Ζήτησε τα δεδουλευμένα του, του έσπασαν το σαγόνι και πρέπει να πληρώσει 1.553 ευρώ!

Η περιπέτεια του Άττια από την Αίγυπτο ενός εργάτη γης που άφησε την πατρίδα του για να αναζητήσει μια καλύτερη μέρα στην Ελλάδα, συγκλονίζει. Ο νεαρός δούλευε σε χωράφια στη Γαστούνη Ηλείας, το αφεντικό όμως του χρωστούσε, όπως και σε άλλους ομοεθνείς του, μεροκάματα.
Όταν οι αλλοδαποί, την περασμένη Δευτέρα, ζήτησαν τα χρωστούμενα, 85 ευρώ ο Άττια και συνολικά 350 ευρώ από κοινού με άλλους τρεις συναδέλφους του, βρέθηκαν αντιμέτωποι με το σκληρότερο πρόσωπο της εργοδοσίας. Χτυπήθηκαν βάναυσα με αποτέλεσμα ο νεαρός να οδηγηθεί, σοβαρά τραυματισμένος, στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Πατρών.
Ένας ακόμα εργάτης γης, τραυματίστηκε πιο ελαφριά, αφού έχασε μόνο ένα δόντι και απέκτησε ένα σκισμένο χείλος. Ο Άττια ήταν λιγότερο τυχερός. Σύμφωνα με τους γιατρούς που τον ανέλαβαν, φέρει κάταγμα κάτω γνάθου, χειρουργήθηκε, νοσηλεύτηκε στο Νοσοκομείο μέχρι την Παρασκευή και μαζί με το εξιτήριο πήρε κι ένα… χαράτσι 1.553 ευρώ. Και τούτο γιατί δεν διαθέτει κάποιο νομιμοποιητικό στοιχείο.

Για το θέμα παρενέβη η Κίνηση Υπεράσπισης Δικαιωμάτων Προσφύγων και Μεταναστών Πάτρας, μέλη της οποίας εξήγησαν την ιδιαιτερότητα του συμβάντος, χωρίς όμως κάποιο αποτέλεσμα.
Μιλώντας στο thebest.gr με αφορμή την περιπέτεια του Αιγύπτιου εργάτη γη και των συμπατριωτών του, το μέλος της Κίνησης Νίκος Παπαγεωργίου, επισημαίνει μεταξύ άλλων:
«Η απίστευτη αυθαιρεσία της στυγνής εκμετάλλευσης αυτών των ανθρώπων είναι καθεστώς. Η απουσία κάθε έλεγχου για την επιβολή τού εργόσημου, σκανδαλώδης. Χιλιάδες ξένοι εργάτες βιώνουν συνθήκες μιας δολοφονικά καταναγκαστικής εργασίας, μαύρης κι απλήρωτης, με την διεκδίκηση τού μεροκάματου να είναι ρίσκο ζωής.
Το συνολικό ποσό των 350 ευρώ που διεκδικούσαν οι 4, δείχνει ότι δουλεύουν για ψίχουλα. Τους δέρνουν, τους απειλούν, τους βρίζουν».
Πλέον τα μέλη της Κίνησης αναζητούν τα στοιχεία του εργοδότη με απώτερο στόχο να μηνυθεί ο δράστης για το χτύπημα που κατέφερε στον Αιγύπτιο εργάτη και να χρεωθεί τα νοσήλια.
thebest

Το σκάφος που προσγειώθηκε στην Ελλάδα δεν ήταν τελικά του Μαδούρο!

       

Το σκάφος που προσγειώθηκε το 2013 στην Ελλάδα από την Βενεζουέλα με πέντε αξιωματούχους της, τελικά ούτε από την Βενεζουέλα ήταν, ούτε πέντε αξιωματούχους της κουβαλούσε!

Το σκάφος που προσγειώθηκε το 2013 μετέφερε πέντε εξωγήινους οι οποίοι ήρθαν στη γη με πολλαπλή αποστολή! Οι πέντε εξωγήινοι συνάντησαν διάφορα βαμπίρ τα οποία προμήθευσαν με προηγμένες καρναβαλικές στολές ώστε να φαίνονται αριστερά για να ξεγελάσουν τον κόσμο και να του πιουν το αίμα! Οι πέντε εξωγήινοι συνάντησαν επίσης τον Κούλη και τον Άδωνι για να τους δώσουν βιβλία εξωγήινης πολιτικής μαγειρικής με οδηγίες σχετικά με το πώς δύο πανηγυρτζήδες μπορούν να γίνουν ο ένας πρόεδρος και ο άλλος αντιπρόεδρος ενός κόμματος εξουσίας.

Οι πέντε εξωγήινοι που προσγειώθηκαν με το UFO το 2013 στην Ελλάδα, άφησαν σε αριστερούς και δεξιούς καρνάβαλους αναλυτικές οδηγίες σχετικά με τον τρόπο που πρέπει να μαλλιοτραβιούνται για το σκάφος του Μαδούρο, για την κλήρωση του σημαιοφόρου, για τον Μπαρουφάκη και άλλες τέτοιες αηδίες, ώστε την ώρα που πίνουν μαζί το αίμα του λαού εκείνος να ασχολείται με τις βλακείες για τις οποίες κάνουν ότι μαλώνουν.

Ζήκος

Ο Πύρρος Δήμας τα μάζεψε κι έφυγε…

      

Τα μάζεψε κι έφυγε ο Πύρρος Δήμας γιατί η Ελλάδα τον αδικούσε και δεν τον χωρούσε! Ο Πύρρος Δήμας αναγκάστηκε να φύγει από την Ελλάδα εξαιτίας του ΣΥΡΙΖΑ! Πώς ο Πύρρος Δήμας ως Πασόκος κυβερνητικός βουλευτής ψήφιζε μνημόνια και ανάγκαζε την Ελληνική νεολαία να πάρει τον δρόμο της μετανάστευσης, έτσι τώρα και ο ίδιος πήρε τον δρόμο της μετανάστευσης κατατρεγμένος από τον ΣΥΡΙΖΑ! Τι θα κάνουμε τώρα χωρίς τον Πύρρο;! Ποιος θα ψηφίζει τόσο όμορφα και βουβά τα μνημόνια όπως ο Πύρρος;! Τα δάκρυα μας τρέχουν γι’ αυτήν την μεγάλη απώλεια!!

Ο Πύρρος Δήμας μετανάστευσε στην Αμερική ως σύμβουλος της εθνικής ομάδας άρσης βαρών των ΗΠΑ γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ τον έδιωξε από την Ελλάδα ενώ εκείνος ήθελε να προσφέρει στην εθνική Ελλάδος Άρσης Βαρών αμισθί! Αλήθεια και στην εθνική ομάδα των ΗΠΑ αμισθί πήγε ο Πύρρος Δήμας;!

Τον Πύρρο Δήμα ο Ελληνικός λαός τον τίμησε με πολλούς τρόπους. Ο Πύρρος Δήμας αντίθετα χρησιμοποίησε το όνομα και τα μετάλλιά του για να τσαλαπατήσει τον Ελληνικό λαό, ψηφίζοντας μνημόνια και αντιλαϊκούς νόμους μαζί με τους υπόλοιπους «καλοθελητές» που υπηρετούν την πολιτική που τσακίζει τον λαό για να γίνουν οι πλούσιοι πλουσιότεροι! Ο Πύρρος Δήμας αποφάσισε να γίνει κυβερνητικός βουλευτής στην κυβέρνηση των Σαμαροβενιζέλων και να ισοπεδώσει συνειδητά τον Ελληνικό λαό που τον αγάπησε και τον τίμησε! Ο Πύρρος Δήμας σαν αρσιβαρίστας αποφάσισε να σηκώσει τα βάρη των αντιλαϊκών μνημονίων και να τα πετάξει με δύναμη στο κεφάλι του λαού!

Ο Πύρρος Δήμας, ο βουλευτής των Σαμαροβενιζέλων, ο «μουγκός» υπερψηφιστής των μνημονίων και των αντιλαϊκών νόμων, του οποίου την φωνή ακούσαμε μόνο εκείνην την φορά που μάλωνε με τους Χρυσαυγίτες στη Βουλή, ο άνθρωπος αυτός που ανάγκασε χιλιάδες νέους να πάρουν τον δρόμο της μετανάστευσης, κατηγόρησε τον ΣΥΡΙΖΑ πως τον έδιωξε από την Ελλάδα.

Εμείς θα προτείναμε στον ΣΥΡΙΖΑ να τον ξαναφέρει πίσω και να τον κάνει βουλευτή! Ο Πύρρος αδίστακτα θα ψηφίζει όλους τους αντιλαϊκούς νόμους του ΣΥΡΙΖΑ, όπως ψήφιζε και επί εποχής Σαμαροβενιζέλων! Μπορεί ο Πύρρος Δήμας να μην μπορεί να τριγυρνάει τα κανάλια και να υπερασπίζει την αντιλαϊκή πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ γιατί δεν έχει τέτοια δυνατότητα, αλλά μπορεί να τον τριγυρνάνε στα κανάλια οι Συριζαίοι με τα μετάλλια κρεμασμένα στον λαιμό και να λένε ότι τα ωραία τους μνημόνια τα ψηφίζει και τα στηρίζει και ο Πύρρος Δήμας!

