Προετοιμασία εδάφους

Η χτεσινή παρέμβαση του πρωθυπουργού και υπουργών της κυβέρνησης ενάντια στην απεργία των εργαζομένων στο Μετρό, φτάνοντας να εξισώνουν μια εργατική κινητοποίηση με «νταβατζιλίκια και εκβιασμούς» και συκοφαντώντας σωρηδόν τη συνδικαλιστική δράση και το δικαίωμα στη συλλογική οργάνωση, δεν είναι κεραυνός εν αιθρία.
Είναι ένας ακόμα κρίκος στο μακροπρόθεσμο σχέδιο να χτυπηθούν τα εργατικά δικαιώματα, να πληγεί η δράση των συνδικάτων, να δυσφημιστεί κάθε διαμαρτυρία και διεκδίκηση απέναντι στην αντιλαϊκή πολιτική, της οποίας η κρατική καταστολή είναι «δίδυμος αδελφός».
Η οξύτητα μάλιστα των δηλώσεων αποκαλύπτει τις κυβερνητικές προθέσεις. Γιατί είναι φανερό ότι δεν έπιασε ξαφνικά ο πόνος τον Κυρ. Μητσοτάκη και τους υπουργούς του για την «ταλαιπωρία των επιβατών».
Οι επιβάτες, ειδικά του Λεκανοπεδίου της Αττικής, ταλαιπωρούνται κάθε μέρα. Η λειτουργία των δημόσιων συγκοινωνιών με κριτήριο το «κόστος - όφελος» για τους μετόχους, μεταξύ των οποίων και του κράτους, τα πανάκριβα εισιτήρια, τα σαραβαλιασμένα λεωφορεία - δημόσιοι κίνδυνοι, οι πολύωρες αναμονές, το στριμωξίδι ειδικά τις ώρες αιχμής, αποτελούν καθημερινότητα για την πλειοψηφία των λαϊκών στρωμάτων, για την οποία δεν βγάζουν άχνα οι λαλίστατοι υπουργοί και τα παπαγαλάκια τους.
Ο πραγματικός στόχος, επομένως, είναι να διαμορφώσουν προϋποθέσεις «κοινωνικού αυτοματισμού» για παραπέρα χτύπημα των εργατικών δικαιωμάτων και των συνδικαλιστικών ελευθεριών, για λογαριασμό των επιχειρηματικών ομίλων. Να προχωρήσει με αυτόν τον τρόπο και η παραπέρα ιδιωτικοποίηση των αστικών συγκοινωνιών, που μόνο νέα δεινά και ταλαιπωρία προμηνύει για τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα.
Με άλλα λόγια, οι δηλώσεις και οι απειλές της κυβέρνησης δεν απευθύνονται μεμονωμένα στους εργαζόμενους του ενός ή του άλλου κλάδου, αλλά συμβάλλουν στην προπαγανδιστική προετοιμασία του εδάφους για νέα μέτρα ενάντια στην απεργία και για την περιστολή των διαδηλώσεων, όπως σχεδιάζει η κυβέρνηση με νομοσχέδιο που θα φέρει τις επόμενες μέρες. Μέτρα που εντάσσονται στο γενικό πλαίσιο κατασταλτικής θωράκισης που έχει ανάγκη η στήριξη των σχεδίων των επιχειρηματικών ομίλων, όπως είναι οι νόμοι της ΝΔ ενάντια στο απεργιακό δικαίωμα ή ο παλιότερος του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και το «Ιδιώνυμο» που είχε ψήφισε η κυβέρνησή του για όσους κινητοποιούνται ενάντια στους πλειστηριασμούς.
Λογαριάζουν όμως χωρίς τον ξενοδόχο: Τους εργαζόμενους και τα συνδικάτα, τις ταξικές δυνάμεις στο κίνημα, που δεν θα επιτρέψουν στην εργοδοσία, στην κυβέρνηση και στα κόμματά της να βάλουν τους αγώνες στο γύψο, να επιβάλουν σιγή νεκροταφείου.
Εχει μεγάλη σημασία να δυναμώσει η αλληλεγγύη σε όσους κινητοποιούνται, να αποκρουστούν οι προσπάθειες σποράς αντιθέσεων ανάμεσα σε τμήματα των λαϊκών στρωμάτων. Εχει σημασία να αντιμετωπιστεί κάθε προσπάθεια υπονόμευσης των εργατικών - λαϊκών κινητοποιήσεων.
Εχει μεγάλη σημασία να είναι μαζικές οι κινητοποιήσεις του επόμενου διαστήματος, ξεκινώντας από τα σημερινά συλλαλητήρια ενάντια στον αντιλαϊκό προϋπολογισμό. Να πάρουν απάντηση κυβέρνηση και εργοδοσία στα αντιλαϊκά τους σχέδια, με μαζική, μαχητική συμμετοχή στις κινητοποιήσεις και στην απεργία που προετοιμάζουν Ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα και σωματεία ενάντια στο νόμο που θα κατατεθεί και ο οποίος βάζει ταφόπλακα στην Κοινωνική Ασφάλιση.

Δύο συλλήψεις από την Αντιτρομοκρατική για τις επιθέσεις κατά γραφείων της Χρυσής Αυγής

Από iraklis3

Στη σύλληψη δύο ατόμων για συμμετοχή σε επιθέσεις κατά γραφείων της Χρυσής Αυγής, προχώρησε η Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία.
Συγκεκριμένα, όπως αναφέρεται σε ενημέρωση της ΕΛ.ΑΣ., πρόκειται δύο Ελληνες, 36 και 35 ετών, των οποίων διαπιστώθηκε η συμμετοχή σε επιθέσεις με εκρηκτικούς μηχανισμούς εναντίον γραφείων της εγκληματικής οργάνωσης, στο κέντρο της Αθήνας (οδός Δηληγιάννη την 1η Νοεμβρίου) και τις Αχαρνές (στις 23 Μαΐου). Υπενθυμίζεται ότι για το δεύτερο συμβάν την ευθύνη είχε αναλάβει η οργάνωση «Ταξιαρχία Ντουρρούτι».
Η ίδια οργάνωση, σημειώνει η ΕΛ.ΑΣ., με πανομοιότυπο τρόπο δράσης και μοναδική διαφοροποίηση ως προς το δεύτερο συνθετικό της ονομασίας της, έχει αναλάβει την ευθύνη για τέσσερις ακόμη επιθέσεις κατά γραφείων, τοπικών οργανώσεων και μελών της Χρυσής Αυγής και ειδικότερα:
• επίθεση σε βάρος κεντρικών γραφείων του κόμματος στη Λεωφόρο Μεσογείων στις 31 Μαρτίου 2017, με την ονομασία «Ταξιαρχία Παύλος Φύσσας»
• επίθεση σε βάρος μελών της Τοπικής Οργάνωσης Δυτικής Αττικής στον Ασπρόπυργο, στις 14 Ιουνίου του με την ονομασία «Ταξιαρχία Σαχζάτ Λούκμαν»,
• επίθεση σε βάρος οχημάτων μέλους της Τοπικής Οργάνωσης Δυτικών Προαστίων στην Πετρούπολη στις 17 Οκτωβρίου του ίδιου έτους με την ονομασία «Ταξιαρχία Abd Elsalam»
• επίθεση σε βάρος των εγκαταστάσεων της Τοπικής Οργάνωσης Δυτικής Αττικής και πάλι στον Ασπρόπυργο στις 11 Φεβρουαρίου του 2019, με την ονομασία «Ταξιαρχία Petrit Zifle».
Στο πλαίσιο της επιχείρησης, διενεργήθηκαν «δύο έρευνες σε σπίτια όπου βρέθηκε και κατασχέθηκε πλήθος ψηφιακών πειστηρίων (ηλεκτρονικοί υπολογιστές, εξωτερικοί σκληροί δίσκοι, κάρτες μνήμης, φορητές μονάδες αποθήκευσης ψηφιακών δεδομένων τύπου usb, κινητά τηλέφωνα, κάρτες sim κ.α.)».
Σε βάρος των συλληφθέντων εκκρεμούσαν εντάλματα, μεταξύ άλλων κατηγοριών, και για τρομοκρατικές πράξεις κατά συναυτουργία.
Οι δύο συλληφθέντες οδηγήθηκαν ενώπιον της αρμόδιας Ανακρίτριας και έλαβαν διήμερη προθεσμία προκειμένου απολογηθούν την Πέμπτη.
Οπως τονίζεται, οι έρευνες συνεχίζονται από την Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία προκειμένου να εξακριβωθεί η ενδεχόμενη συμμετοχή των συλληφθέντων και σε άλλες συναφείς περιπτώσεις.

