Νέο σκοταδιστικό παραλήρημα του Μητροπολίτη Μόρφου: Συνέκρινε τα θύματα του serial killer με τις… εκτρώσεις!

Από atexnos2019 atexnos2019

Σε νέο παραλήρημα προέβη ο – γνωστός το τελευταίο διάστημα για τα κηρύγματα του- Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος. 
Μιλώντας σε εκδήλωση ο ιεράρχης αναφέρθηκε στις πρόσφατες δολοφονίες του serial killer της Κύπρου και συνέδεσε το γεγονός με τις… εκτρώσεις! Ο Νεόφυτος σημείωσε πως αποτελεί υποκρισία να «μαραζώνουμε» για τα δύο παιδιά που σκότωσε ο serial killer όταν έχουν «σκοτωθεί» χιλιάδες παιδιά  όπως αποδεικνύεται από τα υψηλά ποσοστά εκτρώσεων.
«Εσύ έκανες τρεις εκτρώσεις, τα μωρά σου, και τώρα υποκριτή και φαρισαίε κατακρίνεις τον Νικόλα (σ.σ: αναφέρεται στον serial killer της Κύπρου, λοχαγό του στρατού Νίκο Μεταξά); Κι αυτό είναι σε πάρα πολλά σπίτια που έχει συμβεί, σε πάρα πολλές οικογένειες», ανέφερε χαρακτηριστικά ο ιερωμένος. 
«Μια χώρα που έχει τόσες εκτρώσεις και δολοφονούμε τα παιδιά μας, είναι δυνατόν να μην γεννήσει έναν τέτοιο δολοφόνο» υπογράμμισε ο Μητροπολίτης στο νέο του ρεσιτάλ σκοταδισμού και αντεπιστημονικότητας ενώ πρόσθεσε πως όσο αυξάνεται το ποσοστό των εκτρώσεων θα έχουμε τέτοια περιστατικά, και τότε θα αποκαλύπτεται η υποκρισία μας.
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Μητροπολίτης Μόρφου προκαλεί με τέτοιου είδους ασυνάρτητα κηρύγματα. Σε παλαιότερες δημόσιες τοποθετήσεις του, ο Νεόφυτος τα έβαλε με τους gay που, όπως σημείωσε, «έχουν την μπόχα της ομοφυλοφιλίας», ενώ από το σκοταδιστικό του ρεπερτόριο δεν ξέφυγε ούτε η… γιόγκα η οποία «είναι πράγμα του διαβόλου».

Ο σύννομος βίος

Ελένη Γερασιμίδου

Πόση περιέργεια έχω αλήθεια για το τι περιείχε ο σύννομος βίος ενός εκτελεστή.

Γεννήθηκε, μεγάλωσε σε κάποια γειτονιά, έπαιξε με άλλα παιδάκια και είχε την τύχη στα 15 του να τη σκαπουλάρει από σφαίρα “ευσυνείδητου” ειδικού φρουρού. Βλέπεις αυτός -ο φρουρός- από μικρός σύχναζε αλλού κι εκπαιδευόταν για μεγάλα πράματα. Στο σινεμά στα καουμπόικα δεν ήταν ποτέ με τους κακούς ινδιάνους. Ήταν πάντα με το δίκιο και το νόμο του δυνατού, ασφαλής και σίγουρος για τις επιλογές του σύννομου βίου του. Ενός βίου που τον απαλλάσσει από τιμωρίες και τύψεις και μεταμέλειες. Στο κάτω-κάτω το θύμα πήγαινε φιρί-φιρί. Σωστά καταδικάστηκε -το θύμα- πολλάκις εις θάνατον και μετά θάνατον, από μια δικαιοσύνη στα μέτρα των σύννομων.

Αλίντα Δημητρίου: «Το μήνυμά μου είναι η πίστη στον άνθρωπο. Ο άνθρωπος θα παλεύει πάντα για το δίκιο»

Από Ηρακλής Κακαβάνης

Ένα καθαρό, στο ήθος, συνεπές, στην κοινωνική του αποστολή, και ευαίσθητο, στην προσέγγιση των «ανωνύμων» αγωνιστών που την έγραψαν, κινηματογραφικό «βλέμμα», στις 30 Ιουλίου 2013 , σε ηλικία 80 ετών. Αφήνοντας τον ελληνικό κινηματογράφο σαφώς φτωχότερο, αλλά και ένα έργο απόλυτα αναγκαίο στην πάλη ενάντια στη λήθη, τη συκοφάντηση και τη διαστρέβλωση που επιχειρεί η εξουσία των μονοπωλίων εναντίον αυτών που την αμφισβητούν και παλεύουν για την ανατροπή της.
Η Αλίντα Δημητρίου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1933. Σπούδασε σκηνοθεσία στη σχολή Σταυράκου. Εγραψε το βιβλίο «Φιλμογραφία ταινιών μικρού μήκους (1939-1979)», και το «Λεξικό ταινιών μικρού μήκους».
«Εκείνο που με ενδιαφέρει είναι οι απλοί άνθρωποι, που στρατεύθηκαν, τα έδωσαν όλα και στο τέλος δεν ζήτησαν τίποτα. Οι “ανώνυμοι”. Αυτούς εκτιμώ. Και όταν θέλω να δώσω περισσότερη έμφαση, λέω οι “ξυπόλυτοι”» έλεγε στη συνέντευξή της στο «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ» το 2009, με αφορμή τη δεύτερη ταινία της τριλογίας της για τη γυναίκα στην Αντίσταση, «Η ζωή στους βράχους», που ήταν αφιερωμένη στις γυναίκες μαχήτριες του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας.
Οντως έτσι ήταν. Η Αλίντα Δημητρίου από το 1977 έως το 1994 γύρισε περισσότερα από 50 ντοκιμαντέρ για την τηλεόραση και το υπουργείο Πολιτισμού (π.χ. Το Θέατρο στο βουνό, Ανθρώπινα Δικαιώματα (10 ημίωρα), Γυναίκες (6 ημίωρα). Από το 1994 – 2003 ασχολήθηκε με το βιομηχανικό ντοκιμαντέρ, κάνοντας 15 ταινίες για τη ΔΕΗ. Σε όλο της το έργο και ειδικά στην τριλογία της, που ξεκίνησε το 2008 με τα «Πουλιά στο βάλτο» για τις γυναίκες στην Εθνική Αντίσταση (αποσπώντας επτά βραβεία, ενώ μια κόπια της βρίσκεται στα Γενικά Αρχεία της Σόφιας), συνεχίστηκε το 2009 με τη «Ζωή στους βράχους» και ολοκληρώθηκε το 2011 με τα «Τα κορίτσια της βροχής» για τις γυναίκες αγωνίστριες την περίοδο της χούντας, απουσιάζει κάθε ακαδημαϊσμός, διδακτισμός ή επιτήδευση. Αφήνει τις πρωταγωνίστριες να μιλήσουν απλά, καθάρια γι’ αυτά που είδαν, έζησαν, πίστεψαν και εξακολουθούν να πιστεύουν. Διότι όταν σκοπός ενός κινηματογραφιστή είναι η ειλικρινής του πρόθεση να αναζητήσει την αλήθεια, αρκεί μία κάμερα, μία φόρμα κοντινών πλάνων στην «πηγή» και πραγματικό θάρρος να αντέξει την αλήθεια.
Το περιεχόμενο ήταν ο «μπούσουλας» του σινεμά το οποίο πίστευε και υπηρέτησε η Αλίντα Δημητρίου και γι’ αυτό θα μείνει άφθαρτο. Σε αυτό το «περιεχόμενο» υποκλίθηκε. Ελεγε στο «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ» για τις αγωνίστριες γυναίκες: «Είμαι περήφανη που τις συνάντησα. Μου ανέβασαν τον πήχη του κόσμου πιο ψηλά. Μου ξαναμπόλιασαν την αξιοπρέπεια, το ήθος τους, το πείσμα τους, την αντοχή τους. Αλλά και τη σεμνότητά τους. Η οποία είναι φοβερή. Καμιά από αυτές δεν θέλει να παρουσιαστεί και να βγει μπροστά. Καμία δεν βγαίνει μπροστά. Μία από τις γυναίκες, στην πρώτη ταινία, μου διηγούνταν πώς τους κάνανε μαρτύρια στην οδό Ελπίδος, στην πλατεία Βικτωρίας. Ενα κολαστήριο ανάλογο της Μέρλιν. Και της λέω “για στάσου, μη μου τα λες έτσι, μου τα λες με έναν τρόπο σα να έφαγες σουβλάκια χθες το βράδυ”. Μου λέει “τι πάθος θες; Ξέρεις πόσοι ήταν εκεί μέσα; Ενα πετραδάκι ήμουν εγώ”. Αυτή η σεμνότητά τους με συγκλόνισε. Με συγκλόνισε το πείσμα τους σε αυτά που πιστεύανε. Δεν υπέγραψαν (σ.σ. “δήλωση”), όχι γιατί τους ήρθε κάποια “διαταγή” να μην υπογράψουν. Ηταν θέμα αξιοπρέπειας γι’ αυτές: “Ποιος είσαι εσύ, που μου ζητάς να υπογράψω;” (…) Το μήνυμά μου είναι η πίστη στον άνθρωπο. Ο άνθρωπος θα παλεύει πάντα για το δίκιο».

