Σαν δυο σταγόνες νερό

Ως «πλειοδοσία ευαισθησίας» απέναντι στα λαϊκά στρώματα, που στενάζουν από την πολιτική που οι ίδιοι υλοποιούν, εμφανίζουν ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ τις προτάσεις τους για τη λεγόμενη «κοινωνική πολιτική».

Η πραγματικότητα είναι ότι η πλήρης στοίχισή τους στη στρατηγική του κεφαλαίου τούς οδηγεί να διαγκωνίζονται για το ποιος είναι ικανότερος να διαχειριστεί την εξαθλίωση και τη φτώχεια του λαού, αλλά και να ανοίξει νέα «χρυσωρυχεία» κερδοφορίας για το κεφάλαιο, κάνοντας τις προτάσεις τους να μοιάζουν σαν δυο σταγόνες νερό.


Για παράδειγμα, η κυβέρνηση περιφέρει τις μέρες αυτές ως το απαύγασμα της «κοινωνικής ευαισθησίας» την αναδιανομή της φτώχειας και την απάτη του «κοινωνικού μερίσματος» από την υπεραπόδοση των ματωμένων πλεονασμάτων, τη φοροληστεία και το «συμμάζεμα» όλων των προνοιακών και κοινωνικών επιδομάτων σε ένα ελάχιστο επίδομα.

Η ΝΔ λέει ότι εκείνη πρώτη εφάρμοσε τα επιδόματα πτωχοκομείου και προτείνει τη γενίκευση ενός «ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος», με αξιοποίηση του ΕΣΠΑ, ενοποίηση (δηλαδή νέο τσεκούρωμα) των επιμέρους επιδομάτων και διαμόρφωση «ενός μηχανισμού με εισοδηματικά κριτήρια», ό,τι ακριβώς υλοποιεί και η κυβέρνηση.

Τα ίδια και στην Υγεία, εκεί όπου η σημερινή κυβέρνηση πήρε από ΝΔ - ΠΑΣΟΚ τη σκυτάλη της εμπορευματοποίησης: Μιλάνε για τις μεγάλες ελλείψεις στα νοσοκομεία, λες και δεν είναι απότοκο των «εξοικονομήσεων» από τον κρατικό προϋπολογισμό για να βρεθούν λεφτά για τους στόχους του κεφαλαίου, ενώ και οι προσλήψεις που εξαγγέλλουν - «για να έρθουμε στον ευρωπαϊκό μέσο όρο», λένε με μια φωνή - όχι μόνο θα είναι με ημερομηνία λήξης, χειρότερους όρους και υπό την αίρεση της επίτευξης των «δημοσιονομικών στόχων», αλλά ούτε κατά διάνοια δεν φτάνουν για να καλύψουν τις τεράστιες ανάγκες.

Τσακώνονται για το ποιος είχε πρώτος την ιδέα για τη διανομή φαρμάκων κατ' οίκον στους καρκινοπαθείς, αλλά ούτε κουβέντα για το ότι η πολιτική τους έχει κάνει το φάρμακο είδος πολυτελείας για τους χρόνια πάσχοντες, αφήνοντας βασικά φάρμακα έξω από τις λίστες και απ' όσα καλύπτουν τα Ταμεία.

Την ώρα δε που η κυβέρνηση, μέσω των λεγόμενων μονάδων «Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας», αναθέτει στους «οικογενειακούς γιατρούς» ρόλο «κόφτη» των λαϊκών αναγκών, η ΝΔ συμφωνεί και επαυξάνει, προτείνοντας κι αυτή το «θεσμό του οικογενειακού γιατρού», με τις ίδιες ακριβώς αρμοδιότητες.

Ακόμα περισσότερο βγάζει μάτι η ταύτιση στα θέματα της Κοινωνικής Ασφάλισης: Με το πρόσχημα της μείωσης της ανεργίας και της «διάσωσης» των ασφαλιστικών ταμείων, που κεφάλαιο και κυβερνήσεις βούλιαξαν από κοινού, η ΝΔ δηλώνει έτοιμη για μείωση των ασφαλιστικών εισφορών της εργοδοσίας. Δέσμευση που έχει προλάβει όμως να «καπαρώσει» ο ΣΥΡΙΖΑ, με τον πρωθυπουργό λίγες μέρες πριν να λέει στην «αναπτυξιακή» φιέστα ότι «με την πρώτη ευκαιρία» θα πραγματοποιήσει τον πόθο των καπιταλιστών.

Σε ό,τι αφορά τις συντάξεις, η ΝΔ μιλάει για «εθνική σύνταξη» με ανταποδοτικά χαρακτηριστικά και συνδεδεμένη με «ρήτρα ανάπτυξης», ανάλογα δηλαδή με την ανάκαμψη του κεφαλαίου, αλλά το ίδιο κάνει και ο νόμος - λαιμητόμος της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, που σμπαραλιάζει τον κοινωνικό χαρακτήρα της Ασφάλισης, σπρώχνει στις «βασικές» συντάξεις πείνας την πλειοψηφία των συνταξιούχων, συνδέει τα δικαιώματα των ασφαλισμένων με την πορεία της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Από πάνω, και οι δυο προκαλούν τους συνταξιούχους παρουσιάζοντας ως «παροχές» την «αποκατάσταση των αδικιών στις συντάξεις χηρείας», ή την επιστροφή όσων παράνομα τους κρατούσαν για εισφορές Υγείας.

Τα παραδείγματα δεν έχουν τέλος. Επιβεβαιώνουν ότι καπιταλιστική κερδοφορία και λαϊκές ανάγκες δεν «κολλάνε», ότι στο πλαίσιο της εξουσίας και της οικονομίας του κεφαλαίου οι όποιες κοινωνικές παροχές θα στριμώχνονται μόνιμα στη μέγγενη της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων, θα περιορίζονται σε ορισμένα μέτρα διαχείρισης της φτώχειας που διαρκώς θα μεγαλώνει και με στόχο να αποσπάσουν την ανοχή του λαού στην αντιλαϊκή πολιτική.

Αναδημοσιεύεται από την στήλη «Η Άποψή μας», Ριζοσπάστης, Παρασκευή 3 Νοέμβρη 2017.

902gr

BIS: Η τράπεζα των ναζί

Όπως σημειώσαμε χτες, μεταξύ των χωρών που πρωτοστάτησαν στην ίδρυση της BIS ήταν και οι ΗΠΑ. Για την ακρίβεια, οι ΗΠΑ εκπροσωπήθηκαν από μια ομάδα, που αντιπροσώπευε μερικούς από τους μεγαλύτερους πολιτειακούς χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς, όπως η Chase National Bank (Ροκφέλλερ), η JP Morgan, η Morgan Stanley κλπ, οι οποίοι διέβλεπαν πεδίο ενδιαφερουσών συνεργασιών με την Γερμανία και σπρώχνονταν για να πιάσουν καλή σειρά. Μεταξύ αυτών των οργανισμών ήταν και η J. Henry Schröder Banking Corporation της Νέας Υόρκης, όνομα που μάλλον δεν σας λέει τίποτε αλλά κρατήστε το κατά νου γιατί θα το βρούμε μπροστά μας.

Στην γερμανική ομάδα βρισκόταν ο Καρλ Μπλέσσινγκ, υψηλόβαθμο στέλεχος της Ράιχσμπανκ, ο οποίος είχε συντάξει ένα υπόμνημα με τον εύγλωττο τίτλο "Πώς πρέπει να συμπεριφερθεί η Ράιχσμπανκ στην BIS", όπου παρότρυνε την γερμανική κυβέρνηση να προσπαθήσει να αποκτήσει όσο μεγαλύτερη επιρροή μπορούσε μέσα στην BIS. Ο Μπλέσσινγκ καταλάβαινε κάτι που δεν μπορούσαν να καταλάβουν οι άλλοι τραπεζίτες: η BIS δεν θα παρέμενε ένα απλό τεχνοκρατικό ίδρυμα αλλά θα εξελισσόταν σε πολιτικό οργανισμό. Όπως έγραφε ο ίδιος, "το γεγονός ότι οι πολεμικές επανορθώσεις ανατέθηκαν σε ένα τραπεζικό ίδρυμα, μετατρέπει φυσιολογικά αυτό το ίδρυμα σε πολιτικό, έστω κι αν κάτι τέτοιο δεν γίνεται παραδεκτό επίσημα".

Βασιλεία, 22/4/1930: Η πρώτη συνεδρίαση του διοικητικού συμβουλίου της BIS

Ανάμεσα στους πολιτειακούς βρισκόταν και μια δαιμόνια γυναίκα, η Ελεάνορ Ντάλλες, αδελφή τού επί Αϊζενχάουερ υπουργού εξωτερικών Τζον Φόστερ Ντάλλες και του διαβόητου κατοπινού διευθυντή τής CIA και τότε νομικού συμβούλου τής BIS Άλλεν Ντάλλες. Η Ελεάνορ έτρεφε βαθειά αντιναζιστικά αισθήματα (ήταν παντρεμένη με εβραίο) και οργιζόταν βλέποντας τους γερμανούς να προσπαθούν να ελέγξουν πολιτικά την BIS. Έτσι, έπιασε -και προπαγάνδισε- την ιδέα μετασχηματισμού τής BIS σε μια διεθνή οικονομική λίγκα, η οποία θα ασχολιόταν με τα οικονομικά ζητήματα όλου του κόσμου. "Αν δεν δώσουμε στην BIS την ισχύ και τα εργαλεία να λύνει τέτοια προβλήματα, το αποτέλεσμα θα είναι η επικίνδυνη εμφάνιση οικονομικών αντιπαλοτήτων (...) Για να αποφύγουμε τέτοιες καταστροφές, πρέπει η BIS να ενισχυθεί ώστε να αντιμετωπίζει τις επείγουσες ανάγκες που παρουσιάζονται", προειδοποιεί στο έργο της "The BIS at work". Δυστυχώς για την Ντάλλες, οι εξελίξεις στην Γερμανία ευνόησαν τα σχέδια του Μπλέσσινγκ και της παρέας του.

