Πληρωμή μισθών με κρυπτονόμισμα στην Νέα Ζηλανδία

        

18-08-2019

Η Νέα Ζηλανδία έγινε η πρώτη χώρα διεθνώς που νομιμοποίησε την πληρωμή μισθών με κρυπτονόμισμα, έπειτα από την Οδηγία που εξέδωσαν το υπουργείο Εσωτερικών Εσόδων και η εφορία για την πειραματική εφαρμογή του από 1η Σεπτέμβρη. Επισημαίνεται πάντως ότι δεν θα γίνονται δεκτά όλα τα κρυπτονομίσματα, αλλά μόνο όσα έχουν ομοιότητες με τα υπάρχοντα επίσημα νομίσματα (π.χ. Bitcoin), ώστε να μην κινδυνεύουν με κυρωτικά μέτρα ή απαγορεύσεις. Το κρυπτονόμισμα είναι αποκεντρωμένη ηλεκτρονική μορφή χρήματος που βασίζεται στις αρχές της κρυπτογραφίας και σε εξεζητημένα λογισμικά.

Ερνέστο τον ελέγανε ή Τέλμαν - Επίσκεψη στο σπίτι του Τέλμαν

 

Λόγω της ημέρας μια αναδημοσίευση από την Κατιούσα

Τους Τάνεφ και Ποπόφ, τον Τέλμαν και άλλους, αντιφασίστες αρχηγούς...
Στίχος που γαλούχησε πολλούς συντρόφους από τα μικράτα τους, για άλλους μπορεί να ήταν και το παιδικό τους νανούρισμα, καταπώς λένε. Μεγαλώνοντας, μαθαίνεις περισσότερα για αυτή την ηρωική μορφή, διαβάζεις τις αναμνήσεις της κόρης του Ίρμα (από εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή) και αναρωτιέσαι ποια από τα μέσα και τις μορφές εκείνων των χρόνων μπορεί να δανειστεί σήμερα το Κομμουνιστικό Κίνημα στο δικό του αγώνα ενάντια στο φασισμό.
Είναι λοιπόν δυνατόν να βρεθείς στην πόλη που γεννήθηκε και να μην επισκεφτείς το σπίτι του;

Η γενέτειρα του μεγάλου κομμουνιστή ηγέτη είναι το λιμάνι του Αμβούργου, με την πολυπληθή εργατική τάξη, που κρατά ακόμα κάτι ταξικό και εναλλακτικό στην ατμόσφαιρα και το χαρακτήρα του, χωρίς όμως τους μεγάλους μαζικούς αγώνες των αρχών του περασμένου αιώνα. Δυστυχώς αυτοί δεν έχουν αφήσει ισχυρό ιστορικό αποτύπωμα στην πόλη, ούτε πολλά υλικά μνημεία, γιατί φρόντισαν σχετικά οι γερμανικές κυβερνήσεις -και οι "δημοκρατικές" δεν υστέρησαν σε ζήλο από τις ναζιστικές, σε αυτό το "ιερό καθήκον", αλλάζοντας μάλιστα όνομα στην οδό που είχε το όνομα του Τέλμαν.

Έτσι λοιπόν, μολονότι επισκεφτήκαμε την πόλη τον περασμένο Γενάρη, λίγες μέρες πριν από τη συμπλήρωση 100 χρόνων από τη δολοφονία της Ρόζας και του Λίμπκνεχτ, δεν υπήρχε καμία προγραμματισμένη εκδήλωση στην πόλη, παρά μόνο μία συγκέντρωση στην πρωτεύουσα, το Βερολίνο -όπου έγινε κι η δολοφονία- με κάπως "παρδαλά" χαρακτηριστικά, λίγο διαφορετικά από ό,τι φανταζόμαστε και έχουμε συνηθίσει.

Κι εκεί αντιλαμβάνεσαι από πρώτο χέρι πως οι εκδηλώσεις ιστορικής μνήμης που διοργανώνουν οι Έλληνες κομμουνιστές σε κάθε γωνιά της χώρας δεν είναι πολιτικά μνημόσυνα άνευ σημασίας, περασμένα μεγαλεία και λιβανίσματα των παλιών ηρώων, αλλά έχουν πιο πολλά να μας πουν για το σήμερα, τη δύναμη του φορέα που τα διοργανώνει, τη σχέση του με την (δική του και όχι μόνο) ιστορία, τις ρίζες του στον τόπο όπου δρα, πόσο γερά γαντζωμένος είναι στο παρόν και την προοπτική του μέλλοντος.

Στο Βερολίνο υπάρχει ένα από τα λίγα εναπομείναντα μνημεία του ιστορικού κομμουνιστή ηγέτη, που έμεινε αιχμάλωτος στα χέρια των Ναζί παραπάνω από μια δεκαετία και πέθανε μαρτυρικά, λίγους μήνες πριν την απελευθέρωση. Κι ενώ είναι μια καθαρή και οργανωμένη πόλη, το άγαλμα αυτό είναι εγκαταλειμμένο, επιζωγραφισμένο και βρώμικο, μαρτυρώντας όχι απλά την αδιαφορία των αρχών, αλλά το έντονο ενδιαφέρον τους να το απομακρύνουν από την περιοχή, αφαιρώντας παράλληλα μία από τις τελευταίες υλικές μαρτυρίες του σοσιαλιστικού παρελθόντος της πόλης. Πρόθεση που σκοντάφτει, μέχρι στιγμής, στην αντίθεση και τη σθεναρή αντίσταση των κατοίκων της περιοχής.

Στο Αμβούργο αντιθέτως, το σπίτι του Τέλμαν λειτουργεί κάπως σαν "ιδιωτικό μουσείο", χωρίς καμία κρατική μέριμνα και χρηματοδότηση. Για να φτάσεις με τη συγκοινωνία από το κέντρο της πόλης, χρειάζεσαι ένα μικρό ταξίδι και τις οδηγίες του GPS, ενώ είναι προφανές πως δε θα το βρεις ως πρόταση σε κάποιον από τους τουριστικούς οδηγούς της πόλης -ούτε καν τους "εναλλακτικούς", αφού δεν είναι σε κάποια απ' τις τουριστικά αναπτυσσόμενες γειτονιές. Πρέπει να είσαι μάλιστα λίγο προσεκτικός για να μην το προσπεράσεις, σαν ένα απλό κτίριο, όπως τα υπόλοιπα στη σειρά του δρόμου. Μην περιμένετε να δείτε καμιά φωτεινή επιγραφή -εξάλλου είναι ανοιχτό στο κοινό για λίγες σχετικά ώρες, κυρίως τα πρωινά.

Οι μόνες φωτογραφίες που μπορεί να βγάλει ο επισκέπτης είναι στην είσοδο, με το θυρεό και την προσωπογραφία του Τέλμαν, αφού μέσα απαγορεύονται οι μηχανές, το φλας και οτιδήποτε σχετικό θα μπορούσε να φθείρει το ευαίσθητο αρχειακό υλικό -που βρίσκεται πάντως στη διαδικασία της ψηφιοποίησης- σε ένα σκοτεινό διάδρομο, μετά την υποδοχή μιας συμπαθέστατης ηλικιωμένης συντρόφισσας, με σχετικά περιορισμένη γνώση αγγλικών, που μάλλον δεν περίμενε κάποιον επισκέπτη. Κι αν κάτι αποπνέει μουσειακή ατμόσφαιρα και αίσθηση, αυτό δεν είναι τα εκθέματα για τον Τέλμαν και την ιστορία του γερμανικού κομμουνισμού, που παραμένει επίκαιρος, αλλά οι συνειρμοί με την ηλικία της συντρόφισσας, την απαρχαιωμένη μουσειακή προσέγγιση, την κατάσταση του κτιρίου και άλλες παρόμοιες λεπτομέρειες για το παρόν του μουσείου και τις τεράστιες δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι σύντροφοι, με τις περιορισμένες δυνατότητες. Όλα αυτά όμως είναι αυτό ακριβώς: λεπτομέρειες, που γίνονται εντελώς δευτερεύουσες μπροστά στη συγκίνηση και το περιεχόμενο της μικρής έκθεσης.

Αφίσες, φωτογραφίες, κειμήλια, λάβαρα, αποκόμματα και πρωτοσέλιδα από τον τύπο της εποχής, διαδέχονται το ένα το άλλο στις προθήκες, τοποθετημένα σε χρονολογική σειρά, με έντονο αντιφασιστικό περιεχόμενο, αφού η μάνα του τέρατος ήταν ξανά σε ενδιαφέρουσα κι έλαχε της καλύτερης υποδοχής και περίθαλψης από το γερμανικό αστικό κράτος (στην ΟΔΓ και αργότερα σε όλη τη Γερμανία). Ακόμα και αν η γλώσσα είναι εμπόδιο για τον επισκέπτη από το εξωτερικό, τον βοηθάνε οι εικόνες και η γλώσσα του κινήματος που είναι διεθνής.

Σε μια γωνιά συναντάμε έναν τοίχο με κονκάρδες, που λάμπουν στο μάτι και σε κάνουν να νιώσεις σα μικρό παιδί που θέλει να τις πάρει όλες. Στην άλλη πλευρά του ισογείου, μπορείς να βρεις βιβλία, βιογραφίες του Τέλμαν, θεωρητικά έντυπα, εφημερίδες - κομματικά όργανα κάθε αριστερής οργάνωσης, ακόμα και της αριστερής "φράξιας"-πτέρυγας του die Linke, που κρατά εγκλωβισμένους στις γραμμές του αρκετούς τίμιους αγωνιστές-κομμουνιστές, υπέρμαχους του σοσιαλισμού που οικοδόμησε η DDR -αν και το επίσημο κόμμα ουσιαστικά την έχει αποκηρύξει, ως μελανή κηλίδα του παρελθόντος.