Στα πεντάστερα της Μυκόνου οι εργαζόμενοι ζουν σε αποθήκες!

Δημήτρης Σταμούλης
Η λεγόμενη βαριά βιομηχανία του εγχώριου καπιταλισμού, ο τουρισμός, αποδεικνύεται ότι δεν… σηκώνει καν τα στοιχειώδη δικαιώματα για τους εργαζόμενους του κλάδου του, καθώς τους οποίους αντιμετωπίζει σαν ανθρώπους β΄ κατηγορίας. Αποκαλυπτική μαρτυρία ξενοδοχοϋπάλληλου στο Πριν.
Όταν ακούει κανείς για το νησί της Μυκόνου, ο νους του πάει στην χλιδή, τα πεντάστερα ξενοδοχεία, το διεθνές και εγχώριο τζετ-σετ, τα ξέφρενα πάρτι όπου ρέουν οι πανάκριβες σαμπάνιες δίπλα σε… καμήλες και άλλα ιλαροτραγικά, τα οποία ωστόσο φανερώνουν πόσος πλούτος υπάρχει σε τόσους λίγους ανθρώπους. Όμως αυτή είναι η επιφανειακή όψη των πραγμάτων στο «νησί των ανέμων». Γιατί πίσω από τα πανάκριβα ξενοδοχεία και τα «πριβέ» κλαμπ υπάρχουν κάποιες χιλιάδες εργαζόμενων στη βιομηχανία του τουρισμού, που βιώνουν μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα στον ίδιο τόπο, ακόμα και στα ίδια ξενοδοχειακά «αστραφτερά» συγκροτήματα.
Ακριβώς αυτή την άλλη όψη των πραγμάτων αποκαλύπτει μιλώντας στο Πριν ένας εργαζόμενος σε πολυτελές ξενοδοχείο του νησιού, ο Ν.Κ., ο οποίος δηλώνει χαρακτηριστικά: «Εμείς οι εργαζόμενοι ζούμε στο περιθώριο των τουριστών»! Και τι πιο χαρακτηριστικό από το γεγονός ότι ο ξενοδόχος τους «παραχωρεί» για διαμονή έξι ολόκληρων μηνών (όσο διαρκεί η σεζόν στο νησί) τους χώρους εκείνους του ξενοδοχείου που είναι… ακατάλληλοι για τους τουρίστες!
Οι συνθήκες εργασίας αλλά κυρίως διαβίωσης εκτός του ωραρίου εργασίας αποκαλύπτουν το απίστευτο χάσμα των δύο κόσμων που συνυπάρχουν στις τουριστικές περιοχές και ειδικά αυτές που προσελκύουν τον «ακριβό» τουρισμό. Σε ένα ξενοδοχείο όπου ένα δωμάτιο κοστίζει τη νύχτα από 300 ευρώ και άνω, οι εργαζόμενοι υποχρεώνονται να κοιμούνται σε χώρους αποθήκες-αχούρια. «Τυφλά» (χωρίς παράθυρο!) δωμάτια διαστάσεων 2Χ3 ή το πολύ 3Χ3 μέτρα για έναν ή και δύο εργαζόμενους μαζί. «Πολλοί συνάδελφοι το αποκαλούν… μπουντρούμι, είναι ένας χώρος όπου πηγαίνουμε μόνο για να κοιμηθούμε, είναι αφιλόξενος για οτιδήποτε άλλο, ξεκούραση, διάβασμα κ.α.» τονίζει ο Ν.Κ. Οι ισόγειοι αυτοί χώροι είναι μέσα στην υγρασία, δεν έχουν καμία ηχομόνωση, αφού χωρίζονται με γυψοσανίδες, οι πόρτες σε κάποια δωμάτια δεν κλείνουν, οι κοινόχρηστες τουαλέτες είναι μέσα στη μούχλα. Όλη η οικοσκευή είναι κακής ποιότητας: μικρά κρεβάτια, σκληρά στρώματα κόστους το πολύ… 30 ευρώ, ντουλάπες από… ύφασμα αξίας μόλις 20 ευρώ. «Πώς είναι δυνατό ένα τόσο ακριβό ξενοδοχείο να μην διέθεσε ένα αξιοπρεπές κονδύλι για τη στέγαση του προσωπικού που δεν είναι ντόπιο, και θα χρειαστεί να φιλοξενηθεί είναι αξιοσημείωτο», αναρωτιέται ο Ν.Κ.

Οι συνθήκες εργασίας και διαβίωσης αντανακλούν το απίστευτο χάσμα των δύο κόσμων που συνυπάρχουν στις τουριστικές περιοχές

Όσον αφορά τη διατροφή του προσωπικού, κι εδώ τους δίνεται κυριολεκτικά ό,τι περισσεύει από τους τουρίστες! «Για πρωινό και γεύμα τρώμε ό,τι δεν έχει καταναλωθεί από τους επισκέπτες του ξενοδοχείου, π.χ. εάν ο μπουφές έχει τελειώσει, τότε το πρωινό μας θα είναι άλλο, κατώτερης ποιότητας», μας λέει με παράπονο ο Ν.Κ. . Ωστόσο δεν είναι καλύτερη η αντιμετώπισή τους από την εργοδοσία και όταν βρίσκονται εκτός υπηρεσίας. «Δεν επιτρέπεται να περνάμε μέσα από τους χώρους του ξενοδοχείου, και όταν γίνεται περνάμε βιαστικά, να μη μας δει κάποιος πελάτης, σαν τους… κλέφτες», εξηγεί ο Ν.Κ.
Κι αν νομίζει κάποιος ότι οι ξενοδόχοι που απολαμβάνουν πλούσια κέρδη μέσα σε λίγους μήνες σεζόν είναι τυπικοί τουλάχιστον στις οικονομικές τους υποχρεώσεις προς τους υπαλλήλους, είναι γελασμένος. «Δεν παίρνουμε ρεπό, παρότι αυτό επισήμως δηλώνεται, στο ξενοδοχείο εργάζονται με ‘’μαύρα’’ και μετανάστες, ενώ και στο υπόλοιπο προσωπικό δεν δίνεται όλη η αμοιβή μέσω τραπέζης, αλλά το 25% ‘’στο χέρι’’» προσθέτει ο Ν.Κ., προφανώς για να καταβάλλονται πολύ λιγότερες από τις προβλεπόμενες ασφαλιστικές εισφορές. Κάποιος εργαζόμενος που προσλήφθηκε για οδηγός, υποχρεώθηκε να κάνει και νυχτερινή βάρδια ως… ρεσεψιονίστας κλείνοντας ακόμα 12ωρο. Σε ερώτησή μας για τυχόν ελέγχους από την Επιθεώρηση Εργασίας, η απάντηση ήταν ότι ουδέποτε πέρασε από το ξενοδοχείο κάποιο κλιμάκιο.
Το τραγικό είναι ότι στο νησί της τουριστικής χλιδής υπάρχουν και ακόμα χειρότερες συνθήκες εργασίας και διαβίωσης για τους εργαζόμενους. Σε κάποια πιο μεγάλα ξενοδοχεία, χρησιμοποιούνται και κοντέινερ κυρίως για τους μετανάστες, ενώ κάποιες φήμες μιλούν για εργαζόμενους που κοιμούνται ακόμα και κάτω από σκάλες!
Η λεγόμενη βαριά βιομηχανία του εγχώριου καπιταλισμού, ο τουρισμός, αποδεικνύεται ότι δεν… σηκώνει καν τα στοιχειώδη δικαιώματα για τους εργαζόμενους του κλάδου του, καθώς τους οποίους αντιμετωπίζει σαν ανθρώπους β΄ κατηγορίας. Και όσο πιο μεγάλες πολυτέλειες προσφέρει στους τουρίστες, τόσο περισσότερο κραυγαλέο είναι το χάσμα ανάμεσα στον κόσμο του κεφαλαίου και στους εργαζόμενους της «σεζόν».