Ζητούμε συγνώμη προκαταβολικά απ’ όσους πιστεύουν ότι ολυμπιονίκες, μουσικοσυνθέτες, καλλιτέχνες και άλλοι επώνυμοι είναι στο απυρόβλητο και μπορούν να υπηρετούν την αντιλαϊκή πολιτική χωρίς να δέχονται κριτική. Δυστυχώς γι’ αυτούς δεν έχουμε την ίδια άποψη!

Οράτιος Μενιππίδης

Ο ανθρωποκεντρικός χαρακτήρας του σοσιαλισμού

Κατιούσα

Χιλιάδες παιδιά που επέζησαν από τον πόλεμο στην ύπαιθρο, μόνα, πολλά ορφανά, ρακένδυτα και πεινασμένα, πέρασαν με την ευθύνη και καθοδήγηση του ΚΚΕ και της Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης (ΠΔΚ) στις λαϊκές δημοκρατίες για να σωθούν.
Η Γιουγκοσλαβία, η Βουλγαρία, η Ουγγαρία, η Τσεχοσλοβακία, η Πολωνία, η Γερμανική Λαοκρατική Δημοκρατία, η Αλβανία (για μικρό χρονικό διάστημα, τα παιδιά αργότερα  προωθήθηκαν στις άλλες Λαϊκές Δημοκρατίες) και η Σοβιετική Ένωση, εκπληρώνοντας στο έπακρο το διεθνιστικό τους καθήκον, αγκάλιασαν αυτά τα παιδιά με στοργή και αγάπη, τα περίθαλψαν (και βοήθησαν πολλά να ξανασμίξουν με τις οικογένειές τους), τα έθρεψαν, τα μόρφωσαν, (για την παρακολούθηση της φροντίδας και της μόρφωσης των παιδιών, το ΚΚΕ και η ΠΔΚ είχαν ιδρύσει την Επιτροπή Βοήθειας στο Παιδί (ΕΒΟΠ), με επικεφαλής τον γιατρό καθηγητή Πέτρο Κόκκαλη) και τα περισσότερα –ενήλικες και μεγάλοι άντρες και γυναίκες πια– επέστρεψαν στην Ελλάδα μορφωμένοι και επαγγελματικά καταρτισμένοι, γνωρίζοντας άριστα τη γλώσσα, την ιστορία και τις παραδόσεις της πατρίδας τους.
Παρουσιάζουμε σχετικό άρθρο του περιοδικού «Εθνική Αντίσταση» (τ. 173/2017), που φωτίζει την ιστορική αλήθεια και απαντά στις αισχρές συκοφαντίες τις αστικής και αντικομμουνιστικής προπαγάνδας γύρω από το ζήτημα.

Το πρόβλημα των παιδιών, τα οποία στη διάρκεια του εμφύλιου πολέμου κατέφυγαν στις Λαϊκές Δημοκρατίες, πάντα ήταν στην ατζέντα των ελληνικών κυβερνήσεων και με κάθε ευκαιρία το χρησιμοποίησαν και το χρησιμοποιούν στην αντικομμουνιστική τους προπαγάνδα.
Πρώτο, τα τελευταία χρόνια, όμως, είμαστε και πάλι μάρτυρες μιας άφθονης βιβλιογραφίας, εκπομπών στις τηλεοράσεις και στα ραδιόφωνα, όπως επίσης αρθρογραφίας και δηλώσεων στον έντυπο Τύπο από τους κάθε είδους «καλοθελητές» και αντιπάλους μας. Τους έπιασε και πάλι ο πόνος γι’ αυτά τα παιδιά.
Δεύτερο, το χαρακτηριστικό αυτής της καλά ενορχηστρωμένης και κατευθυνόμενης αντικομμουνιστικής εκστρατείας εναντίον του ΚΚΕ έχει στο επίκεντρό της τα εκπατρισμένα Ελληνόπουλα στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες. Και αυτό, βέβαια, δεν είναι καθόλου τυχαίο.
Τρίτο, το χαρτί του ανύπαρκτου «παιδομαζώματος» χρησιμοποιείται ξανά για να χτυπηθεί το ΚΚΕ, που κοντεύει τα 100 χρόνια ζωής και αγωνιστικής δράσης, με έναν και μοναδικό σκοπό: Να συκοφαντηθεί για να μειωθεί το κύρος του και να περιοριστεί η επιρροή του μέσα στην εργατική τάξη και τ’ άλλα κοινωνικά στρώματα και γενικότερα μέσα στην ελληνική κοινωνία.
Πώς έχει στην πραγματικότητα το ζήτημα;
Ήταν αρχές του 1948. Ο εμφύλιος πόλεμος, που προκάλεσαν οι ντόπιες αντιδραστικές δυνάμεις με την ολόπλευρη και αμέριστη βοήθεια και άμεση συμμετοχή στην αρχή των Άγγλων και αργότερα και των Αμερικάνων ιμπεριαλιστών, συνεχιζόταν και κλιμακωνόταν με ιδιαίτερη ένταση. Τα παιδιά των εμπόλεμων περιοχών βρέθηκαν στον κυκλώνα του θανάτου. Αντιμετώπιζαν μεγάλους κινδύνους, οι οποίοι προέρχονταν: α) Από τις οβίδες των πυροβόλων και από τις βόμβες των αεροπλάνων του κυβερνητικού στρατού, β) Από την αρπαγή, κυρίως των παιδιών των μαχητών του ΔΣΕ, τον εγκλωβισμό και το βασανισμό τους στα διάφορα «αναμορφωτήρια» της Φρειδερίκης.
γ) Από την τρομοκρατία των μοναρχοφασιστικών συμμοριών, τύπου Αντόν Τσαούς, που οργίαζαν ασύδοτα σε βάρος των ανθρώπων και λεηλατούσαν τα χωριά.
Αυτοί οι κίνδυνοι κάθε μέρα γίνονταν όλο και πιο απειλητικοί για τα παιδιά. Αυτός ήταν ο λόγος που η Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση (ΠΔΚ) «αποφάσισε να κάνει αποδεκτές τις αιτήσεις των λαϊκών οργανώσεων και των γονιών και να εγκρίνει την αποστολή και παραμονή των παιδιών στις Λαϊκές Δημοκρατίες, μέχρις που οι συνθήκες στη χώρα μας θα επιτρέψουν την επιστροφή τους».
Για το σκοπό αυτό, η ΠΔΚ απευθύνθηκε στις κυβερνήσεις των Λαϊκών Δημοκρατιών και η απάντησή τους δεν άργησε να έρθει:
«…Οι κυβερνήσεις των Λαϊκών Δημοκρατιών και οι φιλανθρωπικές και οι οργανώσεις προστασίας της παιδικής ηλικίας, καθώς και οι διάφορες οργανώσεις της νεολαίας των χωρών αυτών, με εξαιρετική χαρά και ευχαρίστηση… ανέλαβαν να περιθάλψουν τα Ελληνόπουλα για όσο διάστημα χρειαστεί».
Η κυβέρνηση των Αθηνών μόλις πληροφορήθηκε ότι οι Λαϊκές Δημοκρατίες αποδέχτηκαν την πρόταση της ΠΔΚ να φιλοξενήσουν τα Ελληνόπουλα από τις εμπόλεμες περιοχές, εξαπέλυσε μια πρωτοφανή συκοφαντική εκστρατεία εναντίον της ΠΔΚ και του ΚΚΕ, κάνοντας λόγο για αρπαγή των παιδιών, σκάρωσε το παραμύθι του «παιδομαζώματος» επιδιώκοντας:
α) Να ζωντανέψει ανατριχιαστικές μνήμες από τα χρόνια της τουρκικής σκλαβιάς.
β) Να τρομάξει έτσι τον ελληνικό λαό.
γ) Να παραπλανήσει τη διεθνή κοινή γνώμη, και
δ) να κινητοποιήσει τη χωροφυλακή, τις διάφορες συμμορίες, ακόμα και το στρατό, για να συλλάβουν και να οδηγήσουν τα παιδιά διά της βίας στα «αναμορφωτήρια» της Φρειδερίκης.
Στην κατηγορία της ελληνικής κυβέρνησης, ότι τα παιδιά μεταφέρθηκαν στο εξωτερικό με τη βία και παρά τη θέληση των γονέων τους, η απάντηση της ΠΔΚ δόθηκε στο Υπόμνημά της στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, στο οποίο, μεταξύ των άλλων, διαβάζουμε τα εξής:
«Η αλήθεια όμως είναι τόσο απλή, που ο καθένας χωρίς την παραμικρή προσπάθεια θα μπορούσε να τη διαπιστώσει. Η απαθλίωση των παιδιών, η πείνα τους, η εγκατάλειψή τους, οι κίνδυνοι από τις αεροπορικές επιδρομές και από τις στρατιωτικές επιχειρήσεις, υποχρέωσαν τους γονείς των παιδιών να τα στείλουν σε ασφαλή τόπο. Οι φιλανθρωπικές οργανώσεις των Λαϊκών Δημοκρατιών δέχτηκαν, με τη μεσολάβησή μας, να περιποιηθούν και να φιλοξενήσουν αυτά τα φτωχά θύματα των μοναρχοφασιστικών φρικαλεοτήτων. Και τις μέρες εκείνες ακριβώς που γινόταν από τον ΟΗΕ η παγκόσμια καμπάνια για το παιδί, διεξαγόταν εδώ ένα λαμπρό έργο αλληλεγγύης. Δώδεκα χιλιάδες παιδιά είχαν σωθεί.
Φυσικά, δεν ήταν όλα τα παιδιά, της Ελεύθερης Ελλάδας. Πολλοί γονείς, είτε επειδή είχαν τα μέσα να τα θρέψουν, είτε γιατί δεν ήθελαν να τα αποχωριστούν, δεν τα έστειλαν και κανένας δεν τους ανάγκασε να το κάνουν. Άλλοι πάλι γονείς έστειλαν ένα ή δυο παιδιά και κράτησαν τα άλλα. Είναι αλήθεια πως πολλοί από αυτούς τους τελευταίους μετάνιωσαν που δε μιμήθηκαν τους άλλους, όταν τα αμερικάνικα αεροπλάνα σκότωσαν πολλά από αυτά και η πείνα αποδεκάτιζε τα άλλα. Το γεγονός αυτό, εν πάση περιπτώσει, δείχνει πως κανένας καταναγκασμός δεν ασκήθηκε, ούτε ήταν δυνατό να ασκηθεί. Σας επαναλαμβάνουμε μονάχα τούτο: Ούτε ένα παιδί δε στάλθηκε σε μια δημοκρατική χώρα χωρίς τη συγκατάθεση των γονέων του. Σε κάθε χωριό, άλλωστε, οι γονείς εξέλεξαν μονάχοι τους μια ενήλικη κοπέλα ή μια γυναίκα για κάθε ομάδα 20-25 παιδιών για να τα συνοδεύσει».
Μετά τη συγκατάθεση των κυβερνήσεων των Λαϊκών Δημοκρατιών, άρχισε η μεταφορά των 25.000 παιδιών από τις εμπόλεμες περιοχές της Ηπείρου, της Μακεδονίας και της Θράκης με τη θέληση των γονιών ή των συγγενών τους (η ελληνική κυβέρνηση ανέβαζε τον αριθμό αυτό στις 28.000).
Ποια ήταν, λοιπόν, η κατάσταση της υγείας και του μορφωτικού επιπέδου αυτών των παιδιών, όταν μπήκαν στις χώρες της Λαϊκής Δημοκρατίας; Επειδή δεν υπάρχουν στατιστικά στοιχεία για τα προσφυγόπουλα ξεχωριστά για κάθε χώρα που τα δέχτηκε, θα παραθέσουμε στοιχεία των αρμοδίων υπηρεσιών για τη νοσηρότητα σε ποσοστά για το σύνολο των Ελληνόπουλων της προσφυγιάς. Σύμφωνα με τα στοιχεία αυτά, η κατάσταση της υγείας τους ήταν:

1. Πνευμονικές παθήσεις 26%.
2. Βρογχικά 17%.
3. Νευρικές παθήσεις 10.5%.
4. Ψώρα 14%.
5. Ρευματισμοί και άλλες παθήσεις (τραχώματα, κλπ.) 21,5%.
6. Τελείως υγιή μόνο 10,5%.
7. Το σωματικό βάρος για το 92% των παιδιών αυτών ήταν 5-10 κιλά κάτω από το κανονικό.

Δεν ήταν καλύτερη η κατάσταση αυτών των παιδιών και από την άποψη του μορφωτικού τους επιπέδου.

1. Εντελώς αγράμματα 60%.
2. Α΄ τάξη Δημοτικού 17,5%.
3. Β΄ 14%.
4. Γ΄ 5%.
5. Πάνω από τη Γ΄ τάξη 4%.

Για την αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης, το ΚΚΕ, το Μάη του 1948, συγκρότησε την Κεντρική Επιτροπή «Βοήθειας» στο παιδί (ΕΒΟΠ) με επικεφαλής τον Πέτρο Κόκκαλη «υπουργός Υγείας -Πρόνοιας και Παιδείας Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης του ΔΣΕ». Η ΕΒΟΠ ασχολήθηκε με την καθοδήγηση και τη βοήθεια του έργου των Ελλήνων εκπαιδευτικών, την οργάνωση φροντιστηρίων επιμόρφωσης των Ελλήνων δασκάλων, τη συγγραφή διδακτικών βιβλίων, την έκδοση εξωσχολικών αναγνωσμάτων, κλπ. Και από τη μεριά τους. Οι Έλληνες εκπαιδευτικοί, με τη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας και λογοτεχνίας, της ελληνικής ιστορίας, της γεωγραφίας της Ελλάδας και με την πατριωτική αγωγή των προσφυγόπουλων.
Μετά από 68 χρόνια, κάνοντας έναν απολογισμό, πρέπει με έμφαση να τονίσουμε ότι:
Η βοήθεια που έδωσαν οι πρώην χώρες των Λαϊκών Δημοκρατιών στα παιδιά των μαχητών του ΔΣΕ, αργότερα και στους ίδιους, ήταν πραγματικά συγκινητική. Ακόμα από την πρώτη μέρα πρόσφεραν αμέσως στα παιδιά δωρεάν στέγη και τροφή, ιματισμό και υπόδηση, ιατρική περίθαλψη. Μέσα σ’ εκείνες τις πολύ δύσκολες συνθήκες για τις χώρες αυτές, όλη αυτή η φροντίδα και η συμπαράστασή τους ήταν μεγάλη και ανεκτίμητη. Κυριολεκτικά, προερχόταν από το υστέρημα των λαών τους. Και μάλιστα, αυτή η βοήθεια προσφέρθηκε χωρίς κανένα απολύτως αντάλλαγμα.

Χαρούμενα ελληνόπουλα σε παιδικό σταθμό της Ουγγαρίας

Τηρουμένων των αναλογιών, τα παιδιά αυτά αποτελούσαν ένα προνομιούχο στρώμα. Ο Ερυθρός Σταυρός των χωρών των Λαϊκών Δημοκρατιών εξασφάλιζε όλα τα αναγκαία και απαραίτητα μέσα. Ήταν μια στοργική μάνα, που στις χαρές και στις λύπες βρίσκονταν πάντα δίπλα στα παιδιά. Όλα αυτά δεν μπορούν και δεν πρέπει να ξεχαστούν ποτέ. Σήμερα όλα αυτά τα παιδιά αναγνωρίζουν και εκτιμούν πάρα πολύ αυτή τη συμπαράσταση και εκφράζουν από τα βάθη της καρδιάς τους την ειλικρινή ευγνωμοσύνη τους και λένε ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στα Κομμουνιστικά Κόμματα των Λαϊκών Δημοκρατιών, στους λαούς τους και στα πρώην Σοσιαλιστικά κράτη. Και απολύτως δικαιολογημένα θεωρούν της πρώην Λαϊκές Δημοκρατίες για δεύτερη πατρίδα τους.
Μείναμε Έλληνες
Στις πρώην Λαϊκές Δημοκρατίες ζήσαμε, μεγαλώσαμε, σπουδάσαμε και εργαστήκαμε 30 και πλέον χρόνια. Ήταν τα καλύτερά μας χρόνια. Ήταν τα χρυσά χρόνια της ζωής και της νιότης μας. Και αυτά δε σβήνουν με τίποτα, ότι και να λένε οι αντίπαλοί μας. Αυτά τα χρόνια είναι γραμμένα με ανεξίτηλα γράμματα. Είναι αλήθεια. Δε μας έλειπε τίποτα. Κι όμως, αλίμονο αν όλα τα καλά και οι ανέσεις της ζωής, που μας εξασφάλισαν τα σοσιαλιστικά κράτη, όπως και η μακρόχρονη υπερορία μας, είχαν καταφέρει να σβήσουν το φως που έκαιγε μέσα στην καρδιά μας για την πατρίδα, που τόσο μας έλειπε. Η νοσταλγία μας, για την επιστροφή στην πατρίδα, στα χωριά μας στα μέρη που αφήσαμε ήταν μεγάλη. Αυτόν τον διακαή πόθο μας για τον επαναπατρισμό σαν παιδιά και αργότερα σαν γονείς τον μεταλαμπαδεύσαμε και στα δικά μας τα παιδιά, που εξ αντικειμένου δεν ήταν δυνατό να γνωρίσουν την Ελλάδα από κοντά. Σ’ αυτό συνέβαλαν το ΚΚΕ και η Δημοκρατική Οργάνωση Μόρφωσης και Εκπολιτισμού των Ελλήνων Πολιτικών Προσφύγων. Ιδιαίτερα αξιέπαινος και σημαντικός ήταν ο ρόλος των Ελλήνων δασκάλων, οι οποίοι, μέσω της διδασκαλίας της μητρικής μας γλώσσας, της ελληνικής ιστορίας, της γεωγραφίας και της πατριδογνωσίας, μας διαπαιδαγώγησαν στο πνεύμα της αγάπης προς το λαό και την πατρίδα μας, όπως και στο πνεύμα του προλεταριακού διεθνισμού. Οι Έλληνες εκπαιδευτικοί, μένοντας πιστοί στα ιδανικά του κομμουνισμού και στις αρχές της σοσιαλιστικής – κομμουνιστικής παιδαγωγικής, επιτέλεσαν επάξια το βαθιά ανθρωπιστικό, πατριωτικό και επιστημονικό τους καθήκον. Επίσης, πολύ σημαντικός ήταν και ο ρόλος των γονέων, των γιαγιάδων και παππούδων. Όλοι αυτοί οι παράγοντες μαζί συντέλεσαν στο να μείνουμε Έλληνες.
Η προσφορά του σοσιαλισμού στον άνθρωπο και ειδικότερα στα κατατρεγμένα Ελληνόπουλα που βρέθηκαν και έζησαν στις Λαϊκές Δημοκρατίες φανερώνει τον ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα του σοσιαλισμού και την ηθική, πολιτική και κοινωνική ανωτερότητά του σε σχέση με τις καπιταλιστικές κοινωνίες… Αυτήν την ανωτερότητα οφείλουμε να την προβάλλουμε όσο το δυνατόν ολοκληρωμένα γίνεται. Όχι γιατί είμαστε – όπως θέλουν να λένε ορισμένοι -απολογητές του υπαρκτού σοσιαλισμού, αλλά γιατί είμαστε οπαδοί της κοινωνικής απελευθέρωσης και της κατάργησης της καπιταλιστικής σκλαβιάς».

