Πως έγιναν τα μεγάλα τζάκια. Του Βασίλη Ραφαηλίδη

Ο Άνταμ Σμιθ, ο πρόγονος όλων των οικονομολόγων κάθε θεωρητικής απόκλισης κι ένας από τους πιο σημαντικούς δασκάλους του Μαρξ, λέει στο περιλάλητο σύγγραμμά του Ο πλούτος των εθνών (1779), όπου προσπαθεί να εξηγήσει το μηχανισμό συσσώρευσης του πλούτου: Λίγοι θα είχαν ενδοιασμούς για το λαθρεμπόριο, αν μπορούσαν να βρουν έναν εύκολο και ασφαλή τρόπο να το κάνουν. Είναι ο πρώτος που τολμά να πει πως η προσήλωση στη νομιμότητα δεν βοηθάει τη συσσώρευση του κεφαλαίου και πως η αυθαιρεσία, η αίρεση και η εξαίρεση αποτελούν προϋποθέσεις για την αύξηση του πλούτου των ατόμων, συνεπώς και των εθνών στα οποία ανήκουν τα άτομα.

Οι απόψεις του Σμιθ ήταν βόμβα στα θεμέλια των «παραδοσιακών αξιών» που κληρονομήθηκαν από το Μεσαίωνα και μια ριζική ανατροπή του μωσαϊκού νόμου, που είναι περισσότερο γνωστός σαν «δέκα εντολές». Το «ου κλέψεις», «ου φονεύσεις», «ου μοιχεύσεις», «ου ψευδομαρτυρήσεις», κι όλα τα άλλα «ου» χάνουν το νόημά τους στην καθημερινή οικονομική πρακτική. Σεβόμαστε τις δέκα εντολές μόνο όταν δεν μας βλάπτουν οικονομικά και επανερχόμαστε σ’ αυτές μόνο όταν παραιτηθούμε από την προσπάθειά μας να πλουτίσουμε.

Φυσικά, έχουμε πάντα την ευχέρεια να σεβόμαστε όσες από τις εντολές μας βολεύουν και να απορρίπτουμε όσες δεν μας βολεύουν. Έτσι, μπορούμε να είμαστε υπέρ του «ου μοιχεύσεις» όταν αισθανόμαστε ικανοποιημένοι από την ερωτική συμπεριφορά της συζύγου μας, αλλά μπορούμε να καταστρατηγήσουμε αυτή την εντολή αν η οικονομική μας προκοπή εξαρτάται, ας πούμε, από τα ερωτικά καπρίτσια της κόρης του αφεντικού, που «λιώνει» για μας.

Όσο για το «ου ψευδομαρτυρήσεις», άστα να παν στο διάβολο. Η ψευδής μαρτυρία είναι κοινός τόπος στα δικαστήρια. Και η «συμπαθής τάξη» των εργαζομένων που λέγονται ψευδομάρτυρες, το μόνο που κάνουν για να διαφυλάξουν μέρος μόνο της παραπάνω άκρως παραγωγικής εντολής είναι να μην προχωρούν στη συγκρότηση επαγγελματικού σωματείου επαγγελματιών ψευδομαρτύρων. Το «ου φονεύσεις» προκαλεί βδελυγμία σε όλους. Εκτός από τις περιπτώσεις που φονεύουμε μαζικά και μεθοδικά για «τη δόξα της πατρίδας». Όσο για εκείνο το αστείο «ου κλέψεις», αυτό δεν εμπόδισε ποτέ κανέναν κλέφτη να κάνει τη δουλειά του.

Οι λαθρέμποροι λοιπόν έπαιξαν βασικό ρόλο στην ανάπτυξη της οικονομίας, κατά τον Άνταμ Σμιθ. Όταν σε ζορίζουν με τους υψηλούς δασμούς και σε εμποδίζουν να πλουτίσεις είναι φυσικό να αποθαρρύνεσαι αν είσαι καλός και ευσυνείδητος έμπορος και από έμπορος να γίνεσαι λαθρέμπορος, δηλαδή σωστός έμπορος. Αυτό σημαίνει πως δεν πρέπει να έχετε ενοχές όταν εισαγάγατε κάτι λαθραίο για προσωπική σας χρήση. Άλλωστε, η ιδιοχρησία του λαθραίου δεν είναι λαθρεμπόριο. Το λαθρεμπόριο έχει νόημα μόνο όταν εισάγεις εμπορεύματα ατελώνιστα για να τα πουλήσει; κι όχι για να τα χρησιμοποιήσεις ο ίδιος.

Ωστόσο, θα σε αντιμετωπίσουν σαν λαθρέμπορο και σ’ αυτή την περίπτωση, παρότι δεν έχεις την πρόθεση να εμπορευτείς αυτό που εισήγαγες λαθραία. Εμπόριο και ταυτόχρονα λαθρεμπόριο όπλων κάνει κάθε σοβαρό κράτος. Γιατί λοιπόν, οι υπήκοοι να μην πράξουν ομοίως με εμπορεύματα ειρηνικά;

Τη σημασία της παρανομίας για την οικονομική προκοπή την επισημαίνει ο Άνταμ Σμιθ- και μην τολμήσει κανείς να με κατηγορήσει για παρότρυνση εις τέλεσιν παρανόμων πράξεων γιατί θα τον παραπέμψω στο δημιουργό της επιστήμης της πολιτικής οικονομίας. Βέβαια, ηθικά κατοχυρωμένη δεν είναι αυτή η παρανομία. Αλλά, το είπαμε, η ηθική είναι γι’ αυτούς που επέλεξαν είτε την «έντιμον πενίαν» είτε την από βλακεία πενία. Κι αν το παιδί σας αριστεύει στη σχολική έκθεση που γράφουν οι μαθητές την παγκόσμια ημέρα αποταμιεύσεως … αποκληρώστε το έγκαιρα. Γιατί, ενώ δεν θα γίνει ποτέ σοβαρός καπιταλιστής διά του κουμπαρά, θα β0ηθήσει άλλους καπιταλιστές να γίνουν καλύτεροι καπιταλιστές με τα δάνεια που θα πάρουν από την τράπεζα όπου εμείς αδειάζουμε τους φτωχοκουμπαράδες μας.

Η αποταμίευση έχει σοβαρό νόημα μόνο όταν συνοδεύεται από μια καταπάτηση και των δέκα εντολών. Αλλά αυτό μην το πείτε στο παιδί σας. Θα το γράψει στην έκθεση και θα το μηδενίσουν. Κανείς δεν θέλει να γίνεται λόγος για ανεντιμότητα όταν γίνεται λόγος για οικονομικές συναλλαγές. Μάλιστα, όσο πιο έντονα απορρίπτεις φραστικά την ανεντιμότητα, τόσο πιο εύκολα κάνεις την ανέντιμη δουλειά σου.

Βέβαια, ο Σμιθ τελικά δεν αποκάλυψε τον πραγματικό μηχανισμό της δημιουργίας του πλούτου’ αυτό θα το κάνει αργότερα ο Μαρξ, που μίλησε για τη διπλή ηθική του πλούσιου. Που είναι ανέντιμος κάθε Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή και έντιμος κάθε Τρίτη, Πέμπτη και Σάββατο. Η Κυριακή είναι αφιερωμένη στον Θεό.

Η παρανομία έπαιξε μείζονα ρόλο στην ανάπτυξη των σύγχρονων θεσμών, λέει ο Σμιθ. Κι αν σήμερα οργιζόμαστε με τους απατεώνες είναι γιατί αυτοί οι θεσμοί είναι ήδη διαμορφωμένοι, πράγμα που μας εμποδίζει να καταλάβουμε πώς διαμορφώθηκαν».

Προσέξτε την άκρως εντυπωσιακή ιστορία του πειρατή Φράνσις Ντρέικ, που έγινε σερ. Είναι ο πρώτος στην ιστορία λόρδος εκ πειρατών.

Στις πειρατικές επιχειρήσεις του διασημότερου στην ιστορία της πειρατείας πειρατή, του Φράνσις Ντρέικ, η βασίλισσα της Αγγλίας Ελισάβετ αποφάσισε κάποτε να επενδύσει ένα πολύ σημαντικό μέρος των χρημάτων του βασιλικού θησαυροφυλακίου. Σκέφτηκε προφανώς αυτή η τρομερή γυναίκα, που δεν είχε κανέναν ηθικό φραγμό: Έτσι κι αλλιώς το βασιλικό θησαυροφυλάκιο δημιουργήθηκε με πολλές και συνεχόμενες αρπαγές από τους προγόνους μου. Καθόλου δεν πειράζει, λοιπόν, αν συνεργαστώ κι εγώ μ’ έναν σπουδαίο επιχειρηματία, που τυχαίνει να είναι και πειρατής. Ήδη έχω συνεργαστεί με τόσα και τόσα καθάρματα, που όλες τις βρομιές τις έκαναν χωρίς να παίξουν το κεφάλι τους κορώνα – γράμματα, όπως ο ατρόμητος Ντρέικ.

Κι έτσι η βασίλισσα Ελισάβετ βοήθησε αποτελεσματικά τον Ντρέικ να αυξήσει πολύ τον πειρατικό του στόλο. Στο εξής κάθε πειρατικό ταξίδι του Ντρέικ με τον καλά οργανωμένο στόλο του θα φέρνει καθαρό κέρδος 4.700% σε σχέση με την επένδυση που είχε κάνει. Επενδύεις εκατό δραχμές και έχεις κέρδος 4.700 δραχμές! Αυτή είναι επένδυση κύριοι! Τούτο το ποσοστό κέρδους (4.700%) αποτελεί αξεπέραστο ρεκόρ σ’ ολόκληρη την παγκόσμια ιστορία, αρχαία και νέα. Και δεν καταρρίφθηκε ποτέ από κανέναν σύγχρονο επιχειρηματία.

Η βασίλισσα Ελισάβετ, εκτιμώντας τη συμβολή αυτού του σπουδαίου πειρατή στην ανάπτυξη τόσο της αγγλικής οικονομίας στο σύνολό της, όσο και του βασιλικού θησαυροφυλακίου ειδικότερα, κάλεσε τον αρχιπειρατή στα ανάκτορα και τον έχρισε λόρδο. Έτσι ο σερ Φράνσις Ντρέικ θα γίνει ο πρώτος και ο μόνος λόρδος πειρατής στην ιστορία της Αγγλίας.

Τούτο το εκπληκτικό γεγονός συνέβη το 1580, την εποχή που ο Σαίξπηρ επένδυε τη μεγαλοφυία του στο περίφημο ελισαβετιανό θέατρο, χωρίς βέβαια να γίνει σερ γι’ αυτόν τον ευτελή λόγο. Βέβαια, αν ζούσε σήμερα θα γινόταν οπωσδήποτε σερ, αφού έγιναν σερ οι σαιξπηριστές ηθοποιοί Λόρενς Ολιβιέ, Ραλφ Ρίτσαρντσον και Τζον Γκίλγουντ. Εμείς οι απόγονοι κλεπτών κάθε μορφής και πειρατών όλων των θαλασσών ξέρουμε να τιμούμε τους πνευματικούς ανθρώπους. Πέρασαν αιώνες από τότε και τα σωρευθέντα ή κληρονομηθέντα «βρώμικα χρήματα» όχι απλώς πλύθηκαν, αλλά έγιναν λαμπίκος. Τόσο, που τώρα πλέον, κανείς να μην ντρέπεται για τα χρήματα που κληρονόμησε, και που κάποτε ήταν οπωσδήποτε βρόμικα. Δεν υπάρχει καθαρό χρήμα, παρά μόνο στον καθαρό εγκέφαλο των αφελών.