Στο μεταξύ, στο διοικητικό συμβούλιο της BIS συμμετέχει εκ μέρους της Γερμανίας ο παλιός γνωστός μας Χγιάλμαρ Σαχτ (*), πρώην διοικητής τής Ράιχσμπανκ. Ο Σαχτ είναι σαφώς ναζί αλλά όχι αντισημίτης, αφού πιστεύει ότι οι εβραίοι είναι χρήσιμοι στην οικονομία. Κατά την διάρκεια συνέντευξής του το 1930, προσπάθησε να πείσει τον εβραίο δημοσιογράφο Μπέλλα Φρομ να στηρίξει τον Χίτλερ: "Γιατί να μη δώσουμε στους εθνικοσοσιαλιστές μια ευκαιρία; Μου φαίνονται πολύ έξυπνοι".

Οι ναζί φαίνονταν "πολύ έξυπνοι" και στους πολιτειακούς τής BIS. "Η τάξη και η πειθαρχία στην Γερμανία είναι υποδειγματικές (...) η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού αισθάνεται ότι η τύχη τής Γερμανίας βρίσκεται στα χέρια ισχυρών ηγετών που εμπνέονται από καλή θέληση, έτσι ώστε είναι δικαιολογημένη η αισιόδοξη άποψη για μελλοντική ανάπτυξη", έγραφε ο Γκέητς ΜακΓκάρρα το 1933. Δυστυχώς, ο αντιπρόεδρος της BIS Καρλ Μέλκιορ δεν μπορούσε να συμμεριστεί τον ενθουσιασμό τού συναδέλφου του για την ναζιστική εξυπνάδα, αφού οι ναζί τον είχαν εξαναγκάσει σε παραίτηση. Την θέση του συμβούλιο κατέλαβε, μετά από υπόδειξη του Σαχτ, ο βαρώνος Κουρτ φον Σρέντερ (Kurt von Schröder), ιδρυτής τής J. Henry Schröder Banking Corporation που αναφέραμε στην αρχή. Να που άρχισε να δένει το γλυκό! 

Ο βαρώνος Κουρτ φον Σρέντερ ήταν ένας επιφανής οικονομολόγος, μέλος και χρηματοδότης του ναζιστικού κόμματος, ο οποίος είχε βοηθήσει τον Χίτλερ να ανεβεί στην εξουσία. Στις αρχές τού 1933, μέσα στο χάος που είχαν προκαλέσει οι εκλογές του προηγούμενου Νοέμβρη, ο φον Σρέντερ οργάνωσε στην βίλλα του στην Κολωνία μια σύσκεψη ανάμεσα στον Χίτλερ και τον φον Πάπεν, με την παρουσία τού Ες, του Χίμμλερ και του Βίλχελμ Κέππλερ, συνδέσμου των ναζί με τους γερμανούς επιχειρηματίες.

Παρένθεση. Το 1932 ο Κέππλερ είχε ιδρύσει τον "Κύκλο Φίλων της Οικονομίας" (Freundeskreis der Wirtschaft), ένα σύλλογο γερμανών βιομηχάνων που ήθελαν να ενισχύσουν τους δεσμούς τους με το ναζιστικό κόμμα, στον οποίο συμμετείχε ο Κουρτ φον Σρέντερ. Αργότερα, ο Κέππλερ θα ίδρυε τον "Κύκλο του Χίμμλερ" (Himmlerkreis), όπου συμμετείχαν επιχειρηματίες οι οποίοι τροφοδοτούσαν με χρήμα το αποθεματικό κεφάλαιο που διατηρούσε ο Χίμμλερ στην τράπεζα της Κολωνίας J.H.Stein (γνωστή ως "Τράπεζα των Βασιλιάδων των Καρτέλ"), ιδρυτής της οποίας ήταν ο Κουρτ φον Σρέντερ. Τώρα που έδεσε κανονικά το γλυκό, ας κλείσουμε την παρένθεση για να συνεχίσουμε.

Σ' εκείνη την σύσκεψη, ο Χίτλερ ανακοίνωσε τα σχέδιά του για μια αυτάρκη οικονομία. Σ' αυτά συμπεριλαμβανόταν μια πρωτοποριακή ιδέα: για να πάψει η εξάρτησή της από το εξωτερικό, η Γερμανία θα βασιζόταν σε συνθετικό πετρέλαιο και συνθετικό καουτσούκ. Την μεγάλη αυτή δουλειά θα αναλάμβανε η γιγάντια χημική βιομηχανία IG Farben, διευθύνων σύμβουλος της οποίας ήταν ο Χέρμαν Σμιτς. Λίγο αργότερα, δίπλα στον Σαχτ και τον φον Σρέντερ, βρέθηκε θέση στο διοικητικό συμβούλιο της BIS και για τον Χέρμαν Σμιτς.

Μ' αυτά και μ' αυτά, οι γερμανοί έβαλαν για τα καλά πόδι στην BIS. Έτσι, το 1938, κατά την προσάρτηση της Αυστρίας από την Γερμανία, η τράπεζα μπήκε στην μέση και φρόντισε να τηρηθούν τα προσχήματα ώστε ο αυστριακός χρυσός να μεταφερθεί στα ταμεία των ναζί. Το ίδιο ακριβώς έκανε και το 1939 με τον χρυσό τής Τσεχοσλοβακίας, όταν ο Χίτλερ εισέβαλε και διέλυσε την χώρα. Και έκανε πάλι το ίδιο κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου με τον χρυσό όλων των χωρών που καταλάμβαναν οι γερμανοί [σημ.: Ευτυχώς για την Ελλάδα, εδώ υπήρχαν ο Βαρβαρέσος με τον Μαντζαβίνο].

Το 1943, ο υπουργός οικονομικών των ΗΠΑ Χένρυ Μόργκενταου έβαλε θέμα διάλυσης της BIS ως φιλοναζιστικής τράπεζας, με σκοπό να απελευθερωθούν τα χρήματα που είχαν αρπάξει οι γερμανοί από τους εβραίους και να επιστραφούν στους δικαιούχους τους. Η προσπάθειά του απέτυχε χάρη στην σθεναρή αντίσταση που πρόβαλε ο βρεττανός ομόλογός του Τζον Μαίυναρντ Κέυνς, ο οποίος πίστευε ότι η BIS θα βοηθούσε αποτελεσματικά στην μεταπολεμική αναστήλωση της διεθνούς οικονομίας και γι' αυτό έπρεπε να μείνει ζωντανή.

Δυο από τα μέλη του πρώτου διοικητικού συμβουλίου της BIS: Ο Χγιάλμαρ Σαχτ (αριστερά)
με τον πολύ καλό του φίλο Μόνταγκιου Νόρμαν, διοικητή της Τράπεζας της Αγγλίας (1920-1944).

Επειδή το γλυκό άρχισε να παραδένει, ας σταματήσουμε κάπου εδώ για σήμερα, προσθέτοντας μόνο ένα κερασάκι. Το 1949, ο δανός ερευνητής και συγγραφέας Κάι Μόλτκε εξέδωσε το "Καταστήματα Πολέμου", όπου αποκάλυπτε το πώς η BIS βοηθούσε τα πολιτειακά και τα γερμανικά μονοπώλια να συνεργαστούν πριν αλλά και κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Με εξαίρεση μια γερμανική έκδοση του 1952 (Krämer des Krieges: Die 5. Kolonne der Monopole), το βιβλίο τού Μόλτκε θάφτηκε κανονικά. Σημειωτέον ότι ο Μόλτκε συνελήφθη από την δανική αστυνομία το 1941 ως κομμουνιστής και στάλθηκε σε γερμανικό στρατόπεδο συγκέντρωσης, όπου έμεινε ως το τέλος του πολέμου.


[Σημείωση: Το σημερινό αλλά και το αυριανό σημείωμα ίσως να μη γράφονταν ποτέ αν δεν υπήρχε το αποκαλυπτικό βιβλίο του Adam Lebor με τίτλο "Tower of Basel: The shadowy history of the secret bank that runs the world" (Publicaffairs, Νέα Υόρκη, 2013).]

---------------------------------------
(*) "Τράπεζα της Ελλάδος - 7. Το clearing της δεκαετίας του '30", 29/1/2016

Κεν Λόουτς: Ο καπιταλισμός στη θεωρία είναι πολύ δυνατός, αλλά στην πράξη πολύ αδύναμος