Πίσω από τη χλιδή, η μεσαιωνική δουλοπαροικία
Με δήλωσή του στο Πριν ο Μανόλης Καμηλάκης, ξενοδοχοϋπάλληλος και μέλος ΔΣ του Συνδικάτου Επισιτισμού Τουρισμού Αττικής, τονίζει: «Πίσω από τα υπερπολυτελή ξενοδοχεία οι εργοδότες έχουν στήσει μια μεσαιωνική δουλοπαροικία με την ανοχή και τις ευλογίες των κυβερνήσεων. Ειδικότερα οι Κυκλάδες αποτελούν το βασίλειο της παραβατικότητας σε επίπεδο εργατικής νομοθεσίας, καθώς σε νησιά, όπως η Μύκονος, τα ξενοδοχεία αν και εμφανώς υποστελεχωμένα, πραγματικά θησαυρίζουν βασίζοντας μέρος της μεγάλης κερδοφορίας τους στην ακραία εντατικοποίηση, την πολυαπασχόληση, τη μαύρη εργασία, τις απλήρωτες υπερωρίες και στην επιβολή μισθών κάτω την κλαδική σύμβαση. Παράλληλα, η ασφάλεια και η υγιεινή αποτελούν επιπλέον κόστος, όπως και τα ανθρώπινα καταλύματα για τους εργαζόμενους, οι οποίοι συνήθως στοιβάζονται σε χώρους που περισσότερο μοιάζουν με καταυλισμούς ή στρατόπεδα συγκέντρωσης. Η κατάσταση αυτή ανατρέπεται μόνο μέσα από συλλογικούς εργατικούς αγώνες και την ενίσχυση ταξικών συνδικάτων».

« Η μεγάλη απάτη των scrubbers

Εντρεπρενέρ με τα λεφτά του μπαμπά

Ο μύθος του νεαρού, ασυμβίβαστου και ριψοκίνδυνου επιχειρηματία που γνωρίζει την επιτυχία χάρη στη σκληρή δουλειά και (ίσως) κάποια γενετική προδιάθεση στην ανάληψη ρίσκου, κατέρρευσε και επισήμως στο τέλος του 2017. Αν γεννηθείς φτωχός θα πεθάνεις πιθανότατα φτωχός. Και αν γεννηθείς πλούσιος θα κάνεις ό,τι θέλεις.

Ο Φίλιπ Αλστον συγκέντρωσε φρικτές εικόνες από το ταξίδι του στις ΗΠΑ. Είδε ανθρώπους με σαπισμένα δόντια, που δεν μπορούσαν να επισκεφθούν έναν οδοντίατρο. Είδε άστεγους και πολίτες που πέθαιναν από ιάσιμες ασθένειες ή απλώς… από τη μόλυνση του περιβάλλοντος.

Ως ειδικός εισηγητής του ΟΗΕ για την Ακραία Φτώχεια και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα είχε καθήκον να καταγράψει ότι τουλάχιστον ένας στους οκτώ κατοίκους της πλουσιότερης χώρας του κόσμου ζει κάτω από το όριο της φτώχειας και να παρουσιάσει μερικά παραδείγματα, που θα έκαναν την έκθεσή του λίγο πιο «θελκτική» για τα διεθνή μέσα ενημέρωσης.

Ο Αλστον όμως συμπεριέλαβε και μια φράση που αποτελεί τη χαριστική βολή για το ημιθανές σώμα του αμερικανικού ονείρου: «Αν θέλετε να μιλήσετε για το αμερικανικό όνειρο», είπε, θα πρέπει να γνωρίζετε ότι «ένα παιδί που γεννιέται φτωχό στις ΗΠΑ δεν έχει στατιστικά σχεδόν καμία πιθανότητα να ξεφύγει από τη φτώχεια».

Το συμπέρασμά του αμφισβητούσε τον πυρήνα του μύθου της αριστείας, που υποστηρίζει ότι η σκληρή δουλειά είναι το μόνο που απαιτείται για να εξασφαλίσει κάποιος την επιτυχία στη φιλελεύθερη Αμερική… ή ακόμη και στη μνημονιακή Ελλάδα.

Ερχεται μάλιστα να συμπληρώσει πρόσφατη έρευνα, που δημοσιεύθηκε στην επιστημονική επιθεώρηση Child Development και αναφέρει ότι τα φτωχά παιδιά, που πιστεύουν σε έννοιες όπως η «αξιοκρατία», η «αριστεία» και η «κοινωνική δικαιοσύνη», καταλήγουν να απογοητεύονται και οδηγούνται συχνά σε επικίνδυνες και αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές «καθώς αρχίζουν να αμφισβητούν τον εαυτό τους, για προβλήματα τα οποία δεν θα μπορούσαν να ελέγξουν».

Αντίθετα, εξηγούσε η επικεφαλής της έρευνας Εριν Γκόντφρεϊ, «όταν ανήκεις σε προνομιούχα στρώματα και πιστεύεις ότι το σύστημα είναι δίκαιο και συνεπώς θα πας μπροστά αν προσπαθήσεις αρκετά σκληρά, δεν δημιουργούνται εσωτερικές συγκρούσεις… απλώς αισθάνεσαι ικανοποιημένος με τον εαυτό σου που τα κατάφερε».

Να ψάχνουμε τα ΕΣΠΑ στα σκουπίδια. Εκεί μας κατάντησαν οι αλήτες – Αγνωστος Ελλην εντρεπρενέρ

Οι παρατηρήσεις του Αλστον και της Γκόντφρεϊ καταρρίπτουν όμως και ακόμη έναν μύθο που τα τελευταία χρόνια εξαπλώνεται σαν μυστικιστική αίρεση στην καρδιά του σύγχρονου καπιταλισμού: ότι οι περίφημοι entrepreneurs (τα χείλη πρέπει να σχηματίζουν κύκλο στο τέλος της λέξης για να σας καταλαβαίνουν στο Κολωνάκι και την Εκάλη) οφείλουν συχνά την επιτυχία τους όχι μόνο στην αριστεία αλλά και σε μια γενετική προδιάθεση.

Σύμφωνα με τη σχετική θεωρία, η ανάληψη ρίσκου από τους νεαρούς επιχειρηματίες, που ξεκινούν τις δικές τους εταιρείες, αποτελεί κληρονομικό χάρισμα. Προφανώς, επειδή το συγκεκριμένο επιχείρημα έρχεται σε σύγκρουση ακόμη και με τις αρχές του καπιταλισμού και μας φέρνει πίσω στα χρόνια της πεφωτισμένης αριστοκρατίας, οι θιασώτες του τονίζουν ότι δεν αρκεί να έχεις το γονίδιο του εντρεπρενέρ εάν δεν το συνδυάσεις με σκληρή δουλειά που θα σε διακρίνει από τους υπόλοιπους (αριστεία).

Τα εκατοντάδες κείμενα που προωθούν τη συγκεκριμένη γενετική θεωρία έχουν μοναδική πηγή ένα βιβλίο του Σκοτ Σέιν, ο οποίος διδάσκει entrepreneurship (;) στο Πανεπιστήμιο του Case Western Reserve στις ΗΠΑ – πρόκειται δηλαδή για έναν άνθρωπο χωρίς καμία γνώση γενετικής.