Η απάτη... βγάζει μάτι

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ δεν είναι βέβαια ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία που προσπαθεί να καμουφλάρει την ταξική πολιτική της υπέρ του κεφαλαίου, όπως και τον πυρήνα της αντιλαϊκής πολιτικής, με διάφορες φανφάρες περί «πάταξης της φοροδιαφυγής και της φοροαποφυγής». Αντίστοιχα επιχειρήματα έχουν χρησιμοποιήσει διαχρονικά όλες οι αστικές κυβερνήσεις, στρώνοντας κάθε φορά το έδαφος για ένα νέο κύμα φοροληστείας σε βάρος του λαού, όπως και συνολικά για τη γενίκευση της αντιλαϊκής πολιτικής, στο όνομα μάλιστα της «κάθαρσης» και της «νέας αρχής» για την επίτευξη των κάθε φορά «εθνικών» στόχων του κεφαλαίου.
Βέβαια, όπως και σε όλα τα υπόλοιπα, η σημερινή κυβέρνηση έχει πάει το... άθλημα σε άλλα επίπεδα, παρουσιάζοντας τη φοροδιαφυγή ως το αίτιο της καπιταλιστικής κρίσης και των άλλων αδιεξόδων του σάπιου συστήματος που υπηρετεί, ως κάποιο «ξένο» χαρακτηριστικό του καπιταλισμού, από το οποίο η ίδια θα τον απαλλάξει, επαναφέροντάς τον στον «ίσιο δρόμο». Για παράδειγμα, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης έλεγε σε συνέντευξή του την Κυριακή στην «Αυγή» ότι η φοροδιαφυγή «είναι μη ανεκτή και συμβατή με το νέο κοινωνικό υπόδειγμα που πρέπει να διαμορφώσουμε, προκειμένου να τερματίσουμε το καθεστώς της χρεοκοπίας και της διεθνούς επιτροπείας».

***

Η απάτη βέβαια βγάζει μάτι. Γιατί τα λόγια και οι μεγάλες δηλώσεις προσκρούουν στην ίδια την πραγματικότητα της αντιλαϊκής πολιτικής που βιώνουν τα εργατικά - λαϊκά στρώματα και που αποκαλύπτει το πραγματικό «ταξικό πρόσημο» και της φορολογικής πολιτικής της.
Χαρακτηριστικά για παράδειγμα είναι τα όσα συναντά κανείς λίγες γραμμές παρακάτω, στην ίδια συνέντευξη του Γ. Δραγασάκη, όπου διαβάζουμε για τα ματωμένα πλεονάσματα πως «το ότι είχαμε πλεόνασμα χωρίς ύφεση σημαίνει ότι στο πλεόνασμα αυτό συνέβαλε η διεύρυνση της φορολογικής βάσης, η βελτίωση της εισπραξιμότητας των φόρων». Η κυβέρνηση πανηγυρίζει δηλαδή προκλητικά για το ότι «έγδαρε» ακόμα περισσότερους από τα φτωχά λαϊκά στρώματα, ενώ για να μην ξεχνιόμαστε, πλάι σε όλα τα υπόλοιπα αντεργατικά μέτρα στα πλαίσια της δεύτερης «αξιολόγησης» έχει συμφωνήσει για νέο τσεκούρι στο αφορολόγητο, σε επίπεδα κάτω από τα 6.000 ευρώ από το 2020, με τη δέσμευση μάλιστα ότι το μέτρο μπορεί να έρθει ακόμα νωρίτερα αν δεν πιάνονται έως τότε οι αντιλαϊκοί στόχοι.

***

Τι γίνεται όμως στην άλλη πλευρά της «εξίσωσης», σε αυτή του κεφαλαίου; Η κυβέρνηση όχι μόνο «ακούει» τις συνεχείς «προτροπές» των επιχειρηματικών ομίλων για περαιτέρω μείωση των φορολογικών τους βαρών, αλλά σπεύδει να τις υλοποιήσει, αξιοποιώντας κάθε μέσο ώστε να ξεπεράσει και τους όποιους περιορισμούς της «στενής δημοσιονομικής πολιτικής» που επιβάλλουν οι συμφωνίες με τους δανειστές. Ταυτόχρονα βέβαια αξιοποιεί το «εργαλείο» αυτό και για την αναδιανομή και τη συγκέντρωση της επιχειρηματικής «πίτας» σε μια σειρά από κλάδους και πεδία που ιεραρχούνται για την ανάκαμψη της εγχώριας καπιταλιστικής οικονομίας.
Χαρακτηριστικό είναι για παράδειγμα ότι στις αμέσως επόμενες σελίδες της «Αυγής», δίπλα στη συνέντευξη Δραγασάκη, βρίσκει κανείς πανηγύρια για το ότι με το νέο αναπτυξιακό νόμο, η πλειονότητα των προτάσεων που κατατέθηκαν αφορά τη φοροαπαλλαγή των επενδύσεων κατά 100% (!), ενώ και ο υπουργός Ψηφιακής Πολιτικής επισημαίνει σε συνέντευξή του ότι με το νέο νόμο για τα κανάλια «προχωρούμε στη μείωση των φόρων για τις αδειοδοτημένες τηλεοπτικές επιχειρήσεις, υπό τον όρο ότι δεσμεύονται να στηρίξουν οικονομικά τα ασφαλιστικά ταμεία».
Τα στοιχεία αυτά έρχονται να προστεθούν στις ήδη προκλητικές φοροαπαλλαγές που απολαμβάνει το κεφάλαιο και μπαίνουν πλάι σε όλα τα υπόλοιπα, όπως τις πάνω από 50 φοροαπαλλαγές που απολαμβάνουν οι εφοπλιστές και την «εθελοντική» φορολόγησή τους - χαρτζιλίκι που ανανέωσε πρόσφατα η κυβέρνηση, την κατάργηση των φορολογικών επιβαρύνσεων από τη διαδικασία αναδιάρθρωσης των επιχειρήσεων που προβλέπεται δίπλα στα υπόλοιπα κίνητρα του λεγόμενου «εξωδικαστικού μηχανισμού», τις «διευκολύνσεις» σε άλλα τμήματα του κεφαλαίου, όπως π.χ. την «ευνοϊκή» φορολόγηση των τουριστικών ομίλων, τις πρόσφατες αποφάσεις για άμεση επιστροφή ΦΠΑ στους μεγαλοεξαγωγείς, το ειδικό φορολογικό καθεστώς που απολαμβάνουν οι επιχειρηματικοί όμιλοι στη λεγόμενη «Ελεύθερη Ζώνη» του ΟΛΠ, τις «σκέψεις» που καταγράφουν οι κυριακάτικες εφημερίδες για μείωση της φορολογίας στο 20% για τα καζίνο κ.ο.κ.
Και βέβαια, σε όλα αυτά μπορεί να προσθέσει κανείς και τις δεσμεύσεις του Αλ. Τσίπρα στην πρόσφατη Γενική Συνέλευση του ΣΕΒ, όπου ανακοίνωσε καταρχήν την επικείμενη μείωση του φορολογικού συντελεστή για τις επιχειρήσεις στο 26% από το 29% που είναι σήμερα, ενώ επιπλέον υποσχέθηκε ακόμη 5 δισ. μέσω διαφόρων τύπων παροχών μέχρι το 2021, τα οποία θα χρησιμοποιηθούν για «αναπτυξιακούς σκοπούς, όπως η περαιτέρω μείωση των φορολογικών βαρών».

