Νίπτει τας χείρας του ο Πόντιος Πατούλης

Διονύσης Μαλαπέτσας

Την περασμένη Τρίτη, η Κινέτα και οι Άγιοι Θεόδωροι μετρούσαν ακόμη τις πληγές τους, προσπαθώντας να μαζέψουν ό,τι απέμεινε στα λασπόνερα, μετά το πέρασμα του Γηρυόνη από την περιοχή, ο οποίος έδειξε τα δόντια του, αφήνοντας πίσω ένα βομβαρδισμένο τοπίο και ανθρώπους σαν τσακισμένα καραβόξυλα να κολυμπούν εντός όμβριων υδάτων. Ο περιφερειάρχης κύριος Πατούλης όμως έλλειπε καθώς ήταν επίτιμος καλεσμένος στην κοσμική εκδήλωση που διοργάνωσε το περιοδικό Αθηνόραμα στο Μέγαρο Μουσικής, για την απονομή των θεατρικών βραβείων κοινού 2019. Ο κύριος Πατούλης απένειμε το βραβείο καλύτερης θεατρικής παράστασης, ενώ εντύπωση μας προκάλεσε το γεγονός πως μόλις ανέβηκε στο βήμα ο περιφερειάρχης, σάστισε στιγμιαία, είτε γιατί δεν τον χειροκροτούσε το κοινό όπως πιθανώς θα περίμενε, είτε γιατί αναρωτήθηκε αν τον κάλεσαν στο βήμα για να βραβεύσει ή για να βραβευτεί, για την καλύτερη θεατρική παράσταση του 2019. Εξάλλου δεν είχαν περάσει αρκετές ώρες από το ρεσιτάλ που έδινε στα αστικά ΜΜΕ με φόντο τις πληγείσες περιοχές. Ένα ρεσιτάλ που θα ζήλευε και ο Ξανθόπουλος! 

Την Τετάρτη το πρωί, λίγο μετά τον ισχυρό σεισμό που έγινε στα δυτικά της  Κρήτης, μία επιστημονική επιτροπή, αποτελούμενη από σεισμολόγους, γεωλόγους και μηχανικούς επισκέφθηκε την Περιφέρεια Αττικής με σκοπό να ενημερώσει τους αρμόδιους όπως προβούν εγκαίρως σε προληπτικούς ελέγχους αντιμετώπισης καταστάσεων εκτάκτου ανάγκης. Ο περιφερειάρχης όμως απουσίαζε καθώς ήταν καλεσμένος στα πάνελ των αστικών ΜΜΕ και η επιτροπή συνάντησε τελικά έναν αντιπεριφερειάρχη.

Το απόγευμα της ίδιας μέρας έλαβε χώρα το περιφερειακό συμβούλιο, κατά το οποίο το κουστουμαρισμένο νεοναζίδι που ακούει στο όνομα Τζήμερος, επιτέθηκε φραστικά προς τον Γιάννη Πρωτούλη και τη Λαϊκή Συσπείρωση. Ο ελεεινός τρόπος του Τζήμερου περιείχε απειλές, κοσμητικά επίθετα, απρεπείς εκφράσεις και ανιστόρητους χαρακτηρισμούς, με αποκορύφωμα το «Σταλινοφασίστας», όρος εκ των πραγμάτων αδόκιμος αφενός, διότι ο φασισμός είναι συγκεκριμένο πολιτικό ρεύμα της ιταλικής ιστορίας με πρωτοπόρο το δικτάτορα Μουσολίνι, και αφετέρου διότι ο Στάλιν ήταν ο βασικός πολέμιος τόσο του φασισμού όσο και του ναζισμού. Αν ήθελε να τον χαρακτηρίσει ο κατ’ αναλογίαν ορθός όρος είναι «Σταλινικός», ο οποίος μάλιστα όχι μόνο βρισιά δεν είναι για εμάς, αλλά αντιθέτως τιμή και καμάρι μας. Ψιλά γράμματα αυτά βέβαια για έναν Τζήμερο και η άγνοια της ιστορίας είναι γεγονός αναμενόμενο και επόμενο για έναν δίποδο βουν. Εν συνεχεία ο βους με μυαλό αλέκτορος και θάρρος όρνιθος κάλεσε τη μαμά του να κλαφτεί που τον μάλωσε ο Πρωτούλης και του λέρωσε το πουκάμισο και εκείνη τον συμβούλεψε να πάει να το πει στην κυρία. Και επειδή οι κυρίες ήταν τριγύρω πολλές, αυτός μπερδεύτηκε και έτσι κάλεσε την αστυνομία!

Από το επεισόδιο και γενικότερα από το κρίσιμο περιφερειακό συμβούλιο μαντέψτε ποιος απουσίαζε. Σωστά μαντέψατε! Ο περιφερειάρχης, ο οποίος ήταν επίτιμος καλεσμένος στις εκλογοαπολογιστικές διαδικασίες της ΚΕΔΕ. Ο κύριος Πατούλης πληροφορήθηκε κατόπιν το γεγονός και ένιψε τας χείρας του ως άλλος Πόντιος Πιλάτος, δηλώνοντας πως πρόκειται για κομματικές διαμάχες που υπερβαίνουν τα όρια. Τι θέλετε να κάνει; Έτσι είναι η δημοκρατία. Ο κύριος Π(ιλ)ατούλης με αυτή του τη δήλωση αναπαράγει ύπουλα και χυδαία την επαίσχυντη θεωρία των δύο άκρων, λαμβάνοντας δήθεν ίσες αποστάσεις από τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές και παίρνοντας ουσιαστικά το μέρος του κουστουμαρισμένου φασιστοειδούς ανδρείκελου που αν και επιτιθέμενος στο Γιάννη Πρωτούλη κατέληξε να παριστάνει το θύμα της υπόθεσης, υπό την προστασία του Περιφερειάρχη, ως αντάλλαγμα των υπηρεσιών του Τζήμερου στο να υπερψηφίζει αβλεπί τις προτάσεις του, ουσιαστικά ως ένα ακόμη μέλος της παράταξης του.

Τα επιμύθια που προκύπτουν είναι δύο. Πρώτον, επειδή κανείς δε θέλει έναν περιφερειάρχη άβουλο και κοσμοπολίτικη ντίβα, προσέχουμε όταν ψηφίζουμε ποιον θέλουμε να μας εκπροσωπήσει. Δεν ψηφίζουμε Πατούλη, ψηφίζουμε Πρωτούλη! 

Και δεύτερον προσέχουμε πολύ ποιους ψηφίζουμε, επειδή όταν προσπαθείς να συζητήσεις μερικά σοβαρά ζητήματα με τις υπόλοιπες παρατάξεις, έστω και αν είναι αστικές, δεν μπορείς να ανεχτείς τον κάθε απροσάρμοστο, ξεφτίλα, επαγγελματία ρουφιάνο να σου…

ΥΓ. Μαύρη Παρασκευή ξημέρωσε, για όλους τους συναδέλφους μας στον τομέα του λιανεμπορίου. Συμπαράσταση στους συναδέλφους μας και αντίσταση στα καπιταλιστικά παιχνίδια αισχροκέρδειας. Κανείς στα μαγαζιά συμβατικά ή ηλεκτρονικά! Κάντε τους να το πουν κι αλήθεια! Μαυρίστε τους την Παρασκευή!

Ο “εθνικός ρουφιάνος” ζητάει και τα ρέστα - Εξώδικο στην Ελληνοφρένεια

Ο καταδότης Μπογδάνος εξοργίστηκε γιατί τον είπαν "ρουφιάνο" και έστειλε εξώδικο στους συντελεστές της Ελληνοφρένειας, επειδή περιέγραψαν αυτό που έκανε!!!

