοι μαζί στο κοινό μας σπίτι; Παλιό ή καινούργιο; Κι όσο ο Γάλλος εργάτης (κι ο Έλληνας, κι ο Ούγγρος και και) παλεύει να απαντήσει το ένα ή το άλλο, τόσο θα κοιμούνται ήσυχοι οι κεφαλαιοκράτες του ντουνιά.

Η λύση είναι πάντα και παντού η ίδια και βρίσκεται μακριά από πάνελ αναλύσεων και ηλεκτρονικά φόρουμ: Η χειραφέτηση των εργαζομένων και του κινήματός του από κάθε μορφή της αστικής ιδεολογίας, που στο σάπισμά της γίνεται όλο και πιο δηλητηριώδης. Εμπιστοσύνη στο συνάδελφο, το διπλανό, αγάπη για την τάξη μας και μίσος για ό,τι την εμποδίζει να ορθωθεί.

Καλό λευκό λοιπόν αδέρφια μας, καλό άκυρο, καλή αποχή, καλούς αγώνες.
(Αντί επιλόγου και για να συνεννοούμαστε με τα δικά μας δεδομένα
Μαρίν Λεπέν: 50% Καρατζαφέρης, 40% Καμμένος, 10% Λαφαζάνης Εμανουέλ Μακρόν: 60% Ποτάμι, 30% Μητσοτάκης, 10% Λεβέντης)

Περισσότερα νέα σε επόμενο κομινφορμιστικό δελτίο...