Σιμόν Μπολίβαρ – “Τ’ όνομά σου τώρα είναι δαυλός αναμμένος, που φωτίζει την Αμερική”

Κατιούσα

O Σιμόν Μπολίβαρ είναι μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της λατινοαμερικανικής ιστορίας. Έχοντας ήδη κατακτήσει διεθνή φήμη όσο ζούσε, το όνομά του έγινε μύθος μετά το θάνατό του. Λίγες μόνο μορφές της νεότερης ιστορίας κατόρθωσαν να συνδυάσουν ρώμη και αδυναμία, χαρακτήρα και ταμπεραμέντο, προφητικό όρμα και ποιητική δύναμη όσο ο Μπολίβαρ. Ένα μόνο παράδειγμα της παγκόσμιας απήχησής του είναι το ποίημα Μπολιβάρ, που δημοσίευσε ο υπερρεαλιστής ποιητής και ζωγράφος Νίκος Εγγονόπουλος εν μέσω κατοχής, με προφανείς τις αναλογίες του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα του λατινοαμερικανού επαναστάτη με την αντίσταση του ελληνικού λαού κατά των κατακτητών.
Σε ηλικία 16 ετώ συνέχισε τις σπουδές του στη Ισπανία, όπου και παντρεύτηκε την κόρη Ισπανού ευγενούς κι επέστρεψε στο Καράκας το 1801. Μόλις ένα χρόνο αργότερα η νεαρή σύζυγος πέθανε από κίτρινο πυρετό, λόγος που σύμφωνα με κάποιους βιογράφους το υπήρξε καθοριστικός για την εμπλοκή του στην πολιτική σε τόσο νεαρή ηλικία. Το 1804 πήγε στο παρίσι όπου επηρεάστηκε ακόμα περισσότερο από τη δράση του Ναπολέοντα και τη σκέψη διαφωτιστών του 18ου αιώνα. Συναντήθηκε επίσης με το Γερμανό επιστήμονα κι ερευνητή Αλεξάντερ φον Χούμπολτ, που είχε μόλις επιστρέψει από τη Λατινική Αμερική λέγοντας στον Μπολίβαρ πως είχε έρθει το πλήρωμα του χρόνου για την ανεξαρτησία των ισπανικών αποικιών. Σε ένα ταξίδι του Μπολίβαρ στη Ρώμη, ορκίστηκε στο όρος Σάκρο να απελευθερώσει τον τόπο του. Το 1807 επέστρεψε στη Βενεζουέλα μέσω ΗΠΑ, κι ένα χρόνο μετά ξέσπασε το λατινοαμερικανικό κίνημα ανεξαρτησίας.
Ο ίδιος ο Μπολίβαρ συμμετείχε σε σειρά συνωμοτικών συναντήσεων για το συντονισμό της επαναστατικής δράσης και στις 19 Απρίλη 1810 ο Ισπανός κυβερνήτης καθαιρέθηκε κι εκδιώχθηκε από τη Βενεζουέλα, με τους στρατιωτικούς να αναλαμβάνουν τη διακυβέρνηση. Ο Μπολίβαρ απεστάλη στην Αγγλία για να αναζητήσει βοήθεια, εγχείρημα το οποίο δεν τελεσφόρησε. Ωστόσο ο ίδιος ήρθε σε επαφή με το βρετανικό κοινοβουλευτισμό, που τον επηρέασε σημαντικά, ενώ έπεισε και τον Φρανσίσκο ντε Μιράδα, Βενεζολάνο επαναστάτη, να επιστρέψει στη χώρα για να ηγηθεί του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος.
Στην πρώτη του ομιλία στην Εθνοσυνέλευση της Βενεζουέλας, ο Μπολίβαρ δήλωσε “Ας θέσουμε το θεμέλιο λίθο της αμερικανικής ελευθερίας χωρίς φόβο. Δισταγμός σημαίνει χαμός”. Στις 5 Ιούλη 1811 η Εθνοσυνέλευση διακήρυξε την ανεξαρτησία της Βενεζουέλας και ο Μπολίβαρ τέθηκε υπό τη διοίκηση του στρατού του Μιράδα, με τον οποίο ωστόσο ήρθαν σύντομα σε σύγκρουση. Ο Μιράδα υπέγραψε εκεχειρία με τους Ισπανούς, στους οποίος παραδόθηκε αφότου ο Μπολίβαρ και οι συναγωνιστές του απέτρεψαν τη δραπέτευσή του από τη Βενεζουέλα.  Ο Μπολίβαρ συνέχισε τον αγώνα του από τη Νέα Γρανάδα, δημοσιεύοντας το “Μανιφέστο της Καρταχένα” καλώντας σε ενωμένη επαναστατική δράση κατά της Ισπανίας. Σε μια σκληρή κι αιματηρή εκστρατεία κατόρθωσε να ξαναμπεί στο Καράκας το 1831, με τον τίτλο του “Ελευθερωτή” (Λιμπερταδόρ), αναλαμβάνοντας την εξουσία. Στον εμφύλιο που ακολούθησε μεταξύ μοναρχικών πιστών στην Ισπανία και οπαδών της ανεξαρτησίας ο Μπολίβαρ ηττήθηκε και κατέφυγε ξανά στη Νέα Γρενάδα κι αργότερα στη Τζαμάικα. Εκεί συνέγραψε το γνωστότερο έργο του “Γράμμα από τη Τζαμάικα”, όπου καλούσε σε αγώνα για μια ανεξάρτητη Λατινική Αμερική από τη Χιλή ως την Αργεντινή κι από εκεί ως το Μεξικό.
Ως το 1815 η Ισπανία είχε αποστείλει τις μεγαλύτερες στρατιωτικές δυνάμεις που είχαν ποτέ διασχίσει τον Ατλαντικό υπό τη διοίκηση του Πάμπλο Μορίγιο. Καθώς ούτε οι ΗΠΑ, ούτε η Βρετανία παρείχαν βοήθεια στους επαναστάτες, ο Μπολίβαρ κατέφυγε στην Αϊτή, που είχε μόλις αποτινάξει το γαλλικό αποικιοκρατικό ζυγό, όπου έλαβε όπλα και πολεμοφόδια. Τα επόμενα χρόνια ο Μπολίβαρ συνέχισε τον αγώνα του κατά τον Ισπανών, χρησιμοποιώντας μεταξύ άλλων Βρετανούς και Ιρλανδούς μισθοφόρους. Το 1819 συνέλαβε το σχέδιο κατάληψης της Νέας Γρανάδας, μιας από τις τολμηρότερες επιχειρήσεις της στρατιωτικής ιστορίας. Με την αιφνιδιαστική επίθεση τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς, οι ισπανικές δυνάμεις παραδόθηκαν και τρεις μέρες μετά ο Μπολίβαρ μπήκε στην Μπογκοτά.
Ο Μπολίβαρ ανέλαβε πρόεδρος με πλήρεις εξουσίες, προτρέποντας τους βουλευτές του κογρέσου να ανακηρύξουν την δημιουργία της Δημοκρατίας της Κολομβίας, που αποτελούνταν από τη σημερινή Κολομβία, τον Παναμά, τη Βενεζουέλα και το Εκουαδόρ. Το 1820 οι δυνάμεις του Μπολίβαρ υπέγραψαν συνθήκη με την ισπανική κυβέρνηση για εξάμηνη κατάπαυση του πυρός.
Όταν ξανάρχισαν οι μάχες, ο Μπολίβαρ κατόρθωσε να κατανικήσει τον ισπανικό στρατό στη μάχη του Καραμπόμπο το 1821, απελευθερώνοντας οριστικά πια τη Βενεζουέλα. Επόμενο επίτευγμά του ήταν η απελευθέρωση του Εκουαδόρ τον Ιούνη του 1822.Εκεί γνώρισε την επαναστάτρια Μανουέλα Σάενς που συνδέθηκε μαζί του και τον συνόδευσε το Περού και τελικά στο προεδρικό μέγαρο της Μπογκοτά.
Μετά την αναγνώριση της Μεγάλης Κολομβίας από τις ΗΠΑ, στόχος ήταν η απελευθέρωση του Περού, στόχος για τον οποίο ένωσε τις δυνάμεις του με τον Αργεντινό επαναστάτη Χοσέ ντε Σαν Μάρτιν, που είχε πρωτοστατήσει στην απελευθέρωση της Νότιας Αμερικής. Εκείνος του έδωσε πλήρη ελευθερία κινήσεων στη διεξαγωγή του πολέμου. Ως τα τέλη του 1824 κατόρθωσε να πετύχει την ανεξαρτησία του Περού, αναλαμβάνοντας με εκλογή από την εθνοσυνέλευση της χώρας το αξίωμα του δικτάτορα. Το 1825 απελευθερώθηκε το Άνω Περού, που μετονομάστηκε σε Βολιβία προς τιμήν του επαναστάτη. . Στόχος του Μπολίβαρ ήταν η δημιουργίας μιας ένωσης λατινοαμερικανικών κρατών, μέσω της υπογραφής συνθηκών. Το 1826 συγκάλεσε το Γενικό Αμερικανικό Συνέδριο με αυτόν ακριβώς το στόχο, ωστόσο λίγες μόνο από τις νεότευκτες δημοκρατίες απέστειλαν αντιπροσώπους. Παρότι τα αποτελέσματα του συνεδρίου έμειναν εν πολλοίς στο χαρτί, απετέλεσαν παράδειγμα για μελλοντικές προσπάθειες συνεννόησης και αλληλεγγύης στη νοτιοαμερικινή ήπειρο.

