Φασιστικός Τουρισμός στην Κατερίνη…

Κατιούσα

Τραγελαφικές στιγμές έντονης γραφικότητας και πατριδοκαπηλίας έζησε η πόλη της Κατερίνης με τους μεταφερόμενους φασίστες από όλη την Βόρεια Ελλάδα και τις παραεκκλησιαστικές ομάδες που βρέθηκαν την Κυριακή το μεσημέρι στην πλατεία του δημαρχείου της πόλης.
Η πολυδιαφημιζόμενη συγκέντρωση της «πατριωτικής» νεολαίας Κατερίνης ενάντια στους πρόσφυγες και τους μετανάστες, με συγκεκριμένα blog του νομού μας (όπως το «ΛΕΥΤΕΡΙΑ» και η «ΠΙΕΡΙΚΗ») να έχουν συμβολή στην προπαγάνδα της, αποδείχτηκε σύναξη μερικών εκατοντάδων ανθρώπων που ήρθαν από διάφορα μέρη.
Σε αυτήν πρωταγωνίστησαν πρώην μέλη και στελέχη της «Χρυσής αυγής» που δρουν συγκαλυμμένα μέσα από ομάδες που αυτοπροσδιορίζονται πατριωτικές για να προωθήσουν και να προβάλλουν τις ρατσιστικές, μισαλλόδοξες και ξενοφοβικές τους θέσεις.
Από τις περιφερόμενες φασιστικές ομάδες, παρουσία είχε ο «Ιερός Λόχος», γνωστή ακροδεξιά ομάδα από την Θεσσαλονίκη που έχει διασυνδέσεις με την «χρυσή αυγή» και σήμα της τον κέλτικο σταυρό, σύμβολο πολλών φασιστικών οργανώσεων ανά τον κόσμο.
Το φασιστικό παζλ συμπληρώθηκε από πατριδοκάπηλες οργανώσεις και παρεκκλησιαστικές ομάδες που ήρθαν από Σέρρες, Δράμα, Γιαννιτσά, Κιλκίς, Θεσσαλονίκη, κ.α., σε μια συγκέντρωση που περίσσεψε το ρατσιστικό μίσος και η ξενοφοβία από τους περιφερόμενους φασίστες.
Θα προσπεράσουμε τους βανδαλισμούς που έγιναν στον χώρο του δημαρχείου -εξάλλου εκεί πήγαν να «διδάξουν» «πολιτισμό» κόντρα στους «απολίτιστους» αλλόθρησκους και ξένους. Τα φασιστοειδή αξιοποιούν τα υπαρκτά προβλήματα που έχει δημιουργήσει η επαίσχυντη απόφαση της Ε.Ε. με την συμφωνία της Ελλάδας και της Τουρκίας, εγκλωβίζοντας στην χώρα μας χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες.
Εξαπολύουν λογύδρια αποπροσανατολισμού, λαϊκής παραπλάνησης και εξωραϊσμού του συστήματος της εκμετάλλευσης και των πολεμοκάπηλων ιμπεριαλιστών. Με όρους συνωμοσιολογίας και ψεύτικων σεναρίων προβάλλουν έναν μεταμφιεζόμενο πατριωτισμό που κρύβει το βάρβαρο εθνικιστικό τους πρόσωπο, τις φασιστικές και ρατσιστικές τους θέσεις.
Είναι χρήσιμοι για το σύστημα, αφού αθωώνουν τις φιλοϊμπεριαλιστικές – φιλομονοπωλιακές πολιτικές, που οξύνουν τις κοινωνικές ανισότητες, και τη φτώχεια, που δημιουργούν συνθήκες ανασφάλειας και αβεβαιότητας για την συντριπτική πλειοψηφία του λαού. Το σύστημα χειραγωγεί ιδεολογικά τον λαό, θέλει να τον «εκπαιδεύσει» να ζει με λιγότερα, να μην απαιτεί, να μην αγωνίζεται, να του μάθει πως το καπιταλιστικό κέρδος είναι πάνω από όλα.
Αυτή την στρατηγική όχι μόνο δεν την αμφισβητούν οι διάφοροι πατριδοκάπηλοι φασίστες αλλά την διαφυλάσσουν, την προασπίζονται σαν κόρη οφθαλμού με τον ωμό και απροκάλυπτο αντικομουνισμό τους. Σε αυτή την κατεύθυνση ορθώνουν τον ρατσιστικό – ξενοφοβικό τους λόγο, όπως είδαμε και στην φασιστοσύναξη στην πόλη μας. Συγκαλύπτουν τις πραγματικές αιτίες που δημιουργούν τις στρατιές των προσφύγων και μεταναστών, τις ευθύνες της Ε.Ε. και των αντιδραστικών επιλογών της, με την συμβολή της Ελλάδας και της Τουρκίας για λογαριασμό των αστικών τους τάξεων.
Μετατρέπουν τους πρόσφυγες και μετανάστες σε αποδιοπομπαίους τράγους για όλα τα δεινά που περνάει ο λαός μας και τους χρεώνουν ότι είναι μέρος ενός σχεδίου που στόχο έχει να εποικίσουν την Ελλάδα για να αλλάξουν τα ήθη και τα έθιμα της. Σε αυτή την κατεύθυνση κινούνται τα fake news με την συμβολή πολλών blog και φασιστοσάιτ σε όλη την επικράτεια που παραπληροφορούν και ψευδολογούν εις βάρος των προσφύγων και μεταναστών.
Ο λαός δεν πρέπει να γίνει αγκωνάρι ενός εθνικισμού που λυσσομανά ενάντια στον πιο αδύναμο κρίκο της κοινωνίας, τον φτωχό, τον αδύναμο, τον κατατρεγμένο πρόσφυγα και μετανάστη. Ο φασισμός δεν είναι πατριωτισμός. Πατριωτισμός δεν σημαίνει μισώ όλους τους άλλους θεωρώντας εμένα ανώτερο, βάζοντας τείχος στους άλλους λαούς.
Ο εθνικισμός είναι παγίδα για κάθε λαό. Δίνει πάτημα στα μονοπώλια να εφαρμόζουν το διαίρει και βασίλευε, να μοιράζουν τις αγορές και τον πλούτο της γης. Είναι το άλλοθι των ιμπεριαλιστών για να επεμβαίνουν και να αιματοκυλούν τους λαούς, να τους ξεριζώνουν από τις πατρίδες τους.
Πατριωτισμός είναι το δίκιο του λαού και όχι τα συμφέροντα του καπιταλισμού, όχι ο φασισμός και ο “ευρωσκεπτικισμός”. Οι λαοί δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα μεταξύ τους, έχουν κοινό εχθρό τον ιμπεριαλισμό. Σε αυτόν πρέπει να αντισταθούν, και μόνο αυτή η πάλη μπορεί να ανοίξει τον δρόμο για έναν κόσμο χωρίς μίσος και πολέμους.

«Όμοιος τον όμοιο κι η κοπριά στα λάχανα»…, λέει ο λαός μας. Διαχρονική η λαϊκή σοφία και πάντα εύστοχη. Στην προκειμένη περίπτωση ταιριάζει γάντι. 

Ένας φασίστας ζήτησε …στήριξη και ένας ναζί τού την πρόσφερε! Είπαμε: Η …«κοπριά στα λάχανα». 

Τα ναζιστόμουτρα της Χρυσής Αυγής, λοιπόν, έσπευσαν να υποστηρίξουν τον Τζήμερο για το επεισόδιο που είχε με τον Γιάννη Πρωτούλη στο Περιφερειακό Συμβούλιο. 

Ο δε φασίστας με το κοστούμι τους συνεχάρη ικανοποιημένος…

  

Συγκεκριμένα ο Τζήμερος έγραψε στο Twitter όλο πόνο για την απομόνωση στην οποία βρέθηκε μετά την νέα στημένη παράσταση πρόκλησης: «Καμιά ανακοίνωση που να καταδικάζει την επίθεση του έμμισθου κομματικού στελέχους του ΚΚΕ έβγαλε κανένα κόμμα; Μπα, ε;».

Το ναζίδι Παναγιώταρος – και επίσης περιφερειακός σύμβουλος – έσπευσε να σταθεί στο πλευρό του πολιτικού “πρωτοξάδελφου” της ναζιστοσυμμορίας και του απάντησε: «Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΥΓΗ(ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ)ΕΒΓΑΛΕ!», με τον Τζήμερο να ανταπαντά: «Μπράβο!».  

Δυνατές Ναζιστοφασιστοφιλίες…

Χριστουγεννιάτικα στολίδια με εικόνες του Άουσβιτς πουλά η Amazon (ΦΩΤΟ)

Από iraklis3

Το Μουσείο Άουσβιτς-Μπιρκενάου επέκρινε χθες Κυριακή τον αμερικανικό διαδικτυακό κολοσσό της λιανικής Amazon διότι διέθετε ως χθες προς πώληση χριστουγεννιάτικα στολίδια με φωτογραφίες του άλλοτε ναζιστικού στρατοπέδου συγκέντρωσης.
«Το να πωλούνται “ χριστουγεννιάτικα στολίδια” με εικόνες του Άουσβιτς δεν μοιάζει σωστό», σχολίασε το Μουσείο μέσω Twitter, μεταφορτώνοντας φωτογραφίες στολιδιών με φωτογραφίες που εικονίζουν συρματοπλέγματα και παραπήγματα στο στρατόπεδο.
Προέτρεψε την Amazon να τα αφαιρέσει από τον κατάλογό της.

