Χούντα Κούλη: «θα βλέπετε ΜΑΤ και θα προσκυνάτε»

Νέες καταγγελίες διαδηλωτών: «Μας έλεγαν, θα βλέπετε ΜΑΤ και θα προσκυνάτε» -«Στη ΓΑΔΑ μας έγδυσαν»

Νέες καταγγελίες για βίαιη, απάνθρωπη και εξευτελιστική συμπεριφορά από τις δυνάμεις των ΜΑΤ εναντίον των διαδηλωτών ανήμερα της 46ης επετείου για την εξέγερση του Πολυτεχνείου, έρχονται στο φως της δημοσιότητας.  

Οι Ειρήνη Εμινίδου και Ζήσης Σούρλας, δύο νέοι – μέλη της οργάνωσης «Ξεκίνημα» – που συνελήφθησαν γυρίζοντας από την μεγάλη πορεία για την επέτειο του Πολυτεχνείου, σε συνέντευξη που δημοσιεύεται στον ιστότοπο της πολιτικής οργάνωσης περιγράφουν το πώς συνελήφθησαν ενώ καταγγέλλουν και τη στάση των ανδρών των ΜΑΤ, τον ξυλοδαρμό, τις φωτογραφίες αλλά και το ξεγύμνωμα στη ΓΑΔΑ.

Αναλυτικά η συνέντευξη:

Ζήσης: Αφότου τελείωσε η ειρηνική πορεία του Πολυτεχνείου κατευθυνθήκαμε προς το σπίτι μιας φίλης μας που βρίσκεται κοντά στο σημείο που συλληφθήκαμε. Πηγαίνοντας στο σπίτι, περνούσαμε από τη οδό Θεμιστοκλέους και ενώ τα πράγματα ήταν αρκετά ήρεμα, ξαφνικά τα ΜΑΤ ρίξανε δακρυγόνα και άρχισαν να τρέχουν προς το μέρος μας.

Ειρήνη: Από την άλλη μεριά της Θεμιστοκλέους εμφανίστηκε μια άλλη διμοιρία και μας περικύκλωσε. Δεν βλέπαμε από τα δακρυγόνα και είχαμε πανικοβληθεί.

Ποια ήταν η συμπεριφορά της αστυνομίας, άσκησαν βία εναντίον σας;

Ζ: Κατά τη σύλληψή μου δέχτηκα χτυπήματα στο πρόσωπο και το κεφάλι παρόλο που δεν αντιστάθηκα. Οι ΜΑΤατζήδες μας έβρισαν χυδαία με σεξιστικά σχόλια και μας είπαν χαρακτηριστικά «Θα βλέπετε ΜΑΤ και θα προσκυνάτε!». Έπειτα μας πήγαν σε ένα γκαράζ πάνω από το Αρχαιολογικό Μουσείο όπου μας φωτογράφησαν με τα προσωπικά τους τηλέφωνα, προφανώς για να μπορέσουν να μας «αναγνωρίσουν» μετά. Όταν είμασταν στο γκαράζ ακούσαμε ένα ΜΑΤατζή να λέει «Δεν είναι αυτοί ρε» με τον επικεφαλής να απαντάει «Αυτοί είναι, αλλάξαν τα πράματα». Μετά, στο μεταγωγικό μας ζητήθηκαν οι ταυτότητες τις οποίες φωτογράφισαν οι αστυνομικοί του μεταγωγικού – δεν είδα αν το έκαναν αυτό και σε άλλους.

Ε: Ούτε εγώ αντιστάθηκα. Παρόλα αυτά μαζεύτηκαν από πάνω μου

αρκετοί αστυνομικοί οι οποίοι με χτυπήσαν πολύ, με έριξαν κάτω και άρχισαν να με κλωτσάνε και να με πατάνε κυρίως στο κεφάλι. Αντανακλαστικά κάλυψα το κεφάλι μου με τα χέρια μου, φωνάζοντας να με αφήσουν και ζητώντας βοήθεια. Σε κάποια φάση το χέρι μου δεν άντεχε άλλο έτσι «έπεσε» στο έδαφος και άρχισαν να μου το πατάνε. Μετά μας πήγαν ακριβώς απέναντι σε μια γωνία μας βάλανε να κάτσουμε κάτω και μας βρίζανε. Όταν μας μετέφεραν στο γκαράζ μαζί με άλλα παιδιά που είχαν συλλάβει για να μας βγάλουν φωτογραφίες με τα τηλέφωνα τους μας κοροϊδεύαν κιόλας λέγοντας: «Γιατί δεν κοιτάτε στην κάμερα ντρέπεστε;», «Κοιτάξτε να βγάλουμε καμία σέλφι» κλπ.

Μπορείτε να μας περιγράψετε την κατάσταση που επικρατούσε στη ΓΑΔΑ και μέχρι τον εισαγγελέα;

Ζ: Στη ΓΑΔΑ περιμέναμε πάνω από τρεις ώρες για να μας ανακοινωθεί αν είμαστε συλληφθέντες ή προσαχθέντες, καθυστέρησαν πάρα πολύ να μας δώσουν νερό και να μας αφήσουν να πάμε στην τουαλέτα, κάνανε καμιά ώρα να μας αφαιρέσουν τις χειροπέδες, και το πιο σημαντικό απ’ όλα, την σ. Ειρήνη και τα άλλα άτομα 2 άτομα που ήταν τραυματισμένα αργήσαν πάρα πολύ να τα πάνε στο νοσοκομείο ενώ ο ένας αιμορραγούσε στο κεφάλι!

Ε: Μας μετέφεραν στην ΓΑΔΑ με χειροπέδες, μας έγδυσαν εντελώς, μας κατέβασαν ακόμα και τα εσώρουχα, για να μας κάνουν σωματικό έλεγχο με ανοιχτές τις πόρτες, που σήμαινε ότι οποίος ήθελε έμπαινε και έβλεπε όποτε ήθελε ότι ήθελε. Δεν μας αφήσαν να επικοινωνήσουμε μέχρι κάποια ώρα με κανένα πρόσωπο και δεν μας δίνανε ούτε νερό. Στην αρχή δεν μου επέτρεψαν να έχω πάνω μου το φάρμακό μου – έχω άσθμα και θα μπορούσα να πάθω οτιδήποτε. Μου το έδωσαν μετά από πολύ ώρα. Οι περισσότεροι συλληφθέντες μίλησαν πρώτη φορά με τα δικά τους πρόσωπα όταν φτάσαμε στην Ευελπίδων, δηλαδή στις 4 το απόγευμα την επομένη μέρα (Δευτέρα 18/11). Για πολλές ώρες αφότου μας πήγαν στην ΓΑΔΑ δεν επέτρεπαν να επικοινωνήσουμε ούτε με τη δικηγόρο μας.

Θέλω να προσθέσω ότι μεταφέρθηκα στο νοσοκομείο για

περίθαλψη του χεριού μου μόνο μετά από παρέμβαση της δικηγόρου μου. Μέχρι εκείνη την ώρα δεν μου δίναν ούτε λίγο πάγο.

Σχετικά με κελιά που μπήκαμε μέχρι να μεταφερθούμε το πρωί για τα αποτυπώματα, η διαχείριση ήταν απόλυτα σεξιστική. Τους άντρες τους βάλανε σε ένα κελί, το οποίο είχε περιορισμένα κρεβάτια μεν αλλά με στρώματα και κουβέρτες, το βραδύ τους δόθηκε νερό και φαγητό. Τις γυναίκες μας μετέφεραν σε ένα κελί το οποίο είχε μέσα μόνο τρία παγκάκια. Δεν μας δόθηκε ούτε νερό, ούτε φαγητό. Ευτυχώς που η μια η κοπέλα είχε λίγο νερό οπότε πίναμε όλες μια γουλιά από αυτό.

