Παράνοια

Υποθέτω πως εκείνο που εκνευρίζει περισσότερο τους νοήμονες περί την οικονομία, είναι η επιμονή των οπαδών τού νεοφιλελευθερισμού στην απόλυτη ελευθερία της αγοράς. Αυτή η θεοποιημένη ελευθερία είναι η ρίζα όλων των νεοφιλελεύθερων θεωριών, από τον Σούμπετερ μέχρι τον Χάγιεκ και τον Φρήντμαν, όπως την περιγράψαμε στην "Ανατομία του νεοφιλελευθερισμού".

Στην πραγματικότητα, από την πρώτη υιοθέτηση των νεοφιλεύθερων θέσφατων κατά την δεκαετία τού 1980 στις ΗΠΑ του Ρόναλντ Ρέηγκαν και στην Μεγάλη Βρεττανία τής Μάργκαρετ Θάτσερ μέχρι σήμερα, το μόνο που προκύπτει ως αποτέλεσμα είναι η παράνοια των αγορών και, κατ' επέκταση, η αλλοίωση της λειτουργίας τους, η οποία δημιουργεί τερατογενέσεις και οδηγεί με βεβαιότητα στην καταστροφή του μηχανισμού που δόμησε ο καπιταλισμός μέσα στο διάβα των τριών τελευταίων αιώνων. Είναι δε απορίας άξιο πώς οι υποστηρικτές του νεοφιλελευθερισμού δεν αντιλαμβάνονται αυτή την παράνοια και επιμένουν να εκλαμβάνουν ως όραμα τον εφιάλτη που γέννησαν σε ΗΠΑ και Μεγάλη Βρεττανία ο ρεηγκανισμός και ο θατσερισμός.

Η βασική αιτία της παράνοιας των αγορών είναι η θεοποίηση του χρηματοπιστωτικού συστήματος και η απόλυτη επικράτησή του επί της πραγματικής οικονομίας, δηλαδή επί της παραγωγής που υλοποιείται στον πρωτογενή και -κυρίως- τον δευτερογενή τομέα. Πραγματική οικονομία υπάρχει στα εργοστάσια όπου παράγονται προϊόντα που ικανοποιούν πραγματικές ανθρώπινες ανάγκες, όχι στα γραφεία όπου διακινούνται χρηματοοικονομικά παράγωγα. Εφ' όσον, λοιπόν, ο καπιταλισμός έφτασε στο σημείο να νοιάζεται περισσότερο για την ανάπτυξη των παραγώγων παρά για την πραγματική οικονομία, όχι μόνο δεν πρέπει να μας εκπλήσσει η αδυναμία ανάκαμψής του από τις κρίσεις του αλλά ίσως πρέπει να προετοιμαζόμαστε και για την κατάρρευσή του.

Ίσως τα παραπάνω ακούγονται κάπως ως αφορισμοί και γενικότητες, οπότε ας τα κάνουμε πιο χειροπιαστά ρίχοντας μια επισταμένη ματιά σε μια από τις χώρες που προσδέθηκαν νωρίς στο νεοφιλελεύθερο άρμα, στην Μεγάλη Βρεττανία. Επιλέγω την Μεγάλη Βρεττανία ως παράδειγμα και όχι τις ΗΠΑ διότι οι πολιτειακοί διαθέτουν ένα πλεονέκτημα έναντι των βρεττανών: το δολλάριό τους. Παρά τις αδυναμίες του, το δολλάριο απολαμβάνει την ισχύ τού παγκόσμιου αποθετικού νομίσματος, κάτι που δεν κατάφερε ποτέ να κερδίσει η βρεττανική στερλίνα. Ως εκ τούτου, οι ΗΠΑ μπορούν να υπερχρεώνονται με άνεση ενώ η Βρεττανία όχι.

Στις 18 Μαΐου 2016, η λονδρέζικη εφημερίδα The Guardian δημοσίευσε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο τού καθηγητή τού πανεπιστημίου τού Καίμπριτζ Χα-Τζουν Τσαν με τον εύγλωττο τίτλο "Να κάνουμε τα πράγματα να έχουν σημασία, αυτό ξέχασε η Βρεττανία" και τον ακόμη πιο εύγλωττο υπότιτλο "Η παραμέληση της μεταποίησης και η υπερβολική ανάπτυξη του χρηματοπιστωτικού τομέα είναι η αιτία της παρακμής της οικονομίας, όχι ο φόβος να εγκαταλείψει την ΕΕ" (*). Πράγματι, οι μελέτες τού πανεπιστημίου δείχνουν ότι η Βρεττανία δεν κατάφερε να ξεπεράσει την κρίση τού 2008 λόγω της υπερδιόγκωσης του χρηματοπιστωτικού τομέα αλλά και της ταυτόχρονης συρρίκνωσης της βιομηχανικής της παραγωγής, η οποία συμμετέχει πλέον στο ΑΕΠ κατά ποσοστό χαμηλότερο του 10% (9,691% το 2016, όταν στην πτωχή και αναζητούσα εναγωνίως επενδυτές Ελλάδα το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 9,8% - βλ. παραπάνω διάγραμμα), χάνοντας σχεδόν οκτώ ποσοστιαίες μονάδες σε μια δεκαετία.

Παρένθεση. Κατά την διετία 2013-2014 η βρεττανική οικονομία παρουσίασε σχετικά υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, κάνοντας πολλούς υποστηρικτές τής εξόδου από το ευρώ να οργιάσουν. Όμως, η αλήθεια είναι πως αυτή η ανάπτυξη ήταν πρόσκαιρη και οφειλόταν στην δημιουργία μιας φούσκας ακινήτων, η οποία συγκρατήθηκε χάρη στην παρέμβαση της κεντρικής τράπεζας. Κλείνει η παρένθεση.

Η κατάρρευση της βιομηχανικής παραγωγής "κατάπιε" όλα τα ευεργετικά αποτελέσματα που υποτίθεται πως έπρεπε να προκύψουν από την συνολική υποτίμηση της στερλίνας κατά 30% την τελευταία δεκαετία. Θεωρητικά, μια τόσο μεγάλη υποτίμηση θα έπρεπε να βελτιώσει αποφασιστικά την ανταγωνιστικότητα των βρεττανικών προϊόντων, άρα να οδηγήσει σε αύξηση της παραγωγής και να εξαφανίσει το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου. Στην πράξη, όμως, τίποτε από αυτά δεν έγινε. Οι κάτοχοι του χρήματος εξακολούθησαν να συγκινούνται μόνο από τα χρηματοπιστωτικά παιχνίδια και να αδιαφορούν για όποιες επενδύσεις στην πραγματική οικονομία. Όπως σημειώνει ο καθηγητής Τσαν, "η αδυναμία της μεταποίησης είναι ο κύριος λόγος για το συνεχώς αυξανόμενο έλλειμμα του Ηνωμένου Βασιλείου, το οποίο ανερχόταν στο 5,2% του ΑΕΠ το 2015".

Μιας και αναφερθήκαμε σε "κατόχους του χρήματος", ας σημειώσουμε εδώ ότι κατά την οκταετία 2008-2015 (δηλαδή, ενώ η διεθνής καπιταλιστική κρίση βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη) η περιουσία των χιλίων πλουσιώτερων βρεττανών διπλασιάστηκε. Φυσικά, σε τούτο βόηθησαν όσο μπορούσαν και οι κυβερνήσεις τόσο του εργατικού Γκόρντον Μπράουν όσο και του συντηρητικού Ντέιβιν Κάμερον, οι οποίες φρόντισαν να μειώσουν την φορολογία των εταιρειών αλλά και των υψηλών εισοδημάτων. Ιδού, λοιπόν, μια ακόμη απόδειξη ότι ο ισχυρισμός πως η μείωση της φορολογίας αυξάνει τις επενδύσεις δεν είναι παρά ένα καλοσερβιρισμένο παραμύθι. Την ίδια περίοδο, το πραγματικό εισόδημα των εργαζομένων παρέμεινε σταθερό, ο μέσος μισθός παρέμεινε ακινητοποιημένος στις 493 στερλίνες την εβδομάδα (ποσό πολύ χαμηλό σε σχέση με το υψηλό κόστος διαβίωσης) και η επίσημη ανεργία μειώθηκε ελάχιστα παρά την κατακόρυφη αύξηση των συμβάσεων ελαστικής εργασίας (μερικής, περιορισμένης έως και "μηδενικών ωρών").

Ας επιστρέψουμε όμως σε όσα λέγαμε πρωτύτερα για την σημασία τής βιομηχανικής παραγωγής. Θα μπορούσε κάποιος να παρατηρήσει ότι υπάρχουν χώρες που μεγαλουργούν χάρη σε μια "μεταβιομηχανική οικονομία", η οποία βασίζεται κυρίως στις υπηρεσίες και στον τουρισμό, προβάλλοντας ως χαρακτηριστικό παράδειγμα την Ελβετία. Πρόκειται για παρατήρηση-σπέκουλα, η οποία παρουσιάζει ένα ψευδές δεδομένο ως αληθές. Όσο κι αν συνηθίσαμε να αντιλαμβανόμαστε την Ελβετία ως χώρα των τραπεζών και του χειμερινού -κυρίως- τουρισμού, δεν παύει να μιλάμε για την χώρα των ρολογιών, των τυριών, των σοκολατών, των προϊόντων υψηλής τεχνολογίας κλπ κλπ. Η αλήθεια είναι ότι, με βάση την κατά κεφαλή παραγωγή προϊόντων, η Ελβετία είναι η πλέον βιομηχανική χώρα στον κόσμο! (**)

[Πηγή: http://researchbriefings.parliament.uk/ResearchBriefing/Summary/SN05809]

Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να πούμε περισσότερα για να αποδείξουμε ότι η θεοποίηση του χρηματοπιστωτικού τομέα, η οποία μοιραία οδηγεί σε συρρίκνωση της πραγματικής οικονομίας, συνιστά παράνοια. Το μόνο που εγγυάται αυτή η παράνοια είναι ότι σύντομα θα επαληθευθούν όσοι εδώ και πολλά χρόνια έχουν παρατηρήσει πως ο καπιταλισμός διανύει το τελευταίο του στάδιο και σύντομα θα καταρρεύσει.