Κατιούσα

Ο σπουδαίος και αγαπημένος και στη χώρα μας Άγγλος σκηνοθέτης Κεν Λόουτς («Ο άνεμος χορεύει το κριθάρι», «Βροχή από πέτρες», «Το τραγούδι της Κάρλα», «Ψωμί και τριαντάφυλλα» κ.ά.), μίλησε σε εκδήλωση, καλεσμένος από το 30o Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου.
Ο 81χρονος διάσημος δημιουργός ταινιών στρατευμένων στο πλευρό της εργατικής τάξης και των αδικημένων, απάντησε σε ερωτήσεις δημοσιογράφων. Αντιγράφουμε από το ρεπορτάζ της Άννας Ρούτση στο elculture:
…Η κουβέντα ξεκίνησε με μια ενδιαφέρουσα αντιστοιχία, ότι δηλαδή τη δεκαετία του ’60 η άρχουσα τάξη ένιωθε πιο ασφαλής, δεν απειλούνταν κι έτσι αντίστοιχα υπήρχε μεγάλη ελευθερία στα ΜΜΕ. Εκείνη ήταν η εποχή που ο Λόουτς ξεκίνησε με τα ντοκιμαντέρ στη βρετανική τηλεόραση. Με την ανασφάλεια της σημερινής άρχουσας τάξης, δεν δίνονται πια εναλλακτικές λύσεις. Το χειρότερο, λέει, πλέον για έναν πολιτικό δεν είναι να τον πεις ανήθικο, αλλά anti business. Εξάλλου, το κύριο θέμα του brexit δεν είναι το πώς θα ζήσει καλύτερα ο κόσμος, αλλά οι μπίζνες. Σημειωτέον ότι ο ίδιος είχε εκφραστεί κατά του brexit και επισημαίνει τους κινδύνους για τον κινηματογράφο και τις συμπαραγωγές. Όπως, όμως λέει, ψηφίσαμε για να μείνουμε Ευρώπη, αλλά το ερώτημα είναι σε ποια Ευρώπη μένουμε, τι Ευρωπαϊκή Ένωση θέλουμε. «Ειδικά το τι γίνεται στη ΝΑ Ευρώπη εκθέτει την Ένωση. Θέλουμε μια Ευρώπη με αλληλεγγύη, συνεργασία, ισότητα, όπου ο κόσμος δεν θα ξενιτεύεται για να ζήσει».
«Η ειρωνεία είναι ότι ο καπιταλισμός στη θεωρία είναι πολύ δυνατός, αλλά στην πράξη πολύ αδύναμος», λέει, τονίζοντας ότι το πνεύμα συντροφικότητας που αναπτύχθηκε μετά το ’45 αντιστράφηκε το ’80 με τη Θάτσερ. «Τώρα βέβαια, η υπεροψία των φιλελεύθερων κομμάτων δίνει πόντους στην αριστερά, με τον Τζέρεμι Κόρμπιν να συσπειρώνει χιλιάδες μέλη και νέο κόσμο. Ελπίζω να μη διασπαστούν όταν έρθουν στην εξουσία», λέει γελώντας.
Για το δε ζήτημα της Καταλονίας φαίνεται προβληματισμένος γιατί «δεν ακούω από τους αυτονομιστές Καταλανούς αιτήματα για κοινωνικές αλλαγές, για προβλήματα όπως η ανεργία. Πού είναι η εργατική τάξη; Επί Φράνκο οι Καταλανοί διώχτηκαν γιατί είχαν τέτοια αιτήματα. Πού είναι τώρα το σοσιαλιστικό κοινωνικό πρόγραμμα;»
«Αυτοί που μας εμπνέουν είναι όσοι λένε όχι», συνεχίζει. «Είναι δύσκολο να ξεφύγεις από το στερεότυπό σου και όσο πιο πολύ παλεύεις να το αποτάξεις, τόσο επιβεβαιώνεται κοινωνικά αυτή η εικόνα σου του βίαιου ατόμου», λέει αναφερόμενος και σε ταινίες του, όπως το Ladybird, Ladybird. «Είναι λυπηρό όταν δεν έχεις την πνευματική γενναιοδωρία να μπεις στη θέση του άλλου», ενώ με αφορμή το «Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ» μιλά για τους ανθρώπους που αντιστέκονται στις ενέργειες της πολιτείας να παραχωρεί βασικές υπηρεσίες υγείας ή πρόνοιας σε ιδιωτικές εταιρείες. «Οι εργάτες στα τρένα δεν δέχτηκαν τις περικοπές προσωπικού που θα έθεταν σε κίνδυνο τους επιβάτες. Οι εργαζόμενοι στο job center του Σέφιλντ απήργησαν διακινδυνεύοντας τις δουλειές τους, εναντίον της κατάργησης πολλών  τοπικών γραφείων που δυσκολεύει την πρόσβαση του κόσμου στις παροχές».
Είναι ένα μακρύ ταξίδι πριν κάνεις μια πολιτική κίνηση. Και ποια η θέση των καλλιτεχνών; «Απλά λες την αλήθεια. Ούτε θέλω ν’ ακούω τη φράση “ο κινηματογράφος πρέπει..”. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να βλέπεις τα πράγματα. Απλά να μη λες ψέματα… πράγμα που μας οδηγεί στο Χόλυγουντ! Δε μ’ ενδιαφέρει ο αμερικάνικος κινηματογράφος. Και δεν παίζουν και καλό ποδόσφαιρο! Η δύναμη του ευρωπαϊκού κινηματογράφου είναι η ποικιλομορφία. Τα κοινά σημεία, οι διαφορές, οι αντιλήψεις… είναι εκπληκτικό! Και είναι αναγκαίο να τη διατηρήσουμε, είναι ευθύνη και της κοινωνίας. Να σώσουμε τα σινεμά που προβάλλουν ευρωπαϊκό κινηματογράφο. Να παρεμβαίνουμε στις αγορές για την προστασία και τη στήριξή του».
«Από τύχη είμαι εδώ», λέει λίγο πριν φύγει. «Αν πάψουμε να πιστεύουμε, δεν θα είμαστε πια εδώ. Ο καθένας μας κάνει ό,τι μπορεί. Δεν μπορούμε όμως να δράσουμε μόνοι, αλλά όλοι μαζί. Αλλιώς θα μας μαζεύουν έναν έναν…»

Επεσε σε ξέρα

«Επικοινωνιακό σόου» και μάλιστα «ετήσιο» χαρακτήρισε τη συμβολική κατάληψη του ΠΑΜΕ στο υπουργείο Εργασίας ο γγ του υπουργείου Ανδ. Νεφελούδης. Μέσω διαδικτύου, το στέλεχος της κυβέρνησης «παραπονιέται», επειδή όπως λέει, η κατάληψη είχε ως αποτέλεσμα να αναβληθεί η συνάντησή του με «εγκλωβισμένους» εργαζόμενους... Τι να πούμε για το δράμα που ζει η κυβέρνηση, να θέλει να... «βοηθήσει» τους εργαζόμενους και να μην μπορεί; Σε λίγο θα πουν ότι οι εργαζόμενοι είναι θύματα των κινητοποιήσεων του ΠΑΜΕ και όχι της αντιλαϊκής πολιτικής που εφαρμόζει η κυβέρνηση! Τα αιτήματα της χτεσινής κινητοποίησης είναι συγκεκριμένα και καταγράφονταν στο γιγαντοπανό που αναρτήθηκε στην πρόσοψη του υπουργείου της εργοδοσίας: Κανένας εργαζόμενος να μην αμείβεται με λιγότερα από 751 ευρώ, κάτω τα χέρια από το απεργιακό δικαίωμα, να απαγορευτούν πλειστηριασμοί - κατασχέσεις και να υπογραφούν Συλλογικές Συμβάσεις. Επ' αυτών, είναι γνωστές οι θέσεις της κυβέρνησης, που συνεχίζει με ζήλο την πολιτική των προηγούμενων. Γι' αυτό ο Νεφελούδης επιχειρεί αντιπερισπασμό με συκοφαντίες για το ΠΑΜΕ. Επεσε όμως ξανά σε ξέρα... Ειδικά οι εργαζόμενοι, που προκλητικά τους χαρακτηρίζει «εγκλωβισμένους», ξέρουν καλά ότι κανέναν καημό δεν έχει η κυβέρνηση για τα προβλήματά τους. Αν είχε, θα μπορούσε ως ελάχιστο μέτρο να υιοθετήσει τις προτάσεις των ταξικών συνδικάτων, για κατά προτεραιότητα αποζημίωση των εργαζομένων από τον πτωχευτικό κώδικα και να μην είχε απορρίψει την τροπολογία του ΚΚΕ, για διευρυμένη επιβολή κυρώσεων στα μέλη των ΔΣ εταιρειών που κρατούν «εγκλωβισμένους» χιλιάδες εργαζόμενους. Ως γνωστόν, όμως, τέτοιες προτάσεις καταλήγουν επιδεικτικά στον κάλαθο των αχρήστων του κεφαλαίου...

Ρωγμές...

Στις 875 δομές του προγράμματος «Βοήθεια στο Σπίτι», απασχολούνται πανελλαδικά 3.500 εργαζόμενοι. Το πρόγραμμα δεν έχει μόνιμο χαρακτήρα και ανανεώνεται από χρόνο σε χρόνο, μέσα από προγράμματα της ΕΕ. Το ίδιο και οι συμβάσεις των εργαζομένων (προσλήφθηκαν μέσω ΑΣΕΠ), που παραμένουν «ορισμένου χρόνου» επί 15 έτη. Οι υπηρεσίες του προγράμματος απευθύνονται σε πάνω από 100.000 ανθρώπους, που κατατάσσονται στις λεγόμενες «ευπαθείς ομάδες». Το σενάριο για την ιδιωτικοποίηση του προγράμματος παραμένει ενεργό, όσο το κράτος αποσύρεται από την Υγεία - Πρόνοια, η χρηματοδότησή του γίνεται με εφήμερους πόρους και οι εργαζόμενοι βρίσκονται κυριολεκτικά «στον αέρα». Εννοείται, βέβαια, ότι και στη σημερινή του μορφή, το πρόγραμμα υπολείπεται των πραγματικών αναγκών.

***

Απαντώντας χτες στη Βουλή σε Ερώτηση του ΚΚΕ, που στηρίζει το δίκαιο αίτημα των εργαζομένων για μετατροπή των συμβάσεων σε αορίστου χρόνου και μόνιμη λειτουργία του Προγράμματος, ο υπουργός Εσωτερικών, Π. Σκουρλέτης, διαπίστωσε ανέξοδα ότι «πρέπει κάποτε να τερματιστεί» το καθεστώς «της εργασιακής ανασφάλειας και ομηρίας». Επανέλαβε για πολλοστή φορά ότι ετοιμάζει νομοθετική ρύθμιση «μέσα στο πλαίσιο που επιβάλλει αφ' ενός το Σύνταγμα και από την άλλη η ευρωπαϊκή νομοθεσία». Εγκάλεσε, μάλιστα, το ΚΚΕ ότι είναι κοροϊδία να λες «μετατρέψτε αυτόματα τις σημερινές συμβάσεις εργασίας χρόνου ή έργου σε μόνιμες και αορίστου, με βάση το ισχύον θεσμικό πλαίσιο» και προσπάθησε να διαχωριστεί από την πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεων, λέγοντας ότι «το πρόβλημα δεν το δημιουργήσαμε εμείς». Κατηγόρησε το ΚΚΕ ότι δεν αναγνωρίζει τις καλές προθέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, όταν μιλάει συλλήβδην «για μνημονιακές κυβερνήσεις του ΣΥΡΙΖΑ, του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ» και εγκαλεί τη σημερινή κυβέρνηση, που «προσπαθεί, μέσα από τις όποιες μικρές ρωγμές αυτού του περιοριστικού πλαισίου, να κερδίζει πράγματα υπέρ των εργαζομένων». Διερωτήθηκε, επίσης, ειρωνικά για τη σχέση ανάμεσα στο «Βοήθεια στο Σπίτι» και τις πολιτικές για τα μονοπώλια, ενώ επικαλέστηκε τον «κανόνα» προσλήψεων - αποχωρήσεων από το Δημόσιο, ως ένα επιπλέον εμπόδιο για τη μονιμοποίηση των εργαζομένων.

***

Οι πράξεις και όχι οι διακηρύξεις είναι αυτές που κρίνουν την πολιτική της κυβέρνησης, η οποία έχει αποδειχτεί «μανούλα» στο ξεγέλασμα και τη χειραγώγηση του λαού. Οι εργαζόμενοι του «Βοήθεια στο Σπίτι» χόρτασαν από υποσχέσεις για μονιμοποίηση, αλλά φως δεν είδαν, παρά το γεγονός ότι μετράμε ήδη σχεδόν τρία χρόνια με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ. Αλλά και τώρα που υποτίθεται ότι «το νερό μπήκε στ' αυλάκι» για τη νομοθετική ρύθμιση, ο υπουργός ομολογεί ευθέως ότι αυτή θα είναι στο πλαίσιο του Συντάγματος και της ευρωπαϊκής νομοθεσίας, που θωρακίζουν την ευελιξία στην απασχόληση και διαιωνίζουν τις προσωρινές συμβάσεις και στο Δημόσιο. Βέβαια, τις ίδιες απαντήσεις έπαιρναν οι εργαζόμενοι και από τις προηγούμενες κυβερνήσεις, όταν πάλευαν για τη μονιμοποίησή τους. Επομένως, άξιος συνεχιστής ο ΣΥΡΙΖΑ της πολιτικής, αλλά και της κοροϊδίας τους! Καθόλου τυχαία, άλλωστε, η ευελιξία συνεχίζει να επεκτείνεται στο Δημόσιο και επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, κυρίως στους τομείς της Υγείας και της Πρόνοιας, ως στρατηγική επιλογή του κεφαλαίου για φτηνότερο και πιο ευέλικτο κράτος, ώστε, από τη μια, να «εξοικονομούνται» χρήματα για κρατική στήριξη στις επενδύσεις και, από την άλλη, να δημιουργείται χώρος για επιχειρηματική δράση σε κερδοφόρους τομείς, που αφορούν στοιχειώδεις λαϊκές ανάγκες. Να πώς συνδέεται η άθλια κατάσταση στις κρατικές κοινωνικές υπηρεσίες με την πολιτική για τα μονοπώλια. Κι ας το παίζει ο Σκουρλέτης αδαής και αθώος τάχα του αίματος...

***

Οσο για το ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αξιοποιεί τις «ρωγμές του περιοριστικού πλαισίου για να κερδίζει πράγματα για τους εργαζόμενους», η κατάσταση μιλάει από μόνη της: Το «περιοριστικό πλαίσιο» οριοθετείται από τα συμφέροντα του κεφαλαίου, που υπηρετεί και αυτή η κυβέρνηση με ιδιαίτερη μάλιστα επιτυχία. Γι' αυτό η ΕΕ, το αστικό σύνταγμα, τα μνημόνια, οι νόμοι υπονομεύουν ολοένα και περισσότερο τη μόνιμη και σταθερή δουλειά, υποθάλπουν την ευελιξία και την προσωρινότητα στην εργασία, σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα. Οι «ρωγμές», τις οποίες επικαλείται ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι στην πραγματικότητα προσαρμογές μέσα στο ίδιο αντιδραστικό πλαίσιο, που δεν αντιστρέφουν, ούτε καν εκτονώνουν την αντιλαϊκή πραγματικότητα. Τι άλλαξε, για παράδειγμα, με τη μετατροπή των εργολαβικών εργαζομένων στα νοσοκομεία, σε υπάλληλους - εργολάβους του εαυτού τους; Τίποτα απολύτως! Χώρια που πολλοί χάνουν και τη δουλειά τους στη μετάβαση από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη. Αποδείχτηκε ξανά ότι δεν υπάρχει λύση που να υπηρετεί ταυτόχρονα τους εργαζόμενους και τα συμφέροντα της εργοδοσίας, του αστικού κράτους.

***

Η κυβέρνηση προσπαθεί μέσα κι από το παράδειγμα του «Βοήθεια στο Σπίτι» να σύρει τους εργαζόμενους σε συνθηκολόγηση με τη στρατηγική του κεφαλαίου, τη μισοδουλειά και τη μισοζωή, το χαμήλωμα των απαιτήσεων. Να τους συμφιλιώσει με τους περιορισμούς των αντιλαϊκών νόμων, των μνημονίων και των οδηγιών της ΕΕ, που υπηρετούν το καπιταλιστικό κέρδος. Καλλιεργεί κλίμα προσδοκιών και ανοχής στην πολιτική της, επικαλούμενη τις «καλές προθέσεις». Κοροϊδεύει ασύστολα τους εργαζόμενους, που πρέπει να αξιοποιήσουν την πείρα τους και την ομολογία της κυβέρνησης ότι στο σάπιο σύστημα που διαχειρίζεται, δεν μπορεί να υπάρξει μόνιμη δουλειά, ούτε πλήρης και δωρεάν φροντίδα για όσους την έχουν ανάγκη, με αποκλειστική ευθύνη του κράτους. Γι' αυτό το «Βοήθεια στο Σπίτι» και άλλα προνοιακά προγράμματα είναι εφήμερα, λειψά και συχνά ανταποδοτικά, με εργαζόμενους σε μόνιμη ομηρία. Μόνο η πάλη σε σύγκρουση με το κεφάλαιο, τα κόμματα, τις ιμπεριαλιστικές του ενώσεις, μπορεί να ανοίξει «ρωγμές» στο «μπετόν αρμέ» της αντιλαϊκής στρατηγικής του. Γι' αυτό χρειάζεται οι εργαζόμενοι να συνεχίσουν και να εντείνουν την πάλη για μόνιμη και σταθερή δουλειά, για αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν Υγεία - Πρόνοια για όλους. Να συμπορευτούν με το ΚΚΕ, που δείχνει και παλεύει για τον άλλο δρόμο ανάπτυξης, όπου κριτήριο για την οργάνωση της οικονομίας και της κοινωνίας θα είναι η ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών και όχι το κέρδος των καπιταλιστών.

