Αμυντικά, συμμαχικά και άλλα τινά

Χτες αναφερθήκαμε σε "νατοϊκές εισφορές" και σημειώσαμε και ορισμένα ποσά, τα οποία φάνηκαν υπερβολικά σε κάποιους αναγνώστες. Δεν προτίθεμαι να ανασκευάσω το παραμικρό στο χτεσινό κείμενο αλλά πολύ ευχαρίστως να προσθέσω μερικά επί πλέον στοιχεία.

Κάθε χώρα πραγματοποιεί αμυντικές δαπάνες, ανάλογα με τις ανάγκες της. Έχει συμφωνηθεί ότι στις αμυντικές δαπάνες δεν περιλαμβάνονται μόνο οι προμήθειες οπλικών συστημάτων και οι εν γένει εξοπλισμοί αλλά και το κόστος κατασκευής και συντήρησης των υποδομών καθώς και οι αμοιβές του προσωπικού που εμπλέκεται στην άμυνα μιας χώρας. Συνεπώς, όταν αναφερόμαστε σε αμυντικές δαπάνες, προσμετρούμε και την μισθοδοσία των στρατιωτικών. Αυτός είναι ο λόγος που δεν υπολογίζουμε τους στρατιωτικούς όταν μετράμε τους δημοσίους υπαλλήλους προκειμένου να προσδιορίσουμε το δημοσιονομικό κόστος.

Αμυντικές δαπάνες χωρών-μελών του ΝΑΤΟ (ποσά σε εκατ. δολλαρίων ΗΠΑ).
Προσέξτε ότι οι ΗΠΑ δαπανούν 2,6 φορές όσα όλες οι άλλες χώρες μαζί.

Παρένθεση πρώτη . Αυτά που είπαμε στην προηγούμενη παράγραφο, δεν ισχύουν μόνο για την Ελλάδα. Έχουν συμφωνηθεί και γίνονται παραδεκτά από όλες τις χώρες, ώστε τα στατιστικά νούμερα να είναι συγκρίσιμα. Προσέξτε ότι στους παρατιθέμενους πίνακες η Βουλγαρία σημαδεύεται με αστερίσκο, επειδή στις αμυντικές της δαπάνες δεν προσμετρά τις συντάξεις των στρατιωτικών. Κλείνει η πρώτη παρένθεση.

Τώρα, κάθε χώρα είναι ελεύθερη -θεωρητικώς- να πραγματοποιεί όσες αμυντικές δαπάνες θέλει. Οι χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ πραγματοποιούν τέτοιες δαπάνες είτε κατ' επιλογή τους είτε εκπληρώνοντας υποχρεώσεις που απορρέουν από την σχέση τους με την συμμαχία. Για παράδειγμα, όταν η Ελλάδα συμμετείχε στις επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ σε Λιβύη, Αφγανιστάν κλπ, οι σχετικές δαπάνες θεωρούνταν νατοϊκές. Από την άλλη, οι ειρηνευτικές αποστολές (π.χ. Κόσσοβο) δεν θεωρούνται νατοϊκές γιατί γίνονται υπό την αιγίδα του ΟΗΕ. Το θέμα είναι ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ειρηνευτικών αποστολών δεν θα χρειάζονταν αν πρώτα δεν είχαν βάλει το χεράκι τους οι ΗΠΑ, δηλαδή το ΝΑΤΟ.

Στην πραγματικότητα, οι μόνες αμυντικές δαπάνες της Ελλάδας που δεν είναι νατοϊκές είναι οι αποζημιώσεις, τα επιδόματα, οι συντάξεις κλπ που καταβάλλονται σε θύματα πολέμου ή στους συγγενείς τους. Η κοινή γνώμη αντιλαμβάνεται ότι αγοράζουμε όπλα, τανκς, υποβρύχια και πολεμικά αεροπλάνα για να προστατευτούμε από τους τούρκους. Αν ήταν έτσι, οι σχετικές δαπάνες δεν θα θεωρούνταν νατοϊκές. Δυστυχώς, όμως, όλες αυτές οι προμήθειες εντάσσονται στα πλαίσια των νατοϊκών σχεδιασμών και γι' αυτό ο στρατός μας και τα οπλικά του συστήματα βρίσκονται ανά πάσα στιγμή στην διάθεση της συμμαχίας. Εξ άλλου, ο αμυντικός σχεδιασμός κάθε χώρας-μέλους του ΝΑΤΟ δεν γίνεται ποτέ ερήμην της συμμαχίας. Συνεπώς, νομιμοποιούμεθα να υποστηρίζουμε ότι το σύνολο σχεδόν των αμυντικών μας δαπανών είναι νατοϊκές.

Πάμε παρακάτω. Λέγαμε χτες ότι κάθε χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ είναι υποχρεωμένη να συνεισφέρει τουλάχιστον το 2% του ΑΕΠ της "για να μπορεί να είναι αποτελεσματική η βοήθεια που προσφέρει το ΝΑΤΟ". Με απλά λόγια, είναι υποχρεωμένη να ξοδεύει τουλάχιστον αυτά τα λεφτά σε αμυντικές δαπάνες. Αν σε κάποιους αυτό το ποσοστό φαίνεται υψηλό, ας έχουν υπ' όψη τους ότι η πρώτη φορά που το ΝΑΤΟ επέβαλε ελάχιστο όριο αμυντικών δαπανών ήταν επί προεδρίας Ρίτσαρντ Νίξον και υπουργίας Τζέημς Σλέσιντζερ, με το αντίστοιχο ποσοστό να ορίζεται στο 5% επί του ΑΕΠ κάθε χώρας. Επί προεδρίας Κλίντον, το 5% υποχώρησε πρώτα σε 4,4% το 1989 και κατόπιν σε 3,8% το 1993. Το 2% στο οποίο αναφερόμαστε, συμφωνήθηκε στην σύνοδο του ΝΑΤΟ που έγινε στο Κάρντιφ το 2014.

Παρένθεση δεύτερη. Υποθέτω ότι τώρα ο αναγνώστης βλέπει με άλλο μάτι την πληροφορία που παραθέσαμε χτες, ότι το 2009 οι νατοϊκές μας δαπάνες έφτασαν το 3,98% του ΑΕΠ. Με το όριο στο 3,8%, έπρεπε να ξοδέψουμε και κάτι παραπάνω λόγω... φιλότιμου. Κλείνει κι αυτή η παρένθεση.

Θα μπορούσε κανείς να παρατηρήσει ότι ισχύει και στις αμυντικές δαπάνες ό,τι ισχύει και στον δημόσιο τομέα γενικά: είναι υψηλές επειδή έχουμε αχρείαστα πολύ προσωπικό, άρα γίνεται σπατάλη. Όμως και αυτή η παρατήρηση είναι εσφαλμένη, όπως και η άλλη για δήθεν υπερβολικά πολλούς δημοσίους υπαλλήλους. Και τα δυο δεν είναι παρατηρήσεις αλλά ψεύδη που χρησιμοποιούνται για φτηνή σπέκουλα. Οι ένστολοι στην χώρα μας είναι κάπου 150.000 άτομα (84.000 στον στρατό και 65.000 στα σώματα ασφαλείας) σε ένα σύνολο εργατικού δυναμικού 5,5 εκατομμυρίων, ήτοι μόλις 2,7% των εργαζομένων.

Προχωρούμε. Έχει ενδιαφέρον ο τρόπος με τον οποίο μερικές χώρες προσαρμόζουν τις αμυντικές τους δαπάνες με τρόπο ώστε και απέναντι στο ΝΑΤΟ να είναι συνεπείς και κάποια προβλήματά τους να λύνουν. Για παράδειγμα, στα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας η Δανία μείωσε τον εξαιρετικά δαπανηρό υποβρύχιο στόλο της και διέθεσε τα περισσευούμενα κονδύλια στην αύξηση (μέχρι διπλασιασμού) του στρατού ξηράς, δημιουργώντας χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας. Τώρα, από ποιον κινδυνεύει η Δανία και όχι μόνο χρειάζεται στρατό ξηράς αλλά προέκυψε και ανάγκη διπλασιασμού του, λυπάμαι αλλά οι γνώσεις και η λογική μου δεν είναι ικανές για να σας δώσουν ικανοποιητική απάντηση. Εγώ το μόνο που ξέρω είναι πως όταν ο Χίτλερ ζήτησε τα κλειδιά της χώρας για να την χρησιμοποιήσει ως πάτημα προς την Νορβηγία, οι δανοί τον υποδέχθηκαν μετά βαΐων και κλάδων, μη ρίχνοντας έστω μια πιστολιά καθ' όλη την διάρκεια του πολέμου.

Αμυντικές δαπάνες χωρών-μελών του ΝΑΤΟ ως πσοοστό επί του ΑΕΠ.

Θα κλείσω το θέμα εδώ, χωρίς τσιτάτα και χωρίς να καταλήξω σε συμπεράσματα. Εκτιμώ την κριτική ικανότητα των αναγνωστών και, ως εκ τούτου, αρκούμαι στην παράθεση στοιχείων και λεπτομερειών, αφήνοντας τα συμπεράσματα σ' αυτούς. Προσθέτω μόνο μια τελευταία παρατήρηση:

Από τους παραπάνω πίνακες προκύπτει ότι το 2016 ξοδέψαμε για την άμυνα 4,635 δισ. δολλαρίων ή 2,38% του ΑΕΠ μας. Αν δεν υπερβαίναμε το όριο του 2% που βάζει το ΝΑΤΟ, θα εξοικονομούσαμε 740 εκατ. δολλαρίων. Δηλαδή, κάπου εκατόν είκοσι εκατομμύρια περισσότερα από όσα προβλέπεται να εξοικονομήσουμε κατά την διετία 2016-2017 λόγω περικοπής του ΕΚΑΣ σε 290.000 "πλούσιους" συνταξιούχους.

