Χυδαία ρατσιστική επίθεση στελέχους της ΝΔ σε ιρανό πρόσφυγα: «Θα πας από εκεί που ήρθες μαϊμού»!

Από atexnos2019 atexnos2019

Σε άπταιστα «χρυσαυγίτικα» μίλησε ο Θεόδωρος Γιάνναρος, μέλος του Τομέα Υγείας της Νέας Δημοκρατίας, απευθυνόμενος σε ιρανό πρόσφυγα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. 

Ο Arash Hampay, πρόσφυγας από το Ιράν που ζει στην Ελλάδα, ανέβασε μια φωτογραφία στο twitter και έγραφε: «Φασίστες, είμαι εντάξει στη νέα μου πατρίδα, θα συνεχίζω τις δράσεις για να αλλάξω την πόλη μου. Οι πόλη μας πρέπει να καθαρίσει από τον φασισμό».

Ζηλεύοντας τη «δόξα» των «Κασιδιάρηδων» και των «Παναγιώταρων», ο Γιάνναρος (μοριακός βιολόγος-γενετιστής στο επάγγελμα, τέως διοικητής του νοσοκομείου «Ελπίς») σχολίασε με χυδαία ρατσιστικό τρόπο την ανάρτηση αυτή και έγραψε: «θα πας από κει που ήρθες, μαϊμού». 

Την δήλωση του Θεόδωρου Γιάνναρου αποδοκίμασε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Στέλιος Πέτσας λέγοντας: «Τέτοιου είδους δηλώσεις δε έχουν θέση στο κόμμα μας».

Ωστόσο, αν και η ναζιστική Χρυσή Αυγή βρίσκεται εκτός Βουλής, ο χρυσαυγιτισμός έχει «τρυπώσει» για τα καλά στο κυβερνών κόμμα. Υπενθυμίζουμε ότι ο Θ.Γιάνναρος ήταν πρόσφατα υποψήφιος στο Νότιο Τομέα της Περιφέρειας Αττικής με την παράταξη «Νέα Αρχή για την Αττική» του Γ. Πατούλη. 

Χρυσή Αυγή: Έκλεισε το ορμητήριο δολοφονικών επιθέσεων των ναζί στον Πειραιά

Από iraklis3

Τα γραφεία του Πειραιά ήταν ορμητήρια πολλών επιθέσεων κατά μεταναστών, αντιφασιστών, κλπ τα προηγούμενα χρόνια. Τα μοναδικά γραφεία που τυπικά διατηρεί η Χρυσή Αυγή είναι πλέον στη Σαλαμίνα, χωρίς όμως την πραγματοποίηση “δράσεων”.
Άδειασαν τα γραφεία της Χρυσής Αυγής που βρίσκονταν στο κεντρικότερο σημείο του Πειραιά στην πλατεία Κοραή. Το κουδούνι των γραφείων δεν γράφει πλέον “Χρυσή Αυγή”, όπως μας ενημερώνουν ένοικοι της πολυκατοικίας. Η εξέλιξη αυτή έρχεται ταυτόχρονα με την μαζική φυγή στελεχών της ναζιστικής οργάνωσης, την ανεξαρτητοποίηση του πρώην περιφερειάρχη και βουλευτή Πειραιά Γιάννη Λαγού και τη δημιουργία “νέου φορέα” από τους αποχωρήσαντες (Λαγός, Γερμενής, Ηλιόπουλος, Αθανασάκος, Κρέσπης, κλπ).
Ο Μιχαλολιάκος έχει ήδη αναφερθεί δημόσια στα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η οργάνωση μετά την εκλογική ήττα του Ιουλίου, ενώ δημοσιεύματα κάνουν λόγο και για κλείσιμο της “Κεντρικής Διοίκησης” της Μεσογείων λόγω αδυναμίας πληρωμής του ενοικίου.
Τα γραφεία του Πειραιά ήταν ορμητήρια πολλών επιθέσεων κατά μεταναστών, αντιφασιστών, κλπ τα προηγούμενα χρόνια. Για το πλήθος των επιθέσεων και την κεντρική οργάνωσή τους (με “ΟΚ” στελέχους της τοπικής) μιλάει σε τηλεφωνικές συναδιαλέξεις του ο πρώην πυρηνάρχης Πειραιά Νικόλαος Αποστόλου, κατηγορούμενος για ένταξη σε εγκληματική οργάνωση στη δίκη της Χρυσής Αυγής και καταδικασμένος για επίθεση σε μέλη της Αντιναζιστικής Πρωτοβουλίας Πειραιά το 2012. Αλλά και ο μετέπειτα πυρηνάρχης Πειραιά Θωμάς Μπαρέκας είναι κατηγορούμενους στη μεγάλη δίκη, όπως και στη δίκη για την επίθεση στο “Συνεργείο” στην Ηλιούπολη το 2013. Σε έρευνα που έγινε στα γραφεία μετά τη δολοφονία Φύσσα από την Αστυνομία παρουσία του Μπαρέκα, βρέθηκε ένα κλομπ.
Μετά το άδειασμα των γραφείων στον Πειραιά και το κλείσιμο των τοπικών στη Νίκαια και στο Πέραμα, τα μοναδικά γραφεία που τυπικά διατηρεί η Χρυσή Αυγή στην περιφέρεια του Πειραιά είναι πλέον στη Σαλαμίνα, χωρίς όμως την πραγματοποίηση “δράσεων”.
Πηγή: JAILGOLDENDAWN.COM

ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΡΓΝΑΝΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ

Ο δολοφόνος γυρίζει πάντα στον τόπο του εγκλήματος, λέει ένα ρητό... Ο λόγος για τον υπουργό "εργασίας" της ΝΔ κ. Βρούτση. Βέβαια, πώς να γυρίσει, αφού ποτέ στην ουσία δεν έφυγε; Ποιος θα ξεχάσει τις χαρές και τα πανηγύρια, όταν αγκαλιά με την  κυρία Αχτσιόγλου, πρώην υπουργό "εργασίας" του ΣΥΡΙΖΑ, ψήφιζαν μαζί το 2018 τον περιορισμό του δικαιώματος των εργαζομένων στην απεργία; Ποιος θα ξεχάσει πως δικά του σχέδια νόμου, όπως αυτό του καθορισμού του κατώτατου μισθού με υπουργική απόφαση, ψηφίστηκε επί ΣΥΡΙΖΑ και από τους δύο μαζί καταργώντας ουσιαστικά τις συλλογικές διαπραγματεύσεις ενώ  παρουσιάστηκε ξεδιάντροπα ως αύξηση του κατώτατου μισθού;

Τώρα ο κύριος Βρούτσης, με στρωμένο το έδαφος από την προηγούμενη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, έρχεται να αποτελειώσει ότι δεν πρόλαβαν εκείνοι, καθώς το κράτος τους "έχει συνέχεια" όπως οι ίδιοι δεν σταματάνε να λένε, κάνοντάς το παράλληλα "πιο επιτελικό-αποτελεσματικό" για τα συμφέροντα των μεγάλων αφεντικών... Έτσι, η κυβέρνηση της ΝΔ σχεδιάζει να φέρει τροπολογίες που θα νομιμοποιούν και θα επεκτείνουν την κρατική και την εργοδοτική παρέμβαση μέσα στα συνδικάτα, θα καταργούν τα καταστατικά των σωματείων, θα φακελώνουν όλους τους συνδικαλισμένους εργαζόμενους. Θα βοηθούν την εργοδοσία να μην προσλαμβάνει "ενοχλητικές φωνές", θα φακελώνουν συνολικά τη συνδικαλιστική δράση, καταργώντας στην ουσία τις συλλογικές διαδικασίες για τη λήψη αγωνιστικών κινητοποιήσεων, όπως τις γενικές συνελεύσεις.

Η επίθεση είναι συγκεκριμένη και στο στόχαστρο βρίσκονται τα σωματεία και το εργατικό-συνδικαλιστικό κίνημα, το δικαίωμα στη συλλογική δράση και τους αγώνες του εργαζόμενου λαού. Η κυβερνητική παρέμβαση αποτελεί στην ουσία, μορφή καταστολής του εργατικού-συνδικαλιστικού κινήματος. Συνεχίζει την υλοποίηση των σχεδίων της μεγαλοεργοδοσίας, ώστε να μην διασαλευτεί για κανένα λόγο η κερδοφορία τους, να μην τεθεί σε κίνδυνο η "ανάπτυξή" τους, προϋπόθεση της οποίας είναι το τσάκισμα των δικαιωμάτων και της ζωής των εργαζόμενων, του λαού συνολικά. Παίρνουν από τώρα τα μέτρα τους γιατί γνωρίζουν ότι η νέα αντεργατική-αντιλαϊκή επίθεση που ετοιμάζουν θα προκαλέσει σφοδρές αντιδράσεις. Η σιγή νεκροταφείου που επιδιώκουν να επιβάλουν στους εργασιακούς χώρους, τα νέα εμπόδια που ετοιμάζουν και η καταστολή του εργατικού-συνδικαλιστικού κινήματος έναν και μόνο στόχο έχουν. Να μείνει ο κάθε εργαζόμενος μόνος του, αποκομμένος, να μη συμμετέχει ενεργά σε συλλογικές διαδικασίες, να αποφασίζουν άλλοι για αυτόν, για ζητήματα που τον αφορούν, χωρίς να είναι παρών, να βρίσκεται μακριά και έξω από τις συλλογικές συζητήσεις και επί της ουσίας να είναι απροστάτευτος απέναντι στις ορέξεις των μεγάλων αφεντικών και έτσι εκείνα να θησαυρίζουν ανενόχλητα από το δικό μας ξεζούμισμα! Αυτή τη διάτρητη διαδικασία κάτω από τα βλέμματα της εργοδοσίας και με παρούσα την εργοδοτική τρομοκρατία, τη βαφτίζουν "δημοκρατική διαδικασία με ηλεκτρονικό τρόπο".

"Κουνάν το δάχτυλο" στους εργαζόμενους και τα συνδικάτα παραδίδοντας τάχα μαθήματα "δημοκρατίας", όταν σε δήμους και περιφέρειες κουμάντο κάνουν οι μειοψηφίες που με κόλπα ονομάζονται πλειοψηφίες, όταν ακόμα και οι ίδιες οι κυβερνήσεις εκλέγονται από μικρές μειοψηφίες, όταν η δική τους, "ανεξάρτητη" κατά τ' άλλα δικαιοσύνη βγάζει το 90% των απεργιών παράνομες και καταχρηστικές. Αλήθεια, πόση δημοκρατία υπάρχει μέσα από τις πύλες των εργοστασιών, μέσα από τις πύλες των ξενοδοχείων, των πολυκαταστημάτων, των σούπερ μάρκετ, των λιμανιών, των αεροδρομίων; Πόσο δημοκρατικό είναι να χάνουν και την ζωή τους ακόμα εκατοντάδες συνάδελφοι στον αγώνα για το μεροκάματο από τις εγκληματικές επιλογές της μεγαλοεργοδοσίας, που για να έχει ακόμα μεγαλύτερο κέδρος δεν λαμβάνει κανένα μέτρο για την υγιεινή και την ασφάλεια του προσωπικού; Πόσο δημοκρατικό είναι να μένουν το 2019 στο σκοτάδι, χωρίς νερό και θέρμανση ακόμα και στο πεζοδρόμιο χιλιάδες οικογένειες ανέργων, χαμιλόμισθων και χαμιλοσυνταξιούχων;

Αυτήν τους την "δημοκρατία", που βαφτίζει "δημοκρατικό" ότι εξυπηρετεί τα συμφέροντα των μεγαλοεργοδοτών και "αυταρχικό-αντιδημοκρατικό" ότι συμφέρει τους εργαζόμενους και τον λαό, τους την χαρίζουμε, δεν την θέλουμε!

Αν νομίζουν ότι με τέτοια τερτίπια θα ξεμπερδέψουν με τους εργαζόμενους, τις διεκδικήσεις μας και το αίτημά μας για μια καλύτερη ζωή για εμάς και τα παιδιά μας, χωρίς εκμετάλλευση, κάνουν πολύ μεγάλο λάθος! Γνωρίζουν πολύ καλά ότι εμείς δεν παίζουμε με τις ζωές μας! Εμείς, ξέρουμε ότι παίρνουν όλα αυτά τα μέτρα επειδή μας φοβούνται, φοβούνται τον οργανωμένο, μαζικό και ταξικά προσανατολισμένο αγώνα των εργαζόμενων, του λαού συνολικά! Τους λέμε ότι καλά κάνουν και φοβούνται! Τους υποσχόμαστε ότι αργά ή γρήγορα θα κάνουμε τους φόβους τους πραγματικότητα!

Καλούμε όλους τους εργαζόμενους, τον λαό του νησιού μας να προετοιμαστεί για ΑΠΕΡΓΙΑ, για μεγάλες αναμετρήσεις. Τους καλούμε σε ενωτικό, μαζικό, ταξικό αγώνα για το δικαίωμά μας στην οργάνωση και την απεργία, στην ίδια την ζωή! Τους καλούμε τέλος να συμμετέχουν στην Γενική Συνέλευση του Εργατικού Κέντρου Κέρκυρας την Πέμπτη 5 Σεπτέμβρη, στις 7 το απόγευμα!

ΒΑΖΟΥΜΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΑΝΑΓΚΕΣ
ΠΕΡΝΑΜΕ ΣΤΗΝ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΕ ΜΕ ΤΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΟΥ

Web: http://sidypker.blogspot.gr

FB: kerkyraikossyndesmosidiotikonypallilon

e-mail: pamesidypker@gmail.com, Τηλ.: 6978404989

ΛΑ.ΣΥ. ΝΟΤΙΑΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Η εκρηκτική κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στον τομέα διαχείρισης των απορριμμάτων, με ευθύνη κυβερνήσεων και τοπικών αρχών, που μας ταλανίζει πάνω από 10 χρόνια έχει δημιουργήσει εκτός των άλλων και αντιθέσεις στις τοπικές κοινωνίες.

Ο καθένας προσπαθεί να «απομακρύνει» τα σκουπίδια από τη δική του γειτονιά, συνήθως σε βάρος της παρακάτω γειτονιάς. Αυτή δεν είναι λύση είναι μέρος του συνολικού αδιεξόδου στο οποίο οδήγησαν πολιτικές 10ετιών από ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ.

Πιο οξύ είναι το πρόβλημα στις τουριστικές περιοχές χωρίς να ισχυριζόμαστε ότι στις υπόλοιπες τα πράγματα είναι καλά.

Όμως έχουμε καταγγελίες από τη Λευκίμμη, Αργυράδες, Μαραθιά για μεταφορά σκουπιδιών κυρίως από επαγγελματίες σε κατοικημένες περιοχές ή μπροστά από κτήματα δημιουργώντας μικρές χωματερές. Για παράδειγμα ο δρόμος προς το λιμάνι Λευκίμμης, ο δρόμος παράλληλα προς το ποτάμι, κοντά στο σχολείο στα Μελίκια, στη μεγάλη στροφή έξω από το Μαραθιά κ.α. Αυτή η κατάσταση πρέπει να σταματήσει γιατί δημιουργεί εντάσεις, αντιθέσεις ακόμα κάποιοι εκδικητικά να βάζουν και φωτιές στα απορρίμματα με απρόβλεπτες συνέπειες.

Το πρόβλημα πρέπει να λυθεί σωστά, γρήγορα με τη χρήση της επιστήμης και της τεχνολογίας. Η ΛΑ.ΣΥ. έχει καταθέσει ολοκληρωμένη πρόταση από χρόνια.

Η νέα δημοτική αρχή πρέπει να προχωρήσει γρήγορα σε συνεργασία με το λαό και τους φορείς του σε ριζική λύση με κοινά αποδεκτές πρακτικές. Ιδιαίτερα πρέπει να συνεργαστεί με τους επαγγελματίες στις τουριστικές περιοχές, στις οποίες «παράγονται» μεγάλες ποσότητες απορριμμάτων τους καλοκαιρινούς μήνες.

Η λύση βρίσκεται στην επιστημονική και ολοκληρωμένη διαχείριση των απορριμμάτων σε φιλολαϊκή κατεύθυνση.  Απαραίτητη είναι η μείωση του όγκου των απορριμμάτων με ανακύκλωση και διαλογή στην πηγή. Με γωνίες ανακύκλωσης και πράσινα σημεία αλλά και με παρεμβάσεις που θα ενημερώνουν το λαό.  Όλα αυτά θα πρέπει να συνοδεύονται με τις απαραίτητες προσλήψεις μόνιμου προσωπικού την απόκτηση εξοπλισμού και μέσων χωρίς καμιά συμμετοχή ιδιωτών. Χρειάζεται διεκδίκηση προς τη μεριά της κυβέρνησης για την απαιτούμενη χρηματοδότη και τις προσλήψεις.

Λευκίμμη                                                                                                                             3/9/19

Παναγιώτης Καρατζάς, λαϊκός ηγέτης, αυτός που σήκωσε τη σημαία της Επανάστασης και ο Π. Πατρών Γερμανός

Από iraklis

«Ψέμα, λοιπόν, πως ο Γερμανός ύψωσε πρώτος τη σημαία της Επανάστασης», γράφει ο Γιάννης Κορδάτος στην Ιστορία του. «Τη σημαία την ύψωσε ο Καρατζάς μαζί με τους δικούς του που όλοι τους ανήκανε στη μέση τάξη, στο λαό και όχι στο αρχοντολόγι».
Ο Φιλικός Παναγιώτης Καρατζάς στις 21 Μάρτη κάλεσε στα όπλα το λαό της Πάτρας, ο οποίος με αρχηγό τον Καρατζά την απελευθέρωσαν την άλλη μέρα. Αυτή είναι η πρώτη ένοπλη εξέγερση που έγινε στην Πάτρα και η πρώτη επαναστατική πράξη που έγινε στο Μοριά και σε όλη την Ελλάδα.
Ο Παναγιώτης Καρατζάς, , Φιλικός, πολύ αγαπητός στις λαϊκές μάζες και ατρόμητος αγωνιστής, επανήλθε στην επικαιρότητα στις 14 Μαρτίου 2013, όταν σε επιστολή του ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών προς τους μαθητές για την επέτειο της 25 Μαρτίου αναφερόταν, μεταξύ άλλων, ότι «είναι ψέμα ότι ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ύψωσε πρώτος τη σημαία της επανάστασης του 1821. Τη σημαία στην Πάτρα την ύψωσε ο λαϊκός ηγέτης Παναγιώτης Καρατζάς, τον οποίο δολοφόνησαν οι πρόκριτοι της Πάτρας».
Η λαϊκή μούσα απαθανάτισε τη δολοφονία του παλικαριού με το ακόλουθο τραγούδι:
Τρεις περδικούλες κάθονταν στης Κούκουρης τη ράχι
η μια τηράει τα πέλαγα κι άλλη κατά την Πάτρα
κι η τρίτη η καλύτερη μοιρολογάει και λέει:
Θε μου ο Καρατζάς τι γίνηκε, αυτός ο καπετάνιος;
Μάιδε στην Πάτρα φαίνεται μάιδε στο Σαραβάλι.
Μας είπαν πως τον σκότωσαν μεσ’ στου Ομπλού την πόρτα.
«Ο Παναγιώτης Αναστασόπουλος, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, γεννήθηκε στις 1776 στην Πάτρα. Έμεινε στην ιστορία με το προσωνύμιο Καρατζάς, το οποίο στα τουρκικά σημαίνει το ζαρκάδι και τον μελαχρινό άνδρα, ίσως εξαιτίας του ατίθασου χαρακτήρα του ή του χρώματος του δέρματός του. Από τα νεανικά του χρόνια άρχισε να δημιουργεί επεισόδια με τους κατακτητές και ουδέποτε έμενε αδιάφορος για την κακομεταχείριση των χριστιανών από τους Τούρκους.
Το 1805 παντρεύτηκε και απέκτησε πολυμελή οικογένεια. Τον Σεπτέμβριο του 1809, έπειτα από συμπλοκή στην αγορά της Πάτρας, αναγκάστηκε να καταφύγει στη Ζάκυνθο, όπου άσκησε το επάγγελμα του υποδηματοποιού. Λίγους μήνες αργότερα κατατάχθηκε στην Ελληνική Λεγεώνα, που είχαν συστήσει στη Ζάκυνθο οι Άγγλοι. Χάρη στις ικανότητές του έφθασε στο βαθμό του ανθυπολοχαγού, αλλά το 1812 παραιτήθηκε και τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου επέστρεψε στην Πάτρα και στο παλαιό του επάγγελμα.
Στις 21 Μαρτίου 1821 εκατό Τούρκοι από τη φρουρά του Ρίου εισήλθαν στην Πάτρα και άρχισαν να διαπράττουν φόνους και λεηλασίες. Στη συνέχεια αναζήτησαν το σπίτι του πρόκριτου Ιωάννη Παπαδιαμαντόπουλου. Το βρήκαν άδειο και αφού σκότωσαν τον φύλακα το πυρπόλησαν. Τότε ανέλαβε δράση ο Καρατζάς, που ανήκε στο περιβάλλον του Παπαδιαμαντόπουλου. Διαπνεόμενος από επαναστατικό πνεύμα και βοηθούμενος από τους Βασίλειο Λιβαδά και Νικόλαο Γερακάρη, κατόρθωσε να αποκρούσει τους εισβολείς και να τους αναγκάσει να καταφύγουν στο φρούριο της Πάτρας. Τρεις ημέρες αργότερα, οι προύχοντες της Αχαΐας με τον Παλαιών Πατρών Γερμανό εισήλθαν στην Πάτρα και σχημάτισαν το «Αχαϊκόν Διευθυντήριον» χωρίς την παρουσία του Καρατζά, ο οποίος, προφανώς, θεωρήθηκε παρακατιανός, αν και είχε καταθέσει στο πεδίο της μάχης τα στρατιωτικά του προσόντα.
Ο παραγκωνισμός του Καρατζά αναπτέρωσε το ηθικό των Τούρκων, οι οποίοι με τον ερχομό του Γιουσούφ Πασά ανάγκασαν του Έλληνες επαναστάτες να λύσουν την πολιορκία της Πάτρας (3 Απριλίου 1821). Λίγες ημέρες αργότερα, το στρατόπεδο των επαναστατών αναδιοργανώθηκε και στον Καρατζά ανατέθηκε η φύλαξη της στρατηγικής θέσης Ζωνιτάδα. Παράλληλα, ο Καρατζάς πραγματοποιούσε νυχτερινές επιθέσεις στην Πάτρα, αποσπώντας λάφυρα και σκορπώντας τον τρόμο στους Τούρκους. Γράφει σχετικά ο Παλαιών Πατρών Γερμανός:
Ο Καρατζάς τους επροξένει φρίκην, επειδή όχι μόνον εις το πεδίον του πολέμου εδείκνυε την ανδρείαν του και την στρατηγική του επιδεξιότητα, αλλά δια νυκτός εισήρχετο συνεχώς εις την πόλιν με ολίγους στρατιώτας, ήρπαζεν αιχμαλώτους και εφόνευεν εξ αυτών, εχαλούσε τους μύλους και ενί λόγω τους έβλαπτε καιρίως.
Στις 15 Ιουλίου 1821 οι Τούρκοι κατέλαβαν τη Μονή της Παναγίας της Γηροκομίτισσας (Μονή του Γηροκομείου, όπως είναι πιο γνωστή), στους πρόποδες του Παναχαϊκού. Ο Καρατζάς με 300 άνδρες επεχείρησε την ανακατάληψή της με τη βοήθεια του ρουμελιώτη οπλαρχηγού Θοδωράκη Γρίβα. Την 1η Αυγούστου άρχισε την επίθεση με μεγάλες απώλειες για τους Τούρκους, που είχαν πάνω από 100 νεκρούς. Στις 6 Αυγούστου οι Τούρκοι ενισχύθηκαν από τον ίδιο τον Γιουσούφ Πασά, αλλά την επομένη ο Καρατζάς με τους άνδρες του κατόρθωσε να καταλάβει τη Μονή, αφού προξένησε μεγάλη φθορά στο στρατόπεδο των Τούρκων.
Η μεγάλη επιτυχία του Καρατζά προκάλεσε τον φθόνο κάποιων οπλαρχηγών, με τους οποίους δεν είχε καλές σχέσεις, επειδή εθεωρείτο άνθρωπος των προκρίτων. Εκτός αυτού, οι αδελφοί Κουμανιώτη (Χρυσανθακόπουλος το πραγματικό όνομα της οικογένειας από το Κούμανι Αχαΐας), πίστευαν ότι ο Καρατζάς ήταν υπεύθυνος για τον θάνατο του αδελφού τους Σταμάτη κατά τις συγκρούσεις με τους Τούρκους στις 23 Μαρτίου 1821 στην Πάτρα. Ο Σταμάτης Κουμανιώτης είχε βρεθεί χτυπημένος πισώπλατα, προφανώς από απροσεξία των συμπολεμιστών του. Αλλά η υποψία και συκοφαντία οργίαζαν τότε μεταξύ των Ελλήνων, όπως παρατηρεί ο ιστορικός Διονύσιος Κόκκινος στην «Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως».
Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός και οι πρόκριτοι δεν έκαναν και πολλά πράγματα για να αποφευχθεί η εμφύλια σύγκρουση. Στις 4 Σεπτεμβρίου 1821, ο Θάνος Κουμανιώτης περίμενε τον Καρατζά στη Μονή Ομπλού, στα νοτιοανατολικά της Πάτρας επί του ομωνύμου όρους. Μόλις ο Καρατζάς πέρασε τη σιδερένια πύλη του μοναστηριού και ήλθε αντιμέτωπος με τον Κουμανιώτη και τους άνδρες του άρχισε να χορεύει με τα οπίσθιά του γυρισμένα προς αυτούς και γενικά να κινείται με τρόπο χλευαστικό για να τους πειράξει και να τους δείξει ότι περιφρονεί τις απειλές τους. Οι άνδρες του Κουμανιώτη εξεμάνησαν κι ένας από αυτούς, ονόματι Τσαλαμηδάς, τον πυροβόλησε πισώπλατα και τον σκότωσε.
Η δολοφονία Καρατζά είχε διαλυτική επίδραση στο αχαϊκό στρατόπεδο κι έπληξε την ενότητα των αγωνιστών για μεγάλο χρονικό διάστημα».

Μοιρασμένοι ρόλοι

«Θα στηρίξουμε την επιχειρηματικότητα με κάθε κίνητρο»... Η δέσμευση αυτή του Κυρ. Μητσοτάκη κατά τις συναντήσεις του με τους «κοινωνικούς εταίρους», δηλαδή τους βιομηχάνους, τους μεγαλοξενοδόχους, τους μεγαλεμπόρους και τη διορισμένη συνδικαλιστική μαφία της ΓΣΕΕ, μόνο ως απειλή ακούγεται στα αυτιά της εργατικής τάξης και του λαού.
Οι κυβερνητικές δεσμεύσεις, όπως και οι πρώτες νομοθετικές πρωτοβουλίες της, δεν αφήνουν την παραμικρή αμφιβολία. Η διευκόλυνση των ομίλων να ξεζουμίζουν τους εργαζόμενους με κάθε τρόπο και τα «κίνητρα για επενδύσεις» διαπνέουν κάθε νόμο, κάθε τροπολογία, κάθε «δέσμευση» και της νέας κυβέρνησης προς τους «εταίρους», εργοδότες και αυλικούς συνδικαλιστές τους. Κι αυτά μαζί με την ένταση της καταστολής, το χτύπημα στα συνδικάτα, ώστε πιο εύκολα να ξεδιπλώνεται η αντεργατική επίθεση.
Σε τι δεσμεύονται οι «εταίροι», μαζί και η διορισμένη ηγεσία της ΓΣΕΕ; Οτι θα κάνει ο καθένας ό,τι του αναλογεί, για να βελτιωθεί το «επενδυτικό κλίμα» και να επιταχυνθεί η ανάπτυξη. Η δέσμευση αυτή όμως σημαίνει προσήλωση στην επίθεση διαρκείας σε βάρος των εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων και αναγκών.
Είναι χαρακτηριστικά τα εξής δύο παραδείγματα: Ο πρόεδρος του ΣΕΒ, που προχτές έσφιγγε το χέρι του Κυρ. Μητσοτάκη περιχαρής για τη συνεργασία τους, δήλωνε αμέσως μετά τις εκλογές ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είχε ήδη υλοποιήσει το 60% των αξιώσεων των βιομηχάνων. Η υλοποίηση του υπόλοιπου 40% και πάνω απ' αυτό είναι υπόθεση της νέας κυβέρνησης και της συνεργασίας της με τους «κοινωνικούς εταίρους»...
Οπως και ο πρόεδρος των βιομηχάνων της Β. Ελλάδας, που είχαν μάλιστα προνομιακές σχέσεις με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, αρκέστηκε να θυμίσει στον πρωθυπουργό ότι το θεσμικό πλαίσιο για τις «Ειδικές Οικονομικές Ζώνες», δηλαδή τις περιοχές που το κεφάλαιο μπορεί να απολαμβάνει «έξτρα» φορολογικά προνόμια και να παραβιάζει «νόμιμα» ακόμα και αυτήν την άθλια «εργατική» νομοθεσία, είναι ήδη έτοιμο από την προηγούμενη κυβέρνηση, κι αυτό που μένει είναι η εφαρμογή του!
Ετσι διαμορφώνεται το «φιλικό επιχειρηματικό περιβάλλον». Ενα περιβάλλον - θερμοκήπιο για την ένταση της εκμετάλλευσης, για το στράγγισμα του λαϊκού εισοδήματος, για το μαζικό ξεσπίτωμα λαϊκών νοικοκυριών, ώστε να επανέλθει η «κανονικότητα» και στο τραπεζικό σύστημα, να στηριχτεί η «ανάπτυξη».
Την «ανάπτυξη για όλους», που διαφημίζει λοιπόν ο Κυρ. Μητσοτάκης, μαζί με τους «κοινωνικούς εταίρους», τη ζουν ήδη στο πετσί τους οι εκατοντάδες χιλιάδες ελαστικά απασχολούμενοι σε κλάδους όπως ο τουρισμός, οι χιλιάδες άνεργοι, οι εργαζόμενοι στη μαθητεία, οι ενοικιαζόμενοι εργάτες σε μεγάλες επιχειρήσεις, οι φτωχοί αυτοαπασχολούμενοι και αγρότες που δεν βλέπουν φως στο τούνελ.
Σήμερα οι εργαζόμενοι έχουν περισσότερες αποδείξεις για να πειστούν ότι δεν έχουν τίποτα να περιμένουν από αυτή την ανάπτυξη, που υπηρετεί και προωθεί με μοιρασμένους ρόλους ο «εταιρισμός» κυβέρνησης - επιχειρηματιών - συνδικαλιστικής μαφίας. Σήμερα δεν χωρούν άλλες μειωμένες απαιτήσεις, δεν μπορεί ο εργαζόμενος, ο νέος και η νέα να αρκούνται στο «ας έχουμε μια δουλίτσα», κακοπληρωμένη και ανασφάλιστη, δεν μπορεί να υπάρχει άλλη ανοχή στην περιπλάνηση ανάμεσα στην ανεργία, στα επιδόματα της ακραίας φτώχειας και στη μερική απασχόληση.
Τώρα πρέπει να οργανωθεί η απάντηση στην αντιλαϊκή κλιμάκωση. Το δρόμο δείχνουν οι εργατικές κινητοποιήσεις ενάντια στις νέες αντιδραστικές αλλαγές στον συνδικαλιστικό νόμο και στις Συλλογικές Συμβάσεις, ενάντια στις αυξήσεις στα τιμολόγια της ΔΕΗ και την πολιτική της «απελευθέρωσης», που αυξάνει τα κέρδη των μονοπωλίων και βυθίζει στην ενεργειακή φτώχεια χιλιάδες λαϊκά νοικοκυριά, ενάντια στις φοροαπαλλαγές για το κεφάλαιο, στην παράδοση του περιβάλλοντος στις ορέξεις των επιχειρηματικών ομίλων.
Ο δρόμος επομένως είναι ένας: Οργάνωση της αντεπίθεσης, για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών των εργαζομένων, του λαού και της νεολαίας. Μέσα απ' αυτόν το δρόμο μπορούν να μπουν εμπόδια και στα σχέδια της κυβέρνησης, της εργοδοσίας και των συνδικαλιστών τους. Να οργανωθούν μαζικά, αποφασιστικά, ανυποχώρητα η διεκδίκηση όλων των απωλειών, η κατάργηση του αντεργατικού πλαισίου, η πάλη για τις λαϊκές ανάγκες.

Οποια πέτρα κι αν σηκώσεις...

Προϋπόθεση της ανάπτυξης για τα κέρδη είναι η πρέσα διαρκείας στα δικαιώματα και τις ανάγκες των εργατικών - λαϊκών στρωμάτων. Αυτό το συμπέρασμα επιβεβαιώνεται και στην Ισπανία, από την εξέλιξη των ρυθμών ανάπτυξης, την πορεία των μισθών και την κατάσταση των λαϊκών νοικοκυριών.
Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, από την περίοδο της καπιταλιστικής κρίσης το 2008, όλοι οι δείκτες της οικονομίας έχουν βελτιωθεί, το ΑΕΠ έχει αυξηθεί, οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι είδαν τα κέρδη τους να αυξάνονται από 440 σε 510 δισ. ευρώ την πενταετία 2013 - 2018. Την ίδια ώρα όμως, ο μέσος ετήσιος μισθός παραμένει χαμηλότερος από τα προ κρίσης επίπεδα και ειδικά στους εργαζόμενους 20 - 35 χρονών οι χρονιάτικες απώλειες φτάνουν τα 1.500 ευρώ.
Οι αυξήσεις στον κατώτερο μισθό, που διαφήμισε η κυβέρνηση των σοσιαλδημοκρατών, καθόλου δεν αντέστρεψαν την τάση καθήλωσης των μισθών, αφού και στην Ισπανία η ζούγκλα της αγοράς εργασίας και η ευελιξία εξαφανίζουν ακόμα και τα ελάχιστα ψίχουλα που πέφτουν για τους εργαζόμενους από το τραπέζι της καπιταλιστικής κερδοφορίας.
Για παράδειγμα, σε μεγάλο ποσοστό, οι Ισπανοί εργαζόμενοι υπογράφουν συμφωνίες για απασχόληση με την ώρα, ή κάποιες μέρες τη βδομάδα ή το μήνα, κάνοντας δύο ή και παραπάνω κακοπληρωμένες δουλειές, που δεν τους φτάνουν ούτε για τα απαραίτητα. Ετσι, με βάση τα επίσημα στοιχεία αυξάνονται οι φτωχοί εργαζόμενοι, που φτάνουν το 13,8%, ενώ το 46% των ανέργων (που είναι σταθερά πάνω από 2,6 εκατομμύρια) και το 12,8% των συνταξιούχων διαβιούν σε συνθήκες φτώχειας. Κι όλα αυτά στην τέταρτη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρωζώνης...

* * *

Τα στοιχεία αυτά, τηρουμένων των αναλογιών, θυμίζουν πολύ τα αντίστοιχα για την ελληνική οικονομία, όπου παρά την ανάκαμψη, ο μέσος μεικτός μισθός παραμένει μειωμένος κατά 25% σε σχέση με το 2011, η ευελιξία στην αγορά εργασίας «σπάει κόκαλα» και διευρύνεται με νόμους όλων των κυβερνήσεων, «αγγίζοντας» έναν στους τρεις σημερινούς εργαζόμενους και έξι στις δέκα νέες θέσεις εργασίας, ενώ ο μέσος μεικτός μισθός στη μερική απασχόληση είναι μόλις 400 ευρώ, που σημαίνει περίπου 335 ευρώ καθαρά ή 13 ευρώ μεροκάματο!
Δεν είναι όμως μόνο αυτή η «ομοιότητα» με την πραγματικότητα που ζουν οι εργαζόμενοι και ο λαός στη χώρα μας. Στην Ισπανία είναι επίσης ανεπτυγμένος ο κλάδος του Τουρισμού, με έσοδα πάνω από 137 δισ. ευρώ και με συνεισφορά της τάξης του 11,7% στο ΑΕΠ. Φέτος, μάλιστα, οι εκτιμήσεις του Παγκόσμιου Συμβουλίου Ταξιδίων και Τουρισμού (WTTC) προβλέπουν για την Ισπανία άνοδο των εσόδων κατά 40 δισ. ευρώ σε σχέση με το περσινό έτος, σπάζοντας εκ νέου τα ρεκόρ. Την ίδια ώρα, όμως, σύμφωνα με την ισπανική Εθνική Στατιστική Υπηρεσία, στις μεγαλύτερες τουριστικές ζώνες της χώρας κατατάσσονται οι περισσότερες περιοχές με το μικρότερο κατά κεφαλήν εισόδημα των κατοίκων τους.
Συνολικά, οι επτά από τις 15 περιοχές με το κατώτατο μέσο επίπεδο εισοδήματος βρίσκονται σε ζώνες με υψηλή τουριστική επισκεψιμότητα. Ενδεικτικά, στις τελευταίες θέσεις του μέσου κατά κεφαλήν εισοδήματος βρίσκονται οι πόλεις Τορεβιέχα (Αλικάντε) και Μαρμπέγια (Μάλαγα), δύο από τις πιο τουριστικές ζώνες της χώρας. Στην πρώτη, το μέσο ετήσιο εισόδημα είναι 7.276 ευρώ, σχεδόν 1.000 ευρώ κάτω και από το εθνικό όριο της φτώχειας (8.208 ευρώ), και η ανεργία στο 18%, ενώ στη δεύτερη το μέσο ετήσιο εισόδημα μόλις ξεπερνά το εθνικό όριο της φτώχειας, με 8.236 ευρώ και την ανεργία στο 17%. Στη συγκεκριμένη περιοχή, το 85% των εργαζομένων απασχολούνται στην παροχή υπηρεσιών και τον τουρισμό.

* * *

Οσο για τις θέσεις εργασίας που δημιουργούνται εξαιτίας του τουρισμού, αυτές είναι δουλειές περιστασιακές, με χαμηλές αποδοχές και σε πολλές περιπτώσεις χωρίς ασφάλιση, θυμίζοντας πολύ τις αντίστοιχες συνθήκες γαλέρας για τους εργαζόμενους στη λεγόμενη «βιομηχανία του τουρισμού» στην Ελλάδα, που είναι βέβαια κανόνας και όχι εξαίρεση σε ό,τι αφορά τις εργασιακές σχέσεις σε ολόκληρη την ΕΕ.
Οποια πέτρα της «ανάπτυξης» κι αν σηκώσει κανείς στην καπιταλιστική ΕΕ και σε όλο τον κόσμο, θα βρει από κάτω διαλυμένες εργασιακές σχέσεις και ασφαλιστικά δικαιώματα, καθηλωμένους μισθούς και ένα πολυπλόκαμο σύστημα από μέτρα στήριξης της κερδοφορίας του κεφαλαίου, που συνθλίβουν τις ανάγκες των εργαζομένων και του λαού, είτε κυβερνούν νεοφιλελεύθεροι, είτε σοσιαλδημοκράτες, είτε ευρωσκεπτικιστές, είτε αριστεροί, με όλους τους πιθανούς μεταξύ τους συνδυασμούς.
Γι' αυτό επείγει στην Ελλάδα και παντού να δυναμώσει η διεκδίκηση σύγχρονων όρων ζωής και δουλειάς, με σημαία τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες. Ο δρόμος για τη λαϊκή ευημερία δεν περνάει μέσα από τη στήριξη του σχεδιασμού του κεφαλαίου, για ανάπτυξη στην υπηρεσία του μεγαλύτερου κέρδους, αλλά μέσα από την πάλη για την ανατροπή αυτού του σχεδιασμού, της ίδιας της εξουσίας του κεφαλαίου, για μια διαφορετική οργάνωση της οικονομίας, προς όφελος της μεγάλης λαϊκής πλειοψηφίας.

Ε. Μ.

Αυτή είναι η «κανονικότητά τους»

Κατιούσα

Το δόγμα «νόμος και τάξη» ήταν από τις πρώτες προτεραιότητες της κυβέρνησης.
– Κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, αφού η συνέχιση της αντιλαϊκής πολιτικής θα χρειαστεί ένταση της καταστολής, εντός και εκτός των ιδρυμάτων, αναμασώντας όσα έλεγε και η προηγούμενη ρύθμιση του ΣΥΡΙΖΑ, αξιοποιώντας ως πρόσχημα την ανομία και τη δράση συμμοριών, που καμία σχέση δεν έχουν με τα πανεπιστημιακά ιδρύματα και που θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν με το ισχύον πλαίσιο.
– Η μεγάλη αστυνομική επιχείρηση στα Εξάρχεια δεν μπορεί να κρύψει τις ευθύνες όλων των μέχρι και σήμερα κυβερνήσεων, που δεν έχουν εξασφαλίσει ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης στους πρόσφυγες και τους μετανάστες που ζουν στη χώρα μας, ούτε τη διευκόλυνση των επιχειρηματιών που έχουν στήσει καραούλι για την εκμετάλλευση της περιοχής.
– Τραμπούκικη και αυταρχική συμπεριφορά αστυνομικών φρουρών και ανδρών της ομάδας ΔΙΑΣ ενάντια στην ψυχίατρο και πρόεδρο της Ομοσπονδίας Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας, όταν ζήτησε από αστυνομικό φρουρό κρατούμενου ασθενούς να μην οπλοφορεί μέσα στην Ψυχιατρική κλινική του Θριάσιου Νοσοκομείου, στην οποία νοσηλεύονται 34 ασθενείς, γιατί αυτό εγκυμονεί κινδύνους για την ασφάλεια των ασθενών, όπως η σχετική νομοθεσία (ΠΔ 215/2006 – ΦΕΚ 217/Α’/12.10.2006) προβλέπει.
– Μισθοί-φιλοδώρημα και γενικευμένη «ευελιξία» είναι το «καύσιμο» και της «βιώσιμης» και της «δίκαιης» ανάπτυξής τους, όπως δείχνουν τα στοιχεία του ΕΦΚΑ (Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση Κοινωνικής Ασφάλισης). Μειωμένος κατά 25% ο μέσος μισθός στο σύνολο των εργαζομένων, στα 400 ευρώ μεικτά ο μέσος μισθός στη μερική απασχόληση.
– Ετοιμάζεται βρώμικη επιχείρηση της κυβέρνησης να παρέμβει ωμά στη δράση και τη λειτουργία των συνδικάτων, στο δικαίωμα στην απεργία.
– Αυξήσεις-«φωτιά» στα οικιακά τιμολόγια θα περιλαμβάνει η πρώτη δόση των αντιλαϊκών μέτρων που θα λάβουν η διοίκηση της ΔΕΗ ΑΕ και το υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας, στο πλαίσιο του «σχεδίου διάσωσης» της επιχείρησης, μεταφέροντας στις πλάτες των λαϊκών στρωμάτων τα «σπασμένα» της απελευθέρωσης της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας.
– Η αντισεισμική θωράκιση, η αντιπλημμυρική και η αντιπυρική προστασία δεν ιεραρχούνται, δεν επιλέγονται ως προτεραιότητες στον κρατικό προϋπολογισμό, στο Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, στο ΕΣΠΑ, στο Περιφερειακό Επιχειρησιακό Πρόγραμμα, στα τεχνικά προγράμματα των περισσότερων δήμων (χωρίς προσεισμικό έλεγχο το 50% των σχολείων της χώρας. Στο κέντρο της Αθήνας, εντοπίζονται περίπου 1.000 κτίρια, τα οποία είναι είτε γηρασμένα, εγκαταλελειμμένα και σε πολλές περιπτώσεις χαρακτηρισμένα «επικίνδυνα» ή «ετοιμόρροπα»).
– Έγκλημα διαρκείας με τη σφραγίδα της ΕΕ και των κομμάτων της, η διαχείριση των απορριμμάτων που καταδικάζει τους εργαζόμενους και τα παιδιά τους να ζουν δίπλα στο θάνατο και την υποβάθμιση (χωματερή στη Φυλή), ή να σπέρνει τον καρκίνο (καύση σκουπιδιών από την ΑΓΕΤ στο Βόλο).
Οι δαπάνες αυτές δεν είναι επιλέξιμες από τις αστικές κυβερνήσεις και την ΕΕ, καθώς δεν αποφέρουν κέρδη, με κριτήριο την ανάλυση «κόστους – οφέλους» πάνω στην ανθρώπινη ζωή. Η ΕΕ έφτασε να προτρέπει, η αντιπλημμυρική π.χ. προστασία να κατευθύνεται στις περιοχές των πλουσίων, των “υψηλών εισοδημάτων” και όχι στις λαϊκές περιοχές, καθώς οι αποζημιώσεις κράτους και ασφαλιστικών εταιρειών στις πιο φτωχές συνοικίες είναι “φθηνότερες” -λόγω κατασκευών- απ’ ό,τι στις πλουσιότερες συνοικίες.
Βιάζονται για να προλάβουν την κανονικότητά τους, εφαρμόζοντας τη δοκιμασμένη τακτική όλων των αστικών κυβερνήσεων, χρησιμοποιώντας τα γνωστά κοινοβουλευτικά τερτίπια. Στα πέντε πρώτα της νομοσχέδια, τα τρία με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, ένα με την επείγοντος και ένα με την κανονική διαδικασία. Κατεπείγον ένα επί της ουσίας πολυνομοσχέδιο που περιλαμβάνει και τα ανταποδοτικά τέλη για την εξαγορά δήμων, για την επέκταση της χωματερής της Φυλής.
«Κανονικότητα» της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, σε κρίση και σε ανάπτυξη, είναι η ζούγκλα των ευέλικτων εργασιακών σχέσεων, των μισθών πείνας, των επιχειρησιακών και ατομικών συμβάσεων, το αίσχος των δουλεμπορικών και των υποκατώτατων μισθών, των διαφορετικών συμβάσεων για τους νέους, το τσεκούρι σε ασφαλιστικά δικαιώματα, συντάξεις και επιδόματα, οι ομαδικές απολύσεις, η κατάργηση της Κυριακής-αργίας.
«Κανονικότητα» είναι το τσάκισμα όλων των κοινωνικών παροχών σε Υγεία – Πρόνοια, Ασφάλιση, Παιδεία, η γενικευμένη φοροληστεία των λαϊκών στρωμάτων, για να πιάνονται τα «ματωμένα» πλεονάσματα και οι στόχοι των καπιταλιστών για τα επόμενα… 40 χρόνια.
«Κανονικότητα» ονομάζουν και τα εμπόδια στην κήρυξη των απεργιών και το χτύπημα των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων.
«Κανονικά», όμως, επιδοτούνται οι καπιταλιστές για να ανακυκλώνουν τους εκατοντάδες χιλιάδες ανέργους από την ανεργία στη δουλειά χωρίς δικαιώματα και πάλι πίσω, «κανονικά» και σύμφωνα με το «ευρωπαϊκό κεκτημένο» θα ξεζουμίζονται οι εργαζόμενοι χωρίς ρεπό, έως και 12 μέρες στη σειρά.
Οι εργαζόμενοι, αυτή την «κανονικότητα» του κεφαλαίου πρέπει να αντιπαλέψουν, για να ανοίξουν κανονικά το δρόμο για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών των δικών τους και των παιδιών τους.

Κάλι Καρά

Αυτή είναι η «κανονικότητά τους»

Κατιούσα

Το δόγμα «νόμος και τάξη» ήταν από τις πρώτες προτεραιότητες της κυβέρνησης.
– Κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, αφού η συνέχιση της αντιλαϊκής πολιτικής θα χρειαστεί ένταση της καταστολής, εντός και εκτός των ιδρυμάτων, αναμασώντας όσα έλεγε και η προηγούμενη ρύθμιση του ΣΥΡΙΖΑ, αξιοποιώντας ως πρόσχημα την ανομία και τη δράση συμμοριών, που καμία σχέση δεν έχουν με τα πανεπιστημιακά ιδρύματα και που θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν με το ισχύον πλαίσιο.
– Η μεγάλη αστυνομική επιχείρηση στα Εξάρχεια δεν μπορεί να κρύψει τις ευθύνες όλων των μέχρι και σήμερα κυβερνήσεων, που δεν έχουν εξασφαλίσει ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης στους πρόσφυγες και τους μετανάστες που ζουν στη χώρα μας, ούτε τη διευκόλυνση των επιχειρηματιών που έχουν στήσει καραούλι για την εκμετάλλευση της περιοχής.
– Τραμπούκικη και αυταρχική συμπεριφορά αστυνομικών φρουρών και ανδρών της ομάδας ΔΙΑΣ ενάντια στην ψυχίατρο και πρόεδρο της Ομοσπονδίας Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας, όταν ζήτησε από αστυνομικό φρουρό κρατούμενου ασθενούς να μην οπλοφορεί μέσα στην Ψυχιατρική κλινική του Θριάσιου Νοσοκομείου, στην οποία νοσηλεύονται 34 ασθενείς, γιατί αυτό εγκυμονεί κινδύνους για την ασφάλεια των ασθενών, όπως η σχετική νομοθεσία (ΠΔ 215/2006 – ΦΕΚ 217/Α’/12.10.2006) προβλέπει.
– Μισθοί-φιλοδώρημα και γενικευμένη «ευελιξία» είναι το «καύσιμο» και της «βιώσιμης» και της «δίκαιης» ανάπτυξής τους, όπως δείχνουν τα στοιχεία του ΕΦΚΑ (Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση Κοινωνικής Ασφάλισης). Μειωμένος κατά 25% ο μέσος μισθός στο σύνολο των εργαζομένων, στα 400 ευρώ μεικτά ο μέσος μισθός στη μερική απασχόληση.
– Ετοιμάζεται βρώμικη επιχείρηση της κυβέρνησης να παρέμβει ωμά στη δράση και τη λειτουργία των συνδικάτων, στο δικαίωμα στην απεργία.
– Αυξήσεις-«φωτιά» στα οικιακά τιμολόγια θα περιλαμβάνει η πρώτη δόση των αντιλαϊκών μέτρων που θα λάβουν η διοίκηση της ΔΕΗ ΑΕ και το υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας, στο πλαίσιο του «σχεδίου διάσωσης» της επιχείρησης, μεταφέροντας στις πλάτες των λαϊκών στρωμάτων τα «σπασμένα» της απελευθέρωσης της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας.
– Η αντισεισμική θωράκιση, η αντιπλημμυρική και η αντιπυρική προστασία δεν ιεραρχούνται, δεν επιλέγονται ως προτεραιότητες στον κρατικό προϋπολογισμό, στο Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, στο ΕΣΠΑ, στο Περιφερειακό Επιχειρησιακό Πρόγραμμα, στα τεχνικά προγράμματα των περισσότερων δήμων (χωρίς προσεισμικό έλεγχο το 50% των σχολείων της χώρας. Στο κέντρο της Αθήνας, εντοπίζονται περίπου 1.000 κτίρια, τα οποία είναι είτε γηρασμένα, εγκαταλελειμμένα και σε πολλές περιπτώσεις χαρακτηρισμένα «επικίνδυνα» ή «ετοιμόρροπα»).
– Έγκλημα διαρκείας με τη σφραγίδα της ΕΕ και των κομμάτων της, η διαχείριση των απορριμμάτων που καταδικάζει τους εργαζόμενους και τα παιδιά τους να ζουν δίπλα στο θάνατο και την υποβάθμιση (χωματερή στη Φυλή), ή να σπέρνει τον καρκίνο (καύση σκουπιδιών από την ΑΓΕΤ στο Βόλο).
Οι δαπάνες αυτές δεν είναι επιλέξιμες από τις αστικές κυβερνήσεις και την ΕΕ, καθώς δεν αποφέρουν κέρδη, με κριτήριο την ανάλυση «κόστους – οφέλους» πάνω στην ανθρώπινη ζωή. Η ΕΕ έφτασε να προτρέπει, η αντιπλημμυρική π.χ. προστασία να κατευθύνεται στις περιοχές των πλουσίων, των “υψηλών εισοδημάτων” και όχι στις λαϊκές περιοχές, καθώς οι αποζημιώσεις κράτους και ασφαλιστικών εταιρειών στις πιο φτωχές συνοικίες είναι “φθηνότερες” -λόγω κατασκευών- απ’ ό,τι στις πλουσιότερες συνοικίες.
Βιάζονται για να προλάβουν την κανονικότητά τους, εφαρμόζοντας τη δοκιμασμένη τακτική όλων των αστικών κυβερνήσεων, χρησιμοποιώντας τα γνωστά κοινοβουλευτικά τερτίπια. Στα πέντε πρώτα της νομοσχέδια, τα τρία με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, ένα με την επείγοντος και ένα με την κανονική διαδικασία. Κατεπείγον ένα επί της ουσίας πολυνομοσχέδιο που περιλαμβάνει και τα ανταποδοτικά τέλη για την εξαγορά δήμων, για την επέκταση της χωματερής της Φυλής.
«Κανονικότητα» της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, σε κρίση και σε ανάπτυξη, είναι η ζούγκλα των ευέλικτων εργασιακών σχέσεων, των μισθών πείνας, των επιχειρησιακών και ατομικών συμβάσεων, το αίσχος των δουλεμπορικών και των υποκατώτατων μισθών, των διαφορετικών συμβάσεων για τους νέους, το τσεκούρι σε ασφαλιστικά δικαιώματα, συντάξεις και επιδόματα, οι ομαδικές απολύσεις, η κατάργηση της Κυριακής-αργίας.
«Κανονικότητα» είναι το τσάκισμα όλων των κοινωνικών παροχών σε Υγεία – Πρόνοια, Ασφάλιση, Παιδεία, η γενικευμένη φοροληστεία των λαϊκών στρωμάτων, για να πιάνονται τα «ματωμένα» πλεονάσματα και οι στόχοι των καπιταλιστών για τα επόμενα… 40 χρόνια.
«Κανονικότητα» ονομάζουν και τα εμπόδια στην κήρυξη των απεργιών και το χτύπημα των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων.
«Κανονικά», όμως, επιδοτούνται οι καπιταλιστές για να ανακυκλώνουν τους εκατοντάδες χιλιάδες ανέργους από την ανεργία στη δουλειά χωρίς δικαιώματα και πάλι πίσω, «κανονικά» και σύμφωνα με το «ευρωπαϊκό κεκτημένο» θα ξεζουμίζονται οι εργαζόμενοι χωρίς ρεπό, έως και 12 μέρες στη σειρά.
Οι εργαζόμενοι, αυτή την «κανονικότητα» του κεφαλαίου πρέπει να αντιπαλέψουν, για να ανοίξουν κανονικά το δρόμο για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών των δικών τους και των παιδιών τους.

Κάλι Καρά

Πολεμιστές τού τίποτα: το τάγμα εφόδου της Νίκαιας και η μοίρα των στρατιωτών του φασισμού

 

Οι απολογίες των 18 κατηγορούμενων για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, που ολοκληρώθηκαν τον Ιούλιο, ήταν αποκαλυπτικές όχι μόνο για την κατάδειξη της κενότητας των υπερασπιστικών τους ισχυρισμών, αλλά και για τη μοίρα που επιφυλάσσει ο φασισμός σε όσους επιλέγουν να γίνουν στρατιώτες του.

Η στρατολόγηση των μελών της “Ασφάλειας” της Νίκαιας έγινε με δόλωμα τη γοητεία της ισχύος και την πειθώ της ανάγκης. Ο Πατέλης δήλωσε χαρακτηριστικά ότι, στην πρώτη χρυσαυγίτικη εκδήλωση για τα Ίμια που συμμετείχε, “γοητεύτηκε” από το θέαμά της: οι πυρσοί, το τελετουργικό, η στρατιωτική στοίχιση και πειθαρχία “μιλάνε” στο ακροατήριο του φασισμού πολύ αποτελεσματικότερα από το περιεχόμενο μιας ομιλίας. Για έναν άνθρωπο που μέχρι τότε η μόνη ασχολία του πέραν της δουλειάς του ήταν να είναι οπαδός της τοπικής του ομάδας, η προσχώρηση στη Χρυσή Αυγή συνέχιζε τη συνήθεια μιας οπαδικής ταύτισης, αλλά με πολιτικό πλέον προσανατολισμό.

Σε πολλές από τις απολογίες, οι κατηγορούμενοι δήλωσαν πως ο λόγος που προσέγγισαν τη Χρυσή Αυγή ήταν η ανάγκη για τα τρόφιμα που μοίραζε η οργάνωση. Σωστά το δικαστήριο αντιμετώπισε με δυσπιστία κατηγορούμενους που η οικονομική τους κατάσταση κάθε άλλο παρά δικαιολογούσε τον ισχυρισμό τους, για παράδειγμα τον μόνιμο στο Πολεμικό Ναυτικό κατηγορούμενο Σκάλκο, με πατέρα συνταξιούχο αστυνομικό, που έδωσε μάλιστα 20 ευρώ για την εγγραφή του, χρήματα δηλαδή περισσότερα από την αξία της σακούλας με τις πατάτες και τα ψάρια που έλαβε σε 3-4 συσσίτια της τοπικής της Νίκαιας. Είναι σαφές ότι το άνοιγμα των τοπικών γραφείων της Χρυσής Αυγής στη Νίκαια λειτούργησε σαν μαγνήτης για άτομα που είτε είχαν προγενέστερη σχέση με την ακροδεξιά (πχ Σταμπέλος, Μιχάλαρος, κλπ) είτε γοητεύτηκαν από την αίσθηση της ισχύος που η Χρυσή Αυγή ανέδιδε (πχ Καζαντζόγλου, Τσακανίκας, κλπ), σε μια περίοδο οικονομικής κατάρρευσης και εθνικής ταπείνωσης λόγω μνημονίων.

Ωστόσο, υπήρξαν κατηγορούμενοι που προσελκύστηκαν και λόγω ανάγκης.

 Ο κατηγορούμενος Νίκος Τσορβάς είναι μια χαρακτηριστική τέτοια περίπτωση: χρόνια άνεργος και χωρίς οικογένεια, προσέγγισε τη Χρυσή Αυγή μέσω του εξαδέλφου του Θανάση για να πάρει τρόφιμα και να βρει μεροκάματα. Τα τρόφιμα ήταν, όμως, μόνο η φάκα: ακολούθησε η πρόταση του Πατέλη στον Τσορβά να μπει στην Ασφάλεια της τοπικής, να φορέσει τη στολή παραλλαγής και να εκτελεί καθήκοντα φρουρού εντός και εκτός γραφείων. Ο Ν. Τσορβάς αποκάλεσε τον κατάλογο της Ασφάλειας “λίστα ανέργων”: χωρίς κάτι τέτοιο να είναι απολύτως αληθές, αυτό που ισχύει είναι πως ο Πατέλης, έμμισθος πλέον της Χρυσής Αυγής, αξιοποίησε την απλήρωτη εργασία άνεργων υποστηρικτών της τοπικής για να οικοδομήσει τις ομάδες με τις στολές παραλλαγής και τα άρβυλα, που τόσο χρειαζόταν ο Μιχαλολιάκος για να χτίσει την εικόνα της οργάνωσης-τιμωρού που “θα ξεβρωμίσει τον τόπο”. Μια αμυδρή πιθανότητα κάποιου μεροκάματου, που ίσως θα του έδινε ο Πατέλης, ήταν αρκετή για να υποτάξει ο Τσορβάς τη βούλησή του, πλάι στην αίσθηση συμμετοχής σε μια ομάδα ανδρών με στρατιωτικό παράστημα, αίσθηση αναμφίβολα σημαντική για κάποιον χωρίς οικογένεια, χωρίς ιδιαίτερες κοινωνικές σχέσεις και χωρίς ιδιαίτερο σωματότυπο (στοιχεία που ο ίδιος ο Τσορβάς δεν σταμάτησε να τονίζει στη διάρκεια της απολογίας του).

Ανεξάρτητα από τον τρόπο που προσέγγισαν τη Χρυσή Αυγή και τις ψυχολογικές διεργασίες που εξηγούν την υποταγή της βούλησής τους, οι κατηγορούμενοι που συμμετείχαν στην Ασφάλεια της τοπικής της Νίκαιας δεν μπορούν να ισχυριστούν ότι δεν γνώριζαν σε τι είδους ομάδα είχαν ενταχθεί. Το βίντεο που βρέθηκε στον σκληρό δίσκο του Πατέλη και προβλήθηκε στο δικαστήριο με την χαρακτηριστική φράση “Ό,τι κινείται σφάζεται” οπτικοποιεί μια από τις πολλές συνεδριάσεις (ή αλλιώς “σεμινάρια”) της Ασφάλειας της Νίκαιας. Οι κατηγορούμενοι γνώριζαν και αποδέχτηκαν τη συμμετοχή τους στην τέλεση εγκληματικών πράξεων, μάλιστα η ένταξή τους μέσα στο πλαίσιο ενός “νόμιμου πολιτικού κόμματος” βοηθούσε στην άρση κάθε ηθικού φραγμού που ο οποιοσδήποτε “καθημερινός άνθρωπος” έχει αναπτύξει απέναντι στην προοπτική του εγκλήματος.

Τα μέλη της Ασφάλειας της Νίκαιας ορκίστηκαν πίστη στον “Αρχηγό”, εκπαιδεύτηκαν, επιμορφώθηκαν, δοκιμάστηκαν και συγκροτήθηκαν σε πειθαρχημένη ομάδα υπό τις εντολές και την ιεραρχία της ηγεσίας της Χρυσής Αυγής και του συνόλου της κοινοβουλευτικής της ομάδας που παρέλασε στις εκδηλώσεις της, πολύ πριν κληθούν το βράδυ της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα στα γραφεία της Καισαρείας από τον Πατέλη. Οι κατηγορούμενοι γίνανε “πολιτικοί στρατιώτες” και ως τέτοιοι άφησαν τα σπίτια τους λίγο πριν τα μεσάνυχτα μιας εργάσιμης ημέρας για να συγκροτηθούν αστραπιαία σε φάλαγγα, να μεταβούν οργανωμένα από τη Νίκαια στο Κοράλι και να δολοφονήσουν τον Παύλο Φύσσα. Ο Ρουπακιάς δεν ήταν παρά ο τελευταίος τροχός μιας πολυπρόσωπης κινητοποίησης ενός πειθαρχημένου μηχανισμού.

Ποιά ήταν όμως η κάλυψη που παρείχε η ηγεσία αυτού του μηχανισμού στους πιστούς στρατιώτες της την ώρα της κρίσης;

Είναι αλήθεια ότι τις πρώτες ώρες μετά τη δολοφονία Φύσσα, η ηγεσία της Χρυσής Αυγής προσπάθησε να καλύψει τα μέλη της, φυσικά με το αζημίωτο, την απέκδυση δηλαδή οποιασδήποτε ευθύνης για τον φόνο. Δεν είναι τυχαίο ότι, μετά την έκκληση του Ρουπακιά προς τον Πατέλη για να του βρει δικηγόρο, ένα από τα πρώτα τηλέφωνα που κάνει ο Λαγός, λίγα λεπτά αφού πληροφορείται τη δολοφονία, είναι σε δικηγόρο της οργάνωσης. Ο Λαγός αποκτά άμεση πρόσβαση στη δικογραφία, κάτι που κατέθεσε ο προστατευόμενος μάρτυρας Α, επιβεβαιώνεται όμως και από τηλεφωνικές συνομιλίες. Στις πρώτες του απολογίες, ο Ρουπακιάς αρνείται να συσχετίσει το έγκλημα με τη Χρυσή Αυγή και τα γραφεία της από όπου ξεκίνησε το κονβόι των οχημάτων, κάτι που όμως κάνει όταν πλέον, με επιμέλεια της αδελφής του, αποκτά δεύτερο δικηγόρο. Στο μεταξύ, Μιχαλολιάκος και Κασιδιάρης αρνούνται δημόσια “κάθε σχέση της Χρυσής Αυγής με το έγκλημα στο Κερατσίνι”, την ίδια ώρα που ο Λαγός οργανώνει συνάντηση με τα “πιστά παιδιά” της Νίκαιας (τους μετέπειτα κατηγορούμενους) στα γραφεία του Πειραιά (απολογία Κομιανού), ενώ με δική του εντολή ο Τσακανίκας συναντιέται με τον Δήμου στις 19/9 και του προτείνει να πάρει πάνω του την ειδοποίηση Ρουπακιά πριν τον φόνο, “για να μην πάει φυλακή η Νίκαια”: “θα σου βάλει δικηγόρο το κόμμα. Θα πεις αυτά, ειδάλλως καλύτερα να μην είχες γεννηθεί. Εμείς τους προδότες τους σκοτώνουμε”, είναι τα λόγια του Τσακανίκα, όπως τα κατέθεσε ο Δήμου στην απολογία του. Η εικόνα της συγκάλυψης ολοκληρώνεται με την κλήση του Λαγού στον Πατέλη στις 23 Σεπτεμβρίου στην οποία τον ενημερώνει ότι “μένει” στο κόμμα (ο Πατέλης εργαζόταν στην πόρτα της Μεσογείων).

Όταν όμως πλέον η υπόθεση έφτασε στη δικαστική αίθουσα και το αποδεικτικό υλικό απέβη συντριπτικό, ακόμα δε περισσότερο όσο κοντοζύγωνε η ώρα των απολογιών, η υπεράσπιση της ηγεσίας της οργάνωσης άρχισε να αντιμετωπίζει τους άλλοτε πιστούς στρατιώτες της σαν βαρίδια. Την αρχή έκαναν οι δικηγόροι (αξιοπρόσεκτα πρωτοπόροι στάθηκαν σ’ αυτό οι δικηγόροι του Λαγού) με χαρακτηρισμούς περί “ανεγκέφαλων” που έκαναν “καραγκιοζιλίκια”, κατά την επίδειξη φωτογραφιών από τη δράση της Ασφάλειας της Νίκαιας: η άλλοτε “τοπική-πρότυπο” ή “μπαλαντέρ” όπως την είχε βαφτίσει ο Παναγιώταρος έγινε τώρα το “μαύρο πρόβατο” που “ξεστράτισε” από την κατά τα άλλα νομιμόφρονα δράση της οργάνωσης. Τη σκυτάλη πήραν στη συνέχεια οι μάρτυρες υπεράσπισης των βουλευτών και δη του Μιχαλολιάκου: το μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου και νυν ευρωβουλευτής Αθανάσιος Κωνσταντίνου κατέθεσε ότι η Χρυσή Αυγή διέγραψε τον Πατέλη και σύμπασα την τοπική της Νίκαιας μετά τη δολοφονία, ομολογώντας έτσι την πεποίθηση της ηγεσίας περί άμεσης εμπλοκής της τοπικής της Νίκαιας στον φόνο. Στη συνέχεια, ο οικονομικός διευθυντής της οργάνωσης Δημήτριος Βλαχόπουλος κατέθεσε ότι με σύμφωνη γνώμη του Μιχαλολιάκου απέλυσε τον Πατέλη και τον Καζαντζόγλου ήδη την επομένη της δολοφονίας! Πιο χοντροκομμένα, ο μάρτυρας Άρης Σπίνος χαρακτήρισε “αλήτες” τους χρυσαυγίτες που τελούσαν επιθέσεις, πάντοτε βέβαια “εν αγνοία του Μιχαλολιάκου”. Ήταν πλέον σαφές ότι η Ασφάλεια της Νίκαιας θα γινόταν η Ιφιγένεια για να διασωθεί ο “Αρχηγός” και να διαφυλαχθεί η συνέχεια της ναζιστικής οργάνωσης.
 

Όταν λοιπόν οι 18 κατηγορούμενοι για τη δολοφονία Φύσσα εμφανίστηκαν στο δικαστήριο, η αξιοπιστία των ισχυρισμών τους ήταν ήδη υπονομευμένη από την ίδια εκείνη ηγεσία, στο όνομα της οποίας στρατεύτηκαν και την οποία κάποτε “αρχαιοελληνικά” χαιρετούσαν. Μάταια προσπάθησε ο Πατέλης να εξηγήσει ότι ουδέποτε διαγράφτηκε από την οργάνωση ούτε εκδιώχθηκε από τα γραφεία της, τα οποία μέχρι και πρόσφατα είχε τη δυνατότητα να επισκέπτεται, όπως εξάλλου αποδεικνύεται από σχετικό φωτογραφικό υλικό. Αδίκως ερωτήθηκε ο Ρουπακιάς για ποιό λόγο η ηγεσία της οργάνωσης αρνιόταν κάθε οργανωτική σχέση του με τη Χρυσή Αυγή: “δεν ήταν μάλλον επαρκώς ενημερωμένη”, απάντησε. Η υπερασπιστική γραμμή της Νίκαιας χτίστηκε γύρω από το σενάριο κάποιων φυλλαδίων, που δήθεν αποτελούσαν την αιτία της μεσονύχτιας κινητοποίησης: αν και τα φυλλάδια τυπώθηκαν, δεν προσκομίστηκε ποτέ κανένα αποδεικτικό της ύπαρξής τους. Το τελειωτικό χτύπημα στο βασικό υπερασπιστικό εφεύρημα του Πατέλη και του Καζαντζόγλου έδωσε ο Τσακανίκας, μέλος του πενταμελούς της Νίκαιας, που δήλωσε ρητά ότι φυλλάδια ουδέποτε υπήρξαν. Ο Ρουπακιάς έσπευσε να υιοθετήσει τον ισχυρισμό ότι αυτός δήθεν μετέβη σε τυπογραφείο στο Περιστέρι για να παραλάβει τα τρικάκια, χωρίς να βρεθεί έστω και ένας δικηγόρος να τον ενημερώσει για το αυτοκτονικό αυτού του διαβήματος, καθώς η κεραία του τηλεφώνου του εξέπεμπε αδιάλειπτα από την περιοχή της Νίκαιας.
 

Έτσι, από τις εικόνες των στρατιωτικών παρελάσεων δεκάδων αντρών με τις παραλλαγές, τα άρβυλα και τα μαύρα μπλουζάκια, με τις ασπίδες, τους ασύρματους και τα ρατσιστικά συνθήματα κατά των ξένων, τα μέλη της Ασφάλειας της οργάνωσης έφτασαν να διεκδικούν ο καθένας για τον εαυτό του μια προσωπική οδό διαφυγής, που έχει εύγλωττα αποτυπωθεί στο ευφυολόγημα “Αίμα, Τιμή, Δεν ήμουνα εκεί”. Το γκροτέσκο σκηνικό αυτής της συλλογικής απουσίας συμπλήρωναν εύθυμες πινελιές: του Αναδιώτη που είχε Πακιστανό φίλο ονόματι Αντρέι ο οποίος “μεγάλωσε στην Ελλάδα, μίλαγε άπταιστα ελληνικά και υποστήριζε τη Χρυσή Αυγή”, του Καλαρίτη και του Τσαλίκη που μιλούσαν στο τηλέφωνο “για τα καναρίνια τους” τη στιγμή που η γειτονιά τους συγκλονιζόταν από τη δολοφονία Φύσσα, του Τσακανίκα που δήλωσε την οριστική απόφασή του να μην ασχοληθεί πλέον με την πολιτική, αλλά “να παντρευτεί και να κάνει οικογένεια”. Μια ομολογουμένως αναπάντεχη στροφή στον ευαγγελισμό της ζωής από τον χρυσαυγίτη που διάβαζε τον όρκο στη Νέδα, κλείνοντάς τον με το φρανκικό “Ζήτω ο Θάνατος”.

Ίσως η πιο θλιβερή στιγμή των απολογιών του τάγματος της Νίκαιας ήταν η περιγραφή του κατηγορούμενου Ν. Τσορβά για τις εξώσεις σε βάρος του από τρία τουλάχιστον σπίτια μετά τη λήξη της προφυλάκισής του. Την ίδια στιγμή που έξω από το δικαστήριο εκσφενδονίζονταν καταγγελίες για εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ που έδιναν στον Μιχαλολιάκο ευρωβουλευτές και βουλευτές της οργάνωσης για “κοινωνικό έργο” και που φυσικά γίνανε καπνός, ένα μέλος της Ασφάλειας της Νίκαιας, χωρίς εργασία, δικηγόρο και ίσως κατοικία, προσπαθούσε να αποποιηθεί την ευθύνη μιας ανθρωποκτονίας, ενώ κάθε λέξη που πρόφερε τη στοιχειοθετούσε. Το ότι στην επόμενη φάση της δίκης ο Μιχαλολιάκος θα έρθει και θα πετάξει τους στρατιώτες του στα σκυλιά, δηλώνοντας αποτροπιασμό για τα εγκλήματά τους, δεν θα έπρεπε να προκαλέσει καμία έκπληξη. Αν ο Τσορβάς πρόσεχε τις ιδεολογικές ομιλίες που παρακολουθούσε στη Νίκαια (και ο ίδιος δήλωσε ότι δεν τις πρόσεχε), θα θυμόταν το αγαπημένο ρητό της οργάνωσης που διδάσκεται στους πυρήνες δόκιμων μελών της: «Όποιος έχει καταστήσει τον εαυτό του σκώληκα, δεν πρέπει να παραπονιέται όταν τον πατούν».
 

Ο φασισμός στήνει στα πόδια τους στρώματα κατεστραμμένα από την κρίση, μετατρέποντάς τα σε πολιορκητικό κριό κατά του οργανωμένου εργατικού κινήματος και της αριστεράς. Η ηγεσία της Χρυσής Αυγής επιχείρησε να χτίσει έναν ιδιωτικό στρατό, επίλεκτο τμήμα του οποίου ήταν η Ασφάλεια της Νίκαιας, που δοκίμασε την ισχύ του σε βάρος των πιο αδύναμων της κοινωνίας, των μεταναστών, για να συγκρουστεί στη συνέχεια με τον πραγματικό εχθρό του φασισμού: τους συνδικαλιστές, την αριστερά, την αντιφασιστική νεολαία. Το ανθρώπινο υλικό για τον στρατό αυτό η ηγεσία της Χρυσής Αυγής, που κατοικεί στα βόρεια προάστια της Αττικής και οικονομικά είχε πάντοτε τον τρόπο της, το βρήκε στις γειτονιές της Νίκαιας και του Περάματος. Όπως έλεγε ο Χίτλερ: “ο μικρός άνθρωπος νιώθει σαν σκουλήκι, αλλά εμείς τον τοποθετούμε σε ένα κίνημα που τον κάνει να νιώθει κομμάτι ενός μεγαλου δράκου”. Όταν το κράτος έπαψε να παρέχει ασυλία στις εγκληματικές δράσεις της οργάνωσης και κινήθηκε εναντίον της κάτω από την πίεση της μαζικής αντιφασιστικής έκρηξης που ακολούθησε τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, ο δράκος ξεφούσκωσε σε σαύρα που έτρεξε πανικόβλητη να κρυφτεί. Και οι στρατιώτες της Χρυσής Αυγής της Νίκαιας αποδείχτηκαν αναλώσιμοι για την ηγεσία της.

Για αυτό, δεν έχουν να κατηγορήσουν παρά μόνο τους εαυτούς τους. Επέλεξαν να πολεμήσουν κάτω από ξένες σημαίες και για αλλότρια συμφέροντα, με αντάλλαγμα μια σακούλα πατάτες και μια δόση ρατσιστικό και εθνικιστικό όπιο που θα τους ανακούφιζε από το άλγος της κρίσης. Προτίμησαν τον εμφύλιο, αντί για την αλληλεγγύη των φτωχών, στοχοποιώντας τους γείτονες και τους συναδέλφους τους, για να μπορεί ο Μιχαλολιάκος να διαπραγματεύεται – με την ισχύ των ταγμάτων του και με το αίμα των θυμάτων του – ένα πιο ευρύχωρο διαμέρισμα στη δεξιά πολυκατοικία. Τώρα που το σχέδιο αυτό απέτυχε, ο Μιχαλολιάκος δεν έχει κανένα πρόβλημα να κάνει έξωση στους νοικάρηδες του υπογείου και να τους αποδώσει ακέραια την ποινική ευθύνη (ο ίδιος, άλλωστε, έχει αναλάβει την πολιτική). Αυτή είναι η ηθική της ηγεσίας του εθνικοσοσιαλισμού. Και αυτή είναι η μοίρα των στρατιωτών του.

Δυστυχώς, ανθρώπινο υλικό για το πολιτικό σχέδιο του φασισμού θα υπάρχει πάντα, όσο τουλάχιστον η σημερινή κοινωνία παράγει οικονομική και κοινωνική αθλιότητα. Ο φασισμός δεν μπορεί να ηττηθεί ως φυσικά πρόσωπα (όσο σημαντικό και αν είναι να καταδικαστούν αυτοί που δικάζονται στη δίκη της Χρυσής Αυγής), αλλά ως κοινωνική σχέση. Μέχρι τότε, οι φτωχοί μπορούν να αντλήσουν κρίσιμα διδάγματα για το πού αξίζει να στρατευτούν για να κάνουν τη ζωή τους καλύτερη. Ή, έστω, να τη ζήσουν με το κεφάλι όρθιο, όχι σαν δράκοι ούτε σαν σκώληκες, αλλά τουλάχιστον σαν αξιοπρεπείς άνθρωποι. Ο δικός μας δρόμος είναι πάντοτε ανοιχτός.

Πηγή: (Κείμενο: Θανάσης Καμπαγιάννης*, jailgoldendawn.com, 2/9/2019)

___________
*Ο Θανάσης Καμπαγιάννης είναι δικηγόρος πολιτικής αγωγής στη δίκη της Χρυσής Αυγής. Το δικαστήριο ξεκινάει, μετά τις διακοπές, τις συνεδριάσεις του στις 9 Σεπτεμβρίου.