***

Αν μη τι άλλο, τα παραπάνω είναι ενδεικτικά του τι βαφτίζει και σε αυτό το πεδίο ως «φιλολαϊκή πολιτική» η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ: Τη γνωστή συνταγή που ματώνει το λαό στο διηνεκές, ώστε να εξασφαλίζονται «ζεστό» χρήμα και νομιμότατες φοροαπαλλαγές στο κεφάλαιο, προκειμένου να «τρέξουν» μια σειρά από στόχοι της αστικής τάξης, όπως η προσέλκυση κεφαλαίων στην εγχώρια καπιταλιστική οικονομία. Αυτό είναι το «νέο» και το «ταξικό πρόσημο» της πολιτικής της και στο Φορολογικό. Και δεν θα μπορούσε να είναι και διαφορετικά, αφού σε αντίθεση με το κυβερνητικό αφήγημα, τα «φορολογικά εργαλεία» υπηρετούν τη γενικότερη ταξική της πολιτική υπέρ του κεφαλαίου.

Συνταγές ενσωμάτωσης του λαού...

«Ανάπτυξη από τα κάτω» είναι το νέο «φρούτο» που σερβίρουν κυβέρνηση και ΣΥΡΙΖΑ, με τον ισχυρισμό ότι «βιώσιμη και δίκαιη ανάπτυξη δεν μπορεί να γίνει με όρους "ανάθεσης", με την κοινωνία σε ρόλο θεατή. Χρειάζεται η καταλυτική ενεργοποίηση και συνέργεια της κοινωνίας», όπως αναφέρει ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Γ. Δραγασάκης, σε συνέντευξή του στην κυριακάτικη «Αυγή».
Διαπιστώνουν μάλιστα ότι «η κοινωνία ούτε ταυτίζεται ούτε εκπροσωπείται αυθεντικά από τους υφιστάμενους θεσμούς και τα κοινωνικά υποκείμενα» και ισχυρίζονται ότι «αυτή τη συνέργεια θα την καταστήσουμε εφικτή με παλιές και νέες μορφές, με πρωτότυπους θεσμούς συμμετοχής της κοινωνίας στη διαδικασία, στον σχεδιασμό και στην υλοποίηση της ανάπτυξης».
Ο στόχος είναι σαφής: Με την αξιοποίηση των υφιστάμενων θεσμών και τη δημιουργία νέων, να διασφαλιστεί όχι μόνο η ανοχή του λαού στο στόχο της καπιταλιστικής ανάκαμψης, αλλά και η ενεργότερη συμμετοχή του στην επί της ουσίας στήριξη της αντιλαϊκής πολιτικής που υπηρετεί αυτόν το στόχο του κεφαλαίου.
Σύμφωνα με την ανάλυση της κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ, σημαντικό ρόλο προς αυτή την κατεύθυνση μπορούν να παίξουν «θεσμοί που βασίζονται στην ιδέα της συμμετοχής, της άμεσης δημοκρατίας και της συνεργατικότητας». Αξιοποιείται μάλιστα ως παράδειγμα η θεσμοθέτηση και η ανάπτυξη της λεγόμενης «Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας», ενώ προαναγγέλλεται η νομοθέτηση πλαισίου για τους «ενεργειακούς συνεταιρισμούς» και τις «ενεργειακές κοινότητες», όπως και η δημιουργία «σχημάτων μικροπιστώσεων».
Διαπιστώνουν μάλιστα ότι με τον τρόπο αυτό διαμορφώνεται «ένα θεσμικό "οικοσύστημα" με πολλές δυνατότητες, το οποίο όμως απαιτεί ένα κίνημα πρωτοβουλιών και δράσεων, όπως έγινε κάποτε με τη δημιουργία συνδικάτων ή συνεταιρισμών». Οι επιχειρήσεις που αναπτύσσονται όμως στο πλαίσιο της «Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας» είναι ενταγμένες στο σύστημα της καπιταλιστικής παραγωγής και καθόλου δεν αποτελούν έναν «ουδέτερο» χώρο ανάμεσα στον κρατικό και τον ιδιωτικό τομέα, όπως ισχυρίζεται η κυβέρνηση.
Αντίστοιχα, οι διάφοροι «συνεταιρισμοί», όπως οι ενεργειακοί, για τους οποίους μίλησε πρόσφατα και ο Γ. Σταθάκης, από το βήμα του «περιφερειακού αναπτυξιακού συνεδρίου» στην Κοζάνη, παρουσιάζονται ως διέξοδος τάχα για τους χιλιάδες ανέργους που θα προκύψουν από την παραπέρα «απελευθέρωση» της αγοράς Ενέργειας, η οποία όμως θα ενισχύσει ακόμα περισσότερο τη θέση και τον ανταγωνισμό ανάμεσα σε μεγάλους μονοπωλιακούς ομίλους, που ούτως ή άλλως κυριαρχούν στην αγορά.
Η αναφορά τους τέλος στα συνδικάτα (τα οποία κατατάσσουν στις ...ξεπερασμένες πλέον «δομές κοινωνικής εκπροσώπησης») δεν είναι καθόλου τυχαία. Παρά την εργοδοτική - κυβερνητική πλειοψηφία στην ηγεσία του συνδικαλιστικού κινήματος και την προσπάθεια των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ να συνδράμουν με κάθε τρόπο τον εκφυλισμό του και την πλήρη ενσωμάτωση στους στόχους του κεφαλαίου, βλέπουν με ανησυχία τις οργανωμένες εργατικές - λαϊκές κινητοποιήσεις, τις εστίες αγώνα και διεκδίκησης που αναπτύσσονται σε κλάδους και τόπους δουλειάς, κάτω από την όξυνση των προβλημάτων και την παρέμβαση του ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος.
Είναι αυτοί οι αγώνες που το προηγούμενο διάστημα τσαλάκωσαν το «αφήγημα» της κυβέρνησης ότι οι εργαζόμενοι και ο λαός στηρίζουν ενεργά την αντιλαϊκή της πολιτική και τα απανωτά μέτρα ενίσχυσης του κεφαλαίου, στο όνομα της ανάκαμψης των κερδών του. Αυτοί οι αγώνες και η οργάνωση της εργατικής τάξης «από τα κάτω», για την ανάκτηση απωλειών και την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών, είναι που πρέπει να πολλαπλασιαστούν και να ενισχυθούν το επόμενο διάστημα.
Να δυναμώσει η προσπάθεια ανασύνταξης του εργατικού κινήματος και ενίσχυσης της Κοινωνικής Συμμαχίας, σε ευθεία αντιπαράθεση με το κεφάλαιο και την πολιτική των κομμάτων του. Σε σύγκρουση με τους σχεδιασμούς της κυβέρνησης να προσθέσει και νέους θεσμούς χειραγώγησης και ενσωμάτωσης των εργαζομένων και του λαού στις επιδιώξεις και τους στόχους του κεφαλαίου.

Πως έγιναν τα μεγάλα τζάκια. Του Βασίλη Ραφαηλίδη

Ο Άνταμ Σμιθ, ο πρόγονος όλων των οικονομολόγων κάθε θεωρητικής απόκλισης κι ένας από τους πιο σημαντικούς δασκάλους του Μαρξ, λέει στο περιλάλητο σύγγραμμά του Ο πλούτος των εθνών (1779), όπου προσπαθεί να εξηγήσει το μηχανισμό συσσώρευσης του πλούτου: Λίγοι θα είχαν ενδοιασμούς για το λαθρεμπόριο, αν μπορούσαν να βρουν έναν εύκολο και ασφαλή τρόπο να το κάνουν. Είναι ο πρώτος που τολμά να πει πως η προσήλωση στη νομιμότητα δεν βοηθάει τη συσσώρευση του κεφαλαίου και πως η αυθαιρεσία, η αίρεση και η εξαίρεση αποτελούν προϋποθέσεις για την αύξηση του πλούτου των ατόμων, συνεπώς και των εθνών στα οποία ανήκουν τα άτομα.

Οι απόψεις του Σμιθ ήταν βόμβα στα θεμέλια των «παραδοσιακών αξιών» που κληρονομήθηκαν από το Μεσαίωνα και μια ριζική ανατροπή του μωσαϊκού νόμου, που είναι περισσότερο γνωστός σαν «δέκα εντολές». Το «ου κλέψεις», «ου φονεύσεις», «ου μοιχεύσεις», «ου ψευδομαρτυρήσεις», κι όλα τα άλλα «ου» χάνουν το νόημά τους στην καθημερινή οικονομική πρακτική. Σεβόμαστε τις δέκα εντολές μόνο όταν δεν μας βλάπτουν οικονομικά και επανερχόμαστε σ’ αυτές μόνο όταν παραιτηθούμε από την προσπάθειά μας να πλουτίσουμε.

Φυσικά, έχουμε πάντα την ευχέρεια να σεβόμαστε όσες από τις εντολές μας βολεύουν και να απορρίπτουμε όσες δεν μας βολεύουν. Έτσι, μπορούμε να είμαστε υπέρ του «ου μοιχεύσεις» όταν αισθανόμαστε ικανοποιημένοι από την ερωτική συμπεριφορά της συζύγου μας, αλλά μπορούμε να καταστρατηγήσουμε αυτή την εντολή αν η οικονομική μας προκοπή εξαρτάται, ας πούμε, από τα ερωτικά καπρίτσια της κόρης του αφεντικού, που «λιώνει» για μας.