Καληνύχτα σας.

--------------------------------------------------------
Σημείωση: Οι πίνακες προέρχονται από την έκδοση του ΝΑΤΟ "Defence Expenditure of NATO Countries (2010-2017)", 29/6/2017.

Τρίζουν τα κόκαλα του Καζαντζάκη…

      

Στα πέρατα της γης ακούστηκε το τρίξιμο των κοκάλων του Καζαντζάκη χθες το μεσημέρι και ο αντίλαλος από το τρίξιμο ακόμα δεν σταμάτησε! Χθες το μεσημέρι ο Μιχαλοφύρερ για να υπερασπίσει την σαπίλα του, για να υπερασπίσει τις ρατσιστικές του ιδέες, για να υπερασπίσει τα εγκλήματά του διάβασε απόσπασμα από τον Καζαντζάκη και τόλμησε να πιάσει στο στόμα του, το οποίο έδινε εντολές τραμπουκισμών και εγκλημάτων, τον συγγραφέα του καπετάν Μιχάλη!

Ο Μιχαλοφύρερ, ο απόγονος των ταγματασφαλιτών, των συνεργατών των ναζί, των μαυραγοριτών της κατοχής, ο τύπος που χαιρετάει ναζιστικά και τραγουδάει ναζιστικούς ύμνους, ο τύπος που φωτογραφίζεται μαζί με την κουστωδία του με φόντο τα ναζιστικά σύμβολα, ο τύπος όμως που δεν παραδέχεται ότι είναι φασίστας και ρατσιστής και λερώνει τον πατριωτισμό προσπαθώντας να τον οικειοποιηθεί, ο τύπος που είναι φασιστική κότα γιατί αποκηρύττει την φασιστική του ιδεολογία, αυτός ο τύπος επικαλέστηκε τον Καζαντζάκη!

Ο πολιτικός απόγονος των λακέδων των Τούρκων, ο πολιτικός απόγονος των προδοτών που πολέμησαν εναντίον του καπετάν Μιχάλη, αυτό το χαμένο κορμί επικαλέστηκε τον Καζαντζάκη κι έκανε τα κόκαλά του να τρίξουν! Ήταν πολύ τυχερός ο Μιχαλοφύρερ αφού πάει καιρός από τότε που ο καπετάν Μιχάλης έφαγε το βόλι στο στόμα φωνάζοντας ελευθερία ή θάνατος καθώς πολεμούσε τους προγόνους του Μιχαλοφύρερ! Είναι τυχερός ο Μιχαλοφύρερ γιατί αν ο καπετάν Μιχάλης ήταν ζωντανός θα του έπαιρνε το κεφάλι. Κι αυτουνού κι όλου του θιάσου των τραμπούκων που ηγείται!

Ραφαήλ Βασιλειάδης

Δύο χρόνια μετά υπάρχει πείρα...

Δύο χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την Κυριακή 5 Ιούλη του 2015, οπότε και πραγματοποιήθηκε το δημοψήφισμα με πρωτοβουλία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, σε μια προσπάθεια εγκλωβισμού του λαού στο δρόμο των θυσιών διαρκείας για την έξοδο από την καπιταλιστική κρίση προς όφελος του κεφαλαίου.
Η πείρα που συγκεντρώθηκε από τότε είναι πολύ πλούσια για να αντληθούν συμπεράσματα, ώστε να δυναμώσει η εργατική - λαϊκή πάλη ενάντια στον πραγματικό αντίπαλο, το κεφάλαιο και την εξουσία του, τις κυβερνήσεις και τα αστικά κόμματα που το υπηρετούν.
Θυμίζουμε ότι το ψευδεπίγραφο δίλημμα ανάμεσα στο «ΝΑΙ» και στο «ΟΧΙ» είχε αποκαλυφθεί ευθύς εξαρχής μόνο από το ΚΚΕ, που με κάθε τρόπο καλούσε την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα να το «ακυρώσουν» στην πράξη, να το επιστρέψουν ως απαράδεκτο. Το Κόμμα επισήμανε από την πρώτη στιγμή ότι το «ΟΧΙ» και το «ΝΑΙ» είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος: Το «ΝΑΙ» δήλωνε τη συμφωνία με το μνημόνιο που είχαν καταθέσει ΕΕ - ΕΚΤ - ΔΝΤ, ενώ το «ΟΧΙ» δήλωνε την υπεράσπιση του σχεδίου των 47+8 σελίδων που είχε καταθέσει η ελληνική κυβέρνηση, με αντίστοιχα βάρβαρα μέτρα, το λεγόμενο «μνημόνιο Τσίπρα». «Το κάλπικο ΟΧΙ που προτείνει η κυβέρνηση είναι ένα μεγάλο ΝΑΙ στο μνημόνιο ΣΥΡΙΖΑ, είναι ΝΑΙ στην κλιμάκωση της επίθεσης σε βάρος του λαού», αναφερόταν στη Διακήρυξη της ΚΕ του ΚΚΕ, της 28/6/2015.

***

Αυτό ήταν το διακύβευμα του δημοψηφίσματος, όσο κι αν οι δύο πλευρές που αντιπαρατέθηκαν έβαλαν μπόλικη γαρνιτούρα για να μπερδέψουν το λαϊκό κριτήριο. Από τη μία, το μπλοκ του «ΝΑΙ», με δυνάμεις όπως τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι και όσους στήριξαν με πάθος τη λαϊκή χρεοκοπία τα τελευταία χρόνια, αναπαρήγαγε τα πιο αντιδραστικά επιχειρήματα και προσπαθούσε να παρουσιάσει τον ΣΥΡΙΖΑ ως κάτι που δεν είναι, ως αντισυστημική έως και «κομμουνιστική» δύναμη.
Από την άλλη, στο μπλοκ του «ΟΧΙ», δίπλα στην κυβέρνηση στάθηκαν διάφορες οπορτουνιστικές δυνάμεις όπως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλες, αλλά και εθνικιστικές όπως το ΕΠΑΜ, σε συνέχεια της στήριξης στην «περήφανη διαπραγμάτευση» του πρώτου 6μήνου του 2015. Ολοι μαζί φόρεσαν το μανδύα της αντίστασης στα «νεοφιλελεύθερα σχέδια του Βερολίνου», της αλλαγής της ΕΕ, της διόρθωσης τελικά του καπιταλισμού από μια κυβέρνηση που δήθεν συγκρούεται με τους δανειστές. Πρωτοστάτησαν στον εγκλωβισμό της εργατικής - λαϊκής δυσαρέσκειας και αγανάκτησης, της προσδοκίας χιλιάδων εργαζομένων και λαϊκών στρωμάτων ότι κάτι μπορεί να αλλάξει, πρωτοστάτησαν στην εξαπάτησή τους.
Στο ΚΚΕ ασκήθηκε πίεση για να συρθεί κι αυτό στην επιλογή αστικού στρατοπέδου, για να ξεδοντιαστεί εντελώς το εργατικό κίνημα. Μια πίεση που κορυφώθηκε με χυδαίες επιθέσεις σε μέλη και φίλους του Κόμματος που διακινούσαν τη μοναδική ταξική, εργατική - λαϊκή απάντηση: «"Οχι" στην πρόταση των ΕΕ - ΕΚΤ - ΔΝΤ, "όχι" στην πρόταση της κυβέρνησης. Αποδέσμευση από την ΕΕ με το λαό στην εξουσία».
Βεβαίως, επειδή «Κυριακή κοντή γιορτή», δεν πέρασαν πολλές μέρες και οι ηγεσίες των δύο μπλοκ συμφώνησαν στο τρίτο και βαρύτερο μνημόνιο. ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι ψήφισαν τη νέα σφαγή του λαού, και μάλιστα με 222 ψήφους, στη Βουλή, εκφράζοντας αποφασιστική συναίνεση στην κατακρεούργηση των εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων.

***

Η στάση που κράτησε το ΚΚΕ, καλώντας το λαό να απορρίψει και τα δύο προτεινόμενα μνημόνια και να βγει επιθετικά στο προσκήνιο, επέτρεψε σε εργατικές - λαϊκές δυνάμεις να μη σταθούν αμήχανα στις εξελίξεις. Στην πράξη φάνηκε ότι αυτή η προσπάθεια συνέβαλε να μην επικρατήσει πλήρως στο λαό η παραίτηση από την ταξική πάλη, να μην παρασυρθούν δυνάμεις στο ρεύμα της απογοήτευσης και του συμβιβασμού, να αποκρουστεί το «δεν αλλάζει τίποτα».
Η ίδια η πραγματικότητα έδειξε ότι η κυβέρνηση, το κεφάλαιο και η ΕΕ δεν κατάφεραν να τσακίσουν το κίνημα με τις αυταπάτες και την τρομοκρατία. Αυτό φάνηκε τους επόμενους μήνες, με την απεργία που πραγματοποιήθηκε λίγες βδομάδες μετά τις εκλογές του Σεπτέμβρη του 2015 και τους μετέπειτα αγώνες της εργατικής τάξης, των μικρομεσαίων αγροτών κ.λπ. Πολύ περισσότερο, τους επόμενους μήνες στην οργάνωση της πάλης ενάντια στα μνημόνια και τις συμφωνίες που ακολούθησαν. Εδωσε τη δυνατότητα και σήμερα να συνεχίζονται οι αντιστάσεις στην αντεργατική - αντιλαϊκή επίθεση, να συσπειρώνονται δυνάμεις σε ταξική κατεύθυνση.
Και, κυρίως, η στάση αυτή ανέδειξε την πραγματική φιλολαϊκή διέξοδο πέρα από ψευδαισθήσεις και αυταπάτες. Δηλαδή, αν επιβεβαιώθηκε κάτι αυτά τα δύο χρόνια, δεν είναι ούτε η ασυνέπεια του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε η μπαγαποντιά του. Αυτή δεν πρέπει να προκαλεί έκπληξη. Επιβεβαιώνεται ότι η ανατροπή αυτού του δρόμου που βαδίζουμε σήμερα, που γεννάει κρίσεις, μνημόνια, φτώχεια, πολέμους και ανεργία, δεν γίνεται με τη στοίχιση των εργαζομένων πίσω από τους στόχους της αστικής τάξης και τα παζάρια ανάμεσα στους καπιταλιστές και τις κυβερνήσεις τους. Αυτό που πραγματικά μπορεί να βάλει φρένο και να αλλάξει την πορεία, είναι η ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, η ενίσχυση της Κοινωνικής Συμμαχίας σε σύγκρουση με το κεφάλαιο και την εξουσία του. Η ανυποχώρητη πάλη για την ικανοποίηση των εργατικών - λαϊκών αναγκών, που εμποδίζεται από το κυνήγι του κέρδους. Με πάλη που θα έχει προοπτική της την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας.