Γιατί θεωρείτε ότι η αστυνομία προχώρησε σε αυτή την εκτεταμένη καταστολή;

Ζ: Τα κίνητρα της αστυνομίας για να προχωρήσει σε αυτές τις ενέργειες θεωρώ ότι είναι πολιτικά και αποτελούν έμπρακτη εφαρμογή του αφηγήματος της κυβέρνησης περί «Νόμου και Τάξης». Ουσιαστικά η αστυνομία ήθελε να έχει έναν επαρκή αριθμό συλλήψεων για να φανεί ότι η κυβέρνηση κάνει έργο και έκανε συλλήψεις σε «εύκολους στόχους». Δηλαδή σε άτομα που απλά έτυχε να βρίσκονται σε ένα στενό στα Εξάρχεια ή στην γύρω περιοχή. Σύντροφοι που είχαν έρθει έξω από τη ΓΑΔΑ το βράδυ και ρωτούσαν παιδιά που αφέθηκαν ελεύθερα, μας είπαν ότι είχαν συλλάβει μέχρι παιδιά που περνούσαν από την Ομόνοια! Ένα παιδί με το οποίο μίλησα εγώ στη ΓΑΔΑ είχε βγει απλά για να πάρει τσιγάρα και συνελήφθη! Ένα άλλο γυρνούσε από τη δουλειά του…

Αυτή η υπόθεση φέρνει ξανά στην επιφάνεια και την τεράστια αυθαιρεσία της αστυνομίας η οποία μπορεί ατιμώρητη να χτυπάει και να φορτώνει σε ανθρώπους ψεύτικες κατηγορίες, ακόμα και κακουργήματα, όπως είχαν αρχικά φορτώσει σ’ εμένα και την Ειρήνη, για να τρομοκρατήσει τη νεολαία και να εξυπηρετήσει πολιτικές σκοπιμότητες.

Είναι εντελώς εξωφρενικό να κατεβαίνουμε σε μια διαδήλωση για να τιμήσουμε τους αγωνιστές του Πολυτεχνείου, για να παλέψουμε για τις σημερινές μας διεκδικήσεις και να καταλήγουμε κατηγορούμενοι και χτυπημένοι χωρίς κανένα λόγο. Αν νομίζουν ότι θα μας φοβίσουν για να σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε, είναι γελασμένοι. Δε θα τους περάσει!

Ε: Η κυβέρνηση βλέπει και τι γίνεται με τη νεολαία σε πολλές χώρες του εξωτερικού. Τη βλέπει να εξεγείρεται στο Χονγκ Κονγκ, στην Χιλή, στο Ιράκ, στο Λίβανο και αλλού και να διεκδικεί μια καλύτερη ζωή, δικαιοσύνη, ελευθερία… Φοβούνται μην γίνει κάτι αντίστοιχο κι εδώ και προσπαθούν να μας τρομοκρατήσουν για να μας αποτρέψουν. Δεν τρομοκρατούμαστε. Δεν υποχωρούμε!

Ζ&Ε: Θέλουμε να πούμε ευχαριστώ σε όλες και όλους όσους στάθηκαν και συνεχίζουν να στέκονται αλληλέγγυοι σε εμάς και σ’ όλα τα παιδιά που συλλήφθηκαν άδικα και παράνομα, σ’ όλα τα παιδιά στα οποία η αστυνομία επιτέθηκε και χτύπησε αυθαίρετα. Επίσης θέλουμε να ευχαριστήσουμε και την Ομάδα Νομικής Βοήθειας που στάθηκε από την πρώτη στιγμή στο πλευρό μας. Η αλληλεγγύη είναι ένα από τα πιο δυνατά όπλα που έχουμε σε αυτό τον αγώνα (με όποιον τρόπο τον δίνει ο καθένας από εμάς) για έναν κόσμο χωρίς φτώχεια, χωρίς καταπίεση, χωρίς ανισότητες, ρατσισμό, σεξισμό και εκμετάλλευση.

ΠΗΓΗ 

Αστυνομικό τμήμα το σπίτι όπου γεννήθηκε ο Χίτλερ στην Αυστρία

Κατιούσα

Η Αυστρία είχε πάντα μια αρκετά άβολη σχέση με το ναζιστικό παρελθόν της, με το αφήγημα περί “πρώτου θύματος” των ναζί (με αναφορά στο Άνσλους του 1938, το οποίο όμως έγινε με ενθουσιώδη αποδοχή από την πλειονότητα του πληθυσμού) να δεσπόζει για δεκαετίες στο δημόσιο βίο, επισκιάζοντας τον ενεργό ρόλο Αυστριακών στα εγκλήματα του Γ’ Ράιχ.Το γεγονός πως ο Αδόλφος Χίτλερ γεννήθηκε στο Μπράουναου της τότε Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας δε βοηθούσε ιδιαίτερα τα πράγματα. Για το λόγο αυτό, μετά από πολύχρονη δικαστική διαμάχη με την ιδιοκτήτρια του σπιτιού όπου πέρασε τους πρώτους μήνες της ζωής του ο Χίτλερ, το αυστριακό κράτος αποφάσισε να παραχωρήσει το σπίτι στην αστυνομία για τη στέγαση διοικητικών υπηρεσιών. Για την αναμόρφωση του κτιρίου θα προκηρυχθεί αρχιτεκτονικός διαγωνισμός σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.
Η δικαιολογία που προβάλλεται για την απόφαση, είναι πως έτσι αποφεύγεται η μετατροπή της οικίας σε τόπο προσκυνήματος νεοναζί. Μια δικαιολογία που φαντάζει πραγματικά αστεία, σε μια χώρα που το ακροδεξιό “Κόμμα της Ελευθερίας” διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην πολιτική σκηνή και μέχρι πριν λίγους μήνες αποτελούσε κυβερνητικό εταίρο των Συντηρητικών, πριν ξεσπάσει σκάνδαλο διαφθοράς που οδήγησε σε τερματισμό της συνεργασίας και πρόωρες εκλογές το Σεπτέμβρη, από τις οποίες, παρεμπιπτόντως, ακόμα δεν έχει προκύψει συμφωνία για το σχηματισμό κυβέρνησης.
Ο πραγματικός σκοπός διαφαίνεται πίσω από τις σχετικές δηλώσεις του υπουργού εσωτερικών Βόλφγκανγκ Πέρσον: “Με τη μελλοντική χρήση του σπιτιού από την αστυνομία θα δοθεί ένα σαφές μήνυμα ότι από το κτίριο αυτό απαλείφεται για πάντα η μνήμη του εθνικοσοσιαλισμού”. Δεν είναι τυχαίο εξάλλου, ότι ο Βόλφγκανκ Σομπότκα του Λαϊκού Κόμματος, σημερινός πρόεδρος της αυστριακής βουλής, ζητούσε ως “καθαρότερη λύση” την κατεδάφιση του κτιρίου, κάτι που δεν επιτρέπεται λόγω της διατηρητέας πρόσοψης. Με δεδομένο μάλιστα ότι μπροστά από το σπίτι υπάρχει επιγραφή “Για την ειρήνη, την ελευθερία και τη δημοκρατία, ποτέ πια φασισμός, εκατομμύρια νεκροί προειδοποιούν”, είναι προφανές ότι με τη μετατροπή της χρήσης του κτιρίου κι αυτή θα αφαιρεθεί. Ουσιαστικά δηλαδή, αυτό που χτυπιέται δεν είναι η μνήμη του ναζισμού, αλλά η ανάμνηση των εγκλημάτων του, αλλά και της συντριβής του, χάρη στη θυσία εκατομμυρίων ανθρώπων, με πρωτοπόρο – και στην Αυστρία – το ρόλο των κομμουνιστών και του Κόκκινου Στρατού.
Με πληροφορίες από welt.de

Τι κρύβεται πίσω από τον καπνό

Δεν ενδιαφέρει η απαγόρευση του καπνίσματος καθεαυτή, εκείνο που ενδιαφέρει είναι η αλλαγή του "δημόσιου ήθους", η "αυτορρύθμιση της κοινωνίας" γράφει στο κύριο άρθρο της η φιλοκυβερνητική εφημερίδα "Καθημερινή". Το θέμα της υγείας συνεπώς είναι πρόφαση, ο στόχος είναι ευρύτερος. Το ίδιο ισχύει και με την αστυνομοκρατία. Τα Εξάρχεια και οι "μπαχαλάκηδες" είναι το πρόσχημα.
Αλλά πώς η κοινωνία θα αυτορρυθμιστεί; Η απάντηση προπαγανδίζεται ανενδοίαστα: Όχι δεν πρόκειται να υπάρξει διάλογος των κοινωνικών δρώντων, αλλά "κάρφωμα" -τώρα λέγεται καταγγελία- και στο τέλος η κοινωνική αυτορρύθμιση μέσω της κοινωνικής σύγκρουσης μεταξύ καπνιστών και αντικαπνιστών, δηλαδή της αλληλοεξουδετέρωσης. Ο "κοινωνικός εμφύλιος" μόλις άρχισε για ένα δευτερεύον ζήτημα και σε κάθε περίπτωση μη ταξικό. Η τεχνική αυτή της μετάθεσης της σύγκρουσης σε δευτερεύοντα ζητήματα είναι ιδιαίτερα αναπτυγμένη στις ΗΠΑ από πολύ παλιά. Γίνεται πρωτεύον θέμα ένα τριτεύον ζήτημα, το "τσιγάρο"! και όχι η διεύρυνση των ανισοτήτων, όχι η ασυλία της διαφθοράς των πάνω, όχι η υγεία και η ασφάλεια στους χώρους εργασίας, όχι η ανεργία, όχι τα προβλήματα πρόσβασης των φτωχών στο σύστημα υγείας... μόνο το τσιγάρο! 