Όσο για το «ου ψευδομαρτυρήσεις», άστα να παν στο διάβολο. Η ψευδής μαρτυρία είναι κοινός τόπος στα δικαστήρια. Και η «συμπαθής τάξη» των εργαζομένων που λέγονται ψευδομάρτυρες, το μόνο που κάνουν για να διαφυλάξουν μέρος μόνο της παραπάνω άκρως παραγωγικής εντολής είναι να μην προχωρούν στη συγκρότηση επαγγελματικού σωματείου επαγγελματιών ψευδομαρτύρων. Το «ου φονεύσεις» προκαλεί βδελυγμία σε όλους. Εκτός από τις περιπτώσεις που φονεύουμε μαζικά και μεθοδικά για «τη δόξα της πατρίδας». Όσο για εκείνο το αστείο «ου κλέψεις», αυτό δεν εμπόδισε ποτέ κανέναν κλέφτη να κάνει τη δουλειά του.

Οι λαθρέμποροι λοιπόν έπαιξαν βασικό ρόλο στην ανάπτυξη της οικονομίας, κατά τον Άνταμ Σμιθ. Όταν σε ζορίζουν με τους υψηλούς δασμούς και σε εμποδίζουν να πλουτίσεις είναι φυσικό να αποθαρρύνεσαι αν είσαι καλός και ευσυνείδητος έμπορος και από έμπορος να γίνεσαι λαθρέμπορος, δηλαδή σωστός έμπορος. Αυτό σημαίνει πως δεν πρέπει να έχετε ενοχές όταν εισαγάγατε κάτι λαθραίο για προσωπική σας χρήση. Άλλωστε, η ιδιοχρησία του λαθραίου δεν είναι λαθρεμπόριο. Το λαθρεμπόριο έχει νόημα μόνο όταν εισάγεις εμπορεύματα ατελώνιστα για να τα πουλήσει; κι όχι για να τα χρησιμοποιήσεις ο ίδιος.

Ωστόσο, θα σε αντιμετωπίσουν σαν λαθρέμπορο και σ’ αυτή την περίπτωση, παρότι δεν έχεις την πρόθεση να εμπορευτείς αυτό που εισήγαγες λαθραία. Εμπόριο και ταυτόχρονα λαθρεμπόριο όπλων κάνει κάθε σοβαρό κράτος. Γιατί λοιπόν, οι υπήκοοι να μην πράξουν ομοίως με εμπορεύματα ειρηνικά;

Τη σημασία της παρανομίας για την οικονομική προκοπή την επισημαίνει ο Άνταμ Σμιθ- και μην τολμήσει κανείς να με κατηγορήσει για παρότρυνση εις τέλεσιν παρανόμων πράξεων γιατί θα τον παραπέμψω στο δημιουργό της επιστήμης της πολιτικής οικονομίας. Βέβαια, ηθικά κατοχυρωμένη δεν είναι αυτή η παρανομία. Αλλά, το είπαμε, η ηθική είναι γι’ αυτούς που επέλεξαν είτε την «έντιμον πενίαν» είτε την από βλακεία πενία. Κι αν το παιδί σας αριστεύει στη σχολική έκθεση που γράφουν οι μαθητές την παγκόσμια ημέρα αποταμιεύσεως … αποκληρώστε το έγκαιρα. Γιατί, ενώ δεν θα γίνει ποτέ σοβαρός καπιταλιστής διά του κουμπαρά, θα β0ηθήσει άλλους καπιταλιστές να γίνουν καλύτεροι καπιταλιστές με τα δάνεια που θα πάρουν από την τράπεζα όπου εμείς αδειάζουμε τους φτωχοκουμπαράδες μας.

Η αποταμίευση έχει σοβαρό νόημα μόνο όταν συνοδεύεται από μια καταπάτηση και των δέκα εντολών. Αλλά αυτό μην το πείτε στο παιδί σας. Θα το γράψει στην έκθεση και θα το μηδενίσουν. Κανείς δεν θέλει να γίνεται λόγος για ανεντιμότητα όταν γίνεται λόγος για οικονομικές συναλλαγές. Μάλιστα, όσο πιο έντονα απορρίπτεις φραστικά την ανεντιμότητα, τόσο πιο εύκολα κάνεις την ανέντιμη δουλειά σου.

Βέβαια, ο Σμιθ τελικά δεν αποκάλυψε τον πραγματικό μηχανισμό της δημιουργίας του πλούτου’ αυτό θα το κάνει αργότερα ο Μαρξ, που μίλησε για τη διπλή ηθική του πλούσιου. Που είναι ανέντιμος κάθε Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή και έντιμος κάθε Τρίτη, Πέμπτη και Σάββατο. Η Κυριακή είναι αφιερωμένη στον Θεό.

Η παρανομία έπαιξε μείζονα ρόλο στην ανάπτυξη των σύγχρονων θεσμών, λέει ο Σμιθ. Κι αν σήμερα οργιζόμαστε με τους απατεώνες είναι γιατί αυτοί οι θεσμοί είναι ήδη διαμορφωμένοι, πράγμα που μας εμποδίζει να καταλάβουμε πώς διαμορφώθηκαν».

Προσέξτε την άκρως εντυπωσιακή ιστορία του πειρατή Φράνσις Ντρέικ, που έγινε σερ. Είναι ο πρώτος στην ιστορία λόρδος εκ πειρατών.

Στις πειρατικές επιχειρήσεις του διασημότερου στην ιστορία της πειρατείας πειρατή, του Φράνσις Ντρέικ, η βασίλισσα της Αγγλίας Ελισάβετ αποφάσισε κάποτε να επενδύσει ένα πολύ σημαντικό μέρος των χρημάτων του βασιλικού θησαυροφυλακίου. Σκέφτηκε προφανώς αυτή η τρομερή γυναίκα, που δεν είχε κανέναν ηθικό φραγμό: Έτσι κι αλλιώς το βασιλικό θησαυροφυλάκιο δημιουργήθηκε με πολλές και συνεχόμενες αρπαγές από τους προγόνους μου. Καθόλου δεν πειράζει, λοιπόν, αν συνεργαστώ κι εγώ μ’ έναν σπουδαίο επιχειρηματία, που τυχαίνει να είναι και πειρατής. Ήδη έχω συνεργαστεί με τόσα και τόσα καθάρματα, που όλες τις βρομιές τις έκαναν χωρίς να παίξουν το κεφάλι τους κορώνα – γράμματα, όπως ο ατρόμητος Ντρέικ.

Κι έτσι η βασίλισσα Ελισάβετ βοήθησε αποτελεσματικά τον Ντρέικ να αυξήσει πολύ τον πειρατικό του στόλο. Στο εξής κάθε πειρατικό ταξίδι του Ντρέικ με τον καλά οργανωμένο στόλο του θα φέρνει καθαρό κέρδος 4.700% σε σχέση με την επένδυση που είχε κάνει. Επενδύεις εκατό δραχμές και έχεις κέρδος 4.700 δραχμές! Αυτή είναι επένδυση κύριοι! Τούτο το ποσοστό κέρδους (4.700%) αποτελεί αξεπέραστο ρεκόρ σ’ ολόκληρη την παγκόσμια ιστορία, αρχαία και νέα. Και δεν καταρρίφθηκε ποτέ από κανέναν σύγχρονο επιχειρηματία.

Η βασίλισσα Ελισάβετ, εκτιμώντας τη συμβολή αυτού του σπουδαίου πειρατή στην ανάπτυξη τόσο της αγγλικής οικονομίας στο σύνολό της, όσο και του βασιλικού θησαυροφυλακίου ειδικότερα, κάλεσε τον αρχιπειρατή στα ανάκτορα και τον έχρισε λόρδο. Έτσι ο σερ Φράνσις Ντρέικ θα γίνει ο πρώτος και ο μόνος λόρδος πειρατής στην ιστορία της Αγγλίας.

Τούτο το εκπληκτικό γεγονός συνέβη το 1580, την εποχή που ο Σαίξπηρ επένδυε τη μεγαλοφυία του στο περίφημο ελισαβετιανό θέατρο, χωρίς βέβαια να γίνει σερ γι’ αυτόν τον ευτελή λόγο. Βέβαια, αν ζούσε σήμερα θα γινόταν οπωσδήποτε σερ, αφού έγιναν σερ οι σαιξπηριστές ηθοποιοί Λόρενς Ολιβιέ, Ραλφ Ρίτσαρντσον και Τζον Γκίλγουντ. Εμείς οι απόγονοι κλεπτών κάθε μορφής και πειρατών όλων των θαλασσών ξέρουμε να τιμούμε τους πνευματικούς ανθρώπους. Πέρασαν αιώνες από τότε και τα σωρευθέντα ή κληρονομηθέντα «βρώμικα χρήματα» όχι απλώς πλύθηκαν, αλλά έγιναν λαμπίκος. Τόσο, που τώρα πλέον, κανείς να μην ντρέπεται για τα χρήματα που κληρονόμησε, και που κάποτε ήταν οπωσδήποτε βρόμικα. Δεν υπάρχει καθαρό χρήμα, παρά μόνο στον καθαρό εγκέφαλο των αφελών.

