ΟΙ "ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΟΣΥΜΜΟΡΙΤΕΣ" ΞΑΝΑ ΣΤΟ ΘΑΝΑΤΟΝΗΣΙ, ΑΠΟΤΙΟΥΝ ΦΟΡΟ ΤΙΜΗΣ ΣΤΟΥΣ ΑΛΥΓΙΣΤΟΥΣ...

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ

Στην τελική ευθεία οι εργασίες για την ανέγερση του μνημείου στη Γυάρο (ΦΩΤΟ)

Στον ιστορικό τόπο της Γυάρου, εκεί όπου χιλιάδες κομμουνιστές και άλλοι αγωνιστές φυλακίστηκαν, εξορίστηκαν, βασανίστηκαν, πολλοί από αυτούς άφησαν και την τελευταία πνοή τους, ολοκληρώνονται αυτές τις μέρες οι εργασίες για την τοποθέτηση του Μνημείου που έστησε προς τιμήν τους το ΚΚΕ.

Τα αποκαλυπτήρια θα γίνουν σε εκδήλωση που διοργανώνει η ΚΕ του ΚΚΕ το Σάββατο 12 Οκτώβρη, με ομιλητή τον ΓΓ της ΚΕ, Δημήτρη Κουτσούμπα.

Για την επίσκεψη στη Γυάρο οργανώνεται αποστολή, που θα αναχωρήσει το πρωί εκείνης της μέρας από το λιμάνι του Λαυρίου. Οι θέσεις είναι περιορισμένες και προτεραιότητα θα δοθεί στους αγωνιστές που εξορίστηκαν ή φυλακίστηκαν στο θανατονήσι, καθώς και στις οικογένειές τους.

Δηλώσεις συμμετοχής γίνονται μέσω των Κομματικών Οργανώσεων έως και τη Δευτέρα 7 Οκτώβρη (πληροφορίες Κομματική Οργάνωση Αττικής: 210 52 82 607, ώρες: 10.00-17.00).

• Διαβάστε στον «Ριζοσπάστη του Σαββατοκύριακου», αναλυτικό ρεπορτάζ από τις εργασίες ανέγερσης του μνημείου στη Γυάρο**, με δηλώσεις ανθρώπων με ιδιαίτερη συμβολή στην υλοποίηση του μνημείου (δείτε και εδώ*), καθώς και μια σύντομη αναδρομή στο θανατονήσι και την ιστορία του.*** 

Πίσω από την κατασκευή και την τοποθέτηση του Μνημείου βρίσκεται ένας τεράστιος αριθμός εργατοωρών, που έχουν ήδη αναλωθεί, για να είναι έτοιμο το Κόμμα να ανακοινώσει την αποκάλυψη του Μνημείου πάνω στο θανατονήσι. Κι ακόμα περισσότερα είναι τα φορτία της συγκίνησης...

«Ηταν μακρύς ο δρόμος ως εδώ», έγραψε ο ποιητής, «τώρα είναι δικός σου αυτός ο δρόμος», μας μήνυσε.

Η μία επίσκεψη διαδεχόταν την άλλη, αναγνωρίστηκε ο τόπος, συγκεντρώθηκε υλικό. Ανακοινώθηκε ο διεθνής διαγωνισμός για το Μνημείο, έγινε ενημέρωση των καλλιτεχνών, κατατέθηκαν τα υποψήφια έργα, επιλέχθηκε του Αντώνη Μυρωδιά, κατατέθηκε το αίτημα στο Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων. Άρχισε παράλληλα η συγκέντρωση χρημάτων για την εκτέλεση αυτού του γιγάντιου έργου και παράλληλα άρχισαν στο μηχανουργείο των αδελφών Παπαδάκη οι εργασίες για την κατασκευή του.

Έγινε η παραλαβή του Μνημείου. Κι ένα απόγευμα ξεκίνησε το ταξίδι για το νησί. Τέτοια λαχτάρα, που μέσα στη νύχτα, στις 2 π.μ. για την ακρίβεια, άρχισαν χωρίς σταματημό έως το απόγευμα της άλλης μέρας το ξεφόρτωμα, το καθάρισμα των δρόμων που θα περνούσαν τα βαριά αντικείμενα, το στήσιμο μιας κατασκήνωσης στα ίδια τα κελιά των κρατουμένων...

Κι ύστερα, πάντα χωρίς σταματημό, τα θεμέλια, το μοντάρισμα, η ανύψωση. Μέρες και νύχτες στη σειρά. Βούρκωμα σκέτο η στιγμή που μια κόκκινη σημαία, η σημαία του ΚΚΕ, σηκώθηκε ψηλά στην κορφή του Μνημείου. Για τους πάνω από 20.000 αγωνιστές που πέρασαν από αυτό το κολαστήριο, για τα 100 χρόνια του ΚΚΕ, για όλους εκείνους που άφησαν την τελευταία τους πνοή σε αυτόν τον αγώνα.

Είναι ακόμα αρκετά να γίνουν για να πάρει το Μνημείο την τελική του μορφή, το σίγουρο, που βεβαιώνουν με την ακούραστη προσπάθειά τους οι σύντροφοι που δουλεύουν πάνω στο νησί, είναι ένα: Στις 12 του Οκτώβρη μια κόκκινη στρατιά θα αποδώσει τιμές πάνω στο βράχο!

***

*«Εργάτες που έχουνε ψυχή, κάνουν ρωγμή στο χρόνο... »

Ιδιαίτερα σημαντική για την υλοποίηση του Μνημείου ήταν η συμβολή όλων των εργαζομένων στα μηχανουργεία των αδερφών Παπαδάκη και του Δήμου Βασίβαγλη.

Χαρακτηριστική είναι η μαντινάδα που έστειλε ο Μιχάλης Παπαδάκης στην ομάδα που έστησε το Μνημείο στη Γυάρο:

«Εργάτες που έχουνε ψυχή

κάνουν ρωγμή* στο χρόνο.

Μνημείο στήνουνε τρανό

για την τιμή και μόνο.

Συντρόφους να τιμήσουνε

εκεί που μαρτυρήσαν.

Στης Γυάρου το ξερόνησο

ζωή και νιάτα αφήσαν».

Από την πλευρά του ο Δήμος Βασίβαγλης σε δήλωσή του στον «Ριζοσπάστη» ανέφερε: «Γεννήθηκα κι εγώ σε μια οικογένεια αγωνιστών, που όπως τόσες άλλες πάλεψαν για να έρθουν καλύτερες μέρες. Και ο πατέρας μου ήταν εξόριστος στη Γυάρο. Ετσι και το δικό μου μερτικό ήταν μια ελάχιστη συμβολή, ένας φόρος τιμής σε όλους αυτούς που πάλεψαν, έδωσαν ακόμα και τη ζωή τους... Η χαρά είναι μεγάλη για το τι καταφέραμε. Ενα Μνημείο που μας υπενθυμίζει ότι άμα δεν αγωνιστούμε, τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει».

* «Ρωγμή» είναι ο τίτλος με τον οποίο το έργο συμμετείχε στον πανελλαδικό διαγωνισμό της ΚΕ του ΚΚΕ.

****

**Φόρος τιμής και φάρος στο μέλλον το Μνημείο του ΚΚΕ

• Στα αποκαλυπτήρια στις 12 Οκτώβρη θα μιλήσει ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δ. Κουτσούμπας
• Με τη συμβολή και την αυταπάρνηση δεκάδων μελών και φίλων του Κόμματος, ολοκληρώνεται ένα δύσκολο και απαιτητικό έργο

Από τις εργασίες πάνω στο νησί

Στον ιστορικό τόπο της Γυάρου, εκεί όπου χιλιάδες κομμουνιστές και άλλοι αγωνιστές φυλακίστηκαν, εξορίστηκαν, βασανίστηκαν, πολλοί απ' αυτούς άφησαν και την τελευταία πνοή τους, ολοκληρώνονται αυτές τις μέρες οι εργασίες για την τοποθέτηση του Μνημείου που έστησε προς τιμήν τους το ΚΚΕ.

Τα αποκαλυπτήρια θα γίνουν σε εκδήλωση που διοργανώνει η ΚΕ του ΚΚΕ το Σάββατο 12 Οκτώβρη, με ομιλητή τον ΓΓ της ΚΕ, Δημήτρη Κουτσούμπα.

Για την επίσκεψη στη Γυάρο οργανώνεται αποστολή, που θα αναχωρήσει το πρωί εκείνης της μέρας από το λιμάνι του Λαυρίου. Οι θέσεις είναι περιορισμένες και προτεραιότητα θα δοθεί στους αγωνιστές που εξορίστηκαν ή φυλακίστηκαν στο θανατονήσι, καθώς και στις οικογένειές τους.

Δηλώσεις συμμετοχής γίνονται μέσω των Κομματικών Οργανώσεων έως και τη Δευτέρα 7 Οκτώβρη (πληροφορίες Κομματική Οργάνωση Αττικής: 210 52 82 607, ώρες: 10.00-17.00).

Με πείσμα και αυταπάρνηση

Το Μνημείο της Γυάρου εντάσσεται κι αυτό με τη σειρά του σε ένα δίκτυο ιστορικών χώρων και μνημείων που φιλοτέχνησε το ΚΚΕ, τιμώντας την 100χρονη Ιστορία του, τις κορυφαίες στιγμές και τους χιλιάδες αλύγιστους της ταξικής πάλης, συμβάλλοντας να διατηρηθεί η μνήμη ζωντανή. Κάνοντας πράξη το λόγο του ποιητή, «τα δακτυλικά τους αποτυπώματα δεν είναι μονάχα στα μητρώα των φυλακών, είναι οι πυκνές σιδηροδρομικές γραμμές που διασχίζουν το μέλλον...».