Λοιπόν, για να εορταστεί το γεγονός της απονομής του τίτλου του σερ στον αρχιπειρατή Ντρέικ, η βασίλισσα καλεί στα ανάκτορα έναν θίασο για να δώσει παράσταση προς τιμήν του ολόφρεσκου σερ εκ πειρατών, που βέβαια δεν καταλάβαινε τίποτα από θέατρο. Σε μια στιγμή και σύμφωνα με τις απαιτήσεις της δράσης, ένας ηθοποιός που περιφέρεται δώθε κείθε μέσα σ’ ένα σκηνικό που παριστάνει ερείπια κρατώντας ένα κηροπήγιο στο χέρι λέει απελπισμένα: Πού να το ακουμπήσω, πού να το βάλω … Και τότε πετιέται όρθιος ο Ντρέικ και απευθυνόμενος στα παλικάρια του, που τον συνόδευαν στα ανάκτορα, λέει με νόημα: Ρε σεις, μην του πει κανένας πού να το βάλει, γιατί θα του το χώσω εκεί που ξέρει!

Η βασίλισσα που καθόταν δίπλα στον Ντρέικ, έκανε πως δεν άκουσε

Η φεουδαρχία φτάνει στην ακμή της κατά το τέλος του 130υ αιώνα και αγγίζει το τέλος της στο τέλος του 160υ αιώνα, τον καιρό που στην Αγγλία βασιλεύει η Ελισάβετ και κάνει λόρδο τον πειρατή Φράνσις Ντρέικ, πράγμα που ουδείς φεουδάρχης θα το διανοούνταν.

‘Οταν λοιπόν βλέπεις πειρατές και άλλους τέτοιους αλήτες να μπαίνουν όχι μόνο στα σαλόνια των «καλών οικογενειών» αλλά και στο παλάτι, δυο τινά πρέπει να συμβαίνουν: είτε οι λαοί της Ευρώπης μιμούνται τους Νεοέλληνες, είτε οι βασιλιάδες της Ευρώπης αλητοποιούνται ως έλληνες βασιλείς. Το δεύτερο είναι το πιθανότερο.

Βασίλης Ραφαηλίδης -Η κρυφή γοητεία της Μπουρζουαζίας

Ο Βασίλης Ραφαηλίδης γεννήθηκε το 1934 στα Σέρβια της Κοζάνης και πέθανε στην Αθήνα τον Σεπτέμβρη του 2000. Το 1953 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε κινηματογράφο και δούλεψε σαν βοηθός του Ν. Κούνδουρου και του Ρ. Μανθούλη. Το 1964-65 βρέθηκε στην Αλγερία κοντά στον Μιχάλη Ράπτη. Έγινε επαγγελματίας κινηματογραφικός κριτικός στη Δημοκρατική Αλλαγή (1965). Συμμετείχε στην εκδοτική ομάδα των περιοδικών Ελληνικός Κινηματογράφος (1966) και Σύγχρονος Κινηματογράφος (1968). Εργάστηκε σαν κινηματογραφικός κριτικός και ρεπόρτερ στο Βήμα (1974-1983) και στο Έθνος (1983-1998) σαν κινηματογραφικός κριτικός, σχολιογράφος και επιφυλλιδογράφος. Επιφυλλίδες ήταν και οι τελευταίες του δημοσιεύσεις στην Ελευθεροτυπία.

antikleidi.com

Αποστομωτική απάντηση του Δήμου Πατρέων στην εκστρατεία ψεύδους και παραπληροφόρησης μετά την κατάρρευση του κτιρίου

Κατιούσα

Αποστομωτική απάντηση στην εκστρατεία ψεύδους και παραπληροφόρησης που ξεκίνησε μετά την κατάρρευση του κτιρίου που στέγαζε αποθήκες του ΟΛΠΑ και τα κρατητήρια του Λιμενικού, δίνει με ανακοίνωσή της η Δημοτική Αρχή Πάτρας:
«Μετά την κατάρρευση του κτιρίου που στέγαζε αποθήκες του ΟΛΠΑ και τα κρατητήρια του Λιμενικού, έχει αρχίσει εκστρατεία ψεύδους και παραπληροφόρησης.
Επαναλαμβάνουμε ότι ιδιοκτήτης του κτιρίου όπως και της συνολικής έκτασης είναι το Υπουργείο Οικονομικών και υπεύθυνος για την κατεδάφιση ενός ετοιμόρροπου κτιρίου είναι ο ιδιοκτήτης του.
Η Δημοτική Αρχή μαζί με τον Πατραϊκό λαό διεκδικεί την παραχώρηση ολόκληρης της λιμενικής ζώνης για την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών στην ξεκούραση, στην αναψυχή, στην ανεμπόδιστη πρόσβαση στη θάλασσα, που μέχρι σήμερα δεν έχει ολοκληρωθεί.
Η Δημοτική Αρχή από τους πρώτους μήνες της θητείας της θεώρησε το κτίριο επικίνδυνα ετοιμόρροπο, προέβη αμέσως στον αποκλεισμό του χώρου και άρχισε τις διαδικασίες ώστε να χαρακτηριστεί, από την Επιτροπή «επικινδύνως ετοιμόρροπων», ως τέτοιο. Δυστυχώς αυτή η διαδικασία διήρκεσε ένα περίπου χρόνο, το κτίριο δεν χαρακτηρίστηκε «επικίνδυνα ετοιμόρροπο» αλλά «απλά ετοιμόρροπο» με δυνατότητα επισκευής.
Ο Δήμος όμως επανειλημμένα απαίτησε την άμεση εκκένωση του κτιρίου και την μεταφορά των μηχανημάτων και των υπόλοιπων υλικών του ΟΛΠΑ καθώς και των κρατητηρίων του Λιμενικού, γιατί θεωρούσαμε τον κίνδυνο κατάρρευσης άμεσο, με δυνητικά ολέθρια αποτελέσματα.
Την κατεδάφιση απαιτήσαμε επίμονα και επανειλημμένα από την Κυβέρνηση και τα αρμόδια Υπουργεία και στις 8 Απρίλη του 2016 το Υπουργείο Οικονομικών την αποδέχτηκε και κατέστησε αρμόδιο τον ΟΛΠΑ Α.Ε. Στο συγκεκριμένο έγγραφο του Υπουργείου αναφέρονται μεταξύ άλλων τα εξής: «Το θέμα της επικινδυνότητας της ετοιμόρροπης οικοδομής θα πρέπει να αντιμετωπισθεί άμεσα και εξ ολοκλήρου από την εταιρεία σας (ΟΛΠΑ Α.Ε.) η οποία φέρει και πλήρως την ευθύνη ασφάλειας του χώρου».
Ο Δήμαρχος Πατρέων στην επιστολή του  προς τον Πρωθυπουργό κ. Αλέξη Τσίπρα στις 25 Μάη του 2016, που δημοσιοποιήθηκε στα Μέσα Ενημέρωσης, χαρακτηριστικά ανέφερε:
«…Τέλος συνεχίζεται η τακτική κωλυσιεργίας στην μεταφορά του Τελωνείου και της μάντρας αυτοκινήτων και μηχανημάτων του ΟΔΔΥ που είναι αποθηκευμένα στην «πρόσοψη» του λιμανιού μας, υποδομών και μηχανημάτων του ΟΛΠΑ ΑΕ. Κρίσιμο ζήτημα παραμένει η μη κατεδάφιση ετοιμόρροπου από σεισμούς κτιρίου που θέτει σε κίνδυνο την ζωή των διερχομένων».
Πλην όμως στη συνέχεια η Υπηρεσία Νεωτέρων Μνημείων της Πάτρας εισηγήθηκε στο Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων, την κήρυξή του ως διατηρητέο καθυστερώντας την κατεδάφιση.
Με παρέμβαση της Δημοτικής Αρχής και του ΟΛΠΑ ο χαρακτηρισμός αυτός αποφεύχθηκε τον Απρίλη του 2017.
Τελικά δυστυχώς επιβεβαιώθηκαν πλήρως οι, από το 2015, εκτιμήσεις μας για την επικινδυνότητα του τεράστιου αυτού κτίσματος.
Είναι φανερό ότι το σάπιο αστικό κρατικό σύστημα δεν λειτουργεί αποτελεσματικά ακόμη και για την αποτροπή προφανών κινδύνων.
Η Δημοτική Αρχή διέγνωσε ορθά κι αμέσως όσα άλλοι δεν «έβλεπαν» από το σεισμό του 2008 κι έκανε ό,τι ήταν δυνατόν.
Ας αναλογιστεί ο οποιοσδήποτε τι επιπτώσεις θα υπήρχαν από την κατάρρευση αν δεν ακολουθούσαμε αταλάντευτα αυτή την αποφασιστική και μέχρι τέλους στάση.»

Δημοσκόπηση - παρουσιάζει η ιστοσελίδα kourdistoportocali.com.

Δημοσκόπηση - "βομβα" παρουσιάζει η ιστοσελίδα του Βασίλη Μπόνιου, kourdistoportocali.com. 
Όπως δείχνουν οι κυλιώμενες δημοσκοπήσεις, που σύμφωνα με το δημοσίευμα "έχουν κάνει τους δημοσκόπους να τραβάνε τα μαλλιά τους" ο ΣΥΡΙΖΑ επιτυγχάνει ολική ανατροπή, ενώ στα πολύ χαρακτηριστικά της δημοσκόπησης ειναι το γεγονός ότι το ΚΚΕ επιτυγχάνει διψήφιο ποσοστό.
Σύριζα 24%
ΝΔ 23%
ΚΚΕ 12-13%
Χρυσή Αυγή 9%
Δημοκρατική Συμπαράταξη 6%
ΑΝΕΛ 4%
Ποτάμι 3,2%

ΠΛΕΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ 3,2

Η «Βαρουφακειάδα», ο βολικός καβγάς και η πραγματική διέξοδος για το λαό

Eurokinissi

Εχει ένα κάποιο ενδιαφέρον η αναμονή για να δούμε ποιο κεφάλαιο του περιβόητου βιβλίου του Γ. Βαρουφάκη θα επιλέξουν να δημοσιοποιήσουν αστικά Μέσα Ενημέρωσης σήμερα, πρώτη Κυριακή του Αυγούστου, ώστε να τροφοδοτηθεί εκ νέου ένας ακόμα κύκλος αντιπαράθεσης επί της «Βαρουφακειάδας». Είναι ένας καβγάς βολικός και για τη ΝΔ, για να υπενθυμίζει το παρελθόν του ΣΥΡΙΖΑ, σε μια περίοδο που αυτός έχει γίνει ο πιο καλός φίλος του κεφαλαίου και του συστήματος, των αγορών, και από την άλλη βολεύει τον ΣΥΡΙΖΑ για να ξαναζεσταίνει το παραμύθι της τάχα σκληρής του διαπραγμάτευσης και της μάχης που έδωσε...

