Αναβιώνει τον εφιάλτη των ΤΕΑ η κυβέρνηση - Και επίσημα πλέον παραδίδει τα όπλα στο παρακράτος

Παύλος Κιρκασίδης

Κανένας ποτέ σε αυτή τη χώρα, μέχρι και πριν λίγα χρόνια τουλάχιστον, δεν θα μπορούσε καν να φανταστεί πως λέξεις, ακρωνύμια και «ρόλοι» που ξεπηδούν σαν αιματοβαμμένα ζόμπι από τις πιο μαύρες σελίδες της Ιστορίας αυτού του τόπου θα έρχονταν και πάλι στο προσκήνιο και μάλιστα από μια κυβέρνηση που κατάφερε να ανέλθει στην εξουσία φορώντας, ως άλλος πολιτικός λύκος, Αριστερή προβιά. 

Του Παύλου Κιρκασίδη 

Και μετά από 70 ολόκληρα χρόνια, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ καλεί τον ελληνικό λαό να ξαναζήσει έναν από τους χειρότερους εφιάλτες του που φέρει τον τίτλο «Τάγματα Εθνοφυλακής Αμύνης» ή εν συντομία ΤΕΑ, τα τρία γράμματα που καταφέρνουν να χωρέσουν όλο τον τρόμο ο οποίος κατάφερε να σκεπάσει ολόκληρη τη χώρα για σχεδόν τρεις γενιές πολιτών, που «εκπαιδεύτηκαν» να ζουν υπό τον φόβο του ταγματασφαλίτη, του χαφιέ, του χωροφύλακα, του τραμπούκου. 

Εβδομήντα ολόκληρα χρόνια μετά, μια ελληνική κυβέρνηση και μάλιστα, έστω και ψευδεπίγραφα, Αριστερή, προκειμένου να παραμείνει για λίγο ακόμη στην εξουσία, δεν διστάζει να κάνει ακόμη πιο σφιχτό τον εναγκαλισμό της, όχι απλώς με την Ακροδεξιά, αλλά με ο,τι πιο απεχθές και επικίνδυνο αυτή διαχρονικά κατάφερε να αναδείξει. 

Εβδομήντα ολόκληρα χρόνια μετά η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αποφασίζει να πετάξει και το τελευταίο της πέπλο, αποκαλύπτοντας το πραγματικό της απεχθές πρόσωπο που κάτω από το Αριστερό της μασκάρεμα έκρυβε το φούμο παραλλαγής χρυσαυγιτών και λοιπών ακροδεξιών «πατριωτών». 

Το πρωί της Κυριακής, ο Αρχηγός του ΓΕΣ, Αντιστράτηγος (ΠΖ) Αλκιβιάδης Στεφανής, «παρακολούθησε εκπαίδευση Εθνοφυλάκων του Τάγματος Εθνοφυλακής Καλπακίου».

Ανοίξτε τις φωτογραφίες

Στο μήνυμά του ο Αρχηγός ΓΕΣ χαρακτήρισε τα ΤΕΑ ως «πολλαπλασιαστική ισχύ» του Στρατού Ξηράς, λέγοντας ταυτόχρονα πως αποτελούν μέρος του Ενεργού Στρατού» πάντα φυσικά στο όνομα της «εδαφικής ακεραιότητος» όπως τότε που αυτή «κινδύνευε» από τους κομμουνιστές, από εκείνους δηλαδή που έχυσαν το αίμα τους όσο κανείς ακριβώς για τη διαφύλαξη αυτής της ακεραιότητας και την ελευθερία του Ελληνικού Λαού από τον κατακτητή, όταν οι προκάτοχοι του σημερινού Αρχηγού ΓΕΣ συνεργάζονταν στενά με αυτόν προδίδοντας τη χώρα, ή στην καλύτερη των περιπτώσεων έπιναν το τσάι τους σε κάποια βρετανική αποικία της Αφρικής.

«Έλληνες» ταγματασφαλίτες υπηρετούν την «πατρίδα» παρουσιάζοντας όπλα στον ναζί κατακτητή. 

Είπε ο Αρχηγός ΓΕΣ συγκεκριμένα:

«Η άριστη οργάνωση και εκτέλεση των εκπαιδευτικών σεναρίων, η εξαιρετική πειθαρχία και το υψηλό ηθικό των Εθνοφυλάκων μας, αποδεικνύουν για ακόμη μία φορά, το λόγο για τον οποίο οι Δυνάμεις Εθνοφυλακής, θεωρούνται από τους σημαντικότερους Πολλαπλασιαστές Ισχύος του Στρατού Ξηράς. Ενεργός Στρατός, Εφεδρεία και Εθνοφυλακή, διασφαλίζουν την εδαφική μας ακεραιότητα». 

Φυσικά όλα τούτα με αφορμή την όξυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων η οποία ωστόσο, για μια ακόμη φορά στην Ιστορία αποδεικνύεται εξαιρετικά χρήσιμη για την αστική τάξη και των δυο χωρών, που, επικαλούμενες τον «εξωτερικό κίνδυνο» δεν θα διστάσουν για μια ακόμη φορά να στρέψουν τα όπλα τους προς τον κατασκευασμένο «εσωτερικό» προκειμένου να διατηρήσουν τα άνομα προνόμιά τους και φυσικά και τα κεφάλια τους στους ώμους.

Ταπεινό σχόλιο-bonus του Write in: Στην άσκηση παρέστησαν και μικρά παιδιά, κάποια ντυμένα και με στολή παραλλαγής ώστε να μπαίνουν από νωρίς στο πετσί του «ρόλου», φυσικά πλήρως ανυποψίαστα για τη χρήση που τους γίνεται και για το δηλητήριο που τους ενσταλάσσεται υπό τη μορφή του «πατριωτισμού», κατά πάγια τακτική κάθε απολυταρχικού καθεστώτος.  

Πώς ξεκίνησε η «υπέρλαμπρη» ιστορία των ΤΕΑ;  

 Τα ΤΕΑ ιδρύθηκαν το 1948 δηλαδή εν μέσω του ελληνικού εμφυλίου και με μια απλή απόφαση του ΓΕΣ ως ένα παραστρατιωτικό σώμα που στελεχώθηκε από πρώην δωσίλογους συνεργάτες των Γερμανών, χίτες και ταγματασφαλίτες και λοιπά καθάρματα.

Ανάμεσά τους φυσικά και όλη η αφρόκρεμα και του ποινικού υποκόσμου που τώρα, με μια στολή κι ένα όπλο στα χέρια, έκαναν πολύ πιο εύκολα τις παραέξω δουλειές τους. (προστασίες σε μπουρδέλα, εκβιασμούς, ληστείες, βιασμούς, αρπαγές περιουσιών κλπ).  

Και μέσα σε όλον τούτο τον πατριωτικό χυλό που φτιάχτηκε από τα πλέον εκλεκτά αποβράσματα της κοινωνίας, και πάρα πολλοί παντελώς αγράμματοι, που επίσης θα σκότωναν και τη μάνα τους την ίδια για μια καραβάνα φαΐ, άχρηστοι για οποιαδήποτε δουλειά και παντελώς ανεπιθύμητοι από την κοινωνία, ακόμη και από την ίδια την αστική τάξη που τους χρησιμοποιούσε αλλά ταυτόχρονα τους σιχαινόταν περισσότερο κι από τον ίδιο της τον εαυτό, γνωρίζοντας ακριβώς το ποιόν τους.

Σύμφωνα με τον Στρατιωτικό Κανονισμό (ΣΚ) 522... 

...αποστολή των ΤΕΑ ήταν «...η εσωτερική ασφάλεια της Χώρας, ήτοι η μη αναμόλυνσις της Ελλάδος από του Κομμουνιστοσυμμοριτισμού, η αντιμετώπισις εχθρικών αεραγημάτων και η εξασφάλισις της ησυχίας των κατοίκων της υπαίθρου από κακοποιά, εγκληματικά και Αναρχικά στοιχεία εν στενή συνεργασία μετά της Χωροφυλακής τόσον εν ειρήνη όσον και εν πολέμω». 

 Φυσικά τα ΤΕΑ έδρασαν με «εκπληκτικά» αποτελεσματικά και στις περίφημες εκλογές της βίας και νοθείας του 1961 αλλά και επί Χούντας η οποία και αυτή όπως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αποφάσισε να ...αναζωογονήσει, εντάσσοντάς τα με το νομοθετικό διάταγμα 485/1970 στο οργανικό μέρος του Στρατού, πάνω στο οποίο βρίσκει σήμερα ερείσματα και η προαναφερθείσα σχετική αναφορά του Αρχηγού ΓΕΣ περί «ενεργού στρατού». 