Συμπλεύσεις και ζόρια...

Η προ ημερήσιας διάταξης συζήτηση στη Βουλή σε επίπεδο αρχηγών κομμάτων για την οικονομία, που πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα με αφορμή την πρόσφατη συμφωνία στο Γιούρογκρουπ, αν μη τι άλλο επιβεβαίωσε ότι η στρατηγική σύμπλευση των κομμάτων της αστικής διαχείρισης πάνω στα βασικά ζητούμενα του κεφαλαίου δεν μπορεί παρά να τραβάει το «χαλί» κάτω από τα πόδια της μεταξύ τους αντιπαράθεσης. Αναγκάζονται έτσι να στήνουν τις ψεύτικες και αποπροσανατολιστικές γραμμές για τον εγκλωβισμό του λαού και την αστική εναλλαγή όλο και πιο μακριά από τον πυρήνα της πολιτικής υπέρ του κεφαλαίου που όλοι μαζί υπηρετούν.
Αυτό έγινε καθαρό τόσο απ' τις παρεμβάσεις του πρωθυπουργού και του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, όπως και των υπόλοιπων επικεφαλής των αστικών κομμάτων, όσο και απ' τη συνέχεια που δόθηκε χτες μέσα απ' τις σελίδες του αστικού Τύπου, όπου διόλου τυχαία κυριάρχησαν οι «κόντρες», οι «υψηλοί τόνοι» και η «μάχη της ατάκας» για όλα τα δευτερεύοντα και επιμέρους ζητήματα για τα οποία αντιπαρατέθηκαν στη Βουλή οι επικεφαλής των αστικών κομμάτων.
Ο «αχός» βέβαια, εκτός των άλλων επιχείρησε να κρύψει πως στις παρεμβάσεις τους ο πρωθυπουργός κι ο αρχηγός της ΝΔ αναλώθηκαν στην πραγματικότητα σε έναν διαγκωνισμό για το ποιος μπορεί να υπηρετήσει καλύτερα τα ζητούμενα του κεφαλαίου.
Τι είπε ο πρωθυπουργός; Υπερασπίστηκε τη συμφωνία στο Γιούρογκρουπ, επικαλούμενος τη θετική αντίδραση των «αγορών» και μιλώντας για την ευεργετική επίδραση των αντιλαϊκών μέτρων, του 4ου μνημονίου που συνοδεύει τη συμφωνία, στο στόχο ανάκαμψης της καπιταλιστικής οικονομίας και προσέλκυσης «επενδυτών». Γιατί κατηγόρησε τη ΝΔ; Οτι μπορεί να κάνει αντιπολίτευση, όχι όμως «απέναντι στα συμφέροντα της χώρας και της κοινωνίας», «καρφώνοντάς» την στο κεφάλαιο και τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς ότι με τη στάση της δεν συμβάλλει όσο θα όφειλε στο στόχο της ανάκαμψης που υπηρετεί η κυβέρνηση.
Τι απάντησε ο πρόεδρος της ΝΔ, που εδώ και καιρό βλέπει την κυβέρνηση να του παίρνει «τη μπουκιά απ' το στόμα»; Οτι η κυβέρνηση έχει ευθύνες γιατί καθυστέρησε 16 μήνες στο κλείσιμο της δεύτερης «αξιολόγησης» και απέτυχε ως προς τους στόχους που είχε θέσει στο χρέος, τους ρυθμούς ανάπτυξης και τα πλεονάσματα, και έτσι «πνίγει την οικονομία», αφού δεν έχει περιθώρια για να «δώσει» ακόμα περισσότερα στο εγχώριο κεφάλαιο.
Παίρνοντας τη σκυτάλη, η «Αυγή» κατηγορούσε χτες ΝΔ και ΔΗΣΥ ότι «δεν αντιμετωπίζουν με την ίδια σοβαρότητα αυτό που η κοινωνία προτάσσει», ότι την ανάκαμψη της καπιταλιστικής οικονομίας τη βλέπουν τάχα «μέσα από τον παραμορφωτικό φακό του κομματικού συμφέροντός τους», ότι δεν συμβάλλουν εποικοδομητικά στο διάλογο για τις «προτεραιότητες και τις λύσεις» που έχει ανάγκη το κεφάλαιο.
Απ' την «ανάποδη», στο κύριο άρθρο τους τα «Νέα» εγκαλούσαν την κυβέρνηση για τον «καταστροφικά χαμένο χρόνο της δεύτερης αξιολόγησης, για το χαμένο τρένο της ποσοτικής χαλάρωσης και για την ανάταξη της αγοράς που μοιάζει με χαμένο στοίχημα», «για μια κανονικότητα που ακόμη αναζητούμε εν μέσω της ξηρασίας των capital controls, της φορολαίλαπας και των μεταρρυθμίσεων που δεν γίνονται», για το ότι δηλαδή καθυστερούν στις αναδιαρθρώσεις που έχει ανάγκη το κεφάλαιο.
Η αντιπαράθεση αυτή, για το ποιος θα υπηρετήσει καλύτερα τον ίδιο στόχο, την ανάκαμψη των κερδών των επιχειρηματικών ομίλων, επιβεβαιώνει γιατί όλο και περισσότερο αναζητούν τις διαχωριστικές γραμμές στη σκανδαλολογία και σε άλλα πεδία. Οπως επίσης επιβεβαιώνει και ότι η ελπίδα για το λαό δεν βρίσκεται ούτε στην εναλλαγή των κυβερνητικών διαχειριστών, ούτε στις συμφωνίες των καπιταλιστών.

Το ξεκατίνιασμα του Διονύση και της Ραχήλ!

       

Ο Διονύσης που αγαπήσαμε, ο Διονύσης που μαζί του γυρίσαμε της πλάτες μας στο μέλλον, στο μέλλον που το σύστημα φτιάχνει όπως θέλει, ο Διονύσης που μαζί του συγκατοικήσαμε στην τρέλα γιατί δεν είχαμε για νοίκι, ο Διονύσης ο δικός μας πάτησε πάνω στην ράχη μας για να γίνει διαχειριστής του πιο μαύρου φόντου που είδαμε ποτέ σ’ αυτήν την τηλεόραση! Ο Διονύσης που μαζί του ρίξαμε κόκκινο στην νύχτα, ρίξαμε λάδι στην φωτιά, αυτός ο Διονύσης δέχτηκε να γίνει διευθυντής της Υπηρεσίας Ενημέρωσης Ενόπλων Δυνάμεων, της διαβόητης ΥΕΝΕΔ για να μας κάνει πλύση εγκεφάλου, για να μας λοβοτομίσει προκειμένου να σκύψουμε το κεφάλι στην σάπια εξουσία, την οποία ο ίδιος αποφάσισε να υπηρετήσει, βρίζοντάς μας για την «ξύλινη» γλώσσα η οποία όμως για χρόνια ολόκληρα τραγούδησε μαζί του, επειδή ο Διονύσης έχει μεγάλες ανάγκες και γι’ αυτές τις ανάγκες είναι έτοιμος να κάνει απ’ ότι φαίνεται κάθε είδους εκπτώσεις στην συνείδησή του!

Όταν όμως κάνεις εκπτώσεις τότε ο κατήφορος δεν έχει τέλος! Ο Διονύσης, εξαιτίας του ότι έχει πολλές ανάγκες γιατί δεν είναι πτωχός σαν κι εμάς, συνυπήρξε με του κόσμου τα σούργελα, με του κόσμου τα καρναβάλια και συνεχίζει να συνυπάρχει μαζί τους! Συνυπάρχει με αυτά που έμειναν! Με τα καρναβάλια που έφυγαν ο Διονύσης των παιδικών μας χρόνων «ξεκατινιάζεται» μπροστά στις κάμερες, χωρίς να σέβεται καθόλου εκείνα τα χρόνια που ρίχναμε μαζί λάδι στη φωτιά, που ρίχναμε μαζί κόκκινο στη νύχτα. Έτσι καταντάς Διονύση όταν γυρίζεις την πλάτη στους αγωνιστές για να εξασφαλίσεις την καλοπέρασή σου! Στην αρχή συνυπάρχεις με την Ραχήλ και μετά «ξεκατινιάζεσαι» μαζί της! Κι επειδή όποιος «ξεκατινιάζεται» δεν έχει όρια,  ο Διονύσης φωνάζει με τις κάμερες ανοιχτές στο σούργελο την Ραχήλ να βγάλει τον σκασμό, ξεχνώντας ότι και με αυτό το καρναβάλι συμπορεύτηκαν, εξαπατώντας τον κόσμο και επιβάλλοντάς του τα πάθη του Χριστού!

