Η Αμερική του Κολόμβου τους .............

Σπουδαίος εξερευνητής, πρώτος Ευρωπαίος που πάτησε στην Αμερική, μεταλαμπαδευτής πολιτισμού. Έτσι παρουσιάζεται ο Χριστόφορος Κολόμβος στα σχολικά βιβλία εδώ και πολλούς αιώνες.

 Η πραγματικότητα, ωστόσο δεν είναι μόνο αυτή. Τα εγκλήματα που διέπραξε ο Γενοβέζος θαλασσοπόρος εις βάρος των ιθαγενών της αμερικανικής ηπείρου ήταν φρικιαστικά. Κι όμως, μέχρι σήμερα παραμένουν σε μεγάλο βαθμό άγνωστα στο ευρύ κοινό. Τον Αύγουστο του 1492 ο Χριστόφορος Κολόμβος σάλπαρε από το ισπανικό λιμάνι με τρία πλοία. Σκοπός του ήταν να κάνει τον γύρο του κόσμου και να αποδείξει ότι η Γη είναι σφαιρική. 

Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, ο θαλασσοπόρος παρατήρησε στο βάθος του απέραντου ωκεανού να εκτείνεται μια μεγάλη στεριά. Όντας πολλές εβδομάδες στη θάλασσα και εφόσον χάρτες την εποχή εκείνη δεν υπήρχαν, τόσο ο ίδιος όσο και το πλήρωμά του πίστεψαν ότι είχαν φτάσει στην Ινδία. Ως εδώ η ιστορία είναι γνωστή. 

Το σημείο που προσάραξαν για πρώτη φορά τα τρία ευρωπαϊκά πλοία ήταν οι σημερινές Μπαχάμες και το διπλανό νησί της Ισπανιόλα, η σημερινή Αϊτή. Την εποχή εκείνη, τα νησιά κατοικούνταν από ιθαγενείς τριών φυλών. Στο ημερολόγιό του ο Κολόμβος περιέγραψε τους ντόπιους ως ψηλόλιγνους, έξυπνους, ευγενικούς και εξαιρετικά φιλόξενους. Δεν διέθεταν όπλα, ούτε είχαν φυλακές στο νησί. Η καθημερινότητά τους χαρακτηριζόταν από γαλήνη και αρμονία. Είναι χαρακτηριστικό ότι, όπως αναφέρει ο εξερευνητής, δεν δίστασαν να εμπιστευτούν κατευθείαν τους ξένους που έφτασαν ξαφνικά στον τόπο τους. 

Δέχθηκαν να δουλέψουν αφιλοκερδώς για μέρες προκειμένου να επισκευάσουν το πλοίο του Κολόμβου που είχε σοβαρά προβλήματα, ενώ προσέφεραν στους θαλασσοπόρους εφόδια και στέγη. Δεν μπορούσαν ποτέ να φανταστούν την ανταμοιβή που τους επιφύλασσε ο Γενοβέζος. Βασανιστήρια, φόνοι και σκλαβιά Ο Κολόμβος αποφάσισε να εκμεταλλευτεί την ευγένεια και την εργατικότητα των ανυποψίαστων ιθαγενών με τον πιο φρικτό τρόπο. 

Πήρε τους άντρες ως σκλάβους και τους έβαλε να δουλεύουν νυχθημερόν στα ανεξερεύνητα αμερικανικά ορυχεία για την εξόρυξη χρυσού. Παράλληλα, αναδιαμόρφωναν τον τόπο τους για να προετοιμάσουν την εγκατάσταση των νέων κατοίκων που θα κατέφθαναν από την Ευρώπη. Ο Κολόμβος αποφάσισε να εκμεταλλευτεί την ευγένεια και την εργατικότητα των ανυποψίαστων ιθαγενών με τον πιο φρικτό τρόπο. Οι συνθήκες ήταν άθλιες και οι άνθρωποι αντιμετωπίζονταν ως άψυχες μηχανές. Ο Κολόμβος διέταζε φριχτά βασανιστήρια για όσους δεν ήταν πλήρως αποδοτικοί και δεν τηρούσαν τις καθορισμένες προθεσμίες. 

Συχνή πρακτική των στρατιωτών ήταν να τους κόβουν τα χέρια και ύστερα να τα δένουν στο λαιμό τους. Άλλοι πέθαιναν από την ασιτία και την εξάντληση, ενώ καταγράφηκαν και περιστατικά μαζικών αυτοκτονιών. Οι γυναίκες και τα παιδιά φυσικά δεν γλίτωσαν από τις φρικαλεότητες των Ευρωπαίων κατακτητών. Τα μικρά κορίτσια ηλικίας 9 και 10 ετών ήταν τα πρώτα που μπήκαν στο στόχαστρο του θαλασσοπόρου. Διενήργησε ένα παιδομάζωμα και πούλησε τις μικρές ως σκλάβες του σεξ για την εκτόνωση των αντρών του. Τα κορίτσια αυτών των ηλικιών ήταν στην κορυφή των προτιμήσεων των ευρωπαίων στρατιωτών. 

Την επόμενη χρονιά, στο δεύτερο ταξίδι του στην αμερικανική ήπειρο, ο Κολόμβος πλέον ήταν πολύ πιο συνειδητοποιημένος και προετοιμασμένος. Αυτή τη φορά κατέφθασε με δεκαεπτά πλοία και περισσότερους από δώδεκα χιλιάδες άντρες. Μαζί του έφερε επίσης κανόνια και ειδικά εκπαιδευμένα σκυλιά. Η νέα ποινή των ντόπιων που επιχειρούσαν να ξεφύγουν, ήταν η επίθεση από τα άγρια σκυλιά. Τα ζώα έκαναν επίθεση στους ανθρώπους που έτρεχαν πανικόβλητοι να γλιτώσουν, κόβοντάς τους τα χέρια και τα πόδια, ενώ ήταν ακόμη ζωντανοί. Μάλιστα, έχει  καταγραφεί ότι όποτε οι κατακτητές ξέμεναν από κρέας για να ταΐσουν τα ζωντανά, έπαιρναν τα μωρά των ιθαγενών και τους τα πετούσαν ως τροφή! 

Άλλη συχνή μορφή τιμωρίας των ανυπάκουων ήταν να τους καίνε ζωντανούς. Οι υπόλοιποι ιθαγενείς παρακολουθούσαν τρομοκρατημένοι τις φρικαλεότητες. Το τραγικό αποτέλεσμα Όλοι οι άντρες των νησιών πάρθηκαν ως δούλοι. YouTube Όλοι οι άντρες των νησιών έγιναν δούλοι. Οι μισοί οδηγούνταν στα ορυχεία χρυσού και οι άλλοι μισοί μεταφέρονταν στην Ευρώπη για να πουληθούν. Τα γυναικόπαιδα πωλούνταν κατευθείαν ως σκλάβοι του σεξ. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι ο Κολόμβος, όντας Καθολικός, πίστευε ακράδαντα το δόγμα που πρόσταζε ότι η υποδούλωση των χριστιανών ήταν ανεπίτρεπτη. Γι’ αυτό τον λόγο είχε απαγορεύσει το βάπτισμα όσων ιθαγενών επιθυμούσαν να αλλαξοπιστήσουν. Έτσι, ο θαλασσοπόρος δεν είχε ενδοιασμούς και τύψεις για όσα διέπραττε εναντίον τους. Ο Κολόμβος, όντας Καθολικός, πίστευε ακράδαντα το δόγμα που πρόσταζε ότι η υποδούλωση των χριστιανών ήταν ανεπίτρεπτη. Επιπλέον, δεν είχε απλώς το ρόλο αυτού που πρόσταζε τους άντρες του να διενεργούν τα βασανιστήρια. Όταν κάποτε ο Κολόμβος έπιασε ένα ντόπιο να κλέβει λίγο καλαμπόκι για να φάει, δίχως να διστάσει, του έκοψε ο ίδιος τα αφτιά και τη μύτη για παραδειγματισμό. Και παρόμοια περιστατικά υπήρξαν πολλά.