Αφού ξεμπέρδεψε με τις βίγκαν λεσβίες μπαχαλοσατανίστριες, ο Κωνσταντίνος Μπογδάνος, μην έχοντας αυτή τη βδομάδα κάποια αφορμή για να ασκήσει το αγαπημένο του χόμπι, αποφάσισε να αποστείλει εξώδικο στους παρουσιαστές της “Ελληνοφρένειας”, για το περιεχόμενο μιας σειράς εκπομπών, που ο βουλευτής – ποιητής – δημοσιογράφος θεωρεί πως αποτελούν “μια προαποφασισμένη και σκόπιμη προσπάθεια ακραίας σπίλωσης και προσβολής της προσωπικότητας και του ονόματός μου, καθόσον εκφεύγει πλήρως από τα ανεκτά όρια της δημοσιογραφικής κριτικής και δεοντολογίας και επιδίδεται σε μια άνευ προηγουμένου επιχείρηση συκοφάντησης μου.”

Σε ένα κατεβατό με πολλά επαναλαμβανόμενα σημεία και ώρες απομαγνητοφώνησης για τους δύστυχους δικηγόρους ή γραμματείς που την ανέλαβαν, ο Κωνσταντίνος Μπογδάνος ενίσταται, επειδή η εκπομπή παρουσίασε αυτά για τα οποία ο ίδιος περηφανευόταν, δηλαδή τη δημόσια κατάδοση στοιχείων ενός ανθρώπου που βρισκόταν σε άμυνα μπροστά στην απρόκλητη αστυνομική βία.

Αν τον ενοχλούν χαρακτηρισμοί όπως “εθνικός ρουφιάνος”, ίσως καλό θα ήταν να κοιτάξει σε ένα λεξικό της κοινής νεολληνικής και να αναρωτηθεί αν ο ορισμός έχει κάποια ομοιότητα με τις πράξεις του, για τις οποίες, επαναλαμβάνουμε ο ίδιος κόμπαζε. Αν πάλι εξανίσταται που υπάρχουν αναφορές στην κατοχή, τη μετεμφυλιακή περίοδο και τη χούντα, τις οποίες με φαιδρό τρόπο το εξώδικο καταγράφει σαν να τον παρουσιάζουν προσωπικά ενεργό την ίδια περίοδο (“με παρουσιάζουν ως καταδότη και ρουφιάνο στην υπηρεσία των γερμανικών ναζιστικών δυνάμεων κατοχής κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ως καταδότη και ρουφιάνο στη μεταπολεμική περίοδο υπό το περίφημο «κράτος της δεξιάς», καθώς και ως καταδότη και ρουφιάνο στη δικτατορική περίοδο”), ας ανοίξει κάποιο βιβλίο ιστορίας για να πληροφορηθεί ότι η κατάδοση κομμουνιστών και άλλων αγωνιστών αποτελούσε σήμα κατατεθέν αυτών των σκοτεινών ιστορικών περιόδων κι οποιαδήποτε σύμπτωση με πρόσωπα και καταστάσεις στο σήμερα δεν είναι πρόβλημα της εκπομπής που τις αναδεικνύει.

Για την ακρίβεια, με το περιεχόμενο των επίμαχων αποσπασμάτων συμφωνεί λίγο – πολύ το πανελλήνιο, ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης, με εξαίρεση μια χούφτα ακροδεξιών χειροκροτητών του Μπογδάνου. Καταλαβαίνουμε βέβαια πως ο βουλευτής της ΝΔ ενοχλήθηκε σφόδρα που οι υπηρεσίες του δεν επιβραβεύθηκαν με σύλληψη του “κομμουνιστού εγκληματία” κι ότι είναι αποφασισμένος να στείλει πάση θυσία κάποιον στα δικαστήρια για την όλη υπόθεση. Αν νομίζει όμως πως με τέτοιες μεθοδεύσεις και ποινικοποίηση της κριτικής και της σάτιρας θα επιβάλει σιγή νεκροταφείου στους επικριτές του, ας αλλάξει πλευρό όσο είναι νωρίς.

Οι συντελεστές της Ελληνοφρένειας πάντως υπόσχονται να δώσουν σύντομα μια επίσημη απάντηση, ενώ τρομαγμένοι από το πολιτικό ήθος του μηνυτή τους, ξεκίνησαν από σήμερα μετάνοιες στην εκπομπή τους με το ρυθμικό σύνθημα “δεν είναι ρουφιάνος ο Κώστας ο Μπογδάνος”…

Κατιούσα

Μην ξεφτιλιζόμαστε για χάντρες και καθρεφτάκια…

Ματριόσκα Η Κόκκινη

Σήμερα έχουμε αυτή την επαίσχυντη καταναλωτική γιορτή με το όνομα Black Friday, όπου χιλιάδες υπάλληλοι καταστημάτων θα βρεθούν αντιμέτωποι με ορδές από Ορκς που θα επιθυμούν “να εξυπηρετηθώ τώρα”.
Απευθύνομαι κυρίως στις γυναίκες, καθότι μασάμε σαν ιθαγενείς πιο εύκολα, για διάφορα “δωρεάν” προϊόντα τύπου κραγιόν και σχηματίζουμε ουρές έξω από τα καταστήματα και εικόνες ντροπής στο μυαλό μου.
Δεν το παίζω υπεράνω. Κι εμένα μου αρέσει το shopping, θύμα του καπιταλισμού και της fast fashion είμαι κι η ίδια αλλά να υπάρχει συναίσθηση και μέτρο για τους εργαζόμενους που δεν είναι υπηρέτες μας.
Μην ξεφτιλιζόμαστε για χάντρες και καθρεφτάκια, προσφέροντας πλάνα στα κανάλια για το “Πόσο πετυχημένη ήταν η κίνηση της τάδε εταιρίας και η Black Friday”.
Πριν 3-4 χρόνια, δεν ήταν Black Friday στην Ελλάδα -τώρα μας ήρθε το φρούτο-, είχα δει δυο φιλενάδες να κάνουν μες σε κατάστημα σαν να παίζουν σε teen movie, ξεδιπλώνοντας ρούχα χαχανίζοντας. Σε παρατήρηση μητέρας πως χαλούν τους πάγκους και δεν μπορούν οι άλλοι να ψωνίσουν, η απάντηση ήταν:
-Να έρθουν οι πωλήτριες να τα φτιάξουν! Γι’ αυτό πληρώνονται!
Βγήκα από το μαγαζί, αγόρασα σοκολάτα με σιρόπια και σαντιγί, και περίμενα.Όταν βγήκαν, έκανα πως σκόνταψα και το έχυσα όλο μέσα στην σακούλα μιας. Θα μου πεις άλλαξε κάτι; Μ#€%–ω θα ‘ναι και σήμερα, αλλά ευχαριστήθηκα τόσο το βλέμμα της, όταν είδε όλα της τα καινούργια ρούχα μέσα στην σοκολάτα και την σακούλα να στάζει, που θα το ξανάκανα. Λυπήθηκα που δεν έβαλα και τρούφα από πάνω…

Και ο Απόστολος Γκλέτσος; Και ο Στέφανος Τζουμάκας; Όλοι τους είναι μέλη της ΚΕ Ανασυγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ!

