Ο επικίνδυνος ρόλος των ΜΚΟ

Με αφορμή την χτεσινοβράδυνη συναυλία που διοργάνωσε στο Καλλιμάρμαρο η Μη Κυβερνητική Οργάνωση (ΜΚΟ) του Γιάννη Αλαφούζου "Όλοι μαζί μπορούμε", με την συνδρομή του Διονύση Σαββόπουλου, σκέφτηκα να καταγράψω μερικές σημειώσεις. Όχι για τον Νιόνιο, παρ' ότι ανήκω σε μια γενιά που μεγάλωσε με τον τροβαδούρο της "Ρεζέρβας", προβληματίστηκε από την επικίνδυνη στροφή που έκανε είκοσι χρόνια αργότερα οδηγώντας το "Φορτηγό" του και έκοψε τα σούρτα-φέρτα μαζί του όταν τον είδε με ένα απαράδεκτο "Κούρεμα". Οι σημερινές σημειώσεις μου έχουν να κάνουν με τις περίφημες ΜΚΟ.

Ευθύς εξ αρχής πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι η έννοια "ΜΚΟ" δεν είναι καθόλου μα καθόλου αθώα, μολονότι ως τέτοια ξεκίνησε το 1945, όταν ο ΟΗΕ χρησιμοποίησε για πρώτη φορά τον όρο "non-governmental organizations (NGO)" για να χαρακτηρίσει τους διάφορους μη κρατικούς οργανισμούς που παρευρίσκονταν ως παρατηρητές στις συνελεύσεις του. Πολύ σύντομα, οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ ανακάλυψαν τα πλεονεκτήματα που έχει η εκχώρηση στις ΜΚΟ ορισμένων δραστηριοτήτων αλλά και υποχρεώσεων του κράτους.

Μια εικόνα χίλιες λέξεις: Βραβείο από το Ίδρυμα Ροκφέλλερ για την "ΜΚΟ της χρονιάς" στην Ινδία.

Το σημαντικώτερο πλεονέκτημα είναι ότι οι ΜΚΟ μπορούν να επηρεάζουν αποτελεσματικά την κοινή γνώμη. Κλασσικό παράδειγμα αποτελούν οι γνωστές πανίσχυρες ΜΚΟ Greenpeace και WWF, οι οποίες έχουν καθοριστική συμβολή στην διαμόρφωση γνώμης πολλών εκατομμυρίων οπαδών και μελών τους σε όλες τις χώρες του κόσμου. Από την δεκαετία του '50 κιόλας οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ κατάλαβαν ότι η εξωτερική τους πολιτική έχει πλέον στην διάθεσή της ένα εξαιρετικό εργαλείο αφού οι ΜΚΟ μπορούν να χειραγωγήσουν την κοινή γνώμη των διαφόρων χωρών, διευκολύνοντας το σχέδιο σταδιακής μετατροπής κυρίαρχων κρατών σε δορυφόρους ή υποτελείς τής Ουάσινγκτον.

Έτσι, λοιπόν, ξεκίνησε μια σταθερή διαδικασία ενίσχυσης και εξάπλωσης των ΜΚΟ σε όλον τον κόσμο, βασισμένη στην ψευδή φιλοσοφική βάση ότι το κράτος συνιστά ανωμαλία του συστήματος, οπότε οι ΜΚΟ είναι απαραίτητες για να συμπληρώνουν τα κενά, να αμβλύνουν τις ανωμαλίες και να αποκαθιστούν την εύρρυθμη λειτουργία σε όποιον τομέα απαιτείται. Φαίνεται πως το κόλπο ήταν εμπνευσμένο, αφού τα αποτελέσματα δείχνουν ότι πέτυχε. Σήμερα, υπολογίζεται ότι σε όλον τον κόσμο δραστηριοποιούνται αμέτρητα εκατομμύρια ΜΚΟ, με τις ΗΠΑ να φιλοξενούν σχεδόν ενάμισυ εκατομμύριο ενώ στην Ρωσσία καταγράφηκαν το 2008 περίπου 277.000 τέτοιες οργανώσεις. Πρωταθλήτρια, πάντως, φαίνεται πως αναδεικνύεται η Ινδία, όπου το 2009 δραστηριοποιούνταν 3,3 εκατομμύρια ΜΚΟ, ήτοι μία ΜΚΟ ανά 400 κατοίκους! (*)

Κατ' επέκταση, ο ρόλος των ΜΚΟ μπορεί (;;;) να είναι μη κυβερνητικός, όμως είναι βαθύτατα πολιτικός. Ακόμη κι όταν η δράση τους ενδύεται ανθρωπιστικό μανδύα (κάτι που συγκινεί πολύ αποτελεσματικά μεγαλύτερα πλήθη), ο ρόλος τους είναι ιδιαίτερα και επικίνδυνα καθοριστικός, εφ' όσον στοχεύουν στην υποκατάσταση λειτουργιών που εξ ορισμού αποτελούν αρμοδιότητα και ευθύνη της κεντρικής κρατικής διοίκησης. Ουσιαστικά, δηλαδή, οι ΜΚΟ βοηθούν καταλυτικά στην σταδιακή αντικατάσταση των κρατικών θεσμών από κάποιες "ανεξάρτητες αρχές", οι οποίες δεν υπόκεινται σε κανέναν κρατικό έλεγχο.

Ας κάνουμε τα πράγματα πιο καθαρά. Το να έχει κάθε άνθρωπος πρόσβαση σε πόσιμο νερό και σε ένα πιάτο φαΐ ή να έχει στοιχειώδη ιατρική και φαρμακευτική περίθαλψη ήταν ανέκαθεν υποχρέωση κάθε ευνομούμενης πολιτείας. Δική της υποχρέωση ήταν, επίσης, να ικανοποιεί το δικαίωμα όλων των παιδιών στην μόρφωση, όλων των νέων στην δουλειά, όλων των ηλικιωμένων στην αξιοπρεπή διαβίωση κατά τας δυσμάς του βίου τους. Σήμερα, όλες αυτές οι δεδομένες κρατικές υποχρεώσεις μεταβιβάζονται στις ΜΚΟ, οι οποίες μάλιστα χρηματοδοτούνται αφειδώς για να κάνουν αυτή την δουλειά.

Στην Ελλάδα, οι ΜΚΟ πρέπει να ανάβουν λαμπάδες ίσα με το μπόι του Γιώργου Παπανδρέου, ο οποίος τις προώθησε αποφασιστικά την εποχή που ήταν υπουργός εξωτερικών. Την προσπάθειά του συνέχισαν αντάξια οι κυβερνήσεις του Κώστα Καραμανλή και την ολοκλήρωσε ο ίδιος όταν έγινε πρωθυπουργός. Επί των ημερών του αποψιλώθηκαν οι διπλωματικές υπηρεσίες, αντικαθιστώμενες από μη κυβερνητικές συμβουλευτικές οργανώσεις, οι οποίες χρηματοδοτούνταν (εν μέρει) και από διάφορα πολιτειακά ιδρύματα εξωτερικής πολιτικής. Χάρη σ' αυτούς τους "μη κυβερνητικούς" συμβούλους, η χώρα εμφανίζεται διεθνώς με θέσεις που δεν αντανακλούν ούτε τα πραγματικά συμφέροντά της ούτε τις πεποιθήσεις της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών της, όπως έγινε π.χ. με το σχέδιο Ανάν, με τις εξελίξεις στα Βαλκάνια (Κόσσοβο, Μαυροβούνιο, Μακεδονία κλπ) ή με το πρόβλημα των προσφύγων. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Θεόδωρος Πάγκαλος είχε απαυδίσει κάποτε ακούγοντας το προσωπικό στο υπουργείο εξωτερικών να μιλάει αγγλικά αντί για ελληνικά.

Κάπως έτσι, λοιπόν, ζούμε πλέον στον αστερισμό της τρέλλας όπου αναρίθμητες Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις φυτρώνουν και αναπτύσσονται χάρη σε κυβερνητικές επιδοτήσεις και ενισχύσεις, όπου οι κυβερνήσεις δέχονται να υπονομεύσουν την ισχύ τους πληρώνοντας μη κυβερνητικούς θεσμούς και όπου η κοινωνική πολιτική μετασχηματίζεται σε φιλανθρωπία. Και κάπως έτσι προβάλλονται ως άξια χειροκροτήματος εντελώς ασύμβατα μεταξύ τους γεγονότα, όπως π.χ. το κλείσιμο μονάδων εντατικής θεραπείας σε κάποια νοσοκομεία αλλά και η σύσταση εξοπλισμένων τέτοιων μονάδων από ΜΚΟ στα ίδια νοσοκομεία ή το ξεπούλημα των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας αλλά και η ταυτόχρονη χρηματοδότηση κάποιων ΜΚΟ που μοιράζουν συσσίτια σε απόρους.