«Το Άουσβιτς σε ανοιχτήρια μπουκαλιών, αυτό είναι μάλλον ανησυχητικό και ασεβές» προς τη μνήμη των θυμάτων, τόνισε το Μουσείο στην ανάρτησή του στην αγγλική γλώσσα.
Σε ακόλουθη ανάρτησή του, το μουσείο ανέφερε πως η Amazon απέσυρε τις καταχωρήσεις των προϊόντων που υπέδειξε, προτού σε τρίτη ανάρτηση τονίσει πως εντόπισε κι άλλα.
Αναφερόταν μεταξύ άλλων σε ένα mousepad κι ένα κεραμικό «χριστουγεννιάτικο στολίδι» στο οποίο εικονίζεται βαγόνι τρένου που μετέφερε Εβραίους στους θαλάμους αερίων.

Η ναζιστική Γερμανία δημιούργησε το συγκεκριμένο στρατόπεδο συγκέντρωσης και εξόντωσης αφού κατέλαβε την Πολωνία, στις αρχές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Το Άουσβιτς, όπου εξοντώθηκαν πάνω από ένα εκατομμύριο Εβραίοι, άνδρες, γυναίκες και παιδιά από όλη την Ευρώπη, όπως και τουλάχιστον 100.000 μη Εβραίοι, έχει μετατραπεί σε σύμβολο του Ολοκαυτώματος.
Περίπου 232.000 παιδιά συμπεριλαμβάνονταν στα θύματα, κατά εκτιμήσεις.

Όσον αφορά την Amazon, υπενθυμίζουμε ότι πρόκειται για την εταιρεία που έχει κάνει την εκμετάλλευση των εργαζομένων «επιστήμη» εμπνευσμένη από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Θέλει τους εργαζόμενους να ουρούν σε μπουκάλια, απαγορεύει το συνδικαλισμό, τους φορά ηλεκτρονικές «αλυσίδες», κόβει την ασφάλιση, τους αναγκάζει να επαινούν και την εταιρεία δημόσια. Έτσι εξηγούνται και τα αμύθητα κέρδη της…

Μία πολίτης της πρώην ΓΛΔ γράφει για το Τείχος του Βερολίνου

Από Πάνος Αλεπλιώτης

Επιμέλεια Πάνος Αλεπλιώτης // 

Η Barbara Hagel, στέλεχος του ΚΚ Σουηδίας, μεγαλωμένη στην Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας και τώρα κάτοικος Σουηδίας δίνει την δική της προσωπική άποψη για την αναγκαιότητα της κατασκευής του τείχους του Βερολίνου.
«Στις 13 Αυγούστου 1961 χτίστηκε το αντιφασιστικό τείχος προστασίας από την παγκόσμια σύγκρουση που επιδίωκαν με όλα τα μέσα οι ΗΠΑ και οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ.
Η υστερία που κατέλαβε τον καπιταλιστικό κόσμο για την ανέγερση του συνόρου της Λαϊκής Γερμανίας με την μορφή του τείχους έδειξε φανερά και τις επιδιώξεις της μεγάλης σύγκρουσης που είχε δρομολογηθεί.
Το καλοκαίρι του 1961 η ανθρωπότητα πλησίασε όσο ποτέ σε παγκόσμια σύγκρουση που προωθούσαν οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις με απρόβλεπτες συνέπειες.
Η απόφαση των Αμερικανών, Άγγλων και Γάλλων σε συμφωνία  με τις πιο αντιδραστικές και ρεβανσιστικές δυνάμεις της Δυτικής Γερμανίας να εκδώσουν διαφορετικό νόμισμα στο Δυτικό Βερολίνο το 1948 έθεσε τα θεμέλια της διάσπασης των κατοίκων της πόλης.
Από το 1958 η Σοβιετική Ένωση είχε προτείνει την μετατροπή του Βερολίνου σε μια ελεύθερη και αποστρατικοποιημένη πόλη, πρόταση που απορρίφθηκε από τις δυτικές δυνάμεις.
Η απίστευτη ενίσχυση της Δυτικής πλευράς του Βερολίνου με υλικά αγαθά και εξοπλισμό, με νέο νόμισμα, μεγάλες αποδοχές για τους απασχολούμενους, δημιουργούσε ένα μόνιμο ζήτημα προσπάθειας διαφθοράς των κατοίκων της Ανατολικής πλευράς.
Δημιουργήθηκε ένα τεράστιο εμπόριο ανθρώπων όπου χιλιάδες γιατροί, επιστήμονες, ειδικοί, υπολογίζονται γύρω στις 100.000, δούλευαν στην Δυτική πλευρά με πολύ μεγάλες αποδοχές και είχαν φτηνή κατοίκηση, κοινωνική ασφάλεια και διατροφή στην Ανατολική.
Η άνιση ισοτιμία με το μάρκο της Λαϊκής Γερμανίας δημιουργούσε τεράστιες οικονομικές απώλειες στην σοσιαλιστική κοινωνία. Δημιουργούσε και ελλείψεις στην αγορά λόγω της ευχέρειας των Δυτικών ιδιωτών ή και εμπόρων να αγοράζουν τεράστιες ποσότητες αγαθών ακόμη και για λόγους σκοπιμότητας.
Τα ανοιχτά σύνορα δεν μπορούσαν να εμποδίσουν χιλιάδες κατασκόπους, σαμποτέρ και πράκτορες της αντίδρασης ακόμη και την δράση εγκληματικών ομάδων που εγκαταστάθηκαν στην Δυτική πλευρά με την βοήθεια των Αρχών.
Τα ΜΜΕ της καπιταλιστικής Γερμανίας αναφερόταν στο Δυτικό Βερολίνο σαν ” το κλειδί για να ανοίξει η πόρτα της Ανατολής”
Υπολογισμοί από Δυτικούς οικονομολόγους ανέφεραν πως η Δυτική Γερμανία λόγω της πολιτικής των διακρίσεων στο Βερολίνο από το 1950-61 “χρωστούσε”, είχε δηλαδή κέρδος,  πάνω από 120 δισεκατομμύρια μάρκα στο DDR. Ποσό που αντίστοιχα ήταν οικονομική ζημία εις βάρος της DDR.
Οι ρεβανσιστικές φωνές όπως του ακροδεξιού Στράους ζητούσαν στρατιωτική επέμβαση για “απελευθέρωση” της Ανατολικής πλευράς. Καλούσε τις ΗΠΑ να βοηθήσουν για την έναρξη εμφυλίου πολέμου. Τα ίδια περί “απελευθέρωσης” επαναλάμβανε με διαφορετικούς τόνους ο καγκελάριος Αντενάουερ.
Ο διοικητής του ΝΑΤΟ και ο διοικητής των Δυτικών Γερμανικών στρατιωτικών δυνάμεων που έθεσαν τις δυνάμεις σε επιφυλακή το καλοκαίρι του 1961 ήταν φασίστες στρατηγοί που συμμετείχαν στην εκστρατεία των Ναζί εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης τον ΒΠΠ.
Παράλληλα η ενίσχυση του εξοπλισμού των ΗΠΑ τα χρόνια 1950-59 είχε αυξηθεί κατά 54%. Στις 11 μεγαλύτερες βάσεις της Κεντρικής  Ευρώπης αυξήθηκε κατά 183%.
Το 1958 είχε αποδεχθεί το Γερμανικό κοινοβούλιο την εγκατάσταση πυρηνικών Αμερικανικών όπλων σε Γερμανικό έδαφος.
Το 1960 δήλωνε ο T Coleman Andrews πρόεδρος της μεγαλύτερης ασφαλιστικής εταιρείας των ΗΠΑ ότ ι “αν η Σ.Ένωση μας προτείνει ένα σχέδιο ειρήνης που δεν θα μπορούμε να το αρνηθούμε και σταματήσουν οι εξοπλισμοί που σήμερα είναι 50 δισεκατομμύρια δολάρια τον χρόνο, τότε η οικονομία μας θα καταστραφεί”.
Το φθινόπωρο της ίδιας χρονιάς διέκοψε η Δ.Γερμανία τις όποιες οικονομικές συμφωνίες υπήρχαν με την DDR για να χτυπήσει ακόμη πιο ισχυρά την οικονομία της Λαϊκής Δημοκρατίας.
Τον Απρίλιο του 1961 οι ΗΠΑ έθεσαν σε επιφυλακή τις στρατιωτικές τους δυνάμεις στην Δ.Γερμανία. Το ίδιο αναγκάστηκε να κάνει και η Σ.Ένωση. Ο υπουργός Άμυνας Στράους ζητούσε τακτικά πυρηνικά όπλα και αύξηση του Γερμανικού στρατού από 12 σε 18 Συντάγματα.