Να σε χαίρεσαι Διονύση, να χαίρεσαι και την Ραχήλ! Εμείς με την ξύλινη γλώσσα που μας αποκάλεσες «γλίτσες» και «φασιστάκους» επειδή δεν δεχτήκαμε να πουληθούμε στις αγορές και τα παζάρια και να γίνουμε ένα με την Ραχήλ και την Ζωή προκειμένου να πιούμε το αίμα του λαού, θα συνεχίσουμε να ρίχνουμε κόκκινο στην νύχτα, θα συνεχίσουμε να ρίχνουμε λάδι στην φωτιά για να σβήσουμε άπαξ δια παντός το «μαύρο» που προσπαθείς να μας επιβάλεις μαζί με τους βασανιστές του λαού, τους ψεύτες και τους απατεώνες με τους οποίους αποφάσισες να συμπορευτείς!

Ασημάκης

Εμμονικοί απεργοί βάλλουν κατά συμπονετικών εργοδοτών

 

ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΡΙΛΛΑ

 

 

H απόφαση των συμβασιούχων εργαζόμενων του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου να διεκδικήσουν τα δεδουλευμένα τους με στάσεις εργασίας δεν είναι δικαίωμα… είναι εμμονή, σύμφωνα με τη Διοίκηση του Φεστιβάλ.

Οι κρατούντες, η οικονομική ελίτ και η πολιτικές επιτροπές που τις εξυπηρετούν (οι Κυβερνήσεις  επί το ελληνικότερον) συνήθως παθαίνουν αλλεργία και μόνο στο άκουσμα της λέξης «απεργία». Μέχρι εδώ καλώς… Το αντίθετο, άλλωστε, θα ήταν παράλογο. Ετσι, λοιπόν, κάθε απεργία διαταράσσει την ομαλή κοινωνική λειτουργία, αφού  ομαλότητα είναι οι εργαζόμενοι να εργάζονται χωρίς να πληρώνονται, να εργάζονται με ημερομηνία λήξης, να εργάζονται χωρίς ωράρια και δικαιώματα, ενώ η απόπειρα διεκδίκησης στοιχειωδών όρων εργασιακής και ανθρώπινης ύπαρξης να συνιστά ύψιστη κοινωνική ανωμαλία.


Τελευταία, έχει προκύψει ένα καινούργιο, το λεγόμενο «αριστερό» μοτίβο αντιμετώπισης των απεργών, το οποίο είναι παρακολούθημα του λεγόμενου «αριστερού» μοτίβου διακυβέρνησης .  Σύμφωνα με αυτό, οι εργαζόμενοι απολαμβάνουν συμπόνιας και κατανόησης, επομένως δεν έχουν εχθρό ενώπιον του οποίου διεκδικούν. Επίσης,  στους εργαζόμενους αναγνωρίζεται γενικώς  το δικαίωμα να απεργούν («ξεχνούν» φαίνεται ότι το δικαίωμα αυτό κατακτήθηκε και δεν χαρίστηκε»), αλλά δεν τους αναγνωρίζεται … ειδικώς. Το «ειδικώς» σημαίνει, ότι κακώς απεργούν όταν έχουν μια κυβέρνηση που τους αγαπάει και θα τους βγάλει από τα μνημόνια διά της οδού των μνημονίων, δηλαδή με ομοιοπαθητική. Όλα αυτά είναι το λογικό παρακολούθημα δηλώσεων που θέλουν βουλευτές και υπουργούς και φυσικά τον Πρωθυπουργό, να επιβάλλουν μνημόνια με τα οποία διαφωνούν, δηλαδή να τα επιβάλλουν με «πόνο ψυχής». Δηλαδή ένα πραγματικό ψυχολογικό δράμα! Και είναι τέτοιο το δράμα και η σύγχυσή τους ώστε τελικά καταλήγουν να επιστρέφουν σε αυτό που πραγματικά είναι και πιστεύουν: να αμφισβητούν το ίδιο το δικαίωμα στην απεργία.Πώς; Ιδού:«Ορισμένοι κρίσιμοι για τα κοινωνικά και εθνικά συμφέροντα κλάδοι δεν έχουν το δικαίωμα της απεργίας», έγραψε ο κονδυλοφόρος της Αυγής (http://www.avgi.gr/article/10811/8264085/apergia-to-eschato-meso-pou-egine-proto-).

Οι συμβασιούχοι εργαζόμενοι του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου (διοικητικό, τεχνικό, προσωπικό, ταμίες, ταξιθέτες), οι οποίοι εξήγγειλαν 4ωρες στάσεις εργασίας από την 1^η Ιουλίου στις παραστάσεις του Φεστιβάλ,  δεν είναι άνθρωποι που διεκδικούν το αυτονόητο, δηλαδή να πληρώνονται και να έχουν σταθερή και μόνιμη εργασία (αν και το δεύτερο θεωρείται αντισυνταγματικό!). Είναι απλώς κάτι τύποι που πάσχουν από εμμονική διαταραχή εξαιτίας της οποίας αδυνατούν να συγχρονιστούν με την συμπονετική και αλληλέγγυα διοίκηση του Φεστιβάλ, η οποία απάντησε στους εργαζόμενους ως εξής: «Το Διοικητικό Συμβούλιο και ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής έχουν εκφράσει τη συμπαράστασή τους στα δίκαια αιτήματα των εργαζομένων και συμβάλλουν εμπράκτως στην ικανοποίησή τους. Η εμμονή, όμως, του σωματείου στην πραγματοποίηση των στάσεων εργασίας, παρά τη δημόσια παραδοχή του ότι η διοίκηση του Φεστιβάλ είναι αλληλέγγυα, κανένα πρόβλημα δεν επιλύει. Αντίθετα, δείχνει ελάχιστο σεβασμό στο μόχθο των καλλιτεχνών, των υπολοίπων εργαζομένων και στο κοινό, που στηρίζει το Φεστιβάλ σ΄ αυτές τις δύσκολες συνθήκες». 

Σύμφωνα με την παραπάνω ανακοίνωση η εργασία και ο  μισθός (ακόμα και αυτός ο σημερινός μισθός που δεν εξασφαλίζει ούτε καν στοιχειώδη επιβίωση) δεν είναι δικαίωμα, το οποίο διεκδικείται όταν κάποιοι το στερούν, αλλά μια κατά παραχώρηση συνθήκη, για την οποία ο εργαζόμενος δεν έχει κάτι άλλο να κάνει πέρα από το να υμνολογεί τον καλό εργοδότη (είτε είναι το κράτος είτε είναι ιδιώτης). Εάν, δεν το κάνει, διακατέχεται από εμμονή, στην καλύτερη περίπτωση.
Στη χειρότερη περίπτωση έχει καταληφθεί από μια ανεξήγητη εκδικητική μανία κατά της κυβέρνησης με απώτερο στόχο την ανάσχεση της πορείας προς την ανάπτυξη, για την οποία το πιθανότερο ευθύνονται οι … κομμουνισταί… Ιδού ένα ακόμα απόσπασμα από την «αριστερή» Αυγή: «Οι ευθύνες του σημερινού ΚΚΕ, που έχει ισχυρές συνδικαλιστικές προσβάσεις στους κλάδους των εργαζομένων στους ΟΤΑ και στους αγρότες, είναι ασυγχώρητες. Διότι δεν μπορεί να είσαι και με τους αγρότες απεργούς και με τους εργαζόμενους στα λιμάνια απεργούς, όταν ο ένας κλάδος τιμωρεί ελαφρά τη καρδία έναν άλλο και όλοι μαζί τη χώρα που ματώνει και αγωνίζεται να βγει από την ασφυξία της χρεοκοπίας! Καλή είναι η χειραφέτηση και οι ασκήσεις ταξικής συνείδησης. Όμως, στην περίπτωσή μας, αντί της ταξικής συνείδησης, έχουμε -δυστυχώς- ανάπτυξη της συντεχνιακής τυφλότητας».

Βέβαια, το Φεστιβάλ προχωράει πέρα από τον ψυχολογικής υφής χαρακτηρισμό περί «εμμονής». Κάνει αυτό ξέρουν όλοι πολλοί καλά να κάνουν:  να επιστρατεύουν, τον κοινωνικό αυτοματισμό και το διαίρει και βασίλευε. Οι εργάτες της καθαριότητας θέτουν σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία, οι διαδηλώσεις εμποδίσουν τα καταστήματα να δουλέψουν, οι λιμενεργάτες εμποδίζουν τους ανθρώπους να ταξιδέψουν και εξ’ αιτίας τους σαπίζουν τα τρόφιμα στα κοντέϊνερ, οι αγρότες παραλύουν την οικονομία, οι εργαζόμενοι στους αρχαιολογικούς χώρους πλήττουν θανάσιμα τον τουρισμό και ούτω καθ’ εξής. Οι εργαζόμενοι, στο Φεστιβάλ Αθηνών επιδεικνύουν ασέβεια στο κοινό και το μόχθο των καλλιτεχνών.

Ας δούμε, λοιπόν, ποιοι είναι οι πραγματικά και ουσιαστικά ασεβείς.
Σύμφωνα με την ανακοίνωση του Σωματείου Εργαζομένων του Ελληνικού Φεστιβάλ:

«Από 1.1.2016 όλα τα ΝΠΙΔ – όπως εν προκειμένω το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου – εντάσσονται υποχρεωτικά στο ενιαίο μισθολόγιο, το οποίο προβλέπει τρεις τύπους λειτουργίας των δημόσιων οργανισμών: 8ωρης πενθήμερης και 12ωρης ή 24ωρης λειτουργίας για όλες τις μέρες του μήνα, ανάλογα με τις ανάγκες του κάθε οργανισμού.