Ο Μπολίβαρ, που σκεφτόταν με όρους ηπείρου κι όχι απλώς εθνών – κρατών, φοβόταν το ξέσπασμα ενός ενδολατινικού εμφυλίου, που πράγματι ξέσπασε το 1826. Ο Μπολίβαρ είχε ν αντιμετωπίσει και την αυξανόμενη εχθρότητα πρώην συνοδοιπόρων του, ενώ το 1827 έπεσε θύμα απόπειρας δολοφονίας. Το 1829 ένας από τους γνωστότερους στρατηγούς του εξεγέρθηκε εναντίον του και παρότι το κίνημά του κατεστάλη, ο Μπολίβαρ ένιωσε βαθιά απογοήτευση για την αποστασία των συνεργατών του. Η αποδόμηση του ενωτικού οράματος του Μπολίβαρ συνεχίστηκε με την απόσχιση της Βενεζουέλας από τη Μεγάλη Κολομβία την ίδια χρονιά. Θεωρώντας πως πλέον η παρουσία του συνιστούσε κίνδυνο για την ειρήνη και τη σταθερότητα των νεαρών εθνών- κρατών στη δημιουργία των οποίων είχε συμβάλει, αποφάσισε να αποσυρθεί από τη δημόσια ζωή το 1830, αναζητώντας καταφύγιο στην Ευρώπη. Πριν αναχωρήσει έμαθε πως ο άνθρωπος που ετοίμαζε ως διάδοχό του είχε δολοφονηθεί, οδηγώντας τον σε ακύρωση του ταξιδιού. Πέθανε στις 17 Δεκέμβρη 1830 στο σπίτι ενός Ισπανού θαυμαστή του από φυματίωση.