Δουλειά μέρα και νύχτα για να είναι όλα έτοιμα στην ώρα τους

Το Μνημείο φιλοτέχνησε ο γλύπτης Αντώνης Μυρωδιάς, ο οποίος ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα της ΚΕ και συμμετείχε με πολλούς ακόμα στον πανελλήνιο καλλιτεχνικό διαγωνισμό για τα Μνημεία σε Γυάρο και Μακρόνησο.

Πέρα από τον δημιουργό, για τη φιλοτέχνηση και εγκατάσταση του Μνημείου συνέβαλαν με χαρακτηριστική αυταπάρνηση, δίχως να λογαριάζουν κόπο και θυσίες, δεκάδες μέλη και φίλοι του Κόμματος. Μια ομάδα απ' αυτούς, κοντά σαράντα άνθρωποι, αναχώρησε στις 23 Σεπτέμβρη για τη Γυάρο, όπου όλες αυτές τις μέρες δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους για να είναι όλα έτοιμα στις 12 Οκτώβρη. Για να ξοφληθεί έστω κι ένα μέρος από το χρέος σ' αυτήν την υπέρτατη θυσία των αλύγιστων...

Υπερνικώντας εμπόδια και δυσκολίες

Την εγκατάσταση του Μνημείου στη Γυάρο, έργο καθόλου εύκολο, δεν την ανέλαβε φυσικά κάποια τεχνική εταιρεία, αλλά μια ομάδα κομμουνιστών οικοδόμων, μηχανικών και άλλων ειδικοτήτων.

«Αυτό πρακτικά σήμαινε ότι άνθρωποι που το ενοποιητικό τους στοιχείο είναι το Κόμμα, έμαθαν πολύ γρήγορα να συντονίζονται και να λειτουργούν σαν μια καλοδουλεμένη ομάδα, συζητώντας, σχεδιάζοντας, αποφασίζοντας και πειθαρχώντας» μας λέει ο Γιώργος Μητρόπουλος, πολιτικός μηχανικός, κάνοντας έναν σύντομο απολογισμό της δουλειάς που προηγήθηκε και την οποία παρακολούθησε σε όλα της τα στάδια.

Παράλληλα με τη φιλοτέχνηση, ξεκίνησαν και όλες οι εργασίες για την εγκατάσταση του μνημείου, σε ένα νησί ακατοίκητο, με πολύ δύσκολη πρόσβαση. «Η πρώτη επίσκεψη στο νησί έγινε τον Μάρτη», θυμάται ο Γ. Μητρόπουλος. «Είχαν προηγηθεί βέβαια οι πρώτες συζητήσεις, ψάξιμο στους χάρτες για τις προσβάσεις κ.λπ. Οι πληροφορίες ήταν ελλιπείς. Γι' αυτό και τέθηκε ως πρώτο ζήτημα η επίσκεψη στο νησί, για να δούμε τους χώρους, να γίνει μια τοπογραφική αποτύπωση, τα υψόμετρα».

Μας εξηγεί ότι «μιλάμε για ένα ξερονήσι, με την προβλήτα του κατεστραμμένη. Ετσι, τίποτα δεν μπορούσε να αφεθεί στην τύχη. Υπήρχε αυστηρό χρονοδιάγραμμα έχοντας πλήρη επίγνωση των εργασιών και της αλληλουχίας τους.

Οταν κάνεις ένα κλασικό έργο, πάντα υπάρχει η δυνατότητα άμα χαλάσει κάτι, να φτιαχτεί σε κάποιο κοντινό συνεργείο κ.ο.κ. Στη δικιά μας περίπτωση σήμαινε ότι για να βρεθεί ανταλλακτικό, μπορεί να πήγαινε πίσω η δουλειά μέχρι και τρεις μέρες. Αυτό δεν υπήρχε σαν ενδεχόμενο και έτσι, ό,τι ήταν δυνατόν - στο ανθρώπινο μέτρο - να προβλεφθεί ότι θα χάλαγε, υπήρχε εφεδρεία».

Η πρώτη...

Η κουβέντα φτάνει στην πρώτη μέρα που έφτασε συγκροτημένα η ομάδα στο νησί.

«Φτάσαμε βράδυ, 2 η ώρα τη νύχτα. Η πρώτη μέρα ήταν καθοριστική για την επιτυχία όλης της επιχείρησης.

Μόλις φτάσαμε, εξασφαλίσαμε το "χαλαρό" κομμάτι της παραλίας από άποψη χώματος, για να πατηθεί, προκειμένου να κατέβουν τα βαριά φορτηγά και να μην κολλήσουν. Στη συνέχεια, καθαρίσαμε δύο δρόμους: Ο ένας ήταν ο εργοταξιακός και ο άλλος οδηγούσε στη διαμονή και την επιμελητεία μας.

Αφού άνοιξαν οι δύο δρόμοι, ξεκινήσαμε να ανεβάζουμε τα υλικά. Το σχέδιο δεν ήταν απλά να αδειάσουμε το καράβι, αλλά πρώτα να μεταφερθούν τα οικοδομικά υλικά, για να έχουν δουλειά οι οικοδόμοι. Να μη χαθεί ούτε λεπτό!

Παράλληλα, άρχισε να στήνεται η επιμελητεία. Αυτό σήμαινε ότι έπρεπε να ανέβουν οι γεννήτριες, οι αντλίες με τις αντίστοιχες σωληνώσεις, για να τραβάμε νερό από το πηγάδι, που το είχαμε εντοπίσει από τις επισκέψεις μας. Είχαμε δει ότι το νερό δεν είναι αλμυρό, άρα κάνει και για τη σκυροδέτηση. Μετά, να στηθούν τα ηλεκτρολογικά.

Αφού εξασφαλίσαμε τα παραπάνω, δώσαμε όλες μας τις δυνάμεις προκειμένου να ξεφορτώσουμε το πλοίο και να πάνε τα πράγματα στον προσωρινό χώρο απόθεσης, που είχε επιλεχθεί από πριν, για να προλάβουμε τους χρόνους μεταφοράς.

Και τα καταφέραμε! Αδειάσαμε τα πράγματα από το καράβι. Μιλάμε για δεκάδες τόνους υλικών και μηχανημάτων.

Και μετά από 16 ώρες δουλειάς και 20 λεπτά διαλείμματος, πριν ακόμα βραδιάσει, είχαμε καταφέρει να έχουμε στήσει όλα αυτά τα πράγματα! Στις 20.30 καθόμασταν έξω από τον τόπο διαμονής μας, κοιτάζαμε τη θάλασσα και τρώγαμε...».

...και η τέταρτη μέρα

Και όσο για το ποια είναι η μέρα που ξεχωρίζει, δεν υπάρχει δισταγμός. «Η πιο συγκινητική στιγμή ήταν όταν καταφέραμε και στήσαμε το Μνημείο, όταν καταφέραμε δηλαδή να "κουμπώσουν" τα δύο μεταλλικά κομμάτια πάνω στη βάση τους. Και δεν ήταν καθόλου εύκολο. Αν σκάψεις το έδαφος, τα πρώτα 2 μέτρα είναι κατακερματισμένος βράχος ανακατεμένος με χώμα. Δεν είναι καλό έδαφος. Είναι σαθρό. Και ο γερανός έπρεπε να πλησιάσει στο σκάμμα, για να σηκώσει όλο αυτό το μνημείο, που το κάθε του κομμάτι ζύγιζε τόνους... Και δεν έπαιζες μόνο με τον χρόνο, αλλά και με τον άνεμο. Ανά τρεις ώρες παίρναμε την πρόγνωση. Οταν ο γερανός έπαιρνε τα κομμάτια, για να τα βάλει κάθετα έπρεπε να υπάρχει σχετική άπνοια.

Οταν αυτό τελείωσε, όλη αυτή η ανακούφιση εκφράστηκε με το τραγούδι "Τα οχυρά της Νάουσας", τα δάκρυα, τα χειροκροτήματα και τα σφυρίγματα! Δεν έχω ξαναζήσει τέτοιο. Βγήκε αυθόρμητα από μέσα μας. Αυτό έγινε την τέταρτη μέρα».

Καταλάβαινες πού βρισκόσουν

Μια άλλη στιγμή που ξεχωρίζει από την παραμονή τους στη Γυάρο, ήταν η πεζοπορία στους όρμους. «Στο νησί, έτσι κι αλλιώς, δεσπόζει η φυλακή. Ενα κτίριο που σου δημιουργεί βάρος. Ακόμα πιο πολλά όμως αντιληφθήκαμε, όταν περπατήσαμε στους όρμους. Περπάταγες δίπλα στα χαλάσματα και φανταζόσουν τους εξόριστους, τις σκηνές τους... Να βλέπεις ολόκληρους όρμους, που είναι χτισμένοι με πεζούλες από πάνω μέχρι κάτω από τα χέρια των εξόριστων. Και να βλέπεις τα χαλάσματα... Καταλάβαινες πού βρισκόσουν...».

Αλ. Πρ

*****

***«Αγονος, άδενδρος, άνυδρος», μα και αιώνιο σύμβολο των αλύγιστων της ταξικής πάλης

Μια σύντομη αναδρομή στο θανατονήσι και την ιστορία του

«Τον Ιούλιον του 1947 το Γεν. Επιτελείον Στρατού ηξίωσεν επιτακτικώς την εκκένωσιν των φυλακών δι' ας υφίστατο κίνδυνος απελευθερώσεως των εν αυταίς κρατουμένων κομμουνιστών και εντεύθεν ενισχύσεως των δυνάμεων των κομμουνιστοσυμμοριτών (...) Ανέκυψεν ως εκ τούτου πρόβλημα οξύ και δύσκολον περί την μεταγωγήν των κρατουμένων εις μέρος ασφαλές και μη εκτεθειμένον εις κίνδυνον επιδρομής των αναρχικών (...) Η περί ης ο λόγος νήσος είναι ορεινή, δύσβατος, άγονος, άδενδρος, άνυδρος (...) η εν αυτή δε διαμονή εθεωρείτο και ήτο πράγματι αληθινόν κολαστήριον» (από έκθεση του εφέτου Ι. Μπιζίμη, 21 Αυγούστου 1953).

***

Το μαρτύριο της Συκιάς

«Συνέλθετε. Βρισκόσαστε στη Γιούρα, θα τα ξεχάσετε όλα όσα ξέρετε. Πας άφρων θα παταχθεί αμειλίκτως, πληρώνοντας το παράπτωμά του ακόμα και με τη ζωή του. Εχω δώσει διαταγή εις την φρουράν, για καθετί που θ' αντιληφθεί, ν' ανοίξει πυρ άνευ νεωτέρας μου διαταγής!».

«Μέναμε ακίνητοι - κανείς δεν ήτανε "άφρων" (...)»

(Από το συγκλονιστικό βιβλίο - ημερολόγιο φυλακής - του Αντρέα Νενεδάκη με τον τίτλο «Απαγορεύεται»).

***

Γυάρος, την είπαν και όχι άδικα Θανατονήσι. Την είπαν τόπο εξορίας. Ηταν μια φυλακή. Από το 1947 μέχρι το 1952, από το 1955 μέχρι το 1961 και από το 1967 μέχρι το 1974. Περισσότεροι από 18.000 την πρώτη περίοδο, κοντά στους 800 τη δεύτερη περίοδο και πάνω από 6.000 την τρίτη περίοδο.

Οι πρώτοι 551 κρατούμενοι από τις φυλακές της Καλαμάτας αποβιβάστηκαν στο νησί στις 11 Ιούλη του 1947.

Η Γυάρος ιδρύθηκε εξαρχής ως φυλακή, αν και δεν είχε κανένα κτίριο. Η πρώτη διαμόρφωση των χώρων (συρματοπλέγματα, πολυβολεία και κάποια καταλύματα για τους φύλακες) ξεκίνησε από κρατούμενους φαντάρους του Τάγματος Σκαπανέων του Αγίου Νικολάου Κρήτης, που τους έφεραν στο νησί στο τέλος Απρίλη του 1947.

Eurokinissi

Οι κρατούμενοι πετάχτηκαν στους πέντε όρμους της ανατολικής πλευράς του νησιού χωρίς καμιά υποδομή, σε ασφυκτικές συνθήκες διαβίωσης μέσα σε αντίσκηνα. Κάθε όρμος ήταν ένα στρατόπεδο κλεισμένο με συρματοπλέγματα ή μάντρες, που άρχιζε 2 - 3 μέτρα από τη θάλασσα και εκτεινόταν σε βάθος. Σε όλους τους όρμους υπήρχαν χτιστά φυλάκια με πολυβολεία και δωμάτια για τους φύλακες. Ολοι οι χώροι υπήρξαν χώροι βασανισμού, ακόμα και οι τουαλέτες που ανάγκαζαν τους κρατουμένους να τις καθαρίζουν με γυμνά χέρια, κάτω από ξυλοδαρμούς που τους έριχναν αναίσθητους στις ακαθαρσίες. Ακόμα και τα αναρρωτήρια, όπου εγκληματίες γιατροί χρησιμοποιούσαν τις ίδιες σύριγγες με σκοπό να μεταδίδονται οι ασθένειες ανάμεσα στους κρατούμενους.

Κάθε μαρτυρία που έχει δημοσιοποιηθεί για τη Γυάρο αποτελεί μαρτυρία φρίκης. Ολες μαζί μαρτυρούν το απύθμενο μίσος της αστικής τάξης για τον ταξικό της αντίπαλο, την εργατική τάξη και την πολιτική της έκφραση, το ΚΚΕ, αν και στο νησί δεν φυλακίστηκαν ούτε μόνο εργάτες, ούτε μόνο κομμουνιστές. Κι αυτό ακριβώς είναι που δείχνει πως η αστική τάξη όταν νιώθει για οποιονδήποτε λόγο ότι κινδυνεύει η κυριαρχία της αποκαλύπτεται ως αυτό καθαυτό που είναι: Μια τάξη σατράπης, μια τάξη που δεν της αρκεί η άγρια εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης, θέλει - επιδιώκει διαρκώς την απόλυτη καταρράκωση του αντίπαλου, ακόμα κι όταν αυτός είναι απλά ένας πολιτικός «συνοδοιπόρος», όπως ονόμαζε πάντα καθέναν που στεκόταν στην πλευρά του δίκιου, καθέναν που δεν ανεχόταν τη βαρβαρότητα.

Η αγριότητα της αστικής τάξης εκφράστηκε, για μια ακόμα φορά, εκείνη ειδικά την περίοδο, την ώρα που φούντωνε το αντάρτικο στα βουνά, την ώρα που ο αγωνιζόμενος λαός αρνούνταν να δεχτεί ότι τη λευτεριά που κατάκτησε με ποταμούς αίματος στη διάρκεια της Κατοχής, έπρεπε να την παραδώσει σ' αυτούς που όχι μόνο ήταν απόντες στον αγώνα, αλλά και μηχανεύονταν στη διάρκειά του την επιστροφή τους με ακόμα σκληρότερους για την εργατική τάξη όρους.

Μνημείο βαρβαρότητας

Η φυλακή - κάτεργο στη Γυάρο ιδρύθηκε από την επτακομματική κυβέρνηση του Δημητρίου Μάξιμου και λειτούργησε υπό τις επόμενες κυβερνήσεις (την βραχύβια κυβέρνηση Κωνσταντίνου Τσαλδάρη και τις διαδοχικές κυβερνήσεις του Θεμιστοκλή Σοφούλη), οπότε και κορυφώθηκε το όργιο της βίας σε βάρος των αγωνιστών. Ολες αυτές οι κυβερνήσεις είχαν ευρεία αστική συναίνεση (φιλελεύθεροι, κεντρώοι, δεξιοί, βασιλόφρονες, πρώην συνεργάτες των Γερμανών και εκλεκτοί των Βρετανών), ενώνοντας όλο το αστικό πολιτικό φάσμα ενάντια στον λαό.

Στη σύνθεση της κυβέρνησης που ίδρυσε τη Γυάρο συνυπήρξαν ο υπουργός Δικαιοσύνης Απόστολος Αλεξανδρής, παλιός συνεργάτης του Ελευθερίου Βενιζέλου, που στην περίοδο της Κατοχής πρωτοστάτησε για τη δημιουργία των Ταγμάτων Ασφαλείας στη Θεσσαλία, και ως υπουργός Εσωτερικών ο Γεώργιος Παπανδρέου, πρώην πρωθυπουργός της λεγόμενης Εθνικής Ενότητας, το 1944.

Την τεχνογνωσία για τη λειτουργία της φυλακής παρείχαν Αγγλοι και Αμερικανοί, με χαρακτηριστικότερο τον Αγγλο στρατιωτικό Τσαρλς Ουίκαμ (τον επονομαζόμενο και «κουλοχέρη»), με πείρα από τα κάτεργα των αποικιών.

Για τη διεύθυνση της φυλακής και την εξόντωση των κρατουμένων αξιοποιήθηκαν οι επαγγελματίες του είδους: Ο Γεώργιος Γλάστρας, που στην Κατοχή είχε θητεύσει στους Γερμανούς ως βασανιστής στο Στρατόπεδο «Παύλος Μελάς» στη Θεσσαλονίκη, και ο Μπουζάκης που στην προηγούμενη θητεία του ήταν διευθυντής στο Αναμορφωτήριο Ανηλίκων στην Κηφισιά. Υπό τις διαταγές τους είχαν έναν ολόκληρο στρατό από ένοπλους φύλακες, μπράβους και βασανιστές, ανάμεσά τους και ορισμένους ποινικούς κρατούμενους, χασισοπότες, δοσίλογους που τους εξαπέλυαν κατά των πολιτικών κρατουμένων.

Θα παραμείνει ανεξίτηλη στους αιώνες η κατακραυγή για τον βασανισμό χιλιάδων κρατουμένων στο θανατονήσι. Οι ίδιοι οι κρατούμενοι φρόντισαν τίποτα να μην ξεχαστεί.

Χιλιάδες περιπτώσεις βασανισμών, από την ίδρυση της Γυάρου έως το Σεπτέμβρη του 1950, καταγράφονται στο βιβλίο «ΓΙΟΥΡΑ - Ματωμένη Βίβλος», εκδόσεις «Νέα Ελλάδα».

Το βιβλίο γράφτηκε μυστικά από τους ίδιους τους κρατούμενους στη Γυάρο.

Οι χιλιάδες βασανισμοί, οι δολοφονίες, οι λοβιτούρες και οι κλεψιές των διοικητών και των χωροφυλάκων της Γυάρου συγκεντρώθηκαν μεθοδικά, καθαρογράφτηκαν με μικροσκοπικά γράμματα.

Υπεύθυνοι για τη συγκέντρωση αυτού του υλικού και την ταξινόμησή του ήταν ο Παρασκευάς Φουντουραδάκης και ο Πάνος Μιχαηλίδης.

Τα σχέδια τα έκαναν οι κρατούμενοι ζωγράφοι Ασαντούρ Μπαχαριάν και Μιχάλης Κρύσαλης.

Τα χειρόγραφα έβγαλε από τη Γυάρο ο Κώστας Μαραγκουδάκης, κρυμμένα στον διπλό πάτο μιας βαλίτσας.

Η έκδοση της «Ματωμένης Βίβλου» καταλαμβάνει 582 σελίδες. Κάθε γραμμή είναι και ένα στοιχείο, κάθε φράση και ένα συγκεκριμένο κατηγορητήριο. Ακόμα και τα σχέδια των κρατούμενων ζωγράφων αποτυπώνουν συγκεκριμένα γεγονότα βασανισμών και δολοφονιών.

Ρωγμή προκάλεσαν η οργάνωση, η αντίσταση, η αλληλεγγύη...

Η περίοδος 1947 - 1950 ήταν ιδιαίτερα σκληρή και δύσκολη για οργανωμένη ζωή ειδικά πάνω στη Γιούρα. Η συντριπτική πλειοψηφία των κρατουμένων ήταν αγωνιστές, διαπαιδαγωγημένοι από τους ανώτερους σκοπούς για τους οποίους παλεύει το ΚΚΕ. Παρά τις δυσκολίες, η οργανωμένη ζωή πήρε διάφορες μορφές. Η ίδια η λεπτομερής καταγραφή στο βιβλίο «Γιούρα Ματωμένη Βίβλος», στο ημερολόγιο του κάτεργου, δείχνει τα στοιχεία της οργάνωσης.

Η αλληλεγγύη μεταξύ των κρατουμένων ήταν ένα όπλο αντίστασης. Η συλλογική προσπάθεια για τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης μέσα από διαμαρτυρίες και καταγγελίες που έβγαιναν στη δημοσιότητα, ειδήσεις που έφταναν στο εξωτερικό έπαιζαν μεγάλο ρόλο. Πολλές φορές αξιοποιούσαν και τις αντιθέσεις και τις φαγωμάρες μεταξύ των κρατικών υπευθύνων του κάτεργου. Αλλοτε πάλι την καλή πρόθεση και κατανόηση ορισμένων από τους φύλακες και άλλους υπεύθυνους. Η συνωμοτικότητα και η προφύλαξη προετοίμαζαν μορφές μαζικής αντίστασης. Πολλές φορές αξιοποιήθηκαν οι όποιες ευκαιρίες, όπως διάφορες γιορτές για να δοθεί ανάταση.

Χαρακτηριστικά, στις 6 Δεκέμβρη 1948, γιορτή του Αϊ-Νικόλα, οι πολιτικοί κρατούμενοι στον Α' Ορμο άρχισαν δειλά - δειλά να εύχονται στους Νικόληδες από σκηνή σε σκηνή, να βρίσκονται οι συντοπίτες μεταξύ τους, ενώ δεν άργησαν να έρθουν τα τραγούδια. Και οι ευχές να ζήσουν όλοι οι Νικόληδες δεν αφορούσαν μόνο τους παρόντες, καθώς Νίκος ήταν και ο Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ, ο Νίκος Ζαχαριάδης. Ετσι το άκακο «να ζήσουν οι Νικόληδες», «να ζήσουν όσοι γιορτάζουν σήμερα» γινόταν ξέσπασμα ανάτασης από σκηνή σε σκηνή.

Το σύνθημα «πήγαινε πρόθυμα, δούλευε απρόθυμα» εφαρμοζόταν ως μαζική διαμαρτυρία στις αγγαρείες και την καταναγκαστική εργασία. 

Από την άλλη, οι κρατούμενοι κομμουνιστές έδιναν με ανιδιοτέλεια τον καλύτερό τους εαυτό για να αλληλοβοηθηθούν με τα χαρίσματά τους, τις τέχνες που κατείχαν, τη γενικότερη προσφορά τους στον δεσμώτη σύντροφο.

Τα λιγοστά βιβλία και άλλα έντυπα που γινόταν κατορθωτό να μπουν στη Γυάρο διαβάζονταν στις σκηνές, προκαλούσαν συζητήσεις. Ολοι φρόντιζαν για την καλλιέργεια του μορφωτικού τους επιπέδου.

Το να σκέφτεσαι τον σκοπό του αγώνα, το δίκαιο της υπόθεσης της εργατικής τάξης ήταν στήριγμα στις δυσκολίες.

Η στρατιωτική ήττα του ΔΣΕ το 1949 αντιμετωπίστηκε ως η απώλεια μιας μάχης σ' έναν μεγάλο αγώνα. Οι δυσκολίες δεν αντιμετωπίζονταν δίχως τα χωρατά, τα αστεία, τα πειράγματα, τη διακωμώδηση των δυσκολιών. Το τραγούδι, πότε σιγανό, πότε από μέσα ήταν ένα μέσο εσωτερικής αντίστασης, κόντρα στα καψώνια και τις σκληρές συνθήκες. Η αποφασιστική, η αλύγιστη στάση των αγωνιστών, σε συνδυασμό με τις διαμαρτυρίες, έφερε μικρές κατακτήσεις μέσα στο κάτεργο. Οπως και απόσπαση της επικοινωνίας ανάμεσα στους όρμους σε κάποιες περιόδους και περιστάσεις.

Εξόριστοι στη Γυάρο

***

Οι κρατούμενοι κομμουνιστές και άλλοι αγωνιστές του λαού και στις τρεις περιόδους λειτουργίας της φυλακής στη Γυάρο πέρασαν σκληρά μαρτύρια και βασανιστήρια, πιεζόμενοι να υπογράψουν δήλωση μετανοίας - αποκήρυξης του ΚΚΕ. Χιλιάδες είναι εκείνοι που παρέμειναν αλύγιστοι. Η στάση τους αυτή αποτελεί προσφορά πρώτου μεγέθους στην πάλη για καλύτερη κοινωνία, στην πάλη για το σοσιαλισμό - κομμουνισμό.

Οι χιλιάδες αλύγιστοι της ταξικής πάλης απέδειξαν πως η κοινωνική πρόοδος δεν μπορεί να ανακοπεί, να κατασταλεί, παρά τα πισωγυρίσματα και τις προσωρινές ήττες. 

Η κοινωνική πρόοδος δεν μπορεί να εγκλωβιστεί στο σκουριασμένο περίβλημα της εκμετάλλευσης, της αδικίας, της καταστολής.

Θ.

Απ' τις εργασίες:

Πομπέο, φονιά των λαών

Από Στέλιος Κανάκης

Γράφει ο Στέλιος Κανάκης //

Το Σάββατο στις 12:00, πολλοί (όχι όσοι θα έπρεπε φαντάζομαι) θα συγκεντρωθούμε στο Σύνταγμα και θα πορευτούμε προς την πρεσβεία των ΗΠΑ διαδηλώνοντας. Δεν θα το κάνουμε αυτό γιατί δεν έχουμε να κάνουμε κάτι άλλο ενδιαφέρον στη ζωή μας. Ήρθε στη χώρα μας ο υπουργός εξωτερικών των παγκόσμιων δολοφόνων. Ο συγκεκριμένος τύπος, εκτός όλων των άλλων, δήλωσε πρόσφατα ότι τα όπλα ακριβείας που πουλάνε οι Αμερικάνοι στη Σ. Αραβία και αλλού, «μειώνουν τον κίνδυνο» για τους αμάχους στην Υεμένη. Και δεν υπάρχει ούτε ένας που να μην αντιλαμβάνεται πως δεν ήρθε για καλό.

Τα συνθήματα «Έξω οι βάσεις του θανάτου» και «Φονιάδες των λαών Αμερικάνοι» είναι όχι μόνο επίκαιρα, αλλά και ζήτημα ζωής και θανάτου. Ο υπουργός εξωτερικών των παγκόσμιων δολοφόνων δεν ήρθε για τουρισμό. Επέκταση της βάσης της Σούδας, βάση στην Αλεξανδρούπολη, βάση στη Λάρισα, στο Στεφανοβίκειο επίσης, μπορεί και στην Κάρπαθο ή αλλού. Πυρηνικά στην Αχαΐα… Σε λίγο και η… Χαμοστέρνας, που χωρίζει Άνω με Κάτω Πετράλωνα, θα είναι αμερικάνικη βάση. Ετοιμάζονται να στείλουν και στρατευμένα παιδιά μας στον Περσικό Κόλπο. Κι άλλες φορές έχουν σταλεί στρατευμένοι μας σε αποστολές ιμπεριαλιστών και γύριζαν φέρετρα. Στην επέμβαση στην επαναστατική Ρωσία, στη Μικρά Ασία, στην Κορέα, στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Αλήθεια, την θυμάστε την Γιουγκοσλαβία; Ήταν μία χώρα που την έλεγαν έτσι. Κι άλλη χώρα την έλεγαν Ιράκ και άλλη Συρία και άλλη Λιβύη και άλλη Σομαλία και άλλη Υεμένη…

Μήπως σας μυρίζει καμένο; Δυστυχώς δεν είναι απ’ τον… φούρνο σας. Καίγεται ο τόπος γύρω μας, χώρες διαλύονται, πόλεις σβήνουν απ’ τον χάρτη, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι εξαερώνονται, παίρνουν τον δρόμο της προσφυγιάς, πνίγονται στις θάλασσες που εμείς (ακόμη) κολυμπάμε, εξαθλιώνονται και δολοφονούνται στα στρατόπεδα συγκέντρωσης που τους στρουγγάρουν.

Δεν θα πάμε αύριο στην πορεία γιατί δεν έχουμε τι να κάνουμε. Αναγκαζόμαστε να πάμε. Γύρω μας πέφτει η καταχνιά, οι πύραυλοι και οι βόμβες ουρλιάζουν, γονείς, παιδιά, νέοι και γέροι δολοφονούνται κατά χιλιάδες. Γύρω από εμάς συμβαίνουν όλα αυτά. Τι λέτε, θέλει πολύ να έρθουν και σ’ εμάς; Ή νομίζετε πως δεν θα ‘ρθουν;

Σουηδία: Αθώοι αστυνομικοί που σκότωσαν με 25 σφαίρες νεαρό με σύνδρομο Down

Eνα δικαστήριο της Στοκχόλμης αθώωσε στους αστυνομικούς που σκότωσαν με 25 πυροβολισμούς έναν νεαρό άνδρα με σύνδρομο Down την ώρα που έπαιζε με ένα ψεύτικο πιστόλι.

Οι εισαγγελείς άσκησαν δίωξη σε τρεις αξιωματούχους για αμέλεια και ανάρμοστη συμπεριφορά στα γεγονότα που προκάλεσαν τον βίαιο θάνατο του 20χρονου Ερικ Τόρελ, τον Αύγουστο του 2018 αλλά το δικαστήριο δεν μπόρεσε να διαπιστώσει με βεβαιότητα ότι οι εν λόγω ένστολοι έπραξαν λανθασμένα.

«Μπορεί να φανεί αξιοσημείωτο ότι η αστυνομία έριξε συνολικά 25 πυροβολισμούς την εποχή εκείνη», δήλωσε ο επικεφαλής νομικός σύμβουλος του δικαστηρίου, Ερικ Λίντμπεργκ «[Αλλά] ούτε η ιατρική ούτε η τεχνική έρευνα ήταν σε θέση να καθορίσει τη σειρά των πυροβολισμών ή τις λεπτομερείς κινήσεις του ανθρώπου και τη θέση του σώματος όταν χτυπήθηκε».

Η δίκη επικεντρώθηκε στο κατά πόσον η αστυνομία είχε πυροβολήσει δύο θανατηφόρες βολές στην πλάτη του Τόρελ, αφού απομακρύνθηκε από αυτούς και επομένως είχε πάψει να συνιστά απειλή. Μια τέταρτη αξιωματικός, η οποία άδειασε τον γεμιστήρα του όπλου της κατά τη διάρκεια του καταιγισμού πυρών, δεν κατηγορήθηκε επειδή θεωρήθηκε ότι ενήργησε ενώ το θύμα εξακολουθούσε να αποτελεί απειλή.

«Εχουμε μάθει να είμαστε επιθετικοί, μέχρι ο δράστης να μην μπορεί πλέον να βλάψει άλλους», είπε ένας αξιωματικός σε σουηδική εφημερίδα μετά την τραγωδία. «Αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να πυροβοληθεί μέχρι θανάτου, τότε έτσι είναι».

Νωρίς το πρωί της 2ας Αυγούστου 2018, ο Τόρελ πήρε ένα όπλο από το δωμάτιό του και πήγε έξω να παίξει. Εξαιτίας της κατάστασής του κινείτο αργά και αδέξια, σύμφωνα με τη μητέρα του. Συμπεριφερόταν σαν τριών ετών και έλεγε μόνο μία λέξη: μαμά.

Αλλά οι παρευρισκόμενοι προειδοποίησαν την αστυνομία ότι ένας ένοπλος βρισκόταν στο δρόμο. Οι αξιωματικοί φοβήθηκαν ότι επρόκειτο για έναν ντόπιο επικίνδυνο άνδρα – γνωστό στις αρχές για βίαιες επιθέσεις σε βάρος της συντρόφου του – κι έτσι υπέθεσαν ότι κυνηγούσαν έναν πιθανό δολοφόνο.

Χωρίς να το γνωρίζουν, όμως, ο άνθρωπος αυτός είχε συλληφθεί πριν μήνες πριν και περίμενε να δικαστεί. Αλλά οι πληροφορίες αυτές δεν ήταν στη βάση δεδομένων της αστυνομίας.

Καθώς πλησίαζαν το σημείο, οι αστυνομικοί αναγνώρισαν τον πατέρα του Τόρελ, ο οποίος ήταν έξω και έψαχνε τον γιο του. Μιλούσαν αλλά ούτε που συνειδητοποίησαν ότι ο νεαρός Τόρελ ήταν η αιτία του συναγερμού.

Η μητέρα του δήλωσε ότι αποδέχθηκε την ετυμηγορία του δικαστηρίου, αλλά ότι η αστυνομία πρέπει να αλλάξει τον τρόπο ανταπόκρισης σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης.

Ήταν ευρέως αναμενόμενο ότι οι αξιωματικοί θα έβγαιναν ελεύθεροι από το δικαστήριο. Είναι εξαιρετικά σπάνιο το γεγονός αστυνομικοί στη Σουηδία να καταδικάζονται για τη χρήση όπλων κατά την υπηρεσία τους.

Ένας από τους ενόρκους διαφώνησε με την ετυμηγορία, εκτιμώντας ότι οι δύο αστυνομικοί έπρεπε να κριθούν ένοχοι.

Πηγή http://www.nostimonimar.gr

5 Οκτώβρη 1582: Η ημέρα που ..δεν υπήρξε ποτέ!

Από iraklis3

Γράφει ο Αλέκος Χατζηκώστας //

Η 5η Οκτωβρίου 1582 είναι η ημέρα που δεν υπήρξε ποτέ. Είναι η πρώτη ημέρα του Ιουλιανού Ημερολογίου, η οποία απαλείφθηκε, προκειμένου οι ημερολογίες να εναρμονιστούν με το νέο Γρηγοριανό ημερολόγιο.
Η 4η Οκτωβρίου 1582 ήταν η τελευταία ημέρα του Ιουλιανού Ημερολογίου. Η αμέσως επόμενη ημέρα και 1η του Γρηγοριανού Ημερολογίου ήταν η 15η Οκτωβρίου. Οι ημέρες από τις 5 Οκτωβρίου έως και τις 14 Οκτωβρίου «δεν υπήρξαν ποτέ», καθώς απαλείφτηκαν, προκειμένου οι ημερομηνίες να εναρμονιστούν με το νέο Γρηγοριανό Ημερολόγιο.

Τι προηγήθηκε

Τα χρονολογικά συστήματα που χρησιμοποιήθηκαν ανά τους αιώνες είναι εκατοντάδες. Σχεδόν κάθε πολιτισμός ανέπτυσσε το δικό του, λίγα όμως κατόρθωσαν να επιβιώσουν. Έως τα μέσα του 1ου αιώνα π.Χ. το ημερολόγιο που επικρατούσε ήταν αυτό της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, το οποίο βασιζόταν στις φάσεις της Σελήνης.
Λόγω της ατέλειάς του, όμως, δημιουργήθηκαν μεγάλες αποκλίσεις, κυρίως στην εαρινή ισημερία, με σημαντικές επιπτώσεις στην οικονομία και τη λειτουργία του κράτους.
Έτσι, ο Ιούλιος Καίσαρας ανέθεσε στον Αλεξανδρινό αστρονόμο Σωσιγένη την αναμόρφωση του ημερολογίου.
Προς την κατεύθυνση αυτή, προστέθηκαν στο έτος 90 μέρες, δηλαδή η 1η Μαρτίου του 44 π.Χ αντικαταστάθηκε από την 1η Ιανουαρίου.
Το νέο, ηλιακό, ημερολόγιο ανταποκρινόταν απόλυτα στη διαδοχή των εποχών και η διάρκεια του έτους προσδιορίστηκε στις 365,25 ημέρες.
Η μικρή διαφορά καλύπτονταν από μία επιπλέον ημέρα που προσθέτονταν κάθε τέσσερα χρόνια, μετά την «έκτη προ των καλένδων του Μαρτίου», που ονομαζόταν «bis sextus». Έτσι, η ημέρα αυτή, επειδή τη μετρούσαν δυο φορές, ονομάζεται ακόμα και σήμερα «δις έκτη» και το έτος που την περιέχει δίσεκτο.
Όμως και από το Ιουλιανό Ημερολόγιο προέκυπτε ένα σφάλμα 11 λεπτών και 14 δευτερολέπτων το χρόνο. Με το Ιουλιανό Ημερολόγιο, η εαρινή ισημερία μετατοπιζόταν κατά μία μέρα κάθε 128 χρόνια εξαιτίας  αυτού του σφάλματος. Ο κίνδυνο να εορτάζονται τα Χριστούγεννα φθινόπωρο και το Πάσχα χειμώνα, οδήγησε τον Πάπα Γρηγόριο τον 13ος σε νέα μεταρρύθμιση του συστήματος.
Για τη διόρθωση του σφάλματος, που είχε ήδη ενσωματωθεί στην μέτρηση του χρόνου κατά τη διάρκεια των δεκατριών αιώνων από την Πρώτη Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας που καθιέρωσε το Ιουλιανό ημερολόγιο, κατά την εφαρμογή του νέου ημερολογίου κρίθηκε σκόπιμο να παραλειφθούν 10 ημέρες από το ηλιακό ημερολόγιο, από την 5η Οκτωβρίου έως και την 14η του ίδιου μήνα. Στις 4 Οκτωβρίου του 1582 προστέθηκαν 10 ημέρες, ενώ για να αποφευχθούν ανάλογες ασυμφωνίες και στο μέλλον, αποφασίστηκε κάθε τέσσερις αιώνες να θεωρούνται δίσεκτα, αντί για 100 χρόνια μόνο τα 97.

Οι αντιδράσεις

Επειδή, όμως, οι περισσότερες Καθολικές χώρες δεν υιοθέτησαν το νέο ημερολόγιο την ακριβή ημέρα που καθορίστηκε από την παπική Βούλα, αλλά μήνες ή και χρόνια μετά, οι παραπάνω 10 ημέρες υφίστανται ακόμα σε σχεδόν όλες τις χώρες. Η πρώτη ημέρα του νέου έτους είχε ήδη καθοριστεί σε όλες τις Δυτικές χώρες την 1η Ιανουαρίου κατά τον δέκατο πέμπτο και δέκατο έκτο αιώνα, συμπεριλαμβανομένων των χωρών που έγιναν προτεσταντικές την περίοδο εκείνη, όπως η Γερμανία, η Σουηδία και η Αγγλία. Ωστόσο, παρ’ ότι στην Αγγλία η 1η Ιανουαρίου ονομαζόταν «πρώτη ημέρα του έτους», το έτος άλλαζε την 25η Μαρτίου, ημέρα του Ευαγγελισμού μέχρι και το 1752. Για το λόγο αυτό, συχνά συναντάμε διπλές χρονολογίες λόγω της σύγχυσης των ημερολογίων και της αλλαγής της πρώτης ημέρας του έτους. Αυτή η σύγχυση ήταν προγενέστερη του Γρηγοριανού ημερολογίου, αφού κράτος και εκκλησία χρησιμοποιούσαν διαφορετικά συστήματα χρονολόγησης.
Οι αντιδράσεις για το Γρηγοριανό ημερολόγιο ήταν έντονες, καθώς οι μη Καθολικές χώρες αρνήθηκαν να υιοθετήσουν μια καθολική εφεύρεση. Λίγες χώρες το υιοθέτησαν από τις 15 Οκτωβρίου 1582: μόνο η Ιταλία, η Πολωνία, η Ισπανία και η Πορτογαλία. Χρειάστηκε ένας περίπου αιώνας για να υιοθετηθεί από τα προτεσταντικά κράτη, ενώ Αγγλία και Αμερική το αποδέχτηκαν μόλις το 1752. Το ίδιο συνέβη και στην Ανατολή, όπου όλα τα ορθόδοξα κράτη συνέχισαν να ακολουθούν το Ιουλιανό έως τον 20ο αιώνα.
Στην Ελλάδα, το Γρηγοριανό ημερολόγιο εφαρμόστηκε το 1923, όταν η 16η Φεβρουαρίου ονομάστηκε 1η Μαρτίου. Η Εκκλησία της Ελλάδος το εφάρμοσε στο εορτολόγιό της ένα χρόνο αργότερα.

ΕΓΚΕΛΑΔΟΣ Εντοπίστηκαν οργανικές ουσίες - πρόδρομοι αμινοξέων

Νέα είδη οργανικών ενώσεων, που αποτελούν πρόδρομες χημικές ουσίες για το σχηματισμό αμινοξέων, δηλαδή των δομικών υλικών των πρωτεϊνών, που με τη σειρά τους αποτελούν καίρια συστατικά όλων των μορφών ζωής στη Γη, εντοπίστηκαν στις εκπομπές σωματιδίων πάγου από «ατμίδες» στην επιφάνεια του Εγκέλαδου, δορυφόρου του Κρόνου. Τα ευρήματα είναι αποτέλεσμα της συνεχιζόμενης μελέτης σε βάθος των δεδομένων από την πολύχρονη αποστολή «Κασσίνι» της NASA στον Κρόνο, που ολοκληρώθηκε πρόπερσι με βουτιά καταστροφής της διαστημοσυσκευής στην ατμόσφαιρα του γίγαντα πλανήτη.
Ισχυρές υδροθερμικές πηγές εκλύουν υλικά από τον πυρήνα του Εγκέλαδου, τα οποία αναμιγνύονται με νερό από τον τεράστιο υπόγειο ωκεανό του φεγγαριού, πριν τελικά απελευθερωθούν στο Διάστημα ως υδρατμοί και σωματίδια πάγου. Τα μόρια που ανακαλύφθηκαν πρόσφατα συμπυκνώνονται πάνω στα σωματίδια πάγου και όπως διαπιστώθηκε πρόκειται για ενώσεις άνθρακα, οξυγόνου και αζώτου. Στη Γη, παρόμοιες χημικές ενώσεις συμμετέχουν στις χημικές αντιδράσεις από τις οποίες σχηματίζονται αμινοξέα. Οι υδροθερμικές πηγές στο βυθό των ωκεανών τροφοδοτούν με την απαραίτητη ενέργεια αυτές τις αντιδράσεις. Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι οι υδροθερμικές πηγές στον Εγκέλαδο μπορεί να κάνουν ακριβώς το ίδιο, οδηγώντας στο σχηματισμό αμινοξέων.
«Δεν γνωρίζουμε αν τα αμινοξέα είναι απαραίτητα για την εμφάνιση ζωής και αλλού πέρα από τη Γη, αλλά η ανακάλυψη των μορίων από τα οποία σχηματίζονται τα αμινοξέα είναι ένα σημαντικό στοιχείο του παζλ», δήλωσε ο Νοζαΐρ Καβάζα, επικεφαλής των ερευνητών από το Βερολίνο, που προχώρησαν στη σχετική επιστημονική δημοσίευση. Αν και η αποστολή «Κασσίνι» τελείωσε το Σεπτέμβρη του 2017, τα δεδομένα που παρείχε θα συνεχίσουν να «εξορύσσονται» από τους επιστήμονες επί δεκαετίες. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, αξιοποιήθηκαν τα δεδομένα από το φασματόμετρο μάζας του οργάνου του «Κασσίνι» που έφερε το όνομα Αναλυτής Κοσμικής Σκόνης και είχε εντοπίσει σωματίδια πάγου από τον Εγκέλαδο στον δακτύλιο Ε του Κρόνου.
Τα οργανικά υλικά, που εντοπίστηκαν, πρώτα διαλύθηκαν μέσα στον ωκεανό του Εγκέλαδου, μετά παρασύρθηκαν με τους ατμούς νερού και στη συνέχεια συμπυκνώθηκαν πάνω στα σωματίδια πάγου, που σχηματίστηκαν στις ρωγμές του παγωμένου φλοιού του Εγκέλαδου. Τελικά, τα σωματίδια πάγου παρασύρθηκαν και εκτινάχτηκαν στο διαστημικό κενό από τις «ατμίδες», που κατέγραψαν οι κάμερες του «Κασσίνι», κάποια στιγμή που ο Εγκέλαδος είχε καλύψει σχεδόν πλήρως τον ηλιακό δίσκο (από τη σκοπιά παρατήρησης του «Κασσίνι»).
Τα νέα ευρήματα συμπληρώνουν την ανακάλυψη που έκανε η ίδια ερευνητική ομάδα πέρσι, για ύπαρξη μη διαλυόμενων στο νερό μακρομοριακών οργανικών ουσιών, που θεωρείται ότι επιπλέουν στην επιφάνεια του ωκεανού του Εγκέλαδου. Αντίθετα, οι ενώσεις πρόδρομοι των αμινοξέων που ανακαλύφθηκαν τώρα είναι μικρότερα μόρια, υδατοδιαλυτών ουσιών.

Επιμέλεια:
Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγή: www.nasa.gov

«Δεν ενδιαφέρει η γνώση αλλά τα γεμάτα ταμεία»

Για τον αποκλεισμό των προπονητών - απόφοιτων ΣΕΦΑΑ μιλάει στον «Ριζοσπάστη» ο πρόεδρος του σωματείου τους, Μπάμπης Ρέλλας

Ο Μπάμπης Ρέλλας

Ο «Ριζοσπάστης» συνομιλεί σήμερα με τον Μπάμπη Ρέλλα, πρόεδρο της Πανελλήνιας Ενωσης Προπονητών Ποδοσφαίρου Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης (ΠΕΠΠΠΕ), για το σοβαρό θέμα της μη αναγνώρισης των πτυχίων τους από την ΕΠΟ προκειμένου να μπορούν οι απόφοιτοι των ΣΕΦΑΑ να εργαστούν σε ποδοσφαιρικές ομάδες. Αυτό βάσει του κανονισμού της Ομοσπονδίας μπορεί να γίνει μόνο αν κάποιος πάρει το δίπλωμα προπονητή μέσω των περίφημων προπονητικών σεμιναρίων επί πληρωμή της ΕΠΟ. Οπως επισημαίνει ο Μπ. Ρέλλας, η τακτική αυτή από πλευράς ΕΠΟ έχει καθαρά εισπρακτικό κίνητρο, οδηγώντας σε μια ιδιότυπη ομηρία όσους έχουν σπουδάσει το αντικείμενο σε πανεπιστημιακό επίπεδο. Ουσιαστικά κάποιος απόφοιτος των ΣΕΦΑΑ θα πρέπει να πληρώσει προκειμένου να έχει την πιστοποίηση αυτών που έχει ήδη σπουδάσει.