Ηδη κοντεύει ένας μήνας από τις πρώτες δημοσιεύσεις ενός βιβλίου που έχει κυκλοφορήσει εδώ και μήνες, και από όλην αυτή τη συζήτηση που έχει «ανοίξει» με αφορμή τα όσα γράφει το βιβλίο προκύπτουν ορισμένα χρήσιμα συμπεράσματα για το λαό. Και παρά τις προσπάθειες και του συγγραφέα και των αστικών μέσων ενημέρωσης να αναδείξουν πτυχές της περιόδου του 2015, για να εξυπηρετηθούν συγκεκριμένες σκοπιμότητες, και παρά τις προσπάθειες των άλλων αστικών κομμάτων να αξιοποιήσουν πολιτικά το ...αριστούργημα Βαρουφάκη για να ισχυριστούν ότι είναι κλάσεις ανώτεροι στην υλοποίηση του αντιλαϊκού έργου, πρέπει να δούμε κάτι άλλο. Να σταθούμε στην ουσία όσων δημοσιοποιούνται από τη σκοπιά του τι ακριβώς «μαγείρευαν και μαγειρεύουν» διάφοροι κύκλοι που έχουν σταθερά στους σχεδιασμούς τους την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου, που προϋποθέτει το χτύπημα των εργατικών - λαϊκών συμφερόντων.
Ο «Ριζοσπάστης» από την πρώτη στιγμή αυτών των «αποκαλύψεων» - έως και γαργαλιστικών έως ένα σημείο - έχει γράψει πως αυτή η συζήτηση έχει στόχο να εμπεδώσει στο λαό ότι το μόνο που υπάρχει είναι το πλαίσιο που καθορίζουν οι ανάγκες και τα συμφέροντα του κεφαλαίου και συγκεκριμένα ο στόχος της ανάκαμψης, άρα η αναζήτηση οποιασδήποτε εναλλακτικής θα πρέπει να παίρνει υπόψη αυτό το πλαίσιο και να υπηρετεί αυτόν το στόχο. Η χρεοκοπία των ψευτοριζοσπαστικών διακηρύξεων του ΣΥΡΙΖΑ αξιοποιείται σε αυτή την κατεύθυνση. Αρα, ρεαλισμός σημαίνει οι εργαζόμενοι, οι λαϊκές οικογένειες να υποταχθούν σε αυτή τη λογική και να παραιτηθούν στην πράξη από κάθε ελπίδα και διεκδίκηση όσων έχασαν και χάνουν, πολύ περισσότερο των σύγχρονων αναγκών τους.

Τι αποκαλύπτεται...

Αν υπάρχει κάτι, λοιπόν, που σίγουρα αποκαλύπτεται και πρέπει να μείνει ως συμπέρασμα, δεν είναι ούτε οι «ανατριχιαστικές λεπτομέρειες» που περιγράφει ο Βαρουφάκης ούτε οι «κορόνες» περί Εξεταστικής Επιτροπής, Ειδικών Δικαστηρίων (άσχετα αν έχουν βάση ή όχι, άσχετα αν αυτές αντικειμενικά μπορούν να λειτουργήσουν ως μοχλός για επίσπευση διεργασιών στο αστικό πολιτικό σύστημα), ούτε βέβαια το γεγονός ότι για άλλη μια φορά προσπαθούν να «δουλέψουν» στο μυαλό του λαού ότι υπάρχει «Plan A» ή «Plan B» ή «C», αλλά μόνο μέσα στο πλαίσιο της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και βαρβαρότητας. Γιατί όλοι τους αυτό ισχυρίζονται στην ουσία.
Αυτό που αποδεικνύεται είναι το πώς οι κυρίαρχοι κύκλοι, του συστήματος και της ΕΕ, αξιοποίησαν τον ΣΥΡΙΖΑ και τον ψευδεπίγραφο ριζοσπαστισμό του για να συνεχίσουν την αντιλαϊκή πολιτική, που δεν πρόλαβαν να ολοκληρώσουν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, και για να σπείρουν στο λαό την απογοήτευση. Επίσης, αποκαλύπτεται ότι τα ψευτοδιλήμματα που επιβλήθηκαν στο λαό με σκοπό να εγκλωβιστεί οποιαδήποτε ριζοσπαστική διάθεση και αναφορά, π.χ. «Plan Α» και «Plan Β», μνημόνιο ή αντιμνημόνιο, ευρώ ή δραχμή κ.λπ., μπορεί να εκφράζουν οξυμένες αντιθέσεις ανάμεσα σε τμήματα του κεφαλαίου, αλλά οδηγούν στον ίδιο αντιλαϊκό δρόμο.
Η ουσία βεβαίως στην υπόθεση είναι ότι όλα τα σενάρια που επεξεργάστηκαν και επεξεργάζονται αστικά επιτελεία έχουν κοινό στόχο: Τη στήριξη της ανάκαμψης της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων, την κατοχύρωση αναβαθμισμένης γεωστρατηγικής θέσης στην περιοχή.
Το ζήτημα είναι ο λαός να μην παρασύρεται από τα διάφορα «εναλλακτικά» σχέδια του κεφαλαίου, πιστεύοντας πως έτσι θα υπηρετήσει τα συμφέροντά του, όταν όλα τα σενάρια είναι από τη φύση τους αντιλαϊκά, αφού αλλάζει μόνο ο τρόπος με τον οποίο θα πληρώσει τα βάρη που του φορτώνει το κεφάλαιο. Αν και είναι στρατηγική επιλογή του κεφαλαίου η παραμονή στην ΕΕ και την Ευρωζώνη, όπως και επιλογή των ισχυρών κρατών της ΕΕ και των ΗΠΑ, εντούτοις δεν είναι δυνατόν να μη μελετώνται και άλλα σχέδια, αν τα πράγματα μάλιστα έρθουν αλλιώς, με δεδομένο μάλιστα ότι η συνοχή ΕΕ και Ευρωζώνης δεν είναι «μπετόν».
Δεν είναι εξάλλου τυχαίο ότι ακριβώς επειδή αυτό, τα συμφέροντα δηλαδή του κεφαλαίου και την καλύτερη εξυπηρέτησή τους, έχουν στην «καρδιά τους» τα κάθε λογής σενάρια, οι «διαχωριστικές γραμμές» ανάμεσά τους ξεθωριάζουν κάθε φορά πολύ εύκολα, ενώ οι εκπρόσωποί τους με χαρακτηριστική ευκολία αλλάζουν «στρατόπεδα» και ρόλους, προκειμένου να στηριχτεί το κύριο, η ανάκαμψη των κερδών των επιχειρηματικών ομίλων. Γι' αυτό άλλωστε βλέπουμε τώρα χωρίς κανένα πρόβλημα τον μεν πρωθυπουργό να αναθεματίζει τον Βαρουφάκη και τούμπαλιν, αλλά και τη ΝΔ να υιοθετεί πολιτικά τον Βαρουφάκη, τον οποίο πριν από μερικούς μήνες θεωρούσε βασικό υπεύθυνο για όσα συμβαίνουν στην ελληνική οικονομία.
Για άλλη μια φορά, βέβαια, επιβεβαιώνεται ότι η πραγματική διέξοδος για το λαό δε βρίσκεται στα διάφορα σενάρια του κεφαλαίου που τον οδηγούν στη χρεοκοπία, αλλά στη σύγκρουση με το κεφάλαιο και την εξουσία του. Αυτό το «σενάριο» θα πρέπει να το γράψει...

Οι πραγματικοί «δύο κόσμοι»: Του κεφαλαίου και των εργαζομένων

«

Αβυσσος», «τους χωρίζει χάος», «μέρα με τη νύχτα», «σύγκρουση δύο κόσμων». Οσο περισσότερο ταυτίζονται κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα στα στρατηγικά ζητούμενα του κεφαλαίου για την «επόμενη μέρα» του, τόσο πιο «παχιοί» γίνονται οι τίτλοι, πιο φασαριόζικες και κενές οι ατάκες, πιο «γκροτέσκος» ο υπερτονισμός των επιμέρους διαφοροποιήσεων και «αποχρώσεων» στην εφαρμογή της αντιλαϊκής πολιτικής.

Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο, η βδομάδα που πέρασε, με τα απανωτά νομοσχέδια, τα «ρεκόρ» των άσχετων τροπολογιών και το εν γένει νομοθετικό «κρεσέντο» της κυβέρνησης, που προσπαθούσε να κλείσει τη μια πίσω από την άλλη τις εκκρεμότητες που αφορούν προσαρμογές του αστικού κράτους στις ανάγκες των επιχειρηματικών ομίλων, ώστε να διατηρήσει το «μομέντουμ» της αντιλαϊκής επίθεσης μετά τη συμφωνία στο Γιούρογκρουπ και ενόψει των «προαπαιτούμενων» του Σεπτέμβρη και της 3ης «αξιολόγησης», στάθηκε «πρόσφορο» πεδίο για να δοκιμαστούν ένθεν κακείθεν από τις αστικές πολιτικές δυνάμεις τα «ανανεωμένα» αφηγήματα εγκλωβισμού του λαού.