Οι ένοπλες δυνάμεις του ΝΑΤΟ μιλούσαν για την Ημέρα «D» υπονοώντας την επίθεση ενάντια στην DDR.
Το κλείσιμο του ανοιχτού και ανεξέλεγκτου συνόρου στο Βερολίνο δεν ήταν πια θέμα μεταξύ των 2 Γερμανιών αλλά ένα πεδίο σύγκρουσης μεταξύ δύο διαφορετικών συστημάτων, του καπιταλισμού και του σοσιαλισμού σε απόσταση αναπνοής.
Τον Ιούνιο του 1961 ο Χρουτσώφ πρόεδρος της Σ.Ένωσης και ο Κένεντι των ΗΠΑ συναντήθηκαν στην Βιέννη. Εκεί πληροφόρησε ο Χρουτσώφ τον Κένεντι πως το σύνορο του Βερολίνου θα κλείσει.
Ο Κέννεντυ δέχτηκε την είδηση και έβαλε τρεις όρους 1. Το Δ.Βερολίνο είναι ελεύθερο να διαλέξει το πολιτικό του σύστημα 2. Οι Δυτικές στρατιωτικές δυνάμεις θα παραμείνουν στο Δ. Βερολίνο και 3. Δεν θα παρουσιαστούν δυσκολίες επικοινωνίας μεταξύ Δ.Γερμανίας και Δ. Βερολίνου. Ο Χρουτσώφ δέχτηκε.
Στις αρχές Αυγούστου προβλήθηκε στην Δυτικογερμανική τηλεόραση ένα τμήμα δήλωσης του προέδρου εξωτερικών υποθέσεων των ΗΠΑ J William Fullbright ανθρώπου με μεγάλη επιρροή στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ που αναρωτήθηκε γιατί η Σ.Ένωση και η DDR δεν είχαν ακόμη κλείσει το σύνορο από την στιγμή που η ειρήνη στην Κεντρική Ευρώπη κρεμόταν από μια κλωστή.
Το σύνολο της δήλωσης δημοσιεύτηκε το 1993 στο Der Spiegel και έλεγε «ότι οι Ρώσοι θα μπορούσαν να κλείσουν το σύνορο όποτε ακριβώς θέλουν χωρίς να παραβιάσουν κάποια συμφωνία. Ούτε καταλαβαίνω γιατί δεν το έχουν κάνει ήδη..»
Στις 3/5 Αυγούστου συνεδρίασε το Σύμφωνο της Βαρσοβίας με θέμα την κατάσταση στο Βερολίνο και τα μέτρα προστασίας του σοσιαλισμού που έπρεπε να παρθούν. Κάτι έπρεπε να γίνει για να εκτονωθεί η κατάσταση και  αποφευχθεί η σύγκρουση στο πλαίσιο της διατήρησης της ειρήνης, σταθερή επιδίωξη του σοσιαλιστικού στρατοπέδου.
Στις 12 Αυγούστου 1961 απέρριψε η Δ.Γερμανία τις προτάσεις της Σ.Ένωσης, σαν εγγυήτρια δύναμη, για ρύθμιση των συνόρων και στερέωση της ειρήνης, όπως προηγούμενα είχαν απορριφθεί όλες οι προτάσεις για επανένωση της Γερμανίας ακόμη και με την μορφή Ομοσπονδίας δύο κρατών.
Η κατασκευή ορατού φυσικού συνόρου ήταν πια η μοναδική λύση για την εκτόνωση της κατάστασης. Χιλιάδες εργαζόμενοι σε εθελοντικές οργανώσεις, στρατός, αστυνομία, συνοριακή αστυνομία σε συνεργασία με δυνάμεις της Σ.Ένωσης κατασκεύασαν το τείχος το βράδυ 13 Αυγούστου και εξασφάλισαν την ασφάλεια και ειρήνη της περιοχής προκαλώντας κατάπληξη και στις κατασκοπευτικές υπηρεσίες της Δύσης που πιάστηκαν στον ύπνο.
Το τείχος για τους πολίτες του Ανατολικού Βερολίνου έγινε το Αντιφασιστικό Τείχος όση χολή και μίσος να έριχναν τα κατευθυνόμενα ΜΜΕ της Δύσης. Ήταν το Τείχος που έβαλε τέλος στην παρασιτική εκμετάλλευση του ανοιχτού εμπορίου και της φθηνής αγοράς του σοσιαλισμού.
Η ύπαρξη του ηρέμησε τον τοπικό πληθυσμό, συνέβαλε στην ομογενοποίηση του πληθυσμού, επανέφερε την τάξη και την πειθαρχία στην εργασία, την δημοκρατικότητα στην παραγωγή και στον κεντρικό σχεδιασμό. Μεγάλες κατασκευές και κατοικίες μπορούσαν πια να σχεδιαστούν με τις πραγματικές δυνατότητες της DDR χωρίς τα σαμποτάζ και την εκμετάλλευση των πλούσιων επενδυτών της Δύσης.

Τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά και οι μεγαλειώδεις κατασκευές παραμένουν και σήμερα πόλος έλξης των επισκεπτών. Η Δυτική πλευρά δεν έχει ακόμη επιδείξει παρόλο που πέρασαν 30 χρόνια από την καταστροφή του τείχους την ίδια αναπτυξιακή εικόνα.
Είχε βέβαια και αντιπάλους και αρνητικούς υποστηρικτές Βερολινέζους η κατασκευή του τείχους. Ήταν αυτοί που κερδοσκοπούσαν με ανοιχτά τα σύνορα αλλά και οικογένειες που χωρίστηκαν από το Τείχος. Η θετική όμως ενέργεια που απελευθερώθηκε από την κατασκευή του Τείχους και η αποτροπή της σύγκρουσης πρέπει να συνεκτιμηθεί.
Η Δυτική προπαγάνδα έριχνε κροκοδείλια δάκρυα για την κατασκευή του Τείχους. Η αλήθεια όμως είναι πως η Δυτική Γερμανία έκανε τα πάντα για να απομονώσει την άλλη Γερμανική πλευρά.
Όλοι οι δυτικοί πολίτες που είχαν επαφές με το DDR ζούσαν υπό την απειλή ακόμη και της απαγόρευσης εργασίας ακόμη και της φυλάκισης.
Τα δάκρυα για την διάσπαση των οικογενειών στην ουσία ήταν δάκρυα απογοήτευσης που τους κόπηκε η ευκαιρία να συνεχίσουν την αντισοσιαλιστική, υπονομευτική τους  προπαγάνδα.
Η απομόνωση που προσπάθησαν οι δυτικές δυνάμεις να θέσουν την DDR απέτυχε και αναγνωρίστηκε από όλους τους διεθνείς οργανισμούς και από 130 χώρες με την παρέμβαση του σοσιαλιστικού στρατοπέδου και της Σ.Ένωσης.
Έγινε ταυτόχρονα κατανοητό από τους κατοίκους του Ανατολικού Βερολίνου πως οι διαφορές είχαν να κάνουν με δύο διαφορετικά κοινωνικά συστήματα και λιγότερο με την ύπαρξη ενός ορατού συνόρου.
Μετά την κατασκευή του Τείχους οι τόνοι για «τράβηγμα των συνόρων μέχρι πίσω στα Ουράλια» άλλαξαν με την πολιτική «της αλλαγής με ανοιχτή αγκαλιά».
Έτσι το 1971 και οι 4 εγγυήτριες δυνάμεις υπέγραψαν σύμφωνο για την ανεξαρτησία του Δυτικού Βερολίνου από την Δυτική Γερμανία και την ανακήρυξή του σε ιδιαίτερο καθεστώς.
Φυσικά αυτή η νέα πολιτική είχε το αποτέλεσμα της με την ανατροπή του σοσιαλισμού και την συσκότιση των εγκλημάτων του καπιταλισμού που συντελέστηκαν στην παλιά DDR μετά την ανατροπή.
Η ιστορία που γράφουν οι νικητές για το Τείχος «ξεχνάει» την νόμιμη δικαιοδοσία της DDR να προστατευσει τα σύνορά της. Ξεχνάει την διαρκή επιδίωξη της άλλης πλευράς να καταστρέψει και να διαλύσει την Λαϊκή Δημοκρατία ακόμη και τις δολοφονίες των συνοριοφυλάκων.
«Το τείχος έσωσε την ζωή χιλιάδων ανθρώπων στην Ευρώπη ιδιαίτερα στο Βερολίνο. Η εξασφάλιση του συνόρου εξασφάλισε και την ειρηνευτική διαδικασία» έγραφε η αστική ”Libération” στις 14 Αυγούστου 1961.
Στην σημερινή εποχή γιορτάζεται στην Δύση η πτώση του Τείχους σαν την πτώση του Σοσιαλισμού. Πολλά χρόνια μετά καταλαβαίνουν οι λαοί πως το πραγματικό όνομα του Τείχους είναι το Αντιφασιστικό Τείχος.
Η πτώση του έφερε την Ευρώπη πάλι κάτω από την απειλή του πολέμου, ενίσχυσε τις νεοφασιστικές δυνάμεις.
Η παρέλαση των Δυτικών δυνάμεων κάτω από την Πύλη του Βραδεμβούργου έφερε την μαζική ανεργία, την εγκληματικότητα  και την φτώχεια σε όλη την Ευρώπη, Δυτική και Ανατολική».