Αντίθετα δεκάδες πρόσφατες επιστημονικές έρευνες αποδεικνύουν ότι η αυξημένη τάση προς την ανάληψη υψηλού ρίσκου, που (ομολογουμένως) παρουσιάζουν αρκετοί επιτυχημένοι εντρεπρενέρ, σχετίζεται συνήθως… με τα λεφτά του μπαμπά ή της μαμάς.

Ηδη από το 1998 οι ερευνητές Ντέιβιντ Μπλαντσφλάουερ και Αντριου Οσβαλντ, από το Πανεπιστήμιο του Γουόρικ, απέδειξαν ότι η ανάληψη ρίσκου είναι «κληρονομική» μόνο με την έννοια ότι οι επιτυχημένοι εντρεπρενέρ κληρονόμησαν κάποιο σημαντικό ποσό από συγγενείς τους, το οποίο χρησιμοποίησαν σαν αρχικό κεφάλαιο στην επιχείρησή τους. Σε έρευνα του 2013 οι οικονομολόγοι Ρος Λέβιν και Ρόνα Ρούμπινσταϊν, από το Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ στην Καλιφόρνια, ανέφεραν ότι «εάν κάποιος δεν διαθέτει χρήματα από την οικογένειά του οι πιθανότητες να ανοίξει τη δική του επιχείρηση μειώνονται».

Οι ερευνητές συνήθως δεν επιχειρούν να αποδείξουν ότι οι εντρεπρενέρ χρησιμοποιούν τα λεφτά του μπαμπά για να ανοίξουν την επιχείρησή τους (αν και συνήθως αυτό συμβαίνει), αλλά ότι η οικογενειακή περιουσία αποτελεί ένα αόρατο δίχτυ ασφαλείας που τους επιτρέπει να λαμβάνουν πιο ριψοκίνδυνες επιχειρηματικές αποφάσεις.

Αυτό που κληρονόμησαν δηλαδή δεν είναι κάποιο γονίδιο, αλλά η άνεση να «φάνε τα μούτρα» τους με ασφάλεια και (στην περίπτωση που η επένδυση αποδώσει καρπούς) το θράσος να παρουσιάζονται σαν ριψοκίνδυνοι, επιτυχημένοι επιχειρηματίες.

Πηγή: Info-war

Μπορεί αυτός που προκαλεί το πρόβλημα να το λύσει;

Τις προηγούμενες μέρες, με αφορμή την εμφάνιση ακραίων καιρικών φαινομένων στην Ελλάδα και γενικότερα την Ευρώπη, έχει επανέλθει στο προσκήνιο της δημόσιας συζήτησης, το ζήτημα της υπερθέρμανσης του πλανήτη και της κλιματικής αλλαγής.
Η συζήτηση βέβαια προσπαθεί να κρύψει τους κοινωνικο-οικονομικούς παράγοντες που επιδρούν στην εξέλιξη του φαινομένου «κλιματική αλλαγή» και στο πού βρίσκεται η πραγματική αντιμετώπισή τους.

***

Για παράδειγμα, οι «ανησυχίες» των ιμπεριαλιστικών ενώσεων, της ΕΕ, των κομμάτων του κεφαλαίου, των αστικών επιτελείων, ανάμεσά τους και οι ΜΚΟ περιορίζονται μόνο στο ζήτημα του «ενεργειακού μείγματος». Αυτή η επιλεκτική επικέντρωση δεν είναι τυχαία, αφού «κουμπώνει» με την ατζέντα που βάζουν μπροστά οι επιχειρηματικοί όμιλοι και από κοντά η ΕΕ και τα αστικά κόμματα, με βάση τα συμφέροντά τους, τους σχεδιασμούς που έχουν ιεραρχήσει.
Η κλιματική αλλαγή αξιοποιείται για την ενίσχυση των καπιταλιστικών επενδύσεων, ώστε το κεφάλαιο να βγάλει και κέρδος και απ' τα προβλήματα που το ίδιο προκαλεί. Οι «πράσινες» τεχνολογίες και η λεγόμενη «πράσινη οικονομία» που προωθούνται στο όνομα της αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής, αποσκοπούν στο να ανοίξουν νέα επενδυτικά πεδία στα μονοπώλια με μεγάλα και γρήγορα κέρδη.
Αλλωστε, ως βασικός μηχανισμός για την καταπολέμηση της υπερθέρμανσης του πλανήτη στην ΕΕ παρουσιάζεται το «σύστημα εμπορίας δικαιωμάτων εκπομπών ρύπων», ένα αισχρό «χρηματιστήριο εκπομπών ρύπων», όπου βιομηχανίες που εκπέμπουν αέρια θερμοκηπίου χαμηλότερα από το πλαφόν που τους έχει τεθεί, μπορούν να πωλούν, για την ποσότητα που δεν κάλυψαν «δικαιώματα ρύπανσης». Από την άλλη, όμιλοι με ενεργοβόρες εγκαταστάσεις μπορούν να αγοράσουν το «περίσσευμα» αυτό, αποκτώντας το «δικαίωμα» να ρυπαίνουν κατά το δοκούν. Πρόκειται δηλαδή για ένα μηχανισμό επικερδούς αγοραπωλησίας της ίδιας της ρύπανσης που προκαλούν οι καπιταλιστές, που όχι απλώς δεν προστατεύει, αλλά αποδεδειγμένα έχει εντείνει την υποβάθμιση του περιβάλλοντος.
Χαρακτηριστικό ακόμη είναι ότι υπάρχουν και επιχειρηματικοί όμιλοι που δεν βλέπουν με κακό μάτι κάποιες μεταβολές που θα φέρει η υπερθέρμανση του πλανήτη, όπως το λιώσιμο των πάγων στην Αρκτική. Για παράδειγμα, τμήματα του κεφαλαίου όπως ο κατασκευαστικός τομέας, προσβλέπουν ως «επιχειρηματική ευκαιρία» την αντιμετώπιση των συνεπειών στην άνοδο της στάθμης της θάλασσας, που θα πλήξει παράκτιες πόλεις. Αλλά και ενεργειακοί κολοσσοί «πιάνουν θέση» στο ζήτημα της εκμετάλλευσης του υποθαλάσσιου πλούτου που υπάρχει κάτω από το Βόρειο Πόλο.

***

Σε κάθε περίπτωση, η αντιμετώπιση των συνεπειών της κλιματικής αλλαγής γίνεται με τους γνωστούς όρους «κόστους - οφέλους» για το κεφάλαιο. Γι' αυτό και το πραγματικό «ακραίο» σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες, όπως και στην Ελλάδα, είναι η έλλειψη ακόμα και στοιχειωδών έργων και μέσων που να υπηρετούν τις λαϊκές ανάγκες, να προστατεύουν τα λαϊκά στρώματα από τις συνέπειες των οξυμένων φαινομένων, με έργα αντιπλημμυρικής, αντιπυρικής, αντισεισμικής προστασίας κλπ. Αλλά και όπου αυτά γίνονται, είναι και πάλι με τους όρους που επιβάλλει η κερδοφορία του κεφαλαίου.
Γι' αυτό εξάλλου από τη συζήτηση αυτή, σταθερή είναι η προσπάθεια να περάσει ως αντίληψη στους εργαζόμενους το ζήτημα της «ατομικής ευθύνης», ενώ την ίδια αποπροσανατολιστική κατεύθυνση υπηρετούν και συνθήματα όπως π.χ. για την «ευθύνη των γενεών».
Πρόκειται για προκλητική επιχείρηση μετατόπισης της ευθύνης από τα μονοπώλια και τις κυβερνήσεις τους στα λαϊκά στρώματα, όταν σύμφωνα με έρευνες «100 εταιρείες αποτελούν την πηγή άνω του 70% των παγκόσμιων εκπομπών αερίων θερμοκηπίου από το 1988».
Σε αυτό τον αποπροσανατολισμό των εργαζομένων, σημαντικό ρόλο παίζουν διάφορες ΜΚΟ που επί της ουσίας ακυρώνουν τους διακηρυγμένους σκοπούς τους για την προστασία του περιβάλλοντος, αφού συμπλέουν τελικά με τις στρατηγικές επιλογές του μεγάλου κεφαλαίου, αποδέχονται τη φιλοσοφία της αντιλαϊκής, βαθιά ταξικής αρχής «ο ρυπαίνων πληρώνει», πιέζουν για το παραπέρα χαράτσωμα των εργαζομένων μέσα από την προώθηση των περιβαλλοντικών φόρων, αποδέχονται στο όνομα του εφικτού, αντιπεριβαλλοντικές κατά βάση συνθήκες και αναγνωρίζουν χώρο φιλοπεριβαλλοντικής δράσης στο κεφάλαιο.