*Η φωτογραφία δηλωτική του "ξυπνήματος" των κάτω από την ταινία του Κεν Λόουτς 

Είδε φως και μπήκε («τυχαία») σε μνημόσυνο - ναζιστοσύναξη δοσίλογων της Κατοχής ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Λ. Αβραμάκης

 

Σε μια εκδήλωση που συνήθως «τιμούν» χρυσαυγίτες και χουνταίοι… βρέθηκε ο βουλευτής Σερρών του ΣΥΡΙΖΑ, Λευτέρης Αβραμάκης. 

«Παραβρέθηκα τυχαία»!!! δηλώνει ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ...

Συγκεκριμένα, όπως κατήγγειλε η Πανελλήνια Ένωση Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης και Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ)

στις Σέρρες ήταν σε μνημόσυνο, στην Τριάδα Σερρών, για τους «πεσόντες της Πανελλήνιας Απελευθερωτικής Οργάνωσης (ΠΑΟ)», μια οργάνωση που συγκροτήθηκε από αξιωματικούς του στρατού και η «απελευθερωτική» της δράση… εξαντλήθηκε σε αντικομμουνιστικές επιθέσεις κατά του ΕΛΑΣ και στην πορεία τμήματα της συνεργάστηκαν ανοιχτά με τους ναζί.

Η ΠΕΑΕ – ΔΣΕ στις Σέρρες (ολόκληρη η ανακοίνωση εδώ) αναφέρει: 

«Στην παραχάραξη της ιστορίας αποσκοπούν και τα μνημόσυνα μίσους που γίνονται τα τελευταία χρόνια σε διάφορα μέρη και στην Περιφερειακή Ενότητα Σερρών με την συμμετοχή μάλιστα ανθρώπων τόσο από την Τοπική Διοίκηση όσο και από την κεντρική πολιτική σκηνή. Δεν επιτρέπεται πολιτικοί που θέλουν να δηλώνουν «δημοκράτες και προοδευτικοί» να δίνουν το παρόν σε τέτοιες εκδηλώσεις, όπως ο Δήμαρχος Βισαλτίας μιας περιοχής που δικαίως ονομάστηκε ανταρτομάνα και ανέδειξε ήρωες αγωνιστές της λευτεριάς όπως ο Μπογατσόπουλος που βασανίστηκε μέχρι θανάτου αγωνιζόμενος μέσα από της γραμμές της ΕΠΟΝ και του ΕΛΑΣ για την λευτεριά της περιοχής από τους Γερμανούς φασίστες ή και τα δεκαεφτά κορίτσια που τύπωναν προκηρύξεις καλώντας τον λαό σε αγώνα και αποκεφαλίστηκαν από τους ΠΑΟτζήδες συνεργάτες των κατακτητών.

Κατά τον ίδιο τρόπο και ο ΣΥΡΙΖΑ που συμμετείχε δια του εκπροσώπου του βουλευτή Αβραμάκη, πρέπει να λογοδοτήσει απέναντι στον προοδευτικό κόσμο που δίνει τον καθημερινό αγώνα με τα ίδια ιδανικά και τις αξίες της Εθνικής Αντίστασης. Δεν θα περίμενε βέβαια κανείς από τον ΣΥΡΙΖΑ κάτι διαφορετικό αφού απέδειξε περίτρανα την πλήρη υποταγή σε ΝΑΤΟ και ΕΕ, μετατρέποντας την χώρα σε μια απέραντη νατοϊκή βάση. Παρόλο που την ίδια στιγμή προσπαθεί να προβάλλει την αριστεροσύνη του με κατάθεση λουλουδιών στους νεκρούς από τους γερμανούς φασίστες στην Καισαριανή τιμώντας δήθεν τους διακόσιους εκτελεσμένους της. Κανένας από αυτούς δεν αισθάνεται ούτε αισθάνθηκε άβολα στο πρόσφατο παρελθόν να καμαρώνει δίπλα σε καλεσμένα φασιστοειδή της πρότινος «κραταιάς» Χρυσής Αυγής αφού έτσι όριζε το πρωτόκολλο των εκδηλώσεων».

Ανακοίνωση για το θέμα είχε βγάλει και το  ΜεΡΑ25 Σερρών (εδώ) αναφέροντας μεταξύ άλλων:  «Τις εκδηλώσεις κατά καιρούς τίμησαν με την παρουσία τους  διάφορα χουντολούλουδα  και ακροδεξιά στοιχεία – όπως ο  υφυπουργός της κυβέρνησης των συνταγματαρχών Κων/νος Μπράβος (12 Νοεμβρίου 1972) και διάφορα στελέχη της Χρυσής Αυγής τα προηγούμενα χρόνια. (…) Στη φετινή εκδήλωση που έγινε την Κυριακή στις 10 Νοεμβρίου αλγεινή εντύπωση μας προξένησε η παρουσία  του βουλευτή Σερρών του ΣΥΡΙΖΑ Λευτέρη Αβραμάκη».

Τι απαντά ο Λευτέρης Αβραμάκης σε όλα τα παραπάνω; Ας διαβάσουμε (ολόκληρη η ανακοίνωση εδώ): 

«Παρευρέθηκα, λοιπόν, στην εκδήλωση τυχαία, καθώς ευρισκόμουν στην περιοχή του Δήμου Ηράκλειας σε μία από τις καθιερωμένες προσωπικές περιοδείες μου ανά τον νομό. Περνώντας από την Τριάδα με σκοπό να επισκεφτώ τα καφενεία του χωριού είδα κόσμο μαζεμένο στο ηρώο και προσέγγισα για να χαιρετίσω κάποιους γνωστούς, ενώ η εκδήλωση ήταν σε εξέλιξη. Αποχώρησα σε σύντομο χρόνο και συνέχισα την περιοδεία μου στα υπόλοιπα χωριά.

Ουδέποτε, λοιπόν, παρευρέθηκα στην Τριάδα κατά τον τρόπο που κακόβουλα σχόλια αναφέρουν και διάφοροι κύκλοι εντέχνως διαρρέουν και αναπαράγουν. Θέλω συνεπώς με την δήλωσή μου αυτή να διαβεβαιώσω όλες τις Σερραίες και τους Σερραίους πως τα δημοκρατικά μου φρονήματα και η κάθετη, έμπρακτη και πολεμική αντίθεσή μου προς την ακροδεξιά, τον φασισμό και τον ναζισμό ήταν και θα είναι η πολιτική μου πυξίδα

(…) Θέλω να διαβεβαιώσω τις Σερραίες και τους Σερραίους πως θα είμαι πάντοτε στην πρώτη γραμμή των αγώνων για Δημοκρατία, απέναντι σε κάθε προσπάθεια εκφασισμού της κοινωνίας και οποιασδήποτε πρωτοβουλίας ξεπλύματος των εγκλημάτων του ναζισμού».

Με λίγα λόγια: Είδε φως και μπήκε («τυχαία»)!? ο χουντοσυριζαίος σε μνημόσυνο δοσίλογων της κατοχής για τα… «εγκλήματα» του ΕΛΑΣ!!!

Δεν θα περίμενε κανείς από τον ΣΥΡΙΖΑ κάτι διαφορετικό, αφού κανένας από αυτούς δεν αισθάνεται ούτε αισθάνθηκε άβολα στο πρόσφατο παρελθόν να καμαρώνει δίπλα σε καλεσμένα φασιστοειδή της πρότινος “κραταιάς” ναζιστικής εγκληματικής Χρυσής Αυγής...

ΣΥΡΙΖΑ: βαρέλι δίχως πάτο...