Πριν κλείσουμε, ας δώσουμε ένα τελευταίο παράδειγμα τέτοιας τρέλας. Προσέξτε το εξής δελτίο τύπου της 19/4/2016 από την ιστοσελίδα της Κομμισσιόν: "Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ανακοινώνει σήμερα τη χορήγηση 83 εκατ. ευρώ, στο πλαίσιο του νέου μέσου στήριξης έκτακτης ανάγκης που πρότεινε στις 2 Μαρτίου, για τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των προσφύγων στην Ελλάδα. Το ποσό αυτό θα διατεθεί άμεσα στην Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR), στη Διεθνή Ομοσπονδία του Ερυθρού Σταυρού και σε έξι διεθνείς ΜΚΟ. Οι εταίροι αυτοί θα συνεργαστούν με ελληνικές ΜΚΟ που διαθέτουν την απαιτούμενη γνώση της κατάστασης επί τόπου".

Πόσοι έλληνες γνωρίζουν ότι οι ΜΚΟ διαχειρίζονται όλα τα ποσά που διαθέτει η Ευρωπαϊκή Ένωση για τους πρόσφυγες και η ελληνική κυβέρνηση δεν ακουμπάει ούτε σεντς; Έχετέ το αυτό υπ' όψη σας την επόμενη φορά που θα ακούσετε κάποιον να ισχυρίζεται ότι "οι συριζαίοι φάγανε τα λεφτά για τους πρόσφυγες". Έχουμε πολλούς άλλους λόγους να κατηγορούμε την κυβέρνηση, δεν χρειάζονται και ανύπαρκτοι.

Από την κρατική κοινωνική πολιτική στην μη κυβερνητική φιλανθρωπία, μερικά εκατομμύρια δρόμος...

Επίλογος. Δεν ξέρω κατά πόσο η χτεσινή συναυλία της ΜΚΟ "Όλοι μαζί μπορούμε" κατάφερε να εκπληρώσει τον σκοπό της, που ήταν να συγκεντρωθούν όσο το δυνατόν περισσότερα τρόφιμα για να μοιραστούν σε πεινασμένους. Ξέρω όμως ότι επιβάλλεται να απορρίπτουμε μετά βδελυγμίας ως λαός την ανάθεση της λύσης του προβλήματος της πείνας στην καλοπληρωμένη "φιλανθρωπία" της οποιασδήποτε ΜΚΟ. Αλίμονό μας αν επιτρέψουμε να γίνουν αντικείμενα φιλανθρωπίας τα ζητήματα των μαζικών κοινωνικών διεκδικήσεων και να αφεθούν στην διαχείριση είτε ιδρυμάτων τύπου Νιάρχου, Λάτση, Ωνάση κλπ είτε του Φιλανθρωπικού Οργανισμού "Αποστολή" (ΜΚΟ της Εκκλησίας της Ελλάδος, που ιδρύθηκε όταν έκλεισε η αμαρτωλή "Αλληλεγγύη" λόγω μιας τρύπας μεγέθους 9,5 εκατομμυρίων ευρώ).

Στο μεταξύ, το ερώτημα γιατί τα κράτη πληρώνουν για να παραδώσουν κομμάτια της δύναμής τους σε οργανώσεις που δεν μπορούν να ελέγξουν, παραμένει αναπάντητο. Ή μήπως όχι;


-----------------------------------------------------------------
(*) Σύμφωνα με στοιχεία από τα εξής δημοσιεύματα:
- "Fact Sheet: Non-Governmental Organizations (NGOs) in the United States", Bureau of Democracy, Human Rights and Labor U.S. Department of State, Washington D.C., 16/01/2016
- Alex Rodriguez, "Hobbled NGOs wary of Medvedev: Watchdogs are civil lifeline in lawless Russia", Chicago Tribune, 7/5/2008
- Archna Shukla, "First official estimate: An NGO for every 400 people in India", 7/7/2010

Τιμώντας τον Μπελογιάννη ξυλοφορτώνοντας τους κομμουνιστές!

       

Η νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ ετοιμάζεται να εκδράμει στην Αμαλιάδα για να τιμήσει τον Μπελογιάννη! Μόλις έγινε γνωστή η πρόθεση των Συριζόπουλων γέλασε και το παρδαλό κατσίκι, αφού η νεολαία των παλιών και νέων μνημονίων, η νεολαία της κυβέρνησης που έχει ισοπεδώσει τον Ελληνικό λαό, παριστάνει πως θέλει να τιμήσει τον ήρωα κομμουνιστή Νίκο Μπελογιάννη! Οι Συριζαίοι αντέδρασαν έντονα στους χλευασμούς και στην κριτική που ασκήθηκε στο γεγονός ότι τα Συριζόπουλα δεν θέλουν να τιμήσουν τον Νίκο Μπελογιάννη αλλά θέλουν να τον μαγαρίσουν, όπως μαγάρισε ο αρχηγός τους, τους 200 του Σκοπευτηρίου, την Μακρόνησο και άλλους τόπους θυσίας, καπηλευόμενος αγώνες και θυσίες για να υπογράφει μνημόνια και αντιλαϊκούς νόμους! Οι Συριζαίοι αντέδρασαν έντονα γιατί (τρομάρα να τους έρθει) θεωρούν τον Νίκο Μπελογιάννη «κτήμα» όλων των αριστερών! Έλα όμως που ο Μπελογιάννης δεν δήλωσε ποτέ Αριστερός, αλλά κομμουνιστής! Αλλά και Αριστερός να δήλωνε τι σχέση έχει ο ΣΥΡΙΖΑ των βάρβαρων μνημονίων και της βάρβαρης αντιλαϊκής πολιτικής με την Αριστερά;! Ότι σχέση έχει ο Γλέζος που κατέβασε την σβάστικα από την Ακρόπολη, με τον Γλέζο του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ, των μνημονίων και των αντιλαϊκών νόμων!

Επειδή όμως οι Συριζαίοι έχουν πείσμα, θέλησαν να αποδείξουν σε όλους τους κακεντρεχείς ότι αυτοί είναι οι γνήσιοι απόγονοι του Μπελογιάννη και έχουν δικαιώματα στην μνήμη του, θέλησαν να αποδείξουν ότι όχι μόνο έχουν δικαίωμα εν ονόματι του Μπελογιάννη να ψηφίζουν μνημόνια και να βασανίζουν τον Ελληνικό λαό, αλλά έχουν ακόμα δικαίωμα να ισχυριστούν ότι αν ζούσε ο Μπελογιάννης θα ψήφιζε και ο ίδιος τα μνημόνια! Οι Συριζαίοι για να αποδείξουν την σχέση τους με τον Μπελογιάννη και να υπερασπιστούν την δικαιωματική μετάβαση της νεολαίας τους στο μουσείο Μπελογιάννη, ξυλοφόρτωσαν τους κομμουνιστές τους πολιτικούς απογόνους του Μπελογιάννη κι άλλους αγωνιστές εργαζόμενους στα Κοίλα της Κοζάνης που διαμαρτύρονταν ενάντια στην βάρβαρη αντιλαϊκή πολιτική που και ο ΣΥΡΙΖΑ εφαρμόζει!

Τα Συριζόπουλα σφράγισαν το διαβατήριο της μετάβασής τους στο μουσείο Μπελογιάννη ξυλοφορτώνοντας κομμουνιστές κι άλλους αγωνιστές!