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Riktpunk όργανο του ΚΚ Σουηδίας 

Στα χέρια της αστυνομίας 20χρονος – «μπουμπούκι», κατηγορούμενος για ρατσιστικές επιθέσεις στον Ασπρόπυργο

Κατιούσα

Για επιθέσεις, ληστεία και επικίνδυνες σωματικές βλάβες με ρατσιστικά χαρακτηριστικά, αδικήματα για τα οποία είχε εκδοθεί ένταλμα σύλληψης σε βάρος του, συνελήφθη 20χρονος στον Ασπρόπυργο.
Σύμφωνα με πληροφορίες, ο συλληφθείς είναι γνωστός στις αρχές για τις ρατσιστικές του δραστηριότητες, καθώς και στο παρελθόν έχει εμπλακεί σε εκδηλώσεις και επιθέσεις εναντίον αλλοδαπών.
Στην συγκεκριμένη περίπτωση, από την αστυνομική έρευνα, βάσει της οποίας σχηματίστηκε δικογραφία και εκδόθηκε το ένταλμα σύλληψης, ο 20χρονος είχε πρωταγωνιστήσει σε δύο επιθέσεις εναντίον Αλβανών, με ρατσιστικά χαρακτηριστικά, σε μία από τις οποίες, μάλιστα, είχε ολόκληρη ομάδα συνεργών.
Συγκεκριμένα:
— Τις βραδινές ώρες στις 10/10/2019 στον Ασπρόπυργο, ο κατηγορούμενος μαζί με ομάδα ατόμων και χρησιμοποιώντας μαχαίρια, σιδερογροθιές και μεταλλικά αντικείμενα επιτέθηκαν και προκάλεσαν σοβαρά τραύματα σε έξι αλλοδαπούς, αλβανικής υπηκοότητας, από τους οποίους αφαίρεσαν χρηματικά ποσά και κινητά τηλέφωνα. Παράλληλα, κατά τη διάρκεια της ανωτέρω επίθεσης, εκτόξευαν υβριστικές φράσεις αναφορικά με τη χώρα καταγωγής των παθόντων.
— Τις βραδινές ώρες στις 15/11/2019, έξω από καφετέρια στον Ασπρόπυργο, ο 20χρονος επιτέθηκε, χρησιμοποιώντας μεταλλικό αντικείμενο και σιδερογροθιά, και τραυμάτισε δύο Αλβανούς.
Ο συλληφθείς οδηγήθηκε στον Εισαγγελέα Εκτελέσεως Ποινών Αθηνών.
(Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ)
902.gr

Ιταλοί “αγανακτισμένοι” διώχνουν κόκκινη σημαία με σφυροδρέπανο από διαδήλωση στη Φλωρεντία κατά του Σαλβίνι

 (VIDEO)

Κατιούσα

Όσοι πέρασαν ή θυμούνται τα γεγονότα στην πλατεία συντάγματος το καλοκαίρι των Αγανακτισμένων, μπορούν να ανακαλέσουν στη μνήμη τους την εχθρική υποδοχή οργανωμένων ομάδων έναντι της παρουσίας οργανωμένων πολιτικών και συνδικαλιστικών φορέων (εκπρόσωποι των οποίων ωστόσο κινούνταν άνετα ως “άτομα” μεταξύ του πλήθους), που εκφράστηκε και με το διαβόητο ψήφισμα της “Συνέλευσης” της Κάτω Πλατείας με κεντρικό σύνθημα “Κάτω τα Κόμματα” και “Έξω τα συνδικάτα”. Ακόμα μεγαλύτερη ήταν η αλλεργία των ίδιων ομάδων απέναντι σε σύμβολα του κομμουνιστικού κινήματος, όπως το σφυροδρέπανο, έχοντας ως αποτέλεσμα ακόμα και τον ξυλοδαρμό μελών του ΚΚΕ (μ-λ) επειδή τόλμησαν να μοιράσουν τις προκηρύξεις τους και να εμφανιστούν με το μισητό σ’εκείνους έμβλημα της εργατικής τάξης.
Παρόμοιο άρωμα, ή μάλλον μπόχα, είχε η χθεσινή παρέμβαση των διοργανωτών της συγκέντρωσης κατά του ακροδεξιού ηγέτη της ιταλικής αντιπολίτευσης Ματέο Σαλβίνι στη Φλωρεντία. Εδώ και πολλές βδομάδες, διοργανώνονται τέτοιες κινητοποιήσεις σε μια σειρά πόλεις που επισκέπτεται ο ηγέτης της ξενοφοβικής Λέγκας, με σύμβολο τη “σαρδέλα”. Αποδεικνύοντας τη ρήση πως το ψάρι κυριολεκτικά βρωμάει από το κεφάλι, ένας από τους διοργανωτές ζήτησε από το μικρόφωνο με εμφατικό τρόπο “να φύγουν οι σημαίες”, εννοώντας μια κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο που ανέμιζε λίγα μέτρα από την κεντρική εξέδρα.”Είμαστε ένα δημοκρατικό φαινόμενο, χωρίς σύμβολα, ούτε σημαίες. Δε θέλουμε σύμβολα σε αυτή την ομορφιά”, πρόσθεσε ο νεαρός, που ωστόσο δεν είχε καμία αντίδραση όχι μόνο στην παρουσία της ιταλικής σημαίας, αλλά και πλακάτ με σύμβολα της ΕΕ. Πολλοί συγκεντρωμένοι, χειροκρότησαν και επανέλαβαν τα συνθήματα του διοργανωτή, ενώ άλλοι απλά παρακολουθούσαν αμέτοχοι τα τεκταινόμενα. Αν και δεν είναι καθαρό τι έγινε στο βίντεο, η προτροπή του ομιλητή “όχι βία” δείχνει πιθανότατα ότι κάποιοι επιχείρησαν ίσως και να επιτεθούν στον άνθρωπο που κρατούσε τη σημαία.
Για το θέμα τοποθετήθηκε με οργισμένη ανάρτηση ο γγ του Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας, Mάρκο Ρίτσο, υπενθυμίζοντας ότι η σημαία που εκδίωχτηκε από την πλατεία της Φλωρεντίας είναι βαμμένη με το αίμα εκατομμυρίων αγωνιστών:

Φλωρεντία: η κόκκινη σημαία απομακρύνεται με άσχημο τρόπο από ένα πλήθος που τραγουδά “έξω οι σημαίες, ενάντια στο μίσος”, την ώρα που χαίρονταν “σαρδέλες” με πλακάτ της ΕΕ. Γι’ αυτή τη σημαία πέθαναν κατά χιλιάδες κομμουνιστές και αντάρτες. Ας τολμούσαν να μας την πάρουν από τα δικά μας χέρια αυτή τη σημαία!

Κάποιοι μπορεί να νομίζουν ότι το Bella Ciao, που τραγουδιέται κατά κόρον στις συγκεντρώσεις κατά του Σαλβίνι, είναι απλά σάουντρακ του Casa de Papel, η ιστορία όμως δε σβήνει όσες κόκκινες σημαίες κι αν κατεβάσουν. Φαινόμενα σαν αυτά της Φλωρεντίας καταδεικνύουν με τον πιο ανάγλυφο τρόπο ότι ο απολίτικος και ρηχός “αντιφασισμός”, όχι μόνο δε βοηθά στην ανακοπή της ακροδεξιάς προέλασης στην Ιταλία και την Ευρώπη, αλλά εντέλει εκτρέπεται και ο ίδιος στην ανοιχτή αντίδραση. Γιατί κανένας πραγματικός αντιφασίστας στην ιστορία δεν κυνήγησε ποτέ τους κομμουνιστές και τα σύμβολά τους, αντίθετα αναγνώρισε και σεβάστηκε το αίμα που έδωσαν πρώτοι και περισσότερο απ’ όλους στον αγώνα ενάντια στη λαίλαπα του φασισμού και του ναζισμού.

