Επί ποδός πολέμου κάδρων

Λιάνα Κανέλλη

Το μικρό κάδρο είναι και φλου και φλούο. Τραβάει την προσοχή υπαινικτικά εμφύλια με καμμένο ποστάρισμα αγήματος και έπαρσης σημαίας στο Γράμμο, το κυνήγι  του θησαυρού Κουντουρά κάπου στην Κίνα και τα σταυρωτά ψηφοδέλτια του Μαυρωτά. Ο αρχηγός του ΓΕΕΘΑ φοράει πολιτικά κι αναλαμβάνει την ηγεσία του ΥΠΕΘΑ . Ο Τσίπρας ως νονός πάει στο Μέγαρο που παίζει ΒΑΦΤΙΣΤΙΚΟ ( οπερέτα ) να κάνει τον βαφτιστικό με τα μαρτυρικά για τα βαφτίσια των Σκοπίων να τα βαστάνε ο Μπίστης, ο Ραγκούσης και τ’ άλλα τα καλόκακα παιδιά. Η εμπιστοσύνη γίνεται ψήφος μετά από τριήμερο ξέσκισμα. Τα ψίχουλα άλλοθι.
Στο μεγάλο κάδρο τώρα. Τζίφος η πρώτη γεώτρηση της exxon mobil στο οικόπεδο 10 της Κύπρου. Ο Λευκός Οίκος απειλεί με εμπάργκο τη Γερμανία αν εφαρμοστεί η υπογραφή με τη Ρωσία που έβαλαν πέντε γερμανικές εταιρείες στη συμφωνία με την GAZPROM για τον αγωγό φυσικού αερίου απευθείας μέσω Βόρειας Θάλασσας απ’τη Μόσχα στο Βερολίνο και την ΕΕ. Οι Τούρκοι καραδοκούν να την πέσουν όπου τους πει το ΝΑΤΟ και οι Αμερικάνοι. Ο Πούτιν ταξιδεύει σε λίγες μέρες στο Βελιγράδι για να υπογράψει καμιά δεκαριά συμφωνίες με τη Σερβία. Ανοίγει πλέον και η Αλβανική τράπουλα με μπαλαντέρ το Κόσσοβο και ο Ζάεφ πάει Μόναχο μέσω Θεσσαλονίκης για να γεμίσει οδηγίες την ατζέντα που του κάναν δώρο την πρωτοχρονιά.
Αν είναι να στήσετε καραούλι ή να σκύψετε σε κλειδαρότρυπα χρησιμοποιήστε την εντός εκτός κάδρου χυδαία υποτιμημένη από τους “παίκτες” νοημοσύνη σας και κοιταχτείτε στον καθρέφτη . Παζαρεύετε ή όχι;

Γονείς έλουσαν με οξύ την κόρη τους και την αποκεφάλισαν για λόγους “τιμής” – Διαδηλώσεις σε πόλεις της Ινδίας

Κατιούσα

Οργή προκαλεί στην Ινδία η φρικιαστική δολοφονία 16χρονης κοπέλας από την ίδια της την οικογένεια, επειδή τόλμησε «να κλεφτεί» με έναν άνδρα. Το έγκλημα έγινε σε χωριό κοντά στην πόλη Γκάγια του κρατιδίου Μπιχάρ.
Σύμφωνα με τοπικά μέσα, οι δράστες περιέλουσαν με οξύ την κοπέλα και στη συνέχεια την αποκεφάλισαν, με την αστυνομία να υποστηρίζει πως πρόκειται για «έγκλημα τιμής». Από την πλευρά της, η οικογένεια ισχυρίζεται πως νεαρή βιάστηκε και δολοφονήθηκε, εκδοχή που δε συνάδει με την ιατροδικαστική έκθεση που αποκλείει το βιασμό, όπως και με το γεγονός πως οι συγγενείς της κοπέλας δεν εμφανίστηκαν στην αστυνομία για να καταγγείλουν το έγκλημα – παρά μόνο την εξαφάνιση – κι αρνούνται να δώσουν κατάθεση με αστεία προσχήματα.
Το κορίτσι το είχε σκάσει από το σπίτι της με έναν άντρα στις 28 Δεκέμβρη, επιστρέφοντας μετά από 3 μέρες. Οι γονείς της εξοργισμένοι σχεδίασαν τη δολοφονία της, με τη βοήθεια ενός φίλου τους χασάπη. Μάλιστα η ίδια η αδερφή του θύματος κατέθεσε πως είδε τελευταία φορά την κοπέλα με έναν άνδρα που η αστυνομία πιστοποίησε αργότερα ως χασάπη. Ο χασάπης κατά την αστυνομία ήδη έχει ομολογήσει το συμβάν, η οικογένειά όμως παραδόξως δεν έχει ακόμα συλληφθεί.
Διαδηλωτές σε πόλεις της χώρας οργάνωσαν πορείες με κεριά για να καταγγείλουν το νέο «έγκλημα τιμής», ένα από τα 69 που έχουν καταγραφεί από το 2016 στη χώρα, με εκτιμήσεις να κάνουν λόγο για πολύ υψηλότερο αριθμό θυμάτων, που συγκαλύπτεται από το νόμο της σιωπής και την ανοχή σε εγκλήματα κατά γυναικών που θεωρούνται πως «πρόδωσαν» τις παραδοσιακές αξίες της κοινότητάς τους.
Με πληροφορίες από telesurtv.net

Δήλωση της υποψήφιας περιφερειάρχη Ιονίων Νήσων με τη Λαϊκή Συσπείρωση Αλεξάνδρας Μπαλού για την επίθεση των ΜΑΤ στους εκπαιδευτικούς

Καταδικάζουμε την επίθεση των ΜΑΤ εναντίον των εκπαιδευτικών οι οποίοι:

·         διαδήλωναν ενάντια σε ένα νομοσχέδιο που διαιωνίζει την ομηρία και την ανεργία τους και διατηρεί τα χιλιάδες κενά στα σχολεία,

·         διεκδικούσαν σταθερή και μόνιμη εργασία βασική και αναγκαία προϋπόθεση για να λειτουργεί ομαλά ένα σχολείο.

Η κάλυψη των μορφωτικών και εκπαιδευτικών αναγκών των παιδιών δε χωράει στην πολιτική των περικοπών και της ιδιωτικοποίησης της ΠΑΙΔΕΙΑΣ που εφαρμόζει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ παίρνοντας τη σκυτάλη από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ.

Ούτε μπορεί να σπάσει ο ενιαίος-δωρεάν χαρακτήρας της ΠΑΙΔΕΙΑΣ και να μεταφερθεί στις πλάτες του λαού μέσω της μεταφοράς της στις περιφέρειες και στους Δήμους που προωθεί η κυβέρνηση συνεπικουρούμενη από εκλεγμένους αλλά και υποψήφιους “τοπικούς άρχοντες” που στηρίζονται από το ΣΥΡΙΖΑ, τη ΝΔ ή αυτοαποκαλούνται ανεξάρτητοι αλλά είναι δεσμευμένοι στο άρμα της ιδιωτικοποίησης και ανταποδοτικότητας των πάντων.

Η ΛΑΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ δηλώνει παρούσα στους αγώνες των εκπαιδευτικών, των γονέων, των μαθητών και φοιτητών γιατί όπως έλεγαν οι μαθητές και οι φοιτητές στα συλλαλητήριά τους “η μόρφωση δεν είναι κονσέρβα να πουλιέται δικαίωμά μας είναι με αγώνες καταχτιέται”.

13/1/2019

Η καπιταλιστική Παιδεία

Στο 1,5 τρισ. δολάρια τα χρωστούμενα 44 εκ. Αμερικανών που πήραν φοιτητικό δάνειο!

Η Αμερικανίδα Τόνι Βίνσεντ … για να σπουδάσει αναγκάστηκε να πάρει ένα μεγάλο δάνειο και όταν ολοκλήρωσε τις σπουδές της χρωστούσε περίπου 100.000 δολάρια.