Νίκος Αποστολίδης

Οι «κοινωνικές ευαισθησίες» των πολυεθνικών

«...Σε λίγο τα σχολεία μας θα γράφουν "Coca - Cola"», είναι ένα από τα συνθήματα που ακούγονταν στις κινητοποιήσεις μαθητών, γονιών, εκπαιδευτικών, δίπλα στις διεκδικήσεις για αύξηση της χρηματοδότησης στο ύψος των αναγκών, για ολόπλευρη μόρφωση, διαβλέποντας και καταδικάζοντας την πολιτική που σπρώχνει τα σχολεία στην αγκαλιά των «χορηγών», που ανοίγει τις πόρτες τους στις επιχειρήσεις για να παρέμβουν άμεσα στο περιεχόμενο της μόρφωσης και στις συνειδήσεις των παιδιών. Σήμερα, για την ακρίβεια από το 2012, υπάρχουν σχολεία που φέρουν τη «σφραγίδα» της συγκεκριμένης πολυεθνικής, χωρίς βέβαια να είναι η μοναδική που αναπτύσσει τέτοια δραστηριότητα στο χώρο της Εκπαίδευσης. Ο λόγος για το πρόγραμμα «Το σχολείο που Θέλεις» της «Coca - Cola», που από την εταιρεία πλασάρεται ως «μια δράση για τη νέα γενιά και για ένα καλύτερο μέλλον». «Το πρόγραμμα "Το Σχολείο που Θέλεις" προβλέπει την επιχορήγηση επισκευαστικών και βελτιωτικών εργασιών σε σχολικά κτίρια και υλοποιείται με μεγάλη επιτυχία από το 2012, στη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα, σε συνεργασία με τις τοπικές αρχές. Μέχρι σήμερα, μέσα από μία επένδυση που ξεπερνά το 1,1 εκατομμύριο, έχουμε ανακαινίσει 13 σχολεία σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα, βελτιώνοντας την εκπαιδευτική εμπειρία 4.500 μαθητών κάθε χρόνο!», αναφέρει η εταιρεία στην ιστοσελίδα της.

***

Πατώντας πάνω σε πραγματικές ανάγκες, σε προβλήματα που έχει συσσωρεύσει η χρόνια υποχρηματοδότηση, σε μία στρατηγική που θέλει τα σχολεία ανοιχτά στις επιχειρήσεις, που ανάγει τη χορηγία σε σημαντικό συντελεστή και στο χώρο της Εκπαίδευσης, οι επιχειρήσεις βρίσκουν το έδαφος να μπαινοβγαίνουν στα σχολεία. Και όσο βαθαίνει η υποβάθμιση, όσο μειώνεται η απαιτητικότητα στις διεκδικήσεις των εργαζομένων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, τόσο ευκολότερα οι πολυεθνικές εμφανίζονται ως ο «από μηχανής θεός» που θα δώσει λύση σε οξυμένα προβλήματα, με τις ευλογίες του κράτους και με την ανοχή, αν όχι την ενεργό στήριξη μεγάλης μερίδας των γονέων. Είναι χαρακτηριστικό πως το πρόγραμμα έχει δημιουργήσει συνθήκες ανταγωνισμού ανάμεσα στα σχολεία, για το ποιο θα επικρατήσει, με καμπάνιες στις οποίες επιστρατεύονται και οι μαθητές, προκειμένου να εξασφαλιστεί ο απαραίτητος αριθμός ψήφων που θα κρίνει ποιο σχολείο θα εξασφαλίσει την πολυπόθητη ανακαίνιση. Μετατρέπονται έτσι γονείς και μαθητές σε ζωντανοί διαφημιστές της πολυεθνικής και του ...φιλανθρωπικού της έργου, προκειμένου το δικό τους σχολείο να κερδίσει την ανακαίνιση. Συμπρωταγωνιστές και ιδιαίτερα χρήσιμοι, ώστε να γίνει πράξη αυτή η χορηγία, αποδεικνύονται δημοτικές αρχές που παίζουν με ευχαρίστηση το ρόλο του πλασιέ της πολυεθνικής και υποδεικνύουν τα υποψήφια σχολεία προς ανακαίνιση και πελατεία της πολυεθνικής.

***

Πρόκειται για ένα από τα πολλά παραδείγματα της λεγόμενης «Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης», στο πλαίσιο της οποίας μονοπωλιακοί όμιλοι αναλαμβάνουν όλο και πιο συστηματικά δράσεις για την κάλυψη μέρους των οξυμένων αναγκών σε διάφορους τομείς, στην προκειμένη περίπτωση στην Εκπαίδευση. Τα οφέλη, βέβαια, είναι πολύ περισσότερα από το κόστος, που είναι ψίχουλα μπροστά στα τεράστια κέρδη τους, αφού το ύψος της χορηγίας επιστρέφει πολλαπλάσιο μέσα από μέτρα που οι κυβερνήσεις προωθούν «ντε φάκτο» για λογαριασμό τους, όπως τις φοροαπαλλαγές, τις ελαστικές μορφές απασχόλησης κ.λπ. Ενώ συμβολή στην κερδοφορία τους έχει και η διαφήμιση που γίνεται σ' αυτές τις εταιρείες, μέσα από τις χορηγίες και τα προγράμματα που αναλαμβάνουν. Μάλιστα, το σχολείο είναι προνομιακός χώρος για τέτοιου είδους «ευεργεσίες», καθώς συνθλίβεται κυριολεκτικά κάτω από βάρος της υποχρηματοδότησης, κάτι που κάνει περισσότερο «καλοδεχούμενες» τέτοιες παρεμβάσεις, αλλά και συγκεντρώνει μικρές ηλικίες, στις συνειδήσεις των οποίων το κεφάλαιο επιδιώκει σταθερά να παρεμβαίνει.

***

Μέσα σ' αυτές τις συνθήκες, οι εργαζόμενοι γονείς χρειάζεται να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων. Να αποτελέσει η στάση τους και η οργανωμένη παρέμβαση, μέσα και από τους Συλλόγους Γονέων, μάθημα διεκδίκησης στα παιδιά. Οι χορηγοί δεν είναι ούτε «εύκολη» ούτε «λύση» στα προβλήματα στέγασης και υποδομών των σχολείων. Πάει πολύ, δε, εταιρείες που κλείνουν και ανοίγουν τα εργοστάσιά τους ανάλογα με τα κέρδη τους, που τσακίζουν τους μισθούς και τα δικαιώματα των εργαζομένων, να εμφανίζονται ως «κοινωνικά ευαίσθητες» για τα παιδιά του λαού! Δεν γίνεται από τη μια να βάφουν τα σχολεία των παιδιών και από την άλλη να αφήνουν τους γονείς τους χωρίς δουλειά, και να απαιτούν και την ευγνωμοσύνη τους από πάνω! Δεν είναι δυνατόν οι γονείς να συμβιβαστούν με τη λογική των «τυχερών» σχολείων και των «τυχερών» μαθητών, που επιλέχθηκαν να ανακαινιστούν με χρήματα της πολυεθνικής, αλλά να διεκδικήσουν το καθολικό δικαίωμα των παιδιών, να κάνουν μάθημα ισότιμα σε ασφαλή σύγχρονα σχολικά κτίρια, με αποκλειστική ευθύνη και εποπτεία από το κράτος.