***

Σε κάθε περίπτωση αποτελεί τουλάχιστον πρόκληση, οι πολιτικοί εκπρόσωποι των μονοπωλίων, ΕΕ και κυβερνήσεις, αυτοί που ανεβοκατεβάζουν τα όρια των εκπομπών ρύπων ανάλογα με τα συμφέροντα των βιομηχανιών, να εμφανίζονται ως προστάτες του περιβάλλοντος.
Η μείωση των εκπομπών ρύπων που επιδρούν αρνητικά στην ανθρώπινη υγεία και το περιβάλλον είναι αναγκαία. Για να επιτευχθεί, απαιτείται να λαμβάνονται μέτρα πρόληψης του κινδύνου στην πηγή, αξιοποιώντας τις δυνατότητες που δίνει η πρόοδος της επιστήμης και της τεχνολογίας. Τέτοια μέτρα όμως, στο βαθμό που έρχονται σε αντίθεση με το κριτήριο του καπιταλιστικού κέρδους, δεν μπορούν να εφαρμοστούν γενικευμένα στη βάση ενός ολοκληρωμένου σχεδιασμού.
Στον αντίποδα αυτής της πολιτικής, το ΚΚΕ προβάλλει τη θέση ότι η προστασία του περιβάλλοντος, προς όφελος του λαού, προϋποθέτει ένα ριζικά διαφορετικό δρόμο ανάπτυξης. Ο πλανήτης κινδυνεύει από την ίδια την καπιταλιστική ανάπτυξη ως σύνολο και γι' αυτό η αποτελεσματική προστασία του περιβάλλοντος είναι αδύνατη κάτω από τις συνθήκες κυριαρχίας των εκμεταλλευτικών σχέσεων παραγωγής. Γι' αυτό και η προστασία του περιβάλλοντος και της υγείας των εργαζομένων πρέπει να γίνει στοιχείο της πάλης του λαού για την εργατική εξουσία, την ανατροπή των μονοπωλίων και των ιμπεριαλιστικών ενώσεων που τα υπηρετούν.

Η... συνολική κατάσταση

Η δήλωση του Αμερικανού Προέδρου, αργά το βράδυ της Παρασκευής, ότι «κοιτάμε τη συνολική κατάσταση της Τουρκίας... Δεν κατηγορώ την Τουρκία, γιατί πρόκειται για πολλές περιστάσεις και για πολλά προβλήματα που προέκυψαν κατά τη διαχείριση Ομπάμα», δείχνει πολύ γλαφυρά τη «μεγάλη εικόνα» του ιμπεριαλιστικού παζαριού ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Τουρκία και το πόσο επικίνδυνος είναι ο εφησυχασμός, που καλλιεργείται από την κυβέρνηση και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα, ότι η βαθύτερη εμπλοκή της χώρας μας στα σχέδια των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ στην περιοχή είναι τάχα «παράγοντας σταθερότητας» απέναντι στην επιθετικότητα της Τουρκίας.
Εξάλλου, στη «συνολική κατάσταση» των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, στην οποία η κυβέρνηση της ΝΔ βάζει βαθύτερα το λαό παίρνοντας τη σκυτάλη από αυτήν του ΣΥΡΙΖΑ, μπαίνουν τις μέρες αυτές μια σειρά από νέα επικίνδυνα στοιχεία.
Ξεχωρίζει αναμφίβολα η παραπέρα κλιμάκωση της επιθετικότητας των ΗΠΑ και των συμμάχων τους στην περιοχή απέναντι στο Ιράν, κλιμάκωση που σε κάθε περίπτωση έχει το βλέμμα της στη συμμαχία του Ιράν με τη Ρωσία. Ο υπό συγκρότηση «διεθνής συνασπισμός» με πρόσχημα την «ελεύθερη ναυσιπλοΐα στα Στενά του Ορμούζ» για την παραπέρα ανάπτυξη στρατιωτικών δυνάμεων στην περιοχή, η δοκιμή μέσα στο Σαββατοκύριακο από Ισραήλ και ΗΠΑ ενός νέου συστήματος αεράμυνας μεγάλου βεληνεκούς, σύστημα που ευθέως «κοιτάζει» προς τη μεριά του Ιράν, σύμφωνα και με τις δηλώσεις Νετανιάχου, αποτελούν στοιχεία αυτής της παραπέρα κλιμάκωσης.
Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο, η προαναγγελία ότι μέσα στο φθινόπωρο επίκεινται στο πλαίσιο του «Στρατηγικού Διαλόγου» της κυβέρνησης με τις ΗΠΑ η «διεύρυνση και ανανέωση» της διμερούς στρατιωτικής συμφωνίας, ώστε να περιλαμβάνει και όλες τις υπόλοιπες βάσεις και διευκολύνσεις που δόθηκαν επί ΣΥΡΙΖΑ στους ΑμερικανοΝΑΤΟικούς, όπως και οι διαβεβαιώσεις του υπουργού Εξωτερικών από το Ισραήλ ότι οι σχέσεις με το κράτος - δολοφόνο «είναι εξαιρετικές» σε όλους τους τομείς, μόνο ανησυχία γεννάνε.
Το ίδιο και η παρουσίαση ως «σταθεροποιητικού παράγοντα στην περιοχή» αξόνων υπό τις ευλογίες των ΗΠΑ, όπως αυτό της τριμερούς Ελλάδας - Ισραήλ - Κύπρου, με τη συμμετοχή των ΗΠΑ, που θα φιλοξενηθεί εκ νέου σε λίγες μέρες στην Ελλάδα.
Η πραγματικότητα βεβαίως είναι πως οι σχεδιασμοί των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ στην περιοχή αποτελούν παράγοντα όξυνσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών αλλά και κλιμάκωσης της τουρκικής επιθετικότητας.
Το «ξεπάγωμα» των συνομιλιών για το Κυπριακό, για παράδειγμα, με πρώτο βήμα τη συνάντηση Ακιντζί - Αναστασιάδη σε λίγες μέρες, συντελείται επί των διχοτομικών σχεδίων που είναι στο τραπέζι, ενώ σε πλήρη εξέλιξη βρίσκεται η αμφισβήτηση της κυπριακής ΑΟΖ από τα τουρκικά γεωτρύπανα.
Μάλιστα ο πρωθυπουργός επιχείρησε χτες από την Κύπρο να εντάξει εκ νέου την «προστασία των κυριαρχικών δικαιωμάτων Ελλάδας και Κύπρου» στα παζάρια της ΕΕ με την Τουρκία, λέγοντας πως η αντίδραση απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα «δεν αφορά μόνο τα κυριαρχικά δικαιώματα ενός κράτους - μέλους της, αλλά και την ίδια την ενεργειακή πολιτική της ΕΕ ως προς την ανάγκη να διαφοροποιήσει τις πηγές Ενέργειας στη λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου»!
Βάζοντας δηλαδή το λύκο να φυλάει τα πρόβατα, λίγες μέρες απ' όταν η ΕΕ έπαιρνε μία ακόμα απόφαση - «χάδι» απέναντι στον «στρατηγικό της εταίρο», την Τουρκία, την ώρα που η δεύτερη συστηματοποιεί όχι μόνο τις παραβιάσεις της κυπριακής ΑΟΖ αλλά και την αμφισβήτηση ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο. Μάλιστα, δημοσιεύματα των προηγούμενων ημερών προαναγγέλλουν ακόμα και απόπειρα γεώτρησης εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας (!) γύρω από το Καστελόριζο το επόμενο διάστημα, και μιλάνε λίγο - πολύ για «ελεγχόμενο» «θερμό επεισόδιο», που - όπως υπονοείται - θα λειτουργήσει ως «πάτημα» για τη «διαμεσολάβηση» των ΗΠΑ και τις επόμενες «διευθετήσεις» που δρομολογούνται, με σίγουρους χαμένους τους λαούς της περιοχής.
Η «συνολική κατάσταση», λοιπόν, κάθε άλλο παρά προσφέρεται για εφησυχασμό. Επιβεβαιώνει το ακριβώς αντίθετο για το λαό μας: Οτι απαιτούνται επαγρύπνηση και δράση απέναντι στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και την εμπλοκή της χώρας σε αυτούς.