Επίλογος. Στο άρθρο του, ο -κάθε άλλο παρά κομμουνιστής- καθηγητής Τσαν ισχυρίζεται πως "εάν η χώρα δεν προσφέρει στον βιομηχανικό της τομέα περισσότερα κεφάλαια, ισχυρότερη δημόσια στήριξη για Έρευνα και Ανάπτυξη και καλύτερα εκπαιδευμένους εργαζόμενους, δεν θα μπορέσει να οικοδομήσει την ισορροπημένη και βιώσιμη οικονομία που χρειάζεται απεγνωσμένα". Και κάπου εδώ χτυπάει κόκκινο η παράνοια: για να βγουν από το αδιέξοδο οι καλές αγορές, χρειάζονται ισχυρότερη στήριξη από το κακό κράτος...


-------------------------------------------------
(*) Ha-Joon Chan, "Making things matters. This is what Britain forgot", The Guradian, 18/5/2016

(**) Jean Batou, "The soaring Swiss franc and class politics", 22/2/2015: "On the contrary, industrial output per capita in Switzerland is still the highest in the world". Επίσης: "Switzerland ranked No. 1 in manufacturing", 8/2/2015

Διάγγελμα Κασιδιάρη από την τηλεόραση του Λεοντή…

       

Το ζήσαμε κι αυτό! Από την τηλεόραση, στης οποίας το Διοικητικό Συμβούλιο συμμετέχει ο Χρήστος Λεοντής, ο Κασιδιάρης πραγματοποίησε διάγγελμα υπέρ του δικτάτορα Μεταξά, υπέρ του φασισμού και του ρατσισμού. Η ΕΡΤ του Χρήστου Λεοντή έδωσε βήμα στον Ηλία Κασιδιάρη για να χύσει το φασιστικό του δηλητήριο την ημέρα που ο Ελληνικός λαός είπε το «ΟΧΙ» στις φασιστικές ορδές με τις οποίες τάχθηκαν οι πολιτικοί πρόγονοι του Κασιδιάρη και των Χρυσαυγιτών!

Την ημέρα του «ΟΧΙ» η Συριζαίικη τηλεόραση έδωσε βήμα στον πολιτικό απόγονο των ταγματασφαλιτών να «πουλήσει» πατριωτισμό! Αναρωτιόμαστε πως αισθάνεται ο Λεοντής ως μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου μιας τηλεόρασης που δίνει βήμα στους πολιτικούς απογόνους των ταγματασφαλιτών! Αναρωτιόμαστε πως αισθάνονται όσοι υπεράσπισαν τον διορισμό του Λεοντή στην ΕΡΤ, ως ανεξάρτητο από τους προπαγανδιστικούς σκοπούς της τηλεόρασης του ΣΥΡΙΖΑ! Αναρωτιόμαστε εάν ακόμα και τώρα βλέπουν την παρουσία του Λεοντή στην ΕΡΤ ως αποκλειστική προσπάθεια αναβάθμισης των πολιτιστικών της και όχι ως νομιμοποίηση όλων των αθλιοτήτων στις οποίες προβαίνει η τηλεόραση του ΣΥΡΙΖΑ μεταξύ αυτών και την αναμετάδοση των διαγγελμάτων Κασιδιάρη!

Η «παπατζίδικη» τηλεόραση του ΣΥΡΙΖΑ την ίδια στιγμή που το Υπουργείο Παιδείας δήθεν καταδίκαζε την διακοπή της παρέλασης στην Σαντορίνη από Χρυσαυγίτες επειδή η αριστούχος που κρατούσε την σημαία ήταν Αλβανικής καταγωγής, την ίδια στιγμή έδινε μικρόφωνο στον Κασιδιάρη για να κάνει το φασιστικό κήρυγμά του! Αλήθεια κι αν ακόμα ο Χρήστος Λεοντής μπήκε σ’ αυτό το Διοικητικό Συμβούλιο αυτής της Συριζαίικης τηλεόρασης με τις καλύτερες προθέσεις, τι άλλο χρειάζεται να δει για να καταλάβει ότι αυτή η τηλεόραση είναι η πιο ακραία και χυδαία έκφραση της Υ.ΕΝ.Ε.Δ. (Υπηρεσία Ενημέρωσης Ενόπλων Δυνάμεων);!

Νάβις

Οι ΗΠΑ γνώριζαν και στήριζαν Επιβεβαίωση για το ρόλο τους στη σφαγή των κομμουνιστών στην Ινδονησία

   

Από herko 

Αποχαρακτηρισμένα έγγραφα έχουν μόλις σήμερα επιβεβαιώσει τη γνώση των ΗΠΑ και την υποστήριξή τους προς τη σφαγή εκατομμυρίων Ινδονησίων στην αντικομμουνιστική εκκαθάριση του 1965.
Η μη κυβερνητική ομάδα έρευνας National Security Archive δημοσίευσε πρόσφατα 39 έγγραφα μέσα από τις χιλιάδες σελίδες των νέων αποχαρακτηρισμένων φακέλων της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Τζακάρτα. Tα έγγραφα καλύπτουν την περίοδο 1963- 66 και επιβεβαιώνουν επίσημη γνώση και έγκριση των επιχειρήσεων των ταγμάτων θανάτου του στρατού για εξάλειψη ενός κόμματος με 3 εκατομμύρια μέλη, του ΚΚ Ινδονησίας (PKI) και των υποστηρικτών του. Τουλάχιστον τρία εκατομμύρια άνθρωποι συγκεντρώθηκαν από όλη τη χώρα, εκτελέστηκαν και ρίχτηκαν σε μαζικούς τάφους.
Τα έγγραφα δείχνουν ότι οι ΗΠΑ παρείχαν στον ινδονησιακό στρατό λίστες με ανώτερα στελέχη του κομμουνιστικού κόμματος, εξοπλισμό και χρηματοδότηση κατά τη διάρκεια αυτών των σφαγών. Οι σφαγές οδήγησαν στην ανατροπή του εθνικιστή προέδρου Σουκάρνο που υποστηριζόταν από τους κομμουνιστές και στην 31χρονη δικτατορία του στρατηγού Σουκχάρτο.
Τα έγγραφα καταδεικνύουν ότι οι αξιωματούχοι των ΗΠΑ είχαν αποδείξεις που διέψευδαν τον ισχυρισμό του στρατού ότι η απόπειρα πραξικοπήματος της 30ής του Σεπτέμβρη του 1965 είχε γίνει μετά από διαταγή του PKI. Ένας ισχυρισμός που έγινε η πρόφαση για την αντικομμουνιστική σφαγή.

«Φανταστική αλλαγή» για τις ΗΠΑ η μαζική σφαγή των κομμουνιστών

Διπλωματικό τηλεγράφημα με ημερομηνία 21/12/1965 από την Α’ Γραμματέα της Πρεσβείας των ΗΠΑ, Μέρι Βανς Τρεντ, στην Ουάσινγκτον αναφέρεται σε μια «φανταστική αλλαγή που συνέβη μέσα σε μόλις 10 εβδομάδες». Η Τρεντ εκτιμούσε ότι 100 χιλιάδες (κομμουνιστές) είχαν σφαγεί μέχρι τότε. Άλλο τηλεγράφημα της πρεσβείας των ΗΠΑ του Απρίλη του 1966 έλεγε: «Πραγματικά δεν γνωρίζουμε αν ο πραγματικός αριθμός πλησιάζει τις 100.000 ή το 1.000.000. Ακόμη και η ινδονησιακή κυβέρνηση έχει απλά μια ”αόριστη ιδέα”»…
Μια έκθεση για τον Νοέμβρη του 1965 από τον αξιωματικό πολιτικών υποθέσεων της Πρεσβείας των ΗΠΑ, Έντουαρτ Μάστερς, ασχολήθηκε με το «πρόβλημα» της κράτησης και της διατροφής των φυλακισμένων που ήταν ύποπτοι ως μέλη του PKI. «Πολλές επαρχίες φαίνεται να ανταποκρίνονται επιτυχώς σε αυτό το πρόβλημα εκτελώντας τους φυλακισμένους που είναι μέλη του PKI ή σκοτώνοντάς τους πριν να συλληφθούν. Ένας στόχος στον οποίο μουσουλμανικές (σ.σ. ισλαμιστικές) ομάδες νεο- λαίας παρέχουν βοήθεια», έγραφε ο Μάστερς…
Ένα μήνα αργότερα ο πρόξενος των ΗΠΑ στην πρωτεύουσα της επαρχίας Βόρειας Σουμάτρας, Μεντάν, έγραφε ότι οι ιμάμηδες της μουσουλμανικής οργάνωσης Muhammadiyah κήρυτταν ότι όλοι οι κομμουνιστές πρέπει να δολοφονηθούν, χαρακτηρίζοντάς τους την «κατώτερη κάστα απίστων, το αιματοκύλισμα των οποίων είναι συγκρίσιμο με τη θανάτωση που λερικών»…
Η Βρετανία επίσης υποστήριξε την αντικομμουνιστική σφαγή στην Ινδονησία, όπως έχει τεκμηριώσει ο ιστορικός Μαρκ Κούρτις. Ο αντικομμουνισμός βρίσκεται σήμερα σε άνοδο στην Ινδονησία, όπου ακροδεξιοί και ισλαμιστές επιδίωξαν τον περασμένο μήνα να ματαιώσουν πρόσφατα μια ιστορική ημερίδα που θα ασχο λείτο με τη σφαγή.

Πηγή: Morning Star / Χαραυγή

ΚΕΡΚΥΡΑ-Στηρίζουμε τον αγώνα των συναδέλφων ναυτεργατών

Ο Κερκυραϊκός Σύνδεσμος Ιδιωτικών Υπαλλήλων στηρίζει των αγώνα των συναδέλφων ναυτεργατών για υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας με αυξήσεις στους μισθούς, για δουλειά με δικαιώματα.