Στο «κάδρο» ισχυρών ανταγωνισμών

Οι εξελίξεις στο Κυπριακό, μετά και την ολοκλήρωση της διαπραγμάτευσης στην Ελβετία, πάνω στο σχέδιο της διχοτομικής «λύσης», που ολοκληρώθηκε σ' αυτήν τη φάση χωρίς συμφωνία, δεν μπορούν να ιδωθούν έξω από το «κάδρο» της όξυνσης των ανταγωνισμών ανάμεσα σε καπιταλιστικά κράτη και μονοπώλια, που μαίνεται στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και αφορά τεράστια οικονομικά και γεωστρατηγικά συμφέροντα.
Αυτό επιβεβαιώνουν ο «συνωστισμός» ενεργειακών μεγαθηρίων στην ευρύτερη περιοχή (γαλλική «Τοtal», αμερικανική «Exxon Mobil», ιταλική «ENI», αμερικανο-ολλανδική «Νoble», βρετανική BP, ρωσική «Rosneft», εταιρεία του Κατάρ, κορεατική «Kogas» και εταιρείες του Ισραήλ και της Αιγύπτου), η τεράστια συγκέντρωση στρατιωτικών δυνάμεων, όπως των ΗΠΑ, της Γαλλίας, της Βρετανίας, της Ρωσίας, η σφοδρή διαπάλη για την «επόμενη μέρα» στη Συρία και το Ιράκ.
Μέσα σ' αυτό το περιβάλλον, βάση για συζήτηση θεωρείται το διχοτομικό σχέδιο που συμφώνησαν το 2014 οι Αναστασιάδης - Ερογλου και αυξάνονται οι πιέσεις για να κλείσει το ζήτημα. Με τις αστικές τάξεις της Ελλάδας της Τουρκίας ενταγμένες στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, να ανταγωνίζονται για το ποιος θα αποσπάσει καλύτερα αποτελέσματα σε αυτό το επικίνδυνο για τους λαούς παζάρι.
Το σίγουρο είναι ότι κάθε βήμα στη διαπραγμάτευση για το Κυπριακό κατοχυρώνει ένα προς ένα τα διχοτομικά συστατικά της «λύσης» και ρίχνει το σπόρο μελλοντικών εντάσεων, αντιθέσεων και ανταγωνισμών, σε βάρος Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, συνολικά των λαών της περιοχής.
Για παράδειγμα, τα ιμπεριαλιστικά επιτελεία των ΗΠΑ, της Βρετανίας (που δεν διαπραγματεύεται τις βάσεις της στο νησί), του ΟΗΕ, με τη συναίνεση της ελληνικής και ελληνοκυπριακής πλευράς, επεξεργάζονται για την επόμενη μέρα σχέδια εγκαθίδρυσης «μηχανισμού παρακολούθησης» της «λύσης», που θα αντικαταστήσουν το σημερινό σύστημα των εγγυήσεων, ή και σχέδια συγκρότησης διεθνούς αστυνομικο-στρατιωτικής δύναμης στο νησί, στο όνομα της «ασφάλειας», με τη συμμετοχή τουρκικών δυνάμεων, ουσιαστικά με την ομπρέλα του ΝΑΤΟ.
Ολες αυτές οι προτάσεις έπεσαν για να μείνουν, και φυσικά θα αξιοποιηθούν σε επόμενο γύρο του παζαριού. Απώτερος πραγματικός τους στόχος είναι να παγιωθούν τα τετελεσμένα και να ανοίξει απρόσκοπτα ο δρόμος για την «ασφαλή» εκμετάλλευση των ενεργειακών κοιτασμάτων του νησιού, η αξιοποίηση της στρατηγικής του θέσης, η προώθηση των ευρύτερων ευρωατλαντικών σχεδιασμών στον ανταγωνισμό με άλλες δυνάμεις όπως η Ρωσία ή η Κίνα, που έχουν επίσης συμφέροντα στην περιοχή.
Γι' αυτό έχει ιδιαίτερη αξία για τους λαούς σε Ελλάδα, Κύπρο, αλλά και στην ευρύτερη περιοχή, να συνειδητοποιηθεί ότι η διχοτομική «λύση» που προωθείται, όχι μόνο δεν εγγυάται βιώσιμη λύση υπέρ του λαού της Κύπρου, αλλά συνδέεται με νέα όξυνση των αντιθέσεων στην Ανατολική Μεσόγειο, με αρνητικές συνέπειες για τους λαούς.
Από αυτήν την άποψη, είναι τεράστιες οι ευθύνες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, όπως και της ΝΔ, των άλλων κομμάτων που προπαγανδίζουν το μονόδρομο της ευρωΝΑΤΟικής «στρούγκας», του ΝΑΤΟ που στήριξε την κατοχή στην Κύπρο, της ΕΕ, που όσο κι αν προσπαθούν να την εξωραΐσουν, έχει μεγάλη ευθύνη για τη σημερινή εξέλιξη στο Κυπριακό.
Οπως επιβεβαίωσε και η συζήτηση την Τρίτη στη Βουλή, μόνο μία Κύπρος στην οποία πραγματικός αφέντης θα είναι ο λαός της, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, Αρμένιοι, Λατίνοι και Μαρωνίτες, μπορεί να εγγυηθεί τα πραγματικά τους συμφέροντα.
Μέσα από εκεί προβάλλει η αναγκαιότητα του συντονισμού της πάλης της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων για την εξάλειψη των συνεπειών της κατοχής στην Κύπρο, για την απελευθέρωση συνολικά από τα δεσμά της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Για μια Κύπρο Ενιαία, Ανεξάρτητη, με Μία και Μόνη Κυριαρχία, μία Ιθαγένεια και Διεθνή Προσωπικότητα, χωρίς ξένες βάσεις και στρατεύματα, χωρίς ξένους εγγυητές και προστάτες.

Πρώην χρυσαυγίτης Αποκαλύπτει πως τα "παιδιά" της Χ.Α. μαχαιρώνουν:

Δίκη Χρυσής Αυγής: Οι νεοναζί στρίβουν το μαχαίρι για να μην μπορούν να γίνουν ράμματα

Απο: ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ

«…δέχθηκα τρεις μαχαιριές πίσω και μάλιστα τη μια τη γύρισε για να μη μπορώ να κάνω ράμματα. Μου είπαν ότι έτσι κάνουν, χτυπάνε από τη μέση και κάτω για να πάει μετά για τραυματισμό και όχι για ανθρωποκτονία. κατέθεσε, χθες, στη δίκη της Χρυσής Αυγής, ο Γιώργος Μώρος, πρώην οπαδός της οργάνωσης. 

Όπως ο ίδιος εξήγησε αποχώρησε από τη Χρυσή Αυγή, αφού ήταν κατά το ήμισυ αλλοδαπής καταγωγής και δεν ενστερνιζόταν το σύνθημα «έξω οι ξένοι».

 Εντάχθηκε στο αντιρατσιστικό κίνημα και μετά το 2013 τον στοχοποίησαν και τον χτύπησαν τρεις φορές, σύμφωνα με την κατάθεση του. 

Αντιγράφουμε από το ρεπορτάζ του news247 (της Αντωνία Ξυνού) της κατάθεσης του Γιώργου Μώρου (οι υπογραμμίσεις δικές μας): 

«Ο Γιώργος Μώρος, με την έναρξη της κατάθεσής του, υποστήριξε πως στηνείσοδο του κτιρίου χρυσαυγίτες που είχαν γεμίσει το σημείο του φώναξαν «θα τα πούμε έξω» επισημαίνοντας πως δεν διαθέτει την απαραίτητα ασφάλεια για τη σωματική του ακεραιότητα.

Ο μάρτυρας ανέφερε στο δικαστήριο πως το 1998 σε ηλικία 15 ετών προσηλυτίστηκε από χρυσαυγίτες και άρχισε να περνάει ώρες στα παλιά γραφείο της οργάνωσης, στην οδό Σολωμού.

Όπως είπε, οι χρυσαυγίτες συνήθιζαν να φέρονται εξευτελιστικά σε μετανάστες ενώ κάθε Σάββατο βράδυ χτυπούσαν αλλοδαπούς, περιφερειακά της Αθήνας.

Για αυτές τις ενέργειες μάλιστα, ανέφερε πως η ηγεσία της Χρυσής Αυγής «μόνο που δεν τους έδινε βαθμό».

Ο ίδιος εξήγησε ότι έξι μήνες αργότερα αποχώρησε, αφού ήταν κατά το ήμισυ αλλοδαπής καταγωγής και δεν ενστερνιζόταν το σύνθημα «έξω οι ξένοι» των χρυσαυγιτών.

Στη συνέχεια, περιέγραψε ότι μεταπήδησε στο αντιρατσιστικό κίνημα όπου δεν παρουσιάστηκε κανένα ζήτημα μέχρι την περίοδο των πογκρόμ των χρυσαυγιτών, το 2013. Σύμφωνα με τον μάρτυρα, τον στοχοποίησαν και χτύπησαν τρεις φορές. Με την πρώτη φορά απέκτησε επτά ράμματα καθώς χτυπήθηκε στο κεφάλι με μπουκάλι, ενώ πλέον -όπως κατέθεσε- παθαίνει και κρίσεις επιληψίας. Τη δεύτερη φορά του έσπασαν τα δόντια και την τρίτη μαχαιρώθηκαν από ομάδα χρυσαυγιτών οι οποίοι είχαν επιτεθεί κατά τη διάρκεια αντιρατσιστικού φεστιβάλ και ενώ διεξαγόταν συναυλία χιπ χοπ.

Έτσι χτυπάνε οι νεοναζί

Εντύπωση προκαλεί πάντως, η επισήμανση του μάρτυρα για τον τρόπο που επιτίθενται με μαχαίρι οι χρυσαυγίτες, τρόπος που χρησιμοποιήθηκε στον ίδιο αλλά και στον Παύλο Φύσσα. Είπε στο δικαστήριο ότι συνήθως στρίβουν το μαχαίρι στην πληγή για να μην μπορούν να γίνουν ράμματα, καθώς και ότι χτυπάνε από τη μέση και κάτω, προκειμένου ο αυτουργός να κατηγορηθεί για αδικήματα που σχετίζονται με τραυματισμό, και όχι με ανθρωποκτονία.

Κατέθεσε χαρακτηριστικά ο Γιώργος Μώρος:

«Η τρίτη φορά ήταν Ιούλιος 2013. Γινόταν ένα αντιρατσιστικό φεστιβάλ, συναυλία χιπ χοπ στην Καλλιθέα. Η ομάδα περιφρούρησης ήταν περίπου 15 άτομα, με κράνη και ρόπαλα για πιθανό πέσιμο, όπως και έγινε. Ακούμε ένα μπαμ. Ήταν μια μολότωφ, είδα τη λάμψη. Είδα άτομα που συγκρούστηκαν με την ομάδα περιφρούρησης. Προσπάθησα να απομακρύνω από το χώρο τα παιδιά και τους γέρους».