Λοιπόν, για να εορταστεί το γεγονός της απονομής του τίτλου του σερ στον αρχιπειρατή Ντρέικ, η βασίλισσα καλεί στα ανάκτορα έναν θίασο για να δώσει παράσταση προς τιμήν του ολόφρεσκου σερ εκ πειρατών, που βέβαια δεν καταλάβαινε τίποτα από θέατρο. Σε μια στιγμή και σύμφωνα με τις απαιτήσεις της δράσης, ένας ηθοποιός που περιφέρεται δώθε κείθε μέσα σ’ ένα σκηνικό που παριστάνει ερείπια κρατώντας ένα κηροπήγιο στο χέρι λέει απελπισμένα: Πού να το ακουμπήσω, πού να το βάλω … Και τότε πετιέται όρθιος ο Ντρέικ και απευθυνόμενος στα παλικάρια του, που τον συνόδευαν στα ανάκτορα, λέει με νόημα: Ρε σεις, μην του πει κανένας πού να το βάλει, γιατί θα του το χώσω εκεί που ξέρει!

Η βασίλισσα που καθόταν δίπλα στον Ντρέικ, έκανε πως δεν άκουσε

Η φεουδαρχία φτάνει στην ακμή της κατά το τέλος του 130υ αιώνα και αγγίζει το τέλος της στο τέλος του 160υ αιώνα, τον καιρό που στην Αγγλία βασιλεύει η Ελισάβετ και κάνει λόρδο τον πειρατή Φράνσις Ντρέικ, πράγμα που ουδείς φεουδάρχης θα το διανοούνταν.

‘Οταν λοιπόν βλέπεις πειρατές και άλλους τέτοιους αλήτες να μπαίνουν όχι μόνο στα σαλόνια των «καλών οικογενειών» αλλά και στο παλάτι, δυο τινά πρέπει να συμβαίνουν: είτε οι λαοί της Ευρώπης μιμούνται τους Νεοέλληνες, είτε οι βασιλιάδες της Ευρώπης αλητοποιούνται ως έλληνες βασιλείς. Το δεύτερο είναι το πιθανότερο.

Βασίλης Ραφαηλίδης -Η κρυφή γοητεία της Μπουρζουαζίας

Ο Βασίλης Ραφαηλίδης γεννήθηκε το 1934 στα Σέρβια της Κοζάνης και πέθανε στην Αθήνα τον Σεπτέμβρη του 2000. Το 1953 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε κινηματογράφο και δούλεψε σαν βοηθός του Ν. Κούνδουρου και του Ρ. Μανθούλη. Το 1964-65 βρέθηκε στην Αλγερία κοντά στον Μιχάλη Ράπτη. Έγινε επαγγελματίας κινηματογραφικός κριτικός στη Δημοκρατική Αλλαγή (1965). Συμμετείχε στην εκδοτική ομάδα των περιοδικών Ελληνικός Κινηματογράφος (1966) και Σύγχρονος Κινηματογράφος (1968). Εργάστηκε σαν κινηματογραφικός κριτικός και ρεπόρτερ στο Βήμα (1974-1983) και στο Έθνος (1983-1998) σαν κινηματογραφικός κριτικός, σχολιογράφος και επιφυλλιδογράφος. Επιφυλλίδες ήταν και οι τελευταίες του δημοσιεύσεις στην Ελευθεροτυπία.

antikleidi.com

Αποστομωτική απάντηση του Δήμου Πατρέων στην εκστρατεία ψεύδους και παραπληροφόρησης μετά την κατάρρευση του κτιρίου

Κατιούσα

Αποστομωτική απάντηση στην εκστρατεία ψεύδους και παραπληροφόρησης που ξεκίνησε μετά την κατάρρευση του κτιρίου που στέγαζε αποθήκες του ΟΛΠΑ και τα κρατητήρια του Λιμενικού, δίνει με ανακοίνωσή της η Δημοτική Αρχή Πάτρας:
«Μετά την κατάρρευση του κτιρίου που στέγαζε αποθήκες του ΟΛΠΑ και τα κρατητήρια του Λιμενικού, έχει αρχίσει εκστρατεία ψεύδους και παραπληροφόρησης.
Επαναλαμβάνουμε ότι ιδιοκτήτης του κτιρίου όπως και της συνολικής έκτασης είναι το Υπουργείο Οικονομικών και υπεύθυνος για την κατεδάφιση ενός ετοιμόρροπου κτιρίου είναι ο ιδιοκτήτης του.
Η Δημοτική Αρχή μαζί με τον Πατραϊκό λαό διεκδικεί την παραχώρηση ολόκληρης της λιμενικής ζώνης για την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών στην ξεκούραση, στην αναψυχή, στην ανεμπόδιστη πρόσβαση στη θάλασσα, που μέχρι σήμερα δεν έχει ολοκληρωθεί.
Η Δημοτική Αρχή από τους πρώτους μήνες της θητείας της θεώρησε το κτίριο επικίνδυνα ετοιμόρροπο, προέβη αμέσως στον αποκλεισμό του χώρου και άρχισε τις διαδικασίες ώστε να χαρακτηριστεί, από την Επιτροπή «επικινδύνως ετοιμόρροπων», ως τέτοιο. Δυστυχώς αυτή η διαδικασία διήρκεσε ένα περίπου χρόνο, το κτίριο δεν χαρακτηρίστηκε «επικίνδυνα ετοιμόρροπο» αλλά «απλά ετοιμόρροπο» με δυνατότητα επισκευής.
Ο Δήμος όμως επανειλημμένα απαίτησε την άμεση εκκένωση του κτιρίου και την μεταφορά των μηχανημάτων και των υπόλοιπων υλικών του ΟΛΠΑ καθώς και των κρατητηρίων του Λιμενικού, γιατί θεωρούσαμε τον κίνδυνο κατάρρευσης άμεσο, με δυνητικά ολέθρια αποτελέσματα.
Την κατεδάφιση απαιτήσαμε επίμονα και επανειλημμένα από την Κυβέρνηση και τα αρμόδια Υπουργεία και στις 8 Απρίλη του 2016 το Υπουργείο Οικονομικών την αποδέχτηκε και κατέστησε αρμόδιο τον ΟΛΠΑ Α.Ε. Στο συγκεκριμένο έγγραφο του Υπουργείου αναφέρονται μεταξύ άλλων τα εξής: «Το θέμα της επικινδυνότητας της ετοιμόρροπης οικοδομής θα πρέπει να αντιμετωπισθεί άμεσα και εξ ολοκλήρου από την εταιρεία σας (ΟΛΠΑ Α.Ε.) η οποία φέρει και πλήρως την ευθύνη ασφάλειας του χώρου».
Ο Δήμαρχος Πατρέων στην επιστολή του  προς τον Πρωθυπουργό κ. Αλέξη Τσίπρα στις 25 Μάη του 2016, που δημοσιοποιήθηκε στα Μέσα Ενημέρωσης, χαρακτηριστικά ανέφερε:
«…Τέλος συνεχίζεται η τακτική κωλυσιεργίας στην μεταφορά του Τελωνείου και της μάντρας αυτοκινήτων και μηχανημάτων του ΟΔΔΥ που είναι αποθηκευμένα στην «πρόσοψη» του λιμανιού μας, υποδομών και μηχανημάτων του ΟΛΠΑ ΑΕ. Κρίσιμο ζήτημα παραμένει η μη κατεδάφιση ετοιμόρροπου από σεισμούς κτιρίου που θέτει σε κίνδυνο την ζωή των διερχομένων».
Πλην όμως στη συνέχεια η Υπηρεσία Νεωτέρων Μνημείων της Πάτρας εισηγήθηκε στο Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων, την κήρυξή του ως διατηρητέο καθυστερώντας την κατεδάφιση.
Με παρέμβαση της Δημοτικής Αρχής και του ΟΛΠΑ ο χαρακτηρισμός αυτός αποφεύχθηκε τον Απρίλη του 2017.
Τελικά δυστυχώς επιβεβαιώθηκαν πλήρως οι, από το 2015, εκτιμήσεις μας για την επικινδυνότητα του τεράστιου αυτού κτίσματος.
Είναι φανερό ότι το σάπιο αστικό κρατικό σύστημα δεν λειτουργεί αποτελεσματικά ακόμη και για την αποτροπή προφανών κινδύνων.
Η Δημοτική Αρχή διέγνωσε ορθά κι αμέσως όσα άλλοι δεν «έβλεπαν» από το σεισμό του 2008 κι έκανε ό,τι ήταν δυνατόν.
Ας αναλογιστεί ο οποιοσδήποτε τι επιπτώσεις θα υπήρχαν από την κατάρρευση αν δεν ακολουθούσαμε αταλάντευτα αυτή την αποφασιστική και μέχρι τέλους στάση.»

Δημοσκόπηση - παρουσιάζει η ιστοσελίδα kourdistoportocali.com.