«Να μην πάρουν οι εργάτες προκηρύξεις του ΚΚΕ. Για κανέναν λόγο…»

Κατιούσα

Ήταν μεσημέρι στις 28 του Ιούλη 1980, όταν έξω από την πύλη του εργοστασίου της ΕΤΜΑ,  δολοφονήθηκε η κομμουνίστρια φοιτήτρια της Παντείου Σωτηρία Βασιλακοπούλου.
Η Σωτηρία ήταν μέλος της ΚΝΕ και με συντρόφους της οργάνωσής της βρίσκονταν έξω από την πύλη για να μοιράσουν στους εργάτες προκηρύξεις για την πανεργατική απεργία που θα γινόταν την επόμενη μέρα. Η εργοδοσία, στηριγμένη και στις πλάτες της αστυνομίας που βρισκόταν στον περίβολο του εργοστασίου, είχε δώσει ρητή διαταγή στους μπράβους της: «Να μην πάρουν οι εργάτες προκηρύξεις του ΚΚΕ. Για κανέναν λόγο…»!
Όταν σχόλασε η βάρδια και άνοιξε η πύλη, ο Μάριος Χαρίτος γνωστός τραμπούκος της εργοδοσίας και οδηγός ενός από τα λεωφορεία που μετέφεραν τους εργάτες, με μεγάλη ταχύτητα έπεσε πάνω στους φοιτητές. Το λεωφορείο πέρασε πάνω από το σώμα της Σωτηρίας και τη σκότωσε. Οι αστυνομικοί που παρακολουθούσαν από απόσταση τη δολοφονική επίθεση φυγάδευσαν τον δολοφόνο οδηγό και κατέγραψαν στα συμβάντα της ημέρας την εν ψυχρώ δολοφονία ως «τροχαίο ατύχημα».
Λίγο μετά τη δολοφονία χιλιάδες εργατών και λαού έξω από το εργοστάσιο διαδηλώνουν και αφήνουν λουλούδια στο ποτισμένο με το αίμα της Σωτηρίας σημείο του δρόμου, ακριβώς έξω από την πύλη που χωρίζει τους εργάτες του εργοστασίου από τους διαδηλωτές. Μια εργάτρια της ΕΤΜΑ θα πει: «Η Σωτηρία ήταν δικό μας σπλάχνο… Τη φάγανε κι είχαν όλους εμάς στο νου τους…». Οι δυνάμεις καταστολής χτυπούν τους διαδηλωτές.
Για το έγκλημα δεν τιμωρήθηκε κανείς. Ο εισαγγελέας Θεοφανόπουλος έκρινε τη δολοφονία της Σωτηρίας σαν «τροχαίο ατύχημα» και άσκησε δίωξη κατά του δολοφόνου Χαρίτου για «ανθρωποκτονία εξ αμελείας». Στους ηθικούς αυτουργούς του εγκλήματος, δηλαδή στην εργοδοσία της ΕΤΜΑ, δεν ασκήθηκε καμία δίωξη.
Την επόμενη μέρα πραγματοποιήθηκε η προγραμματισμένη πανεργατική απεργία. Η θυσία της Σωτηρίας συντέλεσε στο να σπάσει η τρομοκρατία στην ΕΤΜΑ και η συμμετοχή των εργατών του εργοστασίου να είναι καθολική.
Η Σωτηρία Βασιλακοπούλου πήρε τη θέση της δίπλα στους ήρωες-μάρτυρες της ταξικής πάλης, που θυσίασαν τη ζωή τους για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, για τη νίκη της εργατικής τάξης, για έναν κόσμο σοσιαλιστικό. Τα οράματα και τα ιδανικά της  Σωτηρίας είναι σήμερα επίκαιρα όσο ποτέ. Η θυσία της δεν πήγε χαμένη, παραμένει ζωντανή στη μνήμη και την καρδιά, και εμπνέει τους σύγχρονους αγώνες της εργατιάς, του λαού, της νεολαίας.
Το έγκλημα στην ΕΤΜΑ δεν ξεχνιέται. «Τον ξέρομε τον ένοχο, είναι γνωστή η αιτία…»,  το εκμεταλλευτικό σύστημα που μας στερεί τη ζωή που μας αξίζει και δικαιούμαστε.

***

Δείτε ακόμα:
Γιάννης Ρίτσος: Στη συντρόφισσα Σωτηρία Βασιλακοπούλου

Βαν Γκογκ ο επαναστάτης

Κατιούσα

Σαν σήμερα, στις 29 του Ιούνη 1890, έδωσε τέλος στη ζωή του ο μεγάλος ζωγράφος Βίνσεντ Βαν Γκογκ. Γεννήθηκε στην Ολλανδία, στις 30 του Μάρτη 1853. Μέχρι να ασχοληθεί με τη ζωγραφική, ασχολήθηκε με το εμπόριο ειδών τέχνης, έκανε τον ιεροκήρυκα και τον βιβλιοπώλη. Το 1880 άρχισε να σπουδάζει ζωγραφική στην Ακαδημία Καλών Τεχνών των Βρυξελλών. Στην ουσία όμως, ήταν αυτοδίδακτος Ο Βαν Γκογκ, όπως και πολλοί άλλοι καλλιτέχνες του 19ου αιώνα, εμπνεόταν από τις εμπειρίες που του πρόσφεραν η φτώχεια και η κοινωνική αδικία, καθώς και από τη συμπάθειά του για το συνάνθρωπο.
Η εντατική δουλειά στα τελευταία χρόνια της ζωής του επιδείνωσε τις κρίσεις της ψυχικής του αρρώστιας.  Το 1890 αυτοπυροβολήθηκε στη διάρκεια ενός περιπάτου και τρεις μέρες μετά πέθανε.
Ο Βαν Γκοκ ήταν τελείως άπορος και δεν είχε τη δυνατότητα ούτε για τον καμβά και τα χρώματά του να πληρώσει. Είχε όμως οικονομική υποστήριξη από τον αδελφό του. Σχεδόν άσημος στη διάρκεια της ζωής του, ο Βαν Γκογκ κέρδισε την αναγνώριση μετά το θάνατό του. Όσο ζούσε, πουλήθηκε ένας και μοναδικός πίνακάς του σε ανοιχτή αγορά στις Βρυξέλλες, ενώ τις τελευταίες δεκαετίες οι πίνακές του είναι από τους πιο ακριβοπληρωμένους της αγοράς.
Για τον «απροσάρμοστο στον απάνθρωπο κόσμο» της κοινωνικής αδικίας Βαν Γκογκ, που όμως «διάβαζε» άριστα την εποχή του και αφουγκραζόταν τον παλμό του νέου που γεννιόταν, βρήκαμε στο αρχείο και παρουσιάζουμε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο του τεχνοκριτικού Νίκου Αλεξίου, δημοσιευμένο στον Ριζοσπάστη (1/10/1980):