Περιγράφοντας τους επιτιθέμενους μίλησε για 20 άτομα που φορούσαν μπλούζες μαύρες με συνθήματα  της Χρυσής Αυγής και το μαίανδρο, ενώ αναγνώρισε δύο άτομα, τα οποία κατονόμασε με τον ένα με το μικρό του όνομα και το δεύτερο με το ψευδώνυμό του, αλλά δεν έχουν εντοπιστεί από τις αστυνομικές αρχές.

Όσο για τα τραύματά του εξήγησε:

«δέχθηκα τρεις μαχαιριές πίσω και μάλιστα τη μια τη γύρισε για να μη μπορώ να κάνω ράμματα. Μου είπαν ότι έτσι κάνουν, χτυπάνε από τη μέση και κάτω για να πάει μετά για τραυματισμό και όχι για ανθρωποκτονία. Μου το είπε ένας στο νοσοκομείο, αλλά ακούγεται ότι έτσι χτυπάνε αυτού του χώρου, οι νεοναζί. Δεν είδα ποιος με χτύπησε. Ήταν πίσω μου»..

Πρόεδρος: Έχουν πολλές διαφορές οι καταθέσεις σας….

Μάρτυρας: Έχω πάθει κατάθλιψη και παίρνω αγωγή. Συχνά παθαίνω φλας μπακ. Αυτά που λέω σήμερα τα θυμάμαι.

Πρόεδρος: Πώς έληξε αυτό;

Μάρτυρας: Τον Οκτώβριο πήγαμε στο στέκι τους και τους χτυπήσαμε, τον Στήβεν και τον Τρούπε μόνο (σ.σ. Πρόκειται για τα δύο άτομα που αναγνώρισε). Τους ρίξαμε κάτι ψιλές. Τα άλλα ήταν μικρά παιδιά, τους είχαν κάνει πλύση εγκεφάλου. Δεν τους χτυπήσαμε πολύ, μόνο για να τους τρομοκρατήσουμε.

Εισαγγελέας: Εσείς με ποιους τους χτυπήσατε;

Μάρτυρας: Με τους αντιφασίστες στην Καλλιθέας. Πήγα και ζήτησα βοήθεια από αυτούς.

Εισαγγελέας: Η Αστυνομία έκανε τίποτε;

Μάρτυρας: Όχι, και η συναυλία συνεχίστηκε κανονικά. Δεν έκανε τίποτε. Καθόταν απέναντι.

Εισαγγελέας: Γιατί δεν κάνατε μηνύσεις, αφού τραυματιστήκατε;

Μάρτυρας: Γιατί πιστεύω ότι η Αστυνομία είναι μαζί τους. Θέλησα να το λύσω αλλιώς.

Υπεράσπιση: Είπατε για τον Στίβεν, ότι τον αναγνωρίζετε στην αστυνομία και στην ανακρίτρια και σε μας είπατε δεν ήταν. Ζήτησαν μια εξήγηση για τη διαφοροποίηση;

Μάρτυρας:Όχι.

Υπεράσπιση: Αφού είπατε ότι δεν είδατε ποιος σας μαχαίρωσε και όπως προέκυψε ήταν οι «Αυτόνομοι Μαίανδροι» γιατί αποκλείετε να σας μαχαίρωσε κάποιος από τη περιφρούρηση;

Μάρτυρας: Ήταν από τους φασίστες. Για να περάσεις στη συναυλία έπρεπε να περάσεις από την περιφρούρηση. Πέρασα από τα παιδιά, κουνήσαμε το κεφάλι. Ήρθε ένας από πίσω με καπελάκι της ΧΑ και με μαχαίρωσε.

Απρόκλητη επίθεση των αστυνομικών δυνάμεων κατά εργαζομένων

Απρόκλητη επίθεση των αστυνομικών δυνάμεων κατά εργαζομένων που διαδηλώνουν στην Κοζάνη, με αφορμή την επίσκεψη Τσίπρα.
Σωματεία και φορείς από νωρίς το απόγευμα της Τετάρτης συγκεντρώθηκαν έξω από το Εκθεσιακό Κέντρο όπου γίνεται εκδήλωση με ομιλητή τον πρωθυπουργό, για να εκφράσουν την αντίθεσή τους στην αντιλαϊκή πολιτική.
Οι αστυνομικές δυνάμεις εμπόδισαν τη συγκέντρωση που διαδήλωνε στο κεντρικό δρόμο έξω από το Εκθεσιακό Κέντρο και υπήρξε σύλληψη ενός διαδηλωτή, που μετά την άμεση παρέμβαση των διαδηλωτών, αφέθηκε ελεύθερος. Από την επίθεση τραυματίστηκαν αρκετοί διαδηλωτές. Την επίθεση καταγγέλλει το ΚΚΕ.
Οι διαδηλωτές παρέμειναν για αρκετή ώρα συγκεντρωμένοι έξω από το Κέντρο, φωνάζοντας συνθήματα όπως «ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ - ΝΔ τσακίζουν τον λαό για την πλουτοκρατία», «Τέρμα πια οι αυταπάτες, ή με το κεφάλαιο ή με τους εργάτες», «Η ανάπτυξή τους είναι μια απάτη, νόμος είναι το δίκιο του εργάτη».

1 / 14

ΛΑΊ΄ΚΟ ΓΛΕΝΤΙ ΣΤΑ ΕΠΙΣΚΟΠΙΑΝΑ

ΣΑΒΒΑΤΟ 15 ΙΟΥΛΗ 8μμ

  
ΛΑΊ΄ΚΟ  ΓΛΕΝΤΙ

     ΣΤΑ  ΕΠΙΣΚΟΠΙΑΝΑ

        

                         

Με την ορχιστρα του ΝΙΚΟΥ ΓΑΛΑΝΟΥ

Θα γινινει και η κληρωση,της λαχειοφυρου αγορας που βρισκεται σε εξελιξη

ΕΞΩΡΑΪΣΤΙΚΟΣ  ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ  ΣΥΛΛΟΓΟΣ  ΕΠΙΣΚΟΠΙΑΝΩΝ

                 <<ΙΩΑΝΝΗΣ   ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ>>

Τι σημαίνει τελικά να ενωθεί η αριστερά;

Έχω ακούσει πολλούς φίλους κι οπαδούς, που χωρίς να σκέφτονται ιδιαίτερα με ταξικό κριτήριο, ρωτάνε: “Πότε θα ενωθεί επιτέλους αυτή η αριστερά που είναι δέκα κομμάτια..;”

Για να δούμε όμως με λίγα λόγια τι ακριβώς σημαίνει  το “να ενωθεί η αριστερά” ή για να το θέσω πιο ολοκληρωμένα Τι πάει να πει: “Να ενωθούμε όσοι νιώθουμε αριστεροί;”

Μήπως σημαίνει ότι πρέπει να ΕΝΩΘΟΥΜΕ ΟΛΟΙ οι εργάτες μαζί;

Η απάντηση είναι ΣΑΦΩΣ ΟΧΙ !!

Γιατί με τέτοιο ερώτημα-κριτήριο αυτομάτως ΑΠΟΚΛΕΙΟΥΜΕ όλους τους εργάτες που “δεν νιώθουν αριστεροί” αλλά “νιώθουν κεντρώοι” ή ακόμα και “δεξιοί”!

Αυτούς λοιπόν τους ΧΙΛΙΑΔΕΣ εργαζόμενους τους θέλουμε τελικά μαζί μας, ΝΑΙ ή ΟΧΙ;

Αν τους θέλουμε τότε προφανώς το ερώτημα είναι ΛΑΘΟΣ διατυπωμένο για να μην πω κιόλας πως είναι και ΔΙΑΣΠΑΣΤΙΚΟ!

Εμείς, ο εργαζόμενος λαός δηλαδή, πρέπει να ενωθούμε σε ΤΑΞΙΚΟ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟ κι όχι με κριτήριο του τι ή ποιον ψηφίζουμε!

Δηλαδή η ένωση αυτή πρέπει να είναι εντελώς ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ από το πως μάθαμε να θεωρούμε τον εαυτό μας “αριστερό ή δεξιό” από παράδοση ή δεν ξέρω εγώ κι από τι άλλο!