Σήμερα, με το πτυχίο της … εργάζεται σε μια μη κυβερνητική οργάνωση και συντονίζει διάφορα πρότζεκτ στον τομέα της υγείας. Ο μισθός της, όπως λέει, δεν φτάνει για να αποπληρώσει γρήγορα το δάνειό της. Στο ξεκίνημα της καριέρας της, μετά τρία χρόνια εργασίας χρωστάει ακόμη 80.000 δολάρια.

Στην ίδια μοίρα με την Τόνι Βίνσεντ βρίσκονται άλλα 44 εκατομμύρια Αμερικανοί που έχουν πάρει φοιτητικό δάνειο. Όλοι μαζί χρωστούν στο κράτος 1,5 τρισ. δολάρια. Υψηλότερα είναι μόνο τα ενυπόθηκα δάνεια. Τα δημόσια φοιτητικά δάνεια αντιστοιχούν περίπου στο 7% του συνολικού χρέους των ΗΠΑ. Σε αυτά προστίθενται και τα ιδιωτικά δάνεια ύψους 64,2 δισ. δολαρίων.

Ο «ΟΔΗΓΟΣ»

Τι έγραφε ο πατριάρχης του νεοφιλελευθερισμού Φ. Α. Χάγιεκ το 1959 στο «Σύνταγμα της Ελευθερίας»:

(517) Πράγματι μπορεί σύντομα ν’ ανακαλύψουμε ότι η λύση έγκειται στο να πάψει η κυβέρνηση να είναι ο κύριος χορηγός παιδείας…

Όπως έδειξε ο καθηγητής Μίλτον Φρίντμαν,⁵ τώρα θα ήταν εντελώς εφαρμόσιμο να πληρώνονται τα κόστη της γενικής παιδείας με δημόσια κονδύλια χωρίς να υπάρχουν κυβερνητικά σχολεία, δίνοντας στους γονείς κουπόνια…

Σε σχέση με τη μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού θα ήταν αναμφίβολα δυνατό να αφεθεί η οργάνωση και η διεύθυνση της παιδείας εξ ολοκλήρου στις ιδιωτικές προσπάθειες…

518 …μια κοινωνία η οποία επιθυμεί να έχει μέγιστη οικονομική απόδοση με περιορισμένες δαπάνες για την παιδεία, θα πρέπει πάντα να επικεντρώνεται στην ανώτατη παιδεία μιας συγκριτικά μικρής ελίτ…

519…έχουμε περισσότερους διανοουμένους από ό,τι μπορούμε ν’ απασχολήσουμε επικερδώς. Ελάχιστοι κίνδυνοι είναι μεγαλύτεροι για την πολιτική σταθερότητα από την ύπαρξη ενός πνευματικού προλεταριάτου που δεν βρίσκει καμιά διέξοδο για τη μόρφωσή του.

(519) Η καλύτερη λύση θα ήταν να δίνεται (στους φοιτητές) η δυνατότητα να δανείζονται το κεφάλαιο και αργότερα να το εξοφλούν με τα αυξημένα εισοδήματά τους...

ΕΛΛΑΔΑ. Στις 100 πιο σημαντικές μόνο μεταρρυθμίσεις της κυβέρνησης Γιώργου Παπανδρέου τη διετία 2009-2011 υπάγονται τα «Φοιτητικά δάνεια σε όλους και όχι μόνο στους μεταπτυχιακούς σπουδαστές».

ΣΤΟΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ: Το σύνολο της Παιδείας ήταν δωρεάν μαζί και οι άλλες παροχές, όπως οι φοιτητικές εστίες, ενώ δίνονταν επιπλέον χορηγίες και υποτροφίες από το κράτος και από επιχειρήσεις που συνήπταν συμβόλαια μελλοντικής απασχόλησης, προκειμένου να προλάβουν να εξασφαλίσουν την αξιοποίηση των ικανοτήτων των αποφοίτων από αυτές.

ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΤΙΣ ΗΠΑ ΣΗΜΕΡΑ

Σε 1,5 τρισ. δολάρια τα χρωστούμενα 44 εκ. Αμερικανών που πήραν φοιτητικό δάνειο

Καθημερινή, 12.01.2019 : 23:39

Σε 1,5 τρισ. δολάρια τα χρωστούμενα των Αμερικανών που πήραν φοιτητικό δάνειο

Εδώ και χρόνια, τα ΜΜΕ συγκρίνουν το πρόβλημα με τη χρεοκοπία της Lehman Brothers και την οικονομική κρίση που ξέσπασε στη συνέχεια. Πολλοί είναι εκείνοι που κάνουν λόγο για «φούσκα» και ανησυχούν ότι το πρόβλημα που δημιούργησαν τότε τα ενυπόθηκα δάνεια των Αμερικανών μπορεί να προκαλέσουν σύντομα τα φοιτητικά δάνεια.

Η Αμερικανίδα Τόνι Βίνσεντ αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο πριν από τρία χρόνια. Για να σπουδάσει αναγκάστηκε να πάρει ένα μεγάλο δάνειο. Οταν ολοκλήρωσε τις σπουδές της χρωστούσε περίπου 100.000 δολάρια. 15.000 δολάρια κόστισε το μπάτσελορ που έκανε σε δημόσιο πανεπιστήμιο και 85.000 δολάρια το μάστερ στο πανεπιστήμιο George Washington.

Σήμερα, με το πτυχίο της στη δημόσια υγεία, η 32χρονη εργάζεται σε μια μη κυβερνητική οργάνωση και συντονίζει διάφορα πρότζεκτ στον τομέα της υγείας. Ο μισθός της, όπως λέει, δεν φτάνει για να αποπληρώσει γρήγορα το δάνειό της. Στο ξεκίνημα της καριέρας της, μετά τρία χρόνια εργασίας χρωστάει ακόμη 80.000 δολάρια.

Στην ίδια μοίρα με την Τόνι Βίνσεντ βρίσκονται άλλα 44 εκατομμύρια Αμερικανοί που έχουν πάρει φοιτητικό δάνειο. Ολοι μαζί χρωστούν στο κράτος 1,5 τρισ. δολάρια. Υψηλότερα είναι μόνο τα ενυπόθηκα δάνεια. Τα δημόσια φοιτητικά δάνεια αντιστοιχούν περίπου στο 7% του συνολικού χρέους των ΗΠΑ. Σε αυτά προστίθενται και τα ιδιωτικά δάνεια ύψους 64,2 δισ. δολαρίων.

Ο Τζον Φάνσμιθ είναι διευθυντής του πανεπιστημιακού συνδέσμου American Council on Education, που εκπροσωπεί 18.000 πανεπιστήμια σε όλη τη χώρα. Ο Φάνσμιθ υποστηρίζει ότι σήμερα σπουδάζουν περισσότεροι Αμερικανοί απ’ ό,τι παλιά και έτσι περισσότεροι άνθρωποι παίρνουν φοιτητικά δάνεια και αυξάνεται το συνολικό χρέος. «Η εξέλιξη αυτή δεν είναι αρνητική», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Πράγματι, το φθινόπωρο το 2018 σπούδαζαν περίπου 20 εκατ. φοιτητές στα αμερικανικά πανεπιστήμια, 5 εκατ. περισσότεροι απ’ ό,τι το ίδιο διάστημα του 2000. Ωστόσο το κόστος των σπουδών έχει αυξηθεί τα τελευταία χρόνια. Από το 1988 έως σήμερα και ανάλογα με το ίδρυμα και τη διάρκεια των σπουδών το κόστος μπορεί να έχει μέχρι και τετραπλασιαστεί.