Από όλα αυτά μπορείς να πάρεις ό,τι θέλεις και να αφήσεις προαιρετικά ένα ποσό, όσα κρίνεις και μπορείς, ακόμα κι αν σου φανούν λίγα - δυσανάλογα για αυτά που παίρνεις. Σα να "καταργούν" συμβολικά τα εμπορεύματα και την ανταλλαγή τους, γιατί η γνώση πρέπει να δια-δίδεται δωρεάν, την ώρα που άλλα μουσεία σου ζητάνε αντίτιμο ακόμα και για το δικαίωμα να τραβήξεις μερικές φωτογραφίες με τη μηχανή σου. Εδώ απλώς αφήνεις όσα μπορείς, "σύμφωνα με τις δυνατότητές σου", για να μπορέσει να καλύψει το Μουσείο τις βασικές του ανάγκες.
Φεύγοντας γράφουμε σε "σπαστά γερμανικά" ένα μήνυμα aus Griechenland. Unsere Zukunft ist nicht der Kapitalismus, aber...

Το μέλλον μας είναι άδηλο, αλλά θα το γράψει μόνος του ο εργαζόμενος λαός. Το φωτίζει όμως το κομμουνιστικό κίνημα και οι αγώνες του, σαν τους φάρους -που γιορτάζουν σήμερα την παγκόσμια ημέρα τους. Το φωτίζει το ηρωικό κόμμα του Τέλμαν, όσο μικρό ή αποδεκατισμένο κι αν είναι σήμερα. αφήνοντας μικρά αποτυπώματα, σαν αυτά τα ενθύμια στο σκοτεινό διάδρομο του Μουσείου. Η λάμψη τους όμως δεν κλείνεται σε μουσειακές αίθουσες. Μια μέρα θα κατακλύσει τον κόσμο, κάνοντας τα σκοτάδια φως. Και σήμερα οι Γερμανοί σύντροφοι θα μαζευτούν εκεί να ανάψουν τη δική τους φωτίτσα, χαραμάδα μες στη μαυρίλα, στη μνήμη του Τέλμαν. Αλίμονο όμως σε όποιον νομίσει πως πρόκειται για ένα απλό μνημόσυνο...

Παραιτήθηκε ο μισάνθρωπος φασίστας μητροπολίτης Αμβρόσιος

Από Ηρακλής Κακαβάνης

Την παραίτησή του υπέβαλε ο φασίστας Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιος, την οποία θα καταθέσει επισήμως αύριο στην Ιερά Σύνοδο, ώστε να εκκινήσουν οι διαδικασίες για την ανάδειξη του διαδόχου
Ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ. Αμβρόσιος, κατά κόσμο Αθανάσιος Λενής, γεννήθηκε στις 22 Ιουλίου 1938 στην Αθήνα.
Εξελέγη Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας, στις 12 Οκτωβρίου του 1978, στις 19 Νοεμβρίου ενθρονίστηκε στο Αίγιο, και μία εβδομάδα μετά, στις 25 Νοεμβρίου στα Καλάβρυτα. Διατέλεσε προϊστάμενος της θρησκευτικής υπηρεσίας της Χωροφυλακής κατά τη διάρκεια της δικτατορίας.
Ο Αμβρόσιος συμπλήρωσε 43 χρόνια ως μητροπολίτης (41 στα Καλάβρυτα), ενώ προκάλεσε πολλές φορές με τις ακραίες παρεμβάσεις του που ήταν γεμάτες ρατσιστικά, ομοφοβικά και φασιστικά λόγια.
Και πριν όμως από την εμφάνιση της Χρυσής Αυγής ο Αμβρόσιος προσπαθούσε με κάθε τρόπο να διατηρήσει ζωντανό το φασιστικό λόγο.

Τραμπούκικο επεισόδιο αστυνομικών εντός της Ψυχιατρικής του Θριασίου σε βάρος της εφερεύουσας ιατρού

 

Απίστευτο τραμπούκικο συμβάν σήμερα το πρωί στην Ψυχιατρική του Θριάσιου Νοσοκομείου σε βάρος της εφημερεύουσας ιατρού Αφροδίτης Ρέντζιου (η οποία είναι και πρόεδρος της ΟΕΝΓΕ, εκλεγμένη για δεύτερη θητεία με τις ταξικές δυνάμεις του ΠΑΜΕ).

Η γιατρός ζήτησε το αυτονόητο από αστυνομικούς φρουρούς κρατουμένου ασθενούς, να μην οπλοφορούν μέσα σε ψυχιατρικό τμήμα με άλλους 30 ασθενείς. Μια παράκληση που απορρέει και στην ιατρική δεοντολογία αλλά και από παλαιότερη τραγική εμπειρία (σε άλλο νοσοκομείο), όταν αυτοκτονικός ασθενής άρπαξε το όπλο φρουρού αστυνομικού και αυτοκτόνησε.

Ο ένας φρουρός όχι μόνο δεν ανταποκρίθηκε στο αίτημα της εφημερεύουσας ιατρού, αλλά με την αλαζονεία και τον αυταρχισμό της «αστυνομικής εξουσίας» κάλεσε ενισχύσεις και έφτασαν στο νοσοκομείο άλλοι 5 πάνοπλοι αστυνομικοί της ομάδας ΔΙΑΣ (!!!) θέλοντας να συλλάβουν τη γιατρό με τη διαδικασία του αυτοφώρου. Τελικά και με παρέμβαση του διοικητή του νοσοκομείο η ομάδα των αστυνομικών υποχώρησε, καταγράφοντας το περιστατικό στο αστυνομικό δελτίο.

Αυτό το περιστατικό φέρνει στην επικαιρότητα πολλές άλλες προσπάθειες (περιπτώσεις) αστυνομικής αυθαιρεσίας και τραμπουκισμού εντός των νοσοκομείων που δεν έχουν δει το φως της δημοσιότητας, αλλά αντιμετωπίστηκαν με τον τρόπο που έπρεπε από τους γιατρούς που δίνουν τη δική τους μάχη στα νοσοκομεία.

Τεράστιες οι ευθύνες της φυσικής και πολιτικής ηγεσίας για το περιστατικό και όπως μαθαίνουμε από Δευτέρα θα υπάρξουν και αντιδράσεις από την ΟΕΝΓΕ.

Πηγή: Ατέχνως 

Η εκμετάλλευση «χτυπάει κόκκινο» στη «ναυαρχίδα» του τουρισμού

«Αγριο κουπί» για τους εργαζόμενους, στους οποίους φορτώνουν φέτος και τη σχετικά μικρότερη κίνηση, σε σχέση με τα περσινά «ρεκόρ»

Η τουριστική σεζόν στην Κρήτη ξεκίνησε και φέτος, όπως κάθε χρόνο, με τυμπανοκρουσίες και μπόλικη θριαμβολογία για τις νέες αφίξεις επισκεπτών στο νησί και τα αμύθητα κέρδη που θα προκύψουν. Και όχι άδικα...

 Μόνο το 2018, στην Κρήτη, μερικές εκατοντάδες ξενοδόχοι είδαν στα ταμεία τους να καταλήγουν 3,2 δισ. ευρώ, ενώ οι δεκάδες χιλιάδες ξενοδοχοϋπάλληλοι είδαν από την τουριστική ανάπτυξη να εισπράττουν περίπου το 5% (150 εκατ. ευρώ) για κουτσουρεμένους μισθούς.

Ηδη από τους πρώτους χειμερινούς μήνες διαφημίζονταν οι δέκα νέες 5άστερες υπερπολυτελείς ξενοδοχειακές μονάδες που χτίζονταν, οι χιλιάδες κλίνες που προστέθηκαν μέσω των επεκτάσεων και συνολικά το τεράστιο «επενδυτικό ενδιαφέρον» εγχώριων και ξένων επιχειρηματικών ομίλων που συγκέντρωνε η Κρήτη, ως «ναυαρχίδα» του τουρισμού.

Αν και η φετινή σεζόν χαρακτηρίζεται «σταθεροποιητική», μετά από τέσσερα χρόνια συνεχούς ανόδου των αφίξεων, που ξεπέρασαν πέρυσι τα 33 εκατομμύρια, οι μεγαλοξενοδόχοι δεν δείχνουν να πτοούνται, φορτώνοντας ξανά στους εργαζόμενους τις «απώλειες» από το χαμήλωμα των προσδοκιών τους για τη σεζόν που «τρέχει».

Την ίδια ώρα, συνολικά για τον εργαζόμενο λαό οι διακοπές και η αναψυχή σε ένα από τα 1.598 ξενοδοχεία που λειτουργούν στη Κρήτη παραμένει «όνειρο θερινής νυκτός». Το κόστος διανυκτέρευσης είναι απαγορευτικό, αφού μόνο για ένα βράδυ μια οικογένεια θα χρειαστεί να ξοδέψει ένα μηνιάτικο.