Ποια είναι λοιπόν τότε η σωστή ΠΡΟΤΑΣΗ – ΕΡΩΤΗΜΑ για να ενωθεί ο λαός κάτω από τα κοινά του συμφέροντα ;

• Είσαι ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ ;
  Ενώσου με τους εργάτες δηλαδή με την ΤΑΞΗ Σου!
• Είσαι Αυτοαπασχολούμενος ;
  Ενώσου με τους υπόλοιπους Αυτοαπασχολούμενους και ΣΥΜΜΑΧΗΣΕ με τους άλλους Εργαζόμενους!
• Είσαι Μικρομεσσαίος Αγρότης ;
  Ενώσου με τους άλλους Μικρομεσσαίους Αγρότες και ΣΥΜΜΑΧΗΣΕ με τους Αυτοαπασχολούμενους αλλά ΚΑΙ με τους Εργάτες!

Αν αφήσουμε λοιπόν οριστικά πίσω μας τους γεωγραφικούς προσδιορισμούς “δεξιά, κέντρο ή αριστερά” που συν τοις άλλοις είναι ΑΤΑΞΙΚΟΙ αλλά και ΕΤΕΡΟπροσδιορισμοί (δηλαδή βγάζουν νόημα μόνο όταν συγκριθούν με κάτι άλλο πχ η ΝΔ είναι δεξιά εάν συγκριθεί με το ΚΚΕ αλλά είναι και “Αριστερή” εάν συγκριθεί με την Χ.Α.) τότε θα δούμε πολύ πιο καθαρά τα πράγματα.

Και τότε πραγματικά θα αρχίσουν να τρέμουν οι ΑΣΤΟΙ – Καπιτάλες και το Σάπιο Σύστημα θα αρχίσει να μετράει μέρες!

Αυτή είναι και η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ του ΚΚΕ προς ΟΛΟ το λαό με την οποία και ΣΥΝΤΑΣΣΟΜΑΙ ΠΛΗΡΩΣ κι είναι δικαίωμα του καθενός να διαφωνήσει μαζί της. Yπάρχουν άλλωστε τόσα και τόσα κόμματα ή αποκόμματα για να βρει τη στέγη που του ταιριάζει είτε τη θέλει “δεξιά” είτε γουστάρει “αριστερή”.

Εάν όμως απορρίψει την πρόταση του ΚΚΕ κι επιλέξει αυτό το δρόμο ΔΕΝ θα ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑ δικαίωμα να μιλά στο όνομα του ΜΑΡΞ ή του ΛΕΝΙΝ και να ασκεί κριτική στο ΚΚΕ από τα… “αριστερά”!

Γιατί ο ΜΑΡΞ κι ο ΛΕΝΙΝ ποτέ δε χώρισαν την κοινωνία ή το λαό σε αριστερούς ή δεξιούς! Μίλησαν ΜΟΝΟ για δύο ΤΑΞΕΙΣ: Για τους ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΟΥΣ και τους ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ!

Εσύ λοιπόν έχεις συνειδητοποιήσει σε ποια τάξη ανήκεις; Στον ταξικό πόλεμο που ζούμε με τίνος το μέρος πρέπει να είσαι; Με ποιους πρέπει να πας και ποιους θα αφήσεις;

Υπό αυτό το πρίσμα είδες που τα ερωτήματα έγιναν τόσο απλά;

Κι επειδή δεν χορταίνω σας το αφιερώνω πάλι! Πιο επίκαιρο από ποτέ!

Which Side Are You On ? (Με τίνος το μέρος είσαι?)

Δημήτρης Χονδρός – Εκπαιδευτικός

Ο χαρακτήρας της επανάστασης

Όπως και στους ανθρώπους, ο χαρακτήρας της επανάστασης δεν έχει σχέση με την εμφάνιση (που είναι ίσως το πρώτο που τραβάει τις εξεγερμένες μάζες, όχι όμως κι αυτό που θα τις κρατήσει σε μια ερωτική-διαλεκτική σχέση με την πρωτοπορία) και τον τρόπο εκδήλωσής της. Σημασία επίσης έχει το βάθος της, η ουσία, η ικανότητά της να εξελίσσεται και να ανανεώνεται, κι όχι οι εντυπώσεις, οι επεισοδιακές εξελίξεις και τα ταρατατζούμ στην αρχή της, στο μήνα του μέλιτος ή τις δέκα μέρες που συγκλόνισαν τον εσωτερικό μας κόσμο.

Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η κουβανική επανάσταση, που έδιωξε τη δικτατορία του Μπατίστα, χωρίς να διακηρύσσει, ούτε καν να φαντάζεται στην πραγματικότητα, το σοσιαλιστικό της περιεχόμενο που προέκυψε στην πορεία από τα ίδια τα πράγματα και τη δυναμική τους. Αλλιώς, οι ΗΠΑ θα είχαν επέμβει εξ αρχής, όπως επιχείρησαν να κάνουν το 61' στον κόλπο των Χοίρων (που επέσπευσε τη μετεξέλιξη της επανάστασης) κι όπως έκαναν σε διάφορες περιπτώσεις στον πλανήτη, χωρίς να ενδιαφέρονται για προσχήματα. Όπως λέει τρολάροντας ένας φίλος, συνοψίζοντας το λόγο του Κάστρο, όπου διακηρυσσόταν ο σοσιαλιστικός χαρακτήρας της επανάστασης:
-Θυμάστε αυτό που κάναμε δυο χρόνια πριν; Ε, ήταν σοσιαλιστική επανάσταση τελικά -και αρχικά δηλαδή, αλλά δεν το ξέραμε.
Αλλά δεν είναι η Κούβα το θέμα μας...

Ο χαρακτήρας μιας επανάστασης θα ήταν άστατος και αντιφατικός, αν παίρναμε ως σημείο αναφοράς τις αντικρουόμενες ερμηνείες κι αναλύσεις για το ποιόν του. Καθορίζεται αντικειμενικά κι ανεξάρτητα από τη θέληση αυτών που συμμετέχουν -αλλιώς πχ θα μπορούσε να σταθεί η αφελής αναρχική εκτίμηση πως η αταξική κοινωνία θα μπορούσε να προκύψει οποτεδήποτε στην ιστορία, σε οποιοδήποτε στάδιο της ανθρώπινης εξέλιξης, αρκεί να το είχαν συνειδητοποιήσει οι πρόγονοί μας, να το επιδίωκαν και να το εφάρμοζαν στην πράξη. Η επανάσταση όμως έχει άμεση σύνδεση με τις κοινωνικές τάξεις που την πραγματοποιούν και μπορούν να καθορίσουν τη δυναμική της.

Οι επαναστάσεις του 19ου αιώνα είχαν σαφώς αστικό χαρακτήρα, με πρωτοπόρα κοινωνική τάξη την αστική, που εξέφραζε το πνεύμα των καιρών. Έφεραν όμως στο ιστορικό προσκήνιο ως οργανωμένο μαζικό παράγοντα με δική του βούληση το προλεταριάτο, και το τσάκισμά του ήταν βασική προϋπόθεση, από τη σκοπιά των αστών, για να μη ξεφύγουν τα πράγματα από τα ελεγχόμενα πλαίσια σε επικίνδυνες για την ταξική εξουσία ατραπούς. Οι εργατικές μάζες έπαιζαν το ρόλο σκηνικού ή ενός βοηθητικού κομπάρσου για τις επιδιώξεις της τρίτης τάξης, και μόλις τον επιτελούσαν, καταστέλλονταν αγρίως, για να μην αποκτήσουν πρωταγωνιστικές βλέψεις, επειδή τους έδωσαν ένα ρολάκι και πήραν τα μυαλά τους αέρα. Σηκώθηκαν τα πόδια κι η ουρά -της αστικής τάξης- να χτυπήσουν το κεφάλι (που κατέληγε συχνά στη γκιλοτίνα στην περίοδο της επαναστατικής τρομοκρατίας) και το κεφάλαιο.

Αυτή ήταν η αντίφαση κι ο βασικός περιορισμός που καθόριζε την επαναστατική συνέπεια της αστικής τάξης. Κι αυτό υπαγόρευε στους μπολσεβίκους να μιλάνε για τη δημοκρατική δικτατορία του προλεταριάτου και της αγροτιάς, ως σύνθημα και φόρμουλα εκδήλωσης της επικείμενης αστικής επανάστασης, χωρίς να τρέφουν την παραμικρή εμπιστοσύνη στην αστική τάξη -που στη Ρωσία παρέμενε ευλαβικά προσκολλημενη στον τσάρο- για την επιτυχία στοιχειωδών αστικοδημοκρατικών καθηκόντων. Αλλά οι κινητήριες δυνάμεις της επανάστασης, δηλ το προλεταριάτο και η αγροτιά, καθορίζουν και τη δυναμική της, επηρεάζοντας το χαρακτήρα της. Ήταν δηλαδή μια εγγύηση πως η προσωρινή κυβέρνηση που θα προέκυπτε δε θα περιόριζε τις βλέψεις της σε αστικό έδαφος.

Είναι ζήτημα αν η πλούσια σε γεγονότα, εξελίξεις κι αντιφάσεις πραγματικότητα της επαναστατικής κι επαναστατημένης Ρωσίας μπορεί να χωρέσει σε κάποια έτοιμα σχήματα. Υπάρχει η ερμηνεία της βαθμιαίας στρατηγικής, πολιτικής ωρίμανσης των μπλσεβίκων, που σύντομα εγκατέλειψαν κάποιες προβληματικές πτυχές της προηγούμενης φόρμουλας της δημοκρατικής δικτατορίας και στράφηκαν στη σοσιαλιστική επανάσταση, με τις θέσεις του Απρίλη.

Υπάρχει η... σταδιακή αντίληψη πως η επανάσταση του Φλεβάρη του 17', που γκρέμισε τον τσάρο, υλοποίησε τα βασικά αστικοδημοκρατικά καθήκοντα που έμπαιναν στην ημερήσια διάταξη, οδηγώντας ταχύτατα στην ωρίμανση των συνθηκών για το πέρασμα στο επόμενο επαναστατικό στάδιο.

Καθώς επίσης και το τροτσκιστικό σχήμα της διαρκούς επανάστασης και της γρήγορης μετεξέλιξης της αστικοδημοκρατικής φάσης της σε σοσιαλιστική, αφού δε χωρίζονται με σινικά τείχη αλλά κατά μία έννοια αλληλοπροϋποτίθενται (τα καθήκοντα της α/δ επανάστασης δεν μπορούν να υλοποιηθούν πλήρως, παρά μόνο στην επόμενη, σοσιαλιστική φάση). Ένα σχήμα που προέβλεπε και μετατροπή της εθνικής επανάστασης σε παγκόσμια, αλλά... την πρόδωσε η σταλινική γραφειοκρατία και βασικά η... σταλινική πραγματικότητα, αφού το επαναστατικό κύμα ηττήθηκε στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες (Γερμανία, Ιταλία, Ουγγαρία). Χώρια ότι ο Τρότσκι θυμήθηκε πολύ αργότερα αυτό το σχήμα και την υπεράσπισή του, στα χρόνια της εσωκομματικής διαπάλης μετά το θάνατο του Λένιν, κι όχι κατά τη διάρκεια της κρίσιμης περιόδου, σαν να ήταν οδηγός για δράση.

Συναντάμε επίσης συχνά την άποψη πως η Οχτωβριανή ήταν η τελευταία αστική επανάσταση στην Ευρώπη, που έφερε σε πέρας καθήκοντα α/δ χαρακτήρα, που δεν μπορούσαν να επιλυθούν αλλιώς. Κάτι που θυμίζει από την ανάποδη ίσως το επιχείρημα πως η Ελλάδα είναι η τελευταία Σοβιετία της Ευρώπης -αν και η αυθεντική Σοβιετία δεν υπήρξε ποτέ σοσιαλιστική, τελικά. Και το ωραίο (;) της υπόθεσης είναι πως μπορεί να τα ακούσεις πολλές φορές από τα ίδια ακριβώς στόματα, όπως και το εξής δίπολο: Η ΕΣΣΔ αντικατέστησε εν μέρει τον καπιταλισμό, που δε γνώρισε ποτέ η Ρωσία, σαν αστική επανάσταση. Αλλά παρέμεινε αυταρχική κι αντιδημοκρατική, ακριβώς γιατί παρέκαμψε το καπιταλιστικό στάδιο της εξέλιξης, την αστική δημοκρατία, που θα εκπαίδευε διαφορετικά τις μάζες, κοκ. Σαν το σχήμα για τη μετασταλινική ΕΣΣΔ, όπου είχε ήδη παλινορθωθεί ο καπιταλισμός, σε αντίθεση με τη σημερινή Ρωσία, που δεν μπορούμε να απαντήσουμε θετικά αν είναι καπιταλιστική ή κάποιο υβρίδιο -και μη χειρότερα.

Μην ξεχάσουμε επίσης τη σύγχρονη μεταβατική ανάγνωση από το πρίσμα -και συγκεκριμένες σκοπιμότητες- της σημερινής συγκυρίας, ότι ο σοσιαλιστικός χαρακτήρας της επανάστασης δεν προέκυψε αυτόματα, αλλά αναδείχτηκε μέσα από μη σοσιαλιστικά, μεταβατικά αιτήματα για γη, ειρήνη, κοκ. Με άλλα λόγια ήταν ένα άθροισμα απλώς αστικών μεταρρυθμίσεων και του αγώνα για την ικανοποίησή τους.

Εν κατακλείδι.
Ο χαρακτήρας της Οχτωβριανής επανάστασης ήταν... σπαθί, τζιμάνι παιδί, σοσιαλιστικός, που καθορίστηκε συνειδητά από την επαναστατική πρωτοπορία των μπολσεβίκων και τον προσέγγισαν ψηλαφητά κι από την ίδια τους την πείρα ευρύτερες μάζες που συνδέθηκαν οργανικά με τον αγώνα των μπολσεβίκων.

Η στάση κάθε πολιτικής δύναμης απέναντι στο χαρακτήρα της ΕΣΣΔ και την ίδια την Οχτωβριανή Επανάσταση είναι κλειδί κι ασφαλές κριτήριο για το χαρακτήρα του συγκεκριμένου χώρου. Αλλά αυτή είναι μια διαφορετική ανάρτηση...

ΠΑΛΙΟ ΚΡΑΣΙ ΣΕ ΝΕΕΣ ΦΙΑΛΕΣ

Από τη μια  ο  καθηγητής του Yale, κατά δήλωσή του, Στ. Καλύβας,  όταν άρθρο του που δικαιώνει τη δικτατορία και προκαλεί θύελλα αντιδράσεων,  επανέρχεται με διευκρινίσεις, θέλοντας να πείσει πως δεν υπερασπίστηκε τη δικτατορία, αλλά  προβληματισμούς έθεσε ως ακαδημαϊκός βέβαια. Από την άλλη, έτερος καθηγητής, του ΕΚΠΑ αυτήν τη φορά, ο Αρ. Χατζής, σε δημοσίευσή του στο διαδίκτυο χαρακτηρίζει τελευταία κομμουνιστική χώρα της Ευρώπης την Ελλάδα, κι όταν οι αποδοκιμασίες για το σκεπτικό του πολλαπλασιάζονται το υπερασπίζεται χαρακτηρίζοντάς το χιουμοριστικό, ένα τρολάρισμα ήταν, κι όσοι  δεν το κατάλαβαν αποδεικνύουν το «λειτουργικό αναλφαβητισμό» τους.

                Οι υπαναχωρήσεις των δυο αυτών καθηγητών από τις βασικές θέσεις που υποστήριξαν δεν τις αναιρούν, απλώς αποκαλύπτουν τον τρόπο με τον οποίο οικοδομείται ο ιδεολογικός λόγος της κυρίαρχης τάξης. Και οι δυο πανεπιστημιακοί τον ίδιο στόχο έχουν, να δικαιώσουν  τον καπιταλισμό, θεωρώντας τον δεδομένο ως φυσικό φαινόμενο,  όπως και το   κράτος που βρίσκεται στα χέρια της  αστικής τάξης που κατέχει τα μέσα παραγωγής.  Στο «χιουμοριστικό» μάλιστα άρθρο του Α. Χατζή με …αφέλεια ταυτίζεται ο κομμουνισμός γενικά με τον κρατισμό, παραβλέποντας πως η χώρα μας είναι καπιταλιστικό κράτος, ότι το κράτος είναι στα χέρια της κυρίαρχης τάξης των αστών εργαλείο ταξικού ελέγχου.