Η νέα τους αποστολή οριζόταν ως: «...η συμβολή εις την διατήρησιν και εξασφάλισιν της εσωτερικής ασφαλείας της Χώρας και η εξασφάλισις της περιοχής των εκ πάσης Κομμουνιστικής ή Αναρχικής ενεργείας ως και πάσης φύσεως και μορφής εχθρικής ενεργείας». ΤΕΑ: Λειτουργούμε υπό νέα διεύθυνση»

ΠΑΣΟΚ: Τα ΤΕΑ πέθαναν, ζήτω τα νέα ΤΕΑ

Η απόλυτη εθνική ντροπή ωστόσο δεν σταμάτησε ούτε και με την «σοσιαλιστική» κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, καθώς, ως γνήσιος αντικομμουνιστής αλλά και ευφυέσταστος τριπλαδόρος της πολιτικής ο Ανδρέας Παπανδρέου αποφάσισε να τα «διαλύσει» ...επανιδρύοντάς τα, υπό απλώς μια νέα ταμπέλα, εκείνη της Εθνοφυλακής, μια ταμπέλα που τη φέρει μέχρι και σήμερα, που ο «εσωτερικός κίνδυνος» από μια γενικευμένη εξέγερση λαϊκή εξέγερση είναι μεγαλύτερος από ποτέ, ανεξάρτητα από πολιτικά ανιστόρητες αναγνώσεις περί ενός κοινωνικού σώματος που βρίσκεται σε καταστολή.

Πάνω σε αυτά τα ΤΕΑ συνεχίζει σήμερα και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με πρωθυπουργό τον Αλέξη Τσίπρα, Υπουργό Εθνικής Άμυνας τον Πάνο Καμμένο και Υφυπουργό τον Φώτη Κουβέλη. Και πάντα φυσικά υπό το άγρυπνο βλέμμα του  Προκόπη Παυλόπουλου, που ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας... «απλώς προεδρεύει». 

Η χώρα επιστρέφει με όλο και πιο ταχείς ρυθμούς στο παρελθόν της. Που όμως δεν ήταν πάντα τόσο ένδοξο. Και, όπως αποδεικνύεται τελικά, ούτε και τόσο... «παρελθόν». 

ΤΕΑ

ΥΠ. ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΜΥΝΑ

Ξανά: Τον Πίτερ Νόρμαν τον ξέρετε, φασίστες;

Ξανά: Τον Πίτερ Νόρμαν τον ξέρετε, φασίστες; – του Γεράσιμου Χολέβα

 

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ

   Για τον Πίτερ Νόρμαν είχαμε γράψει καιρό πριν, τον Αύγουστο του 2016, με τον εξής τίτλο: 

«Τον Πίτερ Νόρμαν τον ξέρετε, φασίστες;»

   Αφορμή τότε ήταν το ξεσάλωμα των χρυσαυγιτών, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, για την πρόκριση της Βούλας Παπαχρήστου στον τελικό του τριπλούν, στους Ολυμπιακούς Αγώνες στη Βραζιλία στο Ρίο ντε Τζανέιρο: 

Χρήστος Παππάς:«Στον τελικό η Παπαχρήστου. Πιείτε ξυδάκι αντιφάδες του «δημοκρατικού» τόξου και σταλινομα@άκες».

Παναγιώτης Ηλιόπουλος:«Μπράβο ρε Βουλάρα! Κάνεις περήφανους όλους τους Έλληνες και κερνάς πόνο τα ανθελληνικά ελληνόφωνα σκουπίδια.περαστικά σας ζώα!».

   Για την ιστορία να θυμίσουμε ότι τότε η Βούλα Παπαχρήστου δεν πήρε μετάλλιο. Το θέμα μας, έτσι κι αλλιώς, δεν ήταν να ασχοληθούμε με τις αθλητικές επιδόσεις της Παπαχρήστου, αλλά να μιλήσουμε για «μετάλλια». 

   Ξαναγράφουμε για τον Νόρμαν, αυτή τη φορά, με αφορμή την αναγνώριση της προσφοράς του, με 50 χρόνια καθυστέρηση (!), από την Ολυμπιακή Επιτροπή της Αυστραλίας.

 «Πρόκειται όντως για μία καθυστερημένη αναγνώριση. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία περί αυτού. Ωστόσο, ο σεβασμός για τον Πίτερ και τις δράσεις του, εξακολουθεί και σήμερα να είναι τεράστιος. Πίστευε στα ανθρώπινα δικαιώματα, καθ΄ όλη την διάρκεια της ζωής του», δήλωσε στην τελετή ο πρόεδρος της Ολυμπιακής Επιτροπής της Αυστραλίας, Τζον Κοατς.

Ποιος ήταν ο Πίτερ Νόρμαν; 

   Αντιγράφουμε όσα είχαμε γράψει τον Αύγουστο του 2016 για την ιστορία του Πίτερ Νόρμαν (περισσότερα και αναλυτικότερα στοιχεία μπορεί να βρει κανείς, μεταξύ άλλων, εδώ [aenaikinisi.wordpress.com] κι εδώ [mixanitouxronou.gr]):

1968. Oλυμπιακοί Αγώνες στο Μεξικό. Το χρυσό μετάλλιο στα 200 μέτρα το κερδίζει ο Αφροαμερικανός Τόμι Σμιθ. Δεύτερος ο Αυστραλός Πίτερ Νόρμαν και τρίτος ο Αφροαμερικανός Τζον Κάρλος.  Η φωτογραφία από την απονομή των μεταλλίων είναι γνωστή μέχρι σήμερα. Οι δύο Αφροαμερικανοί αθλητές σήκωσαν τις γροθιές τους φορώντας, μαύρα γάντια (κίνηση των «Μαύρων Πανθήρων»).  Μια κίνηση συμβολική, για την καταδίκη του ρατσισμού και την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Στις ΗΠΑ πριν λίγους μήνες είχε δολοφονηθεί ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ.

Οι δύο Αφροαμερικανοί αποβλήθηκαν από το Ολυμπιακό Χωριό και στη συνέχεια τους αφαιρέθηκαν τα μετάλλια, απαγορεύοντας τους τη συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Η κίνηση τους έμεινε στην Ιστορία ως πράξης αντίστασης στον ρατσισμό. Λιγότερο γνωστό είναι πως στην πράξη αντίστασης συμμετείχε και ο Αυστραλός αθλητής, ο Πίτερ Νόρμαν. Γνώριζε τι θα κάνουν οι Αμερικανοί αθλητές και ήταν αποφασισμένος να δηλώσει την αλληλεγγύη του, φορώντας – όπως και οι άλλοι δύο –κονκάρδα για τα ανθρώπινα δικαιώματα, κατά τη διάρκεια της απονομής.  

Ο Νόρμαν τιμωρήθηκε για την πράξη του. Όχι μόνο αποκλείστηκε από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου (1972), παρόλο που είχε κερδίσει την πρόκριση, αλλά περιθωριοποιήθηκε κοινωνικά από την επίσημη πολιτεία της Αυστραλίας, για πολλά χρόνια. 

Στην ουσία τον καλούσαν να καταδικάσει την πράξη του, ακόμα και με εκβιασμούς. Θα μπορούσε, αν καταδίκαζε, να έχει μια δουλειά στην αυστραλιανή Ολυμπιακή Επιτροπή… 

Δεν αρνήθηκε ποτέ την πράξη του και την υπερασπίστηκε μέχρι το τέλος της ζωής του.

Έξι χρόνια μετά το θάνατο του (πέθανε το 2006 και οι δύο Αφροαμερικάνοί συναθλητές του σήκωσαν το φέρετρο του) το αυστραλιανό κοινοβούλιο ζήτησε συγγνώμη από τον Νόρμαν…

Το «μετάλλιο» του Νόρμαν

  Αυτές τις μέρες ήρθε η σειρά της Ολυμπιακής Επιτροπής της Αυστραλίας, όπως αναφέραμε και παραπάνω.

  Το καθυστερημένο «μετάλλιο» της Ολυμπιακής Επιτροπής της χώρας του, 50 ολόκληρα χρόνια μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Μεξικό, μπορεί να έχει μια συμβολική σημασία, μπορεί απλά να είναι και μια κίνηση αποκατάστασης της ίδιας της Επιτροπής στα ζητήματα (στοιχειωδών) ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

  Η ουσία είναι αλλού: Ο Νόρμαν υπερασπίστηκε την πράξη μέχρι την τελευταία του πνοή.  Το «μετάλλιο» που πήρε ο Νόρμαν στη ζωή δεν αξιολογείται με τελετές και συγγνώμες. 