 Αρκετοί ήταν οι στρατιώτες που δεν άντεξαν την αναίτια και αλόγιστη βιαιότητα του Γενοβέζου και αποχώρησαν από το πλευρό του. Ένας από αυτούς, ονόματι Μπαρτολομέ Ντε Λας Κάσας, άφησε πίσω του γλαφυρές περιγραφές των όσων βίωσε υπηρετώντας ως Ισπανός στρατιώτης. Αποφάσισε, μάλιστα, να μείνει στην Αμερική, να χριστεί καθολικός ιερέας και να γίνει προστάτης των ιθαγενών. 

Βέβαια, δεν κατάφερε πολλά. Οι ειδικοί εκτιμούν ότι, πριν την άφιξη του Κολόμβου το 1492, ο πληθυσμός μόνο του νησιού της Ισπανιόλα ανερχόταν στα τρία εκατομμύρια. Είκοσι χρόνια μετά την ισπανική εισβολή, οι εναπομείναντες ιθαγενείς ήταν μόλις 60 χιλιάδες. Ύστερα από πενήντα χρόνια, δεν είχε απομείνει κανείς. Όπως έγραφαν για πολλά χρόνια τα σχολικά βιβλία «εκπολιτίστηκαν»!...

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/ta-egklimata-toy-kolomvoy-poy-den-graftikan-pote-sta-scholika-vivlia-akrotiriaze-toys-antres-epairne-ta-10chrona-koritsia-os-sklaves-toy-sex-kai-erichne-ta-mora-os-trofi-sta-skylia/

Αυταρχικό – αντικομουνιστικό κρεσέντο Μπέου στο Βόλο – Η Λαϊκή Συσπείρωση δεν φιμώνεται

Κατιούσα

«Ο καλύτερος υπερασπιστής αυτής της αντιλαϊκής πολιτικής στην τοπική διοίκηση» είναι ο δήμαρχος Βόλου τονίζει σε ανακοίνωση η «Λαϊκή Συσπείρωση». Επισημαίνει «το αντιδραστικό, αυταρχικό και ταυτόχρονα αντικομουνιστικό κρεσέντο του δημάρχου Βόλου» που έκλεισε το μικρόφωνο και αφαίρεσε το λόγο από τους εκλεγμένους της «Λαϊκής Συσπείρωσης».
Αναλυτικά η ανακοίνωση:
«Το θεσμικό πλαίσιο που διαπερνά τη λειτουργία των δήμων και των οργάνων τους και που διαμορφώθηκε πολιτικά από τις κυβερνήσεις ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, χαρακτηρίζεται από τη στρατηγική να ευθυγραμμιστεί η τοπική διοίκηση με την ανάκαμψη της ανταγωνιστικότητας και των κερδών των επιχειρηματικών ομίλων, με την εμπορευματοποίηση – ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών, με την προώθηση της ανταποδοτικότητας, με την παραχώρηση της δημοτικής λαϊκής περιουσίας, “βορά” στις κερδοφόρες ορέξεις τους. Επιπλέον οι δήμοι και τα όργανά τους, χρησιμοποιούνται στο έπακρο για την ενσωμάτωση και τον εγκλωβισμό εργαζομένων και λαϊκών στρωμάτων, στη στρατηγική και τις επιδιώξεις της αστικής τάξης.
Οι πρόσφατες νομοθετικές θερινές ρυθμίσεις περί “κυβερνησιμότητας” των δήμων της κυβέρνησης της ΝΔ, που δίνουν απόλυτη πλειοψηφία (3/5) στα νομικά πρόσωπα και στις επιτροπές των δήμων στην εκάστοτε δημοτική πλειοψηφία, προωθήθηκαν για να υλοποιηθούν απρόσκοπτα οι ληστρικοί – αντιλαϊκοί νόμοι, όπως του “Κλεισθένη” του ΣΥΡΙΖΑ, που είναι συνέχεια του “Καλλικράτη” της ΝΔ – ΠΑΣΟΚ.
Αυτήν τη στρατηγική υπηρετεί η δήθεν “ακομμάτιστη” Δημοτική Αρχή Βόλου. Με βάση τις χθεσινές αποφάσεις για τον ορισμό νομικών προσώπων και επιτροπών του Δήμου αποδείχθηκε ο καλύτερος υπερασπιστής αυτής της αντιλαϊκής πολιτικής στην τοπική διοίκηση, “δείχνοντας τα δόντια της”, κλείνοντας το μικρόφωνο, αφαιρώντας το λόγο από τους εκλεγμένους της “Λαϊκής Συσπείρωσης”. Tο αντιδραστικό, αυταρχικό και ταυτόχρονα αντικομουνιστικό κρεσέντο του δημάρχου Βόλου, για ακόμη μια φορά, δείχνει την ανησυχία της Δημοτικής Αρχής Βόλου για τις θέσεις και τη στάση των εκλεγμένων του ΚΚΕ, που υπερασπίζονται τα συμφέροντα των λαϊκών στρωμάτων στο Δημοτικό Συμβούλιο αποκαλύπτοντας τη συμφωνία της με τις αντιλαϊκές αναδιαρθρώσεις στην τοπική διοίκηση.
Παρά την ξεκάθαρη τοποθέτηση της “Λαϊκής Συσπείρωσης” για εκπροσώπησή της στα νομικά πρόσωπα του δήμου και στις επιτροπές, πλην αυτών που στήνονται για την προώθηση του κοινωνικού εταιρισμού στην αντιλαϊκή πολιτική, οι τακτικισμοί της Δημοτικής Αρχής Βόλου, δεν μπόρεσαν να αποκρύψουν την επιδίωξή της, για απόλυτο έλεγχο των οργανισμών του Δήμου, επιδιώκοντας υπεραυξημένη πλειοψηφία (“κυβερνησιμότητα”) στα διοικητικά συμβούλια. Απέκλεισε απ’ όλα τα νομικά πρόσωπα την εκπροσώπηση της “Λαϊκής Συσπείρωσης”, ενώ “υπήρχε χώρος” για εκπροσώπους όλων των μειοψηφιών. Ο απόλυτος αυξημένος έλεγχος της διοίκησης σε όλα τα επίπεδα αποτελούν κεντρικά γνωρίσματα αυτής της αντιδραστικής πολιτικής της Δημοτικής Αρχής Βόλου.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα της εξυπηρέτησης από τη Δημοτική Αρχή Βόλου των επιχειρηματικών συμφερόντων, ενάντια στη δημόσια υγεία, ήταν η ξεκάθαρη δήλωση της Δημοτικής Αρχής, όταν η “Λαϊκή Συσπείρωση” ΒΟΛΟΥ διεκδίκησε τη συμμετοχή της στο Σύνδεσμο Διαχείρισης Στερεών Αποβλήτων (ΣΥΔΙΣΑ), η επιβεβαίωση ότι σταθερή επιδίωξη της, υλοποιώντας την πολιτική ΣΥΡΙΖΑ, της ΕΕ και τις πρόσφατες κατευθύνσεις της νέας κυβέρνησης της ΝΔ, δια των προγραμματικών δηλώσεων του Κ. Χατζηδάκη, να προωθήσει την παραγωγή παράγοντας SRF/ RDF στη ΜΕΑ, στο σκουπιδότοπο του Βόλου, για την καρκινογόνα καύση απορριμμάτων, ομολογώντας τη σταθερή της προσήλωση να γίνει ο Βόλος, όχι “Μονακό”, αλλά καρκινογόνος αποτεφρωτήρας των σκουπιδιών του “Μονακό”».