Αντιπαράθεση απέναντι από τις εργατικές - λαϊκές ανάγκες

Ακριβώς επειδή και οι δύο, όπως και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα, υπηρετούν τη στρατηγική του κεφαλαίου, και μάλιστα όπως αυτή εξειδικεύεται σε όλες τις επιμέρους πλευρές της, ακριβώς επειδή όλοι μαζί παρουσιάζουν στο λαό τα συμφέροντα του κεφαλαίου σαν δικά του, παλεύοντας να τον κάνουν να στρατευτεί στους στόχους του κεφαλαίου και παρουσιάζοντας την ανάκαμψη των κερδών του ως μονόδρομο για να ανακάμψουν τάχα τα δικαιώματά του, στο τέλος δεν μένει παρά να παρουσιάσουν ως «δύο κόσμους» το ποιος θα διαχειριστεί την εξαθλίωσή του, ποιος θα κρατήσει το «τιμόνι» της αντιλαϊκής επίθεσης για τα επόμενα χρόνια.
Γιατί - για να πάρουμε μόνο τα παραδείγματα αυτής της βδομάδας - αν «δεδομένα» είναι η επιχειρηματική και «ανταποδοτική» λειτουργία της Ανώτατης Εκπαίδευσης, η ακόμα στενότερη σύνδεση ιδρυμάτων και Ερευνας με τις ανάγκες και τους «στρατηγικούς στόχους» των επιχειρηματικών ομίλων, η «αιχμαλωσία» της επιστήμης για τη θωράκιση της καπιταλιστικής κερδοφορίας και εξουσίας, τότε είναι λογικό το ψευτοδίλημμα που καλούν το λαό και τη νεολαία να επιλέξουν ποιο είναι το κατάλληλο και πιο «δημοκρατικό» σχήμα διοίκησης που θα υπηρετήσει τους στόχους αυτούς, αν θα υπάρχουν ή όχι «εκπτώσεις» και διευκολύνσεις πληρωμής στα «αυτονόητα» δίδακτρα, αν η «αξιολόγηση» των ιδρυμάτων, που θα γίνεται με κριτήριο το πόσο υπηρετούν τις ανάγκες της αγοράς, θα γίνεται με λιγότερο ή περισσότερο «αυστηρούς» δείκτες.
Αν «δεδομένα» είναι και η επιχειρηματική λειτουργία στο χώρο της Υγείας, το άνοιγμα νέων πεδίων επέλασης του κεφαλαίου στο «χρυσωρυχείο» της Υγείας και της Ασφάλισης, το στρίμωγμα των τεράστιων κοινωνικών αναγκών αλλά και των πολύ μεγάλων δυνατοτήτων στη «στρούγκα» της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων του χώρου και των «δημοσιονομικών περιορισμών» για να βρίσκεται «ζεστό» χρήμα για το κεφάλαιο, είναι αυτονόητο ότι το δίλημμα που θα βάζουν ξανά και ξανά στο λαό είναι το ποιος θα διασφαλίζει το «κόψιμο» των παροχών που δικαιούται για να εξασφαλίζεται η «δημοσιονομική ισορροπία», αν ο «κόφτης» θα είναι ο γιατρός - μάνατζερ και οι κανονισμοί που προτείνει η κυβέρνηση ή κάποιος άλλος μηχανισμός που προτείνουν τα άλλα αστικά κόμματα κ.ο.κ.
Ξανά και ξανά δηλαδή επιβεβαιώνεται ότι αν η εργατική τάξη και ο λαός αποδεχτούν ως «δεδομένο» το στρίμωγμα των δικών τους σύγχρονων αναγκών, που υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις για να ικανοποιηθούν, στους σιδερένιους νόμους και τις «αντοχές» του συστήματος της εκμετάλλευσης, είναι «λογικό» το επόμενο ερώτημα να είναι πόσα και τι επιπλέον θα χάσουν, ποιος και πώς θα ενισχύσει στις πλάτες τους το αντεργατικό οπλοστάσιο, των άνω των 600 μνημονιακών νόμων, των προνομοθετημένων μέτρων έως το 2020, των ματωμένων πλεονασμάτων έως το 2060 κ.ο.κ. για να στηριχτεί η επιχείρηση ανάκαμψης των κερδών του κεφαλαίου.

Η «κοινωνική ευαισθησία» που πουλάει η κυβέρνηση συντρίβεται από την πραγματικότητα

Ακριβώς μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο ξετυλίγεται η προσπάθεια της κυβέρνησης να διαφοροποιηθεί από τις προηγούμενες κυβερνήσεις ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, περιφέροντας το αφήγημα της «κοινωνικά ευαίσθητης», που «πέρα απ' το δημοσιονομικό που είναι νούμερα τα οποία πρέπει να βγουν», όπως είπε την περασμένη Πέμπτη ο πρωθυπουργός, ταυτόχρονα δίνει «μάχη» στους «κοινωνικούς τομείς», για την καθημερινότητα του λαού. Μάλιστα, με αυτό το κριτήριο, προβάλλεται προς το λαό το κυβερνητικό αφήγημα ότι το δίλημμα πλέον είναι «ποιος θα διαχειριστεί την επόμενη μέρα», αυτή της ανάκαμψης της εγχώριας καπιταλιστικής οικονομίας: Αν θα είναι η «κοινωνικά ευαίσθητη» κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, που θα δίνει ασπιρίνες για να απαλύνει τις πληγές που θα ανοίγει η αντιλαϊκή πολιτική της ή η σκληρή και νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση ΝΔ, που θα υλοποιήσει την ίδια πολιτική αλλά με «νεοφιλελεύθερες εμμονές».
Το αφήγημα καταρρέει βέβαια από την ίδια την πραγματικότητα που βιώνουν τα εργατικά - λαϊκά στρώματα, τα οποία βρίσκονται αντιμέτωπα με τη σκληρή ταξική πολιτική της σημερινής κυβέρνησης, σε συνέχεια όλων των προηγούμενων.
Το ζήτημα των «εγκλωβισμένων» - κατά την προκλητική κυβερνητική ορολογία - εργαζομένων, που δουλεύουν επί μήνες απλήρωτοι αλλά και χωρίς η εργοδοσία να τους απολύει για να μην πληρώνει αποζημιώσεις, αποτελεί ένα ακόμα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της πραγματικότητας που βιώνουν χιλιάδες εργαζόμενοι και οι οικογένειές τους, ένα από τα πολλά κεφάλια της «Λερναίας Υδρας» της καπιταλιστικής κερδοφορίας, που η κυβέρνηση «ταΐζει» με την πολιτική της.
Και εδώ μάλιστα επιβεβαιώνεται η απάτη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, αφού, όπως και σε όλα τα υπόλοιπα, όχι μόνο δεν καταργεί το προηγούμενο αντεργατικό νομοθετικό πλαίσιο που έχουν στα χέρια τους οι καπιταλιστές, αλλά πατώντας πάνω σε αυτό και παρουσιάζοντας προκλητικά ότι «δίνει λύσεις» προς όφελος των εργαζομένων, του βάζει τη «βούλα» και το επεκτείνει περαιτέρω. Στην περίπτωση των απλήρωτων εργαζομένων φτάνει μάλιστα να παρουσιάζει ως «κοινωνική ευαισθησία» τα διάφορα προγράμματα με πόρους του ΕΣΠΑ, την ουσιαστική απαλλαγή δηλαδή των επιχειρηματιών από την υποχρέωση να καταβάλλουν τα δεδουλευμένα και τις υπόλοιπες υποχρεώσεις τους!
Στο ίδιο πνεύμα όμως ήταν και η αντιμετώπιση της κυβέρνησης μέσα στη βδομάδα και σε ό,τι αφορά την τροπολογία που κατέθεσε για το θέμα το ΚΚΕ στη Βουλή και το πρώτο μέρος της υπερψηφίστηκε την Παρασκευή. Συνοπτικά, η τροπολογία προβλέπει στο πρώτο μέρος της ότι, ανεξαρτήτως της αιτίας που επικαλείται ο εργοδότης, η καθυστέρηση καταβολής δεδουλευμένων αποτελεί μονομερή βλαπτική μεταβολή των όρων εργασίας, ενώ στο δεύτερο μέρος προέβλεπε τη διεύρυνση της επιβολής των κυρώσεων και στα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου, όπως και στον κύριο μέτοχο των εταιρειών.
Η κυβέρνηση, αν και έκανε «την ανάγκη φιλοτιμία» κάνοντας δεκτό το σημαντικό πρώτο μέρος της τροπολογίας, απέρριψε το δεύτερο με την αιτιολογία ότι ήδη προβλέπονται οι ποινές στην εργοδοσία, «προσπερνώντας» το γεγονός ότι η διεύρυνση των κυρώσεων είναι ουσιαστικό ζήτημα, αφού με τον τρόπο αυτό μπορεί να εξασφαλιστεί αποτελεσματικότερα η πίεση στη μεγάλη εργοδοσία που έχει συνήθως μορφή ΑΕ, ενώ και η εμπειρία από δικαστικές αποφάσεις έχει δείξει ότι οι καπιταλιστές, με το υπάρχον νομοθετικό πλαίσιο, έχουν χίλιους δυο τρόπους να αποδίδουν την ευθύνη σε έναν επιτετραμμένο υπάλληλο, και οι ίδιοι να μένουν στο απυρόβλητο.

Εναλλακτικό φιλολαϊκό σχέδιο η σύγκρουση με την εξουσία και την οικονομία του κεφαλαίου

Για ακόμα μια φορά επιβεβαιώνεται ότι το ζήτημα του «ξηλώματος» του αντεργατικού οπλοστασίου που δίνει αβάντα στο κεφάλαιο να ξεσαλώνει στους χώρους δουλειάς για την ανάκαμψη των κερδών του, η ανάκτηση συνολικά των απωλειών των εργαζομένων, πολύ περισσότερο η ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών της εργατικής τάξης, αποτελούν πρώτα απ' όλα ζήτημα πάλης και διεκδίκησης, απαιτούν να δυναμώσουν η οργάνωση στους χώρους δουλειάς, η αντιπαράθεση με τον κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό, η αλληλεγγύη και η συμμαχία με τα άλλα λαϊκά στρώματα.
Εξάλλου, αν κάτι δείχνει η συζήτηση των ημερών, με τις κοκορομαχίες των αστικών κομμάτων, αλλά και τις «μεγάλες αποκαλύψεις» της «Βαρουφακειάδας» για τα άθλια παιχνίδια και τα «εναλλακτικά» σχέδια του κεφαλαίου που παίχτηκαν στην πλάτη του λαού τα προηγούμενα χρόνια, και το πώς ο τότε ψευδεπίγραφος ριζοσπαστισμός του ΣΥΡΙΖΑ αξιοποιήθηκε από το κεφάλαιο, για να συνεχιστεί η πολιτική των μνημονίων και των αντιλαϊκών μέτρων που δεν πρόλαβαν να ολοκληρώσουν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, είναι ότι εναλλακτικά σχέδια προς όφελος του λαού δεν υπάρχουν εντός των τειχών του καπιταλισμού. Μόνο σε σύγκρουση με το κεφάλαιο και την εξουσία του μπορεί να ανοίξει ο δρόμος για την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών.

Το έγκλημα της Βόρειας Κορέας στη Χιροσίμα…

        

«Σαν σήμερα, στις 6 Αυγούστου του 1945, η Κομμουνιστική Βόρεια Κορέα έριξε την πρώτη ατομική βόμβα στη Χιροσίμα, διαπράττοντας ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα σε βάρος της ανθρωπότητας. Τρεις ημέρες αργότερα ολοκλήρωσε το έγκλημά της ρίχνοντας ατομική βόμβα και στο Ναγκασάκι. 160.000 περίπου άνθρωποι πέθαναν ακαριαία από την επίθεση των Κομμουνιστών με ατομικές βόμβες στις δύο Ιαπωνικές πόλεις. Οι ΗΠΑ, η εγγυήτρια χώρα της παγκόσμιας ειρήνης, είναι αποφασισμένη να μην αφήσει να επαναληφθεί το έγκλημα των Βορειοκορεατών γι’ αυτό και ετοιμάζει εκστρατεία εναντίον της Βορείου Κορέας».

Ημέρα μνήμης σήμερα ενός από τα μεγαλύτερα εγκλήματα σε βάρος της ανθρωπότητας, ενός από τα μεγαλύτερα εγκλήματα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, ο οποίος αφενός αποφάσισε να κάνει επίδειξη ισχύος στην Σοβιετική Ένωση και στα λαϊκά κινήματα των χωρών που μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο πήραν στα χέρια τους την εξουσία ρίχνοντας τις ατομικές βόμβες στην Ιαπωνία και αφετέρου για να μην αφήσει την Ιαπωνία να παραδοθεί στην Σοβιετική Ένωση. Όταν οι αμερικανικές βόμβες έπεφταν σε Χιροσίμα και Ναγκασάκι η παράδοση της Ιαπωνίας στη Σοβιετική Ένωση ήταν ζήτημα ημερών.