Προς φασιστοκωλόπαιδα και νεοφιλελεδοκαλόπαιδα

Ορισμένα φασιστο-κωλόπαιδα, παρέα με κάτι άλλα αμόρφωτα νεοφιλελεδοκαλόπαιδα – εκείνα που βλέπουν την 28η Οκτώβρη σαν σύμβολο κατά του… “λαικισμού” και υπέρ του… “εθελοντισμού” – με αφορμή το άρθρο μας στον «Ημεροδρόμο» για την 28η Οκτωβρίου (https://www.imerodromos.gr/28-oktovri-oloi-mazi-e-alitheia/) νόμισαν ότι βρήκαν την αφορμή να εκτοξεύσουν το γνωστό γκαιμπελισμό. Τι λέει ο γκαιμπελισμός; Οτι οι κομμουνιστές τήρησαν – τάχα – «ουδέτερη» στάση απέναντι στους φασίστες όταν αυτοί επιτέθηκαν στην Ελλάδα και πως η αντίσταση των κομμουνιστών ξεκίνησε μόνο όταν οι χιτλερικοί επιτέθηκαν εναντίον της Σοβιετικής Ενωσης…
«Ουδέτερη» στάση, λοιπόν, η Ελλάδα του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣίτικου τουφεκιού. Αυτά μόνο στα χρυσαυγίτικα «σχολεία» του δωσιλογισμού διδάσκονται. Ας δούμε την αλήθεια:
1) Οι χιτλερικοι επιτέθηκαν στην ΕΣΣΔ στις 22/6/1941. Αλλά ΗΔΗ από τις 31 Οκτώβρη 1940 ο γραμματέας του ΚΚΕ Ζαχαριάδης καλεί τον ελληνικό λαό να πολεμήσει τον φασίστα Μουσολίνι (σύμμαχο του Χίτλερ). Τι είναι πρώτο; Το 22/6/1941 ή το 31/10/1940;
2) Οι Γερμανοι επιτέθηκαν στη Ρωσία 22/6. Αλλά ΗΔΗ στις 27 Απρίλη 1941, ανήμερα της εισόδου των Ναζί στην Αθήνα η Κομματική Οργάνωση Αθήνας του ΚΚΕ με επικεφαλής τον Σπύρο Καλοδίκη, τον μετέπειτα Β΄ Γραμματέα της Επιτροπής Πόλης της ΚΟΑ του ΚΚΕ στα χρόνια της Κατοχής, πραγματοποιεί συγκέντρωση στην Ομόνοια με ομιλητή τον Καλοδίκη και καλει τον λαό της Αθήνας να αρχίσει την αντίστασή του ενάντια στους φασίστες κατακτητές. Τα συνθήματα στην πλατεία της Ομόνοιας ήταν «Αντίσταση στους επιδρομείς» και «Όπλα στο λαό». Τι είναι πρώτο; Το 22/6/1941 ή το 27/4/1941;
3) Το ίδιο βράδυ της 27/4/1941 στον τοίχο του γηπέδου της Νήαρ Ηστ, στην Καισαριανή, γράφεται ΗΔΗ το πρώτο αντιστασιακό σύνθημα: «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ή θΑΝΑΤΟΣ» από το χέρι της κομμουνίστριας δασκάλας Φωτεινή Τσαμπάση μαζί με τον σύντροφό της Στέλιο Φραγκόπουλο. Τι είναι πρώτο; Το 22/6/1941 ή το 27/4/1941;
4) ΗΔΗ από τον Μάη του 1941 με πρωτοβουλία των κομμουνιστών και άλλων πατριωτών δημιουργούνται εθνικοαπελευθερωτικές οργανώσεις: Στη Μακεδονία η οργάνωση «Ελευθερία», στην Ήπειρο το «Πατριωτικό Μέτωπο», στην Καλαμάτα η «Νέα Φιλική Εταιρεία», στον Πύργο το «Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο» κ.ο.κ. Τι είναι πρώτο; Το 22/6/1941 ή ο Μάης του 1941;
5) ΗΔΗ από τις 4 Μάη 1941 ιδρύεται η Φιλική Εταιρία Νέων (ΦΕΝ), που καλούσε «κάθε νέο πατριώτη που ήθελε ν’ αγωνιστεί για την Απελευθέρωση της Ελλάδας, ανεξάρτητα από κοινωνική προέλευση, ιδεολογική και πολιτική τοποθέτηση». Τι είναι πρώτο; Το 22/6/1941 ή το 4/5/1941;
6) Στις αρχές του Μάη η αντιφασιστική ομάδα που δημιουργείται με προτροπή του Δημήτρη Γληνού και του Νίκου Πλουμπίδη στο νοσοκομείο «Σωτηρία» μετεξελίσσεται ΗΔΗ στην αντιστασιακή οργάνωση «Δημοκράτης». Τι είναι πρώτο; Το 22/6/1941 ή ο Μάης του ’41;
7) Την Πέμπτη 15 Μάη 1941, σε σύσκεψη στην Καισαριανή με ομιλητή το Θανάση Κλάρα (Άρης Βελουχιώτης), ο Άρης καλεί ΗΔΗ σε ένοπλο αγώνα κατά των κατακτητών. Τι είναι πρώτο; Το 22/6/1941 ή το 15/5/1941;
8) Στις 28 Μάη 1941 ιδρύεται ΗΔΗ στην Αθήνα κόντρα στους ναζί η πανελλαδική οργάνωση Εθνική Αλληλεγγύη. Τι είναι πρώτο; Το 22/6/1941 ή το 28/5/1941;

Αυτά, έτσι πολύ πρόχειρα και πολύ συνοπτικά. Αλλά αρκετά – ΗΔΗ – για να συνεννοηθούμε.Ειδικά με αυτούς που τα κάνανε πλακάκια με τους χιτλερικούς, ή είχανε πάρει των ομματιών τους (μαζί με τον χρυσό της χώρας) και την είχαν κοπανήσει, αλλά εγκαλούν (!) κι από πάνω εμάς για το πότε τους πολεμήσαμε!!! Συνεννοηθήκαμε;

Η ΣΥΜΠΟΝΙΑ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Ο Κ. Μητσοτάκης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μοιάζει να επαίρεται που «Κατοχυρώνουμε συνταγματικά το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, δηλαδή το δίχτυ ασφαλείας για τους πιο αδύναμους», ενώ δεν παραλείπουν πηγές της Ν.Δ, κατά την ειδησεογραφία,  να τονίζουν πως  με την πρότασή της στα πλαίσια της συνταγματικής αναθεώρησης για κατοχύρωση του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος  στο Σύνταγμα, αποδεικνύεται στην πράξη, και όχι στα λόγια, ότι η κυβέρνηση και ο Πρωθυπουργός νοιάζονται πραγματικά για τους κοινωνικά πιο ευάλωτους συμπολίτες μας. 

        Η ιδέα του εγγυημένου  εισοδήματος, με διάφορες μορφές,  είναι παλιά όσο η ίδια η βιομηχανική  επανάσταση. Έχει σαν στόχο να κάνει κοινωνικά πιο ανεκτή την εξάπλωση της ανεργίας και της φτώχειας, να αναδειχθεί ως  πολιτική απάντηση στο πρόβλημα της συνεχιζόμενης υπερπροσφοράς εργατικού δυναμικού, που είναι όμως ένα απαραίτητο χαρακτηριστικό του καπιταλισμού, και της επισφάλειας και της φτώχειας που συνδέεται με αυτό.  

        Το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, προωθήθηκε από την κυρίαρχη εξουσία ως λύση στα συμπτώματα και τις πληγές του καπιταλιστικού συστήματος, πολλαπλασιάζοντας τα ερωτήματα για τις αιτίες που απέκτησε τέτοια εξέχουσα θέση και κυρίως ποιους στην πραγματικότητα ωφελεί. Στο βαθμό που δημιουργεί μια εναλλακτική λύση στην μισθωτή εργασία, ένα ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα θεωρείται συχνά από προοδευτικούς υποστηρικτές ως εργαλείο για να υπονομεύσει την διαπραγματευτική δύναμη του κεφαλαίου πάνω στην εργασία, αναγκάζοντας βελτιώσεις στις αμοιβές και τις συνθήκες εργασίας, ή ακόμα και προκαλώντας τον ίδιο τον καπιταλισμό. Για όσους μάλιστα δηλώνουν αριστεροί, σοσιαλδημοκράτες και σοσιαλίζοντες το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα προτείνεται ως προοδευτικό αίτημα, ενώ  και εξέχοντες αστικοί οικονομολόγοι όπως ο Μ. Φρήντμαν έχουν κάνει παρόμοιες προτάσεις.  

Στη θεωρία, η ιδέα πίσω από το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα είναι ότι θα σπάσει τη σχέση εργασίας και αμοιβής, παρέχοντας  αφενός σε  εργαζομένους που έχουν απολυθεί εξ αιτίας της  αυτοματοποίησης της εργασίας ένα δίχτυ ασφαλείας για να μπορούν να  επιβιώνουν και να  προσφέρουν την εργασία τους όποτε το σύστημα τους χρειάζεται, επιτρέποντας ταυτόχρονα τη μετάβαση από τις απαρχαιωμένες βιομηχανίες σε νέους, πιο παραγωγικούς τομείς. Και  αφετέρου  επιτρέπει στους καπιταλιστές να επενδύσουν στην αυτοματοποίηση και τη νέα τεχνολογία χωρίς τη μεγάλη ανησυχία για την αύξηση στρατιών ανέργων. Κι ήταν κι αυτός ένας τρόπος ώστε οι τροχοί του καπιταλισμού να λιπανθούν,  οι επενδύσεις ν’ ανέβουν,   όπως και η αύξηση της παραγωγικότητας, ενώ οι εργαζόμενοι  να μπορούν να μετακινούνται ομαλά από τη μια θέση στην άλλη για το υπόλοιπο της ζωής τους.