Στο 90% των περιπτώσεων, πιστωτής είναι το κράτος. Αυτό σημαίνει ότι για εκείνους τους φοιτητές που δεν μπορούν να εξυπηρετήσουν το δάνειό τους, πληρώνουν οι φορολογούμενοι. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, στο μέλλον όλο και περισσότεροι φοιτητές δεν θα είναι πλέον σε θέση να αποπληρώσουν τα δάνειά τους. Εδώ και χρόνια, τα ΜΜΕ συγκρίνουν το πρόβλημα με τη χρεοκοπία της Lehman Brothers και την οικονομική κρίση που ξέσπασε στη συνέχεια. Πολλοί είναι εκείνοι που κάνουν λόγο για «φούσκα» και ανησυχούν ότι το πρόβλημα που δημιούργησαν τότε τα ενυπόθηκα δάνεια των Αμερικανών μπορεί να προκαλέσουν σύντομα τα φοιτητικά δάνεια.

Τα χρέη των φοιτητών ενδέχεται να έχουν και μακροπρόθεσμες επιπτώσεις στην αμερικανική οικονομία. Οι υπερχρεωμένοι νέοι αγοράζουν λιγότερα αυτοκίνητα, λιγότερα σπίτια και γενικά καταναλώνουν λιγότερο.

Παλαιότερα, η διακυβέρνηση Ομπάμα θέλησε να στηρίξει ορισμένους φοιτητές με το λεγόμενο Student Loan Forgiveness Program. Σύμφωνα με αυτό, θα διαγραφόταν εν μέρει το χρέος όσων φοιτητών εργάζονταν μετά τις σπουδές τους στο δημόσιο. Τώρα όμως το υπουργείο Παιδείας της διακυβέρνησης Τραμπ ανακοίνωσε ότι 99,5% των αιτήσεων απορρίφθηκαν. Η Ουάσιγκτον μάλιστα εξετάζει την πλήρη αναστολή του προγράμματος.

http://www.kathimerini.gr/1004313/article/oikonomia/die8nhs-oikonomia/se-15-tris-dolaria-ta-xrwstoymena-twn-amerikanwn-poy-phran-foithtiko-daneio

Ο καπιταλισμός βλάπτει σοβαρά την υγεία των εργαζομένων – Χιλιάδες νεκροί στη δουλειά και στον ανεπτυγμένο Καναδά

Κατιούσα

Τα εργατικά «ατυχήματα» δεν αυξάνονται μόνο στη «μεταμνημονιακή» Ελλάδα, αλλά είναι μια σκληρή πραγματικότητα που καλούνται να αντιμετωπίσουν στον αγώνα τους για το μεροκάματα εργαζόμενοι σε όλο τον κόσμο, ακόμα και σε χώρες – πρότυπα καπιταλιστικής ανάπτυξης όπως ο Καναδάς. Τα επίσημα στοιχεία κάνουν λόγο για 1000 νεκρούς από αίτια που σχετίζονται με την εργασία του, πρόσφατη έρευνα ωστόσο ανεβάζει τον αριθμό τουλάχιστον στο δεκαπλάσιο.
Σύμφωνα με τους ερευνητές οι επίσημες στατιστικές βασίζονται στην υπηρεσία AWCBC δηλαδή το Σύμβουλιο Εργατικών Αποζημιώσεων του Καναδά, που περιλαμβάνει μόνο όσες περιπτώσεις δκαιούνται αποζημίωσης. Αυτό σημαίνει πως όσοι εργάτες δεν καλύπτονται, πέθαναν από εργασιακές ασθένειες ή έχασαν τη ζωή τους καθ’ οδόν από και προς την εργασία τους δεν περιλαμβάνονται στα στοιχεία.
Οι συγγραφείς υποστηρίζουν πως η κατάσταση αυτή μοιάζει με τη συμπερίληψη μόνο των δολοφονιών που έχουν διαλευκανθεί στις εγκληματολογικές στατιστικές, χωρίς τις απόπειρες δολοφονίες, τις άλυτες υποθέσεις ή τους ύποπτους θανάτους.
Σύμφωνα με τον καθηγητή εγκληματολογίας στο πανεπιστήμιο της Οτάβα Στίβεν Μπιτλ, η αντίληψη περί εργασιακών δυστυχημάτων είναι πολύ στενή κι αφήνει απέξω την πλειονότητα των θανάτων που σχετίζονται με τη δουλειά του θύματος. Πέρσι το Συμβούλιο Αποζημιώσεων ενέκρινε ποσά για 904 περιπτώσεις, είτε άμεσων δυστυχημάτων είτε ασθενειών που οφείλονταν στην εργασία. Ο Μπιτλ εκτιμά πως ο πραγματικός αριθμός των θυμάτων κυμαίνεται μεταξύ 10 και 13 χιλιάδων ετησίως.
Περίπου δυο εκατομμύρια Καναδοί εργαζόμενοι αποκλείονται από τις επίσημες στατιστικές, καθώς δεν καλύπτονται από το Συμβούλιο Αποζημιώσεων. Πρόκειται για οικιακούς βοηθούς, αγρότες, τραπεζοϋπαλλήλους και αυτοαπασχολούμενους. Υπάρχουν περιοχές μάλιστα, όπως το Οντάριο, όπου μόνο 24% των εργαζομένων καλύπτονται από το Συμβούλιο.
Επίσης υπάρχουν περιστατικά θανάτων που επέρχονται μέρες μετά τη νοσηλεία του εργαζόμενου, οι οποίοι δεν καταγράφονται ως εργατικά δυστυχήματα. Χωρίς καταγραφή μένουν συνήθως και οι νεκροί αγρότες, που εκτιμάται πως ανέρχονται σε 64 το χρόνο.
Ο Μπιτλ επέλεξε συνειδητά να συμπεριλάβει στις εκτιμήσεις του και τους θανάτους σε τροχαία στη διάρκεια προσέλευσης ή επιστροφής από την εργασία, τους οποίους αποτιμά σε 460 κάθε χρόνο. Ο καθηγητής εξηγεί την επιλογή του λέγοντας πως υπάρχει η νοοτροπία πως ο εργαζόμενος πρέπει να είναι στη δουλειά του, ανεξάρτητα από το αν είναι άρρωστος ή αν ο καιρός είναι τόσο άσχημος που δε θα έπρεπε να οδηγεί εκείνη την ώρα. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα μαθητευόμενου σε ραδιοφωνικό σταθμό της Αλμπέρτα το 2013, που έχασε τη ζωή του σε τροχαίο μετά από 16ωρη βάρδια στο σταθμό.
Η έρευνα προτείνει επίσης να συμπεριληφθούν στους θανάτους σχετιζόμενους με την εργασία κι εκείνη πχ μιας συζύγου που χάνει τη ζωή της πλένοντας ρούχα με χημικά από τη δουλειά του άντρα της.
Ένα άλλο σοβαρό ζήτημα είναι οι αυτοκτονίες που προκαλούνται – εν μέρει τουλάχιστον – από την πίεση στο χώρο δουλειάς. Σύμφωνα με τον Μπιτλ, μεταξύ 10 και 17% των αυτοκτονιών ετησίως, δηλαδή μεταξύ 400 και 800 περιπτώσεων, συνδέονται με την εργασία των αυτόχειρων.
Ανεξερεύνητος σε μεγάλο βαθμό παραμένει ο αριθμός συσχέτισης της εργασίας με κρούσματα καρκίνου και άλλων ασθενειών. Το συμβούλιο αποζημιώσεων εγκρίνει συνήθως 500 ως 600 περιπτώσεις αποζημίωσης για θάνατο από επαγγελματική ασθένεια, κατά τον Μπιτλ ωστόσο, ο πραγματικός αριθμός ανέρχεται σε τουλάχιστον 8000 νεκρούς.
Με πληροφορίες από cbc.ca

Το Ιράν δεν διαπραγματεύεται τις ποσότητες του πετρελαίου που εξαγάγει

        