Ημέρα μνήμης σήμερα για τα θύματα του Αμερικανικού ιμπεριαλισμού στη Χιροσίμα και καθώς οι Αμερικανοί και οι υπόλοιποι ιμπεριαλιστές «γυροφέρνουν» την Βόρεια Κορέα κατηγορώντας την για τα πυρηνικά της όπλα, παρουσιάζοντάς την σαν «μπαμπούλα» λες και αυτή έριξε της πυρηνικές βόμβες σε Χιροσίμα και Ναγκασάκι και καθώς προετοιμάζουν την παγκόσμια κοινή γνώμη για ενδεχόμενη ανάληψη δράσης εναντίον της, είπαμε να μιμηθούμε τον τρόπο που γράφουν την ιστορία της Γερμανικής κατοχής και του εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα ο Μαραντζίδης και ο Καλύβας και να αντικαταστήσουμε τις ΗΠΑ, τον παγκόσμιο φονιά των λαών, με την Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας.

72 χρόνια από το έγκλημα των ΗΠΑ στη Χιροσίμα και οι λαοί δεν πρέπει να ξεχάσουν ποτέ ούτε αυτό, ούτε τα υπόλοιπα εγκλήματα του ιμπεριαλισμού. 72 χρόνια μετά το έγκλημα σε Χιροσίμα και Ναγκασάκι και οι λαοί δεν πρέπει να ξεχνούν ότι παγκόσμια ειρήνη δεν θα επικρατήσει ποτέ όσο κράτος έχει ο καπιταλισμός, όσο οι λαοί δεν αποφασίζουν αυτοί να πάρουν στα χέρια τους την εξουσία, όσο παραμένει επίκαιρο το σύνθημα «φονιάδες των λαών Αμερικάνοι»!

Σ. Σηρούς

Οι ελευθερίες και τα δικαιώματα του ατόμου στην ΕΣΣΔ

Κατιούσα

Οι ελευθερίες και τα δικαιώματα του ατόμου στη Σοβιετική Ένωση αποτελούν διαχρονικά πεδίο προβληματισμού, αντιπαράθεσης, σπέκουλας και συκοφαντικής δυσφήμησης από εχθρούς και «φίλους» του σοσιαλισμού, στον «ελεύθερο» κόσμο και φυσικά στη χώρα μας. Ο σοβιετικός άνθρωπος είχε κατακτήσει δικαιώματα και ελευθερίες που φαντάζουν άπιαστο όνειρο σήμερα στα δισεκατομμύρια καταπιεσμένων του πλανήτη· ενός συστήματος που μετά την «θριαμβευτική»  επικράτηση και παντοκρατορία του, επιφυλάσσει μεγαλύτερη δυστυχία και πόνο στους λαούς.
Τέλη δεκαετίας του ΄70 και αρχές του ΄80 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή σειρά βιβλίων υπό τον γενικό τίτλο «Γνωριμία με την ΕΣΣΔ», με υλικά και στοιχεία από το σοβιετικό πρακτορείο ειδήσεων «Νόβοστι», τα οποία έδιναν πληροφορίες με συγκεκριμένο και απλό τρόπο, για την οργάνωση της σοβιετικής κοινωνίας, την πολιτική και οικονομική ζωή, την κοινωνική πρόνοια, τα επιτεύγματα της επιστήμης, τα δικαιώματα των εργαζομένων και γενικότερα για τον τρόπο ζωής του σοβιετικού λαού.
Το πρώτο βιβλίο της σειράς, με τίτλο Ελευθερίες και δικαιώματα του ατόμου κυκλοφόρησε σε πρώτη έκδοση τον Σεπτέμβρη του 1977, περιέχει τρία άρθρα, τα οποία αναφέρονται στην έμπρακτη άσκηση της ελευθερίας και στα κοινωνικοοικονομικά δικαιώματα των σοβιετικών πολιτών. Το βιβλίο κυκλοφόρησε το Μάη του 1979, σε δεύτερη έκδοση, στην οποία έγιναν ελάχιστες τροποποιήσεις, οι οποίες ανταποκρίνονταν στα νέα στοιχεία που προέκυψαν μετά την ψήφιση του νέου Συντάγματος της ΕΣΣΔ, τον Οκτώβρη του 1977.
Με αφορμή το αφιέρωμα της Κατιούσα στα 100 χρόνια της Οχτωβριανής Επανάστασης παρουσιάζουμε το πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου και δεσμευόμαστε προσεχώς να παρουσιάσουμε και τα άλλα δυο.

ΟΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΤΟΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΣΣΔ

Τα δικαιώματα και οι ελευθερίες του Ανθρώπου στο σοσιαλισμό, η σχέση του ατόμου και της κοινωνίας, του πολίτη και του κράτους καθορίζονται πρώτα απ’ όλα από την κοινωνικό – οικονομική υπόσταση του κοινωνικού αυτού συστήματος. Η οικονομική του βάση που χαρακτηρίζει τη θέση του ατόμου είναι η κοινωνική Ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και το συνυφασμένο με αυτή οικονομικό σύστημα.
Η κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής και της οικονομικής ανισότητας που απορρέει από αυτή αντικατοπτρίζεται στην εντελώς νέα επίλυση του θέματος της θέσης του ατόμου στην κοινωνία, στην μετατόπιση του κέντρου βάρους από την τυπική διακήρυξη των δικαιωμάτων και των  ελευθεριών των πολιτών στη σφαίρα των κοινωνικών σχέσεων, στη δημιουργία των αντικειμενικών κοινωνικό – οικονομικών και πολιτικών δυνατοτήτων για την ολοκληρωμένη και ολόπλευρη χρησιμοποίηση από τον άνθρωπο ολόκληρου του συστήματος των δικαιωμάτων και ελευθεριών.
Τα δικαιώματα και οι ελευθερίες στην ΕΣΣΔ σε γενικές γραμμές μπορούν να χαρακτηριστούν ως εξής: δικαίωμα των πολιτών για την απόκτηση από το κράτος των αναγκαίων οικονομικών συνθηκών διαβίωσης, για την ικανοποίηση των κοινωνικό – πολιτιστικών αναγκών (κοινωνικό – οικονομικά δικαιώματα), δικαίωμα συμμετοχής στη διοίκηση της κοινωνίας και του κράτους (πολιτικά και πολιτειακά δικαιώματα), δικαιώματα του ατόμου.

Κοινωνικο – οικονομικά δικαιώματα

Στο σοσιαλισμό, σε πρώτο πλάνο τοποθετούνται τα κοινωνικό -οικονομικά δικαιώματα των πολιτών, γιατί δεν μπορεί να είναι κανένας ελεύθερος, όταν δεν είναι οικονομικά ελεύθερος.
Από τα δικαιώματα αυτά πρώτο σε σημασία είναι το δικαίωμα της εργασίας. Το εγγυάται στην ΕΣΣΔ το Σύνταγμα και εξασφαλίζεται με τη σχεδιασμένη ανάπτυξη της οικονομίας (στη χώρα δεν υπάρχει ανεργία από πενήντα σχεδόν χρόνια, το τελευταίο χρηματιστήριο εργασίας έκλεισε το 1930). Όταν το 1971 ψηφίστηκε ο νέος Κώδικας της εργατικής νομοθεσίας δεν περιλάβαινε πλέον το άρθρο για τα επιδόματα ανεργίας. Τα τελευταία 40 χρόνια κανένας δεν απευθύνθηκε στα κρατικά όργανα για να του χορηγήσουν τέτοιου είδους επίδομα.
Είναι χαρακτηριστικό ότι στην ΕΣΣΔ το δικαίωμα εργασίας δεν υπολογίζεται μόνο σαν η δυνατότητα απόκτησης μιας οποιασδήποτε εργασίας που να εξασφαλίζει το κατώτερο όριο διαβίωσης, αλλά σαν πραγματικό δικαίωμα εργασίας εξειδικευμένης, δημιουργικής, σύμφωνα με το επίπεδο της μόρφωσης, της ειδικότητας και των ενδιαφερόντων του ατόμου.
Η σοβιετική νομοθεσία προβλέπει τη νομική προστασία του δικαιώματος αυτού. Έχει θεσπιστεί συγκεκριμένη ευθύνη, ακόμα και ποινική, για την παράνομη απόλυση από την εργασία, (λόγου χάρη, για προσωπικούς λόγους) και για άλλες παραβιάσεις της εργατικής νομοθεσίας, που γίνονται από τη διεύθυνση της επιχείρησης.
Το δικαίωμα της ανάπαυσης εξασφαλίζεται με τον θεσμό των χρονιάτικων αδειών για τους εργάτες και υπαλλήλους, με πληρωμή του μέσου μισθού εργασίας, με τα μέτρα για τη μείωση του χρόνου εργασίας, με τη διάθεση στους εργαζόμενους ενός πλατιού δικτύου από σανατόρια, σπίτια ανάπαυσης, στάδια, λέσχες, μέγαρα πολιτισμού, βιβλιοθήκες κ.ά.
Για τους περισσότερους εργάτες και υπαλλήλους η εβδομάδα εργασίας διαρκεί 41 ώρες (με δυο αργίες). Παράλληλα πολλές κατηγορίες εργαζομένων σε βαριές δουλειές, σε ανθυγιεινές συνθήκες εργασίας, καθώς και οι δάσκαλοι, το υγειονομικό προσωπικό, οι ανήλικοι 16 – 18 χρόνων έχουν ακόμα μικρότερη εβδομάδα εργασίας (οι ανθρακωρύχοι, λογουχάρη, εργάζονται 30 ώρες). Προνομιακές συνθήκες εργασίας παρέχονται επίσης σε εκείνους που συνδυάζουν την εργασία με τη μόρφωση, στους εργαζόμενους συνταξιούχους.
Υπολογίζοντας τη μειωμένη ημέρα εργασίας για ορισμένες κατηγορίες εργαζομένων, η μέση διάρκεια εργασίας την εβδομάδα στην ΕΣΣΔ είναι σήμερα 39,4 ώρες, δηλαδή μια από τις μικρότερες στον κόσμο.