Θυμίζουμε ότι μία ακόμα χρονιά κλείνει με αύξηση της κίνησης και στην πορθμειακή γραμμή Κέρκυρας-Ηγουμενίτσας. Μία αύξηση που αγγίζει το 40% με αντίστοιχη αύξηση της κερδοφορίας των εφοπλιστών. Μία αύξηση που οφείλεται κατά κύριο λόγο στην σκληρή δουλειά των συναδέλφων ναυτεργατών. Την ίδια ώρα, οι εφοπλιστές αξιώνουν μείωση του ήδη πετσοκομμένου μισθού των συναδέλφων, σε μία προσπάθεια να συγκεντρώσουν στα χέρια τους ακόμα περισσότερο πλούτο για να κάνουν νέες «μπίζνες»! Το θράσος τους αυτό ενισχύεται από όλο το αντεργατικό-αντιλαϊκό οπλοστάσιο, που έχουν ψηφίσει όλες οι μέχρι σήμερα κυβερνήσεις-και η σημερινή ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ- κάτω από την καθοδήγηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης! Αυτή είναι η «ανάπτυξή» τους για την οποία μιλούν όλα τα τσιράκια των μεγάλων αφεντικών! Μία «ανάπτυξη» που ασχέτως επιθετικού προσδιορισμού («δίκαιη», «βιώσιμη» κ.λπ.) πατάει πάνω στα αποκαΐδια των δικαιωμάτων των εργαζομένων, πάνω στην ίδια μας τη ζωή! Μία ανάπτυξη βουτηγμένη κυριολεκτικά στο αίμα των εργαζόμενων από τα δεκάδες εργατικά ατυχήματα-εργοδοτικά εγκλήματα, σαν αυτά, που είχαμε και στο νησί μας τους τελευταίους μήνες σε εργοτάξιο, στην καθαριότητα του Δήμου και στο αεροδρόμιο, τις εκατοντάδες λιποθυμίες λόγω της εξάντλησης (όπως σε εργολαβικά συνεργεία καθαριότητας και στα ξενοδοχεία κ.ά.)

Δεν μας προκαλεί καμία εντύπωση η προσπάθεια από τα τσιράκια των μεγάλων αφεντικών, να στοιχίσουν τους συναδέλφους ναυτεργάτες πίσω από επιχειρηματικά συμφέροντα. Δεν μας προκαλεί καμία εντύπωση που πάλι οι υπηρέτες των μεγαλοεπιχειρηματιών αρχίζουν να λασπολογούν ενάντια στις κινητοποιήσεις των συναδέλφων ναυτεργατών, προσπαθώντας να στρέψουν αυτό που ονομάζουν κοινή γνώμη απέναντι από εργαζόμενους, που αγωνίζονται για την ζωή τους. Είναι οι ίδιοι που στρέφονται και ενάντια στους αγώνες που δίνει το Σωματείο μας, στους αγώνες που οργανώνουν τα Σωματεία που συσπειρωνόμαστε στο Π.Α.ΜΕ. Είναι οι ίδιοι που σε προηγούμενες κινητοποιήσεις των συναδέλφων ναυτεργατών τους χαρακτήρισαν «ρετιρέ» και προνομιούχους, σε μια προσπάθεια ενίσχυσης του κοινωνικού αυτοματισμού. Τους λέμε λοιπόν ότι τα «ρετιρέ» αυτά, που θαλασσοπνίγονται καθημερινά μακριά από τις οικογένειές τους, έχουν δει το εισόδημά τους, όπως και όλοι οι εργαζόμενοι, να κατακρεουργείται χρονιά με τη χρονιά. Έχουν δει τα δικαιώματά τους να πετσοκόβονται ενώ είναι αναγκασμένα να βιώνουν την ανεργία για τουλάχιστον τρεισήμισι μήνες κάθε χρόνο κάνοντάς τους, επί της ουσίας, εποχιακούς εργαζόμενους…!

Εμείς, τα μέλη του Κερκυραϊκού Συνδέσμου Ιδιωτικών Υπαλλήλων, βρισκόμαστε στο πλευρό των συναδέλφων ναυτεργατών! Είμαστε κι εμείς θύματα της ίδιας «ανάπτυξης», που μας θέλει σκυμμένους, με μισοδουλειά, μισοδικαιώματα, με μισοζωή!

Δηλώνουμε αλληλέγγυοι στον αγώνα των συναδέλφων ναυτεργατών για υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας που να καλύπτει τουλάχιστον τις απώλειες που είχαμε τα χρόνια της κρίσης. Διεκδικούμε την κατάργηση της επιχειρηματικής δραστηριότητας και στον χώρο των μεταφορών! Αποκλειστικά δημόσιες μεταφορές που να εξυπηρετούν τις ανάγκες του λαού μας! Εξάλλου βλέπουμε πού οδηγεί η «ιδιωτική πρωτοβουλία» στο αεροδρόμιο της Κέρκυρας, όπου η Fraport, εκτός των άλλων, ζητάει να σταματάει την λειτουργία του μετά τις 22:00 το βράδυ (γιατί έτσι θα κερδίζει περισσότερα), με ότι συνέπειες μπορεί να έχει αυτό για τον λαό μας! Και αυτό το παράδειγμα δείχνει ότι η ικανοποίηση των συμφερόντων των μεγάλων αφεντικών είναι ασυμβίβαστη με την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών του λαού μας!

Καλούμε, όλους τους εργαζόμενους, όλον τον λαό του νησιού μας να στηρίξουν τον αγώνα των συναδέλφων ναυτεργατών! Ο αγώνας τους είναι και δικός μας αγώνας!

Οργανωνόμαστε στα Σωματεία μας, παλεύουμε με ταξικό προσανατολισμό, αγωνιζόμαστε για την ανάκτηση των απωλειών, που είχαμε τα χρόνια της κρίσης, περνάμε στην αντεπίθεση διεκδικώντας την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών μας!

Τέλος, καλούμε ολόκληρο τον κερκυραϊκό λαό να απαντήσει αγωνιστικά στα νέα μέτρα που ετοιμάζουν εργοδοσία-κυβέρνηση-θεσμοί (που θα φέρουν και νέα δεινά σε όλους μας) στο σύνολο της αντεργατικής-αντιλαϊκής πολιτικής. Να τους δώσουμε την απάντηση που ταιριάζει με μαζική συμμετοχή στο συλλαλητήριο που διοργανώνουμε εργατικά Σωματεία που συσπειρωνόμαστε στο Π.Α.ΜΕ. την Πέμπτη 9 Νοέμβρη στις 18:00 στο Σαρόκο!

Η «ΑΝΑΠΤΥΞΗ» ΤΟΥΣ ΤΣΑΚΙΖΕΙ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ
ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΜΑΣ

H Γοητεία της κουκούλας στούς μικροαστούς

Ο Άρης κι ο Τσε γιατί ποτέ δεν φόρεσαν κουκούλα;

October 29, 2017rovespieros Rovespieros, Νέα

Φαίνεται πως έγινε πολύ της «μόδας» και πλασάρεται ολοένα και πιο συχνά στα αστικά ΜΜΕ ένα καινούργιο είδος «επαναστατών» που κύριο χαρακτηριστικό τους έχουν την άσκηση «ατομικής τρομοκρατίας» καλυμένη πίσω από κουκούλες.

Μια «οργάνωση» που εμφανίζεται πότε σαν «λαϊκός σωτήρας» κι άλλοτε σαν «αυτόκλητος τιμωρός» και εκθειάζεται ή «καταγγέλεται» (αναλόγως τον ρόλο που έχει αναλάβει το κάθε κανάλι) σαν μια «υπερεπαναστατική» ή «εξτρεμιστική» οργάνωση.

Ο σκοπός τους εκτός από πονηρός έχει διπλό στόχο:

• Από τη μια τονώνουν το «ηθικό» όσων έχουν επιλέξει τον δρόμο της υποταγής και χρειάζονται επειγόντως κάποιον «σούπερ ήρωα» που θα «καλύψει» τον μικροαστικό εγωϊσμό τους που έχει πληγωθεί από τις διαδοχικές καρπαζιές που τρώνε από αφεντικά και κράτος και από τη δειλία που τους κρατά στον καναπέ μακριά από τη φωτιά του ταξικού αγώνα.
• Κι από την άλλη να εμφανίσουν τους αληθινούς πρωταγωνιστές της ταξικής πάλης, που διεξάγεται σφοδρά και καθημερινά σε κάθε εργασιακό χώρο και μακριά από τα «φώτα» της δημοσιότητας, ως «συστημικούς» και «βολεμένους»!

Κι επειδή φέτος κλείσανε και 50 χρόνια από την στυγνή δολοφονία του Τσε και μόλις χτες ήταν η επέτειος της 28ης οκτωβρίου και γεμίσανε τα προφίλ στο facebook από εικόνες του Τσε και του Άρη, όπως και της εαμικής αντίστασης στην κατοχή, μπορείτε να μου πείτε ποιοι άλλοι ΕΚΤΟΣ από τους ΔΩΣΙΛΟΓΟΥΣ φορούσανε κουκούλες;

Όσοι λοιπόν νιώθετε – έστω μια κάποια – «συμπάθεια» σε τέτοιες ομάδες που έχουν τέτοιο προσανατολισμό στη δράση τους και διαφωνείτε με όσα γράφω, θα σας παρακαλέσω πριν προβείτε σε αφοριστικούς χαρακτηρισμούς, να αναρωτηθείτε:

Ο Άρης κι ο Τσε γιατί ποτέ δεν φόρεσαν κουκούλα;

Με αυτά τα ερωτήματα σας αφήνω να διαβάσετε τρία μικρά άρθρα που δημοσιεύτηκαν πρόσφατα στο Αγκίδα Press επισυνάπτοντας μόνο δύο φράσεις του Τσε:

«Είμαστε ειλικρινά πεπεισμένοι ότι η τρομοκρατία είναι ένα αρνητικό όπλο, που δεν προσφέρει απολύτως ποτέ τα αναμενόμενα αποτελέσματα κι ότι μπορεί να απομακρύνει το λαό από ένα επαναστατικό κίνημα, αφού συνδέεται ολοκληρωτικά με αυτούς που επιδιώκουν ανθρώπινες απώλειες χωρίς προοπτική για τα προσδοκώμενα αποτελέσματα.» [1]

«Η δολοφονία κι η τυφλή τρομοκρατία δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται. Είναι προτιμότερο να γίνεται μαζική δουλειά, να εντυπώνεται το επαναστατικό ιδανικό, και να το κάνει να ωριμάσει για να μπορούν, στη δοσμένη στιγμή, να κινητοποιήσουν αυτές τις μάζες υποστηριζόμενες από τον επαναστατικό στρατό και να κάνουν να κλίνει η πλάστιγγα προς την πλευρά της Επανάστασης.» [2]

Ροβεσπιέρος

* * *

Θυμάστε τότε που οι Χρυσαυγίτες λάμβαναν καταγγελίες και πήγαιναν να «επιβάλουν την τάξη»;!

Θυμάστε τότε που οι Χρυσαυγίτες λειτουργούσαν σαν αυτόκλητοι φύλακες του νόμου και της τάξης;!

Θυμάστε τότε που οι Χρυσαυγίτες ασκούσαν ατομική βία για να αλλάξουν τα «κακώς κείμενα»;!