 Ένα «μετάλλιο» το οποίο, όπως είχαμε γράψει και τον Αύγουστο του 2016 και το επαναλαμβάνουμε με κάθε τρόπο, οι φασίστες της Χρυσής Αυγής – όπως και όλοι φασίστες στον κόσμο – δεν πρόκειται να το καταλάβουν ποτέ. 

  Γιατί; Γιατί είναι φασίστες.

***

ΑΠΟ ΤΗΝ «ΑΘΛΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ»

Κι επειδή η πρωτομαγιά  του 1886 είναι ορόσημο για τους εργατικούς αγώνες με τη μεγάλη απεργία στο Σικάγο των ΗΠΑ για διεκδίκηση  της 8ωρης εργάσιμης μέρας που βάφτηκε  με το αίμα των εργατών τις επόμενες μέρες, σε κάθε πρωτομαγιά με τις διαδηλώσεις τους οι εργαζόμενοι  εκφράζουν την απαίτησή τους να διεκδικήσουν με την οργάνωση και τον αγώνα τους την ικανοποίηση των σύγχρονων εργατικών αναγκών.

               Κι αν στις μέρες μας οι γραφειοκρατικές συνδικαλιστικές ηγεσίες, όπως της ΓΣΕΕ, ξεκομμένες από τους εργαζόμενους και τα συμφέροντά τους έχοντας καταλήξει κομμάτι του κρατικού οικονομικού σχηματισμού συνέβαλαν τα μέγιστα στον ευνουχισμό των αγωνιστικών διαθέσεων των εργαζομένων και στην απομαζικοποίηση των διαδικασιών του συνδικαλιστικού κινήματος αυτό όμως δε σημαίνει πως δεν είναι τα συνδικάτα που με ταξικό προσανατολισμό μπορούν να λειτουργήσουν ως οι μορφές οργάνωσης και συσπείρωσης  των εργαζομένων  για ένα αγωνιστικό κίνημα ενάντια στην αυθαιρεσία και τις επιθέσεις του κεφαλαίου.

Κι επειδή το συνδικαλιστικό κίνημα αντιμετωπίζει στις μέρες μας νέα προβλήματα και προκλήσεις θυμόμαστε τις αναφορές  του Μαρξ για τις  εργατικές ενώσεις και τη σημασία τους για τους αγώνες των εργατών στο τελευταίο κεφάλαιο του έργου «η αθλιότητα της φιλοσοφίας».

 «Οι οικονομολόγοι κι οι σοσιαλιστές συμφωνούνε σ’ ένα μονάχα σημείο: να καταδικάσουνε τις εργατικές ενώσεις·  μόνο που δικαιολογούν διαφορετικά την καταδικαστική τους πράξη

               Οι οικονομολόγοι, λένε στους εργάτες: μην ενώνεστε. Με τις Ενώσεις σας, εμποδίζετε την κανονική πορεία της βιομηχανίας, εμποδίζετε τους εργοστασιάρχες ν’ ανταποκρίνονται στις παραγγελίες, φέρνετε αναταραχή στο εμπόριο κι επιταχύνετε τη μεγάλη διάδοση των μηχανών που, αχρηστεύοντας την εργασία σας ως ένα βαθμό, σας αναγκάζουν να δεχτείτε ακόμα πιο μικρό μισθό. Άλλωστε του κάκου αγωνίζεστε. Ο μισθός θα προσδιορίζεται πάντα απ’ την αναλογία των χεριών που ζητούνται με τα χέρια που προσφέρονται κι είναι γελοία κι επικίνδυνη η προσπάθειά σας να επαναστατείτε ενάντια στους αιώνιους νόμους της πολιτικής οικονομίας. 
           Οι σοσιαλιστές λένε στους εργάτες: μην οργανώνεστε, γιατί στο κάτω κάτω, τι θα κερδίσετε μ’ αυτό; Μιαν αύξηση μισθών; Οι οικονομολόγοι θα σας αποδείξουνε με ντοκουμέντα πως τις λίγες πεντάρες που θα μπορούσατε να κερδίσετε, σε περίπτωση επιτυχίας, για μερικές στιγμές, θα τις ακολουθήσει μια παντοτινή μείωση (μισθού). Ικανοί λογιστές θα σας αποδείξουνε πως θα χρειάζονταν χρόνια και χρόνια για να ξαναπιάσετε με την αύξηση των μισθών τα έξοδα που χρειάστηκε να κάνετε για να οργανώσετε και διατηρήσετε τις ενώσεις σας.
            Κι εμείς θα σας πούμε με την ιδιότητά μας του σοσιαλιστή, πως ανεξάρτητα από τούτο το χρηματικό ζήτημα, δε θα μείνετε λιγότερο εργάτες, και τ’ αφεντικά θα μείνουν πάντα αφεντικά κι ύστερ’ από τις ενώσεις σας όπως και πρωτύτερα. Ετσι ούτε ενώσεις χρειάζονται, ούτε πολιτική. Γιατί, το να φτιάχνετε ενώσεις δε σημαίνει πως κάνετε πολιτική;
             Οι οικονομολόγοι θέλουν να μείνουν οι εργάτες μέσα στην κοινωνία τέτοια που διαμορφώθηκε και τέτοια που την περιγράψανε και της βάλανε τη σφραγίδα τους στα εγχειρίδιά τους.
       Οι σοσιαλιστές θέλουν ν’ αφήσουν οι εργάτες την παλιά κοινωνία, για να μπορέσουν να μπούνε καλύτερα στην καινούρια κοινωνία που τους προετοιμάσανε με τόση προνοητικότητα.

               Ωστόσο, στο πείσμα των οικονομολόγων και των σοσιαλιστών, μ’ όλα τα εγχειρίδια και τις ουτοπίες, οι εργατικές ενώσεις δεν πάψαν ούτε μια στιγμή να προχωρούν και να μεγαλώνουν με την ανάπτυξη και την επέκταση της σύγχρονης βιομηχανίας. Βρίσκονται σήμερα σε τέτοιο σημείο ώστε ο βαθμός που έφτασε η ένωση των εργατών σε μια χώρα, δείχνει ολοκάθαρα το βαθμό που κατέχει αυτή στην ιεραρχία της παγκόσμιας αγοράς. Η Αγγλία, που η βιομηχανία έφτασε στον υψηλότερο βαθμό ανάπτυξης, έχει τις μεγαλύτερες και καλύτερα οργανωμένες εργατικές ενώσεις. (…)Οι οικονομικές συνθήκες είχαν αρχικά μετατρέψει τη μάζα της χώρας σ’ εργάτες. Η κυριαρχία του κεφαλαίου δημιούργησε για τούτη τη μάζα κοινή θέση, κοινά συμφέροντα. Ετσι, η μάζα αυτή είναι πια μια τάξη αντίκρυ στο κεφάλαιο. Μα δεν έχει γίνει ακόμα τάξη για τον εαυτό της. Μέσα στην πάλη, που μονάχα μερικές της φάσεις έχουμε σημειώσει, τούτη η μάζα συνενώνεται, συγκροτείται σε τάξη για τον εαυτό της. Τα συμφέροντα που υπερασπίζει γίνονται ταξικά συμφέροντα. Μα η τάξη είναι πάλη πολιτική.(…)

Πολλές έρευνες έχουνε γίνει για να εξεταστούν οι διάφορες ιστορικές φάσεις που πέρασε η αστική τάξη από την κοινότητα ίσαμε τη συγκρότησή της σε τάξη.

Ωστόσο, όταν πρόκειται να εξεταστούν μ’ ακρίβεια οι απεργίες, οι εργατικές ενώσεις και οι άλλες μορφές, που μ’ αυτές οι προλετάριοι οργανώνονται, μπροστά στα μάτια μας σε τάξη, άλλους τους πιάνει πραγματικός φόβος, κι άλλοι δείχνουν αλαζονικά μιαν έσχατη περιφρόνηση.