Απίστευτη χλιδή, απροσπέλαστη όμως για τα λαϊκά στρώματα

Η είσοδος στις υποδομές των ξενοδοχείων, ακόμα και η χρήση της παραλίας μπροστά από αυτά, γίνεται με ακριβό εισιτήριο, για να λειτουργεί αποτρεπτικά. Και ενώ χιλιάδες δωμάτια παραμένουν φέτος «ελεύθερα», λόγω της μείωσης των τουριστών, 6 στους 10 από τους «τυχερούς» που θα κάνουν διακοπές δηλώνουν ότι θα πάνε στο χωριό τους ή σε εξοχικό φίλου...

 

Ο ρόλος των «tour operators»

Καθοριστικό ρόλο στην προώθηση του λεγόμενου «τουριστικού προϊόντος» παίζουν οι τεράστιοι μονοπωλιακοί όμιλοι - ταξιδιωτικά γραφεία (tour operators). Εχοντας συγκεντρώσει αμύθητο πλούτο και δύναμη στην ιδιοκτησία τους (πρακτορεία εισερχόμενου τουρισμού, αεροπορικές εταιρείες, ξενοδοχειακές αλυσίδες), ρυθμίζουν την τουριστική προσφορά, πότε πάνω και πότε κάτω, πιέζοντας και πετυχαίνοντας καλύτερους όρους κερδοφορίας στα συμβόλαια με τα υπόλοιπα ξενοδοχεία.

Το μεγαλύτερο μερίδιο των αφίξεων στην Κρήτη εξαρτάται από τον ανταγωνισμό και την κερδοφορία μιας χούφτας τουριστικών μονοπωλίων. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του γερμανικού κολοσσού «Alltours» των 731 ξενοδοχείων παγκοσμίως, που μόνο φέτος εξαγόρασε τρία νέα ξενοδοχεία στο Ηράκλειο, δυναμικότητας 826 κλινών.

Οι ξενοδόχοι με τη σειρά τους αξιοποιούν τα πεσμένα ποσοστά πληρότητας των πρώτων μηνών για να εξαπολύσουν νέα επίθεση στους εργαζόμενους, με απολύσεις, μειώσεις μισθών και «απελευθέρωση» ωραρίου, προκειμένου να εξασφαλίσουν και σε αυτές τις συνθήκες μεγαλύτερο ποσοστό κέρδους.

Μόνιμα στην πρέσα οι εργαζόμενοι

 

Το χτύπημα ακόμα και αυτής της κλαδικής ΣΣΕ που υπέγραψε η πλειοψηφία του κλάδου, αν και αυτή είναι «υποχρεωτική», παραμένει προτεραιότητα για τους μεγαλοξενοδόχους.

Διαμαρτύρονται για το υψηλό «μισθολογικό κόστος» (μισθοί, επιδόματα, εισφορές), απαιτώντας νέα προνόμια από το κράτος, και ταυτόχρονα οι μεγάλοι όμιλοι στον Τουρισμό πελεκάνε με χίλιους τρόπους, που τους δίνει η νομοθεσία, τα ήδη κουτσουρεμένα δικαιώματα των εργαζομένων:

• Με την εντατικοποίηση και την πολυαπασχόληση, κάνοντας περικοπές στις προσλήψεις, αλλά και με το καθεστώς των αναγκαστικών υπερωριών, της δουλειάς επτά μέρες τη βδομάδα χωρίς ρεπό για όλη την τουριστική περίοδο, ανεξάρτητα από το ότι αυτή τη δυνατότητα (τους μήνες Ιούνη - Σεπτέμβρη) τη δίνει και η τσαλαπατημένη κλαδική ΣΣΕ του 2018.
• Με την αύξηση και γενίκευση των προσλήψεων εργαζομένων από «δουλεμπορικά» γραφεία ενοικίασης, που πλέον θα συναντήσει κανείς σε κάθε ξενοδοχείο. Είναι αποκαλυπτικό ότι σε ξενοδοχείο μεγάλου ομίλου στο Ηράκλειο, η εργοδοσία απασχολεί το 80% περίπου του προσωπικού μέσω των γνωστών αυτών γραφείων, αμείβοντας τους εργαζόμενους με ψίχουλα.
• Με την εκμετάλλευση του πάμφθηνου εργατικού δυναμικού των νέων, των «πρακτικάριων» και των μαθητευόμενων από τις τουριστικές σχολές και τα ΙΕΚ, που πότε τους αποκαλούν «μαθητές» (αφού δουλεύουν για 400 ευρώ) και πότε «εργαζόμενους» (αφού δουλεύουν πάνω από 8 ώρες), ανάλογα με το τι βολεύει κάθε φορά. Φυσικά, η πολυτέλεια και η χλιδή των ξενοδοχειακών μονάδων δεν αφορούν τη στέγαση που παρέχουν στους σπουδαστές. Στα δωμάτια που τους προσφέρονται χωράνε μόνο τα κρεβάτια τους, οι τουαλέτες είναι κοινές, σε πολλές περιπτώσεις χωρίς επαρκή εξαερισμό ή φωτισμό.

 

Ατελείωτη δουλειά και εποχικότητα

 

Τα ανύπαρκτα μέτρα ασφάλειας και υγείας, σε συνδυασμό με την ατελείωτη δουλειά, χωρίς διάλειμμα και ρεπό, έχουν θέσει πολλές φορές μέχρι τώρα την ίδια τη ζωή των εργαζομένων σε κίνδυνο. Πληθαίνουν τα εργατικά ατυχήματα και δυστυχήματα, τα κρούσματα λιποθυμιών, περιπτώσεις εργαζομένων που απέκτησαν μόνιμα μυοσκελετικά προβλήματα, τενοντίτιδα για τους σερβιτόρους και τους μάγειρες, φλεβίτιδα και δισκοπάθειες για τις καμεριέρες, ενώ οι ρεπατζήδες, με το κυλιόμενο ωράριο, συχνά καταλήγουν σε ηρεμιστικά χάπια για να καταφέρουν να κοιμηθούν λίγες ώρες.

Εντονα απασχολεί και το θέμα της εποχικότητας. Φέτος ειδικά, που χιλιάδες ξενοδοχοϋπάλληλοι είδαν να εξασφαλίζουν την επαναπρόσληψή τους την καταληκτική ημερομηνία (10 Ιούνη), βίωσαν την αγωνία για το τώρα, αλλά και για το χειμώνα. Οι περισσότεροι που απασχολούνται εποχιακά εργάζονται για 3 ή 4 μήνες (74%), ενώ 4 στους 10 απασχολούνται ως έξτρα εργαζόμενοι μόνο Ιούλη και Αύγουστο. Το επίδομα ανεργίας δεν επαρκεί ούτε για να ανακουφιστεί κάποιος, ενώ με την ανασφάλιστη εργασία να ανθεί, πρέπει κάποιος να σταθεί «τυχερός» ώστε να πληροί τις προϋποθέσεις για να το λάβει.

Τέλος, δεκάδες είναι οι καταγγελίες που γίνονται καθημερινά από τους εργαζόμενους ακόμα και για τα πιο στοιχειώδη, όπως η μη καταβολή των δεδουλευμένων. Οι περισσότερες περιπτώσεις φτάνουν μάταια στο Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας, που αδυνατεί να κάνει και τα ελάχιστα, λόγω της υποστελέχωσης. Χαρακτηριστικά, στο Ρέθυμνο των χιλιάδων ξενοδοχοϋπαλλήλων υπάρχει μία και μόνο επιθεωρήτρια...

Ριζοσπάστης   Σάββατο 17 Αυγούστου 2019 - Κυριακή 18 Αυγούστου 2019

Η ΓΝΩΣΗ ΧΑΡΙΖΕΙ ΔΥΝΑΜΗ

H πιτσιρίκα που πουλάει γλυκά στο δρομο της Δαμασκού και ταυτόχρονα γράφει τα μαθήματά της δεν άφηνε με τίποτε τον Wasim Kheir Beik να την φωτογραφήσει.
Τελικά, ο φωτογράφος του πρακτορείου SANA την φωτογραφησε από 30 μέτρα απόσταση (μαζί και το πρώτο βραβείο για το 2007 από την Ένωση Αραβικών Πρακτορείων Ειδήσεων), χαρίζοντας μας την θαυμάσια αυτή εικόνα
Αφιερωμένη σ' όσους γονείς ψάχνουν να αγοράσουν - ας πούμε - ρούχα ΑΡΜΑΝΙ στα παιδιά τους και σ' όσους βάζουν δάσκαλο για να τα βοηθήσει να μάθουν τα μαθήματα του...... Δημοτικού.

Αφιερωμένη, όμως, και σ' όσους μικρούς μαθητές δεν μπορούν να αποφασίσουν ποιό κινητό να διαλέξουν.

Υπάρχει άλλος δρόμος για το λαό!

Τελικά, είναι «μοιραίο» να καιγόμαστε το καλοκαίρι και να πνιγόμαστε το χειμώνα; Είναι «μονόδρομος» να κολυμπάει ο λαός στα χρέη κι από πάνω να του φορτώνουν νέους φόρους και χαράτσια;
Είναι «κανονικότητα» οι αντεργατικές ανατροπές, η περιστολή των εργασιακών δικαιωμάτων, των συνδικαλιστικών και λαϊκών ελευθεριών; Είναι «αναπόφευκτη» η εμπλοκή της χώρας σε ιμπεριαλιστικά σχέδια και ανταγωνισμούς, που την κάνουν μαγνήτη κινδύνων για το λαό;
Τα ερωτήματα αυτά προκύπτουν από τη θεματολογία του «Ριζοσπάστη του Σαββατοκύριακου». Και η απάντηση είναι σε όλα «όχι». Δεν είναι «μονόδρομος» να συνθλίβονται τα δικαιώματα και οι ανάγκες του λαού στην πρέσα της πολιτικής που υπηρετεί την ανάπτυξη για το κεφάλαιο.
Γιατί εκεί βρίσκεται η «πηγή του κακού»: Σ' αυτό το σύστημα, σ' αυτόν τον δρόμο ανάπτυξης, που υπηρετεί τα κέρδη μιας χούφτας επιχειρηματικών ομίλων, σε βάρος των πραγματικών κοινωνικών αναγκών.
Βρίσκεται σ' αυτό το κράτος, που δουλεύει «επιτελικά», σαν καλοκουρδισμένο ρολόι, όταν πρόκειται να προωθήσει μεταρρυθμίσεις για την «ανταγωνιστικότητα», το «επιχειρηματικό κλίμα» και τις επενδύσεις, «σέρνεται» όμως επιλεκτικά όταν πρόκειται να σχεδιάσει και να διασφαλίσει την προστασία του λαού από μια πλημμύρα ή μια πυρκαγιά.
Το κράτος αυτό δεν είναι βέβαια του λαού. Είναι το κράτος της αστικής τάξης και είναι εδώ για να θωρακίσει και να διασφαλίσει τα δικά της συμφέροντα, τη δική της εξουσία. Και δεν μπορεί να υπάρξει κράτος για τα συμφέροντα της μεγάλης λαϊκής πλειοψηφίας, αν ο λαός δεν πάρει στα δικά του χέρια την εξουσία.

Με σχέδιο για το σήμερα και το αύριο

Αυτός είναι ο «άλλος δρόμος» για τις ανάγκες των πολλών, απέναντι στο «μονόδρομο» των θυσιών για τα κέρδη των λίγων. Είναι η εργατική εξουσία, ο σοσιαλισμός, που θα κοινωνικοποιήσει τα μέσα παραγωγής και τη γη, θα οργανώσει την παραγωγή με κεντρικό σχεδιασμό και με κριτήριο την ικανοποίηση των διευρυνόμενων λαϊκών αναγκών.
Αυτός ο δρόμος οδηγεί στην πραγματική λαϊκή ευημερία. Και αξίζει κάθε θυσία, αρκεί ο λαός να επιλέξει να τον βαδίσει. Οχι κάποια στιγμή στο μακρινό μέλλον, αλλά σήμερα, οργανώνοντας την πάλη του με το ΚΚΕ για τις σύγχρονες ανάγκες του.
Βάζοντας πλάτη για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος ο καθένας στον κλάδο του, στο χώρο του. Δουλεύοντας για το δυνάμωμα της Κοινωνικής Συμμαχίας ανάμεσα στους εργαζόμενους, τους αυτοαπασχολούμενους, τους αγρότες. Δυναμώνοντας το ΚΚΕ παντού.
Ενα κίνημα που θα παλεύει ενάντια στα κέρδη και τα συμφέροντα του κεφαλαίου, ενάντια στην πολιτική των κομμάτων του, ενάντια στις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες του, με αντικαπιταλιστικούς - αντιμονοπωλιακούς στόχους πάλης, μπορεί να αναδειχθεί σήμερα σε μαχητική λαϊκή αντιπολίτευση.

• Οχι μόνο για να εμποδίσει τα χειρότερα, αλλά για να διεκδικήσει ανάκτηση των απωλειών, προβάλλοντας επιθετικά τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες, τις δυνατότητες που αντικειμενικά υπάρχουν για την ικανοποίησή τους.
• Οχι μόνο απέναντι στην κάθε κυβέρνηση, αλλά απέναντι στο ίδιο το κράτος, που έχει συνέχεια στην επιβολή της αντιλαϊκής πολιτικής.
• Οχι για να επιστρέψουμε εκεί που ήμασταν πριν από την κρίση και τα μνημόνια, αλλά για να οργανωθεί η αντεπίθεση, που θα σπρώξει τα πράγματα μπροστά. Για αλλαγή των συσχετισμών, με στόχο την εργατική εξουσία.

Η σαπίλα δεν μπορεί να κρυφτεί

Eurokinissi

Η αναγκαιότητα και ο ρεαλισμός της πρότασης του ΚΚΕ επιβεβαιώνονται από την ίδια τη ζωή. Το καπιταλιστικό σύστημα σάπισε, το κράτος του κακοφόρμισε.

• Το δείχνουν οι πυρκαγιές των τελευταίων ημερών, ιδιαίτερα αυτή στην Εύβοια, όπου καταστράφηκαν ξανά περιουσίες, κινδύνεψαν ανθρώπινες ζωές και συντελέστηκε μια μεγάλη περιβαλλοντική καταστροφή. Η κυβέρνηση πανηγυρίζει που δεν χάθηκαν άνθρωποι, αλλά η πολιτική που αφήνει εκτεθειμένη ακόμα και την ανθρώπινη ζωή σε φυσικές καταστροφές και επικίνδυνα φαινόμενα είναι εδώ. Στον πυρήνα αυτής της πολιτικής βρίσκονται η ατομική ιδιοκτησία στη γη και η εμπορευματοποίησή της, η χρήση της για επιχειρηματική δράση με σκοπό το κέρδος. Βρίσκονται οι περικοπές διαρκείας σε κρατικές δαπάνες που αφορούν ακόμα και στοιχειώδεις λαϊκές ανάγκες και οι οποίες δεν έχουν ανταποδοτικότητα για το κεφάλαιο, όπως η δασοπροστασία, η πυρόσβεση, ο ολοκληρωμένος σχεδιασμός της Πολιτικής Προστασίας με την αξιοποίηση όλων των σύγχρονων μέσων. Βρίσκονται οι αντιλαϊκοί δημοσιονομικοί στόχοι, που με συνέπεια υπηρετούν όλα τα αστικά κόμματα.
• Το δείχνουν οι αντεργατικές ανατροπές που προωθεί η ΝΔ, πιάνοντας το νήμα από εκεί που το άφησε ο ΣΥΡΙΖΑ. Πιο εύκολες απολύσεις για την εργοδοσία, σταθερή μείωση του μέσου μισθού, γενίκευση της ελαστικότητας, διεύρυνση της δουλεμπορίας μέσω γραφείων ενοικίασης και εργολάβων, χτύπημα της απεργίας και των συνδικαλιστικών ελευθεριών. Ολα στο όνομα της ανταγωνιστικότητας, της ανάπτυξης για τα κέρδη του κεφαλαίου, που είναι ασύμβατα με τα εργατικά δικαιώματα και τις λαϊκές ανάγκες.
• Το δείχνουν τα χαράτσια και οι φόροι, που το ερχόμενο τετράμηνο πραγματικά θα «μαδήσουν» το λαϊκό εισόδημα, την ώρα που η κυβέρνηση ετοιμάζει το νέο φορολογικό και επενδυτικό νομοσχέδιο, με πλήθος νέων προνομίων και φοροαπαλλαγών για το κεφάλαιο, και παζαρεύει «δημοσιονομικό χώρο» με τους «θεσμούς» για τα επόμενα μέτρα στήριξης της κερδοφορίας του.
• Το δείχνουν οι κίνδυνοι που μεγαλώνουν για το λαό από την ιμπεριαλιστική εμπλοκή της χώρας, από τη συμμετοχή της στα αμερικανοΝΑΤΟικά σχέδια, που ρίχνουν λάδι στους ανταγωνισμούς και βάζουν μπουρλότο στην περιοχή. Η κυβέρνηση της ΝΔ, συνεχίζοντας τον «Στρατηγικό Διάλογο» με τις ΗΠΑ από εκεί που τον άφησε ο ΣΥΡΙΖΑ, συμφώνησε για την αποστολή φρεγάτας στον Περσικό Κόλπο, συμμετέχοντας στη «ναυτική δύναμη» των προθύμων για τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ, σε μια κίνηση επιθετική προς το Ιράν. Για να υπερασπιστεί τα γεωπολιτικά συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης, ετοιμάζεται να στείλει Ελληνες στρατευμένους χιλιάδες μίλια μακριά από την ελληνική επικράτεια, να τους εκθέσει σε μεγάλο κίνδυνο και μαζί τους ολόκληρο το λαό, που μπαίνει σε νέες περιπέτειες, ειδικά μπροστά στο ενδεχόμενο να οξυνθεί το επόμενο διάστημα η αντιπαράθεση ΗΠΑ - Ιράν και των συμμάχων τους.

Με το ΚΚΕ, ο λαός πρωταγωνιστής

Οι εξελίξεις παγκοσμίως προμηνύουν νέα κατρακύλα της παγκόσμιας οικονομίας σε ύφεση, παραπέρα όξυνση των αντιθέσεων. Τα ανταγωνιστικά ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα ετοιμάζονται για όλα τα ενδεχόμενα. Παλιές συμφωνίες και συμμαχίες σπάνε, ένας νέος κύκλος εξοπλισμών βρίσκεται σε εξέλιξη, τεράστια γεωπολιτικά συμφέροντα συγκρούονται και με τα όπλα σε πολλές γωνιές του πλανήτη.
Είναι βέβαιο ότι η αστική τάξη και οι ιμπεριαλιστικές συμμαχίες της δεν επαναπαύονται στις «δάφνες» τους, στην υποχώρηση δηλαδή του κινήματος και στον αρνητικό για τους λαούς συσχετισμό. Ξέρουν καλά ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο, τίποτα δεν είναι ακούνητο και σταθερό, ότι μπροστά στις εξελίξεις ελλοχεύει ο «κίνδυνος» της πολιτικής αστάθειας και μιας νέας ανόδου της ταξικής πάλης. Γι' αυτό παίρνουν τα μέτρα τους και κλιμακώνουν με όλα τα μέσα την αντιλαϊκή επίθεση.
Αυτό που επείγει σήμερα είναι να εντείνει ο λαός οργανωμένα την παρέμβασή του στις εξελίξεις. Το ΚΚΕ, με όλες του τις δυνάμεις στο κίνημα, θα πρωτοστατήσει για να αναδειχθεί ο λαός πρωταγωνιστής, στην πάλη για τα πραγματικά του συμφέροντα. Για να δυναμώσει η προοπτική του άλλου δρόμου, της λαϊκής ευημερίας, της ικανοποίησης των σύγχρονων αναγκών.

Για μια εισαγωγή στο διαλεκτικό ψυχισμό

Κατιούσα

Υπάρχει κόσμος; Και αν ναι, μπορούμε να τον γνωρίσουμε; Σε αυτά τα ερωτήματα έχει ήδη απαντήσει δυναμικά και άρτια ο διαλεκτικός υλισμός. Ωστόσο σήμερα (ή μάλλον ήδη από τον 19^ο αιώνα και τους Ρομαντικούς) τίθεται και ένα τρίτο ερώτημα, εξίσου θεμελιακό. Τα προηγούμενα δύο ερωτήματα παρατηρεί κανείς πως εστιάζουν στον κόσμο, σε αυτό που μας περιβάλλει. Όμως ποιος είναι αυτός που ρωτάει «τι είναι ο κόσμος και αν μπορούμε να τον γνωρίσουμε»; Ο Γιώργος, η Μαρία, η Αθηνά, ο Νίκος, η Στέλλα… Είναι το Εγώ. Όχι δεν πρόκειται περί ιδεαλιστικής φανφάρας, μα για ένα θεμελιακό ερώτημα που τέθηκε καθαρά εκ των πραγμάτων με την ανάπτυξη της ψυχολογικής επιστήμης στον 20^ο αιώνα και καλεί το μαρξισμό και το διαλεκτικό υλισμό να το απαντήσουν εξίσου δυναμικά και άρτια όπως με τα προηγούμενα δύο ερωτήματα (ήδη η αστική διανόηση ανέπτυξε τη δικιά της ψυχολογική φιλοσοφία με τη φαινομενολογία του E.Husserl, του M.Heidegger και του M.M.Ponty να αποτελεί ισχυρή δύναμη από την εποχή του περάσματος στη μεταμοντέρνα εποχή έως σήμερα). Είναι ένα τρίτο ερώτημα που παίρνει όμως ταυτόχρονα τη μορφή των προηγούμενων δύο: Υπάρχει Εγώ; Και αν ναι, μπορούμε να το γνωρίσουμε; Το Εγώ διακρίνεται από τον κόσμο, γιατί είναι μοναδικό.

Η λύση αυτού του ερωτήματος είναι τόσο ζωτική για τη σημερινή πολιτική ανάπτυξη ενός επαναστατικού κόμματος αφού αφορά σε προβλήματα που έχουν πάρει μεγάλες διαστάσεις ιδιαίτερα στις χώρες του δυτικού κόσμου (όπου το σχετικό ξεπέρασμα των στοιχειωδών βιολογικών και μορφωτικών προβλημάτων, όπως πείνα, άστεγοι και αναλφαβητισμός, συνοδεύτηκε από την ανάπτυξη νέων προβλημάτων στην κοινωνία που αφορούν σε ένα βαθύτερο κόσμο, στον ψυχολογικό) και φυσικά δεν αφορά μόνο στις ψυχασθένειες, αλλά ξεκινούν από την φυσιολογική ανάπτυξη του παιδιού και το φύλο, επεκτείνονται στον έρωτα και την οικογένεια και φτάνουν μέχρι την οικονομία και την ιδεολογία. Στην ουσία πρόκειται για ένα νέο ιστορικό καθήκον κατανόησης του Κόσμου σε ακόμα μεγαλύτερο βάθος, για μια ανάπτυξη καταρχάς της φιλοσοφίας που φτάνει μέχρι την πολιτική. Σίγουρα εδώ έρχονται να βοηθήσουν και οι σοβιετικοί ψυχολόγοι (όπως και κάποιοι αστοί) που είχαν ήδη θίξει το ζήτημα και ανέπτυξαν σχετικές μελέτες (αν και δεν θα κάνουμε αναφορά στο συγκεκριμένο άρθρο). Αν λοιπόν κανείς αντιληφθεί καλύτερα αυτές τις ψυχολογικές λειτουργίες και τη φυσική τους πρόοδο, μπορεί να αντιληφθεί έτσι καλύτερα και τι τις εμποδίζει να αναπτυχθούν και να ευδοκιμήσουν, δηλαδή να δει τελικά πιο καθαρά τις πολιτικές ευθύνες και το σύστημα που οδηγούν στην ψυχολογική κρίση του ανθρώπου.

Έτσι αναδεικνύεται ακόμα περισσότερο η εκμετάλλευση σε όλο της το βάθος, επικαιροποιούνται ακόμα περισσότερο τα αιτήματα ενός επαναστατικού κινήματος, το οποίο πλέον αρχίζει να αγκαλιάζει τα προβλήματα του λαού στο ιδιαίτερο βάθος τους και άρα ανοίγονται ακόμα περισσότερο οι προϋποθέσεις αυτή η αγκαλιά να γίνει αμφίδρομη με αποτέλεσμα τελικά η επίθεση στο εκμεταλλευτικό σύστημα να αποκτήσει μεγαλύτερη ισχύ, όντας πλέον πιο πολύπλευρη.

Όπως υπογραμμίζει και ο τίτλος, το άρθρο δεν έχει σκοπό να εξαντλήσει το ζήτημα της ανάπτυξης του ψυχισμού και των νόμων που τον καθορίζουν, αλλά επιδιώκει μια πρώτη νύξη του πράγματος με σκοπό να στρέψει τη σκέψη και προς αυτή την κατεύθυνση, σε μια κατεύθυνση που έρχεται να συνδέσει τον ψυχισμό με το διαλεκτικό υλισμό και να τον αναπτύξει περαιτέρω. Παρακάτω λοιπόν πρόκειται να δώσω κάποια σημεία ως προς αυτό.

Όπως ο υλισμός ανέπτυξε τη φυσική βάση για τη μελέτη του κόσμου και ο ιδεαλισμός ανέπτυξε τη διαλεκτική μέθοδο, αντίστοιχα ο ψυχισμός μπορεί να εφοδιάσει το διαλεκτικό υλισμό με νέα μεθοδολογικά εργαλεία βγαλμένα από αυτό το ίδιο το αντικείμενο του ψυχισμού. Ο τελευταίος μας διδάσκει για παράδειγμα να κοιτάμε τον κόσμο μέσα στη μοναδικότητά του, να κοιτάμε την εσωτερική αυτοτέλεια του κάθε πράγματος που μας περιβάλλει στην αυτο-ανάπτυξή του. Τα πάντα έχουν μία συγκεκριμένη μοναδικότητα (παράλληλα με τα κοινά στοιχεία που τα διέπουν). Για παράδειγμα μία μηλιά μπορεί να έχει κάποια κοινά στοιχεία με άλλες μηλιές δίπλα της, αλλά ταυτόχρονα είναι μοναδική. Ο κορμός της π.χ μπορεί να φέρει μία αρρώστια που οι άλλες μηλιές δεν φέρουν, και έτσι οι αντιδράσεις σε κοινά εξωτερικά ερεθίσματα είναι διαφορετικές όπως και οι επιπτώσεις. Χωρίς τη γνώση της μοναδικότητάς της δεν μπορούμε να κατανοήσουμε γιατί αντιδρά έτσι (όπως και δίχως τη γνώση της κοινότητάς της με τα άλλα δέντρα, η οποία φυσικά προϋποτίθεται προκειμένου να ανακαλύψουμε τη μοναδικότητά της) και δεν μπορούμε τελικά να τη βοηθήσουμε. Ακόμα χειρότερα, μας δημιουργούνται λανθασμένες εντυπώσεις για τη φύση του δέντρου, ή μιλώντας φιλοσοφικά γενικότερα του κόσμου. Και μιλώντας πολιτικά τελικώς αυτές οι εντυπώσεις αναπαράγονται πλέον για την εμβάθυνση των εξουσιαστικών σχέσεων της άρχουσας τάξης πάνω στο λαό.

Ο πλανήτης μας διαθέτει περίπου 7,7 δισεκατομμύρια ανθρώπους και ψυχές. Ο κάθε άνθρωπος έχει τη δική του μοναδική ιστορία που ταυτόχρονα ενώνεται με την ιστορία των άλλων 7,7 δις ανθρώπων μέσα από κοινά σημεία που τελικά μας δίνουν τη μοναδική ιστορία της Γης, όπως και την ταξική της διαδρομή (αυτή δεν αναιρείται, αντιθέτως αναδεικνύεται ακόμα περισσότερο σε όλη της τη λεπτομέρεια μέσα από τη μοναδικότητα της ζωής του κάθε ανθρώπου). Όπως ο Διαλεκτικός Υλισμός μας δίνει τη δυνατότητα να μελετάμε και να ανακαλύπτουμε την Ιστορία στην ολότητά της, το ίδιο μπορεί να κάνει και με την ιστορία του κάθε ανθρώπου ξεχωριστά. Ο διαλεκτικός υλισμός μπορεί να δώσει στον κάθε άνθρωπο τη μέθοδο για τη μελέτη του ίδιου του εαυτού, του ψυχισμού του, αλλά και του ψυχισμού γενικά και έτσι να καταφέρει να τον αναπτύξει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, να αντιληφθεί την ψυχική θέση του άλλου, να βοηθήσει στην ανάπτυξή του, αλλά και τελικά να δώσει πολιτικές ευθύνες για όσα εμποδίζουν τα παραπάνω.