Στην πραγματικότητα, η  παραγωγική επένδυση είναι σε χαμηλά επίπεδα λόγω των τεράστιων επιπέδων υπερπαραγωγής που πιέζει την παγκόσμια οικονομία. Οι καπιταλιστές δεν επενδύουν για παροχή θέσεων εργασίας ή για την κάλυψη αναγκών ή για ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, αλλά μόνο για αύξηση των κερδών. Εάν όμως τα αγαθά δεν μπορούν να πουληθούν επειδή οι αγοραστές δεν έχουν χρήματα τότε οι επενδύσεις θα παγώσουν. Κι επειδή οι καπιταλιστές μπορούν να έχουν περισσότερα κέρδη  από δέκα εργαζόμενους που εκμεταλλεύονται παρά από ένα μηχάνημα, είναι προτιμότερο γι’ αυτούς να  στρατολογούν από τις τάξεις αυτών που αναζητούν απεγνωσμένα μια δουλειά παρά να επενδύουν σε μηχανήματα που μειώνουν πραγματικά την ανάγκη για εργασία. Η   εργασία από την αμοιβή τείνει να αποσυνδεθεί, με αρνητικό πρόσημο για τους εργαζόμενους, ενώ παραμένουν στάσιμοι οι πραγματικοί μισθοί παρά την αύξηση του ΑΕΠ και η εβδομάδα εργασίας όλο και αυξάνεται. Η εγγύηση ενός μίνιμουμ επιβίωσης, ενώ συγχρόνως σταδιακά καταργείται  κάθε άλλη μορφή κοινωνικής προστασίας, είναι προϋπόθεση για να μπορεί η αγορά εργασίας να λειτουργήσει χωρίς εμπόδια, και να μπορεί να διοχετεύεται και ο όγκος των παραγομένων προϊόντων

 Γι’ αυτό και το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα ασκεί έλξη σε φιλελεύθερους καπιταλιστές που κηρύσσουν τις μετασχηματιστικές δυνάμεις της δημιουργικής καταστροφής. Και το όνειρό τους,  να παρέχεται ένα πρωτογενές δίχτυ ασφαλείας, να εξαλείφονται τα εμπόδια στη δημιουργία θέσεων εργασίας όπως είναι ο ελάχιστος μισθός ή οι συλλογικές συμβάσεις, να αφήνεται η αγορά ελεύθερη για να καταστρέφονται βιομηχανίες και θέσεις εργασίας χωρίς να σχεδιάζεται ή να προσφέρεται εκπαίδευση ή επανεκπαίδευση στους εργαζόμενους, γίνεται εφιάλτης για την εργατική τάξη. Οι φανατικοί μάλιστα της ελεύθερης αγοράς υποστηρίζουν ακόμα και ένα κάπως υψηλότερο ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, υπό τον όρο ότι οι ενοχλητικές κοινωνικές δημόσιες υπηρεσίες, όπως η υγειονομική περίθαλψη και η εκπαίδευση να διαλυθούν,  δηλαδή να ιδιωτικοποιηθούν με στόχο το κέρδος.

Και καταλήγει, από τις κατακτήσεις μέσα από αγώνες των προηγούμενων γενεών για τη βελτίωση των όρων εργασίας και διαβίωσης, η κατοχύρωση του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος να γίνεται το φύλο συκής  για την άγρια καπιταλιστική επίθεση, προκειμένου να μειωθεί ο αντίκτυπος της χαμηλής αμοιβής και των επισφαλών συνθηκών εργασίας αλλά  και της ιδιωτικοποίησης των κοινωνικών υπηρεσιών και να ενισχύεται η καπιταλιστική αγορά αντί να την εξασθενήσει.

Η απαίτηση για ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα θέλει να εμφανίζεται σαν η τελευταία ουτοπική  πρόταση από ένα υποτιθέμενα αφελές στρώμα προοδευτικών  που φαντάζεται ότι η λιτότητα είναι ιδεολογική και ότι μπορούμε  με κάποιο τρόπο να πείσουμε τους πλούσιους να προσφέρουν ευγενικά και ήσυχα χρήματα για το καλό της κοινωνίας. Γιατί  αυτό κατά βάση είναι που υποστηρίζουν και ελπίζουν οι υποστηρικτές του, τη φιλανθρωπία των καπιταλιστών και των πολιτικών που τους εκπροσωπούν. Γιατί ακριβώς αποσιωπάται ότι έχουν πάρει το δικό τους πλούτο από τους εργαζόμενους, για να τους δώσουν ελάχιστα πίσω, εν είδει μάλιστα μεγάθυμης προσφοράς.

Ο μόνος τρόπος με τον οποίο μια τέτοια μεταρρύθμιση θα μπορούσε να είναι προς όφελος των εργαζομένων θα ήταν  αν δεν διαχωρίζονταν από το ζήτημα της ταξικής πάλης,  αν οι καπιταλιστές αισθάνονταν απειλημένοι, δηλαδή εάν ο ταξικός αγώνας είχε τόσο οξυνθεί, ώστε οι κυβερνώντες να προσέφεραν μεταρρυθμίσεις από πάνω για να αποτρέψουν την απώλεια περισσότερων προνομίων τους από κάτω.  

Διαφορετικά, δεν μπορούμε να βασιζόμαστε στον αλτρουισμό των πλουσίων και στη συμπόνια του καπιταλιστικού κράτους. Γι’ αυτό και το ΚΚΕ καταψήφισε το άρθρο 21 παρ. 1 για την εγγύηση του κράτους σε ένα «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα» ή «αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης» για όλους, γιατί «προωθείται η συνταγματοποίηση της στρατηγικής που σαρώνει εργατικά και κοινωνικά δικαιώματα για την ενίσχυση της κερδοφορίας του κεφαλαίου, περιορίζεται μόνον σε ορισμένα ανεπαρκή μέτρα για την αντιμετώπιση των ακραίων φαινομένων φτώχειας και λειτουργεί ως εργαλείο συμπίεσης προς τα κάτω του λαϊκού εισοδήματος και των παροχών».

Οι «53+» και ο μύθος του «αριστερού» ΣΥΡΙΖΑ

Ο ΣΥΡΙΖΑ βαδίζει προς το 3ο Συνέδριό του, το οποίο προγραμματίζεται για τις αρχές του 2020. Βασικός στόχος είναι ο διακηρυγμένος από τον Αλ. Τσίπρα «μετασχηματισμός» του ΣΥΡΙΖΑ, διαδικασία που αντανακλά τις αναγκαίες προσαρμογές για την περαιτέρω εδραίωσή του ως κόμματος αστικής διακυβέρνησης και βασικού σοσιαλδημοκρατικού πυλώνα του αστικού πολιτικού συστήματος στις μετεκλογικές συνθήκες¹.

 Σε αυτό το πλαίσιο έχει ξεκινήσει καμπάνια εγγραφής νέων μελών (με περιοδείες και κυρίως με τη διαδικτυακή πλατφόρμα ηλεκτρονικής εγγραφής που εγκαινιάστηκε πρόσφατα), ενώ επίσης ανακοινώθηκε η συγκρότηση μιας πολυπληθούς «Κεντρικής Επιτροπής Ανασυγκρότησης», με συμμετοχή αρκετών «ΠΑΣΟΚογενών» (Ρ. Βάρτζελη, Θ. Λιβάνης κ.ά., οι οποίοι έρχονται να προστεθούν στις προηγούμενες μετεγγραφές από το ΠΑΣΟΚ), για να σηματοδοτηθεί καθαρότερα το στίγμα της «διεύρυνσης».

Η πορεία προς το συνέδριο και η συζήτηση για το «μετασχηματισμό» του ΣΥΡΙΖΑ

 

Οι διακηρύξεις του Αλ. Τσίπρα για την ανάγκη άμεσου μετασχηματισμού του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα «πλατύ και μαζικό» κόμμα, που θα εκφράζει τη «δημοκρατική παράταξη», σηματοδοτούν τη στόχευση να εδραιωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ ως ο βασικός εκπρόσωπος της σοσιαλδημοκρατίας στην Ελλάδα, με αναγνώριση από την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, τους «Πράσινους», τους «Δημοκρατικούς» στις ΗΠΑ.

Από την άλλη, ήδη εκφράζονται επιφυλάξεις από στελέχη που θεωρούν προτιμότερο να διατηρήσει ο ΣΥΡΙΖΑ ορισμένες πιο «ριζοσπαστικές» διακηρύξεις για να μην αποκοπεί από αγωνιστικές λαϊκές διαθέσεις, εξασφαλίζοντας ουσιαστικά μεγαλύτερη ικανότητα χειραγώγησής τους.