Ο Ολλανδός ζωγράφος Βαν Γκογκ είναι αρκετά γνωστός και πιο πέρα απ’ τον εικαστικό χώρο, τουλάχιστο σαν όνομα. Συντέλεσαν σ’ αυτό πολλά δημοσιεύματα που πραγματεύονταν τη ζωή και το έργο του. Σαν εικαστικός δημιουργός έχει πάρει αναμφισβήτητα διακεκριμένη θέση ανάμεσα στους σύγχρονούς του ομότεχνους. Μορφοπλαστικά ακουμπά κι αυτός στον τότε θεωρούμενο επαναστατικό ιμπρεσιονισμό. Ξεχωρίζει ωστόσο απ’ τους επιφανείς εκπροσώπους του (Μανέ, Μονέ, Σίσλεϊ, Ντεγκά, Γκωγκέν, Λωτρέκ) γιατί ο Βαν Γκογκ στο έργο του βασικά αφουγκράζεται ασταμάτητα τον ανθρώπινο πόνο.
Ο πολύς κόσμος διάβασε σα μυθιστόρημα για τη φτωχική και βασανισμένη ζωή του. Έγινε δηλαδή κατά κάποιο τρόπο σύμβολο, για το ποια είναι η μοίρα των πραγματικών δημιουργών που ζητούν να διευρύνουν τον ορίζοντα της ανθρώπινης ζωής. Δημοσιεύτηκε ακόμα η αλληλογραφία του προς τον αδελφό του, τον καλό του άγγελο που ζούσε στο Λονδίνο, και του παραστάθηκε σ’ όλη τη βασανισμένη του ζωή. Η αλληλογραφία είναι ένα ντοκουμέντο αξιόλογο για την καλλιτεχνική ατμόσφαιρα κείνης της εποχής και πέρα απ’ αυτό γιατί αποκαλύπτει τον ανήσυχο, βαθύ και διεισδυτικό στοχασμό του Βαν Γκογκ. Και πάνω σ’ αυτά προστέθηκε το δραματικό τέλος της ζωής του, η αυτοκτονία του. Η διάσπαση του εσωτερικού κόσμου ενός ατόμου, που προωθήθηκε στις πιο τολμηρές περιοχές του πνεύματος και στον αφάνταστο πλούτο του αισθήματος.
Για όλα αυτά ο Βαν Γκογκ θεωρείται μια μαρτυρική ύπαρξη, άτομο απροσάρμοστο στον απάνθρωπο κόσμο μας κι όπως είπαμε σύμβολο της πικρίας που συνοδεύει όσους προσπαθούν να διευρύνουν τον πολιτιστικό μας ορίζοντα. Μια μορφή δηλαδή πάσχουσα, ευσυγκίνητη, οραματική, που πιστεύει στον άνθρωπο. Πολύ ανθρώπινος και πολύ κοντά μας.
Τα περισσότερα δημοσιεύματα για το ζωγράφο Βαν Γκογκ είναι αφηγηματικά για τη ζωή και το έργο του. Διάφορες ερμηνευτικές απόψεις για την ιδιαιτερότητα του ζωγραφικού του έργου. Διογκώνονται όμως δυσανάλογα τα μορφοπλαστικά χαρακτηριστικά του, και δεν ερευνάται όσο χρειάζεται η πηγή που τα έθρεψε. Παραδέχονται όλοι ότι η ζωγραφική του Βαν Γκογκ προσκόμισε κάποιο προσωπικό, κάποιο νέο, νεοπαρουσίαστη εικαστική έκφραση. Μα ο τελευταίος λόγος, η πρωταρχική φύτρα κάθε νέου, γενικά στη ζωή, και ιδιαίτερα στην τέχνη, πηγάζει από μια καινούργια αντιμετώπιση του κόσμου, μια νέα γωνία όρασης της ζωής. Αυτή η καινούργια όραση γονιμοποιεί και τη νέα εκφραστική μορφή. Το νοηματικό στοιχείο, το περιεχόμενο, όχι μόνο προηγείται σε σπουδαιότητα, αλλά προβαδίζει και χρονικά και στη φύση και στην κοινωνία, κατά συνέπεια στην τέχνη («Κρείσων πάντων μύθος». Αριστοτέλης).
Και ποιο ήταν το καινούργιο περιεχόμενο που μορφοποίησε η εικαστική ιδιοφυία του Βαν Γκογκ;
Θα μας το πει ο ίδιος, σ’ ένα αποκαλυπτικό του γράμμα, που στέλνει στον αδελφό του το Σεπτέμβρη του 1880, και που πρέπει να το μάθουν, να το χαρούν και να το θαυμάσουν όσοι πιστεύουν και μάχονται για την κοινωνική αλλαγή.
«Όταν ξανάρθεις στο εργαστήρι θα δεις, πιστεύω, πολύ γρήγορα ότι έχω πάντα στο μυαλό μου το σχέδιό μου σχετικά με τις φιγούρες των εργατών σε λιθογραφία…Έχω ένα σπορέα, ένα θεριστή, μια γυναίκα στη σκάφη, μια εργάτρια μεταλλείου, μια μοδίστρα, ένα σκαφτιά, μια γυναίκα με φτυάρι,  ένα νεαρό με μια χειράμαξα γεμάτη κοπριά, κι αν είναι ανάγκη κι άλλα ακόμα. Το μυστικό του Λερμίτ, νομίζω δεν πρέπει να είναι άλλο, εκτός από το ότι γνωρίζει το πρόσωπο γενικά, δηλαδή το υπερήφανο, αυστηρό πρόσωπο του εργάτη πέρα για πέρα, κι ότι παίρνει τα θέματά του απ’ την καρδιά του λαού…Αισθάνεται κανείς ενστικτωδώς πως πάρα πολλά πράγματα αλλάζουν και πως όλα θ’ αλλάξουν. Βρισκόμαστε στο τελευταίο τέταρτο ενός αιώνα που θα τελειώσει πάλι με μια τεράστια επανάσταση.  Αλλά κι αν υποθέσουμε πως βλέπουμε στο τέλος της ζωής μας την αρχή της, τους καλύτερους καιρούς καθαρού αέρα και αναζωογόνησης ολόκληρης της κοινωνίας, μετά απ’ αυτή τη μεγάλη θύελλα σίγουρα δε θα τη ζήσουμε».
Κοντά στην καρδιά του λαού, ενοποιημένος στην ομαδική ψυχή ο Βαν Γκογκ αφουγκραζόταν με σαφήνεια τον κοχλασμό που την συντάραξε. «Στον υπερήφανο και αυστηρό» εργαζόμενο έβλεπε τις πρωτοπόρες δυνάμεις, τους φορείς της επανάστασης. Με τις ευαίσθητες κεραίες της καλλιτεχνικής του ιδιοσυγκρασίας, πρόβλεπε με σιγουριά «τη θυελλώδη επανάσταση που θ’ άλλαζε ολόκληρη την κοινωνία».
Δεν ήταν μια προφητεία, δεν ήταν ποιητικός οραματισμός, ήταν μια λογική συνέπεια της κοινωνικής κατάστασης. Ελπίζει ο Βαν Γκογκ να ξεσπάσει η αναμενόμενη θύελλα μέσα στο τέλος του 19^ου αιώνα, όπως «πάλι» γίνηκε στο τέλος του 18^ου η Γαλλική Επανάσταση. Κι ελπίζει ο πικραμένος καλλιτέχνης να δει στις μέρες του τουλάχιστον την αρχή της, γιατί έως ότου συντελεστεί η αναζωογόνηση ολόκληρης της κοινωνίας δε θα την προφτάσει. Δε θ’ αναπνέει τον καθαρό της αέρα, γιατί ο Βαν Γκογκ δεν είναι κανένας ουτοπιστής, δεν περπατά στα σύννεφα.
Ξέρει καλά πως η θυελλώδης επανάσταση που γκρέμισε τα νεκρωμένα κοινωνικά σχήματα, είναι ένας απαραίτητος σταθμός, μια χρονική αφετηρία. Μα η ολοκλήρωσή της είναι μια μακριά, μεθοδευμένη πορεία μέσα στο χρόνο, που μόνο ο ενθουσιασμός και η επιστημονική γνώση των φορέων της μπορεί να την επισπεύσει.
Η αρχή της μεγάλης επανάστασης δε γίνηκε ως το τέλος του 19^ου αιώνα. Γίνηκε όμως στις αρχές του εικοστού με τη μεγάλη, την κοσμοϊστορική Οχτωβριανή Επανάσταση. Και μεις που ευτυχίσαμε να δούμε όχι μόνο την αρχή της θυελλώδους επανάστασης επανάστασης, αλλά να παρακολουθήσουμε την αναζωογόνηση ολόκληρης της ρούσικης κοινωνίας, την επέκταση του «καθαρού αέρα» και σ’ άλλους λαούς, αισθανόμαστε θαυμασμό και συντροφική περηφάνια προς το μεγαλοφυή ζωγράφο Βαν Γκογκ, που σαν ψυχή και σαν έργο ανήκει στο προλεταριάτο. Πώς απόδοσε εικαστικά την προλεταριακή του τοποθέτηση, θ’ αναφερθούμε σε κάποιο άλλο σημείωμα.