«Μεριμνούν» ή «εγγυώνται» τη μονιμοποίηση της φτώχειας

Το γεγονός ότι η διαχείριση της ακραίας φτώχειας αποτελεί πλευρά της στρατηγικής της αστικής τάξης και γι' αυτό αποτυπώνεται στα προγράμματα όλων των κυβερνήσεων και των κομμάτων της, επιβεβαιώνεται και από τη συζήτηση για τη συνταγματική αναθεώρηση, που περιλαμβάνει τη «συνταγματοποίηση» του «ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος». Ενός θεσμού, βγαλμένου από τα κιτάπια του ΟΟΣΑ, που εφαρμόζεται στα περισσότερα κράτη της ΕΕ, από κυβερνήσεις όλων των αποχρώσεων (σοσιαλδημοκρατικές, συντηρητικές κ.λπ.). Μέτρο συμπληρωματικό στην πραγματικότητα της αντιλαϊκής - αντεργατικής επίθεσης, της έντασης της εκμετάλλευσης, της δουλειάς χωρίς δικαιώματα, της κατάργησης παροχών σε Υγεία και Πρόνοια.
Αποκαλύπτοντας έτσι ότι αυτό που «συνταγματοποιείται» τελικά με τη διαδικασία της αναθεώρησης είναι η μονιμοποίηση της ακραίας φτώχειας. Χαρακτηριστική, άλλωστε, είναι η σύγκλιση των ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ γύρω από τη διαχείρισή της με επιδόματα πτωχοκομείου, που θα εξασφαλίζουν οριακά την επιβίωση όσων ουσιαστικά ρίχνονται στο περιθώριο της κοινωνικής ζωής και για να μπορούν στο μέλλον να αξιοποιηθούν ως ανακυκλούμενο πάμφθηνο εργατικό δυναμικό χωρίς δικαιώματα.

* * *

Σε αυτό το πλαίσιο, στη σχετική συζήτηση στη Βουλή, από τη μία, η ΝΔ έκανε λόγο για συνταγματοποίηση του «ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος» και, από την άλλη, ο ΣΥΡΙΖΑ για το «ελάχιστο αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης». Μάλιστα, ο Γ. Κατρούγκαλος, εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ, αναγνώρισε ότι «μπορεί να υπάρχουν συγκλίσεις στη διατύπωση της ΝΔ σχετικά με το άρθρο 21» που αφορά στο ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα. Είναι χαρακτηριστικό ότι πρότεινε να αντικατασταθεί η φράση της ΝΔ «το κράτος μεριμνά» με τη φράση το «κράτος εγγυάται/εξασφαλίζει» (αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης). Τέτοιες είναι οι διαφορές τους, που μάλιστα παρουσιάζονται στον Τύπο ως «σύγκρουση δύο κόσμων» (!).
Σε ό,τι αφορά την «προϊστορία» τέτοιων ρυθμίσεων, ήταν το 2005, όταν ο τότε ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ είχε προτείνει τη θέσπιση του «ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος», προφανώς βλέποντας «μπροστά», στην ανάγκη του αστικού πολιτικού συστήματος να βουλώνει στόματα με ξεροκόμματα. Αλλωστε, τέτοιες συστάσεις έκανε και η ΕΕ από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, στο όνομα της «κοινωνικής συνοχής», δηλαδή της εξουδετέρωσης των δίκαιων διεκδικήσεων για σύγχρονα δικαιώματα από τους εργαζόμενους.
Στο πλαίσιο αυτό, ήρθε τελικά η κυβέρνηση της ΝΔ το 2014 να θεσπίσει το «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα» των 13,1 ευρώ τη μέρα (!) για μια τετραμελή οικογένεια. Και όταν στη συνέχεια ανέλαβε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, βάφτισε τον παραπάνω θεσμό «εισόδημα κοινωνικής αλληλεγγύης», δίνοντας πάνω - κάτω το ίδιο κονδύλι από τον κρατικό προϋπολογισμό, επιταχύνοντας όμως και την υλοποίηση των «ουρών» του, όπως το άνοιγμα του δρόμου για την κατάργηση όλων των άλλων κοινωνικών επιδομάτων και παροχών, την εμπλοκή ΜΚΟ και άλλων ιδιωτών στην Πρόνοια κ.ο.κ.

* * *

«Ενα το κρατούμενο» στην υπόθεση «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα», το οποίο μάλιστα διαφημίζουν σαν φιλεύσπλαχνες κυβερνήσεις και ιμπεριαλιστικές ενώσεις, είναι το γεγονός ότι το θεσπίζουν οι ίδιοι που επιβάλλουν τη φτώχεια στη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία. Δηλαδή, εκείνοι που με την πολιτική τους εξασφαλίζουν για λογαριασμό των επιχειρηματικών ομίλων την κλοπή από την εργατική τάξη του τεράστιου πλούτου που παράγει, εκείνοι που απλώνουν σε όλο και μεγαλύτερα τμήματα των εργαζομένων την απόλυτη και τη σχετική εξαθλίωση, που περνούν τη θηλιά των χρεών στα λαϊκά νοικοκυριά, παρουσιάζουν ως «κοινωνική κατάκτηση» το μοίρασμα ενός ξεροκόμματου στα πιο ακραία θύματά τους.
Η πρόκλησή τους αποκαλύπτεται, όταν η συζήτηση πάει στα κριτήρια με τα οποία επιλέγονται όσοι θα απολαύσουν την παραπάνω «μέριμνα» όπως λέει η ΝΔ, ή «εγγύηση», όπως λέει ο ΣΥΡΙΖΑ. Το ετήσιο «κατώφλι της φτώχειας» ορίζεται στα 4.608 ευρώ ανά άτομο ή στα 9.677 ευρώ για μια τετραμελή οικογένεια, με παιδιά μικρότερα των 14 ετών. Από αυτό γίνεται κατανοητό πως τα μέτρα τους για τη φτώχεια αφορούν την πολύ ακραία εκδοχή της, βγάζοντας εκτός «μέριμνας» ή «εγγύησης» χιλιάδες που ζουν χωρίς να μπορούν να καλύψουν πάγιες και στοιχειώδεις ανάγκες τους.

* * *

Βεβαίως, το θέμα δεν είναι μόνο πόσα ευρώ και σε πόσους ή ποιους θα διατίθενται, αλλά το γεγονός ότι το αστικό κράτος αξιοποιεί ακόμα και την ακραία φτώχεια που το ίδιο αναπαράγει ως «πολυεργαλείο». Από τη μια, για να κρύβει κάτω από μια ομπρέλα «προστασίας» για την ακραία φτώχεια το ξεπάτωμα σε ό,τι έχει απομείνει όρθιο από κοινωνικές παροχές που είχε κατακτήσει το εργατικό - λαϊκό κίνημα. Και από την άλλη, για να κατοχυρώνεται και «συνταγματικά» η λογική των μειωμένων απαιτήσεων, του «τόσα αντέχει η οικονομία», δηλαδή τα κέρδη των μονοπωλίων.
Γι' αυτό, όσο κι αν το «κάτι παραπάνω», έστω και το ελάχιστο στην τσέπη εργατικών - λαϊκών στρωμάτων που πνίγονται στην εξαθλίωση, μπορεί να δώσει μια μικρή ανάσα, άλλο τόσο δεν πρέπει να γίνεται άλλοθι ανοχής στην αντιλαϊκή πολιτική που γεννά αυτήν την εξαθλίωση. Οσο οι κυβερνήσεις και τα κόμματα του κεφαλαίου καλούν τους εργαζόμενους να συνηθίζουν με τα «ελάχιστα», με τη χαμοζωή της μισοδουλειάς, της ανεργίας και των ψευτοεπιδομάτων, τόσο πιο επιτακτική γίνεται η ενίσχυση της πάλης για τις σύγχρονες εργατικές - λαϊκές ανάγκες, η πάλη ενάντια στο σύστημα που τις ποδοπατά.