Ο Ιρανός υπουργός Πετρελαίου, Θάμερ Γκαντχμπάν στη διάρκεια επίσκεψης στο Ιράκ διαβεβαίωσε πως η χώρα του δεν θα διαπραγματευτεί με κανέναν τις ποσότητες πετρελαίου που θα εξαχθούν στο εξωτερικό όσο οι ΗΠΑ συνεχίζουν τις κυρώσεις σε βάρος της. Εξήγησε ακόμη πως δεν έχουν καταλήξει σε συμφωνία με τον Ιρακινό ομόλογό του για την εκμετάλλευση πετρελαϊκών κοιτασμάτων από τις χώρες τους. Επίσης ο Ιρανός Πρόεδρος, Χασάν Ροχανί, διαβεβαίωσε πως η χώρα του θα εκτοξεύσει σύντομα δύο δορυφόρους στο Διάστημα με χρήση πυραύλων ιρανικής κατασκευής

Η Μεγάλη Επίθεση των Σοβιετικών στην Πολωνία σώζει τους συμμάχους στη Δύση

Μάνος Δούκας

Στις 16/12/44, 6 μήνες μετά την απόβαση στο Νορμανδία, οι σύμμαχοι είναι ακόμα μέσα στη Γαλλία. Ξεκινά η μεγάλη αντεπίθεση του Χίτλερ στις Αρδένες, που κατάφερε να δημιουργήσει πανικό και να σπείρει την αποδιοργάνωση στα νώτα των αμερικανικών στρατευμάτων και μέχρι τις 26 Δεκεμβρίου να έχει διεισδύσει στην άμυνα των συμμαχικών στρατευμάτων σε βάθος 90 περίπου χιλιομέτρων. Οι δυτικοί σύμμαχοι αντιμετώπιζαν πολλές δυσκολίες (είχαμε γράψει γι  αυτό στις 16/12/18). Στις 3/1/45, έκαναν κι εκείνοι μια αντεπίθεση, χωρίς όμως επιτυχία. Η κατάσταση των συμμαχικών δυνάμεων στο δυτικό μέτωπο παρέμενε κρίσιμη. Η απόβαση στη Νορμανδία κινδύνευε. Μια δεύτερη «Δουνκέρκη» (εκκένωση) ήταν προ των πυλών. Σε κείνες ακριβώς τις συνθήκες, ολόκληρη η Δύση έστρεφε τα μάτια της προς την Σοβιετική Ανατολή, αναζητώντας τη διέξοδο στα στρατεύματα της Σοβιετικής Ένωσης.
Ήταν 6 Ιανουαρίου του 1945, όταν ο Στάλιν έλαβε από τον Ουίνστον Τσόρτσιλ ένα αγωνιώδες τηλεγράφημα : «Εις την Δύσιν» – έγραφε ο Βρετανός πρωθυπουργός – «διεξάγονται πολύ σκληρές μάχες και σε κάθε στιγμή είναι δυνατόν να απαιτηθούν από την Ανώτατη Διοίκηση μεγάλες αποφάσεις. Γνωρίζετε και από την προσωπική σας πείρα πόσον ανησυχητική είναι η κατάσταση, όταν αναγκάζεται κανείς να αμύνεται σε πολύ ευρύ μέτωπο, ύστερα από προσωρινή απώλεια της πρωτοβουλίας. Ο στρατηγός Αϊνζεχάουερ επιθυμεί πολύ και είναι απαραίτητο να γνωρίζει σε γενικές γραμμές τι σκοπεύετε να πράξετε, δεδομένου ότι τούτο θα έχει βεβαίως αντίκτυπο επί όλων των δικών του και των δικών μας αποφάσεων. Θα Σας είμαι υπόχρεος αν με πληροφορήσετε κατά πόσον μπορούμε να υπολογίζουμε σε μεγάλη ρωσική επίθεση στο μέτωπο του Βίσλα ή σε κάθε άλλο τόπο κατά την διάρκειαν του Ιανουαρίου ή σε κάθε άλλη στιγμή που Σεις θα δεχθείτε ενδεχομένως να ανακοινώσετε. Το ζήτημα τούτο το θεωρώ κατεπείγον».
Στις 7/1/1945 ο Στάλιν έστειλε τη δική του απάντηση στο αγωνιώδες μήνυμα του Τσόρτσιλ. «…Ετοιμαζόμαστε» – έγραφε ο Σοβιετικός ηγέτης – «για επίθεση, αλλά ο καιρός τώρα δεν ευνοεί την επίθεσή μας. Εν τούτοις το Επιτελείο της Ανώτατης Διοίκησης υπολογίζοντας την θέση των συμμάχων μας, αποφάσισε να τελειώσει με σύντονο ρυθμό τις προετοιμασίας και αδιαφορώντας για τον καιρό, θα αρχίσει ευρείας κλίμακας επιθετικές επιχειρήσεις εναντίον των Γερμανών σ’ όλο το  κεντρικό μέτωπο, το βραδύτερο εντός του δευτέρου δεκαπενθημέρου του Ιανουαρίου. Να μην αμφιβάλλετε ότι θα πράξουμε ό,τι είναι δυνατόν, για να συνδράμουμε τα ένδοξα συμμαχικά μας στρατεύματα».
Η μεγάλη σοβιετική στρατιωτική επίθεση ξεκίνησε στις 12/1/1945.
Την αρχή έκανε το Πρώτο Ουκρανικό Μέτωπο από τις θέσεις εξόρμησης δυτικά του Σαντομίρ (κεντρική Πολωνία). Στις 14/1, το Δεύτερο Λευκορωσικό Μέτωπο ξεδίπλωσε τη δική του επίθεση από την αριστερή όχθη του Βιστούλα νότια της Βαρσοβίας.