ΤΑΞΙΚΕΣ ΠΑΡΕΙΣΦΡΗΣΕΙΣ

Η Νέα Δημοκρατία και από τον κυβερνητικό θώκο συνεχίζει με διαξιφισμούς και φραστικά πυροτεχνήματα, που τροφοδοτούν την επικαιρότητα, να πείσει ότι οι αντιμετωπίσεις των προβλημάτων είναι τελείως διαφορετικές από εκείνες της προηγούμενης κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Η εμμονή για κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, για να συκοφαντηθεί ακόμα κι ένας κουτσουρεμένος συμβολισμός ελευθερίας, η κινδυνολογία για την έλλειψη ασφάλειας, που δικαιολογεί  την αύξηση της αστυνόμευσης, η επιχείρηση εξωραϊσμού θεσμών εξουσίας όπως η εκκλησία,  που δίνει ιδεολογικό κάλυμμα σε κυβερνητικές επιλογές παρουσιάζονται υπερβολικά αντιθετικές μ’ εκείνες της προηγούμενης κυβέρνησης για να πείσουν για την αλλαγή πολιτικής. Μια πολιτική που η κύρια διαφοροποίησή της εντοπίζεται περισσότερο στον τρόπο μεθόδευσης  επιβολής της και στους φραστικούς εξωραϊσμούς που χρησιμοποιούνται για την δικαιολόγηση της και λιγότερο σ’ αυτήν την ίδια την πολιτική και την  εφαρμογή της.

          Έτσι ο Κ. Μητσοτάκης επιμένει και μετεκλογικά να προπαγανδίζει σαν  επίκεντρο της πολιτικής του τα συμφέροντα   της μεσαίας τάξης, σε παραλληλία  με τους «πολλούς» του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να παραλείπει κάθε φορά που εξαγγέλλει κάποιο μέτρο να τονίζει πως την ευνοεί. Π.χ. όταν στις προγραμματικές του δηλώσεις υποσχέθηκε ελάφρυνση του ΕΝΦΙΑ απευθυνόμενος στο ΣΥΡΙΖΑ δήλωσε «Όταν ελαφρύνουμε τον ΕΝΦΙΑ δεν αναφερόμαστε στους πλούσιους της Εκάλης αλλά στη μεσαία τάξη που εσείς εξοντώσατε»

              Και κολακευμένοι  οι ψηφοφόροι του επειδή  ανήκουν στη μεσαία τάξη αισιοδοξούν πως θα  επανέλθουν  στην προ της κρίσης κατάσταση, που εξαιτίας της πολιτικής του  ΣΥΡΙΖΑ με τα μνημόνια απώλεσαν, ξεχνώντας πως από κοινού ψηφίστηκαν  και εφαρμόστηκαν και από  Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ.  

 Ο χαρακτηρισμός «μεσαία» είναι κολακευτικά παραπλανητικός, δεδομένου ότι υποδηλώνει πως  τα άτομα της μεσαίας τάξης βρίσκονται στο μέσο της κατανομής του εισοδήματος όλου του πληθυσμού, συμπεριλαμβανομένων και των πολύ πλούσιων. Μια ασαφής περιγραφή της περιλαμβάνει αυτούς που βρίσκονται κάτω από την τάξη των μεγάλων  καπιταλιστών πάνω από το προλεταριάτο. Αυτό το κοινωνικό στρώμα που ολοένα και φθίνει αποτελείται από μικρούς εμπόρους, καταστηματάρχες, όλους  αυτούς που ανήκουν στην ιεραρχία αξιωματούχων, μέλη ελεύθερων επαγγελμάτων κλπ. Όλους αυτούς που κάθε φορά  που υποφέρουν από τον ανταγωνισμό ακόμα μεγαλύτερων καπιταλιστών καταγγέλλουν εκείνους που βρίσκονται ψηλότερα απ’ αυτούς και φωνάζουν για βοήθεια εκ μέρους της μεσαίας τάξης.

Ιδανικό που έχει η μεσαία τάξη είναι πως μπορεί να αυξηθεί το εισόδημά της προς υψηλότερα οικονομικά στρώματα μέσω της εξέλιξης της σταδιοδρομίας και των αναβαθμίσεων των μισθών. Η διάψευση αυτής της φιλοδοξίας στη δεκαετία της κρίσης, με την αύξηση τιμής των αγαθών και υπηρεσιών και την καθήλωση και μείωση των μισθών, χρεώθηκε στην κακοδιαχείριση κι ανηθικότητα, που η επιστροφή στην κανονικότητα μετά την …τιμωρία των μνημονίων, θα αποκαταστήσει την προτέρα κατάσταση. Και τώρα αναμένεται από  τον Κ. Μητσοτάκη και την κυβέρνησή του η πραγματοποίηση του πόθου της.

  Το παράδοξο είναι πως ενώ απορρίπτεται από τον κυρίαρχο λόγο κάθε ταξική διάσταση των πολιτικών επιλογών υποστηρίζοντας μάλιστα πως η οικονομία της αγοράς και η δημοκρατία δίνουν δυνατότητα ισοσκελισμού των κοινωνικοοικονομικών διαφορών, παρεισφρέει όμως στον προπαγανδιστικό λόγο των κυβερνώντων, έστω και διαστρεβλωμένα.

Βέβαια η αναφορά σε μεσαία τάξη στην πραγματικότητα δεν χρησιμοποιείται παρά για υπεράσπιση του καπιταλισμού.  Πέρα από το γεγονός πως η ασάφεια της περιγραφής της κολακεύει ένα μεγάλο τμήμα εργαζομένων, που ακολουθώντας τις επιθυμίες του, να θεωρεί τον εαυτό του πως ανήκει σ’ αυτήν, το σημαντικό είναι πως δύσκολα όσοι πιστεύουν ότι ανήκουν στη μεσαία τάξη είναι ευνοϊκοί προς το σοσιαλισμό. Η πεποίθησή τους για την κοινωνικοοικονομική τους κατάταξη τους κάνει πιο πρόθυμους να γίνουν οι ίδιοι μεγάλοι καπιταλιστές. Κι αν σε ορισμένες περιστάσεις, μπορεί να επιθυμούν περιστασιακά να περιορίσουν την ελευθερία του ανταγωνισμού – χρησιμοποιώντας το όνομα του  σοσιαλισμού  προς όφελός τους-  δεν θέλουν όμως να εγκαταλείψουν τη δική τους ανεξαρτησία ή προνόμια που μπορεί να τους εξασφαλίζει η να υπόσχεται πως τους εξασφαλίζει η οικονομία της αγοράς. Συνεπώς, όταν υπάρχει ισχυρή μεσαία τάξη, μπορεί να λειτουργεί ως προστατευτικός τοίχος για τους καπιταλιστές ενάντια στους αγώνες του εργατικού κινήματος. Εάν οι εργάτες ζητήσουν την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, βρίσκουν σε αυτή τη μεσαία τάξη εξίσου πικρή αντίπαλο όπως στους ίδιους τους καπιταλιστές.

          Η εξαφάνιση της μεσαίας τάξης μπορεί πραγματικά να προκαλέσει ανησυχία για το κεφάλαιο, αφού λειτουργεί ως σωματοφύλακας της ιδιωτικής ιδιοκτησίας, ανάχωμα στις πιθανές πιέσεις της δύναμης του προλεταριάτου.

        Κι όταν εξαγγέλλονται λοιπόν ψευδεπίγραφες ελαφρύνσεις για τη μεσαία τάξη, στην πραγματικότητα  γίνεται μια προσπάθεια προσεταιρισμού της, για να μη συμμαχήσει με τους εξαθλιωμένους εργαζόμενους, στην τελική δηλ. για να υπερασπίζεται  τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής.