Η εξαήμερη εργασία απελευθερώνει: Εργοδοτικό πραξικόπημα στα JUMBO

Κατιούσα

«Αντί να προσλάβει προσωπικό, αντί να κάνει μόνιμους και πλήρους απασχόλησης τους 4ωρους και τους εποχιακούς, εντατικοποιεί ακόμα περισσότερο τις συνθήκες εργασίας, επιβάλλοντας 6ήμερη εργασία» τονίζεται σε ανακοίνωση του Συλλόγου Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας, με την οποία οι εργαζόμενοι καταγγέλλουν την επιβολή της 6ημερης εργασίας από την εταιρεία Jumbo.
«Η 6ήμερη εργασία στην JUMBO έρχεται να προστεθεί στους χαμηλούς μισθούς, την ημιαπασχόληση, τις συμβάσεις ορισμένου χρόνου, την εντατικοποίηση και τα ανύπαρκτα μέτρα υγείας και ασφάλειας που είναι καθεστώς. Όλα αυτά με τη βούλα νόμων που έχει εξασφαλίσει η εργοδοσία από όλες τις κυβερνήσεις, για να αυξάνει τα κέρδη της», σημειώνει ο Σύλλογος. Και προσθέτει:
«Τον Ιανουάριο του 2019 η JUMBO επικαλούμενη την αυξημένη δουλειά στις περιόδους σχολικού, Χριστουγέννων, Πάσχα και καλοκαιριού, ουσιαστικά δηλαδή όλο το χρόνο, υποχρέωσε τους εργαζόμενους να υπογράψουν μία τροποποιητική σύμβαση εργασίας η οποία μετατρέπει την 5ήμερη εργασία σε 6ήμερη. Σήμερα επιβάλλει την 6ήμερη εργασία με το “έτσι θέλω” και σε συναδέλφους που δεν δέχτηκαν την τροποποίηση των συμβάσεών τους.
Αντί να προσλάβει προσωπικό, αντί να κάνει μόνιμους και πλήρους απασχόλησης τους 4ωρους και τους εποχιακούς, εντατικοποιεί ακόμα περισσότερο τις συνθήκες εργασίας, επιβάλλοντας 6ήμερη εργασία, στερώντας στους συναδέλφους το ρεπό τους.
Απαιτούμε η “Jumbo” να πάρει πίσω το 6ήμερο. Όλοι οι εργαζόμενοι να παίρνουν το ρεπό τους, ανεξάρτητα αν έχουν υπογράψει την τροποποιητική σύμβαση. Το ωράριο εργασίας να είναι συνεχές. Να σταματήσουν οι επιπλήξεις, οι αξιολογήσεις και η άσκηση πίεσης που μόνο σκοπό έχουν να τρομοκρατούν τους συναδέλφους και να τους εξωθούν στην παραίτηση ή να γίνονται άλλοθι για απολύσεις.
Την εργασιακή ζούγκλα που έχουν συνδιαμορφώσει εργοδοσία, προηγούμενες και νυν κυβερνήσεις, υπάρχει ο τρόπος να την αντιπαλέψουμε οργανωμένα και συλλογικά. Ελάτε σε επαφή με τον Σύλλογο Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας, με το κλαδικό σας σωματείο. Ελάτε να διεκδικήσουμε από κοινού καλύτερες συνθήκες εργασίας, ουσιαστικά μέτρα υγιεινής και ασφάλειας. Να παλέψουμε για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς.
Να δυναμώσουμε τον αγώνα μας απέναντι σε κυβέρνηση και εργοδοσία που μας θέλουν με τα χέρια δεμένα, φοβισμένους χωρίς δικαιώματα. Είμαστε σε ετοιμότητα και απαντάμε αγωνιστικά στα σχέδια της κυβέρνησης να παρέμβει ωμά στη δράση και λειτουργία των σωματείων, θέλοντας να τα αφοπλίσει, δίνοντας αέρα στα πανιά της εργοδοσίας να επιβάλει σκληρότερους όρους εργασίας».

Οι τράπεζες που ανακεφαλοποίησες εσύ …δανείζουν την «επένδυση» του Λάτση

 

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ Πολιτικη 12 Σεπτεμβρίου 2019

 

• facebook.com/theodoropan 

• theodoropoulos@imerodromos.gr

 

Στην τελική ευθεία βρίσκεται η ολοκλήρωση της συμφωνίας μεταξύ της Lamda Development με ελληνικές και ξένες τράπεζες για την χορήγηση δανείων «μαμούθ» προκειμένου να χρηματοδοτηθεί η «επένδυση» του Ελληνικού.

Η Lamda Development του Σπύρου Λάτση είναι μεγαλύτερος μέτοχος στην κοινοπραξία που έχει αναδειχθεί παραχωρησιούχος για το Ελληνικό, με την επωνυμία “Global Investment Group”. Στη διεθνή κοινοπραξία συμμετέχουν επίσης η Eagle Hills από το Άμπου Ντάμπι και της Fosun Group από την Κίνα.


Γιατί όμως σήμερα ζητά δάνεια η κοινοπραξία;  Η απάντηση είναι απλή. Έχει δεσμευτεί πως κατά την πρώτη 5ετία θα επενδύσει 1,07 δισ. ευρώ, ενώ για την έναρξη της παραχώρησης θα πρέπει να καταβάλει την πρώτη από τις τρεις δόσεις του εφάπαξ ανταλλάγματος, η οποία ανέρχεται σε 300 εκατ. ευρώ.

Φυσικά ο Λάτσης, οι Κινέζοι και οι «επενδυτές» από το από το Άμπου Ντάμπι δεν έχουν καμιά πρόθεση να βάλουν το χέρι στην τσέπη. Θα πληρώσουν με δανεικά. Με δάνεια που θα τους προσφέρουν τα τραπεζικά «ιδρύματα». Ο Λάτσης, ο οποίος έχει διατελέσει και τραπεζίτης γνωρίζει πώς γίνονται οι δουλειές…

Οι «επενδυτές» που απέκτησαν την έκταση του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού για 99 χρόνια με 92 ευρώ το στρέμμα (!!!) ετοιμάζονται να εξασφαλίσουν δάνεια για να προχωρήσουν στην τσιμεντοποίηση του! 

Έτσι:

• Οι ελληνικές τράπεζες που ανακεφαλοποίηθηκαν με χρήματα του ελληνικού λαού ετοιμάζονται να προσφέρουν πιστώσεις στον πλουσιότερο Έλληνα και τους συνεταίρους του, οι οποίοι με δανεικά εμφανίζονται σαν μεγάλοι «επενδυτές» και «ευεργέτες».

• Οι ελληνικές τράπεζες που σε καθημερινή βάση στέλνουν χιλιάδες απειλητικά ραβασάκια σε δανειολήπτες με «κόκκινα δάνεια» απειλώντας με κατασχέσεις και πλειστηριασμούς, προσφέρουν απλόχερα ζεστό χρήμα στους επίδοξους «επενδυτές».
• Οι ελληνικές τράπεζες που φόρτωσαν τη χρεοκοπία τους στο δημόσιο χρέος και τα μνημόνια ανέλαβαν να την πληρώσουν τα λαϊκά νοικοκυριά μέσω περικοπών και φόρων, για τους Λάτσηδες βρήκαν κεφάλαια.

• Οι Ελληνικές τράπεζες που έχουν κλείσει τις «κάνουλες» της ρευστότητα και των δανείων προς τις μικρές και μικρομεσαίες επιχειρήσεις, για τα «μάτια» της Lamda Development άλλαξαν πολιτική…

Στην εξασφάλιση δανεικών θα συνδράμουν και ξένοι τραπεζικοί όμιλοι, οι οποίοι την περίοδο της κρίσης …εξαφανίστηκαν από τη χώρα φορτώνοντας τα «κόκκινα» χαρτοφυλάκια τους στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα, το οποίο με τη σειρά του το φόρτωσε στις πλάτες του «ιθαγενών»… Τώρα όμως επιστρέφουν για να αναζητήσουν νέα κέρδη. 

Το «σκανδαλώδες ξεπούλημα» του Ελληνικού λοιπόν φαίνεται ότι ήταν μόνο η αρχή. Οι προκλητικές διευκολύνσεις, παροχές και νόμοι που προωθήθηκαν και προωθούνται για να διευκολύνουν το τσιμεντάρισμα της έκτασης σε βάρος του περιβάλλοντος δεν είναι αρκετά.Τώρα στους «επενδυτές» δίνονται και δανεικά για να ξεκινήσουν το έργο…

Τελικά μάλλον έχουν …δίκιο, τόσο ο Κ. Μητσοτάκης που χαρακτήρισε την επένδυση «το σύμβολο της νέας Ελλάδας», όσο και ο Αλ. Τσίπρας που έχει κάνει λόγο «για εμβληματικό έργο»…

Σε μια χώρα που οι κυβερνήσεις της ξεπούλησαν κοψοχρονιά το μεγαλύτερο «φιλέτο» της Μεσογείου, ψήφισαν φωτογραφικούς νόμους για την έναρξη του έργου και παροτρύνουν το τραπεζικό σύστημα να χρηματοδοτήσει τους νέους ιδιοκτήτες για την υλοποίηση του πράγματι μπορούν να μιλούν για «εμβληματικά σύμβολα»!!! 

Αντιλαϊκό «πολυεργαλείο»

Το «αναπτυξιακό» πολυνομοσχέδιο φανερώνει τι πραγματικά σημαίνει για το λαό η περιβόητη «ανάπτυξη για όλους» που προπαγανδίζει η κυβέρνηση, σε αντιστοιχία με την εξίσου απατηλή «δίκαιη ανάπτυξη» που αναμασούσε ο ΣΥΡΙΖΑ.
Κόντρα στην προκλητική προπαγάνδα, που ξεδιάντροπα κάνει λόγο για... «φιλεργατική τομή», το πολυνομοσχέδιο επιβεβαιώνει ότι η στήριξη της καπιταλιστικής ανάπτυξης προϋποθέτει νέα δώρα για τους επιχειρηματικούς ομίλους, από τη μια, και νέα επίθεση στα δικαιώματα των εργαζομένων, στους μισθούς και στη συλλογική δράση, από την άλλη.
Τα μέτρα του νομοσχεδίου, που λύνουν ακόμα περισσότερο τα χέρια του κεφαλαίου με προκλητικά προνόμια για την προσέλκυση επενδύσεων, πάνε «πακέτο» με την άλλη «συνιστώσα» του «ευνοϊκού επενδυτικού περιβάλλοντος»: Τα μέτρα για το πλήρες ξήλωμα των κλαδικών ΣΣΕ, το άνοιγμα του δρόμου για το φακέλωμα των εργαζομένων και τον ασφυκτικό έλεγχο των συνδικάτων από την εργοδοσία και το κράτος.
Οι «διευκολύνσεις» υπέρ των επιχειρηματικών ομίλων, στο έδαφος όλων των προηγούμενων «αναπτυξιακών» νόμων, δίνουν και παίρνουν στις διατάξεις του νομοσχεδίου: Διεύρυνση επιχειρηματικών πεδίων μέσα από τον χωροταξικό σχεδιασμό, αδειοδοτήσεις - εξπρές, «απλούστευση διαδικασιών», συμπεριλαμβανομένων των περιβαλλοντικών αδειοδοτήσεων, και πολλά ακόμα.
Η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος είναι το πλέγμα των «εξαιρέσεων» και των πρόσθετων «προϋποθέσεων», με τις οποίες το νομοσχέδιο ουσιαστικά καταργεί τις κλαδικές Συμβάσεις και καθιστά «πουκάμισο αδειανό» τις ελάχιστες που παραμένουν σε ισχύ, διαμορφώνοντας προϋποθέσεις για παραπέρα συρρίκνωση των κλαδικών μισθών και καθήλωση του μέσου μισθού στα σημερινά άθλια επίπεδα.
Αντίστοιχα, οι διατάξεις για τη λειτουργία των συνδικάτων, όπως και η πρόβλεψη ότι αυτές θα συγκεκριμενοποιούνται με υπουργικές αποφάσεις, ανοίγουν το δρόμο για το ξαναγράψιμο του συνδικαλιστικού νόμου και των καταστατικών των σωματείων, με επιβολή ασφυκτικού ελέγχου από το αστικό κράτος και την εργοδοσία.
Την ώρα που προωθούνται όλα αυτά, αποτελεί διπλή πρόκληση η προσπάθεια του υπουργού Εργασίας, κυβερνητικών στελεχών και ΜΜΕ να παρουσιάσουν ως «τομή υπέρ των εργαζομένων» το πολυνομοσχέδιο, προβάλλοντας ορισμένες αποσπασματικές ρυθμίσεις, που δεν αγγίζουν ούτε το μικρό δαχτυλάκι από το τέρας του αντεργατικού οπλοστασίου, το οποίο ενισχύεται συνεχώς και πάνω του πατάει η εργοδοτική ασυδοσία.
Για παράδειγμα, τη στιγμή που η μερική απασχόληση «απογειώνεται» πάνω στο έδαφος της τεράστιας γκάμας εργαλείων που διαθέτει η εργοδοσία για να γενικεύει την «ευελιξία» και την υποαπασχόληση, αποτελεί τεράστια κοροϊδία να βαφτίζεται «προστασία των εργαζομένων» μια σχετική αύξηση στην πληρωμή της «πρόσθετης εργασίας» για τη μερική απασχόληση. Πόσο μάλλον στις σημερινές συνθήκες της εργασιακής ζούγκλας, όπου οι εργοδοτικοί εκβιασμοί και οι απειλές οργιάζουν, στο έδαφος της αντεργατικής νομοθεσίας και των εμποδίων που βάζει το κράτος στη συλλογική οργάνωση και δράση.
Αντίστοιχα προκλητική είναι η τοποθέτηση των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ περί «επιστροφής σε βαθιά μνημονιακές εποχές», όταν η κυβέρνησή τους πρόσθεσε στα προηγούμενα μνημόνια ένα ακόμα, με πλήθος βάρβαρων μέτρων, όπως η απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, το χτύπημα του απεργιακού δικαιώματος, τα νέα πλήγματα στην κυριακάτικη αργία κ.ά. Ακόμα και το πλήρες ξήλωμα των κλαδικών συμβάσεων προωθείται σήμερα από τη ΝΔ με την επίκληση του πορίσματος της «Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων» που είχε στήσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ!
Απέναντι στην ενιαία αντεργατική επίθεση του κεφαλαίου και των κυβερνήσεών του δεν χωρά καμιά αναμονή, καμιά αυταπάτη για τον χαρακτήρα της καπιταλιστικής ανάπτυξης.
Τώρα είναι η ώρα για την οργάνωση μαχητικής απάντησης! Με πλατιά ενημέρωση των εργαζομένων στους χώρους δουλειάς, με τα συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ στις 17/9, με απεργιακή κινητοποίηση, στέλνουμε αποφασιστικό μήνυμα: Δεν θυσιάζουμε τα δικαιώματά μας στο βωμό των κερδών του κεφαλαίου - Διεκδικούμε σύγχρονους όρους δουλειάς και αμοιβής!

Σαν σήμερα, η δολοφονική επίθεση από αγέλη Χρυσαυγιτών σε συνδικαλιστές, κομμουνιστές της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης

Κατιούσα

Σαν σήμερα, στις 12 του Σεπτέμβρη 2013, συνεργείο της ΚΝΕ και του ΚΚΕ, εργάτες και στελέχη των ταξικών συνδικάτων, που πραγματοποιούσαν αφισοκόλληση για το 39ο Φεστιβάλ ΚΝΕ- Οδηγητή στο Πέραμα (λίγα μέτρα από την πύλη της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης Περάματος), δέχονται δολοφονική επίθεση από 30 και πλέον Χρυσαυγίτες. Επτά κομμουνιστές συνδικαλιστές τραυματίστηκαν.
Η επίθεση ήρθε μόλις λίγες βδομάδες αφότου οι φασίστες μπράβοι της εργοδοσίας είχαν εκτοξεύσει ανοικτά απειλές κατά του ταξικού συνδικάτου της Ζώνης και στελεχών του ΠΑΜΕ. Η ΚΟ Πειραιά του ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ απάντησαν με άμεσες και μαζικές κινητοποιήσεις.
Έξι μέρες αργότερα, την Τετάρτη 18 του Σεπτέμβρη 2013, δολοφονείται στο Κερατσίνι από τάγμα εφόδου της ναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης, της Χρυσής Αυγής, ο αντιφασίστας μουσικός Παύλος Φύσσας.
«Δεν εφησυχάζουμε την πάλη μας απέναντι στο φασισμό. Απομονώνουμε τους φασίστες όπου και με όποιο τρόπο και με όποια ετικέτα κάνουν την εμφάνισή τους και στοχεύουμε σε αυτούς για τους οποίους δουλεύουν: Βιομήχανους, εφοπλιστές, μεγαλοεργολάβους, μεγαλεμπόρους, τραπεζίτες και τα λοιπά παράσιτα της κοινωνίας, το σάπιο σύστημά τους», τονίζει μεταξύ άλλων σε ανακοίνωσή του το Συνδικάτο Εργατοϋπαλλήλων Μετάλλου Αττικής και εργαζομένων στη Ναυπηγική Βιομηχανία της Ελλάδας, που καλεί σε κινητοποίηση με αφορμή τα έξι χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου, την Τετάρτη 18 του Σεπτέμβρη 2019, στις 6 το απόγευμα, στην πλατεία Νίκης (Ζαρντέν) στο Κερατσίνι.

Εικόνα – σοκ σε σχολείο στο Μενίδι που λειτουργεί κανονικά! (ΦΩΤΟ)

Από iraklis3

Εικόνα – σοκ σε σχολείο του Μενιδίου! Η κολόνα που φαίνεται στη φωτογραφία που δημοσιεύουμε είναι από το ισόγειο του 7ου Γυμνασίου Αχαρνών, που χτες λειτούργησε κανονικά και από σήμερα ξεκινούν τα μαθήματα. Δεν χρειάζονται πολλές περιγραφές για να καταλάβει, όποιος βλέπει τη φωτογραφία, την επικινδυνότητα του συγκεκριμένου σχολικού κτιρίου.

Το πρόβλημα, βέβαια, όπως φάνηκε και από τη χτεσινή μέρα έναρξης της νέας σχολικής χρονιάς, έχει έκταση. Σύμφωνα με στοιχεία που ακούστηκαν χτες από εκπροσώπους συλλόγων εκπαιδευτικών και άλλων φορέων στη συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου, «δεν έχει γίνει κανένας αντισεισμικός έλεγχος σε καμία σχολική μονάδα του Μενιδίου»! Επιπλέον: «Στο 4ο Δημοτικό Σχολείο έχουν “φύγει” τσιμέντα και έχει ρωγμές, αλλά ο δήμος τούς είπε να μπουν μέσα. Το ίδιο ισχύει και στο 8ο, στο 14ο, στο 23ο στην Αυλίζα».
Πηγή: Ριζοσπάστης

Να σταματήσει η επέμβαση στη Βενεζουέλα – Επιστολή της Κοινοβουλευτικής και Ευρωκοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΚΕ προς τον γγ του ΟΗΕ

Κατιούσα

Αντιπροσωπεία της Ευρωκοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΚΕ επισκέφθηκε σήμερα, Τετάρτη 11 Σεπτέμβρη,  το γραφείο των Ηνωμένων Εθνών (UN), στις Βρυξέλλες και επέδωσε επιστολή της Κοινοβουλευτικής και Ευρωκοινοβουλευτικής Ομάδας του Κόμματος, προς τον γγ του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες.
Το κείμενο της επιστολής είναι το εξής:

«ΠΡΟΣ: κύριο Αντόνιο Γκουτέρες
Γενικό Γραμματέα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών
Κύριε Γενικέ Γραμματέα,
Η Κοινοβουλευτική και Eυρωκοινοβουλευτική Ομάδα του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας (ΚΚΕ), το οποίο έχει συμπληρώσει ήδη 100 χρόνια ζωής και δράσης, ενώνουμε τη φωνή μας με τους χιλιάδες εργαζόμενους της Βενεζουέλας και άλλων χωρών, που καταγγέλλουν την απαράδεκτη και πολύ επικίνδυνη επέμβαση της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής (ΗΠΑ) και των συμμάχων τους, στις εσωτερικές υποθέσεις της Βενεζουέλας.
Καταδικάζουμε κατηγορηματικά αυτήν την επέμβαση, που στοχεύει στην ανατροπή του εκλεγμένου προέδρου της χώρας, Νικολά Μαδούρο, και την επιβολή, στον βενεζουελάνικο λαό, του Χουάν Γκουαϊντό, ανθρώπου των ΗΠΑ στην υπηρεσία των προκλητικών τους σχεδίων στη Βενεζουέλα και την ευρύτερη περιοχή.
Καταδικάζουμε ιδιαίτερα τις απειλές των ΗΠΑ για στρατιωτική επέμβαση κατά της Βενεζουέλας και του λαού της.
Οι εξελίξεις στη χώρα αυτή της Λατινικής Αμερικής, όπως και σε κάθε άλλη χώρα, είναι υπόθεση του ίδιου του λαού της.
Η Κοινοβουλευτική και Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ απαιτούν να σταματήσει η επέμβαση των ΗΠΑ, της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) και των συμμάχων τους στις εσωτερικές υποθέσεις της Βενεζουέλας, να σταματήσουν μηχανορραφίες για την ανατροπή του εκλεγμένου προέδρου της χώρας και κάθε είδους απειλές.
5 Σεπτέμβρη 2019
Με εκτίμηση
Η Κοινοβουλευτική και Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ
Δημήτρης Κουτσούμπας, Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας και Γενικός Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας
Αλέκα Παπαρήγα, βουλευτής Επικρατείας
Γιώργος Λαμπρούλης, αντιπρόεδρος της Βουλής, βουλευτής Λάρισας
Θανάσης Παφίλης, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος, βουλευτής Αθήνας
Νίκος Καραθανασόπουλος, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος, βουλευτής Αχαΐας
Λιάνα Κανέλλη, βουλευτής Αθηνών
Χρήστος Κατσώτης, βουλευτής Αθηνών
Διαμάντω Μανωλάκου, βουλευτής Β’ Πειραιώς
Γιάννης Γκιόκας, βουλευτής Α’ Ανατολικής Αττικής
Γιάννης Δελής, βουλευτής Α’ Θεσσαλονίκης
Λεωνίδας Στολτίδης, βουλευτής Β’ Θεσσαλονίκης
Μαρία Κομνηνάκα, βουλευτής Λέσβου
Μανώλης Συντυχάκης, βουλευτής Ηρακλείου
Νίκος Παπαναστάσης, βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας
Γιώργος Μαρίνος, βουλευτής Ευβοίας
Κώστας Παπαδάκης, βουλευτής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
Λευτέρης Νικολάου, βουλευτής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου»

Επικίνδυνο βήμα εμπλοκής

Η κυβέρνηση της ΝΔ δεν «τρώει από τα έτοιμα» της προηγούμενης κυβέρνησης, όπως την κατηγορεί ο ΣΥΡΙΖΑ, μόνο σε ό,τι αφορά την πολιτική στήριξης της κερδοφορίας του κεφαλαίου, αλλά και σε ό,τι αφορά την άλλη όψη αυτής της πολιτικής, την εμπλοκή στα ιμπεριαλιστικά σχέδια ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ στην περιοχή.
Απόδειξη είναι ο «Στρατηγικός Διάλογος» με τις ΗΠΑ, τον οποίο ξεκίνησε τον περασμένο Δεκέμβρη η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και ο δεύτερος γύρος θα γίνει στις αρχές Οκτώβρη στην Αθήνα, με τη συμμετοχή του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών, Μ. Πομπέο. Η ατζέντα και οι στόχοι του «Διαλόγου» πρέπει να σημάνουν συναγερμό στο λαό.
Ο «Στρατηγικός Διάλογος» αποτελεί «ορόσημο» της εμπλοκής της χώρας στα σχέδια των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ στην περιοχή σε όλα τα επίπεδα και κυρίως στην εμπέδωση της ευρωατλαντικής «τάξης και ασφάλειας», μέσα από «διευθετήσεις» ανοιχτών ζητημάτων, την αναβάθμιση των «τριμερών» και λοιπών σχημάτων με άλλα καπιταλιστικά κράτη της περιοχής, αλλά και τη μετατροπή όλης της χώρας σε μια απέραντη αμερικανοΝΑΤΟική βάση εφόρμησης για τους Αμερικανούς σε Βαλκάνια, Μέση Ανατολή και Μαύρη Θάλασσα.
Ειδικά γι' αυτό το τελευταίο, μία από τις αιχμές του επερχόμενου «Στρατηγικού Διαλόγου» είναι η ριζική αναθεώρηση της Συμφωνίας Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας (Mutual Defense Cooperation Agreement - MDCA) του 1990, γνωστή και ως «Συμφωνία για τις βάσεις».
Στόχος είναι η προσαρμογή της Συμφωνίας στα απαιτούμενα των σημερινών, αυξημένων αναγκών των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ και στα δεδομένα της κλιμακούμενης αντιπαράθεσης με άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα και κράτη.
Γι' αυτό, πέρα από την επέκταση της Συμφωνίας για τη Σούδα στα 8 ή 10 χρόνια, αντί της ετήσιας ανανέωσης που ισχύει σήμερα, μελετάται επίσης η διεύρυνση της MDCA και με άλλα «σημεία ενδιαφέροντος» για στρατιωτική αξιοποίηση από τις ΗΠΑ.
Τέτοια είναι η αεροπορική βάση της Λάρισας, όπου ήδη σταθμεύουν αμερικανικά κατασκοπευτικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη, με δυνατότητα να «σαρώνουν» όλη τη γύρω περιοχή, η βάση Αεροπορίας Στρατού στο Στεφανοβίκειο Μαγνησίας, όπου εγκαθίστανται εκατοντάδες ελικόπτερα με το «μάτι» στραμμένο στα Βαλκάνια και τη Νοτιοανατολική Ευρώπη, το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, σε ρόλο «κόμβου» για την προώθηση δυνάμεων στη συνοριογραμμή με τη Ρωσία, και βέβαια η βάση του Αραξου, ως εναλλακτική του ΝΑΤΟ για τη φύλαξη πυρηνικών όπλων.
Οι εξελίξεις αυτές γίνονται διπλά επικίνδυνες σε συνθήκες όπου τα αμερικανοΝΑΤΟικά σχέδια οξύνουν παραπέρα τους ανταγωνισμούς με τα άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα, για τον έλεγχο πλουτοπαραγωγικών πηγών, αγορών, δρόμων εμπορίου και μεταφοράς Ενέργειας, όπως και για τον διαμοιρασμό σφαιρών επιρροής, σε σημεία με μεγάλο ενδιαφέρον για τα μονοπώλιά τους.
Η ελληνική εμπλοκή σε αυτά τα σχέδια και τους ανταγωνισμούς είναι επομένως μαγνήτης κινδύνων για το λαό, είτε μιλάμε για την αντιπαράθεση ΝΑΤΟ - Ρωσίας, που οξύνεται, βάζοντας στην «εξίσωση» και τη διασπορά πυρηνικών πυραύλων, είτε για τα Ελληνοτουρκικά και το Κυπριακό, που με ευθύνη της σημερινής και των προηγούμενων κυβερνήσεων μπλέκονται στους ανταγωνισμούς για την παραμονή της Τουρκίας στο δυτικό στρατόπεδο, είτε για την αντιπαράθεση ΗΠΑ - Ιράν, όπου η Ελλάδα ετοιμάζεται να χωθεί ακόμα βαθύτερα, προσφέροντας πλοία του στόλου της για τη ναυτική δύναμη που στέλνουν οι ΗΠΑ στον Περσικό Κόλπο.
Γι' αυτό, χρειάζεται τώρα σε κάθε χώρο δουλειάς και γειτονιά να δυναμώσουν η ενημέρωση, η συζήτηση, η επαγρύπνηση και η δράση ενάντια στους σχεδιασμούς αυτούς και την παραπέρα εμπλοκή.
Να πάρουν απάντηση τα επικίνδυνα σχέδια και η δηλητηριώδης προπαγάνδα των αστικών επιτελείων ότι η ολοένα και πιο βαθιά εμπλοκή στα ιμπεριαλιστικά σχέδια των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ στην περιοχή και η «ψήφος εμπιστοσύνης» από τους μακελάρηδες σημαίνουν τάχα ασφάλεια για το λαό και διασφάλιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων και των συνόρων της χώρας.
Σ' αυτήν την κατεύθυνση, χρειάζεται να στηριχτούν πλατιά από σωματεία και φορείς οι αγωνιστικές πρωτοβουλίες ενόψει της άφιξης Πομπέο και της συνέχισης του «Στρατηγικού Διαλόγου», με αιτήματα όπως «όχι» στις βάσεις και τα πυρηνικά, να μην ανανεωθεί - να καταγγελθεί η «Συμφωνία Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας Ελλάδας - ΗΠΑ», να κλείσουν η βάση της Σούδας και οι άλλες αμερικανοΝΑΤΟικές βάσεις, καμία συμμετοχή των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων σε ιμπεριαλιστικές αποστολές στο εξωτερικό, αποδέσμευση από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ.