Το άγαλμα της αντιφασιστικής νίκης στη Βαρσοβία

Στις 15/1 ήταν η σειρά του Τρίτου Λευκορωσικού Μετώπου να εξαπολύσει επίθεση στην Ανατολική Πρωσία(Βόρεια Πολωνία). Ταυτόχρονα το Τέταρτο Ουκρανικό Μέτωπο εξαπέλυσε επίθεση στα Καρπάθια (Ρουμανία). Η επίθεση των σοβιετικών στρατιωτικών δυνάμεων ήταν τεραστίων διαστάσεων. Κάλυπτε ένα μέτωπο 1.200 χιλιομέτρων – από τη Βαλτική ως τα Καρπάθια – με τη συμμετοχή 150 μεραρχιών. Ολόκληρος ο κόσμος είχε μείνει άφωνος. «Είναι ίσως η πιο μεγάλη επίδειξη στρατιωτικής δύναμης που έχει δει ποτέ ο κόσμος» έγραφαν οι αγγλικές εφημερίδες και το Γερμανικό Πρακτορείο Ειδήσεων υποχρεώθηκε να αναγνωρίσει ότι «ποτέ δεν έγινε στην πολεμική ιστορία μια τέτοια επίθεση».
Αντικειμενικοί στόχοι: Απελευθέρωση Πολωνίας. Κυρίως της Βαρσοβίας. Συνθηκολόγηση της Ουγγαρίας. Να προωθηθούν πιο κοντά στο Βερολίνο. Να χαλαρώσουν τα δυτικά στρατεύματα.
Τελικά, οι χιτλερικοί υποχωρώντας, αναγκάστηκαν να αλλάξουν τακτική. Μετέφεραν δεκάδες ακόμα μεραρχίες από τη δύση στην Ανατολή, όπου αντιμετώπιζαν τις κεραυνοβόλες σοβιετικές στρατιές. Ουσιαστικά οι Χιτλερικοί εγκατέλειψαν κάθε είδους άμυνα στο δυτικό μέτωπο κι είχαν “ανοιχτό μέτωπο” στη δύση (π.χ. πέρασμα γραμμής Ζήγκφριντ χωρίς αντίσταση,  ποταμού Ρήνου όπου οι Γερμανοί δεν ανατίναξαν τις γέφυρες κλπ.) απέναντι στους δυτικούς που δε συναντούσαν καμιά σχεδόν αντίσταση..
Φιλοδοξία του Χίτλερ ήταν να προχωρήσει σε χωριστές διαπραγματεύσεις και χωριστή ειρήνη με τους Δυτικούς, ώστε στη συνέχεια να συμμαχήσει μαζί τους, και να αντιμετωπίσουν μαζί τους σοβιετικούς. Οι Αγγλοαμερικάνοι το συζητούσαν. Στις αρχές Μαρτίου του 1945, το γερμανικό στρατηγείο έστειλε στην Ελβετία τον στρατηγό Βόλφ για να κάνει διαπραγματεύσεις με αντιπροσώπους των ΗΠΑ και της Αγγλίας. Η σοβιετική κυβέρνηση, επέμεινε να πάρουν μέρος στις διαπραγματεύσεις και εκπρόσωποι του σοβιετικού στρατηγείου, αλλά αυτό απορρίφθηκε από τις κυβερνήσεις των ΗΠΑ και της Μ. Βρετανίας. Μάλιστα τους απαντούσαν ότι αυτές οι διαπραγματεύσεις δεν γίνονται. Επρόκειτο για μια σαφέστατη παραβίαση των αρχών της αντιχιτλερικής συμμαχίας.
Ο Στάλιν, σε μήνυμά του προς τον Ρούσβελτ, στις 3/4/1945, ήταν απολύτως κατηγορηματικός: «Οι διαπραγματεύσεις – έγραφε – διεξήχθησαν και τερματίστηκαν για συμφωνία με τους Γερμανούς, σύμφωνα με την οποία ο Γερμανός διοικητής στο δυτικό μέτωπο στρατάρχης Κέσσελριγκ δέχθηκε να ανοίξει το μέτωπο και να αφήσει να διέλθουν προς την ανατολή τα αγγλο- αμερικανικά στρατεύματα και οι Αγγλο-αμερικανοί υποσχέθηκαν αντ’ αυτού να ελαφρύνουν διά τους Γερμανούς τους όρους της ανακωχής».
Από τα τέλη Μαρτίου του ’45 τα γερμανικά στρατεύματα στο δυτικό μέτωπο πέρασαν ουσιαστικά στο «συμβολικό» πόλεμο. Οι λίγες δυνάμεις των Γερμανών που έμειναν εκεί παραδίδονταν χωρίς σοβαρή αντίσταση, ενώ ο κύριος στρατιωτικός όγκος μεταφέρθηκε στο ανατολικό μέτωπο, όπου ως το τέλος έδωσε σκληρότατες μάχες με το σοβιετικό στρατό. Παρ’ όλα αυτά τίποτα δεν ήταν σε θέση να φράξει το δρόμο του Κόκκινου Στρατού προς το Βερολίνο, αν και οι χιτλερικοί προσπάθησαν με κάθε δυνατό τρόπο, χωρίς βεβαίως να το καταφέρουν, να το παραδώσουν στους Δυτικούς.

ΒΙΒΛΙΑ- ΠΗΓΕΣ

1. Στρατάρχη Ζούκωφ Απομνημονεύματα. «Αναμνήσεις και στοχασμοί».
2. Υπουργείο Άμυνας ΕΣΣΔ. Β Παγκόσμιος Πόλεμος
3. Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος. Σύγχρονη Εποχή. Τόμος δεύτερος.
4. «Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος. Η αλληλογραφία Στάλιν-Τσώρτσιλ-Ρούσβελτ». Υπ. Εξ. ΕΣΣΔ.
5. David Irving. «Ο πόλεμος του Χίτλερ».
6. B. H. Liddel Hart. Οι Γερμανοί στρατηγοί μιλάνε.
7. «Β’ παγκόσμιος πόλεμος». Ουίνστον Τσώρτσιλ.
8. «Συμμαχία. Ρούσβελτ-Στάλιν-Τσώρτσιλ». Jonathan Fendy
9. «Αγαπητέ κύριε Σταλιν. Γ. Στάλιν-Φ.Ρούσελτ : Αλληλογραφία 1941-1945».
10. «Ο πόλεμος των στρατηγών». David Irving.
11. «Μοιραίες επιλογές». Ian Kershaw

Άρθρο του Ριζοσπάστη.
Video: Από την Αμερικανοσοβιετική σειρά «Ο άγνωστος πόλεμος. Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα. Η απελευθέρωση της Πολωνίας». Διάρκεια περίπου 50 λεπτά.