«Ομηρία ή ανεργία»

-- Πώς έχει η κατάσταση σήμερα με την ΕΠΟ για το θέμα των πτυχίων σας;
-- Συνεχίζουμε με τη συλλογή αποδεικτικών στοιχείων που θα κατατεθούν συμπληρωματικά στην Επιτροπή Ανταγωνισμού. Συνάντηση με την ΕΠΟ δεν έχει πραγματοποιηθεί επί της παρούσης, καθώς το θέμα - έτσι όπως το βλέπουμε εμείς - είναι καθαρά εισπρακτικό. Φυσικά, τα όπλα για αυτήν την τακτική τής δόθηκαν από τις εκάστοτε κυβερνήσεις, είτε ενεργά είτε λόγω αδιαφορίας είτε λόγω του ότι δεν γνώριζαν το αντικείμενο και το νομικό πλαίσιο, αλλά μπορεί και για ψηφοθηρικούς λόγους.

Η ΕΠΟ είναι μια κανονιστική αρχή, εργοδότες μας είναι οι ομάδες, και εδώ τίθεται ένα μεγάλο ερώτημα: Πώς μία κανονιστική αρχή μάς απαγορεύει να εργαστούμε στις ομάδες; Βρισκόμαστε σε μια εργασιακή ομηρία της ΕΠΟ, όπου καταλύει οποιαδήποτε εργασιακή μας σχέση με τις ομάδες, αν και έχουμε κρατική άδεια άσκησης επαγγέλματος.
-- Για ποιους λόγους κάποιοι αρμόδιοι του ποδοσφαίρου θέλουν τους πτυχιούχους προπονητές των ΣΕΦΑΑ εκτός ποδοσφαίρου;
-- Εισπρακτικοί είναι οι λόγοι. Και η αιτία που τους κατονομάζουμε έτσι είναι διότι εφόσον έχουμε όλα τα προσόντα, μετά από σπουδές ετών και για αρκετούς και μεταπτυχιακά, καθώς και τη νομοθετική κατοχύρωση, η Ομοσπονδία δεν φαίνεται να ταράζεται αλλά ούτε και θέλει να ταράξει το ήδη εδραιωμένο εισπρακτικό σύστημα. Από τη μια τα έσοδα είναι τεράστια και από την άλλη δεν υπάρχει ουσιαστικό ενδιαφέρον για τη δημιουργία μίας υγιούς βάσης σε αυτό το χιλιοταλαιπωρημένο άθλημα. Οσοι τελειόφοιτοι υπέκυψαν και πλήρωσαν για ακόμα μια φορά για να πάρουν τα πολυπόθητα «UEFA Pro», «Α», «Β», «C» κ.λπ., ήταν για να μπορέσουν να εργαστούν αυτό που σπούδασαν και αυτό που αγαπούσαν και αγαπούν.
Τώρα είναι όμηροι της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας, όμηροι των εσωτερικών της κανονισμών, όμηροι των όποιων αλλαγών που μπορεί να προκύψουν, είναι όμηροι της ανανέωσης κάθε 3 χρόνια με υψηλό κόστος παραβόλων, δυσανάλογα μεγάλο ποσό σε σύγκριση με τους μισθούς πείνας. Επίσης παράνομα είναι και τα ετήσια 75 ευρώ των ΕΠΣ. Είμαστε όμηροι της πολιτείας, που δεν λύνει την εργασιακή μας ομηρία αλλά μόνο εμπόδια βάζει. Στην αντίπερα όχθη είναι οι απόφοιτοι που αρνούνται να συμμετάσχουν σε αυτήν την ομηρία και καταλήγουν άνεργοι ή με τον τίτλο του γυμναστή.

Στα σκουπίδια η πανεπιστημιακή γνώση

-- Ποιο είναι το πραγματικό κόστος ενός διπλώματος προπονητή μέσω των συγκεκριμένων σεμιναρίων;
-- Οι απόφοιτοι ΣΕΦΑΑ με ειδικότητα το ποδόσφαιρο, με βάση την κείμενη νομοθεσία μπορούν να ασκήσουν το επάγγελμά τους σε όλες τις εθνικές κατηγορίες της χώρας, επαγγελματικές και μη. Η ΕΠΟ, λόγω της μονοπωλιακής, καταχρηστικής, δεσπόζουσας θέσης της στο χώρο του ποδοσφαίρου, για να μας αναγνωρίσει τα ήδη κατοχυρωμένα δικαιώματά μας απαιτεί από μας σημαντικά ποσά.
Ενδεικτικά να αναφέρω τις τιμές των πτυχίων: «UEFA C» 700 ευρώ, «UEFA C plus» 350 ευρώ, «UEFA B» 900 ευρώ, «UEFA Futsal B» 1.000 ευρώ, «UEFA A» 1.800 ευρώ, «UEFA A+B» 4.500 ευρώ, «UEFA Elite Youth» 1.600 ευρώ, «UEFA Pro» 5.000 ευρώ. Αν κάνουμε την πρόσθεση, αντιλαμβάνεστε το αστρονομικό ποσό που απαιτεί από ήδη πτυχιούχους προπονητές για να τους βαπτίσει προπονητές ένας ιδιωτικός κερδοσκοπικός φορέας.
-- Η όποια πιστοποίηση μέσω των σεμιναρίων είναι δυνατό να προσφέρει μια πλήρη γνώση του αντικειμένου της προπονητικής;
-- Το επάγγελμα του προπονητή ποδοσφαίρου στην Ελλάδα είναι νομοθετικά κατοχυρωμένο και το δικαίωμα αποκτάται μετά από εξειδίκευση και κατοχή τίτλου πανεπιστημιακού. Οι πιστοποιήσεις μέσω σεμιναρίων είναι δυσανάλογης μαθησιακής αξίας και κατάρτισης, και βέβαια η ΕΠΟ δεν είναι εκπαιδευτικός φορέας. Το γεγονός ότι εκδίδει πιστοποιήσεις μέσω σεμιναρίων, ισοσταθμίζοντάς τες και παραγκωνίζοντας πανεπιστημιακούς τίτλους και κρατικές άδειες άσκησης επαγγέλματος, αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία και στη χώρα μας συμβαίνει μόνο στο επάγγελμα του προπονητή ποδοσφαίρου. Στις ειδικότητες ποδοσφαίρου, στα πανεπιστήμια, οι θεωρητικές, πρακτικές και εργαστηριακές εβδομαδιαίες ώρες είναι περίπου 25 και το τελικό σύνολο των ωρών αυτών, σε σχέση με αυτό που προσφέρει ακόμα και το ανώτατο δίπλωμα «UEFA Pro», είναι υπερπολλαπλάσιο.
Από την άλλη, στο πανεπιστήμιο προϋπόθεση εισαγωγής στις ειδικεύσεις σε θέματα ποδοσφαίρου είναι η επιτυχής περάτωση υποχρεωτικών μαθημάτων του προγράμματος σπουδών, όπως: Λειτουργική Ανατομική του Ανθρώπου, Εργασιολογία, Αθλητική Βιομηχανική, Θεωρία Αθλητικής Προπόνησης, Μεθοδολογία Αθλητικής Ερευνας, Αθλητική Παιδαγωγική και Αθλητική Ψυχολογία κ.λπ. Συγκρίνουμε λοιπόν πάνω από χίλιες εκπαιδευτικές ώρες σε επίπεδο Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης με σεμιναριακού τύπου σχολές, των πολλών χιλιάδων ευρώ παραβόλων. Αντιλαμβάνεται λοιπόν κανείς ότι σκοπός δεν είναι η γνώση, που σχεδόν δεν ενδιαφέρει, αλλά τα γεμάτα ταμεία της Ομοσπονδίας.

«Δεν θα ανεχτούμε την υποβάθμιση»

-- Ποια είναι η στάση των αρμόδιων της πολιτείας απέναντι στο πρόβλημά σας μέχρι τώρα, και τι αποκομίσατε στη συνάντησή σας με τον υφυπουργό Αθλητισμού;
-- Πολλοί μας χτύπησαν «φιλικά» την πλάτη, ότι «κατανοούν το θέμα»... Ακόμα δεν έχουμε δει κάποια ουσιαστική κίνηση. Το σχέδιο νόμου της προηγούμενης κυβέρνησης το σταματήσαμε με τη βοήθεια του φοιτητικού κινήματος των ΣΕΦΑΑ, δεν θα πρέπει να ολιγωρούμε, πρέπει να είμαστε σε επαγρύπνηση. Οσον αφορά τη συνάντησή μας με τον κ. Αυγενάκη, δεσμεύτηκε για κάποιες ενέργειες. Αναμένουμε με ανυπομονησία. Οι θέσεις πάντως της δικής μας Ενωσης είναι συγκεκριμένες και απαιτούν την επιβολή του νόμου, της απόφασης του Συνηγόρου του Πολίτη, που μας δικαίωσε, και την επικράτηση των αυτονόητων και όχι της εισπρακτικής πολιτικής ιδιωτικών φορέων, όπως η ΕΠΟ, σε βάρος των επαγγελματικών μας δικαιωμάτων.
-- Ενόψει του νέου αθλητικού νόμου που είναι στα σκαριά από την καινούργια κυβέρνηση, τι κινήσεις προγραμματίζει η ΠΕΠΠΠΕ το προσεχές διάστημα;
-- Στείλαμε επιστολή στην UEFA. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι κάποιος θα ενδιαφερθεί, αν και γνωρίζουμε ότι η UEFA έχει λόμπι στην Ευρωβουλή για τα δικά της πολλαπλά θέματα, που εν δυνάμει είναι πάντα οικονομικού χαρακτήρα, και σαφώς σπανίζει το να είναι με το μέρος των εργαζομένων, είτε αυτοί είναι προπονητές είτε ποδοσφαιριστές. Ηταν πάντα με το μέρος του χρήματος. Σε κάθε περίπτωση, αν η κυβέρνηση επιχειρήσει με οποιαδήποτε κίνηση να μας υποβαθμίσει ή να μας αδικήσει, θα κινητοποιηθούμε δυναμικά σε συνεργασία με τα πανεπιστήμια και τους φοιτητές, οι οποίοι είναι και οι άμεσα θιγόμενοι, όπως και στην περίπτωση της προσπάθειας του προηγούμενου υφυπουργού.