Την θέση των Χρυσαυγιτών πήραν οι Ρουβίκωνες οι οποίοι κοροϊδεύουν τον κόσμο πως μπορεί να κοπεί το «φακελάκι» με ατομικούς εκφοβισμούς και βιαιοπραγίες κατά γιατρών, οι οποίοι γιατροί μάλιστα δεν γνωρίζουμε εάν δικαίως ή αδίκως κατηγορούνται!

Αποπροσανατολισμός!

Οι Ρουβίκωνες έρχονται να αντικαταστήσουν στην συνείδηση του κόσμου τους «αριστερούς» που ήρθαν (υποτίθεται) για να γλιτώσουν τον λαό και τελικά γλιτώνουν την πλουτοκρατία.

Και τους χρυσαυγίτες που θα άλλαζαν την Ελλάδα με ξυλοδαρμούς αλλά τελικά τους μόνους που ξυλοφόρτωσαν ήταν οι αδύναμοι κι οι κατατρεγμένοι!

Οι κουκουλοφόροι Ρουβίκωνες είναι ένα ακόμα δημιούργημα του αστικού κράτους για να αποπροσανατολίσει τον λαό και να καθοδηγήσει την οργή του προς ανέξοδα για το σύστημα μονοπάτια.

Οι Ρουβίκωνες είναι μια βαλβίδα εκτόνωσης του καζανιού που βράζει προκειμένου να μην σκάσει!

Οι Ρουβίκωνες δεν είναι τίποτε άλλο παρά πέμπτη φάλαγγα στην πλάτη του μαζικού λαϊκού κινήματος το οποίο δεν πρέπει να παρασυρθεί για ακόμα μια φορά σε ανέξοδες για το σύστημα δράσεις αλλά πρέπει να οργανώσει την πάλη του για να πάρει στα χέρια του την εξουσία.

Τάκης Φ.

* * *

Επειδή μερικοί αφελείς έσπευσαν να χαρούν με τους τραμπουκισμούς του Ρουβίκωνα και με τους κουκουλοφόρους που κρυμμένοι πίσω από τις κουκούλες, τις οποίες φορούσαν και οι συνεργάτες των Ναζί, τραμπουκίζουν κόσμο, θα θέλαμε πριν παραχαρούν να τους ρωτήσουμε πώς θα τους φαινόταν εάν έβλεπαν αγωνιστές με κουκούλες;!

Θα θέλαμε να τους καλέσουμε να σκεφτούν πως θα αισθάνονταν εάν έβλεπαν τους αγωνιστές που έφραξαν τον δρόμο στα Νατοϊκά στρατεύματα στον Πολύμυλο της Κοζάνης να φορούν κουκούλες!

Πώς θα αισθάνονταν εάν έβλεπαν τους αγωνιστές που αντιπαρατέθηκαν με τα ΜΑΤ στα Κοίλα της Κοζάνης να φορούν κουκούλες!

Πώς θα αισθάνονταν εάν έβλεπαν τους κομμουνιστές με τις κόκκινες σημαίες και τα σφυροδρέπανα στα χέρια να φορούν κουκούλες!

Οι αγωνιστές, οι κομμουνιστές αρνήθηκαν να βάλουν κουκούλα ακόμα και μπροστά στην θέα του εκτελεστικού αποσπάσματος, αρνήθηκαν να κρύψουν το πρόσωπό τους ακόμα κι απέναντι σ’ εκείνην την αστραπή που θα τους έστελνε στην αιωνιότητα!

Οι αγωνιστές δεν φορούν κουκούλες!

Οι αγωνιστές δείχνουν το πρόσωπό τους για να ξέρει ο λαός ποιους πρέπει ν’ ακολουθεί, για να ξέρει ο λαός δίπλα σε ποιους πρέπει να σταθεί, για να ξέρει ο λαός δίπλα σε ποιους πρέπει να πολεμήσει! Οι κομμουνιστές δεν κρύβουν το πρόσωπό τους γιατί είναι περήφανοι για τις πράξεις τους!

Οι κομμουνιστές δεν κρύβονταν και δεν έκρυβαν το πρόσωπό τους ακόμα κι όταν τις συνέπειες της δράσης τους εκτός από τους ίδιους τις πλήρωναν και οι οικογένειές τους!

Οι κομμουνιστές δεν κρύβουν το πρόσωπό τους γιατί ξέρουν ότι ο αγώνας έχει τίμημα που πρέπει να πληρωθεί, γιατί αν δεν πληρωθεί δεν είναι αγώνας αλλά βίτσιο ή διασκέδαση!

Οι κομμουνιστές δεν κρύβουν το πρόσωπό τους γιατί δεν είναι σήμερα για σήμερα, γιατί έρχονται από το μέλλον και σκοπός τους δεν είναι να εκβιάσουν και να φοβίσουν κανέναν ατομικά!

Σκοπός τους είναι να τσακίσουν το σάπιο εκμεταλλευτικό σύστημα και να φέρουν την κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο κι αυτό οι κομμουνιστές ξέρουν ότι δεν γίνεται με κρυμμένα πρόσωπα παρά με πρόσωπα που να λάμπουν από την φλόγα της επανάστασης όχι μόνο στον ήλιο αλλά και στο απόλυτο σκοτάδι!

Νικολαΐδης Χρηστάκης

ΔΙΑΒΑΣΕ  ΤΟ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ ΕΣΥ ΠΟΥ ΒΓΑΖΕΙΣ ΦΛΥΚΤΑΙΝΕΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ  ΤΟΥ ΜΑΖΙΚΟΥ ΛΑΙΚΟΥ ΤΑΞΙΚΟΥ  ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ  ΓΙΑΤΙ ΜΟΝΟ Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΟΥ Σ ΑΥΤΟ ΘΑ ΣΕ ΓΛΥΤΩΣΕΙ  ΑΠ ΤΗΝ       ΤΑΞΙΚΗ ΜΙΖΕΡΙΑ ΣΟΥ                   

         

Αιδώς ΣΥΡΙΖαίοι: Απ’ το «ξέπλυμα» των Ναζί στον άσφαιρο αντιφασισμό

   

Από atexnos3

Γράφει ο Νίκος Μόττας //

Δεν έχουν ίχνος πολιτικής τσίπας και φροντίζουν να το αποδεικνύουν συνεχώς. Ο τυχοδιωκτισμός και η ξεδιαντροπιά διαπερνά κάθε «κύτταρο» της πολιτικής τους ύπαρξης. Ο λόγος για τους κυρίους του ΣΥΡΙΖΑ που, για ακόμη μια φορά, βρήκαν την ευκαιρία να πουλήσουν κάλπικο αντιφασισμό. Τόσο κάλπικο και υποκριτικό, όσο κάλπικη και υποκριτική είναι η υποτιθέμενη «αριστερά» που εκφράζουν.

Αυτήν τη φορά, με αφορμή τη θρασύδειλη επίθεση φασιστοειδών της Χρυσής Αυγής κατά τη διάρκεια της παρέλασης στην Σαντορίνη, ο ΣΥΡΙΖΑ εξέδωσε ανακοίνωση σημειώνοντας, μεταξύ άλλων, πως «η νεοναζιστική οργάνωση της Χρυσής Αυγής, ανήμερα της επετείου μνήμης για την αντίσταση του ελληνικού λαού ενάντια στο φασισμό, έδειξε και πάλι το αποκρουστικό της πρόσωπο». Η ανακοίνωση δε προσθέτει: «Η εκπαιδευτική κοινότητα θα υπερασπιστεί τις αξίες της δημοκρατίας απέναντι στο δηλητήριο του φασισμού και του ρατσισμού και τους εκπροσώπους του. Οι εγκληματικές ιδέες της Χρυσής Αυγής δεν έχουν θέση στην ελληνική κοινωνία».

Και που είναι το πρόβλημα, ενδεχομένως να αναρωτηθεί κάποιος. Το ζήτημα είναι πως η παραπάνω ανακοίνωση αποτελεί άλλο ένα δείγμα άσφαιρου αντιφασισμού της κυβερνητικής παράταξης. Με αφορμή τις αθλιότητες των Ναζί στην Σαντορίνη ο ΣΥΡΙΖΑ πουλάει, στην κυριολεξία, αντιφασισμό «εκ του ασφαλούς». Και εξηγούμαστε:

1. Έβγαλε κάποια ανακοίνωση το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ για την παρουσία του τραμπούκου χρυσαυγίτη Κασιδιάρη στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη; Είναι, ή δεν είναι, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που επέτρεψε την παρουσία του εν λόγω Ναζί στην παρέλαση; Είναι, ή δεν είναι, η κρατική ΕΡΤ που μετέδωσε, σε απευθείας σύνδεση, τις εμετικές δηλώσεις του κοστουμαρισμένου χιτλεροειδούς από το χώρο της παρέλασης;

2. Ο ΣΥΡΙΖΑ που… «διαρρηγνύει τα ιμάτιά του» για τις «εγκληματικές ιδέες της Χρυσής Αυγής» και το «αποκρουστικό πρόσωπο» της ναζιστικής οργάνωσης, είναι το κόμμα εκείνο του οποίου βουλευτές φωτογραφίζονταν πλάι-πλάι με τους φασίστες χρυσαυγίτες στο Καστελόριζο τον περασμένο Δεκέμβρη. Υπουργός της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ήταν ο Ν.Παρασκευόπουλος που, την ίδια περίοδο, μιλούσε για «σύγκλιση με τη Χρυσή Αυγή» και «υπαγωγή της στους θεσμούς της Δημοκρατίας». Πόσο απέχει, άραγε, το χυδαίο «ξέπλυμα» των Ναζί από τις κάλπικες αντιφασιστικές κορώνες;

3. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το κόμμα εκείνο του οποίου στελέχη – για ψηφοθηρικούς και άλλους λόγους- έχουν κατά καιρούς δείξει ανοχή απέναντι στο ναζιστικό χρυσαυγίτικο μόρφωμα. Άλλοτε δηλώνοντας αμφιβολίες για τον εγκληματικό χαρακτήρα της χρυσαυγίτικης συμμορίας και άλλοτε σφυρίζοντας αδιάφορα στις προτάσεις του ΚΚΕ να μη δοθεί καμία προεκλογική διευκόλυνση στα φασιστοειδή.

4. Η «Αυγή», η κομματική εφημερίδα του ΣΥΡΙΖΑ, ήταν αυτή στις σελίδες της οποίας τον περασμένο Ιούλη δημοσιεύονταν ανιστόρητα κείμενα περί «ακραίων ιδεολογιών» τα οποία, χωρίς ίχνος ντροπής, τσουβάλιαζαν την κομμουνιστική ιδεολογία με το ναζισμό. Αυτό για να μην ξεχνάμε ότι η χυδαία και αντεπιστημονική θεωρία των «δύο άκρων» επωάζεται σε όλο το φάσμα του αστικού πολιτικού συστήματος, με πρωτοστατούσα την σοσιαλδημοκρατία.

5. Ποιά ήταν η στάση του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης του στο ζήτημα της δίωξης του κομμουνιστή δημάρχου Πατρέων Κώστα Πελετίδη, ο οποίος είχε αρνηθεί να διευκολύνει προεκλογικά τους Ναζί χρυσαυγίτες; Ήταν, ή δεν ήταν, οι μηχανισμοί του αστικού κράτους της «πρωτοδεύτερης φοράς αριστερά», της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που μέσω της αποκεντρωμένης διοίκησης παρέπεμπαν σε δίκη το δήμαρχο για «παράβαση καθήκοντος»;

Θα μπορούσαν να γραφτούν πολλά για την στάση της σοσιαλδημοκρατίας του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στο εγκληματικό-ναζιστικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής. Ωστόσο, δεν πρέπει να προκαλεί καμία εντύπωση αυτή η στάση. Είναι άλλωστε ιστορικά επιβεβαιωμένο το γεγονός πως, ιδιαίτερα σε συνθήκες βαθιάς και παρατεταμένης καπιταλιστικής κρίσης, η σοσιαλδημοκρατία άλειφε με βούτυρο το σαπισμένο ψωμί του φασισμού-ναζισμού. Η ιστορία είναι γνωστή.

Το μόνο που μπορούμε να επαναλάβουμε, για πολλοστή φορά, χωρίς ασφαλώς να περιμένουμε καμιά απάντηση, είναι το εξής: «Αιδώς Συριζαίοι».

________________________________________________________________________________________________________

Νίκος Μόττας Γεννήθηκε το 1984 στη Θεσσαλονίκη. Είναι υποψήφιος διδάκτορας (Phd) Πολιτικής Επιστήμης, Διεθνών Σχέσεων και Ιστορίας. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες από το Πανεπιστήμιο Westminster του Λονδίνου και είναι κάτοχος δύο μεταπτυχιακών τίτλων (Master of Arts) στις διπλωματικές σπουδές (Παρίσι) και στις διεθνείς διπλωματικές σχέσεις (Πανεπιστήμιο Τελ Αβίβ). Άρθρα του έχουν δημοσιευθεί σε ελληνόφωνα και ξενόγλωσσα μέσα.

Ο τόπος έχει ανάγκη από μια «σοβαρή Χρυσή Αυγή»…

       

Γράφει ο Μ. Κοττάκης στη «Δημοκρατία»: «Είναι σύμπτωση που ο τόπος δεν έχει σοβαρή (ακρο)δεξιά με γωνίες, χωρίς δικαστικές εκκρεμότητες. Αν υπήρχε Έλλην αστός ηγέτης τύπου Εναλλακτικής για τη Γερμανία (…) ο συσχετισμός μεταξύ Αριστεράς – Δεξιάς θα είχε διαταραχθεί (…) Την όποια αντισυστημική ψήφο πολιτών (…) τη διεκδικεί ο ΣΥΡΙΖΑ! (…) Η ΝΔ δεν φαίνεται ότι το μπορεί (…) Η Χρυσή Αυγή μπορεί, αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι το θέλει. Το κόμμα είναι διχοτομημένο (…) Η Νέα Δεξιά του Φαήλου Κρανιδιώτη, τέλος, είναι αφοσιωμένη στο πώς θα κερδίζει ψήφους από τη ΝΔ (…) αντί να παρατηρεί με προσοχή τι γίνεται (…) στις τάξεις των μουδιασμένων ψηφοφόρων της Χρυσής Αυγής. Τούτων δοθέντων, μένει χώρος για τον ΣΥΡΙΖΑ της ψευτο-αντιδιαπλοκής (…) τον ψευτοαντισυστημικό (…) Ελλείψει βασικής αντισυστημικής δύναμης η Αριστερά εγκλωβίζει μάζες που θέλουν να την εγκαταλείψουν, αλλά δεν έχουν άλλη επιλογή (…) Αν υπήρχε σοβαρή Δεξιά, ο ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν τρίτο κόμμα εδώ και καιρό».

Η αγωνία του αρθρογράφου να ανατραπεί εκλογικά ο συσχετισμός ΣΥΡΙΖΑ – δεξιάς είναι δική του υπόθεση. Γνώμες όπως αυτή, όμως, εκφράζουν βαθύτερες ανησυχίες, αλλά και σχεδιασμούς της αστικής τάξης, που δεν κρύβει τον προβληματισμό της για την ανάγκη αναμόρφωσης του χώρου «δεξιά» της ΝΔ. Άλλωστε, δεν πάει πολύς καιρός που γραφόταν στον Τύπο ότι ο τόπος έχει ανάγκη από μια «σοβαρή Χρυσή Αυγή». Με αυτού του τύπου τις αναλύσεις «κολλάνε» και διάφορες διεργασίες σε κόμματα και μορφώματα της λεγόμενης «ακροδεξιάς», που προδίδουν έντονη κινητικότητα το τελευταίο διάστημα και προϊδεάζουν για εξελίξεις…

Μια ζωή ρουφιάνοι, μαφιόζοι, νταήδες και κατσαπλιάδες

Νεk

Γαλανόλευκα τρικάκια στο κέντρο της Αθήνας χθες, 28 0κτώβρη, με προτροπές από τους υπόδικους, ναζήδες δολοφόνους προς τους «Έλληνες, να κρατήσουν ψηλά τις σημαίες» – διότι προφανώς, «αν δεν κρατήσουν ψηλά τις χριστιανορθόδοξες σημαίες των ελλήνων αστών», θα ξανανιώσουν «τι πα’ να πει να ακονίζονται οι ξιφολόγχες στα πεζοδρόμια»-.
Μια ζωή ρουφιάνοι, μαφιόζοι, νταήδες και κατσαπλιάδες, όπως ακριβώς και τα κατά καιρούς αφεντικά τους.
Ξέρουμε τον ρόλο, που διαδραμάτισαν την περίοδο της τριπλής κατοχής, όπως και αργότερα, οι ιδεολογικοί και πολιτικοί τους πρόγονοι. Υπηρέτες ήταν όλοι τους, αλλοεθνών ιμπεριαλιστών. Τότε, τα βενιζελικής έμπνευσης και δημιουργίας τάγματα ασφαλείας ορκίζονταν στον Γερμανό καταχτητή και φύρερ Αδόλφο, ως κατακάθια κι αποβράσματα, που ήταν -και παραμένουν ακόμη ως τάγματα εφόδου- κι είχαν ως κύρια αποστολή τους την παρενόχληση του ΕΛΑΣ, δηλαδή του αρματωμένου λαού, που βγήκε στα βουνά και στο κλαρί, για να υπερασπιστεί το βιός και την ζωή του, με μπροστάρηδες τους επαναστάτες κομμουνιστές του τόπου μας.
Τα ναζιστικά θρασίμια παρενοχλούσαν με κάθε τρόπο τότε, όπως και τώρα κάνουν άλλωστε, κάθε σοβαρή απειλή για τα συμφέροντα των αφεντικών και προστατών τους.

Ξέρουμε και τώρα, τι ρόλο ακριβώς βαράνε τα χρυσαυγίδια, που σκούζουν και βελάζουν σε κάθε χώρο δουλειάς. Υποτακτικοί των αφεντικών είναι, οπότε ποιες σημαίες ψηλά;…
Οι δικές μας σημαίες είναι ατόφιες κι εργατικές, το διεθνιστικό και κομμουνιστικό κόκκινο των προλετάριων, ακόμη τους φοβίζει…
Σε κάθε ευκαιρία και παντού θα τους ξεμπροστιάζουμε και θα τους απομονώνουμε, κι αυτούς και τα εθνικιστικά πατριδοκάπηλα «ιδεώδη» τους…
Ρίχνουν στάχτη στα μάτια, μα όσο επιμένουν να προκαλούν και να δείχνουν μπόι που δεν έχουν, ας θυμηθούν, πως ο λαός κι οι εργαζόμενοι θα τους ξανατσακίσουν…
Όχι τα αστικά δικαστήρια…
Αυτό πρέπει να είναι το «όχι» τους.

Κράτος – ΕΡΤ «ξεπλένουν» Ναζί ανήμερα 28ης Οκτωβρίου!

 

Σήμερα, το κράτος του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ, το κράτος της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, το κράτος του Ποταμιού και των Κεντρώων, το κράτος των πλουτοκρατών που αποτελεί συνέχεια εκείνου του κράτους που ποτέ δεν καταδίκασε δοσίλογους και μαυραγορίτες και έχτιζε τους «νέους Παρθενώνες» του με τα βόλια των χιτών και των ταγματασφαλι(η)τών, διέπραξε και τούτη την ύβρη:

 Έδωσε βήμα για να «τιμήσουν» στην παρέλαση της Θεσσαλονίκης την 28η Οκτωβρίου στους ναζί της Χρυσής Αυγής! Έδωσε μικρόφωνα (η ΕΡΤ) για να βγάλει λόγο ο ναζί Κασιδιάρης υπέρ φασίστα Μεταξά και κατά… μεταναστών (σ.σ: ο μοναδικός λόγος που μεταφέρουμε σε βίντεο την δήλωση του ναζί – ζητώντας συγγνώμη για αυτό – είναι για να μπορέσει άμεσα ο αναγνώστης μας να την συγκρίνει με τις φωτογραφίες και τα βίντεο που ακολουθούν).

https://youtu.be/V_5pf5EHb6o

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Πoλύ περισσότερο που εδώ ισχύει στον απόλυτο βαθμό η ρήση: «Μια φωτογραφία – χίλιες λέξεις».

 Ιδού, λοιπόν, ποιοι ποζάρουν σαν «ιδιοκτήτες» της 28ης Οκτωβρίου – και σε ποιους το κράτος προσέφερε στασίδι και μικρόφωνα.

  Ιδού ποιοι παριστάνουν τους «επιγόνους» (!) των ηρώων που πολέμησαν στην Πίνδο, στο Αλβανικό Μέτωπο και ενάντια στη γερμανική εισβολή -και σε ποιους το κράτος προσέφερε στασίδι και μικρόφωνα.

  Ιδού ποια είναι η (πραγματική) σχέση τους με την 28η Οκτωβρίου – και σε ποιους το κράτος προσέφερε στασίδι και μικρόφωνα.