Η μικρότερη διάρκεια της χρονιάτικης άδειας στην ΕΣΣΔ είναι 15 μέρες. Πέρα από αυτές παρέχεται συμπληρωματική άδεια για ανθυγιεινές συνθήκες εργασίες 6 μέρες, για εργάσιμη μέρα ακαθόριστου ωραρίου 9 μέρες, για εργασία στις περιοχές στον Άπω Βορρά 18 μέρες, και σε μια σειρά άλλες περιπτώσεις που προβλέπει η νομοθεσία. Για τους ανήλικους, λογουχάρη, έχει θεσπιστεί άδεια με απολαβές από 24 μέρες. Σε όσους συνδυάζουν την εργασία με τη μόρφωση, οι επιχειρήσεις έχουν υποχρέωση να παρέχουν συμπληρωματικές άδειες με απολαβές κατά την περίοδο των εξετάσεων και για την προετοιμασία της διπλωματικής τους εργασίας.
Το σύνολο των μη εργάσιμων ημερών το χρόνο (αργίες, γιορτές και μέρες αδείας) ανέρχεται σήμερα στις 128 – 130, δηλαδή είναι σχεδόν δυό φορές περισσότερες από ό,τι πριν δέκα χρόνια.
Με την αύξηση του ελεύθερου χρόνου στην ΕΣΣΔ αυξάνεται κάθε χρόνο ή ανάγκη της οργανωμένης ανάπαυσης. Το 1975 στα παραθεριστικά θεραπευτήρια, (σανατόρια), στα σπίτια ανάπαυσης, στις πανσιόν, και στα τουριστικά συγκροτήματα, ξεκουράστηκαν 40 εκατομμύρια εργαζόμενοι και μέλη των οικογενειών τους. Τα περισσότερα εισιτήρια τούς παραχωρήθηκαν δωρεάν ή πλήρωσαν το 30% της τιμής τους (το υπόλοιπο το πληρώνουν τα συνδικάτα).

Το δικαίωμα της οικονομικής εξασφάλισης στα γηρατειά, σέ περίπτωση αρρώστιας και ανικανότητας για εργασία

Το δικαίωμα αυτό εξασφαλίζεται, σ’ όλους ανεξαιρέτως τους πολίτες, με την πλατιά ανάπτυξη των κοινωνικών ασφαλίσεων των εργατών και υπαλλήλων από το κράτος, με τη δωρεάν ιατρική περίθαλψη.
Η Σοβιετική ‘Ένωση είναι το πρώτο κράτος στον κόσμο πού απάλλαξε απόλυτα τους ανθρώπους από την καταβολή εισφορών για την κοινωνική ασφάλιση, αναλαμβάνοντας το ίδιο αυτή την υποχρέωση. Το 1976 για το σκοπό αυτό το κράτος ξόδεψε 34,9 δισεκατομμύρια ρούβλια, ή 16% του κρατικού προϋπολογισμού. Το ποσό αυτό είναι δυο φορές μεγαλύτερο από τις επενδύσεις για την άμυνα τής χώρας (17,4 δισεκατομμύρια ρούβλια).
Το όριο σύνταξης που έχει θεσπιστεί στην ΕΣΣΔ (60 χρόνια για τους άντρες, και 55 για τις γυναίκες) είναι σημαντικά μικρότερο απ’ ό,τι στις οικονομικά αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες. Για τους εργαζόμενους, όμως, πολλών κατηγοριών, λογουχάρη των μεταλλωρυχείων, τής μεταλλουργικής και υφαντουργικής βιομηχανίας, των συγκοινωνιών και της ανοικοδόμησης, το όριο αυτό έχει μειωθεί ακόμα κατά 5 -10 χρόνια.
Ή χώρα αριθμεί σήμερα περισσότερους από 45 εκατομμύρια συνταξιούχους, ή περισσότερο από το 17% όλου του πληθυσμού της ΕΣΣΔ.
Επίσης πρώτη στον κόσμο η Σοβιετική ‘Ένωση θέσπισε τη δωρεάν ιατρική περίθαλψη. Όλοι οι πολίτες της χώρας έχουν ίσες δυνατότητες για εξειδικευμένη θεραπεία, ανεξάρτητα από την οικονομική τους κατάσταση.
Εκτός από τη δωρεάν ιατρική περίθαλψη, η προστασία της υγείας των εργαζομένων εξασφαλίζεται και με τα επιδόματα προσωρινής ανικανότητας για εργασία (που φτάνει τις πλήρεις απολαβές) για όλη την περίοδο της αρρώστιας. Σήμερα έχει επιτευχθεί πρακτικά η πλήρης εξασφάλιση του πληθυσμού από ιατρική περίθαλψη. Στη χώρα εργάζονται περισσότεροι από το ένα τέταρτο όλων των γιατρών του κόσμου και τα τέσσερα πέμπτα όλων των γιατρών της Ευρώπης, τη στιγμή που σε παγκόσμια κλίμακα ο πληθυσμός της ΕΣΣΔ αποτελεί μόνο το 7%.

Το δικαίωμα της μόρφωσης

Προβλέπει τη δωρεάν εκπαίδευση όλων των τύπων, την ισότητα όλων των πολιτών στην απόκτηση μόρφωσης, ανεξάρτητα από εθνικότητα, φύλο, τη σχέση προς τη θρησκεία, την περιουσιακή και κοινωνική κατάσταση. Η εκπαίδευση για όλα τα παιδιά και τους έφηβους είναι υποχρεωτική.
Σήμερα στη χώρα ολοκληρώνεται το πέρασμα στην καθολική μέση εκπαίδευση.

Η δωρεάν εκπαίδευση στην ΕΣΣΔ συνοδεύεται από την παροχή στους σπουδαστές διαφόρων μορφών οικονομικής βοήθειας και προνομίων. Τα τρία τέταρτα περίπου των φοιτητών παίρνουν φοιτητικά επιδόματα. Αν υπολογίσουμε όλες τις μέρες αδειών με απολαβές, που παρέχει το κράτος στους φοιτητές που σπουδάζουν με αλληλογραφία, για το διάστημα της εκπαίδευσής τους σέ ανώτερο εκπαιδευτικό ίδρυμα, θα δούμε ότι ανέρχονται περίπου στις 300, δηλαδή σέ έναν ολόκληρο χρόνο.
Για το επίπεδο της λαϊκής παιδείας στην ΕΣΣΔ μπορούμε να κρίνουμε λογουχάρη από τις δηλώσεις του γνωστού Αμερικανού πολιτικού παράγοντα Χούμπερτ Χάμφρεϋ: «Εξετάζοντας τα συστήματα της παιδείας (στη Σοβιετική Ένωση και τις Ενωμένες Πολιτείες) γίνεται ολοφάνερο ότι εκατομμύρια Ρωσόπουλα έχουν τόσες δυνατότητες μόρφωσης και πνευματικής ανάπτυξης, όσες μόνο λίγοι μπορούν να έχουν στις Ενωμένες Πολιτείες».

Τα πολιτικά δικαιώματα και οι προσωπικές ελευθερίες

Η ελευθερία του ατόμου στο σοσιαλισμό εξασφαλίζεται από ένα σύνολο πολιτικών και πολιτειακών δικαιωμάτων.
Η πολιτική ισότητα των πολιτών κατοπτρίζεται πλέρια και ξεκάθαρα στο εκλογικό σύστημα της χώρας. Το σύστημα αυτό είναι απαλλαγμένο από πολλούς περιορισμούς, χαρακτηριστικούς για την αστική δημοκρατία.
Σε αντίθεση με τα Συντάγματα πολλών χωρών, όπου η συμμετοχή στις εκλογές συνεπάγεται διάφορους περιοριστικούς όρους, όπως ο τόπος μόνιμης διαμονής, η περιουσία, η μόρφωση και άλλοι, το Σύνταγμα της ΕΣΣΔ παρέχει το δικαίωμα αυτό σέ όλους τους πολίτες από 18 χρόνων, ανεξάρτητα από φυλή και εθνικότητα, φύλο, θρήσκευμα, μόνιμη διαμονή, κοινωνική προέλευση, μόρφωση, περιουσιακή κατάσταση.
Ο μόνος όρος που θέτει ο νόμος είναι η ηλικία του υποψήφιου βουλευτή. Στο τοπικό Σοβιέτ (από το αγροτικό ως το περιφερειακό) καθώς και στα Ανώτατα Σοβιέτ των ενωσιακών και αυτόνομων δημοκρατιών, μπορεί να εκλεγεί ο καθένας από 18 χρόνων. Στο  Ανώτατο Σοβιέτ της ΕΣΣΔ από 21 χρονών.
Οι εκλογές όλων των οργάνων της εξουσίας πραγματοποιούνται στη βάση του καθολικού ίσου και άμεσου εκλογικού δικαιώματος με μυστική ψηφοφορία. Ο κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα μιας μόνο ψήφου και δεν διαθέτει κανένα προνόμιο σε σχέση με τους άλλους. Ο σοβιετικός νόμος προβλέπει ποινική δίωξη για παρεμπόδισή της εξάσκησης του εκλογικού δικαιώματος (στέρηση ελευθερίας ως δυο χρόνια), για πλαστογράφηση των εκλογικών στοιχείων ή για ανακριβή μέτρηση των ψήφων.

Όλα τα έξοδα της οργάνωσης των εκλογών, των μετακινήσεων των υποψηφίων στη χώρα, των ομιλιών στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση, καλύπτονται από το κράτος. Από τον υποψήφιο δεν απαιτείται ούτε χρηματική εγγύηση, ούτε η κατοχή ορισμένης ιδιοκτησίας.
Η υλοποίηση αυτών των αρχών δίνει τη δυνατότητα συμμετοχής στη διοίκηση του κράτους σε όλες τις τάξεις και τις κοινωνικές ομάδες της σοβιετικής κοινωνίας. Αυτό γίνεται ολοφάνερο τουλάχιστο από το παράδειγμα του ανώτατου οργάνου εξουσίας στη χώρα, του Ανώτατου Σοβιέτ της ΕΣΣΔ. Από τούς 1517 βουλευτές οι 769 είναι εργάτες και αγρότες. Οι υπόλοιποι είναι καθοδηγητές επιχειρήσεων και ειδικοί από όλους τους τομείς της λαϊκής οικονομίας, δάσκαλοι, γιατροί, επιστήμονες, συγγραφείς, καλλιτέχνες, κομματικά και συνδικαλιστικά στελέχη.
Το Σύνταγμα της ΕΣΣΔ διακηρύσσει την ισότητα όλων των πολιτών, ανεξάρτητα από την εθνικότητα ή τη φυλή τους, σε όλους τους τομείς της οικονομικής, κρατικής, πολιτιστικής και κοινωνικο – πολιτικής ζωής, σαν απαράβατο νόμο. Η σοβιετική νομοθεσία κατατάσσει την παραβίαση της φυλετικής ή εθνικής ισότητας ανάμεσα στα εγκλήματα ενάντια στο κράτος. Στο άρθρο 11 του νόμου «Για την ποινική ευθύνη για εγκλήματα κατά του κράτους», πού ψηφίστηκε από το Ανώτατο Σοβιέτ της ΕΣΣΔ στις 25 Δεκέμβρη 1958, αναφέρεται: «Η προπαγάνδα ή η ζύμωση, ανάμεσα στον πληθυσμό, που αποσκοπεί στη δημιουργία φυλετικής ή εθνικής έχθρας ή διχόνοιας, καθώς και ο άμεσος ή έμμεσος περιορισμός ή η θέσπιση άμεσων ή έμμεσων προνομίων σχετικών με τη φυλετική ή εθνική προέλευση, τιμωρούνται με στέρηση της ελευθερίας από έξι μήνες ως τρία χρόνια ή με εξορία από δυο ως πέντε χρόνια».
Η σοβιετική πείρα από την επίλυση του εθνικού θέματος μπορεί να χρησιμεύσει σαν παράδειγμα στην επεξήγηση των θέσεων του ΟΗΕ, που αναφέρονται στην ισότητα των μεγάλων και μικρών εθνών, στην αναγκαιότητα συμβολής στον γενικό σεβασμό και την τήρηση των δικαιωμάτων του ατόμου και των βασικών ελευθεριών για όλους τους πολίτες, ανεξάρτητα από τη φυλή, τη γλώσσα και το θρήσκευμά τους.
Η νομοθεσία της Σοβιετικής χώρας προβλέπει αποτελεσματικές εγγυήσεις της ισότητας των πολιτών όλων των εθνικοτήτων (που στην ΕΣΣΔ είναι πάνω από 100). Ο καθένας έχει το δικαίωμα να εκλέξει γλώσσα εκπαίδευσης. Η διδασκαλία στα σχολειά της χώρας γίνεται σε 57 εθνικές γλώσσες.
Το κυριότερο όμως είναι ότι όλοι οι λαοί της ΕΣΣΔ απέκτησαν κρατική υπόσταση. Σχηματίστηκαν 15 ενωσιακές και 20 αυτόνομες δημοκρατίες, 8 αυτόνομες περιοχές, 10 αυτόνομες περιφέρειες. Μόνο 2% του πληθυσμού της χώρας δεν έχει δικές του εθνικο – κρατικές ενώσεις, εξαιτίας του μικρού ή διασκορπισμένου πληθυσμού. Μα και γι’ αυτές τις εθνότητες και εθνικές ομάδες ισχύουν όλες οι συνταγματικές εγγυήσεις, μαζί και το δικαίωμα της εκπαίδευσης στα σχολεία στη μητρική γλώσσα, το δικαίωμα τής Αγόρευσης στα δικαστήρια στη μητρική γλώσσα κ.λ.π.
Θεμελιακή σημασία έχει το ζήτημα της ισότητας ανδρών και γυναικών.

Το σοβιετικό κράτος, από τις πρώτες κιόλας μέρες της ίδρυσής του, κατοχύρωσε νομοθετικά ίσα δικαιώματα για τη γυναίκα και τον άνδρα, να εκλέγουν και να εκλέγονται σε όλα τα όργανα της εξουσίας, να αναλαμβάνουν οποιεσδήποτε θέσεις στα κρατικά και οικονομικά όργανα. Στην ΕΣΣΔ εφαρμόζεται με συνέπεια η «αρχή της ίσης αμοιβής για ίση εργασία. Για τις Σοβιετικές γυναίκες είναι, προσιτή, χωρίς περιορισμούς, η μόρφωση και όλα τα επαγγέλματα, με εξαίρεση εκείνα που αντενδείκνυνται στην υγεία τους.
Οι γυναίκες αποτελούν το 52% όλων των ειδικών με ανώτερη και μέση μόρφωση που απασχολούνται στη λαϊκή οικονομία. Στη βιομηχανία κατέχουν το 49%, στον τομέα της υγείας το 85% (στην ΕΣΣΔ οι γυναίκες γιατροί είναι 20 φορές περισσότερες από ό,τι στις ΕΠΑ), στην εκπαίδευση και την κουλτούρα 73%, στην επιστήμη και στους επιστημονικούς τομείς 49%. Ο ένας στους τρεις μηχανικούς και δικαστές στην ΕΣΣΔ είναι γυναίκα.
Οι γυναίκες συμμετέχουν δραστήρια στην κρατική διοίκηση. Αποτελούν το ένα τρίτο των βουλευτών του Ανώτατου Σοβιέτ της ΕΣΣΔ και το 48% των βουλευτών των τοπικών οργάνων εξουσίας.
Εκτός από τα δικαιώματα που ήδη αναφέραμε στην ΕΣΣΔ ισχύουν και κατοχυρώνονται από το Σύνταγμα και όλο το κοινωνικό σύστημα τα παραδοσιακά πολιτικά δικαιώματα και ελευθερίες του ατόμου, όπως είναι η ελευθερία του λόγου, του τύπου, των συναθροίσεων και συγκεντρώσεων, των πορειών και διαδηλώσεων, το δικαίωμα της συνένωσης σε κοινωνικές οργανώσεις, η ελευθερία της συνείδησης, το απαραβίαστο του ατόμου και της κατοικίας του, το απαραβίαστο της αλληλογραφίας, το δικαίωμα της υιοθέτησης,  των καταθέσεων κ.λ.π.
Ας πάρουμε, λογουχάρη, την ελευθερία του λόγου και την ελευθερία του τύπου. Η ελευθερία του λόγου περιλαβαίνει το δικαίωμα των σοβιετικών πολιτών και των κοινωνικών οργανώσεων να κάνουν κριτική στις πράξεις των δημοσίων υπαλλήλων και των κρατικών οργάνων, αν οι πράξεις τους είναι αντίθετες με τις σοσιαλιστικές αρχές, παραβιάζουν τα δικαιώματα και τα νόμιμα συμφέροντα των πολιτών. Η ελευθερία αυτή παρέχει επίσης στους ανθρώπους πλατιές δυνατότητες για ανενόχλητη, ελεύθερη και πρακτική συζήτηση όλων των θεμάτων της πολιτικής και της πρακτικής δράσης του κράτους.
Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της διαδικασίας είναι οι συζητήσεις που γίνονται κατά περιόδους από τον πληθυσμό των σχεδίων των σημαντικότερων νομοθετικών πράξεων και πολιτικών αποφάσεων. Έτσι, στη διάρκεια της παλλαϊκής συζήτησης του σχεδίου των Βασικών Κατευθύνσεων ανάπτυξης της λαϊκής οικονομίας της ΕΣΣΔ στα χρόνια 1976 – 80, που επεξεργάστηκε η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΣΕ, οι σοβιετικοί πολίτες έστειλαν περισσότερες από ένα εκατομμύριο προτάσεις, υποδείξεις και τροποποιήσεις του σχεδίου. Οι περισσότερες λήφθηκαν υπ’ όψη στο Νόμο για το πεντάχρονο σχέδιο, που ψήφισε το  Ανώτατο Σοβιέτ της ΕΣΣΔ.
Άλλο παράδειγμα πρακτικής υλοποίησης της ελευθερίας του λόγου: στα τελευταία δυο χρόνια, έπειτα από κριτική των εργατών και με πρωτοβουλία των συνδικαλιστικών οργανώσεων, πέντε χιλιάδες καθοδηγητικά στελέχη επιχειρήσεων απαλλάχτηκαν από τα καθήκοντά τους και αντικαταστάθηκαν από άλλους.
Θίγοντας το θέμα της ελευθερίας του τύπου στην ΕΣΣΔ, πρέπει να σημειώσουμε ότι στη χώρα εκδίδονται περισσότερες από 15 χιλιάδες εφημερίδες και περιοδικά με χρονιάτικο αριθμό αντιτύπων 40 δισεκατομμύρια. Παράλληλα ο αριθμός των εκδόσεων αυξάνεται σταθερά. Όπως αναφέρθηκε στο 25ο  συνέδριο του ΚΚΣΕ, μέσα στα τελευταία χρόνια έκαναν την εμφάνισή τους περισσότερες από 400 νέες εφημερίδες και 113 περιοδικά.

Στη σοβιετική χώρα δεν υπάρχουν ιδιωτικές εκδόσεις που να ανήκουν στη δικαιοδοσία ενός ατόμου ή μιας ομάδας ατόμων και να χρηματοδοτούνται από αυτούς. Ωστόσο αυτό δε σημαίνει ότι στην ΕΣΣΔ το κράτος έχει το μονοπώλιο στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Ένα μέρος των εφημερίδων και των περιοδικών εκδίδονται από τα κρατικά όργανα, άλλα ανήκουν στο ΚΚΣΕ, στα συνδικάτα, σε διάφορες κοινωνικές και δημιουργικές οργανώσεις, σε θρησκευτικούς συλλόγους.
Η στατιστική δείχνει ότι η μισή ύλη καθεμιάς από τις 13 χιλιάδες εκδόσεις αποτελείται από γράμματα, ανταποκρίσεις, σκέψεις των αναγνωστών. Περίπου το ένα πέμπτο κάθε φύλλου εφημερίδας ή περιοδικού είναι κριτικά άρθρα.
Σύμφωνα με τη νομοθεσία που ισχύει στη χώρα, ο καθοδηγητής οποιασδήποτε βαθμίδας, είτε είναι προϊστάμενος τμήματος, είτε υπουργός, είναι υποχρεωμένος να δώσει γραπτή απάντηση για τις παρατηρήσεις που του έγιναν, ανεξάρτητα αν έγιναν μέσω του τύπου ή σε συνεδρίαση. Επίσης είναι υποχρεωμένος να ανακοινώσει τα μέτρα που πάρθηκαν για την εξάλειψη των υποδειχθέντων αδυναμιών.

Η ελευθερία της συνείδησης

Στη σοβιετική χώρα ισχύει ένα σύστημα εγγυήσεων που αποσκοπούν στο να μην επιδρά, με κανένα τρόπο, η ελευθερία των θρησκευτικών πεποιθήσεων ή η έλλειψή τους, στην κοινωνική ή ατομική ζωή των ανθρώπων, στην εξάσκηση των πολιτικών, οικονομικών και άλλων δικαιωμάτων τους. Σχετικά με το θέμα της θρησκείας στην ΕΣΣΔ ισχύει η ίδια αρχή όπως και στο θέμα της εθνικότητας ή της φυλής, δηλαδή κάθε διάκριση με βάση αυτά τα γνωρίσματα τιμωρείται από το νόμο. Προβλέπεται, λογουχάρη, ποινική ευθύνη σε περίπτωση που άτομα δεν προσλήφθηκαν σε εργασία ή σε εκπαιδευτικό ίδρυμα εξαιτίας των θρησκευτικών τους πεποιθήσεων.
Σχετικά με τα επινοήματα που διαδίδουν ορισμένα όργανα του δυτικού τύπου για διωγμούς των θρήσκων στην ΕΣΣΔ, ο Πατριάρχης Μόσχας και Πασών των Ρωσιών Πημήν το Δεκέμβρη του 1975 δήλωσε: «Έχω υποχρέωση να δηλώσω με πλήρη υπευθυνότητα ότι στη Σοβιετική Ένωση δεν παρουσιάστηκε καμιά περίπτωση που να κατηγόρησαν ή να φυλάκισαν κάποιον για τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις. Πέρα απ’ αυτό, η σοβιετική νομοθεσία δεν προβλέπει ποινή «για θρησκευτικές πεποιθήσεις». Το να πιστεύει ή να μην πιστεύει κανείς είναι προσωπική υπόθεση στην ΕΣΣΔ».
Πλήρως, επίσης, εξασφαλίζονται στη Σοβιετική Ένωση και τα άλλα ατομικά δικαιώματα και ελευθερίες των πολιτών. Κανένας δεν μπορεί να συλληφθεί, παρά μόνο με απόφαση του δικαστηρίου ή με άδεια του εισαγγελέα. Για παράβαση του απαραβίαστου της κατοικίας προβλέπεται στέρηση της ελευθερίας ως ένα χρόνο, για κοινολόγηση του απόρρητου της αλληλογραφίας, προβλέπεται σωφρονιστική εργασία ως 6 μήνες, για την προσβολή της τιμής και της αξιοπρέπειας των πολιτών, από 6 μήνες ως ένα χρόνο σωφρονιστική εργασία.  Επίσης υπόκειται σε ποινική ευθύνη η κοινολόγηση στοιχείων που αφορούν άτομα κ.λ.π.

Ποια δικαιώματα δεν αναγνωρίζει η ΕΣΣΔ;

Υπάρχουν στη Σοβιετική Ένωση οποιοιδήποτε περιορισμοί των δικαιωμάτων και των ελευθεριών; Ναι, υπάρχουν. Στη σοβιετική χώρα, λογουχάρη, ισχύουν μια σειρά νόμοι που απαγορεύουν την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, καθώς και τη φυλετική, εθνικιστική  και θρησκευτική διχόνοια. Η προπαγάνδα του πολέμου και της βίας σε όλες τις μορφές χαρακτηρίζονται στην ΕΣΣΔ σαν εγκλήματα κατά του κράτους.  Ισχύουν νόμοι που έχουν στόχο την αποτροπή ανήθικων περιστατικών.
Οι Σοβιετικοί άνθρωποι, που πήραν οι ίδιοι μέρος στη δημιουργία των νόμων αυτών, πιστεύουν ότι είναι λογικοί, γιατί προστατεύουν την κοινωνία από οποιεσδήποτε καταχρήσεις σε βάρος της μεγάλης πλειοψηφίας των ανθρώπων. Κατά την άποψή τους, είναι δίκαιοι νόμοι που επιβεβαιώνουν κι όχι περιορίζουν την πραγματική ελευθερία του ανθρώπου.
Οι επινοήσεις ότι δήθεν στην ΕΣΣΔ περιορίζονται τα κατοχυρωμένα δικαιώματα και ελευθερίες των ανθρώπων δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Ας πάρουμε τουλάχιστο το περιβόητο θέμα της εξόδου των Εβραίων στο εξωτερικό. Στα τελευταία 30 χρόνια έφυγαν από την ΕΣΣΔ για το  Ισραήλ 122 χιλιάδες άτομα, περίπου το 5% όλων των Εβραίων που διαμένουν στη χώρα. Από τις αιτήσεις που εξετάστηκαν στη διάρκεια 30 χρόνων για μετανάστευση στο Ισραήλ, μόνο στο 1,6 του συνόλου των ενδιαφερομένων δόθηκε προσωρινή αρνητική απάντηση. Οι απαγορεύσεις αυτές ανταποκρίνονται ολότελα στις διατάξεις της Διεθνούς Συνθήκης για τα πολιτειακά και πολιτικά δικαιώματα. Και οι διατάξεις αυτές προβλέπουν ότι το δικαίωμα του ατόμου να εγκαταλείψει τη χώρα του για να εγκατασταθεί σε άλλη χώρα μπορεί να περιορίζεται σε περιπτώσεις, που αφορούν «την προστασία της κρατικής ασφάλειας, της κοινωνικής τάξης, της υγείας ή της ή ηθικής του πληθυσμού ή των δικαιωμάτων και των ελευθεριών των άλλων».
Σχετικά μ’ αυτό είναι απαραίτητο να τονιστεί ότι κανένας από τους περιορισμούς του δικαίου που ισχύουν στην ΕΣΣΔ δεν αντιφάσκει στις διεθνείς συνθήκες για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
(Συνεχίζεται…)
Δείτε εδώ όλες τις αναρτήσεις του Αφιερώματος της Κατιούσα στην Οχτωβριανή Επανάσταση

Η απόλυτη ξεφτίλα της αντιπαράθεσης των αριστούχων

       

Πραγματικά, το προχτεσινό «επεισόδιο» του σίριαλ της ξεφτίλας ανάμεσα σε Πολάκη και Γεωργιάδη χτύπησε «κόκκινο». Ο Πολάκης αράδιασε τους βαθμούς του από το Λύκειο και μετά, για να δείξει ότι είναι αριστούχος, και έκανε τη βαρύγδουπη δήλωση ότι τέλειωσε την Ιατρική σε 6,5 χρόνια και όχι σε 15, όπως ο Γεωργιάδης. Ο Γεωργιάδης ζητούσε το πιστοποιητικό που αποδεικνύει ότι ο Πολάκης πήρε ειδικότητα γιατρού και ξεκαθάρισε ότι θα τον κλείσει φυλακή, λες και είναι δεσμοφύλακας.

Τέτοιου είδους αντιπαράθεση από ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, στη συζήτηση ενός νομοσχεδίου που αφορά την Υγεία, και στην ουσία είναι η φυσική συνέχεια όσων έκαναν τα προηγούμενα χρόνια οι προηγούμενες αστικές κυβερνήσεις σε βάρος του λαού. Πέρα από την απόλυτη ξεφτίλα που νιώθει ο λαός παρακολουθώντας αυτούς τους δύο απλά και μόνο να μιλάνε, είναι σίγουρο και κάτι ακόμα. Πως και οι δύο, όπως και τα κόμματα που εκπροσωπούν, είναι αριστούχοι στο να τσακίζουν τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα και να δουλεύουν για τα συμφέροντα των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων.

FacebookTwitterGoogle+

Δεν είναι για τη «μαρίδα»...

Μετά «βαΐων και κλάδων» παρουσίασε η κυβερνητική προπαγάνδα την έναρξη λειτουργίας της ηλεκτρονικής πλατφόρμας του «εξωδικαστικού μηχανισμού» για τη ρύθμιση των οφειλών επιχειρήσεων, ούτε λίγο ούτε πολύ υπονοώντας πως θα δώσει «ανάσα» στους χιλιάδες υπερχρεωμένους αυτοαπασχολούμενους και επαγγελματίες. Βέβαια η πραγματικότητα είναι εντελώς αντίθετη: Ο μηχανισμός όχι μόνο δεν αφορά τη «μαρίδα», η οποία θα συνεχίσει να είναι «πνιγμένη» στα χρέη, αλλά αντίθετα, βάζοντας «πλάτη» στο σταθερό στόχο του κεφαλαίου για «ξεκαθάρισμα» των υπερχρεωμένων μεγάλων επιχειρήσεων, την απελευθέρωση κεφαλαίων από όσες επιχειρήσεις χαρακτηριστούν «μη βιώσιμες» προς άλλες, «υγιείς», με σταθερή την κατεύθυνση συγκέντρωσης της επιχειρηματικής «πίτας» και των κερδών, έρχεται να διευκολύνει την «εφόρμηση» στα νέα πεδία κερδοφορίας για τους επιχειρηματικούς ομίλους. Εφόρμηση που, όπως δείχνει και σειρά άλλων μέτρων που προωθεί παράλληλα η κυβέρνηση, προϋποθέτει και το τσάκισμα των αυτοαπασχολούμενων στους αντίστοιχους κλάδους. Καμία λοιπόν αυταπάτη δεν πρέπει να έχουν αυτοαπασχολούμενοι και επαγγελματίες, αντίθετα πρέπει να δυναμώσουν τον αγώνα τους, σε συμμαχία με την εργατική τάξη, ενάντια στο σύνολο της αντιλαϊκής πολιτικής.

Ξαναφέρνουν στην επικαιρότητα το συνεχές ρεύμα

Πριν από έναν αιώνα, γνωστοί επιστήμονες στις ΗΠΑ είχαν έντονη αντιπαράθεση σχετικά με το αν το δίκτυο μεταφοράς Ενέργειας που επρόκειτο να κατασκευαστεί έπρεπε να μεταφέρει εναλλασσόμενο ή συνεχές (με σταθερή πολικότητα) ηλεκτρικό ρεύμα. Με τη μια ή την άλλη πλευρά τάσσονταν, κατά το συμφέρον τους, βιομήχανοι και άλλοι καπιταλιστές που θα επένδυαν κεφάλαια σε τομείς σχετιζόμενους με τη μεταφορά Ενέργειας.
Και τα δύο είδη ηλεκτρικού ρεύματος μπορούν να χρησιμοποιηθούν για μεταφορά Ενέργειας. Το συνεχές ηλεκτρικό ρεύμα ρέει πάντα προς την ίδια κατεύθυνση, ενώ το εναλλασσόμενο αλλάζει κατεύθυνση συνήθως 50 ή 60 φορές το δευτερόλεπτο. Ο Τόμας Εντισον υποστήριζε το συνεχές ρεύμα, ως καλύτερη επιλογή, φτάνοντας να προκαλεί δημόσια ηλεκτροπληξία σε ζώα χρησιμοποιώντας εναλλασσόμενο, για να δείξει ότι είναι επικίνδυνο. Τελικά, στην αρχή του 20ού αιώνα, το εναλλασσόμενο ρεύμα κυριάρχησε για τεχνικούς (ευκολία μετατροπής σε μεσαία ή χαμηλή τάση) και οικονομικούς λόγους (μικρότερες απώλειες και λεπτότερα καλώδια για μετάδοση σε μικρές αποστάσεις).
Τώρα, όμως, το συνεχές ρεύμα φαίνεται να κάνει δυναμική επιστροφή. Για παράδειγμα, στις ΗΠΑ, οι λιγοστές διάσπαρτες γραμμές μεταφοράς συνεχούς ρεύματος πρόκειται να ενωθούν μεταξύ τους με τουλάχιστον 9 γραμμές υψηλής τάσης. Ο λόγος είναι ότι στα μεσοδυτικά των ΗΠΑ και κάποιες άλλες περιοχές παράγεται μεγάλο μέρος της ανανεώσιμης Ενέργειας στη χώρα - γύρω στα 2,8 τρισεκατομμύρια κιλοβατώρες το 2015. Οι εταιρείες χρειάζονται έναν τρόπο για να μεταφέρουν την Ενέργεια αυτή από φωτοβολταϊκά και ανεμογεννήτριες, που παράγουν συνεχές ρεύμα, σε μακρινά αστικά και βιομηχανικά κέντρα.
Η τεχνολογία μετάδοσης Ενέργειας σημείωσε μεγάλη πρόοδο τη δεκαετία του 1970, κάνοντας το συνεχές ρεύμα βιώσιμη εναλλακτική επιλογή. Μάλιστα, για γραμμές μήκους μεγαλύτερου των 600 χιλιομέτρων, το συνεχές ρεύμα φαίνεται να είναι καλύτερη επιλογή από το εναλλασσόμενο. Σε τέτοιες αποστάσεις το εναλλασσόμενο γίνεται πιο κοστοβόρο όσον αφορά τις απαιτούμενες εγκαταστάσεις και έχει μεγαλύτερες απώλειες. Καθώς η χρήση ανανεώσιμων πηγών μάλλον θα συνεχίσει να αυξάνεται στο μέλλον, παράλληλα θα αυξάνεται μάλλον και η σημασία του συνεχούς ρεύματος ως τρόπου μεταφοράς Ενέργειας.