Όλα αυτά είναι ήδη γνωστά από το 2016 και το Σωματείο των εργαζομένων έχει θίξει το ζήτημα της υπερωριακής απασχόλησης στη Διοίκηση με αλλεπάλληλα ερωτήματα πριν από την έναρξη του Φεστιβάλ, ενώ παράλληλα έχει ζητήσει τη συνδρομή του Υπουργείου Πολιτισμού και του Υπουργείου Εργασίας- η Διοίκηση του Φεστιβάλ δεν μερίμνησε για να πράξει τα νόμιμα, ώστε ο οργανισμός να είναι ανοικτός και να λειτουργεί σε υπέρ-12ωρη βάση, κάθε μέρα του μήνα για το προαναφερθέν διάστημα. Το Φεστιβάλ Αθηνών φαίνεται να δουλεύει, δηλαδή, 9.00 με 17.00 για 5 μέρες την εβδομάδα, ενάντια σε κάθε λογική και νομιμότητα, και ενάντια στις καλλιτεχνικές και πρακτικές ανάγκες του, εφόσον πολλές παραστάσεις τελειώνουν ακόμα και μετά τα μεσάνυχτα, η δε προετοιμασία τους στους ανοικτούς χώρους πραγματοποιείται κατά την διάρκεια της νύχτας μέχρι το πρωινές ώρες.

Αυτό σημαίνει ότι ενώ πολλοί εργαζόμενοι δουλεύουν μετά τις 22.00 το βράδυ, τις Κυριακές και τις αργίες, η Διοίκηση με πρόφαση «τεχνικό κώλυμα» δηλώνει ότι δεν δύναται να τους πληρώσει, όπως ο νόμος ορίζει, αλλά τους υποχρεώνει να είναι εκεί παρέχοντας την εργασία τους (…)Το Φεστιβάλ αυτή τη στιγμή είναι υποστελεχωμένο σε κάθε του τμήμα, οι εργαζόμενοι δεν πληρώνονται τα νόμιμα και λύση στην τεράστια εκκρεμότητα στο θέμα των συμβασιούχων δεν έχει δοθεί.
Διερωτόμαστε λοιπόν:

• Είναι λογικό, από τη μία να καταστρώνεται το μεγαλύτερο στην ιστορία του οργανισμού καλλιτεχνικό πρόγραμμα κόστους πολλών εκατομμυρίων, αλλά από την άλλη οι εργαζόμενοι που με την εργασία τους υποστηρίζουν αυτό το πρόγραμμα με όλες τους τις δυνάμεις να μην αποζημιώνονται για βραδινές ώρες, Κυριακές και αργίες, όπως με σαφήνεια ο νόμος ορίζει;
• Είναι λογικό, ενώ στενεύουν απειλητικά τα χρονικά περιθώρια της Διοίκησης του Φεστιβάλ να αποκαταστήσει την αδικία απέναντι στους εργαζόμενους, οι οποίοι απασχολούνται με διαρκώς ανανεούμενες συμβάσεις ορισμένου χρόνου και καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες εδώ και δεκαετίες, η μόνη λύση που η Διοίκηση έχει προτείνει μέχρι σήμερα είναι να διαιωνίζει την ομηρία ες αεί;»

Οσο για την…. «ασέβεια» που επέδειξαν ενώπιον κοινού και καλλιτεχνών οι εργαζόμενοι, απ’ ότι φαίνεται η πραγματικότητα διαψεύδει την κατά τ’ άλλα συμπονετική διοίκηση του Φεστιβάλ. Μετά τις στάσεις εργασίας της 1^η Ιουλίου το Σωματείο εξέδωσε την παρακάτω ανακοίνωση:

«Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε: 

Τους Έλληνες και ξένους καλλιτέχνες – ομάδα Blitz, Λενιώ Κακλέα, BijouxdeCant και Γιάννη Σκουρλέτη, την ΜέτεΊνγκβαρτσεν και την ομάδα της – οι οποίοι, αναγνωρίζοντας το δίκαιο των αιτημάτων μας και σεβόμενοι τον τρόπο διεκδίκησής τους, στάθηκαν στο πλάι μας.

Τον ΡομέοΚαστελούτσι, που δέχτηκε στο τέλος της παράστασής του να διαβαστεί η ανακοίνωση του Σωματείου (σημειωτέον το «DemocracyinAmerica» ήταν η μόνη παράσταση που παίχτηκε χθες, ως φιλοξενούμενη σε άλλο χώρο και υποστηριζόμενη από το τεχνικό προσωπικό της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών και όχι του Φεστιβάλ).

Τις Ελληνίδες χορεύτριες του «Democracy» που αμέσως στάθηκαν στο πλευρό μας και θέλησαν να διαβάσουν στο κοινό το κείμενο των αιτημάτων μας.
Την Πανελλήνια Ομοσπονδία Θεάματος Ακροάματος και τα σωματεία των Ελλήνων Ηθοποιών, των Εργαζομένων της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, του Εθνικού Θεάτρου, των Μουσικών του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών για την έμπρακτη και σημαντική συμπαράστασή τους.

Την Εταιρεία VIVA και τη Διοίκησή της που -απόλυτα σεβόμενη και αυτή το ΔΙΚΑΙΩΜΑ των εργαζομένων στη στάση- δεν συναίνεσε στο παράνομο αίτημα της διοίκησης του Φεστιβάλ να στελεχώσει τα ταμεία με υπαλλήλους της.

Και πάνω από όλα το κοινό του Φεστιβάλ που χωρίς τη θέλησή μας ταλαιπωρήθηκε, αλλά τελικά μας άκουσε και έμαθε τι πραγματικά συμβαίνει φέτος στον Οργανισμό.

Στο κοινό επίσης θα θέλαμε από τη μεριά μας να εκφράσουμε τη λύπη μας για την ελλιπή ενημέρωσή του, για την οποία, θέλουμε να διαβεβαιώσουμε ότι δεν ευθυνόμαστε. Η Διοίκηση είχε λάβει επισήμως γνώση για τις κινητοποιήσεις μας ήδη από το απόγευμα της Δευτέρας 26 Ιουνίου και απέφυγε μέχρι τέλους να ενημερώσει το κοινό με την ελπίδα ότι έστω και την τελευταία στιγμή θα αποσιωπηθεί το πρόβλημα. Δυστυχώς για άλλη μια φορά επέλεξε να κωφεύσει ή να πιστέψει πως -έπειτα από μήνες σιωπής στις οχλήσεις μας και επίμονης άρνησης να συναντηθεί με τον νομικό μας σύμβουλο και να ακολουθήσει τις νόμιμες διαδικασίες- πιστεύοντας, ίσως, ότι οι σπασμωδικές και ελλιπείς κινήσεις στις οποίες προχώρησε μόλις τις τελευταίες ημέρες του Ιουνίου θα μας οδηγούσαν σε ανάκληση των κινητοποιήσεων.

Η Διοίκηση για άλλη μια φορά αρνήθηκε να αναλάβει τις ευθύνες της και επέλεξε να μην εμφανιστεί στα θέατρα της Πειραιώς 260 και του Μικρού Χρηματιστηρίου, να μην επικοινωνήσει με τους καλλιτέχνες, να μην ενημερώσει το κοινό, αλλά να παρακολουθήσει την παράσταση του ΡομέοΚαστελλούτσι στην Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών.

Εμείς θα αγωνιζόμαστε μέχρι όλα τα λόγια και οι υποσχέσεις να γίνουν ΠΡΑΞΕΙΣ».

Τα κομμάτια του παζλ του «Noor 1» «κουμπώνουν»!

       

Τη χτεσινή του ομιλία στη Βουλή, ο Π. Καμμένος την αφιέρωσε σχεδόν ολόκληρη στην υπόθεση του «Noor 1» και στις τηλεφωνικές συνομιλίες που είχε με γνωστό ποινικό. Θυμίζουμε ότι και πριν από λίγες μέρες ο Π. Καμμένος υπερασπίστηκε την εμπλοκή του, επικαλούμενος θέματα που έχουν να κάνουν «με την ασφάλεια της χώρας».

Την Κυριακή διαβάσαμε στον Τύπο ότι ένα ινστιτούτο στις ΗΠΑ, διασυνδεδεμένο με την κυβέρνηση Τραμπ, δημοσίευσε έρευνα σύμφωνα με την οποία τα έσοδα από την ηρωίνη του «Noor 1» προορίζονταν για τη χρηματοδότηση του «ISIS» και της «Μουσουλμανικής Αδελφότητας», ότι το σήμα για να πιαστεί το καράβι δόθηκε από τις αμερικανικές διωκτικές αρχές και ότι οι ΗΠΑ βλέπουν τώρα να «κολλάει» η διαλεύκανση της υπόθεσης, επειδή εμπλέκονται «πρόσωπα από υψηλότερα κοινωνικά στρώματα». Στο διά ταύτα, το ινστιτούτο καλεί το υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ να εμπλακεί στην υπόθεση «με σκοπό να βοηθήσει στην επίλυσή της», καθώς εγείρεται «θέμα παγκόσμιας ασφάλειας».

Δεν ξέρουμε πόση δόση αλήθειας έχουν τα παραπάνω. Παρατηρώντας ωστόσο τα γεγονότα, φαίνεται ότι πολλά κομμάτια του παζλ «κουμπώνουν» μεταξύ τους. Το σίγουρο είναι ότι ούτε η αποκάλυψη της υπόθεσης έγινε τυχαία, ούτε τα όσα ακολούθησαν, ούτε βέβαια η εμπλοκή Καμμένου. Και ότι η υπόθεση έχει βάθος που μπορεί ποτέ να μην αποκαλυφθεί, αλλά θα συνεχίσει να γίνεται αντιληπτό από τις «αναταράξεις» στην επιφάνεια του πολιτικού συστήματος και των επιχειρηματικών ανταγωνισμών.