Αστυνομικοί ανάγκασαν φοιτήτρια να κατεβάσει το παντελόνι της στην Πατησίων

Κατιούσα

Σε συνήθεια που έγινε λατρεία φαίνεται πως εξελίσσεται  για την ΕΛ.ΑΣ το γδύσιμο όχι μόνο διαδηλωτών, αλλά ακόμα και απλών περαστικών, όπως δείχνουν μια σειρά περιστατικά το τελευταίο διάστημα, που συσσωρεύονται σε ρυθμούς χιονοστιβάδας.  
Αυτή τη φορά, θύμα της αστυνομικής αυθαιρεσίας είναι η φοιτήτρια Λ.Μ., που καταγγέλλει ότι λίγο αφότου βγήκε από τη σχολή της, υποβλήθηκε σε εξευτελιστικό έλεγχο, υπό το πρόσχημα της εξακρίβωσης στοιχείων, κατά τον οποίο της ζητήθηκε να κατεβάσει το παντελόνι της στη μέση της Πατησίων.  
Η ίδια, υποψιαζόμενη ότι πρόκειται για παράνομη ενέργεια, αρνήθηκε αρχικά, ώσπου γυναίκα ένστολη την τράβηξε σε κοντινό μαγαζί, όπου ανάγκασε την κοπέλα να κατεβάσει τόσο το παντελόνι, όσο και το εσώρουχό της. Η κοπέλα βρέθηκε σε σοκ, κατήγγειλε ωστόσο στη συνέχεια τα όσα υπέστη στην ιστοσελίδα Ξεκίνημα και όσα λέει προκαλούν πραγματικά οργή:    
«Ήμουν στη σχολή, είχα τελειώσει το μάθημά μου και είχα κάτσει να τελειώσω κάποιες εργασίες που είχα. Γύρω στις 7, είπα να φύγω. Περπατούσα πάνω στην Πατησίων και ξαφνικά με σταματάνε 3 μπάτσοι και μου ζητάνε τα στοιχεία μου. Εγώ ξέρω ότι αυτό είναι νόμιμο, ότι μπορούν δηλαδή να σου ζητήσουν τα στοιχεία σου και πάω να βγάλω την ταυτότητα από την τσάντα μου. Ένας από αυτούς βούτηξε την τσάντα μου και άρχισε να την ψάχνει. Ο άλλος κοίταξε τα στοιχεία στην ταυτότητα μου και την έδωσε σε αυτόν που κρατούσε την τσάντα μου για να την βάλει πίσω. Ο τρίτος μου είπε να ανοίξω τα χέρια μου. Τον ρώτησα για ποιο λόγο και απάντησε ότι ήθελε να μου κάνει έλεγχο. Τον ξαναρώτησα αν υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος για να μου κάνουν έλεγχο, οπότε αυτός ύψωσε τη φωνή του και επανέλαβε “άνοιξε τα χέρια σου”. Φοβήθηκα, οπότε σήκωσα τα χέρια μου. Μου έκανε έναν “επιφανειακό” έλεγχο και στη συνέχεια φώναξε “Ελένη, έλα εδώ”». 
  «Μια γυναίκα αστυνομικός πλησίασε και μου ζήτησε και αυτή να ανοίξω τα χέρια μου. Της είπα ότι μόλις μου έκαναν έλεγχο και τη ρώτησα αν υπάρχει λόγος να μου ξανακάνει. Επέμενε, οπότε κι εγώ ξανασήκωσα τα χέρια μου. Μ’ έπιασε κυριολεκτικά παντού! Όταν έπιασε τη σερβιέτα μου, με ρώτησε “αυτό τι είναι;” κι εγώ της απάντησα “σερβιέτα. Όπως φαντάζομαι έχετε κι εσείς περίοδο, έχω κι εγώ”. Με κοίταξε και μου είπε να κατεβάσω το παντελόνι μου. Της απάντησα “είμαστε πάνω στην Πατησίων το ξέρετε;” κι αυτή εντελώς ψυχρά και επιθετικά ανταπάντησε “ναι, κατέβασε το παντελόνι σου σε παρακαλώ”. Εγώ επέμενα. Της είπα “έχετε κάποιο ένταλμα για να κάνετε κάτι τέτοιο; Γιατί εγώ δεν πρόκειται να κατεβάσω το παντελόνι μου σε δημόσιο χώρο”. Μ’ έπιασε τότε από το χέρι και με τράβηξε, παρά τις διαμαρτυρίες μου, σ’ ένα μαγαζί που ήταν 2-3 μέτρα πιο κάτω». 
«Μ’ έβαλε μέσα στις τουαλέτες, έκατσε μπροστά στην πόρτα και με ανάγκασε να κατεβάσω το παντελόνι και το εσώρουχό μου. Στη συνέχεια μου είπε ότι μπορώ να φύγω. Έτρεμα από τα νεύρα μου και της είπα “έχω την αίσθηση ότι αυτό που κάνετε είναι παράνομο κι αν θέλετε να πάμε στο τμήμα να το λύσουμε αυτό το θέμα”. Κι αυτή απάντησε “αν συνεχίσεις έτσι θα σε πάω εγώ στο τμήμα”, εννοώντας ότι θα με συλλάβει. Φοβήθηκα, οπότε έφυγα». 
«Πήγα προς τη στάση του ΟΤΕ να πάρω το λεωφορείο. Οι άλλοι μπάτσοι είχαν εξαφανιστεί. Ήμουν σοκαρισμένη και θυμωμένη. Μπαίνοντας στο λεωφορείο έβαλα τα κλάματα. Σκεφτόμουν ότι δεν είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό και αναρωτιόμουν αν υπήρχε κάτι άλλο που θα μπορούσα να είχα κάνει». 
Είναι φανερό ότι η εφαρμογή της συγκεκριμένης πρακτικής σωματικών ελέγχων ακόμα και χωρίς καμία αφορμή δεν αποτελεί “μεμονωμένο περιστατικό”, αλλά στοχευμένη επιλογή, με τις ευλογίες προφανώς της πολιτικής ηγεσίας της ΕΛ.ΑΣ. Το δόγμα του “νόμος και τάξη” περνάει μέσα από την καλλιέργεια ενός γενικευμένου φόβου και της υποταγής στις εκάστοτε διαθέσεις των “οργάνων της τάξης”.  Εντύπωση επίσης προκαλεί ότι πληθαίνουν οι αναφορές για ιδιωτικούς χώρους που φαίνεται πως λειτουργούν ως “καταφύγια” της αστυνομικής βίας, όπως πάρκινγκ ή καταστήματα, κάτι που είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι συμβαίνει χωρίς συνεννόηση με τους ιδιοκτήτες. 

ΒΟΛΙΚΑ ΑΛΛΟΘΙ

Η ειδησεογραφία των ημερών μας πληροφορεί, πέρα από τη νίκη του Μπ. Τζόνσον στη Μ. Βρετανία ή τις αποστολές αυστηρών μηνυμάτων της πολιτικής μας ηγεσίας προς την Τουρκία,  πως χωρίς ουσιαστική συμφωνία, με αόριστες δεσμεύσεις ολοκληρώθηκαν μετά από δυο βδομάδες οι συζητήσεις για την αντιμετώπιση της υπερθέρμανσης του πλανήτη στο πλαίσιο της  Διάσκεψης των Ηνωμένων Εθνών για το κλίμα (COP25), που διεξήχθη στη Μαδρίτη.

         Η κλιματική αλλαγή γίνεται αντικείμενο ενός ιδιότυπου  ενδιαφέροντος της καπιταλιστικής εξουσίας, που φαίνεται να εξαντλείται σε προώθηση, στα πλαίσια της πράσινης ανάπτυξης, επενδύσεων σε νέους τομείς  ή στην περιβαλλοντική επιβάρυνση  φτωχότερων χωρών με το μηχανισμό αγοροπωλησίας των ρύπων. Η αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, με την προβολή απόψεων των  επιστημόνων που την υποστηρίζουν, δεν είναι μόνο συμβατή με την οικονομική ανάπτυξη, αλλά φαίνεται πως αποτελεί κι ένα μέσο για να εξασφαλιστεί η  οικονομική ανάπτυξη στα επόμενα χρόνια.