Δημοσκόπηση - "βομβα" παρουσιάζει η ιστοσελίδα του Βασίλη Μπόνιου, kourdistoportocali.com. 
Όπως δείχνουν οι κυλιώμενες δημοσκοπήσεις, που σύμφωνα με το δημοσίευμα "έχουν κάνει τους δημοσκόπους να τραβάνε τα μαλλιά τους" ο ΣΥΡΙΖΑ επιτυγχάνει ολική ανατροπή, ενώ στα πολύ χαρακτηριστικά της δημοσκόπησης ειναι το γεγονός ότι το ΚΚΕ επιτυγχάνει διψήφιο ποσοστό.
Σύριζα 24%
ΝΔ 23%
ΚΚΕ 12-13%
Χρυσή Αυγή 9%
Δημοκρατική Συμπαράταξη 6%
ΑΝΕΛ 4%
Ποτάμι 3,2%

ΠΛΕΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ 3,2

Η «Βαρουφακειάδα», ο βολικός καβγάς και η πραγματική διέξοδος για το λαό

Eurokinissi

Εχει ένα κάποιο ενδιαφέρον η αναμονή για να δούμε ποιο κεφάλαιο του περιβόητου βιβλίου του Γ. Βαρουφάκη θα επιλέξουν να δημοσιοποιήσουν αστικά Μέσα Ενημέρωσης σήμερα, πρώτη Κυριακή του Αυγούστου, ώστε να τροφοδοτηθεί εκ νέου ένας ακόμα κύκλος αντιπαράθεσης επί της «Βαρουφακειάδας». Είναι ένας καβγάς βολικός και για τη ΝΔ, για να υπενθυμίζει το παρελθόν του ΣΥΡΙΖΑ, σε μια περίοδο που αυτός έχει γίνει ο πιο καλός φίλος του κεφαλαίου και του συστήματος, των αγορών, και από την άλλη βολεύει τον ΣΥΡΙΖΑ για να ξαναζεσταίνει το παραμύθι της τάχα σκληρής του διαπραγμάτευσης και της μάχης που έδωσε...

Ηδη κοντεύει ένας μήνας από τις πρώτες δημοσιεύσεις ενός βιβλίου που έχει κυκλοφορήσει εδώ και μήνες, και από όλην αυτή τη συζήτηση που έχει «ανοίξει» με αφορμή τα όσα γράφει το βιβλίο προκύπτουν ορισμένα χρήσιμα συμπεράσματα για το λαό. Και παρά τις προσπάθειες και του συγγραφέα και των αστικών μέσων ενημέρωσης να αναδείξουν πτυχές της περιόδου του 2015, για να εξυπηρετηθούν συγκεκριμένες σκοπιμότητες, και παρά τις προσπάθειες των άλλων αστικών κομμάτων να αξιοποιήσουν πολιτικά το ...αριστούργημα Βαρουφάκη για να ισχυριστούν ότι είναι κλάσεις ανώτεροι στην υλοποίηση του αντιλαϊκού έργου, πρέπει να δούμε κάτι άλλο. Να σταθούμε στην ουσία όσων δημοσιοποιούνται από τη σκοπιά του τι ακριβώς «μαγείρευαν και μαγειρεύουν» διάφοροι κύκλοι που έχουν σταθερά στους σχεδιασμούς τους την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου, που προϋποθέτει το χτύπημα των εργατικών - λαϊκών συμφερόντων.
Ο «Ριζοσπάστης» από την πρώτη στιγμή αυτών των «αποκαλύψεων» - έως και γαργαλιστικών έως ένα σημείο - έχει γράψει πως αυτή η συζήτηση έχει στόχο να εμπεδώσει στο λαό ότι το μόνο που υπάρχει είναι το πλαίσιο που καθορίζουν οι ανάγκες και τα συμφέροντα του κεφαλαίου και συγκεκριμένα ο στόχος της ανάκαμψης, άρα η αναζήτηση οποιασδήποτε εναλλακτικής θα πρέπει να παίρνει υπόψη αυτό το πλαίσιο και να υπηρετεί αυτόν το στόχο. Η χρεοκοπία των ψευτοριζοσπαστικών διακηρύξεων του ΣΥΡΙΖΑ αξιοποιείται σε αυτή την κατεύθυνση. Αρα, ρεαλισμός σημαίνει οι εργαζόμενοι, οι λαϊκές οικογένειες να υποταχθούν σε αυτή τη λογική και να παραιτηθούν στην πράξη από κάθε ελπίδα και διεκδίκηση όσων έχασαν και χάνουν, πολύ περισσότερο των σύγχρονων αναγκών τους.

Τι αποκαλύπτεται...

Αν υπάρχει κάτι, λοιπόν, που σίγουρα αποκαλύπτεται και πρέπει να μείνει ως συμπέρασμα, δεν είναι ούτε οι «ανατριχιαστικές λεπτομέρειες» που περιγράφει ο Βαρουφάκης ούτε οι «κορόνες» περί Εξεταστικής Επιτροπής, Ειδικών Δικαστηρίων (άσχετα αν έχουν βάση ή όχι, άσχετα αν αυτές αντικειμενικά μπορούν να λειτουργήσουν ως μοχλός για επίσπευση διεργασιών στο αστικό πολιτικό σύστημα), ούτε βέβαια το γεγονός ότι για άλλη μια φορά προσπαθούν να «δουλέψουν» στο μυαλό του λαού ότι υπάρχει «Plan A» ή «Plan B» ή «C», αλλά μόνο μέσα στο πλαίσιο της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και βαρβαρότητας. Γιατί όλοι τους αυτό ισχυρίζονται στην ουσία.
Αυτό που αποδεικνύεται είναι το πώς οι κυρίαρχοι κύκλοι, του συστήματος και της ΕΕ, αξιοποίησαν τον ΣΥΡΙΖΑ και τον ψευδεπίγραφο ριζοσπαστισμό του για να συνεχίσουν την αντιλαϊκή πολιτική, που δεν πρόλαβαν να ολοκληρώσουν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, και για να σπείρουν στο λαό την απογοήτευση. Επίσης, αποκαλύπτεται ότι τα ψευτοδιλήμματα που επιβλήθηκαν στο λαό με σκοπό να εγκλωβιστεί οποιαδήποτε ριζοσπαστική διάθεση και αναφορά, π.χ. «Plan Α» και «Plan Β», μνημόνιο ή αντιμνημόνιο, ευρώ ή δραχμή κ.λπ., μπορεί να εκφράζουν οξυμένες αντιθέσεις ανάμεσα σε τμήματα του κεφαλαίου, αλλά οδηγούν στον ίδιο αντιλαϊκό δρόμο.
Η ουσία βεβαίως στην υπόθεση είναι ότι όλα τα σενάρια που επεξεργάστηκαν και επεξεργάζονται αστικά επιτελεία έχουν κοινό στόχο: Τη στήριξη της ανάκαμψης της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων, την κατοχύρωση αναβαθμισμένης γεωστρατηγικής θέσης στην περιοχή.
Το ζήτημα είναι ο λαός να μην παρασύρεται από τα διάφορα «εναλλακτικά» σχέδια του κεφαλαίου, πιστεύοντας πως έτσι θα υπηρετήσει τα συμφέροντά του, όταν όλα τα σενάρια είναι από τη φύση τους αντιλαϊκά, αφού αλλάζει μόνο ο τρόπος με τον οποίο θα πληρώσει τα βάρη που του φορτώνει το κεφάλαιο. Αν και είναι στρατηγική επιλογή του κεφαλαίου η παραμονή στην ΕΕ και την Ευρωζώνη, όπως και επιλογή των ισχυρών κρατών της ΕΕ και των ΗΠΑ, εντούτοις δεν είναι δυνατόν να μη μελετώνται και άλλα σχέδια, αν τα πράγματα μάλιστα έρθουν αλλιώς, με δεδομένο μάλιστα ότι η συνοχή ΕΕ και Ευρωζώνης δεν είναι «μπετόν».
Δεν είναι εξάλλου τυχαίο ότι ακριβώς επειδή αυτό, τα συμφέροντα δηλαδή του κεφαλαίου και την καλύτερη εξυπηρέτησή τους, έχουν στην «καρδιά τους» τα κάθε λογής σενάρια, οι «διαχωριστικές γραμμές» ανάμεσά τους ξεθωριάζουν κάθε φορά πολύ εύκολα, ενώ οι εκπρόσωποί τους με χαρακτηριστική ευκολία αλλάζουν «στρατόπεδα» και ρόλους, προκειμένου να στηριχτεί το κύριο, η ανάκαμψη των κερδών των επιχειρηματικών ομίλων. Γι' αυτό άλλωστε βλέπουμε τώρα χωρίς κανένα πρόβλημα τον μεν πρωθυπουργό να αναθεματίζει τον Βαρουφάκη και τούμπαλιν, αλλά και τη ΝΔ να υιοθετεί πολιτικά τον Βαρουφάκη, τον οποίο πριν από μερικούς μήνες θεωρούσε βασικό υπεύθυνο για όσα συμβαίνουν στην ελληνική οικονομία.
Για άλλη μια φορά, βέβαια, επιβεβαιώνεται ότι η πραγματική διέξοδος για το λαό δε βρίσκεται στα διάφορα σενάρια του κεφαλαίου που τον οδηγούν στη χρεοκοπία, αλλά στη σύγκρουση με το κεφάλαιο και την εξουσία του. Αυτό το «σενάριο» θα πρέπει να το γράψει...