 Ιδού η (πραγματική) σχέση τους με εκείνους, τους Ιταλούς φασίστες και τους Γερμανούς ναζί, που επιτέθηκαν και ρήμαξαν τότε την Ελλάδα – και σε ποιους το κράτος προσέφερε στασίδι και μικρόφωνα:

Ο υποφυρερίσκος της «Χρυσής Αυγής», ο Χρήστος Παππάς, σε μια από τις πολλές επισκέψεις του στον τάφο του Μουσολίνι στο χωριό Πρεντάπιο της Ιταλίας. Ο «πατριώτης» αποδίδει φόρο τιμής στο ίνδαλμά του: Τον Μουσολίνι! Ο Παππάς, ευλαβικός προσκυνητής στον τάφο του φασίστα, του δικτάτορα που επιτέθηκε στην Ελλάδα στις 28 Οκτωβρίου 1940…

Ο Παππάς, ο λάτρης του Μουσολίνι, ο χρυσαυγίτης που απευθύνει… γνήσιο «πατριωτικό» (άμα τε και… αρχαιοελληνικό) χαιρετισμό στον Ντούτσε του. Ο Παππάς και οι όμοιοί του. Αυτοί είναι που παριστάνουν τους «ιδιοκτήτες» της 28^ης Οκτωβρίου!

https://youtu.be/b5bDgd3YeO0

Σε αυτούς, που μαθαίνουν παιδάκια να φωνάζουν «Χάιλ Χίτλερ», δόθηκε το μικρόφωνο σήμερα από την ΕΡΤ για δηλώσεις υπέρ… 28ης Οκτωβρίου. 

https://youtu.be/2Zj9zoj6L7k

Σε αυτούς, στους απογόνους των Ες – Ες, στην – καθ’ ομολογία τους – «σπορά των ηττημένων του ‘45», πρόσφερε στασίδι και μικρόφωνα το κράτος στην επέτειο του «Όχι».

Σε αυτόν τύπο, με τον αγκυλωτό του ναζισμού στο χέρι, έδωσε μικρόφωνα η ΕΡΤ για να παραστήσει τον «ιδιοκτήτη» της 28ης Οκτωβρίου. Στον ίδιο τύπο, που ένα χρόνο πριν μπουν στη Βουλή, έγραφε: «Ποιο θα ήταν το μέλλον της Ευρώπης και ολόκληρου του σύγχρονου κόσμου, αν ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος (…) δεν σταματούσε την ανανεωτική πορεία του Εθνικοσοσιαλισμού;(…). Ο ρομαντισμός ως πνευματικό κίνημα και ο κλασικισμός θα υπερίσχυαν (…)» (Ηλ.Κασιδιάρης, εφημερίδα «Χρυσή Αυγή», 20/4/2011).

Σε αυτούς έδωσε βήμα ανήμερα της 28ης Οκτωβρίου το κράτος του «δημοκρατικού συνταγματικού τόξου» και μικρόφωνα η κρατική ΕΡΤ.

 Έτσι παίζεται το παιχνίδι όσων αποπατούν πάνω στην Ιστορία και έτσι βρίσκει πλάτες μια ναζιστική δολοφονική συμμορία να παριστάνει το «νόμιμο πολιτικό κόμμα».

   Αιδώς Αργείοι! 

Πηγή: Ημεροδρόμος

Με αφορμή τις επεξεργασίες των ΟΟΣΑ - ΣΕΒ για τις Συλλογικές Συμβάσεις

Προπαγανδίζουν τη «σημασία ενός ευέλικτου και αποτελεσματικού μείγματος συλλογικών διαπραγματεύσεων για το μέλλον της εργασίας»...

Eurokinissi

Η αντεργατική στρατηγική του κεφαλαίου, όπως αποτυπώνεται στις επεξεργασίες του ΣΕΒ, αποτελεί την «πυξίδα» της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ

Στο διεκδικητικό πλαίσιο του ΠΑΜΕ, βάζουμε ως άξονες:

1. Αυξήσεις σε μισθούς, συντάξεις, κοινωνικές παροχές, κάλυψη των απωλειών, των βασικών αναγκών.
2. Υπογραφή Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας και επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ.
3. Επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας.
4. Κατάργηση όλων των αντεργατικών, αντιλαϊκών νόμων και μέτρων, των μνημονίων.
Προτάσσουμε το μέτωπο διεκδίκησης Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας (ΣΣΕ), συνδέοντάς το με την πάλη για το ξήλωμα όλου του αντεργατικού πλαισίου.
Παλεύοντας για ΣΣΕ με γνώμονα τις απώλειες, σε συνδυασμό με τις βασικές ανάγκες μας, δεν περιορίζουμε τη διεκδίκηση μόνο στους μισθούς. Αλλά διεκδικούμε ένα συνολικό πλαίσιο στόχων - αιτημάτων που περιλαμβάνει τις εργασιακές σχέσεις (λαμβάνοντας υπόψη την «ευελιξία» που τσακίζει κόκαλα, με μερική απασχόληση, εκ περιτροπής εργασία, διευθέτηση χρόνου κ.λπ.), τα ωράρια δουλειάς, επικεντρώνοντας στο σταθερό ημερήσιο εργάσιμο χρόνο (8ωρο - 7ωρο, 5ήμερο), στην Υγεία, στην Κοινωνική Ασφάλιση, στην υγεία και ασφάλεια στους τόπους δουλειάς, δηλαδή σε όλο το πλαίσιο των όρων πώλησης της εργατικής δύναμης.

ΣΕΒ: Διατήρηση της σημερινής εργασιακής ζούγκλας

Τα ταξικά συνδικάτα προτάσσουν το μέτωπο των Συλλογικών Συμβάσεων, συνδέοντάς το με την πάλη για το ξήλωμα όλου του αντεργατικού πλαισίου

Και ο ΣΕΒ έχει ανοίξει πολύμορφα και πονηρά το ζήτημα των ΣΣΕ. Και λέμε πονηρά γιατί συνδέει το ζήτημα με την καπιταλιστική ανάπτυξη, αλλά εμφανίζεται να ενδιαφέρεται τάχα για την «αντιμετώπιση της ανεργίας», για την άμβλυνση των συνεπειών της κρίσης στην εργατική τάξη.
Παράδειγμα η επεξεργασία του με τίτλο: «Αναπτυξιακή εξόρμηση με σύγχρονη αγορά εργασίας, ο μόνος σίγουρος δρόμος για τη μείωση της ανεργίας!».
Λέει σε αυτήν χαρακτηριστικά: «Στην περίπτωση της ελληνικής οικονομίας, η κατακλυσμική ύφεση της περιόδου 2009 - 2012 de facto κατήργησε πολλές από τις στρεβλώσεις στην αγορά εργασίας, καθώς οι επιχειρήσεις αντιμετώπιζαν πρόβλημα επιβίωσης. Για παράδειγμα, οι συμβάσεις πλήρους απασχόλησης για νέες προσλήψεις, από 79% το 2009, αρχίζουν να συρρικνώνονται πριν να εισέλθουν σε φάση σταθεροποίησης κοντά στο 45% το 2015 - 2016 (...) Είναι, επίσης, σημαντικό να μην διαταραχθεί ξανά η ισορροπία που έχει βρεθεί στην αγορά εργασίας».
Τώρα διοργάνωσε και συνέδριο με τίτλο «Το μέλλον της εργασίας μετά το Μνημόνιο», που βάζει ζήτημα «η πορεία των μισθών να συνδέεται και να εξαρτάται από την πορεία των παραγωγικοτήτων» και ότι ο «κοινωνικός διάλογος» και η διαπραγμάτευση των «κοινωνικών εταίρων» «πρέπει να διευρυνθεί με άλλα ζητήματα, όπως το Ασφαλιστικό, η εκπαίδευση, η ανάπτυξη του ανθρώπινου δυναμικού και η επιχειρησιακή απόδοση, η υπερφορολόγηση, η επιχειρηματική μεγέθυνση, πέρα και πάνω από το στενό προσδιορισμό του κατώτατου μισθού».

Συνδέει την εξέλιξη των μισθών με την πορεία της παραγωγικότητας, δηλαδή με κριτήριο την αύξηση της ανταγωνιστικότητας, την αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης, σε αυτό ωθεί η άνοδος της παραγωγικότητας. Και όταν για παράδειγμα η παραγωγικότητα από 100 πάει 1.000, με αντίστοιχη ένταση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων, δεν αποκλείονται και κάποιες ελάχιστες αυξήσεις - ψίχουλα. Ουσιαστικά ο ΣΕΒ θέτει ζήτημα «ευελιξίας» στη διαπραγμάτευση των μισθών.
Συνδέει, επίσης, τη συλλογική διαπραγμάτευση με όλα τα ζητήματα που σχετίζονται με τους όρους αγοραπωλησίας της εργατικής δύναμης.
Κεντρικό ζήτημα για τον ΣΕΒ είναι η μη διατάραξη της «ισορροπίας» που έχει επέλθει στην αγορά εργασίας στην περίοδο της κρίσης. Θεωρεί απαράβατο όρο τη διατήρηση ολόκληρου του αντεργατικού θεσμικού πλαισίου που διαμόρφωσε η πολιτική διαχείρισης της κρίσης για την έξοδο απ' αυτήν σε όφελος του κεφαλαίου. Με αυτό το βασικό για τους επιχειρηματικούς ομίλους ζήτημα, αντιμετωπίζει ο ΣΕΒ τις συλλογικές διαπραγματεύσεις και τις ΣΣΕ.