Επιπλέον, να προσθέσουμε εδώ και μία άλλη διάσταση. Αν έχουμε να κάνουμε με τόσες μοναδικές ιστορίες τελικά, έχουμε να κάνουμε ταυτόχρονα με τόσα αυτοτελή αντικείμενα. Η μελέτη του καθενός μέσω του διαλεκτικού υλισμού απαιτεί και διαμορφώνει στο τέλος ένα μοναδικό μεθοδολογικό εργαλείο για τον κάθε άνθρωπο που του διδάσκει το δρόμο της αυτοανάπτυξής του, χωρίς να χάνεται φυσικά η κοινότητα της μεθόδου (αφού από αυτήν προέκυψε, δηλαδή τον διαλεκτικό υλισμό), αντιθέτως αυτή η τελευταία αναπτύσσεται περαιτέρω. Αυτό πάλι μας υποδεικνύει έναν κόσμο όπου κάθε ξεχωριστός άνθρωπος αντιμετωπίζεται ως ιδιαίτερη παραγωγική δύναμη, αναπτύσσεται ως ιδιαίτερο εργαλείο, κατανοείται μέσα στη μοναδικότητά του. Σημειώστε τώρα τι πρόοδο των παραγωγικών δυνάμεων συνεπάγεται κάτι τέτοιο αν φανταστούμε αυτό να συντελείται π.χ για 7,7 δισεκατομμύρια ανθρώπους ξεχωριστά. Δεν το αναφέρω για λόγους ονειροπόλησης, μα για να κατανοήσει κανείς τις παραγωγικές δυνατότητες που κρύβονται πίσω από αυτό το ζήτημα. Πρόκειται μάλλον για κάτι ασύλληπτο στη σύγχρονη συνείδηση.

Ο ψυχισμός γενικά είναι η σχέση του ανθρώπου με το Εγώ και το περιβάλλον, αλλά και του Εγώ με το Εσύ (το οποίο μπορεί να πάρει διάφορες μορφές, πέρα από ατομική). Η βιολογία αποτελεί τη φυσική βάση της ανάπτυξής του, ενώ η οικογένεια αποτελεί τον πρώτο μεγάλο σταθμό μέσα στον οποίο λαμβάνει χώρα αυτή η ανάπτυξη. Το Εγώ φυσικά δεν είναι μοναδικό μόνο ως προς τη βιολογία του, αλλά και ως προς τη διάνοιά του. Αυτή η δεύτερη ακολουθεί την πρώτη στα διάφορα στάδιά της (παιδική ηλικία, εφηβεία και ενηλικίωση) και αποτελεί εξίσου βάση για την ψυχική ανάπτυξη. Όπως δηλαδή η βιολογία του ανθρώπου ακολουθεί μία βασική πορεία στην εξέλιξή της το ίδιο συμβαίνει και για κάποιες διανοητικές λειτουργίες του ανθρώπου (ομιλία, συλλογισμοί, θεωρήσεις κλπ), ανεξάρτητα από το κράτος και την κοινωνία στην οποία ζει ο άνθρωπος. Εδώ δηλαδή η διανοητική ανάπτυξη έχει τους δικούς της νόμους και τη δική της φυσική πορεία. Το πώς παρεμβαίνει η κοινωνία σε αυτή τη διαδικασία δεν αναιρεί την αυτοτέλεια της κίνησής της, αλλά την εμποδίζει και τη διαστρεβλώνει ή τη βοηθά και την προωθεί με αποτέλεσμα να δημιουργείται ψυχολογική κρίση ή αρμονική ανάπτυξη.

Το σχολείο είναι ο δεύτερος μεγάλος σταθμός για αυτή την ανάπτυξη με αποκορύφωμα την τριτοβάθμια εκπαίδευση και το πανεπιστήμιο. Όταν ο άνθρωπος φτάσει σε αυτό το επίπεδο πλέον (πρέπει να) είναι σε θέση να κόψει τον πλακούντα που τον κρατά δεμένο με την οικογένεια και το πανεπιστήμιο ώστε να αναπτύξει τη δική του οικογένεια και παραγωγική δραστηριότητα. Εδώ εισέρχεται τώρα στον τρίτο μεγάλο σταθμό που είναι ο κόσμος της εργασίας. Η άσκηση μίας δημιουργικής εργασίας είναι απαραίτητη ως βάση για την αυτοτέλειά του, όπως και η ερωτική σχέση για την ολοκλήρωσή της. Καθώς ο άνθρωπος σπάει τα δεσμά της γονεϊκής και μαθησιακής σχέσης, όντας τώρα ο ίδιος γονιός και δάσκαλος, αναπτύσσεται ως παραγωγική δύναμη, μια δύναμη που διαφορετικά θα έμενε φυλακισμένη.

Σήμερα για παράδειγμα ένα πολύ βασικό πρόβλημα που εμποδίζει αυτή τη διαδικασία είναι η αδυναμία ενός ενήλικα να συντηρήσει το δικό του σπίτι. Αυτό βάζει εμπόδια στην ψυχική του ανάπτυξη, καθώς ο νέος προσκολλάται στην οικογένειά του που πλέον δεν τον χωρά ούτε για το δημιουργικό-ερευνητικό του έργο, ούτε για την ερωτική του σχέση. Έτσι δημιουργούνται ψυχολογικές κρίσεις τόσο για το νέο όσο και για τους γονείς. Μια τέτοια εξέλιξη επίσης έχει συνέπειες και για τον εκπαιδευτικό κόσμο, αφού χάνει π.χ νέους δασκάλους, αλλά και για τον εργατικό κόσμο ευρύτερα, αφού η κοινωνία εγκλωβίζει παραγωγικές δυνάμεις που θα μπορούσε να αξιοποιήσει. Και βέβαια η όξυνση τέτοιων κρίσεων μπορεί να βρει τη λύση της σε φαινόμενα παρασιτικά όπως είναι η κατάθλιψη, η τοξικοεξάρτηση ή ακόμα και η αυτοκτονία.

Φυσικά η ψυχολογική κρίση δεν αφορά μόνο ούτε εμφανίζεται απλώς τη στιγμή που ο άνθρωπος ενηλικιώνεται. Η παραπάνω αναφορά ήταν ένα παράδειγμα για να γίνει περισσότερο ορατή η ψυχική σχέση ανάμεσα στο Εγώ με το περιβάλλον του και το Εσύ. Ο ψυχισμός οικοδομείται μέσα στον άνθρωπο ήδη από την πρώτη μέρα που αντίκρισε αυτός τον κόσμο (όπως και η αυτονομία του), απλώς όσο ενηλικιώνεται τόσο πιο καθαρά αρχίζει να φαίνεται αυτός ο κόσμος. Τα βιώματά ενός ανθρώπου κατά την πορεία της ζωής του, και ιδιαίτερα της παιδικής-εφηβικής περιόδου, αφήνουν στίγματα, τα οποία μπορεί να είναι αρνητικά, οπότε μιλάμε για τραύματα, αλλά μπορεί να είναι και θετικά, οπότε μιλάμε για κίνητρα. Η συσσώρευση τέτοιων στιγμάτων είναι διαρκής και χτίζουν ένα ψυχικό οικοδόμημα που είναι καθοριστικό για την προσωπικότητα και την ψυχολογική κατάσταση στην οποία θα βρεθεί ένας ενήλικος κατά τη φάση αποδέσμευσης από την εφηβεία, φάση αποφασιστική για το ψυχολογικό προτσές.

Ωστόσο αυτό το τελευταίο δεν αφορά μόνο στη βιοδιανοητική ανάπτυξη σε σχέση με την οικογένεια, το σχολείο και την εργασία. Μέχρι τώρα μιλούσαμε για την ανάπτυξη των φυσικών εργαλείων του ψυχισμού. Η κοινωνικοποίηση του ανθρώπου όμως περνάει και από μία άλλη βαθύτερη φάση της διάνοιας (για την οποία μάλλον οι αστοί ψυχολόγοι δεν κάνουνε και τόσο συχνά λόγο) που είναι η πολιτικοποίηση. Η πολιτικοποίηση αποτελεί μια ανώτερη φάση κοινωνικοποίησης του ανθρώπου και έρχεται να αναπτύξει περαιτέρω τις διανοητικές του λειτουργίες πάνω στη βάση της προηγούμενης βιοδιανοητικής ανάπτυξης.