«Μπίζνες» σε παραλίες και αιγιαλό

Νέες διευκολύνσεις για τους επιχειρηματικούς ομίλους, που κάνουν «πάρτι» με την εκμετάλλευση του αιγιαλού, ετοιμάζει η κυβέρνηση της ΝΔ, με το λεγόμενο «αναπτυξιακό» πολυνομοσχέδιο που καταθέτει στη Βουλή τις επόμενες μέρες. Σύμφωνα με όσα είδαν το φως της δημοσιότητας, η κυβέρνηση σκοπεύει να καταργήσει ακόμα και τους ελάχιστους περιορισμούς που υπήρχαν για την εμπορευματοποίηση και την επιχειρηματική εκμετάλλευση παραλιών και αιγιαλού, συμπληρώνοντας και επεκτείνοντας το νομικό πλαίσιο που είχε θεσπίσει η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, λίγο πριν από τις εκλογές του Ιούλη, μαζί με τη ΝΔ. Και όλα αυτά τη στιγμή που ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τους νεκρούς στο Μάτι και «φωτογραφίζουν» ως «αιτία» της καταστροφής τις «πολεοδομικές παθογένειες» που απέκλεισαν την πρόσβαση στη θάλασσα, με αποτέλεσμα να εγκλωβιστούν άνθρωποι και να καούν ζωντανοί... Ο ορισμός της υποκρισίας.

* * *

Μεταξύ άλλων φαίνεται ότι δρομολογούνται: Η παράδοση σε επιχειρηματίες για οικοδόμηση κάθε σπιθαμής αιγιαλού, ακόμα και του λεγόμενου «παλαιού». Η κατάργηση της ρύθμισης που περιόριζε στο 60% ενός αιγιαλού το χώρο που παραχωρείται σε ομπρελοκαθίσματα. Η μείωση των μισθωμάτων που πληρώνουν οι ιδιώτες για εκμετάλλευση παραλιών. Η απευθείας παραχώρηση σε επενδυτές παρακείμενων με τις επενδύσεις τους παραλιών και αιγιαλού. Η απευθείας παραχώρηση της χρήσης του αιγιαλού σε επιχειρηματικά πάρκα με μέτωπο στη θάλασσα. Η παραχώρηση αποκλειστικής χρήσης αιγιαλού και παραλίας για βιομηχανικές ή ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις. Η κατάργηση της ρύθμισης με την οποία δινόταν δυνατότητα ανάκλησης της παραχώρησης ενός αιγιαλού, προς αποκατάσταση του κοινόχρηστου χαρακτήρα του. Και τέλος, η παράταση (αυτοδικαίως) της χρήσης αιγιαλού, όταν αφορά έργα που εξυπηρετούν λατομικές και μεταλλευτικές επιχειρήσεις, όσο χρόνο υφίσταται το δικαίωμα.

* * *

Το αντιλαϊκό κράτος, επομένως, «έχει συνέχεια». Το απέδειξε η κυβέρνηση της ΝΔ με το Ελληνικό, αλλά και τώρα, με το νομοσχέδιο που φέρνει για τις παραλίες και τον αιγιαλό, πατώντας πάνω σε νόμο (4607/2019) του ΣΥΡΙΖΑ. Θυμίζουμε ότι με εκείνο το νόμο: Δεν θίγονταν τα δικαιώματα που απέκτησαν οι επιχειρηματικοί όμιλοι στον «παλαιό αιγιαλό», δηλαδή στις εκτάσεις που δημιουργήθηκαν με επιχωματώσεις της θάλασσας κυρίως μέσω συμβάσεων παραχώρησης. Δόθηκε η δυνατότητα απευθείας παραχώρησης αιγιαλού - παραλίας στους δήμους και από αυτούς σε επιχειρηματίες. Επιτράπηκαν πλήθος επιχειρηματικών δραστηριοτήτων σε αιγιαλό, παραλίες, βραχονησίδες που «εξυπηρετούν τη διείσδυση των ΑΠΕ». Επιτράπηκε το ξεπούλημα στους επιχειρηματικούς ομίλους «της χρήσης νησίδων, βραχονησίδων, υφάλων, σκοπέλων και αβαθών θαλασσίων εκτάσεων καθώς και του συνεχόμενου αιγιαλού και της παραλίας», ευαίσθητων οικοσυστημάτων, για πλήθος έργων όπως τουριστικά, ενεργειακά, υδατοκαλλιέργειες.

* * *

Ολα τα παραπάνω σερβίρονται από τη ΝΔ ως «μέτρα τόνωσης της επιχειρηματικότητας» και «διευκόλυνσης των επενδύσεων», ειδικά σε κλάδους όπως ο τουρισμός, όπου «η χώρα έχει συγκριτικό πλεονέκτημα». Από την επέκταση όμως της επιχειρηματικής δράσης σε παραλίες και αιγιαλό, στο πλαίσιο της εμπορευματοποίησης και της αλλαγής χρήσης της γης, ο λαός δεν έχει τίποτα να κερδίσει. Για παράδειγμα, η κυβέρνηση επικαλείται την «ανάπτυξη της βιομηχανίας του τουρισμού», αλλά στις περίκλειστες παραλίες των ξενοδοχείων και των άλλων τουριστικών ομίλων η πρόσβαση για το λαό είναι απαγορευμένη ή πανάκριβη και οι εργαζόμενοι σε αυτές τις επιχειρήσεις δουλεύουν με τις γνωστές άθλιες εργασιακές σχέσεις του Επισιτισμού - Τουρισμού. Το ίδιο ισχύει και στην Ενέργεια, όπου η ανάπτυξη των ΑΠΕ «μπουκώνει» με κέρδη τους ομίλους, αλλά χιλιάδες λαϊκά νοικοκυριά καταδικάζονται σε ενεργειακή φτώχεια.

* * *

Το πολυνομοσχέδιο που ετοιμάζει η ΝΔ, σε συνδυασμό με τον χωροταξικό σχεδιασμό και σε συνέχεια των νόμων που ψήφισαν ο ΣΥΡΙΖΑ και οι προηγούμενοι, επιβεβαιώνει ότι η ανάπτυξη για τα κέρδη του κεφαλαίου προϋποθέτει την επίθεση διαρκείας στα λαϊκά δικαιώματα και στις σύγχρονες ανάγκες, την υποβάθμιση της ζωής του λαού. Αποκαλύπτει ταυτόχρονα την υποκρισία τους για την προστασία του περιβάλλοντος, που δέχεται νέο πλήγμα από την ολοκληρωτική παράδοση παραλιών και αιγιαλού στους επιχειρηματικούς ομίλους. Αποδοχή αυτού του σχεδιασμού σημαίνει νομιμοποίηση της αντιλαϊκής «κανονικότητας», της άγριας εκμετάλλευσης και των θυσιών δίχως τέλος από το λαό. Η διέξοδος βρίσκεται στην αντίθετη κατεύθυνση: Στην πάλη για την ανατροπή του, με «σημαία» τις σύγχρονες ανάγκες στη δουλειά, στη ζωή, στην αναβάθμιση και προστασία του περιβάλλοντος, με κεντρικά σχεδιασμένη αξιοποίηση, που θα υπηρετεί τη λαϊκή ευημερία.