Συμμαχίες και κοινά ταμεία... κάποτε και τώρα

Όταν τελείωσαν οι Περσικοί Πόλεμοι το 479 πΧ, οι έλληνες πήραν τους πέρσες στο κατόπι αφ' ενός μεν για να τους διαλύσουν οριστικά αφ' ετέρου δε για να απελευθερώσουν όσες ελληνικές πόλεις βρίσκονταν ακόμη υπό την κατοχή τους. Οι ελληνικές συμμαχικές δυνάμεις όρισαν ως αρχηγό τους τον σπαρτιάτη βασιλιά Παυσανία και ξαμολύθηκαν στο κυνήγι των περσών, φτάνοντας μέχρι την Κύπρο και μέχρι το Βυζάντιο, παντού με νικηφόρα αποτελέσματα. Όμως, η συμπεριφορά του Παυσανία ήταν κομματάκι βάναυση, με αποτέλεσμα οι πόλεις που απελευθερώνονταν να δυσανασχετούν. Γι' αυτό οι ίωνες ζήτησαν από τους αθηναίους να αναλάβουν την ηγεσία της συμμαχίας. Άλλο που δεν ήθελαν οι αθηναίοι, αφού πλέον ανοιγόταν ο δρόμος για να υλοποιηθεί το όραμα του Θεμιστοκλή, ο οποίος ονειρευόταν την Αθήνα ως απόλυτη κυρίαρχο στο Αιγαίο.

Έτσι, λοιπόν, οι αθηναίοι δέχτηκαν να ηγηθούν της συμμαχίας και κάπου εκεί στα τέλη του 478 πΧ ιδρύθηκε η Α' Αθηναϊκή Συμμαχία, στην οποία συμμετείχαν κάπου 140-150 πόλεις, που η καθεμιά συνέβαλε στο κοινό ταμείο ανάλογα με τις δυνατότητές της. Το ύψος της εισφοράς κάθε πόλης το όρισε ο Αριστείδης με τόσο σωστό και αμερόληπτο τρόπο ώστε απέκτησε το προσωνύμιο "δίκαιος". Ως έδρα της συμμαχίας ορίστηκε η νήσος Δήλος, που βρισκόταν στην μέση του Αιγαίου και βόλευε και τις δυο ακτές του πελάγου. Εκεί φυλασσόταν και το ταμείο με τις εισφορές.

Άποψη του αρχαιολογικού χώρου της Δήλου.

Λίγο πριν μισάσει ο αιώνας, αυτό το ταμείο είχε μαζέψει κάμποσο χρήμα. Τότε ήταν που κάποιες πόλεις σκέφτηκαν πως θα μπορούσαν να πάρουν δανεικά από το κοινό ταμείο, φυσικά με κάποιον λογικό τόκο. Η συμμαχία υιοθέτησε την ιδέα και δεκατρείς πόλεις πήραν τέτοια δάνεια. Τό κακό ήταν ότι συνεπείς στις αποπληρωμές τους αποδείχτηκαν μόλις τρεις πόλεις ενώ οι άλλες δέκα το γύρισαν στο τσάμικο. Τελικά, υπό την πίεση των αθηναίων, οι οχτώ στις δέκα ζήτησαν χαμηλότερα τοκοχρεωλύσια (κάτι σαν... επαναδιαπραγμάτευση) και οι δυο δήλωσαν παντελή αδυναμία, δηλαδή... πτώχευση. Πρόκειται για την πρώτη ιστορικά καταγεγραμμένη περίπτωση πτώχευσης κράτους.

Κάπου εκεί αποφάσισε ο Περικλής να τραβήξει τα λουριά. Πρώτα-πρώτα σήκωσε το ταμείο από την Δήλο και το μετέφερε στην Αθήνα, τοποθετώντας το στον Παρθενώνα. Στην συνέχεια, έδωσε αυστηρές εντολές στους δέκα "ελληνοταμίες" (αθηναίοι πολίτες, εκλεγμένοι από την Εκκλησία του Δήμου, που ήσαν υπεύθυνοι για την διαχείριση των συμμαχικών εισφορών στο ταμείο) να κάνουν ό,τι ήταν απαραίτητο για να εισπράττονται έγκαιρα και σωστά οι εισφορές. Εννοείται ότι, μαζί με το ταμείο, μεταφέρθηκε στην Αθήνα και το κέντρο αποφάσεων της συμμαχίας. Και κάπως έτσι η Αθηναϊκή Συμμαχία μεταλλάχθηκε σε Αθηναϊκή Ηγεμονία, όπου οι αθηναίοι ήσαν οι απόλυτοι κυρίαρχοι και οι υπόλοιποι σύμμαχοι υποτελείς τους.

Η υποτέλεια των συμμάχων ήταν τόση ώστε δεν είχαν καν το δικαίωμα να αποχωρήσουν από την συμμαχία. Όταν κάποτε η Μήλος ζήτησε να αποχωρήσει, η Αθήνα απέρριψε το αίτημά της με τον πλέον κυνικό τρόπο: είτε σας αρέσει είτε όχι, θα μείνετε επειδή έτσι αρέσει σε μένα που είμαι πιο ισχυρή από σας. Οι μήλιοι, ως παλιά σπαρτιατική αποικία, αποφάσισαν να το παίξουν "ή ταν επί τας" και, δυστυχώς γι' αυτούς, κέρδισε το "τας". Το 416 οι αθηναίοι ξεθεμέλιωσαν την Μήλο, σκότωσαν όλους τους άνδρες της πόλης και πήραν ως δούλους τις γυναίκες και τα παιδιά, δείχνοντας στους επόμενους αιώνες τι παθαίνει όποιος τολμά να αμφισβητεί το δίκαιο του ισχυροτέρου. Άλλωστε, το είπαν με απόλυτη σαφήνεια:

"Έχουμε την γνώμη για τους θεούς και την βεβαιότητα για τους ανθρώπους ότι κάποιος φυσικός νόμος τους αναγκάζει να επιβάλλουν την εξουσία τους σε κάθε περίσταση που είναι πιο δυνατοί. Το νόμο αυτόν ούτε εμείς τον θεσπίσαμε ούτε θεσπισμένο πρώτοι εμείς τον εφαρμόσαμε αλλά τον βρήκαμε να υπάρχει και θα τον αφήσουμε να υπάρχει κι ύστερα από μας, παντοτινά, και ξέρουμε ότι και σεις οι άλλοι, αν αποχτούσατε την ίδια δύναμη με μας, θα κάνατε τα ίδια. Όσο λοιπόν για την εύνοια των θεών, έχουμε κάθε λόγο να μη φοβόμαστε ότι θα βρεθούμε σε μειονεκτική θέση".  

Απλά πράγματα: αφού είμαι ισχυρός, έχω δικαίωμα να κάνω ό,τι γουστάρω. Πολύ περισσότερο δε που ακόμη και οι θεοί με το μέρος των ισχυρών πάνε.


Όλα αυτά που διηγήθηκα ως εδώ, τα αναφέρει ο μέγας Θουκυδίδης στις Ιστορίες του (βιβλία 1 και 5) κι εγώ απλώς τα αναμετέδωσα. Γιατί τα θυμήθηκα τώρα, όμως; Ας είναι καλά μια κουβέντα που πέταξε τις προάλλες ο πρόεδρος των ΗΠΑ σχετικά με τις εισφορές των συμμάχων στο συμμαχικό ταμείο. Αν δεν την προσέξατε, σας την θυμίζω: "23 από τα 28 κράτη-μέλη συνεχίζουν να μη πληρώνουν αυτά που θα έπρεπε να πληρώνουν κι αυτό που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να πληρώνουν για την άμυνά τους. Αυτό δεν είναι δίκαιο απέναντι στους ανθρώπους και τους φορολογουμένους στις ΗΠΑ".

Αυτό το "παράπονο" του Τραμπ ότι οι σύμμαχοι δεν είναι συνεπείς στις νατοϊκές εισφορές τους το είχε διατυπώσει επανειλημμένα κατά το παρελθόν και η τότε υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ Χίλλαρυ Κλίντον. Είπαμε, το ΝΑΤΟ είναι μια συμμαχία που μας προστατεύει από τους κακούς "πέρσες" (όποιοι κι αν είναι αυτοί κάθε φορά) αλλά πρέπει να βάζουμε κι εμείς το χέρι στην τσέπη για να μπορεί να είναι αποτελεσματική αυτή η βοήθεια. Κι επειδή σήμερα δεν υπάρχει ο Δίκαιος Αριστείδης για να κάνει δίκαιη κατανομή βαρών, η συμφωνία προβλέπει ότι η εισφορά κάθε χώρας ανέρχεται τουλάχιστον στο 2% του ΑΕΠ της, βρέχει-χιονίζει και ανεξάρτητα από την οικονομική κατάσταση του υπόχρεου.

Βέβαια, υπάρχουν και κάποιες χώρες που έχουν φιλότιμο και όχι μόνο είναι συνεπείς προς την υποχρέωση που αναφέραμε αλλά δίνουν και πολύ περισσότερα, επειδή προφανώς εκτιμούν δεόντως την σημασία της συμμαχικής προστασίας. Τέτοιο φιλότιμο έχουν, για παράδειγμα, οι ΗΠΑ, που συνεισφέρουν στο συμμαχικό ταμείο κάτι λιγώτερο από το 5% του ΑΕΠ τους. Αλλά κι εμείς δεν πάμε πίσω, καθ' όσον το ελληνικό φιλότιμο είναι γνωστό στα πέρατα της οικουμένης, κερδίζοντας την δεύτερη θέση πίσω από τις ΗΠΑ. Μπορεί να τρέμει ο κώλος μας να βγει η ψυχή μας αλλά πρόπερσι ακουμπήσαμε στο νατοϊκό παγκάρι το 2,4% τους ΑΕΠ μας. Και πάλι καλά, να λέμε, που είχαμε αριστερή κυβέρνηση γιατί με τους δεξιούς και τους πασόκους είχαμε δώσει το 2009 το 3,98% του ΑΕΠ μας.