Η ομάδα των λεγόμενων «53+» (με «άτυπο» επικεφαλής τον Ε. Τσακαλώτο) δημοσίευσε τον δικό της «οδικό χάρτη» προς το συνέδριο, όπου τίθεται ως βασικό διακύβευμα το αν «θα παραμείνει ο ΣΥΡΙΖΑ κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς ή θα μετασχηματιστεί σε μια θολή παράταξη του λεγόμενου προοδευτικού χώρου;»².

Παράλληλα, με παρεμβάσεις (π.χ. Ν. Βούτσης, Ν. Φίλης) επανέρχεται και αναπαράγεται ο μύθος του δήθεν «αριστερού» και «ριζοσπαστικού» ΣΥΡΙΖΑ, που αναγκάστηκε να «συμβιβαστεί» το 2015, παρουσιάζοντας παραπλανητικά ως προοδευτικό τάχα το πρόγραμμα με το οποίο ανήλθε ο ΣΥΡΙΖΑ στην αστική διακυβέρνηση το 2015 και κρύβοντας τον ιδιαίτερο ρόλο που έπαιξε στον εγκλωβισμό του λαού, έχοντας προηγουμένως αναλάβει δεσμεύσεις και αποσπώντας τη συγκατάθεση της αστικής τάξης και των διεθνών της συμμάχων για την κυβερνητική του άνοδο.

Ωστόσο, στην πολιτική πρακτική δεν υπάρχουν ουσιαστικές διαφορές ανάμεσα στις δύο πλευρές, αφού και οι δύο υποτάσσονται στην ίδια στρατηγική διαχείρισης του συστήματος, ενώ συμφωνούν με τη βασική στόχευση ανάπλασης του σοσιαλδημοκρατικού πόλου και θα λειτουργήσουν συμπληρωματικά στους όρους «διεύρυνσης» του ΣΥΡΙΖΑ, προσπαθώντας να συνεχίσουν να κρατούν εγκλωβισμένες λαϊκές δυνάμεις που αυτοχαρακτηρίζονται «αριστερές», προοδευτικές.

Διορθώνεται ο ΣΥΡΙΖΑ; «Εργα και ημέρες» των «53»

 

Εξάλλου, το έργο το έχουμε ξαναδεί πολλές φορές στη σοσιαλδημοκρατία, με το «παλιό» ΠΑΣΟΚ να παρουσιάζεται ως «αγωνιστικό» και δήθεν φιλολαϊκό, με τους «προεδρικούς» εναντίον των «εκσυγχρονιστών», με την ίδια τη συγκρότηση της ομάδας των «53» το 2014, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ προαλειφόταν για την ανάληψη της αστικής διακυβέρνησης.

Πρώτον: Χρειάζεται να υπενθυμίσουμε ότι οι λεγόμενοι «53» δεν εμφανίστηκαν τώρα ξαφνικά για να σώσουν την «αριστερή ψυχή» του ΣΥΡΙΖΑ. Εχουν περγαμηνές στην αντιλαϊκή πολιτική που εφαρμόστηκε όλα τα προηγούμενα χρόνια, στην οποία πρωτοστάτησαν τα ηγετικά τους στελέχη από κομβικές υπουργικές θέσεις.

Ο Ε. Τσακαλώτος ηγήθηκε ως υπουργός Οικονομικών στο ξεδίπλωμα της αφαίμαξης του λαού, ενώ η υπουργός Εργασίας Ε. Αχτσιόγλου (που μέχρι πρότινος τουλάχιστον κινούνταν στους κύκλους των «53») έβαλε τη σφραγίδα της σε αντεργατικά μέτρα, με πιο χαρακτηριστικό το χτύπημα της απεργίας.

Δεύτερον: Τα όσα εξάλλου υποστηρίζουν με τις παρεμβάσεις τους δεν αμφισβητούν στο ελάχιστο τις αντιλαϊκές κατευθύνσεις της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ μάλιστα προβάλλουν πιο αποφασιστικά πλευρές της αστικής στρατηγικής, όπως η περιβόητη «πράσινη ανάπτυξη».

Υπερασπίζονται μέχρι κεραίας και προκλητικά παρουσιάζουν ως δήθεν «αριστερή» πολιτική τη ΝΑΤΟική «ιστορική» (όπως την χαρακτηρίζουν) Συμφωνία των Πρεσπών, ούτε άλλωστε αμφισβητούν την κατεύθυνση «διεύρυνσης» του ΣΥΡΙΖΑ με στελέχη του ΠΑΣΟΚ, λέγοντας πως «μας βοήθησαν όχι μόνο στο επίπεδο των πολιτικών συμβολισμών, αλλά και στην παραγωγή πολιτικού έργου».

Αν έτσι είναι ο «καλός» ΣΥΡΙΖΑ, τύφλα να 'χει ο κακός...

Για τον «i-syriza» και την ηλεκτρονική εγγραφή μελών

 

Σημείο αντιπαράθεσης αποτελούν επίσης οι όροι της λεγόμενης οργανωτικής διεύρυνσης και εγγραφής νέων μελών του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς υιοθετήθηκε ο λεγόμενος «ψηφιακός μετασχηματισμός», με την προώθηση της ηλεκτρονικής συμμετοχής των μελών και ηλεκτρονικών ψηφοφοριών.

Σε αυτό το πλαίσιο διαμορφώθηκε η διαδικτυακή πλατφόρμα i-syriza, ενώ επιλέχθηκε η απευθείας ηλεκτρονική εγγραφή των νέων μελών, χωρίς να απαιτούνται η έγκριση της αίτησης ένταξης από κάποια επιτροπή/όργανο και η ανάληψη συγκεκριμένων υποχρεώσεων του μέλους.

Μέχρι στιγμής πάντως η καμπάνια δεν έχει αποδώσει τα αναμενόμενα. Σε σχετικά δημοσιεύματα επισημαίνεται ότι πριν από την καμπάνια ο ΣΥΡΙΖΑ διέθετε περίπου 30.000 μέλη, ενώ σε αυτό το πρώτο διάστημα φαίνεται να έχουν εγγραφεί περίπου 14.000 μέλη, αριθμός πολύ κάτω από τον αρχικό στόχο, που είχε τοποθετηθεί περίπου στις 180.000³.

Με βάση τη νέα δομή του κόμματος που προωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ, το ηγετικό επιτελείο θα «επικοινωνεί» και θα απευθύνεται ηλεκτρονικά στην κομματική βάση, ενισχύοντας, μεταξύ άλλων, τα «αρχηγικά» χαρακτηριστικά του κόμματος, το οποίο δεν θα βασίζεται σε μια βάση κομματικών μελών με δικαιώματα και υποχρεώσεις. Σε αυτήν την κατεύθυνση έχει ανοίξει και η συζήτηση γύρω από το ζήτημα της απευθείας εκλογής του προέδρου του κόμματος από τη βάση, που θα αποτελέσει ένα ακόμη βήμα στην αποδυνάμωση των οργάνων και του συνεδρίου του κόμματος.

Η νέα φυσιογνωμία του ΣΥΡΙΖΑ δεν αφορά την προσαρμογή του στη νέα εποχή, στα νέα δεδομένα που διαμορφώνει το διαδίκτυο. Κυρίως αποτυπώνει και σε οργανωτικό επίπεδο τα περαιτέρω βήματα προσαρμογής του στις ανάγκες της αστικής διαχείρισης. Σε ένα κόμμα τόσο βαθιά συστημικό, είναι λογικό να ενισχύεται η τάση ενδυνάμωσης των «αρχηγικών» του χαρακτηριστικών με παράλληλη υποβάθμιση του ρόλου των κομματικών οργάνων και την προώθηση μιας λογικής μέλους - υποστηρικτή, χωρίς ουσιαστική συμμετοχή.

Θολό «αντιδεξιό μέτωπο» και με τις πλάτες των οπορτουνιστών

 

Για να κρύβει τη στρατηγική του σύμπλευση με τη ΝΔ και να συνεχίσει να καλλιεργεί την αυταπάτη μιας δήθεν φιλολαϊκής διαχείρισης του καπιταλισμού, ο ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκει να υψώνει κάλπικες διαχωριστικές γραμμές και να τροφοδοτεί το παραπλανητικό δίπολο μιας τάχα «προοδευτικής διακυβέρνησης» ενάντια στον «νεοφιλελευθερισμό».

Σε αυτό το πλαίσιο, η αντιπολιτευτική του τακτική στοχεύει στην καλλιέργεια της λογικής του λεγόμενου «αντιδεξιού μετώπου» όλων των «προοδευτικών δυνάμεων» ενάντια στην κυβέρνηση της «αυταρχικής δεξιάς».

Ο ΣΥΡΙΖΑ κατηγορεί υποκριτικά τη ΝΔ ως «αντεργατική», ενώ ο ίδιος τσάκισε μισθούς, ασφαλιστικά δικαιώματα με το νόμο Κατρούγκαλου και διατήρησε την κατάργηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων με το νόμο Βρούτση - Αχτσιόγλου. Κατηγορεί υποκριτικά τη ΝΔ για την πολιτική της στο Μεταναστευτικό - Προσφυγικό ενώ ο ίδιος εφάρμοσε το αίσχος της πολιτικής της ΕΕ και τα κολαστήρια τύπου Μόριας. Κατηγορεί τη ΝΔ ως ακροδεξιά ενώ ο ίδιος συγκυβέρνησε με τους ακροδεξιούς ΑΝΕΛ, έδειξε ανοχή στη Χρυσή Αυγή και συνυπήρχε με τους φασίστες στις πλατείες των «αγανακτισμένων».

Υπηρετώντας αυτόν το στόχο, δυνάμεις όπως οι «53» θα ρίχνουν «αριστερά δολώματα» για να ψαρέψουν στα νερά της δυσαρέσκειας που θα γεννά η αντιλαϊκή πολιτική την οποία εφαρμόζει η ΝΔ, παίρνοντας τη σκυτάλη από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Σε αυτήν την προσπάθεια ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορεί να αξιοποιεί δυνάμεις του οπορτουνιστικού ρεύματος, οι οποίες παρά την παταγώδη χρεοκοπία της πολιτικής τους γραμμής τα προηγούμενα χρόνια, ουσιαστικά συνεχίζουν, με παραλλαγές και ορισμένα ριζοσπαστικά συνθήματα, τον χρεοκοπημένο δρόμο του «αντικυβερνητικού μετώπου».

Για παράδειγμα, εκεί που ο ΣΥΡΙΖΑ μιλάει για «δεξιά κανονικότητα», αυτοί μιλούν για «κανονικότητα του τρόμου της ΝΔ» (kommon), εκεί που ο ΣΥΡΙΖΑ αναφέρεται υποκριτικά στις «πρακτικές ακραίας καταστολής της ΝΔ» (κρύβοντας την καταστολή που ασκούσε ο ίδιος ως κυβέρνηση, το νομοθετικό χτύπημα της απεργίας, τις αντιδραστικές αλλαγές στον Ποινικό Κώδικα κ.λπ.) εκείνοι μιλούν για «κατασταλτική μανία της ΝΔ» (ΑΝΤΑΡΣΥΑ).

Παράλληλα, οι τοποθετήσεις δυνάμεων του οπορτουνιστικού ρεύματος στο πλαίσιο των τρεχουσών φοιτητικών κινητοποιήσεων, που εστιάζουν αποκλειστικά στην «ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική της ΝΔ», λειτουργούν αντικειμενικά συμπληρωματικά στα λεγόμενα του ΣΥΡΙΖΑ περί «εκδικητικής πολιτικής της ΝΔ για τη νεολαία» και στα καλέσματα για συγκρότηση «αντινεοφιλελεύθερου μετώπου».

Πιο χαρακτηριστικά, ορισμένες δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (ΣΕΚ-ΑΡΙΣ) υποστηρίζουν ότι «θα ήταν καταστροφικό λάθος ένας προσανατολισμός ''που κουνάει το δάχτυλο στον κόσμο που ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ καλώντας τον να βγάλει τα συμπεράσματά του'' από την προηγούμενη τετραετία»⁴ ενώ το ΣΕΚ προβάλλει το καθαρά αντιδεξιό σύνθημα: «Ρατσισμός, λιτότητα, τρομοκρατία - Κάτω η Νέα Δημοκρατία».

Αφήνοντας στο απυρόβλητο τον ΣΥΡΙΖΑ ή καταδικάζοντάς τον μόνο για το κυβερνητικό παρελθόν του, οι οπορτουνιστικές δυνάμεις ουσιαστικά ρίχνουν νερό στο μύλο της θολής και ρηχής αντιδεξιάς ρητορικής και του «αντικυβερνητικού - αντιδεξιού μετώπου» που προβάλλει ο ΣΥΡΙΖΑ, κρύβοντας τον πραγματικό αντίπαλο. Αφήνουν περιθώρια στον ΣΥΡΙΖΑ να εμφανίζεται με δήθεν «αγωνιστικό» προσωπείο, προσφέροντάς του μάλιστα «κινηματικά» καύσιμα στην επιδίωξή του για μελλοντική επάνοδο στην αστική διακυβέρνηση.

Λαϊκή αντεπίθεση που να σημαδεύει τον πραγματικό αντίπαλο

 

Η διαμόρφωση γραμμής σύγκρουσης με το σύνολο της πολιτικής του κεφαλαίου στο κίνημα, κόντρα σε αυταπάτες φιλολαϊκής καπιταλιστικής διαχείρισης, είναι προϋπόθεση ώστε οι αγωνιστικές διεργασίες να αποκτούν συνέχεια, να διευρύνεται η μαζικότητα, να βαθαίνει ο προσανατολισμός, να θωρακίζεται το κίνημα από τις προσπάθειες του ΣΥΡΙΖΑ να κεφαλαιοποιεί ξεσπάσματα της λαϊκής δυσαρέσκειας προς όφελός του.

Η απάντηση στην αντιλαϊκή πολιτική της ΝΔ, που είναι συνέχεια αυτής του ΣΥΡΙΖΑ όπως και όλων των κυβερνήσεων που υπηρετούν το ,κεφάλαιο βρίσκεται στην ανασύνταξη του εργατικού - λαϊκού κινήματος, στην ενίσχυση του προσανατολισμού του σε αντιμονοπωλιακή - αντικαπιταλιστική κατεύθυνση.

Η στρατηγική αντιπαράθεση με τον ΣΥΡΙΖΑ και η προσπάθεια να μην εγκλωβιστούν λαϊκές δυνάμεις σε νέες πλάνες αποτελούν μέρος αυτής της προσπάθειας ανασύνταξης του κινήματος, ανεβάσματος της οργάνωσης της εργατικής τάξης, ισχυροποίησης του ταξικού προσανατολισμού των αγώνων, ενίσχυσης των δυνάμεων της Κοινωνικής Συμμαχίας.

Είναι όρος για να ξεδιπλωθεί μια μαχητική εργατική - λαϊκή αντεπίθεση που θα σαρώσει παλιές και νέες αυταπάτες.

Παραπομπές

1. Αναλυτικότερα βλ. ΙΕ ΚΕ, «Για την Πολιτική Διακήρυξη του ΣΥΡΙΖΑ», στο τρέχον τεύχος της ΚΟΜΕΠ, τ. 6/2019

2. Εφημερίδα «Αυγή», 21/11/2019

3. Ως μέτρο σύγκρισης αξίζει να σημειώσουμε ότι στις εσωκομματικές εκλογές για την ανάδειξη της ηγεσίας του ΚΙΝΑΛ το 2017 ψήφισαν περίπου 200.000 μέλη/φίλοι.

4. Εφημερίδα «Εργατική Αλληλεγγύη», 2/10/2019

Του
Κώστα ΜΠΟΡΜΠΟΤΗ*
* Ο Κ. Μπορμπότης είναι μέλος της Ιδεολογικής Επιτροπής της ΚΕ του ΚΚΕ

 

 

Ριζοσπάστης   Σάββατο 30 Νοέμβρη 2019 - Κυριακή 1 Δεκέμβρη 2019 

Στο χειρουργείο ένας από τους φοιτητές-διαδηλωτές που χτύπησαν τα ΜΑΤ!

Κατιούσα

Σύμφωνα με πληροφορίες, ένας από τους φοιτητές διαδηλωτές που τραυματίστηκαν μετά από την απρόκλητη επίθεση των ΜΑΤ με μπλοκ και χημικά στο Καβούρι, έξω από τη Σύνοδο των Πρυτάνεων, οδηγείται στο χειρουργείο, μετά την ιατρική διάγνωση ότι υπέστη κάταγμα βραχιονίου.
Όπως είπε πρόσφατα εξάλλου ο Βορίδης -που έχει γνωστό παρελθόν και τα λέει “τσεκουράτα”- το ξύλο είναι στοιχείο αναγκαστικότητας για την επιβολή του νόμου ή μάλλον εν προκειμένω, για την επιβολή του νομοσχεδίου που συζητιέται χωρίς αντίλογο στη Σύνοδο, αλλά με την υψηλή παρουσία της Υπουργού Παιδείας.
Η ωμή καταστολή δεν τρομάζει όμως τους φοιτητές που προγραμματίζουν σήμερα νέα συγκέντρωση έξω από το χώρο του ξενοδοχείου, κατά την τελευταία ημέρα της Συνόδου των Πρυτάνεων στο Καβούρι.
Οι τελευταίοι πάντως απέτυχαν να πουν έστω και μια κουβέντα για να καταδικάσουν την ωμή βία από την πλευρά των ΜΑΤ ενάντια στους φοιτητές τους, καθώς η ανακοίνωσή τους έκανε λόγο απλώς για “θλίψη και προβληματισμό” που προκαλεί το “συγκρουσιακό επεισόδιο μεταξύ ομάδας φοιτητών και αστυνομίας…”.
Καθείς εφ ω ετάχθη και η απάντηση θα δοθεί στους δρόμους…