Χαρακτηριστικές οι επεξεργασίες του κεφαλαίου για τις συλλογικές διαπραγματεύσεις

Στο εβδομαδιαίο δελτίο του, 7/9/2017, ο ΣΕΒ παρουσίαζε μια επεξεργασία του ΟΟΣΑ για τις συλλογικές διαπραγματεύσεις και τη δική του πρόταση - πλαίσιο για τις ΣΣΕ. Ο τίτλος «Η σημασία ενός ευέλικτου και αποτελεσματικού μείγματος συλλογικών διαπραγματεύσεων για το μέλλον της εργασίας!» είναι ενδεικτικός των διαθέσεων και της στρατηγικής του ΣΕΒ για τις ΣΣΕ και τη σχέση τους με την καπιταλιστική ανάπτυξη, την κερδοφορία των μονοπωλίων.
Ο ΣΕΒ αναφέρει χαρακτηριστικά τα εξής:
«...Η χώρα έχει ανάγκη από (...) μια βιώσιμη πορεία υψηλών ρυθμών ανάπτυξης, παραγωγικότητας και εξωστρέφειας του ιδιωτικού τομέα (...) Η ανταγωνιστικότητα (...) χρειάζεται ένα φιλικό προς την επιχειρηματικότητα και την κερδοφορία περιβάλλον. (...) Σημαντική συνεισφορά στην προσπάθεια αυτή έχει η ρύθμιση της αγοράς εργασίας.
(...) Η χώρα να μην επαναλάβει τα αδιέξοδα των εργασιακών πρακτικών του παρελθόντος που συνέβαλαν στην κρίση. Στη χώρα μας το σύστημα συλλογικών διαπραγματεύσεων που ίσχυε πριν την κρίση (...) ο τρόπος καθορισμού των μισθών είχε σημαντικές αρνητικές επιδράσεις στην ευελιξία των μισθών σε επιχειρησιακό επίπεδο, και ως εκ τούτου, την ανταγωνιστικότητα, τις επενδύσεις και την απασχόληση στην ελληνική οικονομία. Ουσιαστικά, οι κλαδικές ή ομοιοεπαγγελματικές συλλογικές συμβάσεις, σε συνδυασμό με την επέκταση, επέβαλαν κατώτατους μισθούς σε ολόκληρους κλάδους ή επαγγέλματα, εμποδίζοντας την αποτελεσματική προσαρμογή στη συγκυρία των επιχειρήσεων που δεν είχαν ισχυρά θεμελιώδη μεγέθη. Η μόνη διέξοδος για αυτές ήταν η μείωση της απασχόλησης και η αδήλωτη εργασία (...).
Δεν είναι τυχαία η ανάκαμψη της απασχόλησης από το 2012 και μετά, όταν μειώθηκε ο κατώτατος μισθός και διευκολύνθηκαν πιο ευέλικτες μορφές απασχόλησης, ώστε να αντιμετωπισθεί η λαίλαπα της ύφεσης (...).
Η επαναφορά εργασιακών ρυθμίσεων που ίσχυαν πριν την κρίση (...) θα οδηγήσουν σε δυσκολότερη επίτευξη διεθνούς ανταγωνιστικότητας, σε απώθηση ξένων επενδύσεων, με δυσμενείς επιπτώσεις για το μέλλον της οικονομίας μας».
Να θυμίσουμε ότι και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, μέσω του πρωθυπουργού και της ομιλίας του το Μάη του 2017 στο Σύνδεσμο των Βιομηχάνων, είπε ότι «η προσδοκία της επιστροφής στο 2009, πέρα από ουτοπία, αποτελεί και στρατηγικό λάθος». Με την ίδια ακριβώς γλώσσα, ο πρόεδρος του ΣΕΒ ανέφερε στο πρόσφατο συνέδριο του Συνδέσμου ότι «η επιστροφή στο καθεστώς εργασιακών ρυθμίσεων που ίσχυε πριν την κρίση είναι μια ανιστόρητη ουτοπία που δεν έχει καμία σχέση με την οικονομική πραγματικότητα της χώρας μας»...
Ο δε υπουργός Οικονομίας, Δ. Παπαδημητρίου, καλούσε πρόσφατα ξένους επενδυτές να επενδύσουν στην Ελλάδα, με βασικό επιχείρημα ότι η ανταγωνιστικότητα του κόστους της εργασίας βελτιώθηκε κατά 24%.

Ταξικά επιχειρήματα και κάλπικα διλήμματα υπέρ του κεφαλαίου

Τι λέει ο ΣΕΒ για να χτυπήσει κλαδικές και ομοιοεπαγγελματικές Συλλογικές Συμβάσεις και την Εθνική Γενική ΣΣΕ;
Λέει τα εξής:
1. Οι μεγάλοι μισθοί, ανελαστικοί για τις επιχειρήσεις, τις υπονόμευσαν και αναγκάστηκαν να κάνουν απολύσεις ή να λειτουργούν με «μαύρη εργασία».
2. Τέτοιες Συμβάσεις και μισθοί αποτελούν εμπόδιο στην ανταγωνιστικότητα και τις επενδύσεις, ωθούν σε απολύσεις.
3. Αυτές οι Συμβάσεις και οι μισθοί είναι η αιτία της κρίσης.
Ο ΣΕΒ χτυπά τις ΣΣΕ όπως χτυπά κάθε εμπόδιο στην αύξηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου, επιδιώκοντας καπιταλιστική ανάπτυξη, επενδύσεις σε νέους τομείς ή και σε υπάρχοντες, με στόχο την άνοδο της παραγωγικότητας σε κλάδους και επιχειρήσεις, αύξηση ανταγωνιστικότητας που ενισχύει τις εξαγωγές. Κανέναν «καημό» δεν έχει το κεφάλαιο για ανάπτυξη της παραγωγής με στόχο την κάλυψη λαϊκών αναγκών.
Ο ανταγωνισμός στη διεθνή αγορά απαιτεί άνοδο της παραγωγικότητας, χαμηλούς μισθούς, δηλαδή λιγότερη δαπάνη κεφαλαίου για αγορά εργατικής δύναμης.
Η αντεργατική προπαγάνδα τους βάζει κάλπικα διλήμματα στην εργατική τάξη, προκειμένου να κάνουν συνεχώς πιο φτηνή την εργατική της δύναμη και να αυξάνουν το ποσοστό κέρδους, όπως: «Μεγάλοι μισθοί και λίγες θέσεις εργασίας άρα μεγάλη ανεργία ή μικροί μισθοί και πολλές θέσεις εργασίας», ή «μεγάλοι μισθοί και οικονομική κρίση ή μικροί μισθοί και ανάπτυξη».
Η κρίση μείωσε πολλαπλάσια τις θέσεις εργασίας και αύξησε την ανεργία, όχι οι μεγάλοι μισθοί, αυτοί ελάχιστα μπορούν να επηρεάσουν. Οι απολύσεις γίνονται επειδή η κρίση μειώνει τον όγκο παραγωγής των επιχειρήσεων. Γίνονται επίσης με την άνοδο της παραγωγικότητας, τις αλλαγές στην οργάνωση της παραγωγής που ωθούν σε λιγότερη ζωντανή εργασία, αντί να μειώνουν τον εργάσιμο χρόνο.
Ανεργία επίσης δημιουργείται επειδή οι καπιταλιστές μεταφέρουν τα κεφάλαιά τους από κλάδο σε κλάδο ανάλογα με το ποσοστό κέρδους, οπότε κλείνουν επιχειρήσεις (για παράδειγμα το κερδοφόρο εργοστάσιο της «Πίτσος» μεταφέρει τη δραστηριότητά του στην Τουρκία ή η «Γιουνιλέβερ» καταργεί την παραγωγή της σε διατροφικά προϊόντα και αυξάνει σε αυτά της καθαριότητας).
Γενικότερα, η ανεργία είναι σύμφυτη του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, δεν έχει ποτέ εξαλειφθεί, υπάρχει και σε περιόδους ανάπτυξης και οφείλεται στο ότι η παραγωγή γίνεται για το κέρδος και όχι για την κάλυψη των αναγκών των εργαζομένων.
Οσο για την οικονομική κρίση, έρχεται μετά από περίοδο καπιταλιστικής ανάπτυξης, είναι κρίση υπερσυσσώρευσης, δεν την φέρνουν οι μεγάλοι μισθοί, αλλά τα κεφάλαια που γιγαντώνονται από τα κέρδη και δεν μπορούν να επενδυθούν.
Ο ΣΕΒ βάζει αυτά τα διλήμματα με στόχο να τρομοκρατεί τους εργαζόμενους, ώστε να μη διεκδικούν ΣΣΕ σε συνάρτηση με την κάλυψη των απωλειών αλλά και βασικών αναγκών της εργατικής οικογένειας και μάλιστα ενιαία σε πανεθνικό επίπεδο και ενιαία σε κλαδικό επίπεδο.
Θέλουν την εργατική τάξη να απεμπολεί τις ανάγκες και τις απαιτήσεις της στο όνομα της κερδοφορίας των καπιταλιστών και της ανάπτυξής τους, γιατί πράγματι αυτή η απεμπόληση δικαιωμάτων, δηλαδή η δραστική μείωση των απαιτήσεων που καθορίζουν τους όρους ζωής και δουλειάς των εργαζομένων, είναι προϋπόθεση για την καπιταλιστική κερδοφορία και ανάπτυξη. Γι' αυτό θέλουν πλήρως απελευθερωμένη την αγορά εργασίας.

Ποιες κλαδικές Συμβάσεις;

Η συγκεκριμένη επεξεργασία αναφέρει ότι οι κλαδικές Συλλογικές Συμβάσεις όπως τις ξέραμε είναι ξεπερασμένες, ανεπιστρεπτί.
Λέει η έρευνα του ΟΟΣΑ: «Στις Σκανδιναβικές χώρες, για παράδειγμα, οι κλαδικές Συλλογικές Συμβάσεις προσδιορίζουν το γενικότερο πλαίσιο αρχών και κανόνων και αφήνουν μεγάλο μέρος της εξειδικευμένης διαπραγμάτευσης αποδοχών και όρων εργασίας στη διακριτική ευχέρεια των συμβαλλόμενων μερών στο επιχειρησιακό επίπεδο (...) Μια συγκεκριμένη αύξηση μισθών που συμφωνείται σε κλαδικό επίπεδο, μπορεί να εφαρμόζεται μεσοσταθμικά από τις επιχειρήσεις ώστε να διαφοροποιούν τις αμοιβές αναλόγως της παραγωγικότητας των εργαζομένων».
Ο ΣΕΒ επίσης προβάλλει την άποψη ότι «είναι σημαντικό να διατηρηθεί η δυνατότητα υπερίσχυσης των συμβάσεων που συνάπτονται πιο κοντά στο επίπεδο της επιχείρησης».
Αξιοποιώντας την επεξεργασία του ΟΟΣΑ, αναφέρει: «H βέλτιστη ισορροπία απαιτεί, μεταξύ άλλων, τη διαμόρφωση μιας διαρθρωμένης αποτελεσματικής σχέσης μεταξύ επιχειρησιακών και κλαδικών συμβάσεων και τον εξορθολογισμό του περιεχομένου των κλαδικών συμβάσεων με τη χρήση επεκτάσιμων πρακτικών και, ταυτόχρονα, "δικλείδων ασφαλείας" μέσω εισαγωγής ρητρών και εξαιρέσεων».
Θέλει «ευελιξία στην εφαρμογή των κλαδικών ανά επιχείρηση». Βάζει το ζήτημα της σχέσης κλαδικών - επιχειρησιακών Συμβάσεων, του εξορθολογισμού του περιεχομένου των κλαδικών Συμβάσεων με τη χρήση επεκτάσιμων πρακτικών και, ταυτόχρονα, «δικλείδων ασφαλείας» μέσω εισαγωγής ρητρών και εξαιρέσεων, για να μπορεί να τις εφαρμόζει κάθε επιχείρηση σύμφωνα με τις ανάγκες κερδοφορίας της. Οπως στη Σκανδιναβία.
Ο ΣΕΒ λέει ότι αυτό έχει σχέση με τις διαφορετικές συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί στις επιχειρήσεις και τα εργοστάσια κάθε κλάδου. Είναι άλλο ένα σημάδι που δείχνει επιδίωξη χωρισμού των εργαζομένων κάθε κλάδου σε κατηγορίες ανάλογα με την επιχείρηση, διασπώντας τους στο θέμα της «πάλης για ενιαίους όρους πώλησης της εργατικής δύναμης» απέναντι στους εργοδότες.
Ουσιαστικά συμβάσεις όπως οι παραπάνω θα είναι στο όνομα κλαδικές και στην πράξη θα λειτουργούν σαν επιχειρησιακές.