         Ο συνεχής  βομβαρδισμός μας από παραφυάδες της κυρίαρχης εξουσίας με την απειλή της κλιματικής αλλαγής διαμορφώνει έτσι τη συλλογική αντίληψη για το περιβάλλον, ώστε να γίνεται αποδεκτή η νέα οικονομική ανάπτυξη που ισχυρίζεται πως το προστατεύει. Και σ’ αυτή την περίπτωση, ο καπιταλισμός λειτουργεί σαν ένα κλουβί που, χρησιμοποιώντας κινήματα, οργανώσεις και πολυποίκιλες συλλογικότητες κάτω από ψευδή συνθήματα, μας φυλακίζει με τη συναίνεσή μας σαν κατοικίδια ζώα, εξασφαλίζοντας και βολικά άλλοθι για την εκμετάλλευση ανθρώπων και καταστροφή της φύσης. Τα συνθήματα που χρησιμοποιούνται τόσο από μη κερδοσκοπικά συγκροτήματα όσο και από πολιτικούς της εξουσίας μοιάζουν κοινά και χρησιμοποιούν λέξεις όπως όλοι μαζί, αλλαγή κλπ. για να μας πείσουν πως για να αλλάξουμε τα πάντα, είμαστε όλοι χρήσιμοι. Συμπλέκονται έτσι οι ανησυχίες για το περιβάλλον με τις προσπάθειες να διατηρηθεί ένα οικονομικό σύστημα με νέους τομείς ανάπτυξης.

          Ο σκοπός αυτών των μηνυμάτων είναι πρωταρχικής σημασίας. Είναι ένας διακριτικός τρόπος για τη διαγραφή των ταξικών διαιρέσεων. Δηλ. να μετατοπίζεται  κάθε συζήτηση μακριά από την ανάλυση της ταξικής διαίρεσης, ακόμα  και να εξαλειφτεί το ταξικό ζήτημα εντελώς. Οι αγρότες μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι γνωρίζοντας ότι και η εταιρία που έχει καταλάβει τη γη τους έχει τις ίδιες ανησυχίες για το κλίμα μ’ αυτούς. Τα συμφέροντα αυτών που βρίσκονται στο τιμόνι μιας πολυεθνικής δεν διαφέρουν από τα συμφέροντα των υδραυλικών, των πωλητών ή των εργατών, αφού η κλιματική αλλαγή γίνεται για όλους επικίνδυνη. Είμαστε όλοι ενωμένοι ως ένα. Τα ξεχωριστά όρια μεταξύ της εργατικής τάξης και  της άρχουσας τάξης, που επαναπροσδιορίζεται αποκτώντας ένα ανθρώπινο πρόσωπο που νοιάζεται για το περιβάλλον, συνεχίζουν να είναι σκοπίμως θολά και αδιάκριτα.
         Συγχρόνως αυτή η οπτική καταφέρνει να προσθέτει και μια επιπλέον τιμωρία στους φτωχούς και την εργατική τάξη, γενικά τους ανθρώπους που αγωνίζονται να τα βγάλουν πέρα. Θέτουν ένα αθέμιτο επίπεδο ενοχής στους απλούς ανθρώπους, των οποίων ο αντίκτυπος στο περιβάλλον είναι σχετικά αμελητέος, γι’ αυτό κι ενισχύεται με καμπάνιες ενάντια σε συνήθειες καθημερινότητας όπως τη χρήση πλαστικών σακουλών, σε σύγκριση με την τεράστια καταστροφή που προκαλεί η βιομηχανία ορυκτών καυσίμων, οι επιχειρήσεις εξόρυξης, η παραγωγή πλαστικών και συσκευασιών, η ναυτιλία και το στρατιωτικό βιομηχανικό συγκρότημα. Πότε έγινε αναφορά στους στρατούς των ιμπεριαλιστών και σε στατιστικά στοιχεία σχετικά με τη χρήση του πετρελαίου και τη διάθεση των χημικών απορριμμάτων ή  τις σοβαρές συνέπειες όλων των σημερινών συνεχιζόμενων πολέμων των ΗΠΑ και των συν αυτώ; Σπάνια λοιπόν θα  αμφισβητηθούν τα βασικά θεμέλια της τρέχουσας οικονομικής τάξης η οποία οδηγεί στον αποδεκατισμό της βιόσφαιρας προς όφελος του κεφαλαίου.

        Η οικονομική ανισότητα και η φτώχεια συνεχίζουν να αυξάνονται καθώς θερμαίνεται, σύμφωνα με επιστήμονες, ο πλανήτης και η λύση που προσφέρεται από την άρχουσα τάξη, και μοιάζει να γίνεται αποδεκτή, είναι τραγική. Το οικονομικό κατεστημένο με τις συναθροίσεις του σε ΟΗΕ, Νταβός κλπ. υπόσχεται να αλλάξει τους κανόνες της παγκόσμιας οικονομίας για να  ωφελήσει τους ανθρώπους και τον πλανήτη, και το πιο εξωφρενικό είναι πως καλλιεργείται η αντίληψη ότι οι εξαθλιωμένοι του κόσμου  θα πρέπει να απαιτήσουν τη θεμελιώδη και επείγουσα αλλαγή που χρειάζεται από εκείνους που τους εξαθλιώνουν και καταστρέφουν τον φυσικό κόσμο. Η ιδέα πως ο καπιταλιστής θα εξετάσει το ενδεχόμενο να ενωθεί με τους καταπιεσμένους, φτωχούς και εκμεταλλευόμενους για τη σωτηρία του περιβάλλοντος ή ότι μια τέτοια ένωση θα ήταν επωφελής, αποτελεί προσβολή τόσο για τους πιο ευάλωτους αυτού  του κόσμου όσο και για τους εργαζόμενους.

      Στην τελική, το δήθεν «αυθόρμητο» οικολογικό κίνημα, αν δεν έχει δημιουργηθεί,   έχει καταλήξει να  κυριαρχείται εξ ολοκλήρου και να  καθοδηγείται από ομάδες μεταμφιεσμένων καπιταλιστών που επιδιώκουν απλώς να ωραιοποιήσουν την τάξη των εκμεταλλευτών που καταστρέφουν τον πλανήτη, ανοίγοντας νέα πεδία οικονομικής κερδοφορίας.

Σημαδεμένη τράπουλα

Με σημαδεμένη τράπουλα για τον ελληνικό και τους άλλους λαούς της περιοχής, ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, η κυβέρνηση και τα κόμματα που στηρίζουν την εμπλοκή της χώρας στον αμερικανοΝΑΤΟικό σχεδιασμό, προετοιμάζουν βήμα βήμα το έδαφος για «διευθετήσεις» στα Ελληνοτουρκικά, οι οποίες, όπως προκύπτει από τις εξελίξεις, ξεπερνούν την οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο και επεκτείνονται σε ευρύτερα ζητήματα, όπως ο καθορισμός του καθεστώτος της ΝΑ Μεσογείου, το Κυπριακό κ.ά. Προς αυτήν την κατεύθυνση «σπρώχνουν» και οι παραινέσεις των αστικών επιτελείων για συναίνεση απ' όλα τα κόμματα, που δεν θα περιορίζεται στα Ελληνοτουρκικά, αλλά θα εκφράζεται και σε άλλες πτυχές της αντιλαϊκής πολιτικής και του πολιτικού συστήματος, με το επιχείρημα ότι μόνο έτσι διασφαλίζεται η «εθνική ομοψυχία» απέναντι στα τετελεσμένα που δημιουργεί η τουρκική επιθετικότητα.