 Ο μεν ένας λοιπόν, με …επιστημονική αντικειμενικότητα,  υποστηρίζοντας πως η δικτατορία επιτάχυνε τον εκσυγχρονισμό του εγχώριου καπιταλισμού  αποδέχεται τις όποιες αποκλίσεις του αστικού κράτους,  θεωρώντας  πιθανόν σαν  …παράπλευρες απώλειες  τον περιορισμό ατομικών ελευθεριών,  την περιστολή κοινωνικών δικαιωμάτων, επιβολή στρατιωτικού νόμου κλπ. υπονοώντας πως δεν έχει σημασία το ισχύον πολιτικό καθεστώς, αρκεί το κράτος να βρίσκεται στα χέρια της κυρίαρχης αστικής τάξης. Ενώ ο άλλος, διαπρύσιος κήρυκας  του φιλελευθερισμού που βεβαίως αναδεικνύει ατομικότητα και ελευθερία, με ύφος ειρωνικό και …επιστημονική έπαρση, εστιάζει  στην  έλλειψη οικονομικής ελευθερίας στη χώρα μας, επιδιώκοντας να  χλευάσει  τον κομμουνισμό και να δικαιώσει  το καπιταλιστικό σύστημα. Κι αν θέλει μ’ αυτόν τον τρόπο να πείσει πόσο καλύτερα λειτουργεί η οικονομία όταν δεν παρεμβαίνει σ’ αυτή το κράτος και όλα λειτουργούν καλύτερα σε ιδιωτικό πλαίσιο δεν είναι  γιατί υποστηρίζει την κατάργηση του αστικού κράτους. Απλούστατα τη συρρίκνωση έως  εξαφανίσεως  του κοινωνικού κράτους  θέλει να δικαιολογήσει τώρα που ανατράπηκε ο σοσιαλισμός και το εργατικό κίνημα μοιάζει αδύναμο. Γιατί βεβαίως δεν αμφισβητείται ο ρόλος του  αστικού κράτους στη νομοθετική λειτουργία, στην περιφρούρηση της εφαρμογής των νόμων με τις δυνάμεις καταστολής ή στην απονομή δικαίου με τα δικαστήρια. Οι συγκρούσεις με τους διαδηλωτές στο Αμβούργο, στη σύνοδο των G20, δουλειά του αστικού κράτους ήταν που επιφορτίζεται με την καταστολή των ταξικών αντιπάλων,  δικαστικές αποφάσεις όπως  του Αρείου Πάγου στα καθ’ ημάς ότι ««η μη καταβολή δεδουλευμένων δεν συνιστά βλαπτική μεταβολή των όρων εργασίας», αν δεν συνδέεται  και με την πρόθεση του εργοδότη να εξαναγκάσει τον εργαζόμενο σε παραίτηση προκειμένου να αποφύγει την καταβολή σε αυτόν της αποζημίωσης απόλυσης, εντάσσονται στις λειτουργίες του αστικού κράτους που ρυθμίζει την οικονομική δραστηριότητα προς όφελος της κυρίαρχης τάξης. Οι διασώσεις των τραπεζών από το κράτος έγιναν, δηλ. τη φορολογία των πολιτών.

                Δεν είναι λοιπόν δύσκολο να γίνει αντιληπτό, πως από τέτοιες δημοσιεύσεις όχι απλώς προκύπτει μια εντελώς ειδική ανάγνωση της ιστορίας προς όφελος της κυρίαρχης τάξης, αλλά και παγιώνονται  συλλογισμοί στηριγμένοι   πάνω στη διαδικασία επικοινωνίας  μέσα από την οποία επιβάλλονται  τα ιδεολογικά και πολιτικά ρεύματα που δικαιώνουν την κυρίαρχη πολιτική της αστικής τάξης.  Δεν αποκαλύπτουν τέτοιες δημοσιεύσεις  παρά την πονηρή και έμμεση προσπάθειά της κυρίαρχης τάξης να κρατηθούν ναρκωμένες οι συνειδήσεις, γιατί  το κατεξοχήν πεδίο ανάπτυξης των μηχανισμών του κεφαλαίου για εναρμόνιση της σκέψης των εργαζομένων με την οικονομική δομή του είναι η πνευματική και πολιτισμική ζωή μιας κοινωνίας.

Κι αν οι δημοσιεύσεις  των δυο αυτών πανεπιστημιακών γίνονται αντικείμενο κριτικής δεν είναι για τις καινοφανείς ιδέες τους ή στοχεύσεις τους, αλλά περισσότερο γιατί είναι ενδεικτικές της προσπάθειας ο λόγος της  διανόησης να μην  αφομοιώνεται απλώς από το λόγο της κυρίαρχης εξουσίας αλλά να  γίνεται ο λόγος της.

                Δεν είναι βέβαια συμπτωματικό πως καθηγητές πανεπιστημίου, καλλιτέχνες και λοιποί διανοούμενοι όλα αυτά τα χρόνια των μνημονίων, εκτός από κάποιες κραυγές που μόνο τον θόρυβο αύξησαν πριν την ανάληψη της κυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχουν αρθρώσει τον ελάχιστο λόγο αμφισβήτησης, συμπράττοντας κι αυτοί στην εκ των άνω επιδέξια κατασκευασμένη συναίνεση.

                Από  τον εμφύλιο, με  την ήττα της επανάστασης και τον αποκλεισμό των συναινετικών κοινωνικών λύσεων, μέχρι την πτώση της δικτατορίας πλειοψηφίες των γραμμάτων και της τέχνης εκείνης της περιόδου θεωρούνταν αριστερές έστω και με ελάχιστη αμφισβήτηση,  αναγκαστικά μιας και το ταξικό κράτος φοβισμένο, γι’  αυτό και σκληρό, απαγορεύει την πρόσβασή τους σ’ αυτό, προσπαθώντας να ελέγξει όλες τις δομές, ώστε να μην κινδυνεύσει ξανά –προωθείται ένας τύπος ανάπτυξης στηριγμένος όχι στα νέα αστικά στρώματα που περιλαμβάνουν και τη διανόηση, αλλά στα παλιά μικρομεσαία και μεταπρατικά  στρώματα. Από τη μεταπολίτευση και μετά, με αποκορύφωμα το ΠΑΣΟΚ, περνάμε από τον αποκλεισμό από το κράτος  στην ολοκληρωτική εισβολή των διανοουμένων σ’  αυτό. Κι αν οι  καλλιτέχνες και  διανοούμενοι  συνεχίζουν στην πλειοψηφία τους να δηλώνουν  αριστεροί,  είναι όμως συναινετικοί προς το αστικό κράτος μιας και θεωρείται πως μπορεί πλέον να αλωθεί εκ των ένδον και να γίνει δικό τους. Ανεβαίνουν  κοινωνικά κι απομακρύνονται από τη βάση που τους ανέδειξε και από όπου αντλούσαν τις εμπνεύσεις τους.

                Η ενσωμάτωσή τους στην κυρίαρχη τάξης δεν σπάζει ούτε και στα χρόνια των μνημονίων, αν και υπάρχει ένταση ταξικών ζητημάτων. Μοιάζει λοιπόν τέχνη και διανόηση να φτάνει σε υπαρξιακό αδιέξοδο και καταλήγουν σε  λύσεις που δείχνουν περισσότερο την χρεοκοπία τους –συντήρηση των κεκτημένων, αντιγραφή ή ολοταχώς προς τα πίσω. Εμφανίζονται διανοούμενοι και καλλιτέχνες  φιλελεύθεροι, υπέρμαχοι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, απαιτούν μεταρρυθμίσεις και αλλαγές του υπάρχοντος συστήματος, μόνο που δεν εννοούν αλλαγή των κοινωνικών και παραγωγικών σχέσεων βέβαια, αλλά την τιθάσευση τους που περνά  μέσα από τη χρησιμοποίηση του υπάρχοντος κράτους   και τη μεταρρύθμιση  εκείνων των δομών του που από την πίεση των εργαζομένων θα μπορούσαν να λειτουργήσουν υπέρ τους. Για να πείσουν λοιπόν τώρα σε καιρό ανέχειας και συγκρούσεων  προσπαθούν να παρουσιάσουν παλιές ιδέες σαν νέες, να εφεύρουν νέες ανάγκες, απ’ όπου ν’ αντλούνται πολιτικές αγωνίες, ελπίδες και πολιτικές ουτοπίες συμβατές με τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης. 

Και  οι δυο αυτοί  καθηγητές, όπως και άλλοι βέβαια,  είναι ενδεικτικά παραδείγματα μιας  τέτοιας προσπάθειας. Στην ουσία  να γεμίσουν με νέο κρασί παλιές φιάλες.  Δεν αποτελούν αυτοί όπως και άλλοι  απλώς έναν καθρέφτη της κυρίαρχης τάξης απ’ όπου εξαρτώνται,  αλλά επιφορτίζονται με στόχο διαμορφωτικό και διαπλαστικό της κοινωνίας.  Και  ο ίδιος στόχος παραμένει όπως στο μετεμφυλιακό κράτος: να εξουδετερωθεί αυτό που πρέπει να αποκλεισθεί σαν επικίνδυνο, ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός της κοινωνίας, για να γίνει δυνατό το σύνολο της κοινωνίας, πέρα από τάξεις,   να αποτελέσει  ένα ομοιογενές ιδεολογικά σύνολο ταυτιζόμενο με την άρχουσα τάξη και τα συμφέροντά της.