Και στρατηγική επιδίωξη ακύρωσης των συνδικάτων

Ακρως επικίνδυνη εξέλιξη, αν θεσμοθετηθεί, είναι και η πρόταση του ΣΕΒ για την αφαίρεση από τα συνδικάτα της δυνατότητας και ευθύνης να διαπραγματεύονται για τις ΣΣΕ και, ουσιαστικά, την ακύρωσή τους ως οι μόνες εργατικές οργανώσεις που εκφράζουν, άρα και διεκδικούν, τα συλλογικά δικαιώματα και συμφέροντα των εργαζομένων. Επιδιώκουν τον αφοπλισμό της εργατικής τάξης στην ταξική πάλη, αφού έτσι ακυρώνουν τα συνδικάτα ως το αποτελεσματικό όπλο στη διαπάλη με την εργοδοσία για τους όρους πώλησης της εργατικής δύναμης στο πλαίσιο του καπιταλισμού και ακυρώνουν την πραγματική, ουσιαστική σχέση των συνδικάτων με την εργατική τάξη, το ταξικό περιεχόμενο αυτής της σχέσης.
Να πώς το προσδιορίζει η έρευνα του ΟΟΣΑ:
«Η εκπροσώπηση των συμφερόντων των εργαζομένων στο επίπεδο της επιχείρησης λαμβάνει διάφορες μορφές:
-- Εκπρόσωποι συνδικάτων
-- Συμβούλια εργαζομένων
-- Εκπρόσωποι εργαζομένων
-- `Η, συνδυασμός όλων των παραπάνω
Στις ευρωπαϊκές, κυρίως, χώρες, το ποσοστό των εργαζομένων που εκπροσωπούνται ως ανωτέρω τείνει να είναι υψηλότερο στις χώρες όπου υπερισχύουν οι συλλογικές διαπραγματεύσεις σε επιχειρησιακό επίπεδο (...)
Απαιτείται η ενθάρρυνση νέων μορφών συλλογικής εκπροσώπησης (...) καθώς και η μεγαλύτερη χρήση των κοινωνικών μορφών δικτύωσης. Παράλληλα, τα παραδοσιακά εργατικά σωματεία καλούνται να επανεξετάσουν τις σχέσεις τους με εργαζόμενους που υπάγονται σε μη τυπικές μορφές εργασίας».
Στην Ελλάδα, για παράδειγμα, υπάρχουν οι «Ενώσεις Εργαζομένων» για να υπογράφουν επιχειρησιακές συμβάσεις όπου δεν υπάρχουν επιχειρησιακά συνδικάτα. Φαίνεται ότι πάνε να γενικεύσουν τις «Ενώσεις Εργαζομένων» ή άλλες μορφές εκπροσώπησης βολικές στην εργοδοσία.
Αλλη μια παράμετρος που δείχνει την επιδίωξη ακύρωσης των συνδικάτων. Και μάλιστα στο όνομα της συμμετοχής και της κάλυψης όλων των εργαζομένων, με δεδομένη την ύπαρξη πολλών διαφορετικών μορφών εργασιακών σχέσεων (αορίστου χρόνου, ορισμένου χρόνου, μερικής απασχόλησης, εκ περιτροπής απασχόλησης κ.λπ.). Η κινητικότητα και περιπλάνηση των εργαζομένων γίνονται προσχήματα ή άλλοθι για ακύρωση των συνδικάτων. Αναδεικνύεται έτσι από μια ακόμα πλευρά της αντεργατικής επίθεσης η αναγκαιότητα της οργάνωσης όλων των εργαζομένων στα συνδικάτα, ανεξαρτήτως εργασιακής σχέσης.
ΟΟΣΑ και ΣΕΒ λένε ότι αυτό πρέπει να αλλάξει («τα παραδοσιακά εργατικά σωματεία καλούνται να επανεξετάσουν τις σχέσεις τους με εργαζόμενους που υπάγονται σε μη τυπικές μορφές εργασίας») και το συνδέουν με την αναζήτηση νέων μορφών οργάνωσης της εργατικής τάξης (όχι συνδικάτα και μάλιστα κλαδικά), προτάσσοντας το επίπεδο επιχείρησης.
Πρόκειται για στρατηγική υπονόμευσης και εξαναγκασμού σε παραίτηση της εργατικής τάξης από τη διεκδίκηση καλύτερων όρων πώλησης της εργατικής της δύναμης με κριτήριο τις ανάγκες της, κόντρα στο κεφάλαιο, την εξουσία του, την ΕΕ, τις κυβερνήσεις τους. Αλλά και στην πάλη τους σε κάθε μέτωπο που συνδέεται οργανικά με τη ζωή των εργατών, όπως π.χ. το αντιπολεμικό.
Σε αυτό συντείνει και η αποτύπωση στην επεξεργασία των ΟΟΣΑ - ΣΕΒ της σχέσης των συλλογικών διαπραγματεύσεων με τη συνδικαλιστική πυκνότητα. Ουσιαστικά, θέτουν όρο να διαπραγματεύονται με εκπροσώπους όλων των εργαζομένων ενώ, λένε, στα συνδικάτα δεν είναι όλοι εγγεγραμμένοι. Και με τη νομοθέτηση ότι η απόφαση για απεργία χρειάζεται απαρτία από το 50% +1 των μελών των συνδικάτων, ουσιαστικά κάνουν τους εργαζόμενους να μην μπορούν ποτέ να απεργήσουν.
Ενώ ταυτόχρονα υπονομεύεται το κλαδικό συνδικάτο, άρα υπονομεύεται και η δυνατότητα για ενότητα δράσης των εργαζομένων στο επίπεδο του κλάδου, δημιουργούν άλλο ένα μοχλό διάσπασης.
Σε αυτό, επίσης, συντείνει και η επιδίωξη ηλεκτρονικής καταγραφής των μητρώων των συνδικάτων με απαίτηση από την κυβέρνηση να είναι ανοικτή σε όλους, δηλαδή στο κράτος και στην εργοδοσία. Ζήτημα που θα αξιοποιηθεί πολλαπλά αντιδραστικά, αντεργατικά, επιδιώκοντας να βάλουν ταφόπλακα στην ταξική δράση των συνδικάτων.

Να αντιπαλέψουμε τη στρατηγική των καπιταλιστών

Η εργατική τάξη πρέπει να αντιπαλέψει τη στρατηγική των καπιταλιστών στο μέτωπο των κλαδικών Συλλογικών Συμβάσεων, με γνώμονα τα δικά της συμφέροντα, τις δικές της ανάγκες, να αντεπιτεθεί ενιαία, ξεπερνώντας τις τρικλοποδιές διάσπασης από κυβέρνηση - καπιταλιστές - εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό. Οι συνθήκες είναι ήδη σύνθετες και δύσκολες, το περιεχόμενο της διαπάλης με την εργοδοσία, τον οπορτουνισμό, τον εργοδοτικό - κυβερνητικό συνδικαλισμό, διευρυμένο, οι αντικειμενικές συνθήκες για τη δημιουργία όρων ανάπτυξης της ταξικής πάλης και οι εργατικές συνειδήσεις πολύ πίσω από τις ανάγκες και τις απαιτήσεις, αλλά αυτός ο αγώνας είναι μονόδρομος, έχει οργανική σχέση με την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος και πρέπει να τον οργανώσουμε όσο γίνεται πιο αποτελεσματικά.
Εν κατακλείδι, από την έρευνα ΟΟΣΑ και την προσαρμογή της στην Ελλάδα από τον ΣΕΒ προκύπτουν δύο αλληλένδετα μεγάλα μέτωπα: Το ένα είναι οι ΣΣΕ (Εθνική, Κλαδικές, Ομοιοεπαγγελματικές). Το δεύτερο η υπεράσπιση του ρόλου και του χαρακτήρα των συνδικάτων, η περιφρούρησή τους από τις επιδιώξεις των καπιταλιστών, της εξουσίας και των κομμάτων τους, των διεθνικών, διακρατικών θεσμικών οργάνων τους, της ΕΕ για αλλαγή του χαρακτήρα τους, από εργατικές οργανώσεις που διεκδικούν τους όρους πώλησης της εργατικής δύναμης, από οργανώσεις που είναι μοχλοί συμβολής στην ανάπτυξη της ταξικής πάλης. Η πάλη ενάντια σε αυτές τις επιδιώξεις συνδυάζεται με τη δράση για την ενίσχυση των συνδικάτων, την ενιαία δράση τους, την ανάπτυξη της ταξικής αλληλεγγύης στους αγώνες έμπρακτα, βάζοντας στο επίκεντρο της πάλης τους τον πραγματικό ταξικό αντίπαλο, την εργοδοσία, την εξουσία της, τα κόμματά της, την ΕΕ, τις κυβερνήσεις του κεφαλαίου.
Η δράση μας και στα δύο αυτά αλληλένδετα μέτωπα εντάσσεται στη δράση για την ανασύνταξη του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, στο τράβηγμα της εργατικής τάξης στην πάλη, στην ενίσχυση των δεσμών μας με τους εργαζόμενους, στη δυνατότητα πολιτικοποίησης της πάλης, σε αντικαπιταλιστική ρότα.