Αντιλαϊκή «κανονικότητα»

Οι ανακοινώσεις του πρωθυπουργού από το βήμα της ΔΕΘ, αλλά και η αντιπαράθεση με τον ΣΥΡΙΖΑ για το «ποιος τρώει από τα έτοιμα» του άλλου, είναι αποκαλυπτικές για το τι έχει να περιμένει ο λαός από την περιβόητη ανάπτυξη για λογαριασμό του κεφαλαίου και την «κανονικότητα» της επόμενης μέρας.
Φοροαπαλλαγές, εισφοροαπαλλαγές, νέα προκλητικά προνόμια στους επιχειρηματικούς ομίλους, παραπέρα χτύπημα στα εργασιακά δικαιώματα, προσπάθεια να βάλουν τα σωματεία στο γύψο... Αυτά είναι το «λίπασμα» της καπιταλιστικής κερδοφορίας, και αυτό σπεύδει η κυβέρνηση ΝΔ να τους προσφέρει και με το παραπάνω.
Οι εργαζόμενοι, τα λαϊκά στρώματα θα συνεχίσουν να πληρώνουν με θυσίες χωρίς τέλος τους στόχους του κεφαλαίου, ενώ οι υποσχέσεις για ανακούφιση είναι απάτη, όπως δηλαδή ακριβώς συνέβαινε και τα προηγούμενα χρόνια με την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ.
Είτε οι στόχοι του κεφαλαίου αφορούν την προσέλκυση «επενδυτών» πάνω στα αποκαΐδια των εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων είτε αυτόν των μικρότερων πρωτογενών πλεονασμάτων, ώστε να βρεθεί περισσότερος «δημοσιονομικός χώρος» για τη στήριξη της κερδοφορίας τους, είναι δεδομένο ότι ο λαός θα πληρώσει το λογαριασμό με την απαρέγκλιτη διατήρηση και εφαρμογή των μέτρων του «μεταμνημονιακού» μνημονίου.
Η κυβέρνηση της ΝΔ με τις εξαγγελίες της σπεύδει να επιβεβαιώσει ότι συμπλήρωμα αυτής της πολιτικής και όχι κάποιο υποτιθέμενο αντίβαρό της είναι και τα ψίχουλα για το λαό, τα μέτρα για τη διαχείριση της φτώχειας, που καμία σχέση δεν έχουν με την ουσιαστική ανακούφιση των λαϊκών στρωμάτων από την αντιλαϊκή πολιτική.
Γι' αυτό και ο πρόεδρος της ΝΔ φτάνει από το βήμα της ΔΕΘ να παρουσιάζει ως «επίτευγμα» εξαγγελίες όπως π.χ. ότι κανένα από τα επιδόματα της φτώχειας δεν θα καταργηθεί το επόμενο διάστημα. Γι' αυτό και η αμηχανία του ΣΥΡΙΖΑ, που κατηγορεί τη ΝΔ ότι τάχα κάνει... κοινωνική πολιτική «τρώγοντας» από τα έτοιμα που της άφησε η δική του κυβέρνηση.
Αλλά, αλήθεια, γιατί τσακώνονται; Για μέτρα όπως π.χ. την ελάχιστη μείωση του ΕΝΦΙΑ που τάχα θα καταργούνταν, για το ότι το αφορολόγητο που έχει ήδη πιάσει πάτο δεν θα μειωθεί παραπέρα, για τις 120 δόσεις, ώστε τα υπερχρεωμένα λαϊκά νοικοκυριά να πληρώσουν μέχρι και το τελευταίο ευρώ από τα χρέη που φορτώθηκαν στα χρόνια της κρίσης...
Αυτά και άλλα παρόμοια ψίχουλα, που την ίδια στιγμή εξανεμίζονται από το σύνολο της αντιλαϊκής πολιτικής, από τόσα κι άλλα τόσα μέτρα, όπως π.χ. τις αυξήσεις στα τιμολόγια της ΔΕΗ, το χέρι που βάζει βαθιά στην τσέπη ο λαός για Υγεία, Πρόνοια, Παιδεία, τον μέσο μισθό που έχει καθηλωθεί στο -25% σε σχέση με το 2011, βαφτίζει «δίκαιη κατανομή» και «ανάπτυξη για όλους» η κυβέρνηση της ΝΔ, όπως προηγουμένως βαφτίζονταν «δίκαιη ανάπτυξη» από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.
Ξανά και ξανά, δηλαδή, επιβεβαιώνεται ότι η ανάπτυξη που επαγγέλλονται ούτε για όλους είναι ούτε βιώσιμη ούτε δίκαιη, αλλά βαθιά ταξική.
Αποδεικνύεται επίσης πόσο ψεύτικη ήταν η διαχωριστική γραμμή που έστησαν προεκλογικά σε σχέση με το ποιος εγγυάται την καπιταλιστική ανάπτυξη καλύτερα και το ποιος προασπίζεται την πολιτική διαχείρισης της φτώχειας. Οι «νεοφιλελεύθεροι» της ΝΔ δεν έχουν κανένα πρόβλημα να διατηρούν και να υλοποιούν τέτοια μέτρα για την εξασφάλιση της «κοινωνικής συνοχής», ίδια με αυτά που υλοποιούσαν και εξήγγειλλαν οι «αριστεροί» του ΣΥΡΙΖΑ.
Οπως και οι δεύτεροι δεν είχαν κανένα πρόβλημα στο όνομα της «ανάπτυξης» να διατηρούν και να προωθούν πολιτικές ιδιωτικοποιήσεων, «απελευθερώσεων» κλάδων της οικονομίας και αντεργατικά μέτρα.
Οι εργαζόμενοι, τα λαϊκά στρώματα δεν έχουν τίποτα να περιμένουν από την ανάπτυξη για λογαριασμό του κεφαλαίου, κι ούτε μπορούν να δεχτούν να βάλουν στο «ζύγι» της καπιταλιστικής κερδοφορίας τις ανάγκες τους. Εχουν τη δύναμη να περάσουν στην αντεπίθεση, να διεκδικήσουν την ικανοποίησή τους στοχεύοντας τον πραγματικό αντίπαλο, το κεφάλαιο, τις κυβερνήσεις και τα κόμματά του.
Η πρώτη μαζική, ενωτική, ταξική απάντηση που έδωσαν χιλιάδες εργαζόμενοι, στο συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ το Σάββατο, δείχνει το δρόμο της διεκδίκησης για ζωή με δικαιώματα, κόντρα σε αυτήν την πολιτική.

Εθνική καταστροφή; Τι λες ρε φίλε;

Σφυροδρέπανος

Εθνική καταστροφή; Είμαστε σοβαροί; Και από πού προκύπτει αυτό; Επειδή δε νικήσαμε στο ποδόσφαιρο το Λιχτενστάιν και μείναμε εκτός οκτάδας στο Μουντομπάσκετ; Μακάρι αυτές να είναι οι “καταστροφές” που θα αντιμετωπίσουμε στη ζωή μας και τίποτα άλλο.
Από πού προκύπτει δηλαδή ότι καταστράφηκε το έθνος, επειδή η εθνική ομάδα δε νίκησε κάτι ερασιτέχνες ενός πριγκιπάτου-κατάλοιπου της εποχής των φέουδων, που δεν έγιναν ποτέ (λιχτενσταϊνό) έθνος; Πώς ακριβώς καταστρέφεται το ελληνικό έθνος, επειδή δε νικήσαμε την πιο αδύναμη ομάδα του ομίλου -σάκος του μποξ για όλους τους αντιπάλους- και από τον διαφαινόμενο, αν όχι βέβαιο, αποκλεισμό από τα τελικά του EURO; Και πότε πρόλαβε να αναλάβει το έθνος από την προηγούμενη αντίστοιχη “καταστροφή”, απέναντι στους “ψαράδες” από τα Φερόε;
Αλλάζουμε κατηγορία και εθνικό συγκρότημα. Είναι αποτυχία να μην προκρίνεσαι στις οκτώ καλύτερες ομάδες του Μουντομπάσκετ, όταν έχεις τον καλύτερο παίκτη του κόσμου; Ναι, είναι. Κι αυτό δεν αλλάζει ιδιαίτερα από τις καλές εντυπώσεις για την προσπάθεια και το πάθος στο τέλος, ή από την αίσθηση της αδικίας από κάποια φαλτσοσφυρίγματα.
Ναι αλλά πώς προκύπτει ότι απέτυχε το έθνος από έναν -μάλλον πρόωρο, αλλά σχετικά δίκαιο- αποκλεισμό;
Για να το πούμε αντίστροφα: Πώς ακριβώς προκύπτει η επιτυχία και η ευημερία ενός έθνους από μια αθλητική επιτυχία; Τι θα άλλαζε πχ αν η Ελλάδα νικούσε χτες το Λιχτενστάιν και προκρινόταν στα τελικά του EURO; Τι θα άλλαζε στη ζωή μας και στην αξία μας ως έθνος -sic- αν η “επίσημη αγαπημένη” στο μπάσκετ έπαιρνε τη διαφορά με την Τσεχία, προκρινόταν στην οκτάδα και συνέχιζε, παίρνοντας ένα μετάλλιο;
Θα είχαμε άραγε στην Ελλάδα λιγότερους άνεργους, υψηλότερο βιοτικό επίπεδο, δικαιώματα, κατακτήσεις και καλύτερες προοπτικές για το μέλλον; Θα λύνονταν τα “εθνικά προβλήματα”, θα βελτιωνόταν κάπως η ζωή του λαού που κατοικεί σε αυτή τη χώρα -και όσων βρίσκουν σε αυτήν καταφύγιο; Μήπως θα άλλαζε τίποτα στον ελληνικό αθλητισμό; Θα αποκτούσαμε δομές μαζικού, λαϊκού αθλητισμού και πραγματικό δικαίωμα στην άθληση; Ή απλώς θα κρύβαμε πίσω απ’ το χαλάκι και τη λάμψη ενός μεταλλίου τα καθημερινά προβλήματα, ακολουθώντας μια πετυχημένη συνταγή που ακολουθούν όλα σχεδόν τα δικτατορικά καθεστώτα, φροντίζοντας για τη βιτρίνα τους και την καλή έξωθεν μαρτυρία τους;
Και αν τα παραπάνω ερωτήματα μυρίζουν σε κάποιους “λαϊκισμό”, γιατί δεν αντιδρούν παρόμοια στην υπερβολή -που εμπεδώσαμε δια της επανάληψης- περί “εθνικής αποτυχίας”; Αφού οι επιτυχίες δεν είναι ένα είδος εθνικού θριάμβου, τότε λοιπόν πώς κάνουμε λόγο για “εθνικές καταστροφές”; Και μήπως πρέπει να αρχίσουμε να τις ψάχνουμε -αυτές τις τελευταίες- σε άλλα πεδία, μακριά από αγωνιστικούς χώρους και παρκέ-ταρτάν κτλ;
Υπονοείς δηλαδή το μνημόνιο; Την οικονομική κρίση; Τη μεγάλη συρρίκνωση του ΑΕΠ και του εθνικού μας πλούτου; Μήπως την πτώση των μισθών και των μέσων αποδοχών μας;
Μμ… Ναι, αλλά όχι ακριβώς. Από πότε αφορούν αυτά όλο το έθνος, γενικά και αόριστα; Μας επηρέασαν όλους με τον ίδιο τρόπο; Ίσα και όμοια ζήσαμε την κρίση αφεντικά και μισθωτοί δούλοι; Αυτοί που έχασαν χρήματα, τη δουλειά τους, πούλησαν σπίτια και κοσμήματα στους επιτήδειους Ριχάρδους, με αυτούς που “έκαναν την κρίση ευκαιρία” και είδαν τα κέρδη τους να αυξάνονται μες στην κρίση;
Το έθνος είναι μια κοινότητα ανθρώπων που -κατά κανόνα- μιλάνε την ίδια γλώσσα και έχουν έχουν κοινά ήθη και έθιμα. Αλλά στις ταξικές κοινωνίες, υπάρχουν πάντα δύο έθνη, των εκμεταλλευτών και των εργαζομένων, που δεν έχουν τίποτα κοινό μεταξύ τους -παρά μόνο ίσως τη γλώσσα, αλλά και αυτό χωράει συζήτηση. Και όσοι επιμένουν να λένε πως είμαστε όλοι στο ίδιο σκάφος και έχουμε ίδια συμφέροντα, μας πλασάρουν μια “φαντασιακή κοινότητα”, ακριβώς για να κρύψουν τις διαφορές που μας χωρίζουν.
Στην ιστορία του ελληνικού έθνους δεν υπήρξε καμιά “καταστροφή” που να μας χτύπησε όλους μαζί ενιαία, με τον ίδιο τρόπο. Η άρχουσα τάξη είδε την κρίση σαν ευκαιρία, τους Μικρασιάτες πρόσφυγες σαν φτηνό εργατικό δυναμικό χωρίς δικαιώματα και την Κατοχή ως μία νέα τάξη πραγμάτων, που προσφερόταν για μπίζνες, χωρίς περιττούς, δραματικούς ηρωισμούς.
Από αυτήν την άποψη, η μόνη “καταστροφή” που μπορεί να “πλήξει” ενιαία ένα έθνος, είναι αυτή που λαμβάνει χώρα μες στα γήπεδα και τα παρκέ, με τις εθνικές ομάδες. Αλίμονο όμως σε όσους παίρνουν πολύ σοβαρά τον αθλητισμό και ως σύμβολα ενότητας τις εθνικές ομάδες, ξεχνώντας τις μάχες που έχουν να δώσουν στο πεδίο της κοινωνικής σύγκρουσης. Αυτή θα ήταν η πραγματική καταστροφή -τουλάχιστον για το έθνος των εργαζομένων…

ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΕΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ

Σ’ αυτούς τους δυο μήνες μετά τις εκλογές, με την κυβέρνηση να ψηφίζει σε ρυθμούς επείγουσας ανάγκης νόμους που οι συνέπειές τους δε γίνονται άμεσα αισθητές σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού και την αξιωματική αντιπολίτευση να δίνει την εντύπωση πως απρόθυμα υποχρεώνεται σε άσκηση …γενικής κριτικής προς την κυβέρνηση, μοιάζει να σταθεροποιείται και με την νέα κυβέρνηση η αποδοχή της κατάστασης που προέκυψε από την εφαρμογή των μνημονίων εδώ και πάνω από εννέα χρόνια.

Η προηγούμενη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ κινητοποίησε όλο τον ιδεολογικό της εξοπλισμό για να πείσει για την επιστροφή στην γνώριμή μας καπιταλιστική κανονικότητα, δηλ. επιστροφή  στις χρηματοπιστωτικές αγορές  και έξοδο από τα μνημόνια, αφού έχουν επιβληθεί πια οι όροι τους, που υπόσχεται βελτίωση όρων διαβίωσης με προσωπική προσπάθεια και ευθύνη. Η  κυβέρνηση Μητσοτάκη στη συνέχεια, συμπληρώνει το έργο της με στήριγμα αυτή την παραδοχή.

Μοιάζει να έχουμε πειστεί πως στη χώρα μας έχει ξεπεραστεί η αβεβαιότητα και επισφάλεια με τη  δημοσιονομική προσαρμογή να  είναι θέμα χρόνου να οδηγήσει την οικονομία σε τροχιά ανάπτυξης, ενώ έχει γίνει κατορθωτό ο αντίκτυπος της κρίσης να μην έχει εξαπλωθεί από την οικονομία στο πολιτικό επίπεδο εις βάρος της κυρίαρχης τάξης. Οι συζητήσεις επικεντρώνονται στην οικονομική ανάπτυξη και επενδύσεις, ενώ αποφεύγεται η εξέταση βασικών κοινωνικών παραγόντων όπως η υγεία, φτώχεια, αποκλεισμός. Οι συνέπειες  που προκάλεσαν οι  μεταρρυθμίσεις της αγοράς εργασίας, οι οποίες παρουσιάζονται  συνεπείς με την κυρίαρχη άποψη  για την  έλλειψη ανταγωνιστικότητας της οικονομίας  συνεχίζεται να δικαιολογούνται με τις δυσκαμψίες στην αγορά εργασίας εξαιτίας της αυστηρής νομοθεσίας για την προστασία της.

                Σε αγαστή συμφωνία με την  πολιτική εξουσία τα μέσα μαζικής επικοινωνίας, στην πλειοψηφία τους, σχεδόν παρακάμπτουν ή δικαιολογούν τις σοβαρές περικοπές στις δημόσιες δαπάνες, συμπεριλαμβανομένου του προϋπολογισμού για την υγεία και την εκπαίδευση,   τις ιδιωτικοποιήσεις δημόσιων επιχειρήσεων (προετοιμάζεται μεθοδευμένα η απαξίωση της ΔΕΗ για ιδιωτικοποίησης της με πρόσχημα τη διάσωσή της)  την εκμετάλλευση της γης (ενδεικτικές οι τροποποιήσεις που προτείνονται στη νομοθεσία για τον αιγιαλό και την παραλία για διευκόλυνση της επιχειρηματικής δραστηριότητας) τις αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις της εργατικής νομοθεσίας (η καθιέρωση της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας για λήψη απόφασης για  διεξαγωγή απεργίας διαφημίζεται ως μέσον εκδημοκρατισμού των συνδικάτων) με αποτέλεσμα τη σημαντική μείωση της συνδικαλιστικής δύναμης και τη μεγάλη αύξηση της ευελιξίας της εργασίας, της φτώχειας και των ανισοτήτων.

Κι αν η κατάρρευση του εισοδήματος από την εργασία και τις συντάξεις και  ο αυξημένος κίνδυνος ανεργίας και η αβεβαιότητα για το μέλλον έχουν μειώσει σημαντικά την ικανοποίηση που οι όροι διαβίωσης εξασφαλίζουν, όμως η κυρίαρχη ιδεολογία μοιάζει, ελέγχοντας την θεωρητική επεξεργασία και διαχείριση του μέλλοντος, να προσφέρει ξαναζεσταμένη την υπόσχεση πραγμάτωσης του αμερικανικού ονείρου σε …οικονομική συσκευασία. Και το οδυνηρό είναι πως βρίσκει ανταπόκριση, αν και η  καθημερινή ζωή έχει γίνει σκληρή για την πλειοψηφία των ανθρώπων και όλοι οι κρίσιμοι κοινωνικοί παράγοντες έχουν επιδεινωθεί σοβαρά όπως η φτώχεια και η ανισότητα εισοδήματος.

Η νέα κυβέρνηση Μητσοτάκη μ’ ένα λόγο προς το παρόν προσποιητά φιλολαϊκό, στην προσπάθειά της να καθησυχάζει με δικαιολογίες που αποκοιμίζουν ανησυχίες, μοιάζει επί του πρακτέου να μην ορρωδεί προ ουδενός. Οι δυο περιπτώσεις, της πρόσληψης του διοικητή της ΕΥΠ και της νέας κυβερνητικής απόφασης για απόσπαση των αρχαιοτήτων από το σταθμό Βενιζέλου του μετρό Θεσσαλονίκης, είναι ενδεικτικές του τρόπου διακυβέρνησης της, γιατί και οι δυο αποφάσεις μοιάζει να έχουν κίνητρα ιδεοληπτικά χωρίς άμεσες επιπτώσεις στη ζωή των ανθρώπων. Και ακριβώς επειδή δεν μπορεί να αποδειχτούν τα πολύ υλικά τους κίνητρα (οικονομικά, πολιτικά)που τις επιβάλλουν, θα πρέπει να ανιχνευτούν αυτά στις επιπτώσεις τους από την εφαρμογή τους, μένοντας προς  το παρόν αναπάντητα ερωτήματα.  Στην περίπτωση του διοικητή της ΕΥΠ, γιατί υποχρεώθηκε, επιμένοντας,  η κυβέρνηση να αλλάξει εκ των υστέρων το νόμο για να νομιμοποιήσει την πρόσληψη του Π. Κοντολέοντα, ενώ ο πρωθυπουργός δεν δίστασε να εκτεθεί μιλώντας για «τυπικό ζήτημα»; Στην περίπτωση του μετρό Θεσσαλονίκης γιατί με πρωτοβουλία  του ίδιου του πρωθυπουργού  διαγράφονται  όλες οι αποφάσεις από το 2017  με τη δικαιολογία πως θα λειτουργήσει και ο σταθμός Βενιζέλου και προκρίνεται η λύση απόσπασης των αρχαιοτήτων αναβάλλοντας τη λειτουργία του για το 2023;  

Οι μικροπολιτικές σκοπιμότητες, οι προσωπικές φιλοδοξίες,  τα οικονομικά συμφέροντα, οι αντιλαϊκές αποφάσεις της κυβέρνησης δεν είναι παρά μια επανάληψη του παρελθόντος της διακυβέρνησης της κυρίαρχης τάξης.   Όσο αυτές οι επιλογές όχι μόνο δεν ανατρέπουν κρίσιμες πολιτικές επιλογές της άρχουσας τάξης (ενδεικτική η αφωνία του πρωθυπουργού για την συμφωνία των Πρεσπών που προεκλογικά κατά κόρον κατέκρινε όλη η ΝΔ) αλλά και δεν προκαλούν αντιδράσεις και ρήξεις στη συναίνεση με τον λαϊκό παράγοντα θα απεκδύονται ακόμα και τις νομιμοφανείς διαδικασίες για την εφαρμογή τους –γι’ αυτό οι δυο περιπτώσεις μπορεί να θεωρηθούν ενδεικτικές.

Δεν απομένει πια παρά η ανασύνταξη των εργαζομένων μαζί με τον κομμουνιστικό κόμμα, ώστε το επίπεδο της πολιτικής οργάνωσης και της ταξικής συνείδησης να ενισχυθεί, για να μπορέσουν να αντιπαρατεθούν με την κυρίαρχη εξουσία της άρχουσας τάξης που χρησιμοποιεί κάθε μέσο ακόμα και για να εξουδετερώσει  την παραμικρή κινητοποίηση των εργαζομένων.  

Πέντε μικρά φεγγάρια του Δία με αρχαιοελληνικά ονόματα

Από iraklis3

Πέντε μικροί δορυφόροι του Δία που ανακαλύφθηκαν πρόσφατα, «βαφτίστηκαν» επισήμως με ονόματα από την αρχαία ελληνική μυθολογία. Ο μεγαλύτερος πλανήτης του ηλιακού μας συστήματος έχει 79 γνωστά φεγγάρια και 12 από αυτά είχαν ανακαλυφθεί το 2018 από τον αστρονόμο Σκοτ Σέπαρντ του Ινστιτούτου Επιστημών Κάρνεγκι της Ουάσιγκτον. Τώρα πλέον τα πέντε από τα 12 απέκτησαν επίσημα ονόματα από τη Διεθνή Αστρονομική Ένωση (ΔΑΕ).
Όταν ένας δορυφόρος ανακαλύπτεται, αρχικά παίρνει μια αλφαριθμητική ονομασία. Οι επιστήμονες που κάνουν την ανακάλυψη, έχουν το δικαίωμα να προτείνουν ονόματα, αλλά το τελικό λόγο έχει η αρμόδια επιτροπή ονοματοδοσίας της ΔΑΕ. Η τελευταία έχει ορίσει κανόνες για κάθε πλανήτη, οι οποίοι προσδιορίζουν πώς μπορούν να ονομασθούν οι δορυφόροι του.
Στην περίπτωση του Δία τα φεγγάρια του υποχρεωτικά παίρνουν ονόματα από την ελληνική και ρωμαϊκή μυθολογία, είτε εραστών είτε απογόνων του Δία. Το Ινστιτούτο Κάρνεγκι διοργάνωσε φέτος σχετικό διαγωνισμό και τα ονόματα των νέων φεγγαριών του Δία τα πρότεινε το κοινό, κυρίως παιδιά. Οι καλύτερες προτάσεις υποβλήθηκαν στη ΔΑΕ προς έγκριση.
Έτσι, δύο φεγγάρια (Πανδία και Έρσα, γνωστά μέχρι τώρα ως S/2017 J4 και S/2018 J1 αντίστοιχα)) πήραν τα ονόματα δύο αδελφών, θυγατέρων του Δία και της θεάς Σελήνης. Η Πανδία, που θεωρείται και θεά της πανσελήνου, ήταν ένα από τα δημοφιλέστερα ονόματα που υποβλήθηκαν ως πρόταση. Ένα τρίτο φεγγάρι, η Ειρήνη (S/2003 J5), πήρε το όνομα της κόρης του Δία και της θεάς της δικαιοσύνης Θέμιδος, ενώ άλλοι δύο δορυφόροι, ηΦιλοφροσύνη και η Ευφήμη (S/2003 J15 και S/2003 J3) ονομάσθηκαν από τις δύο ομώνυμες αδελφές και εγγονές του Δία.
Μικροί δορυφόροι όπως αυτοί οι πέντε πιθανότατα αποτελούν απομεινάρια πολύ μεγαλύτερων ουρανίων σωμάτων που συνετρίβησαν πριν πολύ καιρό και διαλύθηκαν. Θεωρείται σχεδόν σίγουρο ότι στο μέλλον οι αστρονόμοι θα βρουν και άλλους τέτοιους μικρούς δορυφόρους γύρω από το γίγαντα Δία.

Δε γέμιζαν ούτε… ταξί: Φιάσκο για τους χρυσαυγίτες η συγκέντρωση στη ΔΕΘ

Από atexnos2019 atexnos2019

Σε αποτυχία ολκής εξελίχθηκε η προσπάθεια των Ναζί της Χρυσής Αυγής και των βορειοελλαδίτικων «παραρτημάτων» τους (Ιερός Λόχος 2012) να διοργανώσουν συγκέντρωση για το Μακεδονικό κατά τη διάρκεια των εγκαινίων της ΔΕΘ.

Τα εθνικιστικά πανό ήταν… περισσότερα κι από τους ίδιους τους συγκεντρωμένους στο άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου όπου οι χρυσαυγίτες και άλλες ακροδεξιές οργανώσεις είχαν δώσει «ραντεβού» για να διαμαρτυρηθούν για την Συμφωνία των Πρεσπών.

Μάλιστα, όπως μετέδωσαν τοπικά ειδησεογραφικά σάιτ, οι ελάχιστοι συγκεντρωμένοι κατάφεραν να μαλώσουν και μεταξύ τους, προκαλώντας την παρέμβαση των αστυνομικών δυνάμεων που προχώρησαν σε προσαγωγές.

Σε πλήρη αντίθεση με την συγκέντρωση των Ναζί και των «μακεδονομάχων» (που, όλοι κι’ όλοι, χωρούσαν σε ενα ταξί) ήταν η ογκώδης διαδήλωση του ΠΑΜΕ και των ταξικών σωματείων. Εργαζόμενοι, άνεργοι, αυτοαπασχολούμενοι, αγρότες, φοιτητές και συνταξιούχοι έδωσαν μαχητικό παρόν στους δρόμους της Θεσσαλονίκης, στέλνοντας ξεκάθαρο αγωνιστικό μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση.

Η πορεία των δυνάμεων του ΠΑΜΕ ξεκίνησε από την πλατεία Αριστοτέλους, διέσχισε την παραλιακή Λεωφόρο Νίκης, πέρασε μπροστά από την έκθεση και μέσω των οδών Αγγελάκη και Εγνατίας κατέληξε στο Άγαλμα Βενιζέλου.

Όσο για τη ναζιστική Χρυσή Αυγή, η πορεία αποσύνθεσης και διάλυσης της είναι χωρίς επιστροφή. Η δε πολυαναμενόμενη απόφαση της δίκης της εγκληματικής οργανώσης ας ελπίσουμε πως θα επιταχύνει την πορεία αυτή, μέχρι τον ολοκληρωτικό αφανισμό της.

Μια …ωραία παρέα με παρελθόν και σαφή αποστολή

Από Ηρακλής Κακαβάνης

Ντόρος από φιλοΣΥΡΙΖΑϊκά ΜΜΕ για τους τύπους με πολιτικά και μαύρες κουκούλες πλάι πλάι με τους άνδρες των ΜΑΤ στη Θεσσαλονίκη χτες. Σκηνές που έχουμε δει πολλάκις τα τελευταία χρόνια. Οι αντιλαϊκές πολιτικές στηρίζονται στην καταστολή και οι δυνάμεις καταστολής χρειάζονται τους κουκουλοφόρους. Γι’ αυτό και φωτογραφίες και βίντεο που δείχνουν κουκουλοφόρους , αστυνομικούς, άνδρες με πολιτικά και άνδρες των ΜΑΤ, δίπλα δίπλα, μια παρέα δηλαδή, δε λείπουν από καμία κινητοποίηση του λαού, συνεπικουρώντας τις διμοιρίες των ΜΑΤ  στο κατασταλτικό τους έργο. Ενα «έργο» που χρειάζεται και την προβοκάτσια για να δικαιολογήσει το ξύλο και τα χημικά κατά των διαδηλωτών.
Να θυμίσουμε μια χαρακτηριστική περίπτωση των τελευταίων ετών. Το 2011 κατά τη δεύτερη μέρα της 48ωρης πανελλαδικής απεργίας, η μεγαλειώδης συγκέντρωση του ΠΑΜΕ στο Σύνταγμα δέχτηκε προσχεδιασμένη δολοφονική επίθεση από δυνάμεις του παρακράτους, που δρούσαν παράλληλα με τον κατασταλτικό μηχανισμό του κράτους.
Αυτή την πρακτική χρησιμοποίησαν οι κυβερνήσεις ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ και οι μνημονιακές κυβερνήσεις συνεργασίας (τους) με ΔΗΜΑΡ, ΛΑΟΣ, ΑΝΕΛ. Το «παρακράτος» είναι χρήσιμο στήριγμα του συστήματος και εργαλείο του αστικού πολιτικού προσωπικού.
Και επειδή σε κάποιες περιπτώσεις το παρακράτος είναι αναποτελεσματικό, βλέπε Συνδικαλιστικό της Ασφάλειας, τότε έρχονται οι νομοθετικές παρεμβάσεις, όπως το ηλεκτρονικό μητρώο και η ηλεκτρονική ψηφοφορία – το μακρύ χέρι του κράτους και της εργοδοσίας, που επιδιώκουν να βάλουν μέσα στις εργατικές συνδικαλιστικές οργανώσεις, να χτυπήσουν την απεργία. Είχε προηγηθεί η αντιαπεργιακή διάταξη της Αχτσιόγλου, για το “50% συν ένα” στις συνελεύσεις των σωματείων
Ετσι για να βγαίνουν και συμπεράσματα για τους μηχανισμούς, τις τακτικές και τις πρακτικές στήριξης των αντιλαϊκών πολιτικών και την προσπάθεια να μπουν στο γύψο ο λαός και οι εργαζόμενοι.