Χέρμαν Γκαίρινγκ: Ο μορφινομανής δελφίνος του Χίτλερ

Κατιούσα

Σαν σήμερα στις 12 Γενάρη 1893 γεννιέται ο Χέρμαν Γκαίρινγκ στο Ρόζενχάιμ της Βαυαρίας, από πατέρα νομικό και τέως υψηλόβαθμο αποικιακό αξιωματούχο στην τότε υπό γερμανικό έλεγχο Ναμίμπια και τη σύζυγό του, Φραγκίσκη. Κάποια χρόνια της παιδικής του ηλικίας τα πέρασε στα κτήματα και τον πύργο του εβραϊκής καταγωγής γιατρού δρ. Επενστάιν, προσωπικού φίλου του πατέρα του από την αποικιακή περίοδο στην Αφρική. Σε ηλικία 12 ετών εγγράφεται στη στρατιωτική σχολή της Καρλσρούης ενώ το ξέσπασμα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου τον βρίσκει να υπηρετεί αρχικά ως υπολοχαγός του πεζικού και μετέπειτα ως ένας από τους πλέον επιτυχημένους πιλότους της γερμανικής πολεμικής αεροπορίας. Πέρασε τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια στη Σουηδία, όπου εργάστηκε ως πιλότος της πολιτικής αεροπορίας και γνώρισε την πρώτη σύζυγό του, την παντρεμένη τότε Κάριν φον Κάντσωφ, την οποία νυμφεύθηκε μετά το διαζύγιό της το 1923. Μετά τον πρόωρο θάνατό της το 1931 από φυματίωση, ο Γκαίρινγκ έχτισε προς τιμήν της βίλα με τον τίτλο Carinhall (παντρεύεται εκ νέου το 1935, την ηθοποιό Έμυ Ζόνεμαν, με μάρτυρα το Χίτλερ).
Το 1921 εγγράφεται ως φοιτητής στο Πανεπιστήμιου του Μονάχου, και την ίδια περίοδο αρχίζει να παρακολουθεί τις εκδηλώσεις του ναζιστικού κόμματος. Στις 12 Οκτώβρη 1922 ζητά ακρόαση από το Χίτλερ, ο οποίος σύντομα τον διορίζει αρχηγό των Ταγμάτων Εφόδου (SA). Mε αυτή του την ιδιότητα λαμβάνει μέρος στο αποτυχημένο πραξικόπημα της μπιραρίας το Νοέμβρη του 1923. Τραυματισμένος από πυροβολισμό στο μηρό, βρίσκει καταφύγιο στην οικία ενός Εβραίου, του Ρόμπερτ Μπαλίν, ο οποίος χάρη στην ενέργεια του αυτή θα γλίτωνε χρόνια αργότερα από τον εγκλεισμό του στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου. Καταφεύγει στην Αυστρία, όπου κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του σε νοσοκομείο του Ίνσμπρουκ αρχίζει η εξάρτηση του από τη μορφίνη, που διατηρήθηκε ως το τέλος του πολέμου. Τα επόμενα χρόνια τον βρίσκουν στην Ιταλία και τη Σουηδία, όπου επιχειρεί τρεις φορές αποτυχημένες κούρες απεξάρτησης.
Το 1927 αξιοποιεί την αμνηστία που είχε δοθεί δυο χρόνια νωρίτερα από τον υπερσυντηρητικό πρόεδρο του Ράιχ, Πάουλ φον Χίντενμπουργκ, επιστρέφει στη Γερμανία κι επανεντάσσεται στο ναζιστικό κόμμα. Εκείνη την περίοδο κάνει γνωριμίες σε υψηλούς κύκλους της γερμανικής κοινωνίας, μεταταξύ των οποίων κι εκείνη με τον πρόεδρο της Λουφτχάνσα Έρχαρτ Μιλχ, κι αξιοποιεί τις επαφές του για την οικονομική ενίσχυση του NSDAP. Γίνεται βουλευτής των ναζί στις εκλογές του 1928 και σε εκείνες του 1930. Στο σπίτι του Γκαίρινγκ διοργανώνεται συνάντηση μεταξύ Χίτλερ και του μεγαλοβιομηχάνου Φριτς Τύσεν, καθώς και του τραπεζίτη και μετέπειτα για ένα διάστημα υπουργού οικονομικών και κεντρικού τραπεζίτη του Τρίτου Ράιχ, Γιάλμαρ Σαχτ.
Το 1932, όταν το ναζιστικό κόμμα αναδεικνύεται σε ισχυρότερο κόμμα του Ράιχσταγ, αναδεικνύεται, χάρη και στη στήριξη των υπόλοιπων αστικών κομμάτων, σε πρόεδρο του γερμανικού κοινοβουλίου. Μετά την κατάληψη της εξουσίας από τους ναζί το 1933 διορίζεται πρόεδρος του κρατιδίου της Πρωσίας, και πρωτοστατεί σε διώξεις πολιτικών αντιπάλων, όντας μεταξύ άλλων εμπνευστής της Γκεστάπο, της διαβόητης μυστικής αστυνομίας του Ράιχ. Παρότι μέχρι σήμερα οι ακριβείς συνθήκες της πυρκαγιάς του Ράιχσταγ δεν έχουν διαλευκανθεί πλήρως, και παρά τη σπουδή πολλών αστών ιστορικών να αθωώσουν τους ναζί για την πράξη, δεν έχουν καταρριφθεί πειστικά μέχρι σήμερα οι ενδείξεις για την προσωπική εμπλοκή του Γκαίρινγκ -ο οποίος έφτασε ταχύτητα στο σημείο της πυρκαγιάς- στο γεγονός. Ήταν επίσης από τους πρωταγωνιστές της “Νύχτας των Μεγάλων μαχαιριών” το 1934, της εκκαθάρισης δηλαδή των Ταγμάτων Εφόδου, του αρχηγού της Έρνστ Ρεμ και άλλων ενδοκαθεστωτικών αντιπάλων του Χίτλερ.
Στα επόμενα χρόνια της ναζιστικής διακυβέρνησης ο Γκαίρινγκ συνεχίζει να συσσωρεύει αξιώματα, από τα οποία σημαντικότερα ήταν εκείνα του υπευθύνου της Λουφτβάφε (1935) και του τετραετούς οικονομικού προγράμματος (1936), το οποίο, στα πλαίσια της πολεμικής προετοιμασίας του Ράιχ, είχε στόχο την ελαχιστοποίηση της εξάρτησης της Γερμανίας από εισαγωγές σιδήρου και χάλυβα. Την ίδια χρονιά υποβάλλει την Λουφτβάφε στο πρώτο τεστ, με τη συμμετοχή της διαβόητης Λεγεώνας Κόνδωρ στον ισπανικό εμφύλιο, η οποία κατέστρεψε τη βασκική πόλη Γκερνίκα. Ο Γκαίρινγκ θεωρούνταν από την κοινή γνώμη το νούμερο δύο του ναζιστικού καθεστώτος, και έχαιρε εξαιρετικής δημοφιλίας, παρότι το πομπώδες στιλ ζωής του του έδωσε το παρατσούκλι “Χρυσοφασιανός” και “ο Χάινι με τα λαμέ”.
Το 1938 συμμετέχει στις διαπραγματεύσεις της προσάρτησης της Αυστρίας (το λεγόμενο Anschluss), της συμφωνίας του Μονάχου και πρωτοστατεί στις διώξεις κατά των Εβραίων μετά τη “Νύχτα των Κρυστάλλων”, επιβλέποντας τη διαδικασία οικειοποίησης εβραϊκών επιχειρήσεων και περιουσιακών στοιχείων από Άριους. Τις παραμονές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου διορίζεται επικεφαλής του Αμυντικού Συμβουλίου του Ράιχ, ενώ την 1η Σεπτέμβρη 1939 σε ομιλία του ο Χίτλερ τον χρίζει επισήμως ως διάδοχό του. Μετά το ξέσπασμα του πολέμου, οι αρχικές επιτυχίες της Λουφτβάφε οδηγούν σε παρασημοφόρηση του Γκαίρινγκ, που προάγεται σε στρατάρχη το 1940. Ο ίδιος αξιοποιεί τη θέση του για να λεηλατήσει καλλιτεχνικούς θησαυρούς από την κατεχόμενη Ευρώπη.
Είναι προσωπικά υπεύθυνος για την ένταξη της πολωνικής βιομηχανίας στο οικονομικό σύστημα του Ράιχ, την αρπαγή της περιουσίας των Πολωνοεβραίων και την καταναγκαστική εργασία Πολωνών για τη γερμανική πολεμική βιομηχανία. Τα πρώτα σύννεφα στη σχέση του με το Χίτλερ κάνουν την εμφάνισή τους μετά την αποτυχία της Λουφτβάφε να καταφέρει το αποφασιστικό πλήγμα στη μάχη της Αγγλίας. Ωστόσο, με την έναρξη της επιχείρησης Μπαρμπαρόσα το 1941, ο Γκαίρινγκ αναλαμβάνει την οικονομική αφαίμαξη της ΕΣΣΔ, η οποία, όπως είχε εξομολογηθεί στον κόμη Τσιάνο, υπουργό εξωτερικών του Μουσολίνι, μπορεί να συνεπαγόταν το θάνατο 20 εως 30 εκατομμυρίων ανθρώπων αφού “ίσως είναι καλύτερο κάποιοι λαοί να εξοντωθούν”. Ο ίδιος προσωπικά ανέθεσε τον Ιούλη της ίδιας χρονιάς στον Ράινχαρτ Χάιντριχ την κατάστρωση σχεδίού “τελικής λύσης” για το εβραϊκό ζήτημα. Τον επόμενο χρόνο εξουσιοδοτεί τον Φριτς Ζάουκελ με πλήρεις αρμοδιότητες για την “αξιοποίηση” σοβιετικών πολιτών και αιχμαλώτων πολέμου στη γερμανική βιομηχανία.
Ωστόσο η αποτυχία της Λουφτβάφε να αποτρέψει ή να απαλύνει την καταστροφή του γερμανικού στρατού στη μάχη του Στάλινγκραντ, όπως και η ανικανότητα της να αποτρέψει συμμαχικούς βομβαρδισμούς σε σειρά γερμανικών πόλεων, οδηγεί τον Γκαίρινγκ από το 1943 κι εξής σε σταδιακή απόσυρση από τη δημόσια σφαίρα. Όταν ο ίδιος αντιλήφθηκε πως η γερμανική πολεμική προσπάθεια ήταν καταδικασμένη, ζήτησε από το Χίτλερ να του αναθέσει την εξουσία, κάτι στο οποίο εκείνος απάντησε με αφαίρεση του συνόλου των αξιωμάτων του Γκαίρινγκ και σύλληψή του. Στις 8 Μαϊου 1945 συλλαμβάνεται από τους Αμερικάνους στο ανάκτορο Φίσχορν και κλείνεται σε στρατόπεδο του Λουξεμβούργου, όπου υποβάλλεται σε δίαιτα και θεραπεία απεξάρτησης. Στο δικαστήριο της Νυρεμβέργης είναι ο πιο υψηλόβαθμος ναζί στον οποίο απαγγέλλονται κατηγορίες, μεταξύ άλλων για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και εγκλήματα πολέμου. Αφού κρίθηκε ένοχος για όλες τις κατηγορίες, καταδικάζεται σε θάνατο δι’ απαγχονισμού, ποινή που δε θα εκτελεστεί, λόγω της αυτοκτονίας του Γκαίρινγκ με δηλητήριο στο κελί του στις 15 Οκτωβρίου 1946.