Κατιούσα

Μην ανησυχείτε, δεν πρόκειται να παραθέσουμε τη λίστα με τα 695 μέλη της Κεντρικής Επιτροπής Ανασυγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ. (Παρεμπιπτόντως, η λέξη ανασυγκρότηση αντιστοιχεί στον ρώσικο όρο “Περεστρόικα”, αλλά αυτό δεν μπορεί να προκαλέσει δυσάρεστους συνειρμούς σε κάποιον που δεν είναι κομμουνιστής, και τέτοιους προφανώς δεν πρόκειται να βρει κανείς στον ΣΥΡΙΖΑ, όσο και αν τον στύψει). Αξίζει όμως μια αναφορά στα στελέχη του παλιού δικομματισμού που κοσμούν αυτή τη λίστα.
Ξεκινάμε με τα δυνατά -πάλαι ποτέ πράσινα- άλογα.
-Ρεγγίνα Βέρτζελη, ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και εξ απορρήτων του Γ. Παπανδρέου.
-Στέφανος Τζουμάκας, υπουργός του ΠΑΣΟΚ και τόσο βαθύ ΠΑΣΟΚ, όσο βαθιά χωμένη στο χώμα είναι και αυτή η ομπρέλα.

-Νίκος Μπίστης: Πασόκος παντός καιρού, τα τελευταία 35 χρόνια (και βάλε).
-Δ. Πιπεργιάς: ό,τι και όλοι οι παραπάνω και ακόμα παραπάνω.
Συνεχίζουμε με τους μπλε κόκκους από τον “δεξιό, προοδευτικό χώρο”: Έλενα Κουντουρά και Κώστας Ζουράρις, περσινές μεταγραφές από τους ΑΝΕΛ.
Συναντάμε επίσης τον Σταμάτη Κραουνάκη και τον εκλογολόγο Ηλία Νικολακόπουλο, ως ντουέτο με νέες προσθήκες, που ήταν όμως γνωστοί και δηλωμένοι οπαδοί της “κυβερνώσας Αριστεράς”.
Το καλύτερο όμως έμεινε για το φινάλε και είναι ο…

Ο πρώην δήμαρχος Στυλίδας, Απόστολος Γκλέτσος, ως κερασάκι στην τούρτα. Αρχικά πολλοί σκέφτηκαν πως πρόκειται για απλή συνωνυμία αλλά τελικά ήταν αυτό ακριβώς που νομίζετε. Ο Γκλέτσος που έλεγε μεταξύ άλλων πως θα παραιτούνταν από τη θέση του δημάρχου, αν και όταν περνούσε λύση με το όνομα “Μακεδονία” για τη γειτονική χώρα.
Πραγματική συνωνυμία ήταν η περίπτωση του Κρητικού Ανδρέα Παπανδρέου, που αρκεί όμως για τη σημειολογία και για τους σωστούς συνειρμούς.

Το νέο ΠΑΣΟΚ με φαιογάλαζους κόκκους φτιάχνεται (ή μάλλον ανασυγκροτείται) με αγνά και δοκιμασμένα υλικά του συστήματος, και ιδέες τόσο φρέσκες όσο και η σκουριά της σοσιαλδημοκρατίας.

Μποναμάς στο κεφάλαιο εισφορές και συντάξεις

«Φιλοδοξία της κυβέρνησης είναι να προχωρήσουμε σε ένα νέο σύστημα τριών πυλώνων. Στόχος της νέας επικουρικής είναι η δημιουργία ισχυρών ελληνικών θεσμικών επενδυτών, με κεφάλαια που αναμένεται να ξεπεράσουν, σε βάθος χρόνου, τα 100 δισ. ευρώ...». Αυτά έλεγε πρόσφατα, σε ημερίδα μεγάλης χρηματιστηριακής εταιρείας ο αρμόδιος υφυπουργός για θέματα Κοινωνικής Ασφάλισης, Ν. Μηταράκης, μιλώντας για τη «διαχείριση των αποθεματικών ασφαλιστικών ταμείων» και αποκαλύπτοντας με μεγάλη σαφήνεια τις πραγματικές επιδιώξεις του κυβερνητικού σχεδίου για το Ασφαλιστικό: Να δημιουργήσει ένα τεράστιο «κομπόδεμα» για τους «θεσμικούς επενδυτές», που θα το ρίξουν στην πυρά της κεφαλαιαγοράς, μοιράζοντας ακάλυπτες επιταγές για μεγαλύτερες και «πιο σίγουρες» τάχα συντάξεις στους μελλοντικούς δικαιούχους.
Μπορεί, επομένως, η κυβέρνηση να επιχειρεί να παραπλανήσει τους ασφαλισμένους, με υποσχέσεις ότι δήθεν ενισχύεται η δημόσια Ασφάλιση, όμως η αλήθεια είναι τελείως διαφορετική. Η ΝΔ, αξιοποιώντας τις πρόσφατες αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας με κάποια μερεμέτια, μένει σταθερή στην εφαρμογή του αντιδραστικού νόμου Κατρούγκαλου, διατηρεί άθικτο τον αντιασφαλιστικό του πυρήνα, μαζί με όλες τις προηγούμενες ανατροπές που αυτός ενσωμάτωσε. Ταυτόχρονα, συνεπής με το προεκλογικό της πρόγραμμα, προχωρά ακάθεκτη στην παραπέρα ιδιωτικοποίηση της Κοινωνικής Ασφάλισης, παραδίδει την επικουρική ασφάλιση στους ιδιώτες και βήμα βήμα εγκαθιδρύει το σύστημα των «τριών πυλώνων», αξιοποιώντας τα γνωστά επιχειρήματα για τον «δημογραφικό» και «δημοσιονομικό» κίνδυνο, που κάνει επισφαλή τη «βιωσιμότητα» του συστήματος.

* * *

Βέβαια, δεν κρύβουν ότι το μοντέλο τους εμπεριέχει ρίσκο για ασφαλισμένους και συνταξιούχους... Γι' αυτό προσπαθούν να τους καθησυχάσουν και να χρυσώσουν το χάπι των επικείμενων ανατροπών με εξαγγελίες για «τη δημιουργία τριών επενδυτικών προϊόντων χαμηλού, μεσαίου και υψηλού ρίσκου, μεταξύ των οποίων ο ασφαλισμένος θα μπορεί να επιλέγει εκείνο το προϊόν που επιθυμεί»! Με μια κουβέντα, ο ασφαλισμένος διατηρεί το ...προνόμιο να επιλέγει το είδος του σχοινιού που θα τον κρεμάσουν. Αυτήν την «ελευθερία» υπόσχονται στους ασφαλισμένους: Να αναζητούν στους πίνακες των χρηματιστηρίων τις συντάξεις που θα λάβουν (αν και όποτε), τα ρίσκα που αναλαμβάνουν, την αποτελεσματικότητα όσων διαχειρίζονται τον ιδρώτα τους και τον χρησιμοποιούν για να αβγαταίνουν τα δικά τους κέρδη.
Κι επειδή «ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται», η κυβέρνηση δεν ιδιωτικοποιεί μόνο την επικουρική ασφάλιση, αλλά ενισχύει το θεσμικό πλαίσιο για την ανάπτυξη και της «καθαρής» ιδιωτικής, του λεγόμενου «τρίτου πυλώνα», με την παροχή φορολογικών κινήτρων, αλλά και με τη μείωση των εισφορών στο δημόσιο σύστημα, που οδηγεί σε παραπέρα μείωση των συντάξεων που δίνει το κράτος. Ο στόχος τους είναι σαφής: Να απαλλαγούν ακόμα περισσότερο το κεφάλαιο και το κράτος από το κόστος της Ασφάλισης, για να μειώνεται το «μη μισθολογικό κόστος», από τη μια, και να περισσεύουν περισσότερα κονδύλια από τον προϋπολογισμό για τη στήριξη των επιχειρήσεων με φοροαπαλλαγές, επιδοτήσεις και άλλα προνόμια, από την άλλη. Και βέβαια για να ανοίξουν νέα πεδία κερδοφορίας σε εταιρείες - κολοσσούς, που επενδύουν στα ιδιωτικά ασφαλιστικά συστήματα. Κάπως έτσι η Ασφάλιση μετατρέπεται σωρευτικά σε ατομική υπόθεση.