Ο ζωτικός όρος για κάθε κοινωνία θεμελιωμένη πάνω στον ταξικό ανταγωνισμό, είναι μια καταπιεζόμενη τάξη. Η απελευθέρωση της καταπιεζόμενης τάξης επιβάλλει, λοιπόν, απαραίτητα τη δημιουργία μιας καινούριας κοινωνίας. Για να μπορέσει να απελευθερωθεί η καταπιεζόμενη τάξη, πρέπει να μην μπορούν πια να σταθούν πλάι – πλάι οι παραγωγικές δυνάμεις που αποχτηθήκανε πια κι οι κοινωνικές σχέσεις που υπάρχουνε τώρα να μην μπορούν να συνυπάρξουν. Απ’ όλα τα μέσα παραγωγής η μεγαλύτερη παραγωγική δύναμη είναι η ίδια η επαναστατική τάξη. Η οργάνωση των επαναστατικών στοιχείων σε τάξη υποθέτει πως υπάρχουν όλες οι παραγωγικές δυνάμεις που μπορούσαν να γεννηθούν μέσα στα σπλάχνα της παλιάς κοινωνίας.

Αυτό σημαίνει τάχα πως ύστερα από το γκρέμισμα της παλιάς κοινωνίας θα υπάρξει μια καινούρια μαζική κυριαρχία, που συνοψίζεται σε μια καινούρια πολιτική εξουσία; Όχι.

Ο όρος για την απελευθέρωση της εργαζόμενης τάξης, είναι η κατάργηση κάθε τάξης, ακριβώς όπως κι ο όρος για ν’ απελευθερωθεί η μεσαία τάξη, η αστική τάξη, στάθηκε η κατάργηση όλων των παλιότερων καθεστώτων κι όλων των τάξεων.

Μέσα στην πορεία της ανάπτυξής της, η εργατική τάξη θ’ αντικαταστήσει την παλιά αστική κοινωνία με μια κοινωνία, που θ’ αποκλείσει τις τάξεις και τον ανταγωνισμό τους και δε θα υπάρχει πια η καθαυτό λεγόμενη πολιτική εξουσία, αφού η πολιτική εξουσία είναι ίσα – ίσα η επίσημη ανακεφαλαίωση του ανταγωνισμού μέσα στην αστική κοινωνία.

Στο μεταξύ ο ανταγωνισμός ανάμεσα στο προλεταριάτο και την αστική τάξη, είναι πάλη τάξης με τάξη, πάλη που σα φτάσει στην ανώτερη έκφρασή της, γίνεται ολοκληρωτική επανάσταση. Πρέπει, άλλωστε, να παραξενευόμαστε που μια κοινωνία, θεμελιωμένη πάνω στην αντίθεση των πραγμάτων καταλήγει σε μια βίαιη αντίφαση, σε μια σύγκρουση σώμα με σώμα σαν τελευταία λύση;

Μη λέτε πως οι κοινωνικοί αγώνες αποκλείουνε τους πολιτικούς αγώνες. Δεν υπάρχει ποτέ πολιτικός αγώνας που να μην είναι ταυτόχρονα και κοινωνικός.

Αυτό γίνεται μονάχα σε μια τάξη πραγμάτων όπου δε θα υπάρχουν πια τάξεις και ταξικοί ανταγωνισμοί, όπου οι κοινωνικές εξελίξεις θα πάψουν να ‘ναι πολιτικές επαναστάσεις. Ίσαμε τότε, στις παραμονές κάθε γενικού μετασχηματισμού της κοινωνίας, η τελευταία λέξη της κοινωνικής επιστήμης θα ‘ναι πάντα:

«Αγώνας ή θάνατος: ματοκύλισμα ή αφανισμός. Έτσι ακαταμάχητα μπαίνει το ζήτημα.

Γεωργία Σάνδη».

     ( « Η αθλιότητα της φιλοσοφίας», σελ.171-174, εκδ. Γερ. Αναγνωστίδη)

Σοσιαλδημοκρατία και συνδικαλισμός, μια μεγάλη «αγκαλιά» στην Σουηδία

Σοσιαλδημοκρατία καισυνδικαλισμός, μια μεγάλη «αγκαλιά» στην Σουηδία 

Από Panos

 

   Επιμέλεια Πάνος Αλεπλιώτης //

Πριν από λίγες ημέρες δημοσιεύτηκε ο οικονομικός απολογισμός όλων των Σουηδικών κομμάτων της Βουλής για την χρήση 2017. Τα οικονομικά του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος έχουν το μεγαλύτερο ενδιαφέρον, σαν το μεγαλύτερο και πιο ιστορικό κόμμα, αυτό που κυβέρνησε την χώρα για πάνω από 60 χρόνια.

 Συγκέντρωση Πρωτομαγιάς του ΚΚ Σουηδίας

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι η Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Σουηδίας, ΓΣΕΣ, και οι υπόλοιπες Ομοσπονδίες όχι μόνο συμμετέχουν κάθε χρόνο στην χρηματοδότηση του κόμματος από τις συνδρομές των μελών τους (!) αλλά συνδράμουν και οικονομικά με μεγάλα ποσά στην προεκλογική του εκστρατεία, ανοιχτά και απροκάλυπτα.

 Ο Σοσιαλδημοκράτης πρωθυπουργός Λεβέν και ο πρόεδρος της ΓΣΕΣ Τόρβαλτσον

Ποσό 1.150.000 ευρώ σε σύνολο κρατικής επιχορήγησης 13.448.045 ευρώ, προέρχεται από τις συνδικαλιστικές οργανώσεις. 

Από αυτά οι 600.000 καταβάλλονται από τη ΓΣΕΣ και τα υπόλοιπα από τις 14 Ομοσπονδίες που την απαρτίζουν. 

Οι υπόλοιπες οικονομικές πηγές του κόμματος που φτάνουν τα 23.935.000 ευρώ, προέρχονται από κομματικές και επιχειρηματικές δραστηριότητες, συνδρομές μελών, εισφορές κλπ. 

Η ΓΣΕΣ έχει περίπου 1,5 εκατομμύρια μέλη.

Η οικονομική στήριξη με 600.000 ευρώ ετησίως από τις συνδρομές των μελών της στο κόμμα των Σοσιαλδημοκρατών, γίνεται με απόφαση του Συνεδρίου της!

Η ΓΣΕΣ στήριξε προεκλογικά το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα με 3 εκατομμύρια ευρώ στις εκλογές του 2014 και για τις εκλογές του 2018 θα διαθέσει 6 εκατομμύρια με απόφαση του Γενικού Συμβουλίου της Ομοσπονδίας. 

Η αιτιολογία της ηγεσίας είναι ότι “το μέλλον του εργαζόμενου είναι ταυτόσημο με την πολιτική της Σοσιαλδημοκρατίας”. 

Επομένως, αφού η ΓΣEΣ είναι ο εκπρόσωπος των εργαζομένων, άρα δεν βλέπουν κανένα πρόβλημα να διαθέτουν τα χρήματα των μελών τους για την ενίσχυση του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος. 

Άλλωστε η ΓΣΕΣ είναι μια μεγάλη κερδοφόρα επιχείρηση με επενδύσεις εκατομμυρίων. Οι αποδόσεις των επενδύσεων της ΓΣΕΣ, εκτός από τις ετήσιες συνδρομές των μελών που είναι γύρω στις 750.000 το χρόνο, είναι της τάξης του ενός εκατομμυρίου ευρώ τον χρόνο και τα Ίδια Κεφάλαιά της είναι περί τα 130 εκατομμύρια. 

 Η ανοδική πορεία της μετοχής της ασφαλιστικής εταιρίας της ΓΣΕΣ με κόκκινο χρώμα.

Οι αποδόσεις προέρχονται από την επιχειρηματική δραστηριότητα του ομίλου των 14 επιχειρήσεων και των θυγατρικών τους, που είναι εγγεγραμμένες στο Χρηματιστήριο. 

Διαθέτει ακόμη 7 εκδοτικούς οίκους και τυπογραφεία, 9 εφημερίδες και περιοδικά. Όταν καταγγέλλει η ηγεσία της ΓΣΕΣ τους καπιταλιστές της “αρπαχτής”, στηρίζοντας τους “σοβαρούς” επιχειρηματίες, όλοι γνωρίζουν πως ακολουθεί ακριβώς την ίδια επιθετική καπιταλιστική πολιτική επενδύοντας στο χρηματιστήριο, σε ρέπους, funds και όλα τα άλλα προϊόντα της αγοράς.

Διατηρεί με αυτό τον τρόπο έναν ολόκληρο στρατό από οικονομικά και νομικά στελέχη όπως και επαγγελματίες συνδικαλιστές με παχυλούς μισθούς και προνόμια, και που κατέχουν τις πρώτες θέσεις της εργατικής αριστοκρατίας. 

Είναι ένα κομμάτι του κρατικού μηχανισμού, έχει μετεξελιχθεί και μετατραπεί σε δημόσιο “Οργανισμό ιδιωτικού δικαίου”, εγκαταλείποντας για πάντα τον αγωνιστικό δρόμο και τα συμφέροντα των εργαζομένων. 

Τα Σουηδικά συνδικάτα είναι κρατικά και κυβερνητικά συνδικάτα και οι εργαζόμενοι δεν έχουν τίποτα να περιμένουν από αυτά.

Το δολοφονικό κράτος του Ισραήλ συνεχίζει την εξόντωση των Παλαιστινίων

        

Φωτογραφία αρχείου

Υπέκυψε σήμερα στα τραύματά του ένας 15χρονος Παλαιστίνιος, που είχε τραυματιστεί από τα πυρά Ισραηλινών στρατιωτών σε νέες συγκρούσεις που ξέσπασαν χθες, στη μεθόριο μεταξύ της Λωρίδας της Γάζας και του Ισραήλ, ανακοίνωσε το υπουργείο Υγείας της Γάζας.

Όπως διευκρινίζει στην ανακοίνωσή του το υπουργείο Υγείας της Γάζας, «υπέκυψε στα τραύματά του ο 15χρονος Άζαμ Οβέιντα, ο οποίος είχε τραυματιστεί από σφαίρα στο κεφάλι χθες στο ανατολικό τμήμα της Χαν Γιουνές, στο νότιο τμήμα της Λωρίδας της Γάζας».

Με το θάνατό του, ανέρχονται σε 4 οι Παλαιστίνιοι που σκοτώθηκαν κατά την 5η αυτή Παρασκευή κινητοποιήσεων, κατά την οποία χιλιάδες Παλαιστίνιοι διαδήλωσαν και πάλι κοντά στη μεθόριο που χωρίζει τη Λωρίδα της Γάζας από το Ισραήλ.

Τα χρυσαυγίτικα «σχολεία» του δοσιλογισμού

 

Μάθε παιδί μου γράμματα

Οι «αντιμνημονιακοί» της σαπουνόφουσκας, οι εγκαταλείψαντες τον Σύριζα, αντί να βγάλουν πολιτικά συμπεράσματα, συνεχίζουν σήμερα την ίδια ακριβώς ρητορική εξαπάτησης μέσα από άλλα οπορτουνιστικά αναχώματα της ΛΑΕ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της Πλεύσης.

 Όλοι αυτοί παριστάνουν ακόμα τους «αντιμνημονιακούς», ενώ αποδέχονται τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής που γεννάει τις κρίσεις, το χρέος και τα μνημόνια. Είναι αυτοί που ανακάλυψαν την εξάρτηση, την κατοχή και την απώλεια εθνικής κυριαρχίας μόλις πριν 7 χρόνια το 2010. Κατά την γνώμη τους πριν το ξέσπασμα της καπιταλιστικής κρίσης, πριν από τα μνημόνια όλα πήγαιναν ρολόι στον καπιταλιστικό τους παράδεισο.
Είναι αυτοί που χειροκροτούσαν το 1981 την είσοδο στην ΕΟΚ και ακόμα δεν θέλουν να παραδεχτούν τα σάπια καπιταλιστικά της θεμέλια, δεν ήθελαν να δουν τον ολοκληρωτισμό του κεφαλαίου στις χώρες της Ε.Ε. με την συνθήκη του Μάαστριχτ το 1992 και την αποδέχτηκαν, δεν ήθελαν να δουν ούτε την Οικονομική Νομισματική Ένωση σαν εργαλείο ασύδοτης καπιταλιστικής δράσης και μεταφοράς των κλοπιμαίων στους φορολογικούς παραδείσους από τους καπιταλιστές το 2001 και την αποδέχτηκαν. 

Αυτές οι αντιλαϊκές εξελίξεις μέσα στην Ε.Ε. ήταν πρόοδος γι’ αυτούς, μέχρι χθες. Πριν από το ξεγύμνωμα της πολιτικής του Σύριζα θεωρούσαν την Ε.Ε. ως μονόδρομο, αλλά και σήμερα ακόμα θεωρούν ότι για όλα φταίει ο κακός «νεοφιλελευθερισμός», η κακή καπιταλιστική διαχείριση και όχι αυτό καθαυτό το σύστημα της εκμετάλλευσης και ληστείας του λαού από τους καπιταλιστές.


Ευάγγελος Δανέζης 

Προειδοποίηση

«Τα Βαλκάνια έχουν ανάγκη από την ευρωπαϊκή προοπτική, για να μην επαναληφθεί το δράμα της δεκαετίας του '90», είπε, ανάμεσα σε άλλα, ο πρόεδρος της Κομισιόν, Ζ. Κ. Γιούνκερ, κατά την ομιλία του στη Βουλή. Η αποστροφή αυτή θα έμοιαζε, βέβαια, με «μαύρο» χιούμορ, αφού το δράμα των λαών των Βαλκανίων φέρει φαρδιά - πλατιά τη ματωμένη υπογραφή της ιμπεριαλιστικής ένωσης, που έπαιξε ρόλο «πρώτου βιολιού» στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, στο βομβαρδισμό της Σερβίας, τροφοδότησε τους εθνικισμούς και αλυτρωτισμούς, χάραξε με το αίμα των λαών τα νέα σύνορα στην «πίσω αυλή» της, με στόχο να στρώσει το δρόμο για την επέλαση των ευρωενωσιακών μονοπωλίων. Αν κοιτάξει όμως κανείς προς τα μπρος, τους σχεδιασμούς για την «ευρωατλαντική ολοκλήρωση» των Βαλκανίων και τους ανταγωνισμούς με τα άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα, τότε η αποστροφή Γιούνκερ μοιάζει περισσότερο με... προειδοποίηση προς τους ανταγωνιστές των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, αλλά και προς όσες κυβερνήσεις της περιοχής «λοξοκοιτάνε» προς άλλες κατευθύνσεις, ιδιαίτερα προς τη Ρωσία. Αν βάλει κανείς στην εξίσωση και την «καούρα» της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ να αναλάβει πρωταγωνιστικούς ρόλους στα επικίνδυνα αυτά σχέδια, είναι παραπάνω από φανερή η ανάγκη να δυναμώσει η πάλη του λαού ενάντια στα επικίνδυνα ιμπεριαλιστικά σχέδια και την ελληνική εμπλοκή.

28-4-1943: Γιορτή της Λευτεριάς στο Καρπενήσι!

"Αντάρτης, κλέφτης, παλικάρι, πάντα είν΄ο ίδιος ο λαός" 

Η 28η Απρίλη 1943 αποτελεί μία σημαντική ημέρα-ορόσημο για τη μαχόμενη Ευρυτανία αλλά και για τη χώρα μας γενικότερα. Οι Ιταλοί κατακτητές, μην αντέχοντας άλλο τα αποφασιστικά νικηφόρα χτυπήματα του Αντάρτικου και την εδραίωση του ΕΛΑΣ στον ευρύτερο ευρυτανικό χώρο, εγκαταλείπουν ντροπιασμένοι  το Καρπενήσι και αποσύρονται για ασφάλεια στην κεντρική διοίκηση τής «Άλμπα Τζούλια» στη Λαμία.

 Μέσα σε ελάχιστους μήνες από την επίσημη κήρυξη του Ένοπλου Αγώνα (Δομνίστα Ευρυτανίας 7 Ιούνη 1944) ο θρυλικός ΕΛΑΣ επιτυγχάνει σημαντικές νίκες στα περήφανα βουνά μας (μάχες Μικρού Χωριού, Κρίκελλου, Χρύσως) και έτσι οι κοκορόφτεροι φασίστες του Μουσολίνι, μετά από τις αλλεπάλληλες ήττες που υπέστησαν, αποχωρούν με σκυμμένο το κεφάλι.

Από εκεί που ξεκίνησαν όλα, από την ανταρτογέννα Ευρυτανία, από εκεί θα φυσήξει το νέο ελπιδοφόρο αγέρι της Λευτεριάς για όλη τη σκλαβωμένη Ελλάδα! Η μικρή ορεινή πατρίδα απολαμβάνει, δίχως πια το βραχνά της ιταλικής κατοχής, την πρώτη Ελεύθερη Άνοιξη!

"Με το ντουφέκι μου στον ώμο... της Λευτεριάς ανοίγω δρόμο"

Ήταν ανήμερα του Πάσχα, Κυριακή 28 Απριλίου του 1943, όταν ο τόπος μας ξεβρόμισε από την ιταλική φασιστική πανούκλα. Όμως μια βδομάδα πρωτύτερα -την Κυριακή των Βαΐων- είχαμε τα… προεόρτια, καθώς ο ΕΛΑΣ της Ευρυτανίας είχε φροντίσει να εξευτελίσει εντελώς τον εχθρό, στα μάτια του ντόπιου πληθυσμού, με μία απίστευτη «κίνηση ματ»! Τι συνέβη; Οι Αντάρτες αιχμαλώτισαν κάποιους Ιταλούς στρατιώτες, και αφού τους αφόπλισαν, κατόπιν τους αμόλησαν δίχως στολές παρά μόνο… με τα σώβρακα (!) μέσα στην κεντρική πλατεία του Καρπενησίου προκαλώντας τα γέλια και τη χλεύη των Ευρυτάνων που δεν έβλεπαν πλέον την ώρα να ξεκουμπιστούν τα καθάρματα που για καιρό λυμαίνονταν τον τόπο αφού μαζί με τους αλητοδωσίλογους συνεργάτες τους λήστευαν, έκαιγαν, βασάνιζαν και δολοφονούσαν το λαό.

ΕΛΑΣίτες στο αδούλωτο  Βελούχι

Ο «καπετάν-Λευτεριάς» (Τάσος Παπαδάκης) με μικρή δύναμη και σε συνεννόηση με Φθιώτες αντάρτες επιχειρεί να πλήξει τους αποχωρούντες Ιταλούς με ενέδρα στο δρόμο Καρπενησίου/Λαμίας. Όμως λόγω κάποιου κακού συντονισμού των ανταρτών, οι Ιταλοί πραγματοποιούν ελιγμό και κατορθώνουν να ξεφύγουν και να τρυπώσουν εντέλει στη Λαμία… ως λαγοί βεβαίως-βεβαίως! (το γεγονός αυτό θα προκαλέσει μετέπειτα τη δυσφορία του Άρη).

"Πέτα πολέμα με καρδιά - ω ΕΛΑΣ!" 

Λίγες μέρες αργότερα επιστρέφει στην πολυαγαπημένη του Ευρυτανία και ο Άρης Βελουχιώτης (μετά από ένα διάστημα απουσίας καθώς βρισκόταν σε επιχειρήσεις σε άλλες περιοχές της Στερεάς Ελλάδας).

Τότε το Καρπενήσι θα ζήσει μεγαλειώδεις επικές στιγμές όταν ο Πρωτοκαπετάνιος της Λαϊκής Αντίστασης θα μπει θριαμβευτής στην απελευθερωμένη πόλη μας αντάμα με τον Ευρυτάνα «καπετάν-Ερμή» (Βασίλη Πριόβολο), τον Καπλάνη, το Χρυσιώτη, το Λάμπρο, το Θάνο, το Νάκο Μπελή, τον Περικλή, τον Παπακουμπούρα, τον Λευτεριά και πολλά ακόμη παλικάρια του Αγώνα από τα Αρχηγεία Ευρυτανίας, Φθιώτιδας Δομοκού. Ο Άρης με τον Ερμή θα μιλήσουν από τον εξώστη του Επαρχείου Καρπενησίου μπροστά σε μία απίστευτη λαοθάλασσα που τους αποθεώνει συνεχώς με ζητωκραυγές και συνθήματα! 

Ο Άρης με τον Ερμή

Ακολουθεί τρικούβερτο γλέντι στην ιστορική πλατεία του Μάρκου Μπότσαρη! Θα είναι ένα ανεπανάληπτο ενωτικό λαϊκό πανηγύρι -πραγματική γιορτή της λευτεριάς- που θα αφήσει εποχή! Είναι εκείνη η πολυπόθητη ώρα της φτωχολογιάς που λαχταρά να απολαύσει τους καρπούς του αιματηρού αγώνα της και να ξεσπαθώσει αφήνοντας ξοπίσω όσα την πίκραναν και την ταλαιπώρησαν τα προηγούμενα μαύρα χρόνια! Ναι, εδώ επάνω στα βουνά του Άρη δεν υφίσταται πλέον σκλαβιά! 

Όλοι χαίρονται ολόψυχα το πρώτο σκίρτημα της λευτεριάς: Νέοι, γέροι και παιδιά κατηφορίζουν συνεχώς απ’ όλα τα σοκάκια της πόλης για την πλατεία, ενώ και πολλοί ακόμη συρρέουν από τα χωριά προς το Καρπενήσι! Το κρασί και το τσίπουρο ρέουν άφθονα, τα ψητά στριφογυρνάνε στις σούβλες, τα βιολιά και τα κλαρίνα έχουν την τιμητική τους! Το κέφι ανάβει, ο ενθουσιασμός κορυφώνεται! Και οι πάντα εκδηλωτικοί Ευρυτάνες παρέα με τους αντάρτες του ΕΛΑΣ πίνουν, χορεύουν και γλεντάνε κάτω από τα πλατάνια της πλατείας, με γνήσια παραδοσιακά τραγούδια και λεβέντικους αντάρτικους παιάνες, γιορτάζοντας έτσι σαν μια γροθιά αυτή την τόσο ξεχωριστή ημέρα που σηματοδοτεί τα πρώτα ορατά αποτελέσματα της Νίκης του Ένοπλου Λαού εναντίον της βάρβαρης φασιστικής κατοχής.

"Λευτεριά πανώρια κόρη κατεβαίνει από τα όρη κι ο λαός την αγκαλιάζει και χορεύει και γιορτάζει..."

Για όλα τα επόμενα χρόνια η Ευρυτανία θα αποτελέσει το λίκνο του Αντιστασιακού Κινήματος. Εκεί θα εδρεύουν -και επισήμως πλέον- για μεγάλο διάστημα τα ανώτατα κλιμάκια του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ, της ΕΠΟΝ, του ΚΚΕ και των συναφών οργανώσεων της λαϊκής πάλης! 

Ο ανυπότακτος τόπος μας θα ακολουθήσει την παλιά ηρωική παράδοση των Κατσαντωναίων και των Καραϊσκάκηδων με το θρυλικό, πλέον, ΕΑΜ και τον Ελληνικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό του, τον ηρωικό ΕΛΑΣ!

Τα γράμματα και οι τέχνες θα γνωρίσουν πρωτοφανή άνθηση! Σχολεία, παιδικοί σταθμοί, θεατρικές σκηνές, χορωδίες, εκθέσεις φωτογραφίας και ζωγραφικής, βιβλιοθήκες, εφημερίδες, καθώς και η μαζική συμμετοχή του κόσμου στις αυτοδιοικητικές συνελεύσεις, θα δώσουν το στίγμα της νέας πολιτιστικής Λαοκρατικής Αναγέννησης! 

Παιδική χορωδία στο Εαμοελασίτικο Καρπενήσι

Στην Ελεύθερη Ευρυτανία, μέσα σε λιγότερο από ένα χρόνο από την εκδίωξη των ιταλών κατακτητών, θα συγκροτηθεί η περίφημη Κυβέρνηση του Βουνού (Βίνιανη 10 Μαρτίου 1944) ενώ θα πραγματωθεί και η αλησμόνητη Εθνοσυνέλευση της Αντίστασης (Κορυσχάδες 14-27 Μάη 1944)

Μπάντα του ΕΛΑΣ στις Κορυσχάδες Ευρυτανίας

"Δουλειά, χαρά και μόρφωση
να το ιδανικό μας!
και θέλουμε στον τόπο μας,
Ελλάδα μας,
αφέντη το λαό μας!"

"Ευρυτάνας ιχνηλάτης"

Σαντάμ Χουσεΐν-Ο εκλεκτός των ΗΠΑ που έγινε παρίας

Κατιούσα

Ο Σαντάμ Χουσεΐν ήταν ένα ακόμα μέλος της χορείας των ηγετών που όσο χρησίμευαν στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό αντιμετωπίζονταν με κάθε αβρότητα, ενώ όταν έπαψαν να επιτελούν το ρόλο τους πετάχτηκαν στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας δίχως δισταγμό. Γεννημένος σαν σήμερα από πάμφτωχη αγροτική οικογένεια του Τικρίτ στο Ιράκ το 1937, ο Σαντάμ πέρασε πολύ στερημένα παιδικά χρόνια. Ορφανός από πατέρα πριν ακόμα αντικρύσει το φως της μέρας, μεγάλωσε με ένα θείο του στη Βαγδάτη. Έγινε μέλος του κόμματος Μπάαθ το 1957 ενώ το 1959 συμμετείχε ενεργά στο πραξικόπημα του τότε Ιρακινού προέδρου Κασέμ, ως μέλος της ομάδας που θα τον δολοφονούσε. Η απόπειρα αυτή ναυάγησε και ο ίδιος κατέφυγε στην Αίγυπτο με ενδιάμεσο σταθμό τη Συρία. Άρχισε να σπουδάζει νομικά στο Κάιρο, ενώ παράλληλα φαίνεται να είχε στενές σχέσεις με την αμερικανική πρεσβεία και τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ. Αυτό φαίνεται από έγγραφο της Αιγυπτιακής Ασφάλειας, με ημερομηνία 19 Ιούνη 1961, όταν κι έγινε έρευνα στο σπίτι του με σκοπό να διαλευκανθεί το είδος των σχέσων του με τη CIA  και την αμερικανική πρεσβεία.