Ο άνθρωπος γεννιέται απολιτικό ον (όπως και όταν γεννήθηκε ως είδος στην εποχή της πρωτόγονης κοινότητας), αν και έρχεται μέσα σε έναν πολιτικό κόσμο. Δεν γνωρίζει την έννοια της ιδιοκτησίας, του δικαιώματος ή της θρησκείας, δεν γνωρίζει την ντροπή στο ανθρώπινο σώμα, ούτε και τον ρατσισμό ή τον εθνικισμό. Γεννιόμαστε κατά κάποιον τρόπο αναρχικοί (δεν αναφέρω τυχαία τον όρο εδώ, αφού θεωρώ πως ο πυρήνας του αναρχισμού εκφράζει τον πρωτόγονο κομμουνισμό, που αποτέλεσε την παιδική ηλικία της ανθρωπότητας, πράγμα που δεν είναι καθόλου τυχαίο και άσχετο με τη συζήτησή μας- ο αναρχισμός φέρει στον ψυχολογικό του πυρήνα χαρακτηριστικού παιδιού). Μόνο ο κόσμος γύρω του είναι που οδηγεί τον άνθρωπο προς την πολιτικοποίηση ή τον απωθεί από αυτή. Αυτή πάλι τώρα δεν είναι αρνητική από τη φύση της (όπως ίσως θα υποστήριζε ο αναρχισμός). Αντιθέτως ωθεί τη σκέψη σε περαιτέρω ανάπτυξη.

Παρόλο που σήμερα ζούμε σε μια μεταμοντέρνα απολιτική κοινωνία που έχει εξορίσει την πολιτική από τη ζωή, από την άλλη το φιλελεύθερο πολιτικό σύστημα και η ιδεολογία εξακολουθούν να υφίστανται. Αυτό εντάσσει τον άνθρωπο στην πολιτική διαδικασία (τουλάχιστον σε ένα βαθμό) δίνοντάς του δικαιώματα όπως η εκλογή, η μόρφωση, η πρόνοια κλπ και τώρα πλέον γίνεται πολίτης του κράτους. Αν προηγουμένως ο άνθρωπος είχε διαπαιδαγωγηθεί ώστε να φέρει ευθύνη απέναντι στα μέλη της οικογένειάς του, τώρα το κράτος τον παίρνει από την αγκαλιά της τελευταίας και του εμφυσά την ευθύνη απέναντι στα μέλη ολόκληρου του έθνους-κράτους, όπως και απέναντι στο λαό (που τώρα πλέον έχει αναδειχθεί σε πολιτικό υποκείμενο) διευρύνοντας τη σφαίρα ευθύνης και άσκησης της διάνοιας (σήμερα αυτή η σφαίρα έχει λάβει και διεθνείς διαστάσεις λόγω των διακρατικών ενώσεων, όπως π.χ η Ευρωπαϊκή Ένωση, έτσι ο άνθρωπος καλείται να επεξεργαστεί πλέον και διεθνή ζητήματα). Τώρα οικογένειά του γίνεται το κράτος και οι πολίτες τα αδέρφια του. Κάθε δημόσιο πρόβλημα τον αφορά και καλείται να συμμετέχει προς τη λύση του. Έτσι τώρα αρχίζει να νιώθει υπεύθυνος όχι μόνο για τα προβλήματα που συναντά μέσα στο σπίτι, αλλά και για αυτά που υφίστανται έξω από αυτό, στο κράτος του ή ακόμα και στο διεθνή περίγυρο.

Όμως η διαδικασία της πολιτικοποίησης δεν σταματάει εδώ. Τελικά όπως ξέφυγε από την αγκαλιά της οικογένειας ο πολίτης τώρα καλείται (όπως και το ανώτερο πολιτικό υποκείμενο, ο λαός) να ξεφύγει και από την αγκαλιά του αστικού κράτος που πλέον γίνεται τόσο σφιχτή που κοντεύει να πνίξει το παιδί του, αφού σταδιακά αυταρχικοποιείται όλο και περισσότερο με αποτέλεσμα να μετατρέπεται σε ένα φασιστικό κράτος. Εδώ η πολιτικοποίηση περνάει στην τελική της φάση, στην ιδεολογικοποίηση. Τώρα ο πολίτης πλέον φέρει ευθύνη όχι απλώς για το κράτος ή τα διεθνή, μα για τη ζωή ολόκληρη. Γι’ αυτό καλείται τώρα να αναπτύξει μία ολόκληρη κοσμοθεωρία που να κατανοεί τη ζωή ως σύστημα (φύση και κοινωνία ενιαία). Οι διανοητικές του λειτουργίες απαιτείται να αγκαλιάσουν την παγκόσμια σφαίρα και να ανέλθουν σε νέα υψηλά επίπεδα. Τώρα δεν μπορεί να είναι απλώς ένας πολίτης. Αναγκάζεται να αγγίξει τη σφαίρα της διανόησης και να γίνει ιδεολόγος.

Αυτό το καθήκον που τέθηκε απέναντι στον άνθρωπο στα τέλη του 19^ου αιώνα με το πέρασμα στον Ιμπεριαλισμό πραγματοποιήθηκε για χάρη της αστικής δημοκρατίας από το H.Spencer που ήταν από τους πρώτους αστούς που είδαν ενιαία τη φύση και την κοινωνία. Το ανώτερο αυτό δημιούργημα της αστικής διανόησης στη φιλοσοφία ωστόσο γέννησε το χειρότερο στην πολιτική με τον κοινωνικό δαρβινισμό να διαμορφώνει τη ρατσιστική αντίληψη. Περαιτέρω, για το φασισμό το καθήκον αυτό το ανέλαβε ο Χίτλερ που πήγε σε ακόμα πιο αντιδραστικό επίπεδο τις θεωρίες του Spencer, ενώ για τον κομμουνισμό το έφερε σε πέρας ο Λένιν που εξέλιξε τις θεωρήσεις του Μαρξ.

Αν και το παραπάνω καθήκον ήταν εκτελέσιμο μόνο από λίγους, αυτό δεν σημαίνει πως και σήμερα αφορά μόνο λίγους. Είναι σίγουρο ότι μεγάλο μέρος του λαού μέσα σε ένα εκμεταλλευτικό σύστημα ποτέ δεν μπορεί να αγγίξει αυτή την ανώτερη σφαίρα, ωστόσο το παραπάνω παράδειγμα καταδεικνύει πως η ταξική πάλη έχει φτάσει αντικειμενικά σε νέο επίπεδο και ορθώνει νέες απαιτήσεις τουλάχιστον για μια σημαντική μερίδα του λαού. Μην ξεχνάμε πως ο σοσιαλισμός δεν οικοδομείται από έναν. Ο Λένιν τόνιζε διαρκώς το μεγάλο πρόβλημα του χαμηλού ιδεολογικού επιπέδου των μελών του κόμματος, ένα πρόβλημα που φαίνεται πως δεν μπόρεσε να λυθεί και τελικά θα κόστιζε σοβαρά στην οικοδόμηση. Φαίνεται πως μια ελάχιστη ιδεολογική κατάρτιση (που δεν είναι στατική, αλλά αυξάνει και βαθαίνει, όσο κάνουν το ίδιο και οι εκμεταλλευτικές σχέσεις) όλων των μελών του αποτελεί απαραίτητη υλική προϋπόθεση για την οικοδόμηση της νέας κοινωνίας.

Επιπλέον να σημειώσουμε πως παρατηρεί κανείς εδώ όσον αφορά στη διαδικασία κοινωνικοποίησης του ατόμου ότι αυτή ακολουθεί την ίδια πορεία με την ιστορία της κοινωνικοποίησης του πρωτόγονου ανθρώπου. Γεννημένος από τη μητέρα Φύση ως απολιτικό ον στην πρωτόγονη κοινότητα περνά στην πολιτική (ταξική) κοινωνία, όπου πολιτικοποιείται όλο και περισσότερο (ιδιαίτερα στην αστική κοινωνία) έως και την εποχή που εμφανίζεται η μεγάλη αντίθεση ανάμεσα στο φασισμό και τον κομμουνισμό, οπότε πλέον γίνεται ιδεολόγος. Η κοινωνικοποίηση του ατόμου σήμερα αποτελεί μικρογραφία (εμπεριέχει μέσα του όλο το προτσές) της ιστορικής κοινωνικοποίησης του ανθρώπου. Κάπου εδώ ανοίγει ένας νέος κλάδος για το μαρξισμό, αυτός της πολιτικής ψυχολογίας.

«Amazon»: Υποχρεώνει τους εργαζόμενους-σκλάβους να επαινούν την εταιρεία στο Twitter!