* * *

Για να στηρίξει μάλιστα προπαγανδιστικά τον αντιλαϊκό σχεδιασμό της, η κυβέρνηση διαρρέει ότι τα πράγματα θα ήταν καλύτερα σήμερα αν δεν είχαν καθυστερήσει αλλαγές στο ασφαλιστικό σύστημα που είχαν «ωριμάσει» νωρίτερα, προκάλεσαν όμως την αντίδραση των εργαζομένων. Ως παράδειγμα φέρνουν τη «μεταρρύθμιση» της κυβέρνησης Σημίτη τη δεκαετία του 1990, με βάση την Εκθεση Σπράου, που όμως δεν πέρασε, κάτω από την κατακραυγή και τους αγώνες των εργαζομένων. Δεν πρόκειται για καινούριο ισχυρισμό. Καταρχάς η Εκθεση Σπράου, 22 χρόνια μετά την παρουσίασή της, είναι ακριβώς η πρόταση των «τριών πυλώνων» που τότε ονομάζονταν των «τριών στυλοβατών». Αν περνούσε, η δημόσια Ασφάλιση θα είχε ήδη προ πολλού παραδοθεί στα χέρια των ιδιωτών.
Στην πραγματικότητα, αυτοί οι ισχυρισμοί επιχειρούν να συκοφαντήσουν τους εργατικούς - λαϊκούς αγώνες, να αμαυρώσουν την αντίσταση στις αντιλαϊκές πολιτικές, να ενοχοποιήσουν την ταξική πάλη. Χρεώνουν τη σημερινή κατάσταση των Ταμείων στους εργαζόμενους και στην «απροθυμία» τους να δεχτούν περικοπές και μείωση παροχών, για να κρυφτούν οι ευθύνες του κεφαλαίου και του αστικού κράτους, που βούλιαξαν τα Ταμεία και έκλεψαν τα αποθεματικά, που με τη συνολική αντιλαϊκή πολιτική τους συνθλίβουν δικαιώματα και ανάγκες. Είναι φανερό ότι παίρνουν τα μέτρα τους μπροστά στο νέο γύρο των ανατροπών που μεθοδεύουν, ξέροντας ότι οι εργαζόμενοι δεν έχουν πει ακόμα την τελευταία τους λέξη. Κι αυτό είναι το μήνυμα που πρέπει να πάρουν και από τα αυριανά συλλαλητήρια των συνδικαλιστικών οργανώσεων εργαζομένων και συνταξιούχων για την Κοινωνική Ασφάλιση.

Ιερά και όσια

Ο καβγάς των προηγούμενων ημερών ανάμεσα στην κυβέρνηση της ΝΔ, στον ΣΥΡΙΖΑ και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα για τη συνταγματική αναθεώρηση, που ολοκληρώθηκε, είχε μπόλικο «κουρνιαχτό» και ακόμα πιο κραυγαλέες αποσιωπήσεις.
Γιατί, βέβαια, η «τρικυμία στο φλιτζάνι» γύρω από το πόσο «τολμηρά» ήταν τα μέτρα που διασφαλίζουν τη σταθερότητα του αστικού πολιτικού συστήματος και τους υπόλοιπους στόχους της αστικής τάξης μπορεί να ήταν μεγάλη, αλλά όχι και ικανή να κρύψει ότι την ίδια ώρα όλοι μαζί προστατεύουν με νύχια και με δόντια τα «ιερά και τα όσια» του κεφαλαίου.
Το αστικό Σύνταγμα, εξάλλου, αυτήν την αποστολή έχει και αν κανείς αφαιρέσει τις κούφιες διακηρύξεις χωρίς αντίκρισμα, που απευθύνονται στα λαϊκά στρώματα, βρίσκει με ευκολία από κάτω τον «σκελετό» του, τα συμφέροντα της αστικής τάξης, έτσι όπως αυτά αποτυπώνονται στις δεκάδες διατάξεις, που φυσικά δεν τολμάνε να «ακουμπήσουν» τα αστικά κόμματα κάθε «απόχρωσης» και «προσήμου».
Γι' αυτό, εξάλλου, η προηγούμενη όσο και η σημερινή κυβέρνηση «έθαψαν» άρον άρον τις προτάσεις του ΚΚΕ για την κατάργηση μιας σειράς από αντιδραστικά άρθρα.
Την ώρα που επιστράτευαν κάθε λογής «κορόνες» πατριωτισμού, δεν συζήτησαν ούτε λεπτό για την κατάργηση του άρθρου 27, που επιτρέπει την εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων και την παραμονή και διέλευση από τη χώρα ξένων στρατευμάτων, ενώ προβλέπει ακόμα και τη μεταβολή των ορίων της επικράτειας με νόμο.
Και πώς θα μπορούσε να γίνει αλλιώς, όταν την ίδια ώρα μετέτρεπαν όλη την Ελλάδα σε απέραντη αμερικανοΝΑΤΟική βάση με τις νέες στρατιωτικές και άλλες υποδομές που παραχώρησαν στις ΗΠΑ σε Λάρισα, Στεφανοβίκειο, Αλεξανδρούπολη, με την ακόμα μεγαλύτερη εμπλοκή στα αμερικανοΝΑΤΟικά σχέδια στην περιοχή, τους ρόλους «μεντεσέ» στα ιμπεριαλιστικά παζάρια, που, ανάμεσα στα άλλα, περιλαμβάνουν και τα κάθε λογής σχέδια «συνδιαχείρισης» σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο.
Είπαν πολλά περί της «εθνικής ακεραιότητας», αλλά δεν είπαν κουβέντα για το άρθρο 28 που προβλέπει την υπεροχή των διεθνών συμβάσεων έναντι του εσωτερικού Δικαίου. Που επιτρέπει την παραχώρηση αρμοδιοτήτων του ελληνικού κράτους σε ξένα κέντρα και ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς (ΝΑΤΟ, ΕΕ κ.λπ.), προβλέπει ακόμα και περιορισμούς στην άσκηση της εθνικής κυριαρχίας «εφόσον αυτό υπαγορεύεται από το σπουδαίο εθνικό συμφέρον».
Και πώς αλλιώς, αφού όλοι μαζί υπηρετούν μέχρι την τελευταία «τελεία» τις «ιερές συμμαχίες» της αστικής τάξης, που ενισχύουν τα συμφέροντά της απέναντι στους ανταγωνιστές της και απέναντι στον «εχθρό - λαό», ενώ όλα τα προηγούμενα χρόνια εισήγαγαν με ρυθμούς πολυβόλου όλη την αντεργατική νομοθεσία της ΕΕ, τα «εργαλεία» για την «απελευθέρωση» σειράς κλάδων, τους κανονισμούς για την προσαρμογή των Ενόπλων Δυνάμεων και συνολικά του κρατικού μηχανισμού στα πολεμικά σχέδια των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ.
Τσακώθηκαν «άγρια» για το ποια είναι η καλύτερη διατύπωση, για να «συνταγματοποιηθούν» τα μέτρα πτωχοκομείου που αφορούν τα λαϊκά στρώματα, για το ποια «σύγχρονη» διάταξη θα γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια όταν θα ανοίγουν νέα πεδία κερδοφορίας στο κεφάλαιο... Αλλά, φυσικά, δεν είπαν κουβέντα για το άρθρο - «ζόμπι» 107 που κατοχυρώνει νόμους από το 1953 (!) για την «ειδική μεταχείριση» του εφοπλιστικού κεφαλαίου. Ούτε κουβέντα για την κατάργηση των άρθρων για την πολιτική επιστράτευση εργαζομένων, για το άρθρο 103 με το οποίο συνταγματικά απαγορεύεται η μονιμοποίηση των συμβασιούχων.
Και, βέβαια, «μονομάχησαν»... άγρια για το ποιος είναι «δημοκράτης», αλλά από κοινού απέρριψαν την απλή και ανόθευτη αναλογική, μαζί ψήφισαν να μην καταργηθεί το άρθρο 86 για την ειδική μεταχείριση των υπουργών απέναντι στη Δικαιοσύνη, για να συνεχίζει να διορίζεται η ηγεσία της Δικαιοσύνης από την εκάστοτε κυβέρνηση, για την άρση των... μισών και πλέον άρθρων του Συντάγματος που έχουν σχέση με δικαιώματα και λαϊκές ελευθερίες, όταν το απαιτήσουν τα συμφέροντα της αστικής τάξης, για την απαγόρευση της απεργίας στα Σώματα Ασφαλείας, στους δικαστικούς κ.ο.κ.
Με δυο λόγια, οι ψευτοκαβγάδες ή και οι πραγματικές διαφοροποιήσεις των αστικών κομμάτων στα επιμέρους, στο ποιος είναι ο καταλληλότερος τρόπος για να θωρακιστούν παραπέρα τα συμφέροντα του κεφαλαίου, σταματάνε έξω από την πόρτα της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας και εξουσίας που από κοινού υπερασπίζονται.
Αυτά τα «ιερά και όσια» πρέπει να αμφισβητήσουν η εργατική τάξη, ο λαός, περνώντας στην αντεπίθεση για να τα ανατρέψει, για να κάνει το δικό του δίκιο «νόμο» και «Σύνταγμα», έχοντας στα χέρια του την εξουσία και την ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής. Μόνο έτσι θα δει τα δικαιώματα και τις ελευθερίες του να διευρύνονται, να αντιστοιχίζονται στις πραγματικές, σύγχρονες ανάγκες του.