«Εκρηκτική» ατζέντα

Με την Κίνα και τη Ρωσία να κυριαρχούν στην ατζέντα, ολοκληρώθηκε χτες η σύνοδος των ΥΠΕΞ του ΝΑΤΟ, δίνοντας μια πρώτη γεύση για όσα πρόκειται να συζητηθούν στη Σύνοδο Κορυφής της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας, που θα γίνει αρχές Δεκέμβρη στο Λονδίνο.
Ο κυνισμός με τον οποίο ο γγ του ΝΑΤΟ περιέγραψε τις «απειλές» από τη σταθερή οικονομική και στρατιωτική ανέλιξη της Κίνας στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα, οι «ανησυχίες» που επαναλαμβάνονται από σύνοδο σε σύνοδο για τον αναβαθμισμένο ρόλο της Ρωσίας, αλλά και οι αντιθέσεις που παραμένουν άσβεστες στο εσωτερικό της ΝΑΤΟικής συμμαχίας, είναι στοιχεία της «μεγάλης εικόνας», που μόνο ανησυχία μπορεί να προκαλεί στο λαό.
Αναλαμβάνοντας ρόλο εμπροσθοφυλακής στον αμερικανοΝΑΤΟικό σχεδιασμό σε Βαλκάνια, Μαύρη Θάλασσα και Νοτιοανατολική Μεσόγειο, η Ελλάδα είναι χωμένη μέχρι τα μπούνια σε αυτούς τους ανταγωνισμούς, εκθέτοντας το λαό σε μεγάλους κινδύνους.
Η υπογραφή της νέας «Αμυντικής Συμφωνίας» με τις ΗΠΑ καθιστά τη χώρα «προκεχωρημένο φυλάκιο» στην αντιπαράθεση ΝΑΤΟ - Ρωσίας, όχι μόνο επειδή αναβαθμίζεται ο ρόλος της Ελλάδας στην ανάσχεση της ρωσικής επιρροής στα Βαλκάνια, αλλά και επειδή μετατρέπεται σε κόμβο προώθησης ΝΑΤΟικών δυνάμεων προς τη Μαύρη Θάλασσα και τη συνοριογραμμή με τη Ρωσία, όπως γίνεται για παράδειγμα με το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης.
Αποκαλυπτικό μάλιστα για το μέγεθος της εμπλοκής και των κινδύνων για το λαό είναι το γεγονός ότι μαζί με τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις που επιστρατεύονται για τις ανάγκες του ΝΑΤΟ, τίθεται στην υπηρεσία των δολοφονικών σχεδιασμών και όλος ο κρατικός μηχανισμός - νοσοκομεία, υπηρεσίες, πολιτική προστασία κ.λπ. - όπως έδειξε και η προχτεσινή ΝΑΤΟική άσκηση στη Λάρισα, με σενάριο τον τραυματισμό Αμερικανού στρατιώτη και τη μεταφορά του σε νοσοκομείο της πόλης.
Αντίστοιχα, οι προειδοποιήσεις του υπουργού Εμπορίου των ΗΠΑ προς την ελληνική κυβέρνηση, από το πρόσφατο φόρουμ στην Ουάσιγκτον, να σκεφτεί καλά την ανάπτυξη των οικονομικών της σχέσεων με την Κίνα και να αποφύγει συνεργασίες που βάζουν σε κίνδυνο την αμερικανοΝΑΤΟική «ασφάλεια» (π.χ. δίκτυο 5G), είναι ενδεικτικές του ναρκοπεδίου στο οποίο κάθεται ο λαός όσο σφίγγει η μέγγενη των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων και βαθαίνει η εμπλοκή της Ελλάδας σε αυτούς, για τα συμφέροντα της αστικής τάξης.
Καθόλου τυχαία, μιλώντας προχτές για το ρόλο της Κίνας, ο γγ του ΝΑΤΟ προέβλεψε ότι σύντομα θα είναι «η μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο», ότι έχει ήδη «τον δεύτερο μεγαλύτερο αμυντικό προϋπολογισμό» και ότι «επενδύει πολλά σε σύγχρονες αμυντικές δυνατότητες (...) που επηρεάζουν την ασφάλειά μας». Είναι φανερό δηλαδή ότι η Κίνα απειλεί την οικονομική και στρατιωτική πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ, του βασικότερου πυλώνα του ΝΑΤΟ.
Την ίδια ώρα, όμως, οι «εταίροι» των Αμερικανών στην Ευρώπη δεν έχουν όλοι την ίδια στάση απέναντι στην Κίνα, υπερασπιζόμενοι ο καθένας τα δικά του ιδιαίτερα συμφέροντα. Σε αυτούς απευθυνόταν ο Στόλτενμπεργκ όταν προειδοποιούσε από τη σύνοδο των ΥΠΕΞ ότι η ασφάλεια είναι προϋπόθεση της «οικονομικής ευημερίας», ότι η ΕΕ «δεν μπορεί να αμυνθεί μόνη της, χρειάζεται οπωσδήποτε το ΝΑΤΟ» και ότι ο ευρωπαϊκός πυλώνας χρειάζεται μεν να ενισχυθεί, αλλά όχι προς αντικατάσταση του ΝΑΤΟ, ούτε προς αυτονόμηση της ΕΕ.
Ολα αυτά είναι ενδεικτικά της έντασης στη «διατλαντική σχέση», που συνυπάρχει βέβαια με το παζάρι, όσο κι αν προσπαθεί ο Στόλτενμπεργκ να παρουσιάσει την εικόνα μιας συμμαχίας που «έχει μόνο δυναμώσει τα τελευταία εβδομήντα χρόνια, συνεχίζοντας να παρέχει ασφάλεια σε περίπου 1 δισεκατομμύριο ανθρώπους».
Το μόνο βέβαιο είναι ότι ολοένα και περισσότερες μεταβλητές προστίθενται στην «εξίσωση» των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, επιβεβαιώνοντας ότι η συμμετοχή στο ΝΑΤΟ και στις άλλες συμμαχίες των ιμπεριαλιστών και η αναβάθμιση του ρόλου της Ελλάδας στα βρώμικα σχέδιά τους μόνο «ασφάλεια» και «σταθερότητα» δεν προσφέρουν στο λαό...

Πεθαίνοντας στα καπνοχώραφα των ΗΠΑ

Δημήτρης Καντ.

Στο βιβλίο «Κοινωνική και Πολιτική Αγωγή» της ΣΤ΄ Δημοτικού (σελ. 93), οι συγγραφείς αφηγούνται στα παιδιά ένα ωραίο παραμύθι, που απέχει παρασάγγες από την ίδια την κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα:
«Όπως οι μεγάλοι, έτσι και τα παιδιά [όλα τα παιδιά, χωρίς διάκριση χώρας, κοινωνικής  τάξης και πλούτου!] έχουν δικαιώματα που προστατεύονται από τη Σύμβαση για τα Δικαιώματα του παιδιού (Unicef). Η Σύμβαση περιλαμβάνει 54 άρθρα, τέθηκε σε ισχύ από το έτος 1990 και την έχουν υπογράψει σχεδόν όλες οι χώρες του κόσμου.» 
Συνεχίζοντας το ίδιο αφήγημα, οι ίδιοι συγγραφείς ενημερώνουν τα παιδιά πως «τα κυριότερα» από τα δικαιώματά τους είναι:
«α. Το δικαίωμα για ζωή, δηλαδή για στέγη, φαγητό και γιατρό αν αρρωστήσουν. 
β. Το δικαίωμα να είναι ασφαλή, δηλαδή να μην τα κακοποιούν, να μην τα αμελούν, να μην τα εκμεταλλεύονται.
γ. Το δικαίωμα για εκπαίδευση και παιχνίδι.
δ. Το δικαίωμα να σκέφτονται και να εκφράζουν ελεύθερα τη γνώμη τους.»
Συνυπέγραψαν, λοιπόν, «σχεδόν όλες οι χώρες του κόσμου», μια σύμβαση για τα δικαιώματα του παιδιού, αλλά στις συμβαλλόμενες αυτές χώρες, ως σύνολο, ένα τεράστιο πλήθος φτωχών παιδιών στερείται πολλά από τα παραπάνω βασικά τους δικαιώματα και πολλά από αυτά τα δικαιώματα καταπατούνται χωρίς κανέναν ενδοιασμό από τις αστικές τάξεις και τις κυβερνήσεις τους. Οι εκπρόσωποι αυτών των κυβερνήσεων, ως συνήθως, μπορούν να αναγνωρίζουν στα συντάγματα και στους άλλους νόμους τους πλήθος δικαιωμάτων και μπορούν να υπογράφουν γι’ αυτά μια αντίστοιχη σειρά διεθνών συμβάσεων. Η αστική, όμως, πραγματικότητα, σε όλες τις χώρες όπου κυβερνούν οι εκπρόσωποι των αστικών τάξεων, βρίθει από τις παραβιάσεις και τις καταπατήσεις των κάθε είδους δικαιωμάτων και αποδεικνύει πως οι σχετικοί αστικοί νόμοι και οι διεθνείς συμβάσεις εφαρμόζονται μόνο στο βαθμό που συμφέρει το Κεφάλαιο. Το ίδιο ισχύει και για τα δικαιώματα  των παιδιών, ακόμα και στις πιο πλούσιες και αναπτυγμένες χώρες του αστικού κόσμου, όπως είναι οι Η.Π.Α. Ένα παράδειγμα:
Στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, πολλά φτωχά παιδιά είναι αναγκασμένα να εγκαταλείψουν το σχολείο και το «αμερικάνικο όνειρο», για να δουλέψουν ως εργάτες και εργάτριες σε διάφορες αστικές και αγροτικές επιχειρήσεις. Ένας μεγάλος αριθμός από αυτά που απασχολούνται σε αγροτικές εργασίες δουλεύουν στα καπνοχώραφα. Κι εκεί, πολλά από αυτά πληγώνονται, αρρωσταίνουν και πεθαίνουν, όπως δείχνουν οι επίσημοι αριθμοί των παιδικών θανάτων. Κατά τη συγκομιδή των πράσινων φύλλων καπνού, τα παιδιά εκτίθενται στον κίνδυνο να δηλητηριαστούν από τη νικοτίνη, επειδή η νικοτίνη των υγρών φύλλων απορροφάται μέσω του δέρματός τους από τον οργανισμό τους. Η δηλητηρίαση αυτή, που έχει ονομαστεί «Πράσινη Ασθένεια», προκαλεί ναυτία, έμετο, πονοκεφάλους και ζάλη. Ανάμεσα στις «ηπιότερες» του θανάτου βλάβες που υφίσταται η υγεία των παιδιών που δουλεύουν στα καπνοχώραφα, όπως αυτές καταγράφονται στις διάφορες ιατρικές εκθέσεις, είναι και οι σοβαροί τραυματισμοί, το δερματικό εξάνθημα, οι αλλεργικές αντιδράσεις, οι δυσκολίες στην αναπνοή, η εξασθένιση της όρασης, η χημική δηλητηρίαση, η ηπατική βλάβη, οι νευρικές ασθένειες, η στειρότητα λόγω επαφής με τις διάφορες χημικές ουσίες και τα φυτοφάρμακα, καθώς και η παραμόρφωση των οστών και των αρθρώσεων που προκαλούνται από τη μεταφορά βαρέων φορτίων [1].