Μπ. Τσ.

ΦΙΛΕ, ΣΤΟΥΣ «ΠΟΛΛΟΥΣ» ή ΣΤΟΥΣ «ΛΙΓΟΥΣ» ΑΝΗΚΕΙΣ ;; !!

,,Οι πολλοί είναι αυτοί που τσακίζονται σήμερα από την καπιταλιστική ανάπτυξη και χτες από την κρίση, είναι οι δεκάδες χιλιάδες που εργάζονται με 4ωρα και 5ωρα, οι χιλιάδες άνεργοι, οι απολυμένοι, οι λαϊκές οικογένειες που οι τράπεζες τους εκβιάζουν για να τους πάρουν ό,τι τους έχει απομείνει, οι αυτοαπασχολούμενοι που διαλύονται από τη φοροληστεία και τα χρέη.

Προφανώς η κυβέρνηση δεν μιλάει γι' αυτούς όταν μιλάει για ταλαιπωρία. 

Για την «ταλαιπωρία» των αφεντικών νοιάζεται, που δεν θέλουν οι εργάτες τους να απεργούν. Ο απεργοσπαστικός μηχανισμός που έχει στήσει άλλωστε η ηγετική ομάδα της ΓΣΕΕ αντιμετωπίζει δυσκολίες και δεν φτάνει για το εμπόδισμα της ανάπτυξης αγώνων που θα αμφισβητούν τους στόχους του κεφαλαίου.,,

Οι «πολλοί» και οι «λίγοι»

Η προχτεσινή απεργία, σε συνέχεια της προηγούμενης στις 24 Σεπτέμβρη, αποτέλεσε σημαντικό σταθμό μιας μεγάλης μάχης που εδώ και βδομάδες δίνουν δεκάδες συνδικάτα, συνδικαλιστικές οργανώσεις που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, σε κάθε χώρο δουλειάς και κλάδο, συνδικαλιστές που δεν συμβιβάζονται με τη σαπίλα της ηγετικής ομάδας της ΓΣΕΕ. 

Ηταν μια μάχη που αφήνει παρακαταθήκη για τη συνέχεια.

Οχι τυχαία, σε μια περίοδο που εργοδοσία και κυβέρνηση βάζουν στο στόχαστρο το όπλο της απεργίας και τη συνδικαλιστική συλλογική οργάνωση και δράση, η απεργιακή απάντηση των εργαζομένων προκαλεί την οργή των διαφόρων εκπροσώπων του κεφαλαίου.

Ολοι με μια φωνή παπαγαλίζουν ότι «κατέβηκαν οι λίγοι και ταλαιπώρησαν τους πολλούς», μια ατάκα που αναπαρήγαγε σε δήλωσή του και ο πρωθυπουργός. 

Θα ήθελαν απέναντι σε αυτήν την προσπάθεια να υπάρχει σιγή νεκροταφείου. 

Θα ήθελαν όλα τα συνδικάτα και οι συνδικαλιστές να είναι πλήρως υποταγμένοι στους στόχους της καπιταλιστικής ανάπτυξης και της στήριξης των κερδών των επιχειρηματικών ομίλων, να λειτουργούν ως μηχανισμοί ενσωμάτωσης των εργαζομένων σε αυτούς τους στόχους της εργοδοσίας, του κεφαλαίου.

Θα ήθελαν όλα τα συνδικάτα γραφειοκρατικούς μηχανισμούς, χωρίς ζωντανές συλλογικές διαδικασίες, χωρίς διαπάλη. 

Θα ήθελαν τον εργαζόμενο ξεμοναχιασμένο και άβουλο, με μόνο του «δικαίωμα» μια ηλεκτρονική ψήφο και με τη δαμόκλειο σπάθη της εργοδοσίας πάνω από το κεφάλι του... 

Οργίζονται όμως, επειδή υπάρχει μαζική εργατική αντίδραση σε αυτούς τους σχεδιασμούς.

Οι κυβερνήσεις που επιλέγονται από το 30% του λαού, όργανα της εξουσίας των μονοπωλίων, που εκφράζουν τα συμφέροντα της κοινωνικής μειοψηφίας των μετόχων επιχειρηματικών ομίλων, αλλά αποφασίζουν για τη ζωή όλων μας, διαμαρτύρονται για την «έλλειψη δημοκρατίας» στα εργατικά συνδικάτα, επειδή - όπως ισχυρίζονται - οι απεργίες και οι κινητοποιήσεις δεν αποφασίζονται από την απόλυτη πλειοψηφία των εργαζομένων σε μια επιχείρηση ή σε έναν κλάδο!

Η επίθεση της κυβέρνησης της ΝΔ στα συνδικάτα και στο απεργιακό δικαίωμα είναι δεδομένη, όπως είναι αισχρή και η προσπάθεια να εμφανίσει αυτά τα μέτρα ως φιλεργατικά, ως μέτρα για την αναζωογόνηση του συνδικαλισμού. 

Είναι όμως μεγάλη υποκρισία και οι διαμαρτυρίες του ΣΥΡΙΖΑ, τη στιγμή που η ΝΔ «πατά» στον δικό του αντιαπεργιακό νόμο, που καθιερώνει το υποχρεωτικό 50%+1 σε αποφάσεις για απεργία.

Αυτόν το νόμο Αχτσιόγλου, που ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση παρουσίαζε επίσης ως παρέμβαση «για την ενίσχυση της δημοκρατίας» στα συνδικάτα και την «αναβάθμιση του συνδικαλιστικού κινήματος», σκοπεύει να εφαρμόσει η ΝΔ, πηγαίνοντας παραπέρα, με την ηλεκτρονική ψήφο - φακέλωμα.

Είναι επίσης μέγιστη υποκρισία να διαμαρτύρεται ο ΣΥΡΙΖΑ για το «χέρι» που προτίθεται να βάλει η κυβέρνηση στις κλαδικές συμβάσεις, όταν και αυτή η ρύθμιση «πατάει» στο δικό του πόρισμα «εμπειρογνωμόνων» και βεβαίως αφορά όλο το πλέγμα διευκολύνσεων, κινήτρων και μέτρων στήριξης των επενδύσεων και των επιχειρηματικών ομίλων, στα οποία συνεχίζει και από τη θέση της «εποικοδομητικής αντιπολίτευσης» να βάζει πλάτη. Δεν μπορούν λοιπόν να κρύψουν ότι μαζί με τη ΝΔ βρίσκονται στην ίδια όχθη, αυτή των συμφερόντων των λίγων.

Οι πολλοί άλλωστε είναι αυτοί που τσακίζονται σήμερα από την καπιταλιστική ανάπτυξη και χτες από την κρίση, είναι οι δεκάδες χιλιάδες που εργάζονται με 4ωρα και 5ωρα, οι χιλιάδες άνεργοι, οι απολυμένοι, οι λαϊκές οικογένειες που οι τράπεζες τους εκβιάζουν για να τους πάρουν ό,τι τους έχει απομείνει, οι αυτοαπασχολούμενοι που διαλύονται από τη φοροληστεία και τα χρέη.

Προφανώς η κυβέρνηση δεν μιλάει γι' αυτούς όταν μιλάει για ταλαιπωρία. 

Για την «ταλαιπωρία» των αφεντικών νοιάζεται, που δεν θέλουν οι εργάτες τους να απεργούν. Ο απεργοσπαστικός μηχανισμός που έχει στήσει άλλωστε η ηγετική ομάδα της ΓΣΕΕ αντιμετωπίζει δυσκολίες και δεν φτάνει για το εμπόδισμα της ανάπτυξης αγώνων που θα αμφισβητούν τους στόχους του κεφαλαίου.

Η προσπάθεια καταστολής του εργατικού κινήματος και περιορισμού της συνδικαλιστικής δράσης δεν είναι καινούργια. 

Διακηρυγμένος στόχος του κεφαλαίου, της ΕΕ και των κυβερνήσεών τους είναι να μην υπάρχουν εστίες αντίστασης, να μην αμφισβητείται η πολιτική τους. 

Ομως λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο. 

Οι δύο πρόσφατες απεργίες έδειξαν ότι υπάρχουν εκείνες οι ζωντανές δυνάμεις που μπορούν να βάλουν πλάτη για την ανασύνταξη του κινήματος, για την οργάνωση της αντεπίθεσης. 

Οι αγωνιστικές διεργασίες συνεχίζονται και η κλιμάκωση της πάλης θα δώσει απάντηση σε όσους σχεδιάζουν το χτύπημα της συνδικαλιστικής δράσης