Σε επίπεδα-ρεκόρ, πάνω από τα 255 τρισ. δολάρια, το παγκόσμιο χρέος, μας πληροφορεί η «Καθημερινή»!

 Υπερσυσσώρευση κεφαλαίου και χρέος

Ο κόσμος στην ουσία «χρωστάει» στην άρχουσα τάξη περί το 1+ τετράκις εκατομμύρια (στοιχεία αρχή της κρίσης) . Το χρέος που αναφέρεται είναι μόνο ένα μέρος από αυτό.

Η «οφειλή» συνίσταται στους άυλους τίτλους που κατέχει στα χέρια της η άρχουσα τάξη των καπιταλιστών, οι οποίοι αν εξαργυρωθούν ούτε κατά διάνοια φτάνουν τα εμπράγματα στοιχεία των επιχειρήσεων και της οικονομίας που αντιπροσωπεύουν.

Αν επιχειρήσουν και τα πουλήσουν στην τιμή τους, τότε θα έχουν στα χέρια τους χρήμα 1+τετρακις και γι αυτά η κοινωνία πρέπει να έχει αντίστοιχης αξίας εμπράγματα στοιχεία για να μπορούν να εξαργυρωθούν ανά πάσα στιγμή (άκαμπτος χρυσός κανόνας). Όπως ακριβώς έχουμε μια μετοχή και όταν την πουλάμε στην αξία - τιμή της, πηγαίνουμε και αγοράζουμε ίσης τιμής - αξίας ρούχα, ακίνητα, αυτοκίνητα… Μα δεν υπάρχουν στην αγορά αυτά τα στοιχεία με αυτές οι αξίες για να αντικριστούν (αντιστοιχούν). Το ποσό αυτό είναι περίπου 7-8 φορές το παγκόσμιο ΑΕΠ (135 τρισ.)!!!

Άρα, είναι εκτός πάσης δυνατότητας το συσσωρευμένο και υπερτιμημένο κεφάλαιο να ανταποκρίνεται στην αξία της πραγματικής παραγωγής. Το 1 τετράκις είναι η αυτοαύξηση του κεφαλαίου, με βάση τη νομοθεσία που το επιτρέπει αυτό και το μεταφράζει σαν «οφειλή» της κοινωνίας σε κάθε κάτοχο άυλου τίτλου!

Γι όσους δεν κατάλαβαν, όταν το κεφάλαιο αυτοαυξάνει την «αξία» του στους άυλους τίτλους, δηλαδή όχι με πραγματική παραγωγή κλεμμένης αξίας - εργασίας στην επιχείρηση, αφαιρεί την αντίστοιχη αξία από την κοινωνία. Βγάζει δλδ υπεραξία με κλοπή από όλη την κοινωνία.

Εικονικό παράδειγμα: Ας πούμε ότι η πραγματική παγκόσμια αξία είναι 2 τερτάκις εκ. και η πραγματική αξία  των άυλων τίτλων στις επιχειρήσεις είναι 250 τρισεκ. (12,5% της παγκόσμιας αξίας).

- Με αυτοαξιοποίηση των άυλων τίτλων (χρηματιστήρια, απαιτήσεις, δανεισμός, τόκοι, προσδοκίες, φοροδιαφυγή, φοφοαποφυγή, κίνητρα κ.α.)  από 250 τρισεκ. σε 1 τετράκις εκ., έχουμε τα εξής δεδομένα:

-οι κεφαλαιοκράτες απαιτούν επιπλέον αξία (υπεραξία) από την κοινωνία 750 τρισεκ., χωρίς να έχει παραχθεί νέα τέτοια αξία στις επιχειρήσεις τους.

-Η εικονική παγκόσμια αξία ανέρχεται τώρα σε 2,75 τετράκις εκ.

Αν πληθωρίσουμε τις αξίες οριζόντια, τότε από τα 2,75 τρισεκ. το 1 τρισεκ. ανήκει στους κατόχους των άυλων τίτλων, δηλαδή το 36,6%!

-Το κεφάλαιο απέκτησε από το12,5% των παγκόσμιων αξιών, το 36,6%!

-Χωρίς να παραχθεί νέα υπεραξία, με τη νόμιμη αυτοαξιοποίηση αύξησε την απαίτηση από τις αξίες της κοινωνίας κατά 24,1%!

Το εικονικό παράδειγμα μπορεί να εφαρμοστεί και στα πραγματικά δεδομένα. Όταν συμβαίνει αυτό, η κοινωνία «χρωστάει» τις αξίες που της αφαιρέθηκαν στο κεφάλαιο. Η «νόμιμη» λύση είναι να δανειστεί η κοινωνία από το κεφάλαιο για να επιβιώσει και να «ξεπληρώσει!!! Δηλαδή νέος κύκλος αυτοαξιοποίησης του κεφαλαίου χωρίς να έχει παραχθεί νέος πλούτος, κ.ο.κ.

Κάπως έτσι το 1% του κόσμου (κεφαλαιοκράτες) κατάφεραν να κατέχουν το 50%+ του παγκόσμιου πλούτου έναντι του 50%- που κατέχει το 99% του κόσμου! Η κλοπή, όχι μέσω της παραγωγής νέων αξιών και υπεραξίας, αλλά μέσω «νόμιμης» αναδιανομής υπάρχουσας αξίας που μετατρέπεται νομίμως σε υπεραξία, είναι γεγονός (Νόμος είναι το δίκαιο του κεφαλαιοκράτη)!!!

Μοναδική πραγματική λύση είναι η κοινωνικοποίηση (σοσιαλιστική απαλλοτρίωση της απαλλοτριωμένης αξίας - υπεραξίας) όλων των άυλων στοιχείων κεφαλαίου που σημαίνει ότι η πραγματικά παραχθείσες (ανταλλακτικές) αξίες της κοινωνίας (καπιταλιστική μέθοδος μέτρησης) είναι μόνο οι εμπράγματες μετρούμενες με την αξία εργασίας που περιέχουν και κανένας άυλος τίτλος δεν μπορεί να τις αυξήσει φανταστικά, κεφαλαιοκρατικά για να επιβάλει αναδιανομή - κλοπή της υπάρχουσας αξίας υπέρ των κεφαλαιοκρατών. Απαγορεύεται δε, να αποσπάει υπεραξία από την εργασία των εργαζομένων (Νόμος είναι το δίκαιο του εργάτη)!!!

https://www.kathimerini.gr/1051986/article/oikonomia/die8nhs-oikonomia/se-epipeda-rekor-panw-apo-ta-255-tris-dolaria-to-pagkosmio-xreos

Ένας φιλομοναρχικός πασιφιστής – Ο Στέφαν Τσβάιχ και τα αδιέξοδα της αστικής διανόησης του μεσοπολέμου

Κατιούσα

Μελαγχολία, Δράμα, Παραίτηση. Αυτά είναι τα βασικά χαρακτηριστικά που συνοψίζουν το λογοτεχνικό έργο του Στέφαν Τσβάιχ, του διασημότερου ίσως Αυστριακού πεζογράφου του 20^ου αιώνα. Σχεδόν όλα τα έργα του Τσβάιχ κατέληγαν με μια τραγική παραίτηση του βασικού πρωταγωνιστή, που αδυνατεί, λόγω εξωτερικών κι εσωτερικών συνθηκών, να κατακτήσει την ευτυχία. Κατά μία έννοια το έργο του προοιωνίστηκε και την ίδια την ψυχική παραίτηση του Τσβάιχ, που μπρος στο φάσμα του συνεχιζόμενου πολέμου και της προσωπικής του εξορίας, επέλεξε να θέσει τέρμα στη ζωή του. Μια στάση όχι απόλυτα ασυνήθιστη για γερμανόφωνους ιδιαίτερα διανοούμενους λίγο πριν ή μετά το Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, όπως δείχνουν οι περιπτώσεις του Κουρτ Τουχόλσκι, Βάλτερ Μπένγιαμιν και άλλων.  Σε αντίθεση ωστόσο με τους προηγούμενους, ο Τσβάιχ δε φλέρταρε ποτέ με τον πολιτικό ριζοσπαστισμό, αντίθετα υπήρξε συνειδητά απολίτικος, πρεσβεύοντας το διαχωρισμό «πολιτικής και πνεύματος», μια στάση καθόλα πολιτική ασφαλώς, εναρμονιζόμενη με την ταξική θέση του Τσβάιχ.
Γεννήθηκε στις 28 Νοέμβρη 1881 στη Βιέννη από μεγαλοαστική οικογένεια επιχειρηματιών και τραπεζιτών εκκοσμικευμένων Εβραίων (Εβραίος από τύχη χαρακτήριζε αργότερα τον εαυτό του ο Τσβάιχ). Σπούδασε φιλοσοφία στο πανεπιστήμιο της πόλης, ενώ έκανε και δημοσιογραφική δουλειά. Από το 1897 ήδη ξεκίνησε να δημοσιεύει ποιήματα σε περιοδικά, ενώ το 1901 δημοσιεύτηκε η πρώτη του ποιητική συλλογή «Ασημένια άστρα» και η το 1904 η πρώτη του νουβέλα «Ο έρωτας της Έρικα Έβαλντ». Στα νεανικά του χρόνια ο Τσβάιχ φαίνεται πως έπασχε από επιδειξιομανία, την οποία εκδήλωνε ενώπιον κοριτσιών σε πάρκα της πόλης. Μάλιστα, φαίνεται από υπονοούμενα σε προσωπικές του σημειώσεις πως σε τουλάχιστον μία περίπτωση κόντεψε να πιαστεί στα πράσα.
Χωρίς οικονομικές έγνοιες, ταξίδεψε σε μια σειρά από χώρες, ανάμεσά τους την αποικιοκρατούμενη τότε Ινδία και τις ΗΠΑ, γνωρίζοντας ομότεχνούς του. Κρίθηκε ακατάλληλος για στρατιωτική θητεία και υπηρέτησε στη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου πολέμου στο Πολεμικό Αρχείο της Βιέννης, θέση στην οποία κατόρθωσε να τοποθετήσει και το διάσημο ποιητή Ράινερ Μαρία Ρίλκε. Όντως ήδη ειρηνιστής, αλλά και χωρίς διάθεση να συγκρουστεί έμπρακτα με τις αρχές δήλωνε πως εκείνα τα χρόνια διεξήγαγε «τον προσωπικό μου πόλεμο: τον αγώνα κατά της προδοσίας της λογικής προς όφελος της τωρινής μαζικής υστερίας».
Το 1917 απαλλάχθηκε από τις υποχρεώσεις του προς τον αυστροουγγρικό στρατό και πέρασε το διάστημα ως το 1919 στην ουδέτερη Ελβετία ως ανταποκριτής βιεννέζικης εφημερίδας. Επέστρεψε στην ανεξάρτητη πια Αυστρία στις 24 Μαρτίου 1919, μέρα κατά την οποία ο τελευταίος αυτοκράτορας των Αψβούργων, Κάρολος Α’ έπαιρνε το δρόμο της εξορίας. Ο συγγραφέας συναντήθηκε με τον τέως ηγεμόνα και κατέγραψε τις εντυπώσεις του στο έργο του «Ο κόσμος του χθες». O Τσβάιχ έβλεπε μάλλον θετικά και σαφώς εξιδανικευμένα τη μοναρχία των Αψβούργων, από κοσμοπολίτικη σκοπιά, θεωρώντας ότι η αυστροουγγρική αυτοκρατορία διασφάλιζε την ισότητα των εθνοτήτων στο εσωτερικό της και λειτουργούσε ως αντίβαρο στον “πρωσικό αυταρχισμό” της Γερμανίας. Ουσιαστικά αντιμετώπιζε την τέως αυτοκρατορία ως πρόπλασμα μιας μελλοντικής ενωμένης Ευρώπης, την οποία θεωρούσε μοναδικό αντίβαρο στον αυξανόμενο εθνικισμό και μονόδρομο για τη διασφάλιση της ειρήνης.
Ωστόσο, από την άλλη πλευρά, έβλεπε με ενδιαφέρον την οικοδόμηση της πρώτης εργατικής εξουσίας στη Σοβιετική Ένωση και μάλιστα επισκέφτηκε κατόπιν πρόσκλησης με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Τολστόι τη χώρα το 1928. Τα έργα του Τσβάιχ ήδη ήταν αρκετά δημοφιλή στην ΕΣΣΔ, ενώ ο συγγραφέας είχε από το 1923 τακτική αλληλογραφία με το Μαξίμ Γκόρκι. Στο έργο του “Ταξίδι στη Ρωσία”, ο Τσβάιχ περιορίζεται εν πολλοίς σε καταγραφές μνημείων και γενικά πολιτιστικών πτυχών του ταξιδιού του, αποφεύγοντας συνειδητά οποιαδήποτε πολιτική κρίση. Διαπιστώνει ωστόσο θετικά τη διάθεση του λαού για μόρφωση και των ηγετών του για διαφώτιση, με κάποια αφέλεια ενίοτε κατά τη γνώμη του. Στην αλληλογραφία του με τον ομότεχνό του Ρομαίν Ρολάν, αλλά και την αυτοβιογραφία του, που γράφτηκε λίγο πριν την αυτοχειρία του το 1942, ο Τσβάιχ εμφανίζεται επιφυλακτικός ως καταδικαστικός απέναντι στα τεκταινόμενα στην ΕΣΣΔ και την κομμουνιστική ιδεολογία γενικότερα. Πολλές από τις αντιδράσεις του εξηγούνται με βάση την κοινωνική του θέση, πχ όταν κατακρίνει την συνειδητή προτίμηση εργατόπαιδων για φοίτηση στα πανεπιστήμια, έναντι παιδιών της διανόησης.
Οι πολιτικές αντιφάσεις του Τσβάιχ διακρίνονται και σε ένα άλλο επεισόδιο, το οποίο αργότερα αποσιωπούσε σχεδόν απόλυτα ο συγγραφέας, κατά το οποίο το 1923 απευθύνθηκε με επιστολή στο δικτάτορα Μουσολίνι, για να τον ευχαριστήσει που απελευθέρωσε τον Ιταλό αντιφασίστα Τζερμάνι. Ο Τσβάιχ είχε απευθυνθεί στο Μουσολίνι κατόπιν παράκλησης της συζύγου του, ο οποίος ικανοποίησε το αίτημά του, προφανώς για λόγους προπαγάνδας, καθώς ο αυστριακός συγγραφέας ήταν ήδη πασίγνωστος διεθνώς εκείνη την εποχή. Εκείνος με τη σειρά του, δε φείσθηκε επαίνων για το φασίστα ηγέτη, ο οποίος “οδηγούσε σαν καράβι τη χώρα του στα αγριεμένα κύματα στα οποία μεταμορφώνεται η παγκόσμια ιστορία” και “στα οποία πολλά κράτη βουλιάζουν”. Μελετητές του έχουν προβάλλει ως δικαιολογία ότι εκείνη την περίοδο, κι ως το 1938, το ιταλικό φασιστικό καθεστώς δεν είχε υιοθετήσει τα αντισημιτικά και φυλετικά μέτρα που αργότερα υιοθέτηση κατά μίμηση των Γερμανών συμμάχων του, αυτό σαφώς όμως δε μειώνει τις ευθύνες του επιστολογράφου. Εξάλλου, παρά την αποστροφή του προς το ναζισμό, ο Τσβάιχ κατά βάση απέφευγε κατά τα πρώτα χρόνια να καταδικάσει ρητά το Χίτλερ. Μάλιστα, αμέσως μετά τις εκλογές του 1930, έκρινε την εκλογική άνοδο των ναζί ως κατανοητή διαμαρτυρία της νέας γενιάς κατά των “παλιών πολιτικών και της παλιάς πολιτικής”. Η αρνητική του θέση εκδηλώθηκε με σαφήνεια μόλις στο τελευταίο του έργο τη “Σκακιστική νουβέλα”, όπου ένας κρατούμενος σε απομόνωση από τους ναζί αναπτύσσει εμμονή με ένα βιβλίο για παρτίδες πετυχημένων σκακιστών του παρελθόντος.
Στη μεταστροφή του συνέβαλε και η δική του εξορία από την Αυστρία το 1934, όταν το αυστροφασιστικό καθεστώς – που μόνο για λόγους εσωτερικού ανταγωνισμού βρισκόταν σε αντιπαλότητα με τον εγχώριο ναζισμό- διέταξε έρευνα στο σπίτι του συγγραφέα, ως τάχα υποστηρικτή της αποτυχημένης εργατικής εξέγερσης κατά του δικτάτορα Ντόλφους το Φλεβάρη εκείνης της χρονιάς. Αδυνατώντας ωστόσο να συλλάβει την ταξική φύση του φασιστικού φαινομένου, ο Τσβάιχ ήταν καταδικασμένος να το αντιλαμβάνεται ως “φυσική καταστροφή”, προσλαμβάνοντάς το κυρίως με όρους υπαρξιακής απώλειας, με αυτοκαταστροφικές τελικά συνέπειες.
Αρχικά κατέφυγε στο Λονδίνο, όπου πήρε τη βρετανική υπηκοότητα, κι αργότερα στο Μπαθ, όπου άρχισε να γράφει τη βιογραφία του σπουδαίου Γάλλου συγγραφέα Ονορέ Ντε Μπαλζάκ. Το 1939 εκφώνησε επικήδειο για το στενό του φίλο και ιδρυτή της ψυχανάλυσης, τα διδάγματα της οποίας τον επηρέασαν και λογοτεχνικά, Σίγκμουντ Φρόιντ. Φοβούμενος ότι οι Βρετανοί δε θα έκαναν διάκριση μεταξύ Γερμανών και Αυστριακών πολιτών στον πόλεμο, κατέφυγε τελικά το 1940 στη Βραζιλία. Ο Τσβάιχ είχε καλές σχέσεις με το δικτάτορα Ζετούλιου Βάργκας, που του είχε εξασφαλίσει βίζα διαρκείας, με αντάλλαγμα τη θετική προβολή της χώρας στο εξωτερικό.
Παρά τη φήμη και την οικονομική άνεση που απολάμβανε, ο ίδιος έπασχε από κατάθλιψη, νιώθοντας ξεριζωμένος από την «πνευματική του πατρίδα Ευρώπη», και «εξαντλημένος από τα χρόνια ανέστιας περιπλάνησης». Έτσι έδωσε, μαζί με τη δεύτερη σύζυγό του, τέλος στη ζωή του με υπερβολική δόση Βερονάλ στις 23 Φλεβάρη 1942. Σε αντίθεση με τη ρητή του επιθυμία, το ζεύγος Τσβάιχ τάφηκε δημοσία δαπάνη παρουσία πλήθος κόσμου στην Πετρόπολις, 50 χλμ έξω από το Ρίο ντε Τζανέιρο. Εκεί βρίσκεται σήμερα η Casa Stefan Zweig, ένα μουσείο αφιερωμένο στη ζωή και το έργο του διασημότερου κατοίκου της πόλης.

Black Friday – «Μαύρη ζωή» για τους εργαζόμενους: Ωράρια λάστιχο, απειλές, απληρωσιά και εξαντλητικοί ρυθμοί μέχρι λιποθυμίας

Κατιούσα

Δεκάδες καταγγελίες από εργαζόμενους έχει δεχτεί ο Σύλλογος Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας ενόψει της λεγόμενης Black Friday που κορυφώνεται την Παρασκευή 29 Νοέμβρη, για καταστρατήγηση ωραρίου, αδήλωτες υπερωριών, κομμένα ρεπό, ζητώντας από την Επιθεώρηση Εργασίας πραγματοποίηση από κοινού ελέγχων σε εμπορικά καταστήματα. Οι ίδιοι εξαντλητικοί ρυθμοί για τους εργαζόμενους δεν τελειώνουν ασφαλώς με την Black Friday, αφού ακολουθεί το εορταστικό ωράριο (12 – 31 Δεκέμβρη), οι εκπτώσεις του Γενάρη και οι απογραφές στα καταστήματα, ενώ από το Μάη μέχρι τον Οκτώβρη χιλιάδες εμποροϋπάλληλοι καλούνται να εργαστούν τις Κυριακές. Ο Σύλλογος Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας έχει δεχθεί επίσης καταγγελίες για μετακινήσεις από κατάστημα σε κατάστημα, αλλά και απειλές για απόλυση σε όποιον εργαζόμενο τολμήσει να διαμαρτυρηθεί:

Ο Σύλλογος Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας καλεί τους συναδέλφους να απευθυνθούν στο σωματείο για κάθε ζήτημα που αντιμετωπίζουν στο χώρο εργασίας τους. Ιδιαίτερα αυτή την περίοδο που οι εργοδότες απαιτούν να εργαζόμαστε ασταμάτητα, 10ωρα και 12ωρα, χωρίς ρεπό και διάλλειμα.  Από  κοινού  μπορούμε να εμποδίσουμε τα σχέδια της εργοδοσίας, η οποία μπροστά στην εξασφάλιση των κερδών της, ισοπεδώνει κατακτήσεις, δικαιώματα, σμπαραλιάζει ακόμα και τις κατάπτυστες ατομικές συμβάσεις που επιβάλλει στους εργαζόμενους,  χτυπά το σταθερό χρόνο εργασίας.
Μαύρα μάτια θα κάνουμε για να δούμε τα παιδιά και την οικογένεια μας. Την Παρασκευή 29 Νοεμβρίου κορυφώνεται άλλη μια  BLACK FRIDAY, ακολουθεί το εορταστικό ωράριο από  12 – 31 Δεκεμβρίου, ο Γενάρης  με τις εκπτώσεις και τις απογραφές ενώ από το Μάιο μέχρι τον Οκτώβριο χιλιάδες εμποροϋπάλληλοι καλέστηκαν να εργαστούν τις  Κυριακές. Δουλειά από το πρωί μέχρι αργά το βράδυ, ωράρια λάστιχο, έντονη πίεση και  εξαντλητικοί ρυθμοί μέχρι λιποθυμίας. Αυτή είναι η σκληρή και μαύρη  πραγματικότητα για τους εργαζόμενους στο εμπόριο. Αυτή είναι η κανονικότητα και η δικαιοσύνη που μας τσαμπουνάει η Κυβέρνηση της ΝΔ.
Ήδη  δεκάδες καταγγελίες έχουνε φτάσει στο σωματείο  από συναδέλφους για καταστρατήγηση του ωραρίου εργασίας, κομμένα ρεπό, απλήρωτες υπερωρίες και μισθούς, μετακινήσεις από κατάστημα σε κατάστημα και απειλές για απόλυση σε όποιον τολμήσει να διαμαρτυρηθεί.   Μπροστά στην πολυδιαφημιζόμενη BLACK FRIDAY  πολλά εμπορικά θα ανοίξουν από τις οχτώ το πρωί, οι συνάδελφοι δουλεύουν εδώ και μέρες  10ωρα και 12ωρα αδήλωτα.
Συνάδελφε απέναντι σε αυτή την κατάσταση δεν είσαι μόνος σου, δεν είσαι απροστάτευτος. Έχεις το κλαδικό σου σωματείο, το Σύλλογο Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας, που σε καλεί να απευθυνθείς για οποιοδήποτε ζήτημα αντιμετωπίζεις στο κατάστημα που εργάζεσαι, να γίνεις μέλος του και να δυναμώσουμε τους αγώνες μας. Το σωματείο βρίσκεται σε ετοιμότητα να πραγματοποιήσει παρεμβάσεις στην εργοδοσία απαιτώντας να σταματήσει τώρα η επίθεση στα δικαιώματά μας, να πληρωθούν μισθοί και υπερωρίες, να δοθούν κανονικά τα ρεπό και τα διαλλείματα.
Ο Σύλλογος Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας με αίτημα του στο ΣΕΠΕ έχει ζητήσει να διατεθούν επιθεωρητές και  να πραγματοποιηθούν  έλεγχοι με την παρουσία εκπροσώπων του σωματείου  σε καταστήματα,  την Παρασκευή 29 Νοεμβρίου.
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ  από το Υπουργείο Εργασίας και τις αρμόδιες υπηρεσίες του (ΣΕΠΕ):
Ø  Να προχωρήσουν σε ελέγχους και επιβολή προστίμων, στους εργοδότες που καταστρατηγούν ωράρια και συμβάσεις εργασίας προκειμένου να προστατευτούν οι εργαζόμενοι.
Ø  Να εξασφαλιστεί ο αναγκαίος χρόνος ξεκούρασης 12ωρο, των εργαζομένων ανάμεσα στις βάρδιες τους.
Ø  Οι εργαζόμενοι να πάρουν επιπλέον ρεπό .
Ø  Να πληρωθούν κανονικά  οι παραπάνω ώρες εργασίας  των εργαζομένων.
  Κανείς να μην δεχτεί να δουλέψει τσάμπα με εξαντλητικά ωράρια, κανείς να μην δεχθεί την απληρωσιά. Να μην παραιτηθούμε από τα δικαιώματα μας!

Όμοιος τον όμοιο – Το liberal παρουσιάζει ως “επιτιθέμενο” τον Πρωτούλη την ώρα που ο Τζήμερος συνεχίζει να ασχημονεί

Κατιούσα

Συνεχίζει να προκαλεί το φασιστοειδές που ακούει στο όνομα Τζήμερο, βρίσκοντας και – καθόλου απρόσμενους- συμπαραστάτες στη δεξιά πολυκατοικία. Έτσι λοιπόν, το liberal.gr, άδραξε την ευκαιρία για να παρουσιάσει ένα ακόμα όμορφο αντικομμουνιστικό αφήγημα, παρουσιάζοντας τα αίσχη του “ναζί με κοστούμι” περιφερειακού συμβούλου ως “επίθεση” του Γιάννη Πρωτούλη, ο οποίος μάλιστα, κατά το καλό φιλελεύθερο μέσο, “φέρεται να κινήθηκε απειλητικά εναντίον του” Τζήμερου. Για κάποιο λόγο αυτοσυγκρατήθηκαν και δεν έγραψαν πως το λούτρινο αρκουδάκι της αγάπης γλίτωσε παρά τρίχα από τις δαγκάνες της κόκκινης βίας κι έτσι δεν έγινε το τετράκις εκατομμυριοστό θύμα του παγκόσμιου κομμουνισμού. Ούτε λέξη φυσικά στο κείμενο της ιστοσελίδας για το χυδαίο υβρεολόγιο του γκεμπελίσκου σε βάρος του εκλεγμένου της ΛΑΣΥ, αντίθετα υιοθετείται ασχολίαστα όλο το αφήγημα του τελευταίου περί “επίθεσης” και “αδράνειας” της αστυνομίας που είχε καλέσει να τον “σώσει” από το δολοφονικό καφέ που έπεσε πάνω του.

Ο Τζήμερος έσπευσε φυσικά ασμένως να αναπαραγάγει την ανάρτηση του liberal, έκανε ωστόσο και μια παρατήρηση στα σχόλια που πήγε το ζήτημα ένα βήμα παραπάνω, μιλώντας για “κάλυψη της ΝΔ” στο ΚΚΕ που μπορεί να “παρανομεί ατιμώρητο”. Προς επίρρωση της ακροδεξιάς συνωμοσιολογίας του, επικαλέστηκε και τη μη σύλληψη του μέλους του ΠΑΜΕ που αμύνθηκε στην απρόκλητη αστυνομική βία πριν λίγες μέρες. Με τον τρόπο αυτό, ο πρόεδρος του θνησιγενούς κομματιδίου ΔΗΞΑΝ κατάφερε ταυτόχρονα να επικαλεστεί τόσο τη δεξιά γραμμή περί “μαινόμενων κομμουνιστών”, όσο και τις συκοφαντίες των συριζοτρόλ περί δήθεν “ανίερης συμμαχίας” ΚΚΕ – ΝΔ. Μ’ ένα σμπάρο, δυο τρυγόνια δηλαδή στην ταυτόχρονη υιοθέτηση της γραμμής και των δύο πόλων του νέου δικομματισμού. Κι αυτό τον τιμά, διάολε.