Μια περίπτωση παιδιού που εργάζεται στα καπνοχώραφα είναι και αυτή της φωτογραφίας αυτού του κειμένου, που δείχνει ένα κορίτσι με πληγωμένα από τα φυτοφάρμακα χέρια, τη Sofia, μια έφηβη που ξεκίνησε να δουλεύει στα καπνοχώραφα από τα δεκατρία της χρόνια. «Κανένας από τους προϊστάμενους ή τους εργολάβους ή τους επόπτες της εργασίας μας δεν μας είπε τίποτα για τα φυτοφάρμακα και πώς μπορούμε να προστατευθούμε από αυτά»,  είπε σε μια συνέντευξή της στην Margaret Wurth [2], που ασχολείται με την έρευνα για τα δικαιώματα των παιδιών στις Η.Π.Α.
«Περισσότεροι από τους μισούς θανάτους που σχετίζονται με την εργασία των παιδιών στις Η.Π.Α», γράφει η Margaret Wurth στην σχετική έρευνά της, «συμβαίνουν στη γεωργία, σύμφωνα με νέα έκθεση της αμερικανικής κυβέρνησης [3]. Αυτό συμβαίνει παρά το γεγονός ότι οι [αγροτικές] εκμεταλλεύσεις απασχολούν λιγότερο από το 6% των παιδιών που εργάζονται…. Οι συνάδελφοί μου και εγώ έχουμε πάρει συνεντεύξεις από εκατοντάδες παιδιά-καλλιεργητές στις Η.Π.Α τα τελευταία χρόνια. Μας έχουν αφηγηθεί οδυνηρές ιστορίες για πολλές ώρες εργασίας σε ακραίες θερμοκρασίες, χρησιμοποιώντας κοφτερά εργαλεία και βαριά μηχανήματα, και ανεβαίνοντας σε επικίνδυνα ύψη χωρίς να υπάρχει τίποτα να τα προστατέψει από το να πέσουν. […]
»Σύμφωνα με το ομοσπονδιακό εργατικό δίκαιο, παιδιά ηλικίας 12 ετών μπορούν νόμιμα να εργάζονται απεριόριστες ώρες σε αγροκτήματα κάθε μεγέθους με γονική άδεια, αρκεί να μην χάσουν το σχολείο [!]. Η έκθεση καταδεικνύει σαφώς ότι αυτά τα κενά στους νόμους που αποσκοπούν στην προστασία των νέων εργαζομένων αφήνουν τα παιδιά των χωραφιών ευάλωτα σε σοβαρούς τραυματισμούς και θάνατο. Η έκθεση διαπίστωσε ότι μεταξύ του 2003 και του 2016, 237 παιδιά πέθαναν ενώ εργάζονταν στη γεωργία στις ΗΠΑ. Αυτό αντιπροσωπεύει περισσότερους από τους μισούς από τους 452 θανάτους που σχετίζονται με την εργασία των παιδιών την εποχή εκείνη, παρόλο που τα παιδιά-καλλιεργητές αντιπροσωπεύουν μόνο το 5,5% των εργαζόμενων παιδιών. Η έκθεση υπολόγισε πάνω από 4.700 τραυματισμούς ετησίως σε παιδιά που εργάζονται σε αγροκτήματα, βάσει δεδομένων που συλλέχθηκαν το 2012 και το 2014. Πολλοί από τους τραυματισμούς και τους θανάτους αυτών των παιδιών μπορεί να είχαν αποφευχθεί με καλύτερη προστασία στο χώρο εργασίας. Αλλά αντί να ενισχύσει την προστασία για τα παιδιά-εργάτες στις ΗΠΑ, η διοίκηση Trump έχει άρει τους περιορισμούς που υπάρχουν για να προστατεύσουν τα παιδιά-καλλιεργητές από τον κίνδυνο.»
Στις ετήσιες εκθέσεις του το Υπουργείο Εργασίας των Η.Π.Α καταγγέλλει ουσιαστικά  16 χώρες όπου επιτρέπεται η παιδική εργασία στα καπνοχώραφα, με όλες τις παραπάνω βλαβερές συνέπειες και τους θανάτους των παιδιών, παραλείποντας ευλόγως να συμπεριλάβει στον κατάλογο την ίδια τη χώρα τους [4]. Με αντίστοιχο τρόπο οι έλληνες συγγραφείς που προσπάθησαν με το πόνημά τους («Κοινωνική και Πολιτική Αγωγή») να διαπαιδαγωγήσουν κοινωνικά και να μορφώσουν πολιτικά τα εντεκάχρονα παιδιά του Δημοτικού Σχολείου παρέλειψαν να αναφέρουν ότι  τη Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού «την έχουν υπογράψει σχεδόν όλες οι χώρες του κόσμου», αλλά οι Η.Π.Α αρνήθηκαν να την υπογράψουν. Ίσως μ’ αυτή την αποσιώπηση αυτοί οι συγγραφείς προσπάθησαν να προστατέψουν τα παιδιά, ώστε να μην τα πολιτικοποιήσουν πολύ κι αρχίσουν αυτά να εχθρεύονται τις Η.Π.Α και να σκέφτονται αριστερόστροφα.

Τα παράδοξα μιάς Εξάρτησης

 

Η Ελλάδα είναι η 2η χώρα σε αμυντικές δαπάνες στο ΝΑΤΟ (2,24%).
Πρώτη χώρα είναι οι ΗΠΑ (3,42%).
Ακολουθούν Εσθονία και Αγγλία.
Η Ελλάδα δεν έχει να πληρώσει συντάξεις των απομάχων τις δουλειάς αλλά πρέπει να πληρώνει τις συντάξεις των ΝΑΤΟικών.