Από atexnos2019 atexnos2019

Ο εργασιακός μεσαίωνας στην γνωστή και μη εξαιρετέα «Amazon» του πολυεκατομμυριούχου Τζεφ Μπέζος συνεχίζεται….
Η «Amazon», που πρωτοπορεί στην εφαρμογή απάνθρωπων ρυθμών και συνθηκών εργασίας, που απαγορεύει την συνδικαλιστική δράση, προχώρησε σε νέο αντεργατικό «επίτευγμα»: Υποχρεώνει τους εργαζόμενους της να γράφουν θετικά σχόλια για την εταιρεία στα social media, απαντώντας σε τυχόν αρνητικές κριτικές!
Οι πληροφορίες θέλουν την εταιρεία να δίνει «μπόνους»… δωροεπιταγές των 50 δολαρίων στους εργαζόμενους προκειμένου να συμμετέχουν σε καμπάνια υπέρ της υστεροφημίας της «Amazon» στα κοινωνικά δίκτυα! Στο πλαίσιο αυτό η πολυεθνική έχει στήσει ειδικούς λογαριασμούς ονόματι «Amazon FC Ambassador» τον οποίο διαχειρίζονται εργαζόμενοι της εταιρείας, οι οποίοι υποχρεώνονται να γράφουν tweets υπέρ της εταιρείας!
Είναι χαρακτηριστικό πως μέσω αυτών των λογαριασμών η «Amazon» απαντά σε σχόλια πελατών ή σε αρνητικές κριτικές προς την εταιρεία για κακομεταχείριση του προσωπικού της. Σε ερώτημα χρήστη του Twitter εάν οι λογαριασμοί της «Amazon» δίνουν αυτοματοποιημένες απαντήσεις (robots) ή πρόκειται για εργαζόμενους που πληρώνονται για κάθε τουϊτάρισμα, η απάντηση ήταν η εξής: «Δεν πληρώνομαι για κάθε tweet. Πληρώνομαι 15 δολάρια την ώρα, είτε απαντώ σε tweets είτε πακετάροντας προϊόντα. Το κάνω αυτό 2 μέρες την εβδομάδα» έγραψε η «Audra- Amazon FC Ambassador».
Ένας άλλος εργαζόμενος της πολυεθνικής, απαντώντας σε κριτική για τις μεσαιωνικές συνθήκες εργασίας, έγραψε στο Twitter: «Εδώ που δουλεύω δεν αισθάνομαι πως με κακομεταχειρίζονται. Η ασφάλεια και η υγεία μου αποτελούν προτεραιότητα για τους προϋστάμενούς μου. Μπορώ να χρησιμοποιώ κανονική τουαλέτα όταν το θέλω». Άλλη χρήστης, με το λογαριασμό, «Hannah-Amazon FC Ambassador» έγραψε: «Υποφέρω από κατάθλιψη και κάποια στιγμή ήθελα να παραιτηθώ απ’ τη δουλειά. Όμως κατάλαβα πως ήταν δικό μου λάθος τα προβλήματα που αντιμετώπιζα και όχι της Amazon». 
Τα παραπάνω παραδείγματα πιστοποιούν ότι πράγματι η εταιρεία του πολυεκατομμυριούχου Μπέζος – που υποχρεώνει τους εργαζόμενους να ουρούν σε μπουκάλια για να μην πηγαίνουν τουαλέτα – αναγκάζει εργαζόμενους να απαντούν σε αρνητικά σχόλια, εκθειάζοντας ταυτόχρονα την «Amazon» στα κοινωνικά δίκτυα.
Αυτό είναι το πρόσωπο της «καινοτομίας» που θαυμάζουν οι απανταχού απολογητές του σάπιου καπιταλισμού και που θέλει τους εργαζόμενους ρομπότ χωρίς ανάγκες και δικαιώματα. Έτσι αντλούνται τα τεράστια κέρδη της Amazon, που μόνο στις ΗΠΑ ήταν 11 δισ. δολάρια το 2018, όχι μόνο χωρίς να πληρώσει ούτε σεντ ομοσπονδιακού φόρου, αλλά και με επιστροφές φόρου 129 εκατ. δολαρίων το ίδιο έτος!

ΣΥΝΔΡΟΜΗ ΕΞΩΛΟΓΙΚΩΝ ΜΟΡΦΩΝ ΣΤΟΧΑΣΜΟΥ

Μέρα δεκαπενταύγουστου, μεγάλη γιορτή για την χριστιανική ορθοδοξία και η κυβερνητική ηγεσία έσπευσε με δηλώσεις της να την εντάξει στον πολιτικό της σχεδιασμό για να δικαιωθούν οι πολιτικές της αποφάσεις.

                Οι ευχές λοιπόν περίσσεψαν, από τον κυβερνητικό  εκπρόσωπο Σ. Πέτσα που εύχεται το «παράδειγμα της Παναγίας Θεοτόκου να γεμίζει πίστη και ελπίδα τις καρδιές όλων των Ελληνίδων και όλων των Ελλήνων», τον υπουργό Εργασίας Γ. Βρούτση που δεσμεύεται να «πορευθούμε πάντα με την δύναμη και την πίστη μας προς την Παναγία, για το καλό του Ελληνισμού»,  μέχρι τον πρωθυπουργό. Ο Κ. Μητσοτάκης από την Τήνο εύχεται η Μεγαλόχαρη να δίνει δύναμη στους πυροσβέστες που δίνουν μάχες με τις φλόγες χωρίς να παραλείψει να συνδέσει τον εορτασμό με την διακυβέρνησή του, τονίζοντας πως παίρνουμε δύναμη αυτές τις μέρες και βρίσκουμε καταφύγιο στην πίστη μας για να ατενίσουμε το μέλλον με σιγουριά και αισιοδοξία για μια Ελλάδα που επιτέλους γυρίζει σελίδα.

                Η προσφυγή σε  εξωλογικές μορφές στοχασμού, όπως εκφράζεται από τους πολιτικούς ηγέτες που συνδέουν με την πίστη και τη βοήθεια της Παναγίας πολιτικές τους επιλογές και δράσεις, εκφράζει στην πραγματικότητα όχι μόνο  έναν από τους πιο πρόσφορους τρόπους που συντηρούν οι κυρίαρχες  κοινωνικές τάξεις για να παραπλανούν μεγάλο τμήμα του πληθυσμού, αλλά κυρίως την αποστροφή τους για τις ιστορικές εξελίξεις που μπορεί να τερματίσουν την επιβολή τους. Επικαλούμενοι την πίστη, την υποταγή σε κάποιο ανώτερο μεταφυσικό σκοπό θέλουν συγκινησιακά να προσεταιριστούν μεγάλες μάζες που ακόμα ερμηνεύουν τις ιστορικές εξελίξεις με μεταφυσικό τρόπο. Γι’ αυτό και  τελετουργίες και σύμβολα της θρησκείας δεν είναι παρόντα μόνο στους λατρευτικούς χώρους, αλλά  διαποτίζουν πλήθος εξωλατρευτικών περιστάσεων και πτυχών της καθημερινής ζωής, για υπόμνηση της θέσης της στη ζωή μας.

                Η θρησκεία χρησιμοποιήθηκε από την άρχουσα τάξη για να επιβάλλει την εξουσία της  χωρίς αντίσταση από αυτούς που γίνονταν αντικείμενο εκμετάλλευσης της. Όταν λοιπόν συνδέονται τα ιστορικά γεγονότα, οι πολιτικές αποφάσεις, οι ενέργειες των κυβερνώντων με τη θέληση του Θεού ή την υπηρέτηση εξωλογικών στόχων η πολιτική και η ιστορία παύει να έχει μια έλλογη μορφή, εμφανίζεται σαν ένα χάος ασύνδετων γεγονότων που μοιάζουν φαινομενικά να διαδέχονται τυχαία το ένα το άλλο, που εξυπηρετούν όμως έναν θεϊκό σκοπό τον οποίο απλώς είμαστε ανίκανοι να αναγνωρίσουμε. Κι έτσι σ’ αυτή τη στρεβλή απεικόνιση της πραγματικότητας μπορεί να βρούν εύκολα χώρο για να ανθίσουν προφητείες και τσαρλατανισμοί, εν ονόματι μιας θείας βούλησης  που εκκλησιαστικοί ηγέτες ανακηρύσσονται διερμηνευτές της και η κυρίαρχη τάξη σπεύδει σαν αρωγός της.  Κι αυτός ο εξωλογικός στοχασμός χρησιμοποιείται, με επιτυχία ακόμα, για  να μορφοποιήσει και να δώσει ένα υποτυπώδες ιδεολογικό σχήμα στις σπασμωδικές, σκληρές, άνομες  μορφές συμπεριφοράς της κυρίαρχης τάξης, κρύβοντας πως στόχος της είναι η εξασφάλιση της κυριαρχίας της.

                Και στην καθημερινότητα των υποτελών τάξεων η αγωνία και ο φόβος πάντα παρόντες, είτε στην ανασφάλεια της εργασίας είτε στην αβεβαιότητα της επιβίωσης πέρα από την απελπισία της απώλειας που καμιά ανθρώπινη δράση δεν αποτρέπει,   βρίσκουν καταφύγιο αγκιστρωμένοι στην πίστη για την ύπαρξη θεϊκού σχεδίου όπου και η δική τους ύπαρξη βρίσκει νόημα και σκοπό. Είναι που ο καθένας μας για να δράσει, να αντέξει αντιξοότητες πρέπει να θεωρεί πως η ζωή του και η δράση του μπορεί να είναι  σημαντική ακόμα και ωφέλιμη. Κι επειδή η πίστη σε μια μεταφυσική δικαίωση ποτέ δεν μπορεί να διαψευστεί,  είναι ανακούφιση για πολλούς ανθρώπους η ευχέρεια που δίνει η θρησκεία στον άνθρωπο να σχηματίσει για την κοινωνική ζωή μιαν αντίληψη που να τον βολεύει να νομίζει τη δική του δραστηριότητα μέσα στην κοινωνία χρήσιμη και σπουδαία, ακόμα κι αν νιώθει σε κάθε έκφανση της ζωής του την αδικία και την σκληρότητα ενός κοινωνικού συστήματος που τον συνθλίβει.

                Με αναπαραστάσεις και ομοιώματα στην πολιτικοκοινωνική μας ζωή που η σύνδεσή τους με εξωλογικά στοιχεία, όπως η θρησκεία, τους προσδίδουν κύρος γίνεται προσπάθεια να αποκρυφτεί η οικονομική πραγματικότητα που την καθορίζει, αποκτώντας έτσι η πραγματικότητα του καπιταλισμού αντιϊστορικό χαρακτήρα, δίνοντάς της αναλλοίωτη και εξωχρονική μορφή.