Ο Σαντάμ σε νεαρή ηλικία

Όταν το Φλεβάρη του 1963 ο Κασέμ δολοφονήθηκε με ανάμειξη της CIA, ο Σαντάμ επέστρεψε στη Βαγδάτη συνεχίζοντας τις νομικές σπουδές του, σύντομα όμως, όταν το Μπάαθ ανατράπηκε, φυλακίστηκε για αρκετά χρόνια. Τελικά το 1968, έχοντας μετά τη δραπέτευσή του αναδειχθεί σε ηγέτη του Μπάαθ, πρωτοστάτησε στο πραξικόπημα του 1968 που έφερε ξανά το Μπάαθ στην εξουσία. Έγινε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης στο πλευρό του Αχμάντ Χασάν Αλ-Μπακρ, και το 1972 ήταν υπεύθυνος του προγράμματος εθνικοποίησης του πετρελαίου, ενώ βραβεύτηκε κι από τον ΟΗΕ για τα επιτεύγματά του στον τομέα της υγείας και της εκπαίδευσης. Τα επόμενα χρόνια το περιθωριοποιημένο στη διεθνή σκηνή ως τότε Ιράκ γίνεται πόλος έλξης ξένων επενδύσεων και γνωρίζει ευνοϊκή κάλυψη από τα δυτικά μέσα ενημέρωσης. Είναι χαρακτηριστική ανταπόρκιση της Κλόντια Ράιτ στο περιοδικό “Ατλάντιι” τον Απρίλη του 1979, που σημείωνε πως . η άνοδος του Ιράκ είναι το αποτέλεσμα τριών πραγμάτων: του πετρελαίου, της στρατιωτικής ισχύος και της εσωτερικής ανάπτυξης[…]. Ο συνδυασμός αυτών των τριών παραγόντων έχει οδηγήσει στο νέο «status» του Ιράκ και στην αναγνώριση, παντού αν όχι και στις ΗΠΑ, της εξαιρετικής δυναμικής του για κυριαρχία στη Μέση Ανατολή». Για τον αντιπρόεδρο Χουσεΐν η Ράιτ μετά τη συνάντησή τους έγραφε με έκδηλο θαυμασμό: «εργάστηκε σκληρά για ν’ ανέβει στην ιεραρχία, απ’ όταν ήταν μαθητής, οργανωμένος στο Μπάαθ. Είναι εντυπωσιακός κι η φωτογραφία του βρίσκεται δίπλα σε εκείνη του Χασάν αλ-Μπακρ σε όλα τα επίσημα κτίρια. Αν υπάρχουν στοιχεία προσωπολατρίας στη χώρα τούτη, ο Χουσεΐν, που έχει γίνει διάσημος για τα λευκά κοστούμια και τις μαύρες γραβάτες του, ξεπερνά σε λάμψη τον πρόεδρο με τις στρατιωτικές του στολές».
Τρεις μήνες μετά ο Σαντάμ κατέλαβε την προεδρία του Ιράκ, ωθώντας τον αλ Μπακρ σε παραίτηση, ενώ στη συνέχεια εκτέλεσε έξι μέλη του Επαναστατικού Συμβουλίου της χώρας για συνωμοσία, πρακτική που εξαπλώθηκε σε 17 ακόμα πολιτικούς του αντιπάλους, ανάμεσά τους στελέχη του Κομμουνιστικού Κόμματος της χώρας, που προηγουμένως είχε πάρξει σύμμαχος του Μπάαθ. Σύντομα ο Σαντάμ βρέθηκε να διεκδικεί ηγετική θέση στον αραβικό κόσμο, ευελπιστώντας παράλληλα πως θα μπορούσε με τη βία να ρυθμίσει τα μειονοτικά και συνοριακά ζητήματα του Ιράκ. Η ισλαμική επανάσταση των σιϊτών ( ο ίδιος ο Σαντάμ προερχόταν και στηριζόταν από τη σουνιτική μειοψηφία του Ιράκ) το 1979 στο Ιράν, το κουρδικό ζήτημα, αλλά και η εκμετάλλευση ιρακινών πετρελαϊκών κοιτασμάτων από το Κουβέιτ ήταν οι σημαντικότερες προκλήσεις για το καθεστώς του Χουσεΐν.
Οι τριβές με το Ιράν ήταν οι παλαιότερες και πιο σημαντικές. Η συνθήκη του Αλγερίου το 1975 μεταξύ των δύο χωρών επιχειρούσε να δώσε μια λύση στις συνοριακές διαφορές, ωστόσο ο Σαντάμ την κατήγγειλε, διότι δεν έδινε στο Ιράκ έξοδο στον Περσικό κόλπο, ενώ απέκλειε τη χώρα από πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου της διαμφισβητούμενης περιοχής. Ο Σαντάμ κήρυξε τον πόλεμο στο Ιράν το Σεπτέμβρη του 1980 κι αυτό που φάνηκε ως ένας περιορισμένος μεθοριακός πόλεμος, σύντομα μετατράπηκε σε γενικευμένη σύγκρουση που έφθειρε και τους δύο εμπλεκόμενους, σε ανθρώπινο και οικονομικό επίπεδο, αφήνοντας μετά από 8 χρόνια συγκρούσεων 1.5 εκ. νεκρούς. Ο ιρακινός δικτάτορας χρησιμοποίησε το Μπάαθ και το δίκτυο της μυστικής αστυνομίας ώστε να καταστείλει τους εσωτερικούς του αντιπάλους, κυρίως τους σιΐτες και τους Κούρδους. Το 1982 διέπραξε το έγκλημα του Ντουτζάιλ, ενός σιϊτικού χωριού στο οποίο σκότωσε 125 άτομα. Η πράξη αυτή χρησιμοποιήθηκε ως πρόσχημα για την καταδίκη του σε θάνατο δεκαετίες αργότερα, το 2006. Εκείνη την εποχή ωστόσο οι σχέσεις του με τις ΗΠΑ υπήρξαν αρμονικές, μάλιστα το Φλεβάρη εκείνης της χρονιάς το Ιράκ αφαιρέθηκε από τον κατάλογο των χωρών που κατά τις ΗΠΑ “στήριζαν την τρομοκρατία”.  Το Δεκέμβρη του 1983 μάλιστα, επισκέφτηκε το Ιράκ ο Ντόναλντ Ράμσφελντ τότε ειδικός απεσταλμένος της κυβέρνησης Ρήγκαν, για να μεταφέρει την υποστήριξη και εμπιστοσύνη των ΗΠΑ προς τον “φίλο πρόεδρο του Ιράκ”, διαβεβαιώνοντας πως οι δυο χώρες είχαν πολλά κοινά συμφέροντα και η αμερικανική ηγεσία ήταν ιδιαίτερα ευχαριστημένη από την πολιτική του Σαντάμ.
Η ευχαρίστηση των ΗΠΑ ήταν τόσο μεγάλη, που αγνόησαν την επίθεση ιρακινών αεροσκαφών το Μάρτη του 1988 στη Χαλάμπτζα του κουρδικού Ιράκ, όταν 5.000 δολοφονήθηκαν ακαριαία από χρήση χημικών και βιολογικών ουσιών.  Τα διαβόητα “όπλα μαζικής καταστροφής” που θα επικαλούνταν αργότερα οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους για τον πόλεμο στο Ιράκ, χρησιμοποιήθηκαν πράγματι από το Σαντάμ, αλλά τότε όχι μόνο υπήρξε αδιαφορία, αλλά όπως αποδείχτηκε πως το Αμερικανικό Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νόσεων καθώς και η Εταιρεία Παραγωγής Βιολογικών Δειγμάτων είχαν προμηθεύσει εν γνώσει του αμερικανικού κράτους το θανατηφόρο εξοπλισμό σε βακτήρια και αέρια.
To Ιράκ έχοντας υποστεί τεράστιο οικονομικό πλήγμα από τον πόλεμο και έχοντας συσσωρεύσει μεγάλο δημόσιο χρέος, στράφηκε στην αύξηση των πετρελαϊκών του εσόδων, κάτι όμως που προσέκρουε στην επιδίωξη των ΗΠΑ να θέσουν υπό τον έλεγχό τους το μαύρο χρυσό της περιοχής. Το Ιράκ ήταν αδύνατον να επιτύχει αύξηση των τιμών του πετρελαίου, λόγω τεχνητού καθορισμού της τιμής στα 11 δολάρι το βαρέλι, την ώρα που οι στενοί σύμμαχοι των ΗΠΑ, Κουβέιτ και Σαουδική Αραβία, πρόσφεραν υπερπαραγωγή βαρελιών. Ο Σαντάμ άρχισε να απειλεί το Κουβέιτ, που διαχρονικά οι ιρακινές ηγεσίες θεωρούσαν “19η επαρχία του Ιράκ”. έχοντας λάβει διαβεβαιώσεις από τον τότε πρόεδρο Τζωρτζ Μπους τον πρεσβύτερο πως τυχόν εισβολή του στο Κουβέιτ δε θα συναντούσε αμερικανική αντίδραση. Την ίδια ώρα, σε διπλό ρόλο ο αμερικανός πρόεδρος ωθούσε το Κουβέιτ, που όπως είπαμε εκμεταλλευόταν ιρακινά κοιτάσματα ως δικά του, να οξύνει παραπάνω την ένταση.
Ο Χουσεΐν θεωρώντας πως βρίσκεται στο απυρόβλητο των ΗΠΑ, εισέβαλε τελικά στο Κουβέιτ τον Αύγουστο του 1990. Σύντομα επιβλήθηκε διεθνής εμπορικός αποκλεισμός στο Ιράκ, ενώ στη Σαουδική Αραβία συγκροτήθηκε μεγάλη στρατιωτική δύναμη υπό την ηγεσία των ΗΠΑ. Ο Πόλεμος του Κόλπου ξεκίνησε στις 16 Γενάρη 1991, κι ολοκληρώθηκε με την απόσυρση των ιρακινών στρατευμάτων από το Κουβέιτ και την επιβολή εμπορικών και στρατιωτικών κυρώσεων στη χώρα. Αξίζει να σημειωθεί ότι μετά από ταλαντεύσεις η ΕΣΣΔ, λίγους μήνες πριν διαλυθεί, συναίνεσαι στις αποφάσεις του ΟΗΕ που νομιμοποιούσαν την επέμβαση, προκαλώντας τις ευχαριστίες του Μπους και της κυβέρνησής του για τη συμβολή της χώρας στην ιμπεριαλιστική αυτή επέμβαση.   Μετά τη συντριπτική ήττα του Σαντάμ, ξέσπασαν εξεγέρσεις στη χώρα από σιΐτες και Κούρδους, τις οποίες κατέπνιξε ο δικτάτορας με την ανοχή των ΗΠΑ, καθώς στην πρώτη περίπτωση θεωρούσε πως η επιτυχία της εξέγερσης θα ευνοούσε τον εχθρό τους το Ιράν, ενώ στη δεύτερη επέτρεψε τη δημιουργία ενός “αυτόνουμου” κουρδικού θύλακα στο Βόρειο Ιράκ, τον οποίο έμελε αργότερα να αξιοποιήσει εργαλειακά ως τις μέρες μας.