Η Ελλάδα δεν έχει να πληρώσει καθαρίστριες για τα σχολεία και τα νοσοκομεία αλλά έχει να πληρώνει τους εξοπλισμούς.
Η Ελλάδα όμως περιστοιχίζεται από χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ.
Δηλ. από συμμάχους μας!
Πώς είναι δυνατόν μια χώρα που περιβάλλεται από συμμάχους να πληρώνει τα περισσότερα και εν συγκρίσει με τις δυνατότητες που έχουμε σαν χώρα;
Χθες λοιπόν ο Νίκολας Μπερνς, ένας πολύ παστρικός διπλωματούχος των ΗΠΑ
(για όσους δε θυμούνται εκτός από Αμερικάνος Πρέσβης στην Αθήνα, διετέλεσε και γεράκι του ΝΑΤΟ και ήταν αυτός που παρέδωσε τον Οτσαλάν στους Τούρκους το 1999)
δήλωσε πώς σε περίπτωση εισβολής της Τουρκίας στην Ελλάδα
οι ΗΠΑ (άρα και το ΝΑΤΟ) δε θα προστατεύσουν τη χώρα μας....
που δαπανά ένα σκασμό λεφτά για να προστατευόμαστε από το ...ΝΑΤΟ!
Πληρώνουμε τελικά το ΝΑΤΟ για να ΜΗΝ μας προστατεύει από το ίδιο το ΝΑΤΟ!
Οι δηλώσεις του δεν είναι άσχετες.
Όπως δεν είναι άσχετα κι όλα τα φοβικά που ακούγονται από ανώνυμα κι επώνυμα παπαγαλάκια περί "εισβολής λαθρομεταναστών που θέλουν να μας αφανίσουν".
Όλα είναι μέρος ενός στρατιωτικού σχεδιασμού που έχει και την πολιτικό-ψυχολογική πλευρά, αυτήν της προετοιμασίας του λαού για τη συμμετοχή της χώρας σ’ έναν ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Προετοιμάζουν το λαό για να δεχτεί και να στηρίξει με την καρδιά του και το αίμα του έναν τέτοιο πόλεμο.
Αξιοποιούνται γνωστά από παλιά επιχειρήματα όπως η επίκληση της «πατρίδας», των «συμφερόντων» της, «ενάντια στην τρομοκρατία» και «για να μη φοράνε οι γυναίκες την μπούργκα», «για να μην γίνει χρήση όπλων μαζικής καταστροφής», λόγοι δήθεν θρησκευτικοί ή πολιτισμικοί, οι τζιχαντιστές κ.α.
Την ίδια στιγμή υπάρχουν σχολεία που δέχονται να κάνουν τεμενάδες στο ΝΑΤΟ...στο ΝΑΤΟ που θα μας φέρει τον πόλεμο μέσα στα ίδια μας τα σπίτια.

Theska Katerina

 Σημείωση Ιστολογίου : "Αισχος τα νταλαβερια με τους Κινέζους έχουν θίξει την αξιοπιστία μας στους Αμερικανούς.ΘΑ ΜΑΣ ΡΙΞΕΤΕ ΣΤΑ ΒΡΑΧΙΑ ΡΕ ΜΑΟΙΚΟΙ."

Εικόνα σου είναι κοινωνία και σου μοιάζουν

Ελπίδα Πουρναρά

“Εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω”, μας λέει η Γαλάτεια Καζαντζάκη.
Αποφεύγω να διαβάζω σχόλια χρηστών του Facebook τόσο σε ειδήσεις που αφορούν την επικαιρότητα όσο και σε πιο “ελαφρά” ζητήματα. Κι αυτό γιατί είναι πράγματι ο καθρέπτης της κοινωνίας.
Όταν όμως αφορούν φερόμενα ως “ευαίσθητα” ζητήματα του τόπου τούτου κι όταν ενδεχομένως δε το πολυσκέφτομαι ότι θα μπριζώσω, τότε πατάω το μαγικό κουμπάκι και διαβάζω τις αράδες του Έλληνα – φωτεινού παντογνώστη – νοικοκυραίου.
Ξέρεις αυτού του “μακριά απ’ τον κώλο μας να ‘ναι κι ό,τι να ‘ναι”. Αυτού που όλα τα παιδιά είναι κωλόπαιδα εκτός από τα δικά του. Αυτού που όλες είναι καριόλες (sic.) εκτός από τη μάνα του, την αδελφή του και την κόρη του.
Επίτηδες στάθηκα στη σχέση γονιού – παιδιού. Κι αυτό διότι πριν λίγες μέρες βουλευτής κατήγγειλε σεξιστική επίθεση εις βάρος της κόρης του από όργανο της τάξης και της ηθικής που κάθε νοικοκυραίος έχει σαν ευαγγέλιο και μάχεται υπέρ της. Κι η πλειοψηφία των σχολίων κυμαινόταν σε επίπεδα σεξισμού ανάλογα της εποχής που διανύουμε. Θα μπορούσα να το θέσω και διαφορετικά, όμως δεν είμαι ο Αρνιακός. Προχωράμε.
“Τι δουλειά είχε στα Εξάρχεια εφόσον δεν μένει εκεί;”, “Γιατί ήταν ασυνόδευτη η 16χρονη;”, “Για να την είπαν μουν*ρα, σκέψου τι θα φόραγε”, κι άλλα τέτοια καλόβουλα και ευγενικά. Γιατί είναι γνωστό τοις πάσι πως για να περάσεις από το “άβατο” των Εξαρχείων οφείλεις να επιδεικνύεις κάρτα μόνιμου κατοίκου, για να κυκλοφορήσεις εν γένει σε περιοχές της Αθήνας, εμ… αστυνομοκρατούμενες περιοχές συγγνώμη, πρέπει να είσαι άνω των 18 ετών και τέλος, οι ενδυματολογικές σου επιλογές να συνάδουν με τα “πρέπει” και τα “μη” της κοινωνίας.
Μου θύμισε εκείνο το βράδυ που περνούσα με τον φίλο μου από την πλ. Αμερικής Σάββατο βραδάκι και μας σημάδευαν με τα αυτόματα λες και βρισκόμαστε σε εμπόλεμη ζώνη.

Όταν όμως δίνεις βήμα σε έναν άνθρωπο ο οποίος χλευάζει μία σεξουαλική παρενόχληση με τρόπο χυδαίο και λίγες μέρες μετά ρωτά νεαρό αν κάνει γκλιν γκλιν το κουτάλι στο στόμα του κι αν στην κοπέλα του γουστάρει όταν φιλιούνται κι όχι σε όλους όσοι έχουν κάτι να πουν…
Όταν σε μια δημοκρατία δίνεις βήμα σε στυλοβάτες της ακροδεξιάς και σε άτομα που θεωρούν αναγκαστικότητα το ξύλο…
Όταν μένεις αμέτοχος και καταπίνεις τη γλώσσα σου μαζί με το σανό που σε ταΐζουν τα δελτία των 12:00, 13:00, 15:00, 18:00, 19:00 και 20:00…
Όταν επιλέγεις πανεπιστήμια αστυνομοκρατούμενα και όχι βωμούς παιδείας και διακίνησης ιδεών…
Όταν προτιμάς περισσότερα Θρησκευτικά και λιγότερη Λογοτεχνία, Αρχαία και καθόλου Σεξουαλική Αγωγή…
Όταν προτιμάς να βγαίνουν από τη μηχανή που λέγεται “σχολείο” ρομποτάκια, άβουλα πιόνια που θα εξυπηρετήσουν με απόλυτη ακρίβεια κι επιτυχία τον ύψιστο σκοπό κι όχι σκεπτόμενα, ελεύθερα όντα…
Όταν, όταν, όταν.

Τότε θέλεις την σκλαβιά γιατί φοβάσαι την ελευθερία.
Γιατί ελευθερία σημαίνει ευθύνη.
Και τότε δε γίνεσαι απλά δεκανίκι του συστήματος.
Γίνεσαι εσύ το ίδιο το σύστημα.
Και ζέχνεις.