Υπάρχει ζωή μετά την κυβέρνηση; – Έξοδος Καμμένου, ψήφος εμπιστοσύνης από Τσίπρα

 

13-01-2019

Παρακολουθούμε τις εξελίξεις με Καμμένη την ανάσα…

Κατιούσα

 

Ο Καμμένος έκανε την έξοδο που του άξιζε, πηγαίνοντας πρώτα για μετάληψη σαν να ήθελε να συγχωρηθούν οι αμαρτίες του ή μάλλον σαν να πήγαινε στον άλλο κόσμο. Πολιτικά πάντα. Αλήθεια, υπάρχει ζωή για τους ΑΝΕΛ μετά τη συγκυβέρνηση; Οι βουλευτές και υπουργοί του πάντως δε φαίνονται οι περισσότεροι διατεθειμένοι να γίνουν κτερίσματα και να ακολουθήσουν τον Καμμένο στον πολιτικό τάφο. Μπορεί το λάδι της κυβέρνησης να σώνεται με τον ένα ή άλλο τρόπο, το καντήλι των ΑΝΕΛ φαίνεται πως έχει σβήσει προ πολλού, διαλύοντάς το ετερόκλητο αυτό μόρφωμα ελληνορθόδοξου ψεκασμού στα εξ ων συνετέθη πριν καν φτάσουμε στις εκλογές, αφού το πάθος για την καρέκλα είναι δυνατότερο από όλα τα μακεδονικά. Να ζήσουμε να τους θυμόμαστε και να γελάμε.

Φωτό από Sofia Lampiki

Εξάλλου, η κυβέρνηση δε φαίνεται να ξεμένει από ακροδεξιά δεκανίκια, όπως δείχνει η προσχώρηση του χουντικού συμβούλου κι άλλοτε λάβρου μακεδονομάχου Νίκου Μέρτζου στη Συμφωνία των Πρεσπών, προκαλώντας πανηγύρια των συριζοτρόλ που συγκρίνονται μόνο με αυτά για το δικηγόρο του Κασιδιάρη Σαράκη στην υπόθεση Νοβάρτις. Όχι τίποτε, άλλο, μ’ αυτά και μ’ αυτά έχει παραγκωνιστεί και ο Νίκος Μαραντζίδης, που από όλες τις μεταγραφές είναι μακράν ο αριστερότερος.

Ο Τσίπρας εμφανίστηκε αγέρωχος στις δηλώσεις του, προχωρώντας σε βάθεμα του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της Ελλάδας με το διορισμό του “ναυαρχούκου” αρχηγού ΓΕΕΘΑ Αποστολάκη στη θέση του παραιτηθέντος υπουργού Άμυνας. Στη συνέχεια προανήγγειλε ψήφο εμπιστοσύνης, η οποία μοιάζει να είναι διαδικασία win – win για εκείνον, καθώς είτε θα πάρει ανοχή, αν δεν την κερδίσει, παρατείνοντας για όσο κρίνει – εντός συνταγματικών ορίων – την κυβερνητική θητεία, είτε μπορεί να πέσει “ηρωϊκά”, αφήνοντας μάλιστα την καυτή πατάτα των Πρεσπών σε ενδεχόμενη κυβέρνηση Κούλη, γεγονός που ίσως οδηγήσει σε μαζικές ψήφους νεοδημοκρατών στο Σύριζα για να αποφύγουν το κακό. Κάτι τέτοιο βέβαια θα ήταν πολύ δύσκολο να γίνει χωρίς την έγκριση ή ανοχή του αμερικανικού παράγοντα, οπότε θα ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρον αν τυχόν συνέβαινε.

Ο Καμμένος πάλι, με περίλυπο ύφος, έβγαλε ουσιαστικά έναν επικήδειο του “κινήματός” του, αναφέροντας ότι όσοι έφυγαν από τους ΑΝΕΛ τους έφαγε το μαύρο σκοτάδι, θυμίζοντας λίγο τον Καραγκιόζη στην αμίμητα ατάκα “αν με χτυπήσεις, θα ιδρώσεις, θα αρρωστήσεις και θα πεθάνεις”. Αρνήθηκε την ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση για το ζήτημα της Συμφωνίας των “Σπετσών”, όπως του ξέφυγε αρχικά, προαναγγέλλοντας τη διαγραφή όσων διαφοροποιηθούν, φωτογραφίζοντας την Κουντουρά και τον Κόκκαλη τον οποίο δε θα περιμένει λέει με νέα για το σινικό τείχος από την Κίνα, αφήνοντας μάλιστα στη συνέχεια σαφείς αιχμές ότι “πουλήθηκε”. Έδωσε για άλλη μια φορά διαπιστευτήρια στους Αμερικανούς και επιδόθηκε σε αντικομμουνισμό και θεωρία των δύο άκρων αποκαλώντας το ζήτημα της ονομασίας της ΠΓΔΜ δημιούργημα του “διεθνούς κομμουνισμού και του ναζισμού”. Σε πλήρες χριστιανικό πνεύμα χάρη στη Θεία Μετάληψη, θυμήθηκε να ζητήσει και συγγνώμη από τον Παύλο Χαϊκάλη για την υπόθεση με τις οφσορ. Ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ προσπαθεί να σώσει οτιδήποτε αν σώζεται, σε επίπεδο προσωπικής πολιτικής επιβίωσης, αν όχι σε αυτές, αλλά σε επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις, χαϊδεύοντας το ακροδεξιό ακροατήριο, που είναι ζήτημα αν θα δείξει την ίδια χριστιανική μεγαθυμία, επιβραβεύοντας το όψιμο διαζύγιό του Καμμένου από την καρέκλα.

Ποτέ άλλοτε τόσο “δραματικές” διαδικασίες δεν ήταν τόσο κούφιες και βαρετές, με αποκορύφωμα την επερχόμενη ψήφο εμπιστοσύνης. H κυβέρνηση μάλλον δεν πέφτει, αλλά και να γίνει αυτό θα είναι για το λάθος λόγο. Όχι για τη συνέχιση των μνημονιακών πολιτικών, όχι για τη φρίκη της Μόριας και των άλλων στρατοπέδων συγκέντρωσης, όχι για την έξαρση της αστυνομικής βίας, αλλά για το Μακεδονικό. Πού να μην το είχαμε ξεχάσει και μετά από 10 χρόνια δηλαδή.

Σε κάθε περίπτωση, θα περιμένουμε τις εξελίξεις με Καμμένη την ανάσα…

Βίκτωρ Σερζ: Χίτλερ – Μια φασιστική ιδεολογία

Παναγιώτης Μανιάτης

Δεν διαστρεβλώνω και δεν υπερβάλλω, παρότι τα παρουσιάζω συνοπτικά. Σε αυτές τις ιδέες, σε αυτούς τους ισοπεδωτικούς, αγοραίους και συχνά εξωφρενικούς αφορισμούς δεν υπάρχει καμιά λογική συνοχή. Επιφωνήματα, ύφος οικειότητας, συνεχής απεύθυνση στα πρωτόγονα συναισθήματα με εκφράσεις όπως «παιδιά μου» και «ο λαός μας», και μετά ένα παραληρηματικό φινάλε, αυτό είναι όλο.
Correspondance internationale, 17 Νοεμβρίου 1923

Ακόμα και κατά τη γνώμη κάποιων πολιτικών θαυμαστών του, ο Αδόλφος Χίτλερ είχε άθλιο τέλος. Μόλις πριν από λίγους μήνες, στη Νυρεμβέργη, ο ηγέτης του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος επιθεώρησε κάπου εκατό χιλιάδες πάνοπλους στρατιώτες. Είχε μόλις συγκεντρώσει σχεδόν τριάντα χιλιάδες άντρες στη μεθόριο της Θουριγγίας. Θεώρησε ότι είχε έρθει η ώρα να κάνει πράξη τις απειλές του. Παρασυρμένος από τη δημοτικότητα που είχε κερδίσει με το αμετροεπές ρητορικό του ταλέντο, την υποστήριξη των αρχών, την καθημερινή προβολή του από τον αστικό Τόπο και τα μυστικά κονδύλια του χερ Χούγκενμπεργκ, νόμισε ότι μπορούσε να γίνει κάτι σαν νέος αυτοκράτορας της Γερμανίας, ρίχνοντας μερικές πιστολιές στο ταβάνι μιας αίθουσας συγκεντρώσεων στο Μόναχο. «Αναλαμβάνω την αρχηγία του Ράιχ» ανακοίνωσε ήρεμα το βράδυ του πραξικοπήματος. Από πού ξεφύτρωσε αυτός ο αποτυχημένος Μουσολίνι; Είναι γύρω στα τριάντα πέντε. Πριν από τον πόλεμο ήταν επιγραφοποιός και όχι Γερμανός! Είναι Αυστριακός ή μάλλον Τσέχος Γερμανός. Έγινε πολίτης του Ράιχ τώρα τελευταία. Στη διάρκεια του πολέμου, ως υπαξιωματικός αρχικά και αξιωματικός στη συνέχεια, δεν διακρίθηκε ούτε στο ελάχιστο. Δυσκολεύτηκε πολύ για να πλάσει εκ των υστέρων μια κάποια φήμη ανδραγαθίας.
Οι επιτυχίες του στον οργανωτικό τομέα είναι αναμφισβήτητες αλλά όχι ιδιαίτερα εντυπωσιακές. Οποιοσδήποτε πολιτικός αριβίστας, με την κατάλληλη υποστήριξη των αντιδραστικών δυνάμεων της εξουσίας και χρηματοδότηση από το μεγάλο κεφάλαιο, μπορεί πάντα, σε περιόδους φτώχειας και αναταραχής, να στρατολογήσει συμμορίες έτοιμες για όλα. Αυτή είναι η μόνη εξήγηση της εξάπλωσης αυτού που παραδόξως ονομάστηκε «εθνικοσιαλιστικό κίνημα». Έχοντας την περιέργεια να καταλάβω την ιδεολογία τους, διαβάζω καμιά φορά τη Völkischer Beobachter (Λαϊκός Παρατηρητής), τη μεγαλύτερη καθημερινή εφημερίδα τους, με έδρα το Μόναχο· μια εφημερίδα που έγινε διάσημη από το επεισόδιο που υποκίνησε ανάμεσα στο Ράιχ και στη Βαυαρία. Έχω επίσης μπροστά μου το ρεπορτάζ της εφημερίδας για μια ανοιχτή συγκέντρωση του κόμματος σε έναν χώρο παρελάσεων στο Μόναχο, στις 30 του περασμένου Οκτώβρη, όπου μαζεύτηκαν αρκετές χιλιάδες άνθρωποι και ήταν παρούσα η ηγεσία. Ο επίτιμος πρόεδρος του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος, Άντον Ντρέξλερ, είναι άγνωστος στο ευρύ κοινό της Γερμανίας και το ίδιο ισχύει για τους άλλους βασικούς ομιλητές: τον Μαξ Βέμπερ*, τον Χέρμαν Έσερ και τον Ντίτριχ Έκαρτ. Ο μεγάλος άνδρας, η αδιαμφισβήτητη κεφαλή του κόμματος, είναι «ο Αδόλφος Χίτλερ μας», και καταβάλλεται κάθε προσπάθεια για να προβάλλεται συνεχώς η αποστολή του να σώσει τη Γερμανία και η ανεκτίμητη προσωπική του αξία. Στο άκουσμα του ονόματος του ξεσπούν «ενθουσιώδη χειροκροτήματα». Ο λόγος του καλύπτει τρεις στήλες εφημερίδας και είναι ένα ιδιόμορφο πειστήριο της εξαχρείωσης και της διανοητικής και ιδεολογικής ένδειας των μαζών στις οποίες απευθύνεται…
Η βασική θέση του Χίτλερ είναι πως ο κοινοβουλευτισμός κατέστρεψε τη Γερμανία. Όλα τα κακά πηγάζουν από το κοινοβουλευτικό καθεστώς. «Την ίδια μέρα που δημιουργήθηκε η Ράιχσταγκ, ο γερμανικός λαός καταδικάστηκε σε θάνατο… Ένας λαός αναγκασμένος να υποτάσσεται στην πλειοψηφία είναι ένας καταδικασμένος λαός». Το φάρμακο είναι η κατάργηση του κοινοβουλευτισμού, η κατάργηση της κομματικής διακυβέρνησης, το ξερίζωμα του μαρξισμού. «Ο μαρξισμός είναι το μέγα εγχείρημα των Εβραίων για να κατακτήσουν τον κόσμο». Οι Εβραίοι υποτίθεται ότι αρπάζουν το ψωμί των φτωχών και τους στέλνουν στην πείνα, ότι υποσκάπτουν την εθνική ενότητα και στηρίζουν τον κοινοβουλευτισμό. Ο γερμανικός λαός πρέπει να ανασυρθεί από την άβυσσο με την επικράτηση ενός ολότελα καινούργιου εθνικού ιδεώδους και με την επιβολή δικτατορίας. «Γερμανικέ λαέ, η ώρα της λύτρώσης σήμανε… Εμπρός για το Βερολίνο!».
Δεν διαστρεβλώνω και δεν υπερβάλλω, παρότι τα παρουσιάζω συνοπτικά. Σε αυτές τις ιδέες, σε αυτούς τους ισοπεδωτικούς, αγοραίους και συχνά εξωφρενικούς αφορισμούς δεν υπάρχει καμιά λογική συνοχή. Επιφωνήματα, ύφος οικειότητας, συνεχής απεύθυνση στα πρωτόγονα συναισθήματα με εκφράσεις όπως «παιδιά μου» και «ο λαός μας», και μετά ένα παραληρηματικό φινάλε, αυτό είναι όλο. Στο βάθος είναι μόνο μια απλοϊκή δημαγωγία που εκμεταλλεύεται το εθνικό αίσθημα, την απαξίωση του ρεφορμιστικού σοσιαλισμού και του κοινοβουλευτισμού, τη φτώχεια και το αρχαίο μίσος για τον τοκογλύφο και το χρηματιστή, που συχνά συμβαίνει να είναι Εβραίοι. Αυτή είναι όλη κι όλη η ιδεολογία του εθνικοσοσιαλισμού. Η ιδεολογία του ιταλικού φασισμού, αν και δεν έχει πολύ καλύτερη λογική ούτε συγκρότηση, είναι ωστόσο πιο συνεκτική και πιο υψηλόφρων. Αυτό το γερμανικό κίνημα είναι ασφαλώς φασισμός, αλλά ήδη εξαχρειωμένος, εκχυδαϊσμένος, κρετίνικος φασισμός. Φρικαλέα συμπτώματα παρακμής ενός καπιταλιστικού καθεστώτος που δεν είναι πια ικανό να δώσει στις μάζες ιδεολογία που να αξίζει να λέγεται ιδεολογία.
*Δεν πρόκειται για τον κοινωνιολόγο Μαξ Βέμπερ, ο οποίος πέθανε το 1920, αλλά μάλλον για τον δόκτορα Φρίντριχ Βέμπερ, αρχηγό της Μπουντ του Όμπερλαντ, που συνεργαζόταν στενά με τον Χίτλερ εκείνη την περίοδο.