Ο “Θάνατος του Κορμοράνου”, μια φωτογραφία σύμβολο της προπάγανδας του Πολέμου του Κόλπου, καθώς εκείνη την εποχή αποκλείεται να υπήρχαν κορμοράνοι στον Περσικό. Αντιθέτως, το πτηνό προερχόταν από γαλλική Βρετάνη, πνιγμένο στο αργό πετρέλαιο που διέρρευσε από παραπλέον τάνκερ.

Η περίοδος χάριτος στο Σαντάμ κράτησε 12 χρόνια, κατά τα οποία σημειώθηκαν σποραδικά επεισόδια με τις ΗΠΑ, το 1993 όταν μετά από ύποπτη απόπειρα δολοφονίας του Μπους ο νέος πρόεδρος Κλίντον διέταξε εναέρια πλήγματα κατά του Ιράκ, το 1996 όταν ο Σαντάμ κατέλαβε για λίγο την πρωτεύουσα του κουρδικού Ιράκ Ερμπίλ, καθώς και το 1997-1998, όταν απελάθηκαν ως κατάσκοποι οι Επιθεωρητές Όπλων του ΟΗΕ. Με τη συμφωνία Σαντάμ και Κόφι Ανάν, τότε γ.γ του οργανισμού, οι επιθεωρητές επέστρεψαν με αντάλλαγμα τη δέσμευση για άρση του θανατηφόρου για τον ιρακινό πληθυσμό εμπάργκο. Εν τέλει οι επιθεωρητές αποχώρησαν εκ νέου τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς, ενώ το Δεκέμβρη ΗΠΑ και Βρετανία εξαπέλυσαν νέο κύμα αεροπορικών επιθέσεων. Σύμφωνα με τον Σκοτ Ρίτερ, τότε επικεφαλής των επιθεωρητών, το Ιράκ είχε ήδη καταστρέψει σε εκείνο το σημείο το 95% των όπλων μαζικής καταστροφής. Η ανάδειξη του Τζορτζ Μπους του νεότερου και το χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους στις 11 Σεπτέμβρη 2001, ήταν το έναυσμα για την υλοποίηση της στρατηγικής της “καθεστωτικής αλλαγής” (regime change), η οποία καταρτίζονταν, υπό άλλες ονομασίες για χρόνια, και εξακολουθεί να βρίσκεται σε εξέλιξη ως σήμερα στη Μέση Ανατολή.
Η ανακίνηση του ζητήματος των όπλων μαζικής καταστροφής που δήθεν διέθετε το Ιράκ έφερε ξανά επιθεωρητές στη χώρα το 2002, οι οποίοι δεν ανακάλυψαν παρά τα παλιά χημικά φιαλίδια που είχαν πουλήσει οι ΗΠΑ στο καθεστώς τη δεκαετία του ’80. Επικαλούμενοι προσχηματικά την όχι πλήρη συνεργασία με τον ΟΗΕ, ΗΠΑ και Βρετανία αποφάσισαν να προχωρήσουν σε ανοιχτή πολεμική επέμβαση. Στις 17 Μάρτη του 2003 ο Τζορτζ Μπους έδωσε τελεσίγραφο 48 ωρών στο Σαντάμ να εγκαταλείψει τη χώρα. Όταν ο Σαντάμ αρνήθηκε, οι δυο χώρες ξεκίνησαν την επίθεση στις 20 Μάρτη, αγνοώντας ακόμα και την υποτυπώδη και υποκριτική νομιμοποίηση του ΟΗΕ. Στις 9 Απρίλη η Βαγδάτη έπεσε στα χέρια Αμερικανών Στρατιωτών και ο Σαντάμ αρχικά διέφυγε της σύλληψης. Τελικά αιχμαλωτίστηκε σε υπόγειο καταφύγιο κοντά στο Τικρίτ. Παρότι οπλισμένος, δεν προέβαλε αντίσταση.

Αποκαθήλωση αγάλματος του Σαντάμ στη Βαγδάτη στη διάρκεια του πολέμου του Ιράκ, 2003

Σε μια δίκη που δεν τήρησε οποιαδήποτε προσχήματα αστικής νομιμότητας, ο Σαντάμ καταδικάστηκε το Νοέμβρη του 2006 σε εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, με προβλεπόμενη ποινή τον απαγχονισμό. H εκτέλεση του Σαντάμ πραγματοποιήθηκε στις 30 Σεπτέμβρη του 2006, ενώ διέρρευσε και βίντεο κινητού τηλεφώνου με τη σκηνή, προκαλώντας διεθνείς αντιδράσεις, που εντάθηκαν όταν μια βδομάδα αργότερ κυκλοφόρησε νέο βίντεο που έδειχνε το πρώμα του δικτάτορα να φέρει εμφανή τραύματα στο λαιμό, οδηγώντας στην υπόθεση ότι η εκτέλεση δεν είχε γίνει με τον προβλεπόμενο τρόπο, πιθανότατα για να επιτείνει το βασανιστικό θάνατο του Σαντάμ. Όσο για το Ιράκ, εξακολουθεί και μετά την απόσυρση του κύριου όγκου των Αμερικανών στρατιωτών να βρίσκεται πρακτικά σε διαρκή κατάσταση πολέμου, αποτελώντας μεταξύ άλλων και κοιτίδα του Ισλαμικού κράτους