Μάλιστα. 3,98% του ΑΕΠ! Παναπεί σκάρτα δέκα δισεκατομμυριάκια, σε μια εποχή που τρέχαμε για βοήθεια στο ΔΝΤ και που ετοιμαζόμασταν να ρίξουμε τσεκούρι σε μισθούς και συντάξεις, να διαλύσουμε το κοινωνικό μας κράτος και να βγάλουμε στο σφυρί ως και το βρακί μας. Και τώρα 2,4% του ΑΕΠ, ήτοι άλλα τέσσερα και κάτι δισ. ετησίως, την ώρα που κόβουμε εκατομμύρια από το ΕΚΑΣ, από τις συντάξεις, από την υγεία κι από παντού για να βγάλουμε πρωτογενή πλεονάσματα. Ωραία συμμαχία! Στην οποία, μάλιστα, υπάρχει ένας ισχυρός που μπορεί όποτε θέλει να κάνει ό,τι θέλει και πάντοτε με την εύνοια των θεών, σύμφωνα με όσα είπαν οι αθηναίοι στους μήλιους πριν δυόμισυ χιλιάδες χρόνια...

Σύνοδος ΝΑΤΟ, Βρυξέλλες, 26/5/2017. Άκρη δεξιά (αριστερά όπως βλέπουμε) ο Αλέξης Τσίπρας.

Σήμερα δεν έχει επίλογο. Θα σας αφήσω να τον γράψετε μόνοι σας, αφού σας θυμίσω μια μικρή αλλά ερεθιστική ιστορική λεπτομέρεια. Ως γνωστόν, η περιόδος που ο Περικλής ηγεμόνευσε στην Αθήνα (461-429) ονομάστηκε Χρυσούς Αιών. Όμως, η πραγματική άνοδος της Αθήνας, η πραγματικά "χρυσή εποχή" της άρχισε το 454. Εντελώς συμπτωματικά, δηλαδή, μόλις το συμμαχικό ταμείο μεταφέρθηκε από την Δήλο στον Παρθενώνα.

Και μια λεπτομέρεια της λεπτομέρειας, ως κερασάκι: πρώτο σοβαρό νομοθετικό μέτρο τού Χρυσού Αιώνος ήταν η αύξηση του μισθού των δικαστών της Ηλιαίας. Χαίρετε.

Κοινωνικος κανιβαλισμος

Για να δούμε μήπως ξεχάσαμε κανέναν…

• Πρόσφυγες – βιαστές τσεκ
• Ανεργοι – τεμπέληδες τσεκ
• Μετανάστες – κλέφτες τσεκ
• Αγρότες – επιδοτήσεις-καγιέν-σκυλάδικα τσεκ
• Καθηγητές – ιδιαίτερα-διακοπές τσεκ
• Ναυτεργάτες – κλείνουν τα λιμάνια τσεκ
• Γιατροί – σκοτώνουν ασθενείς – φακελάκια τσεκ
• Συμβασιούχοι – βύσματα-κομματικός στρατός τσεκ
• Φορτηγατζήδες – οδηγούν σαν χάροι τσεκ
• Ταξιτζήδες – κιτρινιάρηδες – διπλοταρίφες τσεκ
• Μαγαζάτορες – λαμόγια – δεν κόβουν αποδείξεις τσεκ
• Καθαρίστριες – είναι πολλές τσεκ
• Νοσοκομειακοί – Ανάγωγοι – ανάλγητοι τσεκ
• Αναπληρωτές – ας γράφαν στον ΑΣΕΠ τσεκ
• Δάσκαλοι – να αξιολογηθούν-μόνο κάθονται τσεκ
• Φοιτητές – αιώνιοι και τα ξύνουν τσεκ
• Συνταξιούχοι – Λαμόγια – δεν πεθαίνουν κιόλας τσεκ

Αλήθεια ποιος άλλος έμεινε από όσους γ@μηθηκε η ζωή τους οχτώ χρόνια τώρα που δεν τον συκοφαντήσατε επειδή βγήκε στον δρόμο και διαμαρτύρεται..;

Οι …παπάδες κι ο …στρατός!!

Αλήθεια εκτός από τους ΜΠΑΤΡΙΩΤΕΣ εφοπλιστές, μεγαλοξενοδόχους, βιομήχανους και τραπεζίτες υπάρχει άλλος κανείς που να έχει προσφέρει σε αυτή την “χώρα” που σύμφωνα με τα “λογικά σου επιχειρήματα” έχει γεμίσει από χαραμοφάηδες και τεμπέληδες;

Αλήθεια αναρωτήθηκες ποτέ πόσο μα πόσο μ@λ@κ@ς πρέπει να είσαι για να μην μπορείς να καταλάβεις ότι ο ΠΟΛΕΜΟΣ που ζούμε είναι ΤΑΞΙΚΟΣ και ΑΦΟΡΑ εσένα και την ΤΑΞΗ σου?

Κι αν βρε μισάνθρωπε που ακόμα κάπως καταφέρνεις κι επιβιώνεις χαμογελάς χαιρέκακα βολεμένος στον καναπέ με το τηλεκοντρόλ στο χέρι επικρίνοντας όσους παλεύουν για να έχεις κι εσύ μια καλύτερη ζωή στα βαθειά γεράματα… Το ΠΑΙΔΙ ΣΟΥ βρε μ@λάκα δεν το σκέφτεσαι?

Πως θα επιβιώσει Παντελή, σε αυτή την κοινωνία που με την στάση σου την κάνεις να μοιάζει όλο και πιο πολύ με ΖΟΥΓΚΛΑ κάθε μέρα?

Που θα στο φάνε ΖΩΝΤΑΝΟ οι “φίλοι σου” κυρ παντελή ΟΥΤΕ αυτό σκέφτεσαι ούτε αυτό σε νοιάζει..?

Αντε και γ@μήσου, Παντελή!

Μικροαστός: Κωμικοτραγική φιγούρα!

Aρκετοί είναι αυτοί που ρωτούν ή κι εγκαλούν τους κομμουνιστές για κάποια θέση τους, αλλά έχουν “αλλεργία” στο “Ριζοσπάστη”, πόσω μάλλον να τον ξεφυλλίσουν και να διαβάσουν τι διάολο λέει κι αυτό το ΚΚΕ για τα διάφορα θέματα της επικαιρότητας.

Βλέπετε προτιμούν να “μαθαίνουν” τις θέσεις του ΚΚΕ είτε μέσω κουτσομπολιών είτε μέσω των συνηθισμένων αντίΚΚΕ διαύλων ή ιστοσελίδων που υποστηρίζουν ανοιχτά Καζάκη, Λεβέντη, Λαφαζάνη, Ραχήλ ή ακόμα και τη Ζωίτσα!

Η αναζήτησή τους βεβαίως και είναι ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΗ, το γνωρίζουμε, γιατί μετά από τόσα χρόνια στην ταξική πάλη έχουμε μάθει να ξεχωρίζουμε εκείνους που όταν ρωτούν κάτι έχουν τα αυτιά τους ανοιχτά.

Άλλοι, δυστυχώς, έχουν ΗΔΗ προαποφασίσει για τις απαντήσεις των όσων -δήθεν- ρωτάνε κι εάν ακόμα ο κόσμος τους γυρίσει τούμπα θα κλείσουν τα μάτια σφιχτά, θα χώσουν τα δάκτυλα στ’ αυτιά και θα αρχίσουν να μουρμουρίζουν δυνατά… Πολύ δυνατά… Μέχρι το τέλος!

Πώς είναι δυνατόν, λοιπόν, αυτοί ν’ αλλάξουν γνώμη;

Κάποιος μπορεί εύκολα να ισχυριστεί πως είναι ξεροκέφαλοι, αμετανόητοι ή και αντικομμουνιστές, όπως είναι συνήθως οι πρώην Πασόκοι και μέχρι προσφάτως, ένθερμοι οπαδοί του Σύριζα, αλλά δεν πρέπει να φταίει μονάχα αυτό.

Φταίει που ποτέ δεν έκαναν ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ για τις επιλογές τους και τη στάση τους. Την ΤΡΕΜΟΥΝ όπως ο διάολος το λιβάνι. Προτιμούν τις όμορφες αυταπάτες τους και να υποστηρίζουν τα ακλόνητα “πιστεύω” τους.

Να ονειρεύονται το καταμεσήμερο έναν “άλλο” Καπιταλισμό, πιο “δίκαιο” και μόνο για κείνους!

Κι αν τους ρωτήσεις: “Πότε ήτανε δίκαιος ο Καπιταλισμός;” χωρίς δεύτερη σκέψη θα απαντήσουν τις δεκαετίες του ‘70 και του ‘80.

Αυτό που δεν περνά με τίποτα απ’το νου τους είναι πως το Σύστημα δεν ήταν ούτε και τότε “δίκαιο” παρότι βόλεψε πολλούς. Κι εδώ και χρόνια έχει γυρίσει- και μάλιστα επιδεικτικά – την πλάτη σε όλους τους “μούτσους” που φορτώθηκε για χρόνια στο Καράβι.

Γιατί αυτοί είναι οι κανόνες τούτου του καραβιού: Όταν πιεστεί λιγάκι ανεβάζει πάνω του όσους μούτσους χρειαστεί για να βγάλουν τη βρώμικη “δουλειά” της υπεράσπισής του, μα όταν έρθει η φουρτούνα και δει πως μπάζουν τα νερά, τους ξεφορτώνεται αμέσως.

Γιατί, για να γλιτώσει το καράβι από το βύθισμα, πρέπει να πετάξει όλους τους μούτσους έναν-έναν μες τη θάλασσα σαν ΕΡΜΑ.

Έτσι λοιπόν φτάσαμε σήμερα στην μεγάλη Κρίση και πλέουν μεσοπέλαγα οι μισοπνιγμένοι μούτσοι. Μέσα στην αγωνία τους και στο (οικονομικό) ναυάγιό τους, προσπαθούν να πιαστούν από όποια “σανίδα” βρουν κι ακολουθούν ΠΙΣΤΑ όποιο καινούργιο “Καπετάνιο” τους τάξει ΣΩΤΗΡΙΑ, πάντα όμως, εντός του “Καραβιού”.

Γιατί μπορεί να είναι οργισμένοι που τους πέταξαν στη θάλασσα, αλλά προς θεού δεν ζητάνε ούτε εκδίκηση ούτε τίποτα άλλα κομμουνιστικά!

Ας μη ξεχνάμε πως οι μούτσοι ζούσαν για πολλά χρόνια πάνω του κάνοντας ακόμα κι όνειρα πως μια μέρα θα γίνουν οι ίδιοι Καπετάνιοι!

Το πονάνε οι μούτσοι το καράβι και σπαρράζουν να το βλέπουν να κλονίζεται. Να βυθιστεί και το Όνειρο μαζί του είναι απαράδεκτο, δεν το αντέχουν!

Οι χειρότεροι από δαύτους, όχι απαραίτητα οι πιο απελπισμένοι, ακολουθούν ακόμα και τον πλέον αδίστακτο. Αυτόν που μέχρι χτες ήταν “αριστερός”, σήμερα είναι “πατριώτης” κι αύριο θα γίνει χρυσαυγίτης έστω και χωρίς μαίανδρο.

Το Καράβι όμως, είναι ΣΑΠΑΚΙ και για να σωθεί ζητά θυσίες! Απαιτεί σχεδόν από όλους να θυσιαστούν στις ανοιγμένες τρύπες. Ζητά κάθε στιγμή και μια Ανθρωποθυσία. Κι Αίμα! Αίμα πολύ!

Για να ικανοποιηθεί η “τρύπα” του πρέπει να ΒΓΑΛΕΙ απ’ τη μέση τη συντριπτική πλειονότητα των μούτσων (μικροαστών) που το εμποδίζουν να ανασάνει, μα κείνοι δεν θέλουν ή δεν μπορούν να αντιληφθουν την αλλαγή και σαν παιδάκια απορούν: “Μα γιατί;”

Ας αφήσουμε όμως στην άκρη τις μεταφορές:

Τα μονοπώλια είναι σαν τα χταπόδια, για να επεκταθούν αναζητούν ολοένα και περισσότερο ΧΩΡΟ σε κάθε Κλάδο! Υπάρχει κι η μεταξύ τους κόντρα αλλά βρίσκουν πιο εύκολο να πιάσουν τα θύματα τους μικροαστούς.

Στην φάση της ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ του Συστήματος τους καταπίνουν λίγο-λίγο και σε περιόδους Κρίσης τους τρώνε απότομα και πολλούς μαζί, όχι γιατί δεν έχουν “συναισθήματα” (που δεν έχουν) αλλά γιατί ΔΕΝ έχουν άλλη επιλογή από το να απλώσουν τα πλοκάμια τους σε μεγαλύτερο ΧΩΡΟ. Χώρος που μέχρι χτες καταλάμβαναν οι δύστυχοι οι μούτσοι στο Καράβι που το λένε “Αγορά”!

Η “Αγορά”, όπως λέγεται κοινώς η ζούγκλα της “Ελεύθερης Οικονομίας”, δεν κυριαρχείται από “συναισθήματα” αλλά από σιδερένιους ΝΟΜΟΥΣ:

1. Τον νόμο του Ανταγωνισμού
2. Τον νόμο της Αναρχίας
3. Τον νόμο του ΜΕΓΙΣΤΟΥ Κέρδους και φυσικά
4. Τον νόμο του Ισχυρού

Κι οι 4 νόμοι λειτουργούν σαν ΒΕΛΗ στην φαρέτρα των Μονοπωλίων (του Κεφαλαίου) κι οι δύστυχοι μικροαστοί πηγαίνουν κάθε πρωί – χαμογελαστοί μα δίχως βέλη- στη μάχη και στο τέλος της ημέρας (και κάθε ημέρας) γυρνάνε πίσω πληγωμένοι κι απορούν απελπισμένα γιατί όλο να χάνουν!

Φίλε μου Μικροαστέ: Δεν φταίνε οι “Καραβοκύρηδες” (ΑΣΤΟΙ πολιτικοί) που διάλεγες τόσα χρόνια για να κουμαντάρουν το Καράβι και που – δήθεν – το “έριξαν στα βράχια”! Κι αυτό σκέψου γιατί στο λέει ένας κομμουνιστής, που σύμφωνα με τη δική σου λογική θα είχε ΚΑΘΕ συμφέρον να σου πει το αντίθετο.

Επειδή ακριβώς όμως είμαστε κομμουνιστές, δηλαδή μαρξιστές, δεν μας ενδιαφέρει ο λαϊκισμός μα η ωμή αλήθεια.

Το πλοίο των ονείρων μου με πάει σε κόσμους που εσείς δεν τους αντέχετε!

Άδικα λοιπόν τους κατηγορείς για την κατάντια του κι αυτό γιατί:

Το Καράβι ήταν ήδη σάπιο από το 1890. Την εποχή που εισήλθε στα “νερά” του Ιμπεριαλισμού (τη μαύρη θάλασσα των Μονοπωλίων) που εσύ τώρα μόλις άρχισες να εξερευνάς και τη αποκαλείς και συνωμοτικά “Παγκοσμιοποίηση”!

Αν είναι να κατηγορήσεις τους “Καραβοκύρηδες” να το κάνεις για τους σωστούς λόγους και να μην είσα άδικος:

• Κατηγόρησέ τους, λοιπόν, γιατί γνωρίζανε από την αρχή του … ταξιδιού πως το καράβι δεν ήταν αξιόπλοο και δεν αντέχει σε τέτοιες τρυκυμίες.
• Κατηγόρησέ τους γιατί συγκάλυπταν τις ΔΟΜΙΚΕΣ ΡΩΓΜΕΣ που προυπήρχαν ακόμα από την εποχή που ναυπηγήθηκε (το 1830) κι από τότε έχει περάσει πολλές, μα πάρα πολλές φουρτούνες που το ‘χουνε τσακίσει.
• Κατηγόρησέ τους γιατί σε καθησύχαζαν και ταυτόχρονα συκοφαντούσαν τους “Κόκκινους Μηχανικούς” που προειδοποιούσαν πως ΕΡΧΕΤΑΙ ΘΥΕΛΛΑ και το καράβι είναι ΣΑΠΙΟ – πήγε όσο πήγε κι άλλο ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ – πλησιάζει η στιγμή που με ένα κύμα θα μπατάρει!

Μην μένεις στην εποχή του ’70 και του ’80… Έχει περάσει ανεπιστρεπτί! Το Σύστημα λόγω ΕΙΔΙΚΩΝ ιστορικών και οικονομικών συνθηκών καθώς και λόγω ΕΣΣΔ λειτουργούσε ως ΕΞΑΙΡΕΣΗ… Τυχαίο γεγονός, μια συγκυρία ήταν… Αφρική κι Ασία ζήσανε το σύστημα ως κανόνα μέχρι κι η Λατινική Αμερική κι είδες την επιτυχία τους!

Μια ΕΣΣΔ και μια χούφτα Ανατολικών Κρατών και τη Κίνα ήταν που φοβόταν… και σου έδωσε όσα ήταν αρκετά για να μείνεις μακριά από τον δρόμο που χάρραξαν αυτοί!

Δέξου πως ήσουνα τυχερός που η γενιά μας έζησε μια τέτοια συγκυρία…Στα 200 χρόνια της Ζωής του ΜΟΝΟ εμείς το βιώσαμε αυτό.

Και τώρα μας τα παίρνει όλα κι ακόμα περισσότερα…Όλα όσα είχε βάλει στο μάτι του πολύ ΝΩΡΙΤΕΡΑ αλλά δεν τολμούσε ούτε να στο πει ούτε να στο επιβάλλει.

Ο καπιταλισμός σου κλείνει μαγαζί και σπίτι μα εσύ παραμένεις πιστός στις αυταπάτες που σε πρόδωσαν. Κατηγορείς τους “Κόκκινους Μηχανικούς”, γιατί προσπαθούν να σχεδιάσουν ένα καλύτερο ΚΑΡΑΒΙ και που λένε πως για να το φτιάξουν θέλουν και τη δική σου τη βοήθεια.

Ένα καράβι όπου στις τρυκυμίες δεν θα υπάρχει ανάγκη να πετάμε τον αδύναμο, γιατί στο ΚΑΡΑΒΙ που εμείς σχεδιάζουμε κι ονειρεύομαστε δεν θα υπάρχει η έννοια του ΑΔΥΝΑΜΟΥ… Θα είμαστε όλοι ταντόχρονα και Μούτσοι και καπετάνιοι!

• Μην παραμένεις θύμα των εμμονών που σου πρσέφερε -σαν πρέζα- το κωλοσύστημα!
• Δώσε, λοιπόν κι εσύ μια στο ΣΑΠΑΚΙ να πάει μια ώρα αρχύτερα κάτω στο βυθό και πριν αυτό σε πάρει μαζί του με το ζόρι!
• Ενώσου μαζί μας! Πάλεψε, αγωνίσου, πολέμα! Δεν είναι αργά! Δεν είναι ποτέ αργά! Εμείς τώρα ξεκινάμε και εσένα περιμένουμε!!

Δημήτρης Χονδρός

Υ/Γ. Αφιερωμένο το παρακάτω τραγουδάκι! Καλή απόλαυση!