* * *

Στην πραγματικότητα, υπόβαθρο της συναίνεσης όλων των αστικών κομμάτων είναι η συμφωνία τους με τον σχεδιασμό ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, ως επιλογή της ελληνικής αστικής τάξης, που επιδιώκει να αναβαθμίσει το ρόλο της, με την ανάδειξη της χώρας σε ενεργειακό και διαμετακομιστικό κόμβο, «πυλώνα» της αμερικανοΝΑΤΟικής πολιτικής στη ΝΑ Μεσόγειο. Προϋπόθεση γι' αυτό είναι να αποκατασταθεί η ΝΑΤΟική «σταθερότητα» στην περιοχή, που μεταξύ άλλων σημαίνει να παραμείνει η Τουρκία στο δυτικό στρατόπεδο και να ανακοπεί η πορεία στρατηγικής προσέγγισης με τη Ρωσία, που απειλεί ευρύτερα το συσχετισμό δυνάμεων σε βάρος του ΝΑΤΟ. Αλλωστε, για τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα και η αμφισβήτησή τους από την Τουρκία ήταν πάντα «ψιλά γράμματα», καθώς αντιμετωπίζουν το Αιγαίο και τη Μεσόγειο ως «ενιαίο επιχειρησιακό χώρο» στη ΝΑ πτέρυγα της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας, αναθέτοντας τον έλεγχο σε υπερεθνικά στρατηγεία και στρατιωτικούς σχηματισμούς.

* * *

Κι όχι μόνο αυτό, αλλά αναγνωρίζουν διαχρονικά στην Τουρκία «ζωτικά συμφέροντα» στο Αιγαίο, στην Ανατ. Μεσόγειο και την κυπριακή ΑΟΖ, δίνοντας αέρα στα πανιά των προκλήσεων και των αμφισβητήσεων, που πλέον απειλούν τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας ακόμα και λίγα μίλια ανοιχτά της Κρήτης. Καθόλου τυχαία, το μόνιμο «επιμύθιο» όλων των κρίσεων στις ελληνοτουρκικές σχέσεις από την πλευρά των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, πέρα από τη νομιμοποίηση των τετελεσμένων που δημιουργεί η Τουρκία, ήταν η διαμόρφωση όρων για συμβιβασμό, που θα «εγγυάται» την ιμπεριαλιστική ειρήνη με το πιστόλι στον κρόταφο των λαών και θα προωθεί τον αμερικανοΝΑΤΟικό σχεδιασμό για συνδιαχείριση, ανοίγοντας νέους δρόμους για τα μονοπώλια της Ενέργειας να μοιράσουν μεταξύ τους τα χρυσοφόρα θαλάσσια οικόπεδα και να εκμεταλλευτούν τον πλούτο της περιοχής. Αυτό είναι το πλαίσιο της διευθέτησης που προωθείται και τώρα, κάτω από το δίλημμα «συμβιβασμός και συνεκμετάλλευση ή σύγκρουση με την Τουρκία», που είναι εξίσου επικίνδυνο και επιζήμιο για το λαό.

* * *

Μια ματιά μόνο στις αντιδράσεις Αμερικανών, ΝΑΤΟικών και Ευρωπαίων για την πρόσφατη συμφωνία Τουρκίας - Λιβύης, είναι αποκαλυπτική: Από τη μια αναγνωρίζουν στα λόγια την απειλή για τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα, αλλά την ίδια ώρα επισημαίνουν τη σημασία που έχει μια «ισχυρή σχέση» με την Τουρκία, απευθύνοντας «συστάσεις» και στις δυο χώρες να διευθετήσουν τις μεταξύ τους διαφορές με βάση την «προεργασία» που έχει γίνει μέχρι σήμερα! Και ποια είναι αυτή: Η κατοχύρωση «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο, η διεύρυνση της ατζέντας των Ελληνοτουρκικών μέσα από τις «διερευνητικές επαφές» της τελευταίας 20ετίας και τα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, που άνοιξαν όλη τη βεντάλια των τουρκικών διεκδικήσεων σε Αιγαίο, Κύπρο και Μεσόγειο, η αναγνώριση «ζωτικών συμφερόντων» της Τουρκίας στο Αιγαίο και στην Ανατ. Μεσόγειο, που ακολούθησε τη Σύνοδο του Ελσίνκι και τη Συμφωνία της Μαδρίτης, τα διχοτομικά σχέδια που επανέρχονται κάθε λίγο και λιγάκι για το Κυπριακό, με διαφορετικό περίβλημα, αλλά με το ίδιο επικίνδυνο περιεχόμενο.

* * *

Οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν με πάταγο ότι ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ καμιά εγγύηση δεν προσφέρουν για τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα, για την ειρήνη και την ασφάλεια στην περιοχή. Αντίθετα, είναι παράγοντες υπονόμευσής τους, είτε η Ελλάδα αξιοποιηθεί σαν «αιχμή του δόρατος» στην κόντρα ΝΑΤΟ - Τουρκίας, είτε υπάρξει τελικά συμβιβασμός, με ανταλλάγματα σε Αιγαίο, Κύπρο και Ανατ. Μεσόγειο, που θα φέρει το σπέρμα νέων εντάσεων και διαφορών. Τα αστικά κόμματα, που παρουσιάζουν την αναβάθμιση των σχέσεων με ΗΠΑ - ΝΑΤΟ ως «διαβατήριο» για μια «καλύτερη» τάχα αντιμετώπιση της Ελλάδας στις διαφορές της με την Τουρκία, χάνουν και το τελευταίο «φύλλο συκής» της αντιλαϊκής και επικίνδυνης πολιτικής τους. Ο λαός μπορεί να βάλει τη σφραγίδα του στις εξελίξεις, αν διαχωριστεί από την πολιτική και τα ψευτοδιλήμματα της κυβέρνησης και των άλλων κομμάτων, που προβάλλουν τη βαθύτερη ιμπεριαλιστική εμπλοκή ως «λύση» στα Ελληνοτουρκικά, ενώ είναι παράγοντας που οξύνει και βαθαίνει τα προβλήματα. Αν βάλει με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα στο στόχαστρο τον αμερικανοΝΑΤΟικό σχεδιασμό και την ελληνική συμμετοχή, δυναμώνοντας την αλληλεγγύη με τους γείτονες λαούς, παλεύοντας για αποδέσμευση από τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες της αστικής τάξης και για να πάρει ο ίδιος την εξουσία στα χέρια του.