Σαν δυο σταγόνες νερό

Ως «πλειοδοσία ευαισθησίας» απέναντι στα λαϊκά στρώματα, που στενάζουν από την πολιτική που οι ίδιοι υλοποιούν, εμφανίζουν ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ τις προτάσεις τους για τη λεγόμενη «κοινωνική πολιτική».
Η πραγματικότητα είναι ότι η πλήρης στοίχισή τους στη στρατηγική του κεφαλαίου τούς οδηγεί να διαγκωνίζονται για το ποιος είναι ικανότερος να διαχειριστεί την εξαθλίωση και τη φτώχεια του λαού, αλλά και να ανοίξει νέα «χρυσωρυχεία» κερδοφορίας για το κεφάλαιο, κάνοντας τις προτάσεις τους να μοιάζουν σαν δυο σταγόνες νερό.
Για παράδειγμα, η κυβέρνηση περιφέρει τις μέρες αυτές ως το απαύγασμα της «κοινωνικής ευαισθησίας» την αναδιανομή της φτώχειας και την απάτη του «κοινωνικού μερίσματος» από την υπεραπόδοση των ματωμένων πλεονασμάτων, τη φοροληστεία και το «συμμάζεμα» όλων των προνοιακών και κοινωνικών επιδομάτων σε ένα ελάχιστο επίδομα.
Η ΝΔ λέει ότι εκείνη πρώτη εφάρμοσε τα επιδόματα πτωχοκομείου και προτείνει τη γενίκευση ενός «ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος», με αξιοποίηση του ΕΣΠΑ, ενοποίηση (δηλαδή νέο τσεκούρωμα) των επιμέρους επιδομάτων και διαμόρφωση «ενός μηχανισμού με εισοδηματικά κριτήρια», ό,τι ακριβώς υλοποιεί και η κυβέρνηση.
Τα ίδια και στην Υγεία, εκεί όπου η σημερινή κυβέρνηση πήρε από ΝΔ - ΠΑΣΟΚ τη σκυτάλη της εμπορευματοποίησης: Μιλάνε για τις μεγάλες ελλείψεις στα νοσοκομεία, λες και δεν είναι απότοκο των «εξοικονομήσεων» από τον κρατικό προϋπολογισμό για να βρεθούν λεφτά για τους στόχους του κεφαλαίου, ενώ και οι προσλήψεις που εξαγγέλλουν - «για να έρθουμε στον ευρωπαϊκό μέσο όρο», λένε με μια φωνή - όχι μόνο θα είναι με ημερομηνία λήξης, χειρότερους όρους και υπό την αίρεση της επίτευξης των «δημοσιονομικών στόχων», αλλά ούτε κατά διάνοια δεν φτάνουν για να καλύψουν τις τεράστιες ανάγκες.
Τσακώνονται για το ποιος είχε πρώτος την ιδέα για τη διανομή φαρμάκων κατ' οίκον στους καρκινοπαθείς, αλλά ούτε κουβέντα για το ότι η πολιτική τους έχει κάνει το φάρμακο είδος πολυτελείας για τους χρόνια πάσχοντες, αφήνοντας βασικά φάρμακα έξω από τις λίστες και απ' όσα καλύπτουν τα Ταμεία.
Την ώρα δε που η κυβέρνηση, μέσω των λεγόμενων μονάδων «Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας», αναθέτει στους «οικογενειακούς γιατρούς» ρόλο «κόφτη» των λαϊκών αναγκών, η ΝΔ συμφωνεί και επαυξάνει, προτείνοντας κι αυτή το «θεσμό του οικογενειακού γιατρού», με τις ίδιες ακριβώς αρμοδιότητες.
Ακόμα περισσότερο βγάζει μάτι η ταύτιση στα θέματα της Κοινωνικής Ασφάλισης: Με το πρόσχημα της μείωσης της ανεργίας και της «διάσωσης» των ασφαλιστικών ταμείων, που κεφάλαιο και κυβερνήσεις βούλιαξαν από κοινού, η ΝΔ δηλώνει έτοιμη για μείωση των ασφαλιστικών εισφορών της εργοδοσίας. Δέσμευση που έχει προλάβει όμως να «καπαρώσει» ο ΣΥΡΙΖΑ, με τον πρωθυπουργό λίγες μέρες πριν να λέει στην «αναπτυξιακή» φιέστα ότι «με την πρώτη ευκαιρία» θα πραγματοποιήσει τον πόθο των καπιταλιστών.
Σε ό,τι αφορά τις συντάξεις, η ΝΔ μιλάει για «εθνική σύνταξη» με ανταποδοτικά χαρακτηριστικά και συνδεδεμένη με «ρήτρα ανάπτυξης», ανάλογα δηλαδή με την ανάκαμψη του κεφαλαίου, αλλά το ίδιο κάνει και ο νόμος - λαιμητόμος της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, που σμπαραλιάζει τον κοινωνικό χαρακτήρα της Ασφάλισης, σπρώχνει στις «βασικές» συντάξεις πείνας την πλειοψηφία των συνταξιούχων, συνδέει τα δικαιώματα των ασφαλισμένων με την πορεία της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Από πάνω, και οι δυο προκαλούν τους συνταξιούχους παρουσιάζοντας ως «παροχές» την «αποκατάσταση των αδικιών στις συντάξεις χηρείας», ή την επιστροφή όσων παράνομα τους κρατούσαν για εισφορές Υγείας.
Τα παραδείγματα δεν έχουν τέλος. Επιβεβαιώνουν ότι καπιταλιστική κερδοφορία και λαϊκές ανάγκες δεν «κολλάνε», ότι στο πλαίσιο της εξουσίας και της οικονομίας του κεφαλαίου οι όποιες κοινωνικές παροχές θα στριμώχνονται μόνιμα στη μέγγενη της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων, θα περιορίζονται σε ορισμένα μέτρα διαχείρισης της φτώχειας που διαρκώς θα μεγαλώνει και με στόχο να αποσπάσουν την ανοχή του λαού στην αντιλαϊκή πολιτική.

Φτιάξε και 'συ μια ΚΟΙΝΣΕΠ… μπορείς

Της Κάλι Καρά
Νάτο το νέο παραγωγικό μοντέλο, η Κοινωνική Αλληλέγγυα Οικονομία (ΚΑΛΟ), που υποτίθεται ότι αποτελεί μια «νησίδα» ανάμεσα στο δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα.
Ο πρωθυπουργός στην πρώτη έκθεση της ΚΑΛΟ, μίλησε εκτενώς γι' αυτό το παραγωγικό μοντέλο, ανακατεύοντας στο σοσιαλδημοκρατικό του μίξερ λέξεις όπως δημοκρατία, ισότητα, αλληλεγγύη, συνεργασία και άλλα Συριζαίικα, την ώρα που αφήνει χωρίς επιδόματα εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες ανέργων, καταργεί κοινωνικά και προνοιακά επιδόματα, καθηλώνει τους μισθούς στα άθλια επίπεδα των 585 και 511 ευρώ, δεν επαναφέρει τις Συλλογικές Συμβάσεις.
Είπε πολλά, για τα επιχειρηματικά εγχειρήματα, τις επονομαζόμενες ΚΟΙΝΣΕΠ (Κοινωνικές Συνεταιριστικές Επιχειρήσεις). Ξέχασε να πει ότι το συνεταιριστικό επιχειρηματικό μοντέλο είναι απολύτως σύμφωνο με τις αξίες της Συνθήκης της ΕΕ και τους στόχους της Στρατηγικής «Ευρώπη 2020» και ότι προωθούνται από την ΕΕ και τις κυβερνήσεις τα τελευταία χρόνια, ειδικά μετά το χτύπημα της καπιταλιστικής κρίσης και την  επιδρομή των μνημονίων που γιγάντωσαν την ανεργία.
Ήδη από το 2001 σε απόφαση του Ευρωκοινοβουλίου αναφέρεται ότι η κοινωνική οικονομία θα γλυτώσει ένα μέρος των κρατικών παροχών, όπως και ο ΟΟΣΑ λέει καθαρά ότι το κράτος να ρυθμίζει την κοινωνική οικονομία και όχι να κάνει κοινωνικές παροχές.
Οι ΚΟΙΝΣΕΠ καλύπτουν την καπιταλιστική εκμετάλλευση με «συνεταιριστικό» μανδύα, προτείνονται ανοιχτά ως εναλλακτικές μορφές αναθέρμανσης της καπιταλιστικής οικονομίας, ως μέσο ενεργητικής ενσωμάτωσης πιθανών τριγμών που θα μπορούσαν προοπτικά ν' απειλήσουν την οικονομική και πολιτική εξουσία του κεφαλαίου.
Μέσα στα πολλά λόγια , αποκαλύπτεται η «ταμπακιέρα». Η κυβέρνηση, επενδύει ιδιαίτερα στα ΚΟΙΝΣΕΠ αξιοποιώντας την ανάγκη χιλιάδων ανέργων για εργασία, ενώ προωθεί μέσω των ΚΟΙΝΣΕΠ, ένα επιπλέον εργαλείο για ανακύκλωση της ανεργίας, επέκταση της ευελιξίας στην απασχόληση, διάλυση δημόσιων υπηρεσιών κ.ά. δημιουργώντας παράλληλα μια βαλβίδα εκτόνωσης και την ψευδαίσθηση ότι οι άνεργοι μπορούν να μετατραπούν σε πετυχημένους επιχειρηματίες, αποσιωπώντας ότι εργαζόμενοι απολύονται και «προσλαμβάνονται» από τις «κοινωνικές επιχειρήσεις, με άθλιους μισθούς, χωρίς ουσιαστικά εργασιακά, ασφαλιστικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα. Είναι μια καινοτόμα μορφή εκμετάλλευσης, με τον ηχηρό- παραπλανητικό τίτλο της Κοινωνικής Αλληλέγγυας Οικονομίας.
Δηλαδή οι εργαζόμενοι καλούνται να δωρίσουν αυτά που τους χρωστούν για μια κακοπληρωμένη θέση σε «συνεταιριστικό σχήμα» κι αναλαμβάνουν και χρέη ιδιωτών.
Να, όμως, που πέρα από όλα τα άλλα, οι ΚΟΙΝΣΕΠ εξυπηρετούν και άλλες στοχεύσεις της κυβέρνησης, όπως στην από το παράθυρο τη νόμιμη είσοδο της κάνναβης στην κοινωνία. Ήδη ξεφύτρωσε η ΚΟΙΝΣΕΠ «ΚΑΝΝΑΒΙΟ» η οποία έχει ως σκοπό «την ανάδειξη μέσω της συνεργασίας και της συλλογικής προσπάθειας των μελών της, όλων των δυνατοτήτων αξιοποίησης του φυτού της κλωστικής ή βιομηχανικής κάνναβης (Cannabis Sativa L. ή hemp)» και ως αποστολή τη «διάδοση της ελληνικής κλωστικής κάνναβης και η ανάπτυξη της ελληνικής βιοτεχνίας/βιομηχανίας κλωστικής κάνναβης, η παραγωγή ποιοτικών και καινοτόμων προϊόντων, η διείσδυση στην παγκόσμια αγορά, η ανάπτυξη του συνεργατισμού και η προστασία του περιβάλλοντος».
Στις 9 Νοέμβρη εργαζόμενοι και άνεργοι να ανταποκριθούν στο κάλεσμα του ΠΑΜΕ για να φωνάξουν τέλος στην κοροϊδία και να απαιτήσουν: Την κατάργηση του νόμου για τη δημιουργία των ΚΟΙΝΣΕΠ, όπως και κάθε μορφής επιχειρηματικής δράσης σε κοινωνικές παροχές και υπηρεσίες. Να δυναμώσει το πλέγμα προστασίας των ανέργων και των οικογενειών τους. Να διεκδικήσουν μόνιμη και σταθερή εργασία, την επαναφορά της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας στα 751 ευρώ και αυξήσεις στις κλαδικές συμβάσεις.

Τραπεζικά προβλήματα και θεραπείες

Με την υπόσχεση ότι θα την συζητήσουμε σήμερα, αφήσαμε χτες να αιωρείται η εξής απορία: "αφού οι τράπεζες μπορούν όποτε θέλουν να εκδώσουν χρήμα, γιατί αντιμετωπίζουν προβλήματα και ζητούν βοήθεια με μέτρα όπως οι έλεγχοι κεφαλαίων (capital control) ή οι ανακεφαλαιοποιήσεις;". Ας κάνουμε δυο παρατηρήσεις, που θα μας βοηθήσουν να αντιληφθούμε την απάντηση:

(α) Από την στιγμή που οι τράπεζες έχουν δικαίωμα να χορηγούν δάνεια υπερπολλαπλάσια των χρημάτων τα οποία πραγματικά υπάρχουν στα συρτάρια τους, είναι ευνόητο ότι σ' αυτά τα συρτάρια υπάρχει ένα πολύ μικρό ποσό σε σχέση με τις πραγματικές καταθέσεις. Υπολογίζεται ότι αυτό το μικρό ποσό φτάνει στο 3% περίπου των χρημάτων που έχουν καταθέσει οι πελάτες τους. Κατά συνέπεια, αν για οποιονδήποτε λόγο ξεσπάσει πανικός (π.χ. ξέσπασμα κρίσης, φόβος για πόλεμο, φήμες για υποτίμηση κλπ) και οι πολίτες συρρεύσουν στα τραπεζικά γκισσέ προκειμένου να σηκώσουν τα χρήματά τους (bank run), οι τράπεζες αδυνατούν να ικανοποιήσουν την αυξημένη ζήτηση για ρευστό.

(β) Σε περιόδους ύφεσης ή κρίσεων, η ζήτηση για δάνεια μειώνεται κατακόρυφα και, παράλληλα, αυξάνεται η εξόφληση ή η διαμαρτύρηση των ήδη υφισταμένων δανείων. Αυτό σημαίνει ότι οι τράπεζες όχι μόνο μειώνουν ή και παύουν τελείως την παραγωγή νέου λογιστικού χρήματος αλλά υποχρεώνονται να καταστρέψουν μεγάλη ποσότητα απ' αυτό που έχουν ήδη κυκλοφορήσει.

Στην πρώτη από τις παραπάνω περιπτώσεις η σωτηρία έρχεται μέσω απαγορεύσεων στην κίνηση των κεφαλαίων (capital control), στην δεύτερη έρχεται με την μορφή των ανακεφαλαιοποιήσεων. Το ζήτημα είναι ότι αυτών των μορφών σωτηρία είναι δυνατή σε μικρής έκτασης προβλήματα ή όταν πλήττονται μικρής εμβέλειας τράπεζες. Την Παφ-Πουφ Μπανκ, ας πούμε, την σώζεις με τέτοια τερτίπια αλλά την Γκόλντμαν Σακς με τίποτε. Σε περιπτώσεις που κινδυνεύουν πολύ μεγάλες τράπεζες (αυτές που χαρακτηρίζουμε ως too big to fail), έρχονται αρωγοί οι κεντρικές τράπεζες των χωρών με επί μέρους βοήθεια από τις κυβερνήσεις τους. Αν, όμως, κινδυνέψουν οι ίδιες οι κεντρικές τράπεζες, χρειάζεται άλλη, ισχυρότερη θεραπεία.

Νομίζω πως εδώ πρέπει να κάνουμε μια στάση για να σημειώσουμε κάτι που όντως αξίζει τον κόπο. Όσο το σύστημα δουλεύει ρολόι, οι αυξανόμενες ποσότητες λογιστικού χρήματος δημιουργούν πληθωριστικές πιέσεις (νόμος προσφοράς και ζήτησης). Όταν τα πράγματα στραβώσουν και πάρει μπρος η διαδικασία καταστροφής αυτού του χρήματος, αρχίζει ο αποπληθωρισμός. Βέβαια, στα μάτια του απλού πολίτη ο αποπληθωρισμός φαίνεται ως ευλογία αφού ο πολίτης βλέπει τις τιμές του ρυζιού και του μπρόκολου να μειώνονται. Σε εθνικό επίπεδο, όμως, ο αποπληθωρισμός είναι κατάρα. Αυτό το τελευταίο το είχαμε εξηγήσει πριν δυο χρόνια σε τούτη την γωνιά, όταν γράφαμε, μεταξύ άλλων:

(...) ο χαμηλός πληθωρισμός (πόσο μάλλον ο αποπληθωρισμός) διογκώνει το πρόβλημα των κρατικών χρεών. Αν μια χώρα δανείζεται με 4% και ο πληθωρισμός τρέχει επίσης με 4%, ουσιαστικά δεν επιβαρύνεται η οικονομία της. Αν, μάλιστα, ο πληθωρισμός ανεβεί στο 5% ή στο 6%, την συμφέρει να δανείζεται. Σε συνθήκες αποπληθωρισμού, όμως, τα πράγματα γίνονται επικίνδυνα. Με τον πληθωρισμό να πέφτει στο -1%, η χώρα επιβαρύνεται ουσιαστικά με 5%. Στον τόπο μας, ο πληθωρισμός διαμορφώθηκε το 2013 στο -0,8% και το 2014 στο -0,4%. Αυτό σημαίνει ότι μόνο ο αποπληθωρισμός επιβάρυνε το χρέος μας πάνω από μια ποσοστιαία μονάδα σε δυο χρόνια.

("Αποπληθωρισμός: η θανατηφόρα ασθένεια", 30/9/2015)

Ας ξαναπιάσουμε, όμως, το νήμα της αφήγησης από εκεί που το αφήσαμε πριν την στάση. Λέγαμε ότι σε σοβαρές περιπτώσεις τραπεζικών "αστοχιών" χρειάζεται ισχυρή θεραπεία. Και μια τέτοια θεραπεία μόνο ένας γιατρός υπάρχει που μπορεί να την εφαρμόσει. Το όνομα αυτού του γιατρού είναι BIS, δηλαδή Bank for International Settlements ή, επί το ελληνικώτερον, Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών. Μιλάμε για την "Τράπεζα των Τραπεζών", η οποία εδρεύει στην Βασιλεία της Ελβετίας και πρωτοστατεί στην έκδοση των κανόνων λειτουργίας του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος, γνωστούς ως Βασιλεία Ι, Βασιλεία ΙΙ και Βασιλεία ΙΙΙ.

H BIS υπήρξε προϊόν μιας διακρατικής συμφωνίας μεταξύ Βρεττανίας, Γαλλίας, Ιταλίας, Βελγίου, Γερμανίας, ΗΠΑ, Ιαπωνίας και Ελβετίας. Άρχισε την λειτουργία της στις 17/5/1930 και απετέλεσε την υλοποίηση της ιδέας που συμπεριλαμβανόταν στο "Young Plan" (Σχέδιο Γιανγκ), το οποίο είχε υιοθετηθεί στην Συνδιάσκεψη της Χάγης στις 20/1/1930 ως αντίδραση στην βαθειά καπιταλιστική κρίση τού προηγούμενου έτους. Στην ουσία, το "Σχέδιο Γιανγκ" δεν ήταν παρά ένα σχέδιο αποπληρωμής των αποζημιώσεων του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, που είχαν καταλογιστεί στην Γερμανία με την Συνθήκη των Βερσαλλιών, το οποίο "κούρευε" τις αποζημιώσεις κατά 75%. Αυτός ήταν ο "διακανονισμός" για τον οποίο φτιάχτηκε η BIS αλλά πολύ σύντομα ο λόγος ύπαρξής της θα έπαυε να υπάρχει: το 1931 η Γερμανία, με την κατεστραμμένη οικονομία της να δέχεται και το μεγάλο πλήγμα τού κραχ, θα δήλωνε αδυναμία τήρησης των υποχρεώσεών της και θα σταματούσε την πληρωμή αποζημιώσεων.

Παρά ταύτα, η BIS θα συνέχιζε την λειτουργία της με τελείως διαφορετικό αντικείμενο. Σύμφωνα με τον ιστότοπό της, είναι ένας διεθνής χρηματοπιστωτικός οργανισμός με σκοπό "να εξυπηρετεί τις κεντρικές τράπεζες στην επιδίωξή τους για νομισματική και χρηματοπιστωτική σταθερότητα, να προωθεί την διεθνή συνεργασία σε αυτούς τους τομείς και να λειτουργεί ως τράπεζα για τις κεντρικές τράπεζες".

Συνδιάσκεψη της Χάγης, 20/1/1930

Με την BIS θα ασχοληθούμε στο επόμενο σημείωμά μας. Για σήμερα θα κλείσουμε με δυο αποσπάσματα από το βιβλίο τού πρώην πολιτειακού προέδρου (1913-1921) Γούντροου Ουίλσον με τίτλο "The New Freedom: A Call for the Emancipation of the Generous Energies of a People", σχετικά με τον σκοτεινό ρόλο των τραπεζών, σε ελεύθερη δική μου μετάφραση. Παρ' ότι το βιβλίο γράφτηκε πολύ πριν ιδρυθεί η BIS, τα λόγια τού Ουίλσον θα μπορούσαν να αναφέρονται και σε αυτή και, μάλιστα, με ιδιαίτερα ταιριαστό τρόπο:

- Ένα μεγάλο βιομηχανικό έθνος ελέγχεται από το πιστωτικό του σύστημα. Το πιστωτικό μας σύστημα είναι εξαιρετικά συγκεντρωμένο. Έτσι, η ανάπτυξη του έθνους και όλες οι δρστηριότητές μας βρίσκονται στα χέρια λίγων ανθρώπων. Έχουμε καταντήσει μια από τις χειρότερες, από τις πιο ολοκληρωτικά ελεγχόμενες και επικυριαρχούμενες κυβερνήσεις τού πολιτισμένου κόσμου. Όχι πλέον μια κυβέρνηση φτιαγμένη με βάση την ελεύθερη γνώμη, όχι πλέον μια κυβέρνηση φτιαγμένη με βάση την πεποίθηση και την ψήφο τής πλειοψηφίας αλλά μια κυβέρνηση φτιαγμένη με βάση την γνώμη και την πίεση μικρών ομάδων ισχυρών ανθρώπων.
- Από τότε που ασχολήθηκα με την πολιτική, έχω ακούσει τις απόψεις πολλών ανθρώπων που με εμπιστεύτηκαν προσωπικά. Μερικοί από τους μεγαλύτερους άνδρες των ΗΠΑ, στους τομείς του εμπορίου και της βιομηχανίας, φοβούνται κάποιον, φοβούνται κάτι. Ξέρουν ότι κάπου υπάρχει μια δύναμη τόσο οργανωμένη, τόσο λεπτή, τόσο παρατηρητική, τόσο διασυνδεδεμένη, τόσο πλήρης, τόσο διαδεδομένη, ώστε καλύτερα να προσέχουν όταν μιλούν εις βάρος της.

Σουηδική Τοπική Αυτοδιοίκηση – Αποκεντρωμένος καπιταλισμός! – Το «όχημα» του συστήματος!

  

Από herko

Γράφει ο Πάνος Αλεπλιώτης //

Στα πλαίσια του Κράτους βοηθό και στον ”κρατικό ατομικισμό” που χαρακτηρίζει την Σουηδική κοινωνία* κινείται και η Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Ο Σουηδικός «Καποδίστριας» συμπλήρωσε 40 και χρόνια ζωής. Οι περίπου 1.300 δήμοι και κοινότητες έγιναν 290. Οι Νομαρχίες γύρω στις 10 από 30 περίπου! Η συζήτηση για περαιτέρω συγχωνεύσεις είναι ανοιχτή. Συναντά όμως αντιδράσεις και αποσύρεται από την ημερήσια διάταξη. Οι αντιδράσεις οφείλονται και στις άσχημες εμπειρίες των δημοτών από τις συγχωνεύσεις αλλά και σε φορολογικούς, τοπικιστικούς και άλλους λόγους! Οι συγχωνεύσεις που συνδυάστηκαν με τις ιδιωτικοποιήσεις, στέρησαν από τις μικρές κοινωνίες Σχολεία, γηροκομεία, ΚΑΠΗ, υπηρεσίες, πάρκα, Δημοτικό φωτισμό κ.ά. Όλα στο όνομα του ορθολογισμού, της αποτελεσματικότητας και της καλύτερης «ποιότητας», χαρακτηριστικά γνωρίσματα άκρατου νεοφιλελευθερισμού. Οι δήμοι, αυτούς αφορά η σημερινή αφήγηση, έχουν και τις συνηθισμένες αρμοδιότητες που έχουν και οι Δήμοι στην Ελλάδα αλλά και πρόσθετες αρμοδιότητες με κεφαλαιώδεις διαφορές. Είναι ο μεγαλύτερος εργοδότης της Σουηδίας με ένα εκατομμύριο εργαζομένους τουλάχιστον λόγω των επιπλέον αρμοδιοτήτων.

Επί πλέον αρμοδιότητες

Ο Δήμος έχει την απόλυτη αρμοδιότητα των Σχολείων: κτήρια, προσωπικό, σίτιση μαθητών, της φροντίδας ηλικιωμένων: γηροκομεία,σίτιση, φαρμακοδοσία, βοήθεια στο σπίτι και νέων: αποτοξίνωση, κοινωνική προσαρμογή, εργασιακή προσαρμογή ΑΜΕΑ, την παροχή κοινωνικών βοηθημάτων, την ύδρευση και αποχέτευση, της Πυροσβεστικής, της Πολεοδομίας (οικοδομικές άδειες και υγειονομικοί έλεγχοι), την κατασκευή κτηρίων με ίδιους πόρους η με τραπεζικά δάνεια αλλά και την επέκταση του Σχεδίου. Είναι ακόμη υπεύθυνος για την Εσωτερική οδοποιία και Μετρό όπου υπάρχει καθώς και την διαχείριση λιμανιών και μικρών αεροδρομίων. Είναι ο Εργοδότης για τις παραπάνω δράσεις, καθηγητών, δασκάλων, νηπιαγωγών, νοσοκόμων και βοηθών νοσοκόμων, κοινωνικών λειτουργών, μηχανικών, ελεγκτών κλπ. σε μια αναλογία περίπου 1.000 εργαζομένων ανά 10.000 κάτοικων και άρα πληρώνει και τις συντάξεις των πρώην εργαζομένων.

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΑΕΡΟΔΡΟΜΕΙΟ ΣΒΕΓΚ

Χρηματοδότηση. 

Ή χρηματοδότηση βασίζεται στον τοπικό φόρο που δεν είναι άλλος από τον γνωστό φόρο εισοδήματος! Οι μόνιμοι κάτοικοι πληρώνουν τον φόρο εισοδήματος απευθείας στον Δήμο. Ό φόρος κυμαίνεται από 19%-25% δημιουργώντας ακόμη και ανταγωνισμό προσέλκυσης δημοτών μεταξύ των Δήμων ! Επί πλέον ο δημότης πληρώνει 9-13% απευθείας φόρο στην Νομαρχία βασικά για τις παροχές Υγείας των Νοσοκομείων. Κατά μέσο όρο ο φόρος είναι συνολικά γύρω στο 30-35%. Οι υψηλόμισθοι πληρώνουν και ένα 4% απευθείας στο Κράτος! Δεν διαθέτουν όμως οι Δήμοι φορολογικό μηχανισμό. Η διαχείριση των φορολογικών υποθέσεων γίνεται από την κρατική Εφορία. Οι ανταποδοτικές υπηρεσίες, νερό, αποχέτευση, απορρίμματα αλλά και οι παιδικοί σταθμοί δεν περιλαμβάνονται στον φόρο. Χοντρικά οι αυτοδιοίκητικοί φόροι και τέλη είναι περίπου στο 50% του εισοδήματος.

Οικονομική διαχείριση

Η οικονομική διαχείριση των Δήμων στηρίζεται σε ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια! Λειτουργούν σαν ΑΕ, υπολογίζοντας «εσωτερικά» δάνεια, επιτόκια και κόστος κεφαλαίου σε περίπτωση κατασκευής ενός έργου πχ σχολικά κτήρια, δίκτυα κλπ.! Υπολογίζονται σαν έξοδα τα «ενοίκια» των δημοτικών κτηρίων(!), η ετήσια συντήρηση τους, το κόστος του παρεχόμενου σιτισμού των παιδιών και τρόφιμων γηροκομείου και όλα αυτά χρεώνονται στην αντίστοιχη διεύθυνση, σχολική, κοινωνική κλπ. παρόλο που είναι δημοτικές δράσεις. Ή μη αυστηρή εφαρμογή του προϋπολογισμού μπορεί να συνεπάγεται μείωση προσωπικού, απόλυση του διευθυντή, «ιδιωτικοποίηση» της δράσης ή και πλήρη κατάργηση της δράσης! Οι μικροί και «φτωχοί» Δήμοι της Επαρχίας περνούν μεγάλες δυσκολίες από την ανεύρεση κατάλληλου προσωπικού μέχρι την εξοικονόμηση των λειτουργικών εξόδων! Σχολεία και γηροκομεία κλείνουν σαν αποτέλεσμα της οικονομικής συρρίκνωσης και της νεοφιλελεύθερης ιδεοληψίας. Η αστυφιλία (6 εκατομμύρια κάτοικοι από τα συνολικά 10 ζουν στις 15 μεγαλύτερες πόλεις και στα προάστια τους) σε μια χώρα με έκταση τριπλάσια της Ελλάδας) έχει ακυρώσει ακόμη έναν Σουηδικό μύθο αποκεντρωμένης κοινωνίας. Υπάρχει βέβαια η πρόβλεψη το 2% των εσόδων των «πλούσιων» Δήμων να μοιράζεται στους «φτωχούς»! Αυτό ακυρώνεται στην πράξη από την αυστηρή τήρηση των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών με πρόβλεψη περισσεύματος 1%. Στην περίπτωση μη τήρησης του προϋπολογισμού χάνει ο «φτωχός» Δήμος της στήριξης των «πλούσιων». Δημιουργούνται έτσι μεγάλες ανισότητες μεταξύ των Δήμων στις παρεχόμενες υπηρεσίες.

Διοίκηση των Δήμων!

Οι εκλογές γίνονται με απλή αναλογική με όριο 2%. Είναι κομματική καταμέτρηση ενός γύρου. Ό δήμαρχος εκλέγεται από την πλειοψηφία του ΔΣ και άρα πρέπει περισσότερα από ένα κόμματα να συμφωνήσουν! Οι συνήθεις συμμαχίες είναι από την μια Σοσιαλδημοκράτες μαζί με τους Πράσινους και το Ευρο-Αριστερό κόμμα και από την άλλη τα 4 αστικά κόμματα! Δεν συνεργάζεται κανείς, ακόμη, για σχηματισμό Διοίκησής με τους εθνικιστές ξενόφοβους Σουηδούς Δημοκράτες! Το Δημοτικό Συμβούλιο εκχωρεί πολλές από τις αρμοδιότητες του στην Δημαρχιακή Επιτροπή που εκλέγεται αναλογικά, που με την σειρά της τις εκχωρεί στις Αντιδημαρχίες που κι αυτές έχουν αναλογική εκπροσώπηση! Σε κάθε Αντιδημαρχία ανήκει και η αντίστοιχη Διεύθυνση Υπαλλήλων (Σχολείων κοινωνικών , Τεχνικών κ.λπ.) Αντίστοιχη εκχώρηση γίνεται από τις Αντιδημαρχίες προσωπικά στον Διευθυντή, με δικαίωμα να παίρνει αποφάσεις και να λειτουργεί σαν Εργοδότης! Οι Διευθύνσεις με την σειρά τους έχουν υποδιευθύνσεις, τμήματα ακόμη και γεωγραφικές ενότητες. Δεν υπάρχει καμία διαφορά τρόπου διαχείρισης στα δύο μπλοκ ούτε καν προγραμματικές διαφορές ! Η επιχειρηματικότητα, η λιτότητα ο νεοφιλελευθερισμός και ο ισοσκελισμένος προϋπολογισμός είναι τα κοινά χαρακτηριστικά! Κατά κάτι διαφέρουν στον βαθμό ιδιωτικοποιήσεων. Τα σωματεία έχουν ένα ιδιαίτερο ρόλο σε περιπτώσεις οργανωτικών αλλαγών άρα και απολύσεων, προσλήψεων διευθυντή κ.ά. και σε θέματα εργασιακού περιβάλλοντος. Ό Εργοδότης από τον νόμο δικαιούται να επιβάλει την άποψη του μετά από παρέλευση 6 μηνών ακόμη και μετά την πλήρη διαφωνία του σωματείου! Χρήζει ιδιαίτερης ανάλυσης το θέμα ιδιωτικοποιήσεων που έχει διαφορετική έννοια πχ από τα Ελληνικά Ιδιωτικά Σχολεία μιας και στην Σουηδία πληρώνει ο Δήμος τον ιδιώτη.

Ιδιωτικοποίηση της ευημερίας!

Από τα τέλη της δεκαετία του 80 επί Σοσιαλδημοκρατίας δόθηκε η δυνατότητα στους Δήμους και στις Νομαρχίες να επιλέξουν αν η εκπαίδευση, η φροντίδα των ηλικιωμένων και η Υγεία θα ασκείται από δημοτική η από ιδιωτική οργάνωση! Η ιδιωτική σημαίνει ότι ο ιδιώτης επιχειρηματίας αναλαμβάνει κατόπιν διαγωνισμού την λειτουργία των Σχολείων, Γηροκομείων, Νοσοκομείων έναντι κατ’ αποκοπή ποσού ανά πελάτη! Μπορεί αυτό να γίνει σε κτήρια του ιδιώτη ή στα είδη υπάρχοντα δημοτικά! Πρόκειται στην ουσία για εργολαβία εκχώρησης βασικών λειτουργιών της ΤΑ στους τομείς που στην Σουηδία ονομάζει τομέα «ευημερία», στα πλαίσια του κράτους πρόνοιας.
Βέβαια στο τομέα ευημερία υπάρχει η ασφάλεια και το δικαίωμα στην κατοικία και εργασία αλλά αυτά έχουν μείνει πίσω η έχουν ξεχαστεί ! Η εκχώρηση της ευημερίας σε ιδιώτες εργολάβους έχει φτάσει περίπου στο 23% στον τομέα φροντίδα και υγεία και γύρω στο 13% στον τομέα εκπαίδευση! Σύνολο γύρω στα 17%. 250.000 εργαζόμενοι απασχολούνται σε ιδιωτικές επιχειρήσεις που χρηματοδοτούνται από τους Δήμους και Νομαρχίες ! Πληθαίνουν συνεχώς οι καταγγελίες για κακή παροχή υπηρεσιών, αύξηση των ρυθμών εργασίας στις ιδιωτικές επιχειρήσεις. Τάξεις των 40 μαθητών, μια εκπαιδευτικός για 400 παιδιά σε όλες τις τάξεις Γυμνασίου-Λυκείου, νοσοκόμες με τρία «πάσα» το 24ωρο, «νοικιασμένους» γιατρούς, βραδινό με γαλέτες και νερό σε γηροκομείο.. είναι μερικά που έχουν δει το φως της δημοσιότητας αλλά και ευέλικτα ωράρια με χαμηλότερες απολαβές από ότι στις δημοτικές υπηρεσίες! Οι ιδιωτικές επιχειρήσεις με τους γνωστούς δρόμους των οφ σορ δεν πληρώνουν ούτε μια κορώνα φόρο στο δημόσιο! Παρόλα αυτά η τάση εκχώρησης είναι αυξητική! Το Ευρο-Αριστερό κόμμα έχει κάνει κεντρική εκλογική του διακήρυξη όχι την κατάργηση των ιδιωτικών επιχειρήσεων στον τομέα ευμάρεια αλλά τον περιορισμό των κερδών τους στο 7% προκαλώντας θυμηδία!

ΠΙΝΑΚΑΣ ΝΟΜΑΡΧΙΩΝ ΠΟΥ ΑΝΑΘΕΤΟΥΝ ΤΗΝ ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΤΩΝ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΩΝ ΣΕ ΕΡΓΟΛΑΒΟΥΣ. ΜΕ ΚΟΚΚΙΝΟ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΕΣΟΣ ΟΡΟΣ ΓΙΑ ΟΛΗ ΤΗΝ ΣΟΥΗΔΙΑ 23%.

Παράλληλα η ανάθεση σε εργολάβους άλλων λειτουργιών όπως απορρίμματα, συντήρηση και καθαριότητα κτηρίων κ.ά είναι η πιο συνηθισμένη πρακτική για την «ενίσχυση» της επιχειρηματικότητας.
Μεγάλο μερίδιο καταλαμβάνουν και οι δημοτικές και διαδημοτικές επιχειρήσεις αμιγούς η και μικτού χαρακτήρα στον τομέα ύδρευση- αποχέτευση.
Ή «ιδιωτικοποίηση»- εκχώρηση αρμοδιοτήτων σε εργολάβους έχει καταστήσει πολλούς Δήμους στην ουσία σαν ελεγκτικούς μηχανισμούς των εργολαβιών με ελάχιστη ίδια δημοτική δράση! Εδώ μπορεί κανείς να διακρίνει διαφορές στα δύο μπλοκ! Το μεν αστικό επιδιώκει όπου έχει την πλειοψηφία να ευνοήσει την ιδιωτική πρωτοβουλία ενώ το «κοκκινοπράσινο» κατά τους Σουηδούς θέλει να κρατήσει ισορροπίες ιδιωτικού-δημοτικού και «μικτή» διαχείριση.
Τα συντελούμενα στην Ελλάδα εδώ και 9 χρόνια κι αυτά που θα προσπαθήσουν να επιβληθούν με πρόσχημα τα μνημόνια είναι «παιχνιδάκι» μπροστά σ ’αυτά που έχουν ήδη συντελεστεί και εφαρμόζονται στην Σουηδία εδώ και 30 χρόνια χωρίς να ματώσει μύτη! Ένας από τους λόγους είναι και η ανάλυση στο αν «ο Σουηδός είναι άνθρωπος;» σε προηγούμενη αφήγηση! Οι άλλοι λόγοι έχουν να κάνουν αφενός με την ηγεμονία του ρεφορμισμού και του οπορτουνισμού στο εργατικό κίνημα που μεγάλο του τμήμα περίπου ένα εκατομμύριο εργαζόμενοι είναι οι δημοτικοί υπάλληλοι και αφετέρου με την πολιτική και τακτική της Σουηδικής αστικής τάξης με όποια σειρά και με όποιο συνδυασμό και να τεθούν! Ζήτημα που χρήζει ξεχωριστής ανάλυσης.
_____________________________________________________________________________________________________

Χρυσαυγίτες: Θρασύδειλες ναζιστικές κότες

 

Από herko 

Για ακόμη μια φορά οι χρυσαυγίτες έδειξαν τον… “ανδρισμό” τους. Θύματα τους δύο ανυπεράσπιστες γυναίκες έξω από το Εφετείο Αθηνών. Γνωστή, αν μη τι άλλο, η τακτική των φασιστοειδών της Χρυσής Αυγής να παριστάνουν τους μάγκες εκ του ασφαλούς: είτε χτυπώντας γυναίκες, είτε επιτιθέμενοι ανά ομάδες εναντίον ανυποψίαστων εργατών, μεταναστών και προσφύγων.

Πριν λίγες μόλις ημέρες, οι Ναζί τραμπούκιζαν εναντίον μαθητών και γονέων στην Σαντορίνη, παριστάνοντας -δήθεν- τους “αγανακτισμένους” πολίτες. Το ίδιο είχαν πράξει προ λίγων μηνών στο Ωραιόκαστρο, όταν πουλούσαν ψευτονταηλίκι σε πρόσφυγες μαθητές του δημοτικού! Για τέτοιους θρασύδειλους κουραδόμαγκες μιλάμε.

Ο χρυσαυγίτης είναι το ανώτατο στάδιο του θρασύδειλου. Είναι ο ίδιος που την ίδια ώρα που κυνηγά ανυπεράσπιστους μετανάστες, κάθεται “σούζα” μπροστά στον βιομήχανο, τον εφοπλιστή, τον κεφαλαιοκράτη. Είναι ο ίδιος που πίσω απ’ τη βιτρίνα του -δήθεν- “πατριωτισμού” κρύβει όλη τη βρωμιά και δυσωδία του ναζισμού, των ύμνων στο Χίτλερ και στα SS. Ακόμη και για την ίδια την απεχθή ιδεολογία τους ντρέπονται.

Εκτός από θρασύδειλοι και Ναζί, τα “παλικάρια” της Χρυσής Αυγής, η σπορά των ηττημένων του ’45, είναι και κότες. Κότες λυράτες. Το απέδειξαν την επομένη της δολοφονίας του Π. Φύσσα, όταν έκαναν πως δεν ήξεραν ο ένας τον άλλο και όλοι μαζί το φονιά Ρουπακιά. Το αποδεικνύουν καθ’ όλη τη διάρκεια της δίκης της εγκληματικής τους συμμορίας, όταν ο ένας καρφώνει τον άλλο (βλέπε Κουκούτσης, Μίχος κλπ.) προκειμένου ν’ αποφύγουν τις βαριές καμπάνες της Δικαιοσύνης.

Αυτοί είναι, λοιπόν, οι “πατριώτες” με τις “σβάστικες”, από τον φυρερίσκο τους μέχρι τον τελευταίο χρυσαυγίτη. Θρασύδειλές ναζιστικές κότες.

Ατέχνως

Την άγρια και θρασύδειλη επίθεση των χρυσαυγιτών έξω από το Εφετείο καταγγέλλει το ΚΚΕ και απαιτεί την άμεση σύλληψη και τιμωρία των δραστών