G for Gavras και Gianis – Η αβάσταχτη ελαφρότητα των αστικών πολιτικών παιγνίων

Σφυροδρέπανος

Η ταινία “Τζόκερ” συγκεντρώνει διθυραμβικά σχόλια και κριτικές, πριν καν βγει στις αίθουσες και αναμένεται ως το κινηματογραφικό γεγονός της χρονιάς.
Την ίδια στιγμή, η ταινία του Κώστα Γαβρά “Adults in the room”, που βασίστηκε στο ομώνυμο βιβλίο – Βαρουφακιάδα, καταφέρνει ακριβώς το αντίθετο, αναγκάζοντας τους διαχειριστές του IMDb να διαγράψουν πολλά σχόλια και κριτικές με μπόλικη προκατάληψη -στα όρια της εμπάθειας- και προκαθορισμένο συμπέρασμα, προτού καν δουν την ταινία. Έχουν ζήσει όμως τα γεγονότα στα οποία αναφέρεται και έχουν διαμορφωμένη άποψη για αυτά -όπως όλοι μας.
Η ταινία του Γαβρά κοντεύει να γίνει το πολιτικό γεγονός της χρονιάς -μετά τις εκλογές- και αυτό λέει πολλά για τη δυνατότητα της αστικής πολιτικής σκηνής να μετατρέπεται σε σκηνή θεάτρου -ή μήπως σινεμά- κακής ποιότητας, με πρωταγωνιστές που μπερδεύουν τη βουλή με το σανίδι και την πολιτική με το επικοινωνιακό σόου, όπου ο θεατής καλείται να εντυπωσιαστεί, αναφωνώντας: ουάου…
Αν ο Βαρουφάκης έγραψε ένα πολιτικό άρλεκιν, με γαργαλιστικούς διαλόγους και σκηνές της κλειδαρότρυπας, βρίσκοντας επιτέλους ως γνήσιος ροκ-σταρ το είδος της δημοσιότητας που του ταιριάζει…
…στον αντίποδα ο ελληνικός δικομματισμός και οι εφεδρείες του βρήκαν κατάλληλο πεδίο να μαλώσουν και να τονίσουν τις αγεφύρωτες στρατηγικές που τους χωρίζουν: το mail Χαρδούβελη και το 30% του μνημονίου, όπως έλεγε και ένας ροκ-σταρ.
Το φιλελέ στρατόπεδο της αριστείας επιτίθεται απέναντι σε οποιονδήποτε επιχειρεί να διαφοροποιηθεί λεκτικά -κάνοντας ακριβώς τα ίδια στην πράξη, για να κερδίσει τους επαίνους των εταίρων σαν καλή πολιτική εταίρα- και ξεδιπλώνει το διαχρονικό ταλέντο του να καθιστά πιο συμπαθές το εκάστοτε ΠΑΣΟΚ. Και αν υπήρχε παλιότερα το ίντερνετ, πιθανότατα θα είχε θάψει ακόμα και το “Ζ”. Ποιος είναι στην τελική αυτός ο “άπλυτος” με το κοστούμι, που έκανε πορεία μόνος του, έκλεινε την κυκλοφορία και προκαλούσε αγανάκτηση στη συμπαθή τάξη των οδηγών τρικύκλου; Μα τέλος πάντων, ποιος εκτελεί σε αυτόν τον τόπο;
Κάθε ψευτοδίλημμα που σέβεται τον εαυτό του φροντίζει και για τον άλλο πόλο. Ένας φαφλατάς οικονομολόγος, που βάζει λίγο Κέινς, λίγο Μαρξ (και το αγόρι μου), και αποστομώνει τους πάντες -στο βιβλίο του. Ένας σκηνοθέτης με καλές στιγμές (όπως το Τσεκούρι για το ζήτημα της ανεργίας), κακές στιγμές (όπως την ταινία για την άνοιξη της Πράγας και την επέμβαση του Συμφώνου της Βαρσοβίας) και ένα σχετικά χαμηλό πολιτικό ταβάνι, όπως δείχνουν κάποιες συνεντεύξεις του.

Δεν έχω λύσεις, αλλά πιστεύω ότι οι άνθρωποι μπορούν να αλλάξουν πράγματα. Αυτό που μου αρέσει με τον Βαρουφάκη είναι ότι όταν άλλαξε στάση και ψήφισε ο πρωθυπουργός το MoU, παραιτήθηκε. Έγραψε το βιβλίο του κλπ. Ό,τι κι αν νομίζεις για αυτόν, για τον χαρακτήρα του, αν είναι αλαζόνας, είναι το πώς έδρασε σε μια συγκεκριμένη στιγμή. Μπορεί να συμβεί αυτό, γιατί δεν είμαστε σε ένα κομμουνιστικό ή δικτατορικό σύστημα που δε μπορείς να το κάνεις γιατί θα σε σκοτώσουν ή θα σε βάλουν φυλακή. Μπορούμε να αντιδράσουμε.

Και ένα “αντίπαλο δέος” που πλασάρεται ως εναλλακτική, χωρίς να διαφέρει ιδιαίτερα. Όχι παραπάνω από ό,τι μια αριστερή από μια δεξιά στροφή, για να κάνεις τον κύκλο του τετραγώνου -χωρίς να τετραγωνίσεις τον κύκλο- και να φτάσεις στο ίδιο σημείο, αλλά ακόμα πιο δεξιά από ό,τι πριν -γιατί αυτό ακριβώς καταφέρνουν, με ένα “μαγικό” τρόπο αυτές οι αντιπαραθέσεις.
Τα δίπολα που στήνονται είναι κομμένα και ραμμένα στην αναπαραγωγή του ίδιου σκηνικού, ακόμα και όταν “ξεφεύγουν” από το κυρίαρχο δικομματικό πλαίσιο -στο οποίο είχε ενεργό ρόλο πάντως ο Βαρουφάκης. Και δε φαίνεται να υπάρχει θέμα, σοβαρό η σχετικά ελαφρύ, από τα Ελγίνεια μάρμαρα ως την ταινία του Γαβρά, που να μην το φέρουν στα μέτρα τους και να το εξευτελίσουν.
Στο σινεμά πάντως δεν υπάρχει ακριβώς “μαύρη διαφήμιση” και ο ντόρος που γίνεται είναι η καλύτερη προβολή της ταινίας, διεγερτικό για την περιέργεια ενός ουδέτερου θεατή. Και όπως φαίνεται από τις πρώτες ενδείξεις -και το βιβλίο που προηγήθηκε- προσφέρεται για αρκετά χαμόγελα, αλλά και έντονο, μελαγχολικό προβληματισμό στο τέλος: πού κατάντησε ο “πολιτικός κινηματογράφος”; Και πόσα βήματα πρέπει να κάνουμε για να τον στήσουμε ξανά στα πόδια του;