Οι συνεργασίες και ο «μπαμπούλας» του χάους

Κατά τη διάρκεια των δέκα, και πλέον, ετών της οικονομικής καπιταλιστικής κρίσης στη χώρα μας είδαμε κόμματα φαινομενικά διαφορετικής ιδεολογίας να «συνεργάζονται». Από τη συνεργασία ΠΑΣΟΚ με Νέα Δημοκρατία και ΛΑΟΣ, με δοτό Πρωθυπουργό τον τραπεζίτη/τεχνοκράτη Λ. Παπαδήμο,  μέχρι και τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με τους Ανεξάρτητους Έλληνες.

Μπροστά στον «κίνδυνο» της λεγομένης «ακυβερνησίας» έτρεξαν όλοι οι «πρόθυμοι», όλων των πολιτικών χώρων, να «συνεργαστούν» για να «μη βυθιστεί η χώρα στο χάος». Το αποτέλεσμα αυτών των «συνεργασιών» το είδαν, το βίωσαν και το βιώνουν όλοι οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα. Μνημόνια, ανεργία, κατάργηση εργασιακών δικαιωμάτων, εκποίηση δημόσιας περιουσίας και υποδομών, εξαθλίωση κτλ.

Γενικότερα, και σε όλα τα επίπεδα της λεγόμενης «διακυβέρνησης», έχει γίνει της μόδας η λέξη «συνεργασία» και η λέξη «κυβερνησιμότητα ». Οι νέοι Δήμαρχοι στην Κέρκυρα, ακολουθώντας το ίδιο προπαγανδιστικό τέχνασμα, δεν παραλείπουν ποτέ να εμπλουτίσουν έντεχνα κάθε δημοσία τοποθέτησή τους με λέξεις όπως «συνεργασία», «συνεννόηση», «διάλογος» κτλ και να κατηγορήσουν για «άγονη αντιπαράθεση» και για «κομματική άσκηση» όποιον διαφωνεί με την αντιλαϊκή πολιτική που θέλουν να εφαρμόσουν. Για όλους αυτούς τελικά το μόνο «γόνιμο» είναι η συμφωνία και η υπακοή..!

Η χρήση των λέξεων αυτών είναι επικοινωνιακά χρήσιμη για το σύστημα αφού, αξιοποιώντας το «μπαμπούλα» της «σύγκρουσης» και του «χάους», οι πολίτες μπορεί να αποδεχτούν, ή ακόμα και να αποζητούν,  μια καταστροφική για τα συμφέροντα τους «συνεργασία».

Η συνεργασία όμως, που πολλοί ευαγγελίζονται, δεν είναι λύση για πάσα νόσο. Το πρόσφατο παρελθόν των «συνεργατικών», καταστροφικών για το λαό, μνημονίων το αποδεικνύει περίτρανα.  Η λέξη «συνεργασία» λοιπόν από μόνη της, όχι μόνο δεν σημαίνει τίποτα αλλά, μπορεί να αποβεί και καταστροφική. Η συνεργασία είναι μία λέξη που και αυτή έχει ταξικό πρόσημο. Η συνεργασία έχει νόημα μόνο όταν είναι προς όφελος των πολλών.

Όταν ζητείται συνεργασία για αύξηση δημοτικών και ανταποδοτικών τελών, για ιδιωτικοποιήσεις, για διαχείριση των απορριμμάτων σε αντιλαϊκή κατεύθυνση, που όλα αυτά οδηγούν στην περαιτέρω επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου του λαού τότε κάθε προοδευτικός άνθρωπος, κάθε αγωνιστής και ριζοσπάστης οφείλει να μη συνεργαστεί.

Το σύστημα άλλωστε έχει φροντίσει  να παρακάμψει τα προβλήματα της «μη κυβερνησιμότητας». Είτε με το μπόνους εδρών στο πρώτο κόμμα στις βουλευτικές εκλογές, και  το 3% εκτός Βουλής (ήδη έχει ξεκινήσει η  συζήτηση για να αυξηθεί το ποσοστό εισόδου στη βουλή…), νοθεύοντας με "νόμιμο" τρόπο το εκλογικό αποτέλεσμα, είτε με την αφαίρεση αρμοδιοτήτων από το Δημοτικό Συμβούλιο και την παραχώρησή τους σε επιτροπές που την απόλυτη πλειοψηφία, εκ του νόμου, την παίρνουν μειοψηφείες!

Καμία συνεργασία δε πρέπει να υπάρχει σε αντιλαϊκά και αντεργατικά μετρά  και αυτό δεν είναι «πείσμα» ή «κομματική αγκύλωση», όπως άστοχα και απαξιωτικά ονομάζεται από αυτούς που ζητάνε συνενόχους για εφαρμόσουν συνεργατικά τις πολίτικες της εξαθλίωσης, αλλά υποχρέωση όποιου θέλει να σταθεί στο πλευρό των αδυνάτων. Η μη συνεργασία  στις πολιτικές της εξαθλίωσης δεν είναι «άγονη κομματική άσκηση» αλλά ο μοναδικός γόνιμος τρόπος υπεράσπισης των λαϊκών συμφερόντων.

Αυτοί που διαφημίζουν ότι είναι «πάνω από τα κόμματα» έχουν βέβαια τους στόχους τους που δεν είναι μόνο επικοινωνιακοί αλλά και βαθιά πολιτικοί/ιδεολογικοί. Θα ξεπεράσουμε το γεγονός ότι οι περισσότεροι που το επικαλούνται έχουν παρακαλέσει ή/και πανηγυρίσει για το χρίσμα των κομμάτων που τους στηρίζουν και που οι ίδιοι ανήκουν. Κυρίως θα σταθούμε στην αντιδραστική προσπάθεια που κάνουν να αποσυνδεθούν τα προβλήματα από τις πραγματικές αιτίες τους, να αθωωθεί η πολιτική των κομμάτων τους, να θολώσει η σκέψη και η συνείδηση του λαού μας.

Οι μοναδικοί που πρέπει να φοβούνται την «ακυβερνησία» είναι αυτοί που ευνοούνται από τις πολιτικές της «κυβερνησιμότητας». «Σταθερότητα» σημαίνει να μπορούν ανενόχλητοι και ανεμπόδιστοι οι λίγοι να εκμεταλλεύονται σταθερά τους πολλούς.

Καμία "κυβερνησιμότητα" δεν είναι αποδεκτή αν έχει ως σκοπό την αύξηση του πλούτου των λίγων και την  περαιτέρω εξαθλίωση των πολλών. Καμία συνεργασία. Ο ρόλος όσων δεν αποδέχονται τη συνέχιση αυτής της κατάστασης είναι να βάζουν εμπόδια στην εφαρμογή των αντιλαϊκών πολιτικών και όχι να είναι απλά ένα διακοσμητικό δεκανίκι, για αυτό το τελευταίο υπάρχουν ήδη πολλοί πρόθυμοι..

Μπορμπότης Γιάννης

Δημοτικός Σύμβουλος «Λαϊκής Συσπείρωσης»

Εξαγωγή «δημοκρατίας» και στο το Χονγκ Κονγκ

Από iraklis3 

Δύσκολη περίπτωση ανάλυσης οι εξελίξεις στο Χονγκ Κονγκ. Μια αυτόνομη πόλη κράτος με ιδιαίτερες επιρροές στο εξωτερικό (π.χ. εκεί ζουν και εργάζονται 300.000 Καναδοί) η οποία βρισκόταν υπό βρετανικό αποικιακό καθεστώς (αστική δημοκρατία δεν γνώρισε) και που αργότερα επιστράφηκε στην Κίνα (μόλις το 1997) με την πολιτική «μία χώρα, δύο συστήματα». Τώρα γίνονται διαδηλώσεις που ουσιαστικά στρέφονται κατά της κεντρικής κυβέρνησης στην Κίνα. Καθώς η Κίνα δεν είναι και ο κολλητός της Δύσης, το κίνημα βαφτίστηκε από τα δυτικά μέσα ευθέως ως δημοκρατικό. Οι κινεζικές Αρχές δεν προχώρησαν στις κατασταλτικές μεθόδους που χρησιμοποίησε π.χ. ο Μακρόν έναντι των «κίτρινων γιλέκων», ωστόσο ξεκαθάρισαν στους Δυτικούς
να μην επεμβαίνουν στην εσωτερική υπόθεσή της. Ματαίως. Ανάμεσα σε άλλες τοποθετήσεις των ΗΠΑ – ΕΕ χθες είχαμε και τον ΥΠΕΞ της Γερμανίας να συναντάται με 22χρονο «ακτιβιστή» από το Χονγκ Κονγκ.
Με βάση τη μέχρι σήμερα εμπειρία για την ποιότητα του «δημοκρατικού» προϊόντος που εξάγουν ή αγκαλιάζουν οι Δυτικοί σε τρίτα κράτη, ας μας επιτραπεί να διατηρήσουμε τις επιφυλάξεις μας.
Πηγή: Χαραυγή /Παλμ

Έχει πάντα πλάκα να χάνουν οι ΗΠΑ – Ο “σοσιαλισμός των ηλιθίων” και το Μουντομπάσκετ

Σφυροδρέπανος

Έχει πάντα πλάκα να χάνει η Αμερική…
Βέβαια αν ρωτήσεις τους Αργεντίνους πχ, που θεωρητικά περίμεναν τις ΗΠΑ στον ημιτελικό, η πραγματική Αμερική είναι η δικιά τους, η Λατινική, και όχι οι Γιάνκηδες που την λυμαίνονται. Αλλά δεν έχει τόση σημασία.
Κάποτε ο Μιτεράν έλεγε πως ο αντι-αμερικανισμός είναι ο σοσιαλισμός των ηλιθίων. Το οποίο μπορεί να είχε και μια δόση αλήθειας αν δεν το έλεγε ένας “σοσιαλιστής” -που πήρε και κομμουνιστές πρωθυπουργούς, για όσους πιστεύουν πως αυτό είναι το κρίσιμο σημείο που κάνει τη διαφορά- πρωθυπουργός, που δεν έβγαλε ποτέ τη χώρα του από το ΝΑΤΟ και είχε στρατηγική επιλογή του το αντισοβιετικό στρατόπεδο.
Σήμερα, η ΝΑΤΟϊκή Αριστερά του “σοσιαλιστή” Τσίπρα κατάφερε να φέρει τις σχέσεις των δύο χωρών στο χειρότερο ιστορικά σημείο, κλείνοντας θεωρητικά την “αντι-αμερικανική παρένθεση” της αντιπολίτευσης. Ο αντι-αμερικανισμός μοιάζει ντεμοντέ και πολλοί φιλελέδες (ροζ και γνήσιοι) θα δανειστούν το παλιό ρητό του Μιτεράν, για να ψέξουν όσους γιορτάζουν σήμερα την ήττα της Αμερικής στο μπάσκετ. Ή μάλλον την ήττα των ΗΠΑ.
Τα πράγματα όμως είναι απλά. Το “φονιάδες των λαών Αμερικάνοι” δεν απευθυνόταν ποτέ στο λαό που υποφέρει από την ίδια κυβέρνηση, αλλά στους κυβερνώντες, το κράτος και μια ιμπεριαλιστική υπερδύναμη. Ήταν και είναι αυθόρμητος αντι-ιμπεριαλισμός και όχι ένα τυφλό μίσος προς κάθε τι που έρχεται από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού -από εκεί που μας ήρθε πχ και η γιορτή-απεργία της Πρωτομαγιάς.
Και ο αθλητισμός είναι ένα πεδίο που κανείς δεν μπορεί να διαχωρίσει από την πολιτική, όσες φορές κι αν επαναλάβει μονότονα πως αυτά δεν έχουν καμία σχέση. Ο αθλητισμός δεν επηρεάζει τις πολιτικές εξελίξεις στην πραγματική ζωή, έχει όμως μια τρομερή συμβολική δύναμη και αυτή ακριβώς είναι που κάνει πολλούς λαούς στον κόσμο να χαίρονται με τα αθλητικά στραπάτσα μιας “υπερδύναμης” που απλώνει την κυριαρχία της σε κάθε γωνιά του πλανήτη, χωρίς προσχήματα και αντίπαλο δέος εδώ και πολλά χρόνια.
Ακόμα και οι Κινέζοι, που είναι τελείως αμερικανάκια -τουλάχιστον αυτοί που έχουν λεφτά για να πάνε στο γήπεδο και δυτικό τρόπο ζωής- υποστήριζαν τον “αδύναμο”, δηλαδή τους Γάλλους και αποδοκίμαζαν τις προσπάθειες των Αμερικάνων. Οι οποίοι σε τελική ανάλυση, ήταν από τις πιο συμπαθητικές ομάδες που έχουμε δει, όχι τόσο στο αγωνιστικό κομμάτι, όσο κυρίως έξω από αυτό, αν σκεφτεί κανείς την άκρως συμβολική κίνηση που έκαναν στην ανάκρουση του ύμνου τους, στον αγώνα με την Ελλάδα, δίνοντας μήνυμα στη δική τους κυβέρνηση.
Τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο. Ο ιμπεριαλισμός θα ηττηθεί σε άλλο στίβο, με άλλου είδους συγκρούσεις και αγώνες, που απαιτούν πραγματικές θυσίες -πολύ πιο σοβαρές από μια βουτιά σε ένα παρκέ. Αλλά κάθε ήττα ενός μεγαθήριου θα σκορπά μικρά δειλά χαμόγελα σε πολύ κόσμο. Όχι γιατί μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, αλλά μπορεί να φτιάξει προσωρινά το ηθικό αυτών που παλεύουν για να το κάνουν στην πράξη.
Β’ Ημίχρονο – Το αγωνιστικό κομμάτι
Μετά από τα ορεκτικά στους ομίλους, χωρίς πολλές συγκινήσεις και εκπλήξεις, με πρωταγωνιστές το εξωφρενικά χαμηλό επίπεδο των διαιτητών της ΦΙΜΠΑ, το Μουντομπάσκετ μπήκε στην τελική ευθεία και προσφέρει πραγματικές ματσάρες. Η Γαλλία είχε ήδη δείξει στην τιτανομαχία με την Αυστραλία την κλάση της. Ο Γκομπέρ δείχνει σταθερά τα τελευταία χρόνια ότι μπορεί να παίζει σαν τερματοφύλακας μπροστά από μια μπασκέτα. Και οι ΗΠΑ έδειξαν πως η τρίτη ομάδα του ΝΒΑ μπορεί να νικήσει τους περισσότερους αντιπάλους, αλλά όχι όλους.
Η ψαλίδα παραμένει μεγάλη, αλλά όχι τόσο. Η Γαλλία γίνεται η πρώτη ομάδα που νικάει τους επαγγελματίες του ΝΒΑ -έστω και τη δεύτερη ταχύτητα- μετά την Ελλάδα στη Σαϊτάμα, το 2006. Οι ΗΠΑ μένουν για πρώτη φορά μετά από 16 χρόνια εκτός τετράδας και μεταλλίων. Κι ο Πόποβιτς -μαζί με τον Κερ- είναι πολύ συμπαθής και πολύ μπασκετική φυσιογνωμία, για να κληθεί να πιει αυτό το πικρό ποτήρι. Είναι όμως και ο τελευταίος που φταίει για την αποτυχία, σε μια ομάδα που είδε να της γυρνάνε την πλάτη όλα τα αστέρια πρώτης γραμμής, ο ένας μετά τον άλλον, για να μην τρέχουν καλοκαιριάτικα στην Κίνα. Αν και για τους “τσάκαλους” προπονητές της κερκίδας, θα έπρεπε να παραιτηθεί και να ανοίξει ταβέρνα “τα τρία αδέρφια”, μαζί με τον Τζόρτζεβιτς της Σερβίας και τον Σκουρτόπουλο.
Όλοι περίμεναν να δουν ΗΠΑ και Σερβία στον τελικό, μετά στον ημιτελικό, και τώρα θα τους δουν απλώς στο αεροδρόμιο. Και αν κάποιοι περιμένουν να καταλάβουν ποιος βγήκε κερδισμένος, το μπάσκετ αλά ΝΒΑ ή αυτό της ΦΙΜΠΑ, η αλήθεια είναι διαλεκτική, με αντιφάσεις, και λέει πως προχωράνε αυτοί που ξέρουν να κάνουν και τα δύο, μυαλό μαζί με ταχύτητα και ευστοχία, δηλαδή ολοκληρωτικό μπάσκετ.