Σταθερά ... αντιλαϊκός

Κομμένος και ραμμένος στα μέτρα των επιχειρηματικών ομίλων είναι ο κρατικός προϋπολογισμός για το 2020, που ψηφίζεται αύριο στη Βουλή, σε συνέχεια των διατάξεων του νέου φορολογικού και του «αναπτυξιακού» νόμου.
Αποτελεί ταυτόχρονα συνέχεια όλων των μνημονιακών προϋπολογισμών, που στη διάρκεια της κρίσης φόρτωσαν τα βάρη της ανάκαμψης στο λαό, μαζί με τα άλλα αντιλαϊκά μέτρα, ανεξάρτητα από το αν στην κυβέρνηση βρισκόταν η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ ή ο ΣΥΡΙΖΑ. Ετσι, προκύπτει για παράδειγμα το στοιχείο ότι την εννιαετία 2010 - 2018 τα λαϊκά στρώματα πλήρωσαν σε ετήσια βάση τους ίδιους αναλογικά φόρους, ανεξάρτητα από το «μείγμα» της άμεσης και έμμεσης φορολογίας ή την αναλογία φόρων και περικοπών στους κρατικούς προϋπολογισμούς.
Το ίδιο συνεχίζεται και σήμερα, σε συνθήκες αναιμικής ανάπτυξης, όπου με τον προϋπολογισμό του 2020 ο λαός επιβαρύνεται με 800 επιπλέον εκατ. ευρώ άμεσους και έμμεσους φόρους σε σχέση με το 2019!
Από τα στοιχεία της περιόδου προκύπτει, επίσης, ότι στους προϋπολογισμούς όλων των κυβερνήσεων οι φόροι που επιβάλλονται στο λαό αγγίζουν σταθερά το 95% των φορολογικών εσόδων, σε αντίθεση με τη φορολογία του κεφαλαίου, που καλύπτει μικρό ποσοστό των κρατικών εσόδων και στον προϋπολογισμό του 2020 μειώνεται ακόμα περισσότερο σε απόλυτα μεγέθη.
Αυτό είναι, για παράδειγμα, το αποτέλεσμα της μείωσης της φορολογίας επί των κερδών των μετόχων κατά πέντε ολόκληρες μονάδες που νομοθέτησε πρόσφατα η ΝΔ, παίρνοντας τη σκυτάλη από τον ΣΥΡΙΖΑ, που επέβαλε ισόποση μείωση όσο ήταν στην κυβέρνηση, επιβεβαιώνοντας ότι ο ένας κόβει και ο άλλος ράβει σε βάρος του λαού.
Και όχι μόνο αυτό, αλλά η κριτική που ασκεί ο ΣΥΡΙΖΑ στον προϋπολογισμό του 2020 είναι ότι δεν έχει «αναπτυξιακή δυναμική» και ότι η κυβέρνηση της ΝΔ θα μπορούσε με διαφορετικό τρόπο να αξιοποιήσει το «δημοσιονομικό χώρο» που δημιούργησε η δική του πολιτική, προσθέτοντας μερικές πενταροδεκάρες παραπάνω στα κονδύλια για τη διαχείριση της φτώχειας.
Πώς όμως δημιουργήθηκε αυτός ο «χώρος»; Με την αφαίμαξη των λαϊκών στρωμάτων σε τέτοιο βαθμό ώστε την περίοδο 2016 - 2018, το σύνολο των «υπερπλεονασμάτων», πάνω δηλαδή και από τα πρωτογενή πλεονάσματα που προβλέπει η συμφωνία με τους «θεσμούς», να φτάσει τα 13 δισ. ευρώ, μέσα από αιματηρή φορολογία και ανελέητες περικοπές σε κονδύλια που αφορούν ακόμα και στοιχειώδεις λαϊκές ανάγκες.
Αντίστροφα, η φορολογία του κεφαλαίου μειωνόταν, τα προνόμια και οι επιδοτήσεις προς τις επιχειρήσεις αυξάνονταν, στο όνομα πάντα της ανάπτυξης, ενώ βαφτίζονταν «κοινωνική πολιτική» τα ψίχουλα που έπεφταν από το τραπέζι της καπιταλιστικής κερδοφορίας και της «δημοσιονομικής προσαρμογής».
Αυτήν την κοπτοραπτική απογειώνει σήμερα η ΝΔ κι αυτό αποτυπώνεται στον προϋπολογισμό του 2020, με τη μείωση του φορολογικού συντελεστή στα επιχειρηματικά κέρδη στο 24% από 28%, τη μείωση της φορολογίας στα διανεμόμενα μερίσματα στο 5% από 10% και τις άλλες φοροελαφρύνσεις προς το κεφάλαιο.
Στην άλλη πλευρά του νομίσματος, ο φόρος εισοδήματος φυσικών προσώπων διογκώνεται κατά 325 εκατ., ο ΦΠΑ που φορτώνεται στη λαϊκή κατανάλωση διογκώνεται κατά 470 εκατ., ενώ η κυβέρνηση «τσουβαλιάζει» τα ποσά των ελαφρύνσεων στις ισχυρές επιχειρήσεις με αυτές για τα εκατοντάδες χιλιάδες λαϊκά νοικοκυριά, δρομολογώντας «βροχή» από «ισοδύναμα» αντιλαϊκά μέτρα, όπως η επέκταση της «αξιολόγησης» των δαπανών σε όλα τα υπουργεία και στους κρατικούς φορείς.
Πρόκειται, δηλαδή, για έναν ακόμα σκληρό αντιλαϊκό, ταξικό προϋπολογισμό που, όπως όλοι οι προηγούμενοι, αποτελεί εργαλείο αναδιανομής υπέρ του κεφαλαίου, επιβεβαιώνοντας ότι η καπιταλιστική ανάπτυξη προϋποθέτει επίθεση διαρκείας στα δικαιώματα και στις ανάγκες του λαού.
Πίσω από την κάλπικη αντιπαράθεση για την αναλογία των έμμεσων και άμεσων φόρων που πληρώνει η λαϊκή οικογένεια, ή για την αναλογία ανάμεσα σε περικοπές κρατικών δαπανών και φόρους, που συνυπάρχουν σε κάθε προϋπολογισμό, κυβέρνηση ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ συντηρούν και αναπαράγουν τον φαύλο κύκλο «ελαφρύνσεις για τους επιχειρηματικούς ομίλους - φοροαφαίμαξη των εργαζομένων και του λαού».
Το ίδιο ισχύει και με τον ψευτοκαβγά τους για τα ψίχουλα που βαφτίζονται κάθε φορά «ισοδύναμα» και «κοινωνικές παροχές», επιστρέφοντας στα πιο φτωχά λαϊκά στρώματα ένα απειροελάχιστο μέρος του πλούτου που τους κλέβει το κεφάλαιο.
Απάντηση στην αντιλαϊκή φορολογία, αλλά και στην κοροϊδία της κυβέρνησης, του ΣΥΡΙΖΑ και των άλλων κομμάτων μπορεί να δώσουν μόνο η σύγκρουση με την πολιτική στήριξης των κερδών του κεφαλαίου, ο αγώνας για ουσιαστικές φοροελαφρύνσεις του λαού με αύξηση της φορολογίας στο κεφάλαιο, η πάλη για σύγχρονα δικαιώματα και την ικανοποίηση των εργατικών - λαϊκών αναγκών.

“Κερδίζουμε το 2020” – Συγκεντρώσεις του Κομμουνιστικού Κόμματος Τουρκίας σε Κωνσταντινούπολη, Άγκυρα και Σμύρνη

Κατιούσα

Μεγάλες συγκεντρώσεις οργανώνει το TKP στις τρεις μεγαλύτερες πληθυσμιακά πόλεις της Τουρκίας, Κωνσταντινούπολη, Άγκυρα και Σμύρνη, καλώντας τους εργαζόμενους της χώρας να συμμετάσχουν μαζικά “για να ζητήσουν ελπίδα, να οργανωθούν, να γιορτάσουν για να κερδίσουμε το 2020”.
Η πρώτη συγκέντρωση θα γίνει το επόμενο Σάββατο στη Σμύρνη, θα ακολουθήσει η Κωνσταντινούπολη την Κυριακή, ενώ στην Άγκυρα θα πραγματοποιηθεί μετά την αλλαγή της χρονιάς στις 4 Γενάρη. Στην ανακοίνωσή του, το ΤKP δηλώνει: “Θα αλλάξουμε αυτή τη χώρα που αγαπάμε, είμαστε αποφασισμένοι”.
Ολόκληρη η ανακοίνωση αναφέρει τα εξής:
Ο λαός αναγκάζεται να δουλέψει για ελεημοσύνη. Απολύονται χωρίς αποζημίωση. Τα δάση μας καταστρέφονται. Οι τιμές του ηλεκτρικού, του φυσικού αερίου, του νερού, των μέσων μαζικής μεταφοράς συνεχώς αυξάνονται. Η εκπαίδευση και το σύστημα υγείας καταρρέουν. Τα πιο βασικά ανθρώπινα δικαιώματα αναστέλλονται. Οι γυναίκες μας δολοφονούνται. Τα παιδιά μας βιάζονται. Φυσικά δε θέλουμε να ζούμε σε μια τέτοια χώρα. Δε θέλουμε να φύγουμε και δε θα πάμε πουθενά!
Θα αλλάξουμε αυτή τη χώρα που αγαπάμε, είμαστε αποφασισμένοι.
Κανείς δε θα αγγίζει γυναίκες και παιδιά. Δε θα αφήσουμε τη φύση και την ιστορική μας κληρονομιά στο έλεος εταιρειών που δε βλέπουν παρά χρήμα σε αυτά. Η παιδεία και η υγεία θα προσφέρονται δωρεάν και ισότιμα σε όλους και τα σχολεία μας θα ελέγχονται από τον ορθολογισμό και την επιστήμη, όχι σκοτεινά μυαλά και μισαλλοδοξία. Βασικές ανάγκες όπως η θέρμανση, η στέγαση κι η ύδρευση θα παρέχονται δωρεάν. Αφού κανείς δε θα μπορεί να εκμεταλλεύεται εργάτες, όλοι θα ζουν ανθρώπινα. Όλοι θα έχουν δουλειά. Η βιομηχανία και η γεωργία μας θα επανασχεδιαστούν σύμφωνα με τα ενδιαφέρονται της χώρας και της κοινωνίας. Μια κοινωνία ισότιμη και χειραφετημένη θα δημιουργηθεί.
Για το λόγο αυτό τείνουμε χείρα φιλίας. Για να μοιραστούμε τα λόγια, τις λέξεις, τις καρδιές μας και το μυαλό μας, να μοιραζόμαστε το στόχο ενός λαμπρού μέλλοντος για την Τουρκία.

Ισπανία: Διεκόπη αγώνας γιατί οι φίλαθλοι φώναζαν «Είσαι ναζί»

Από iraklis3

Διεκόπη στο ημίχρονο η αναμέτρηση -για την δεύτερη κατηγορία του ισπανικού πρωταθλήματος- ανάμεσα σε Ράγιο Βαγιεκάνο και Αλμπαθέτε, εξαιτίας συνθημάτων («Είσαι Ναζί») των γνωστών, για τις αριστερές τους πεποιθήσεις, φιλάθλων της Ράγιο, προς τον Ουκρανό Ρομάν Ζοζούλια της Αλμπαθέτε, επίσης γνωστό για τη σχέση του με το ακροδεξιό κόμμα της χώρας του.
Είναι κάτι που συμβαίνει για πρώτη φορά στην Ιστορία του ισπανικού ποδοσφαίρου, όπως αναφέρει η εφημερίδα Sport, να διακοπεί αγώνας εξαιτίας πολιτικών συνθημάτων και πανό ή προσβολή ενός παίκτη. Κάτι που δεν έχει γίνει στο παρελθόν όταν ακούστηκαν ναζιστικά συνθήματα, υπήρξαν ανάλογα πανό ή ρατσιστικές επιθέσεις.

Την ώρα που σκοτώνονται για τα πετρέλαια της Αρκτικής εμείς καταστρέφουμε τον λιγνίτη…

        

16-12-2019

Την ώρα που ΗΠΑ, Ρωσία, Καναδάς, Δανία και Νορβηγία σκοτώνονται για το ποιος θα πάρει το μεγαλύτερο κομμάτι του Βόρειου Πόλου, γιατί αυτός διαθέτει το 30% των παγκόσμιων αποθεμάτων πετρελαίου και υδρογονανθράκων, οι Έλληνες, σ’ αυτά τα οικονομικά χάλια που βρίσκονται, καταργούν τον λιγνίτη, την εγχώρια πηγή ενέργειας, και καταστρέφουν τα εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας με λιγνίτη για να σώσουν δήθεν τον πλανήτη από τους ρύπους! Ενώ στην Αρκτική σκοτώνονται για τα πετρέλαια και τους υδρογονάνθρακες, στην Ελλάδα υπάρχουν ηλίθιοι που αντί να φωνάξουν για «φίλτρα» για την προστασία του περιβάλλοντος, φωνάζουν όχι στην εξόρυξη λιγνίτη και υδρογονανθράκων για να μην καταστραφεί το περιβάλλον, σαν και η καταστροφή του περιβάλλοντος εξαρτάται από τους Έλληνες. Την ώρα που οι άλλοι θα παράγουν ενέργεια από τα πετρέλαια και τους υδρογονάνθρακες του Βόρειου Πόλου, η Ελλάδα θα παράγει ενέργεια με ανεμόμυλους και ηλιακούς θερμοσίφωνες, αλλά επειδή αυτή η ενέργεια που θα παράγει με «πράσινα» μέσα και με «πράσινα» άλογα θα είναι ίση με την ενέργεια που παράγουν οι γεννήτριες στα πανηγύρια, θα αγοράζει τελικά την ενέργεια αυτών που την παράγουν από τα πετρέλαια και τους υδρογονάνθρακες λιώνοντας την Αρκτική.

Βλ. Σ.