Η Ασφάλιση - εμπόρευμα και οι εργαζόμενοι πελάτες

H κυβέρνηση της ΝΔ, αξιοποιώντας το ήδη διαμορφωμένο αντιασφαλιστικό οπλοστάσιο όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων και ιδιαίτερα τον νόμο - έκτρωμα του ΣΥΡΙΖΑ, τον νόμο Κατρούγκαλου, προχωρά στη συνολική ιδιωτικοποίηση του ασφαλιστικού συστήματος.
Η κυβερνητική προπαγάνδα, μπροστά στη βόμβα που βάζει στο κοινωνικοασφαλιστικό σύστημα, κατασκευάζει στοιχεία για να χρυσώσει το χάπι. Η συζήτηση γύρω από τα ποσοστά αναπλήρωσης ή τις τάχα αυξήσεις στους μισθούς αποτελεί αντιπερισπασμό μπροστά στη συνολική επίθεση που προετοιμάζεται. Η κυβέρνηση, πετώντας το τυράκι της μείωσης των εισφορών, φτιάχνει εμβληματικούς τίτλους στα ΜΜΕ προσπαθώντας να ξεγελάσει τους εργαζόμενους. Με ταχυδακτυλουργικά τρικ μετατρέπει τις μειώσεις των μισθών σε αυξήσεις, κρύβοντας πως η εισφορά που καταβάλλεται από τους εργοδότες και από την οποία απαλλάσσονται, είναι μέρος του εργατικού μισθού.
Η ανταποδοτικότητα που αναφέρει ως στοιχείο ισότητας, αποτελεί το πιο καραμπινάτο στοιχείο διάλυσης της Κοινωνικής Ασφάλισης. Η ανταποδοτικότητα στην Κοινωνική Ασφάλιση σημαίνει και τυπικά πλέον πως η Κοινωνική Ασφάλιση αντιμετωπίζεται ως εμπόρευμα, ως ένας ψυχρός οικονομικός δείκτης, ο οποίος δεν παίρνει υπόψη ότι ο εργαζόμενος, εκτός από τις ασφαλιστικές εισφορές, έχει δώσει τα νιάτα του, τη ζωή του, την υγεία του κατά τη διάρκεια του εργάσιμου βίου.

* * *

Το κεφαλαιοποιητικό σύστημα και η ανταποδοτικότητα είναι η βάση με την οποία λειτουργεί η ιδιωτική ασφάλιση. Οι εισφορές των εργαζομένων χρησιμοποιούνται ως μέσο επένδυσης, από τα αποτελέσματα της οποίας καθορίζεται καταρχάς το επίπεδο της σύνταξης. Με τον τρόπο αυτόν η Ασφάλιση αντιμετωπίζεται ως ατομική υπόθεση, το κράτος και η εργοδοσία απαλλάσσονται από τις υποχρεώσεις τους, το επίπεδο των συντάξεων και των παροχών αποσπάται από το ύψος του μισθού και τις ανάγκες της εργατικής οικογένειας.
Τα κυβερνητικά στελέχη αναφέρουν ότι με τις «ατομικές μερίδες» επιτυγχάνεται η πραγματική σύνδεση «εισφορών και παροχών», ξεπερνιέται το πρόβλημα της «βιωσιμότητας» των Ταμείων, ενώ μέσω των «επενδύσεων» σε διαφοροποιημένα «επενδυτικά προϊόντα» διασφαλίζονται καλύτερα τα γηρατειά.
Η αλήθεια για όλα τα παραπάνω είναι πως μετατρέπουν τον εργαζόμενο σε τζογαδόρο που επενδύει σε χρηματιστηριακές λοταρίες τους κόπους της ζωής του. Η τάχα καλύτερη «διασφάλιση» που εξασφαλίζεται μέσω του κεφαλαιοποιητικού συστήματος, απαντάται από το περιεχόμενο του καταστατικού του επαγγελματικού ταμείου στα Ελληνικά Χρηματιστήρια, που ενέκρινε μόλις πριν από ένα μήνα ο υφυπουργός Εργασίας. Τα επαγγελματικά ταμεία αποτελούν μια μορφή τζόγου, την οποία στηρίζει η απαξιωμένη πλειοψηφία της ΓΣΕΕ.
Στο άρθρο 31 του καταστατικού, το οποίο αναφέρεται στην εφάπαξ παροχή που θα πρέπει να πάρουν οι ασφαλισμένοι στο τέλος του εργάσιμου βίου τους, διαβάζουμε: «Ο κλάδος συνταξιοδοτικών παροχών εφαρμόζει το κεφαλαιοποιητικό σύστημα προκαθορισμένης εισφοράς. Δεν εγγυάται το ύψος της εφάπαξ παροχής ούτε το ύψος της επενδυτικής απόδοσης ούτε το ύψος των επενδυτικών εξόδων». Δηλαδή, ενώ η εισφορά θα είναι προκαθορισμένη, οι καρποί που θα λάβει ο εργαζόμενος στο μέλλον αποτελούν μυστήριο, «άγνωστο χ».

* * *

Ακόμα και το σημερινό, κρεουργημένο από τις κυβερνήσεις και τους εργοδότες κοινωνικοασφαλιστικό σύστημα, με τα συνεχή πλήγματα στα Ταμεία και στις παροχές του, είναι εμπόδιο για την πλήρη ελευθερία των ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών, που πανηγυρίζουν με τον τίτλο «Η ώρα της ιδιωτικής ασφάλισης ήρθε».
Οι ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες δεν είναι φιλανθρωπικά ιδρύματα. Αντιμετωπίζουν την Ασφάλιση ως εμπόρευμα και τους εργαζόμενους ως πελάτες. Πέρα από τα γνωστά κραχ των «ENRON» και «Maxwell» στο εξωτερικό, έχουμε και στη χώρα μας αντίστοιχα παραδείγματα. «Οι φίλοι του ασφαλιστικού ομίλου της Ασπίς Πρόνοια θεωρούν ότι πρόκειται για τον πλέον δυναμικό όμιλο, κατέχοντας τη 2η θέση στην ασφαλιστική αγορά», έγραφαν την άνοιξη του 2009 οι οικονομικές στήλες. Μετά από 3 μήνες, το κραχ λόγω του λουκέτου της ασφαλιστικής «Ασπίς Πρόνοια» έκανε κρότο σε όλη τη χώρα.
Είναι προφανές πως όταν αναφερόμαστε στις μελλοντικές συντάξεις, μιλάμε για τους κόπους μιας ζωής που εξασφαλίζουν το μοναδικό οικονομικό στήριγμα μετά το τέλος του εργάσιμου βίου. Δεν μπορεί να εξισώνεται η σύνταξη με την ασφάλιση ενός τιμονιού, ενός παρμπρίζ ή μιας κλοπής αυτοκινήτου. Γι' αυτό και δεν επιτρέπεται να αφήσουμε να υπάρχουν τζόγος, «ρίσκο» και «επένδυση» πάνω στις ζωές μας.

* * *

Το ζήτημα της Κοινωνικής Ασφάλισης είναι ζήτημα ταξικό. Οταν αναφερόμαστε στην Κοινωνική Ασφάλιση, δεν στεκόμαστε μόνο στο συνταξιοδοτικό. Το Ασφαλιστικό περιλαμβάνει την προστασία των εργαζομένων στους χώρους δουλειάς, τα ΒΑΕ, παροχές που προστατεύουν τη μητρότητα, παροχές Υγείας και Πρόνοιας, εργαστηριακές εξετάσεις, τα φάρμακα. Είναι η ομπρέλα που βρίσκεται πάνω από την εργατική οικογένεια, μια δέσμη δικαιωμάτων που κατακτήθηκαν μέσα από αιματηρούς αγώνες. Πρέπει να είναι, με ευθύνη του κράτους, καθολική, υποχρεωτική, δημόσια και η Υγεία - Πρόνοια δημόσια και δωρεάν για όλους.
Ως ταξικό ζήτημα αποτελεί πεδίο σύγκρουσης με το κεφάλαιο, τις κυβερνήσεις και τα κόμματά του. Οπως δεν είναι «εθνική υπόθεση» η «ανταγωνιστικότητα» και η κερδοφορία του κεφαλαίου, έτσι ακριβώς δεν μπορεί να είναι «εθνική υπόθεση» και οι παράγοντες που την καθορίζουν. Για τον εργαζόμενο η Κοινωνική Ασφάλιση είναι το ελάχιστο και αναγκαίο αγαθό που μπορεί και πρέπει να του επιστραφεί από τον πλούτο που παράγει, καθώς αυτός είναι που πληρώνει από τον μισθό του για την Υγεία και τη σύνταξή του. Πρώτη αγωνιστική απάντηση θα δοθεί στις 30 Νοέμβρη, με ενιαία απάντηση εργατικών και συνταξιουχικών σωματείων.
(Το άρθρο αναδημοσιεύεται από την «Εφημερίδα των Συντακτών»)

Θανάσης ΓΚΩΓΚΟΣ
Μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ, του ΔΣ της ΓΣΕΕ και του ΔΣ της ΟΙΥΕ