1.000.000 Έλληνες γύρισαν την πλάτη στα ψίχουλα του Κοινωνικού Μερίσματος!

       

29-12-2019

Περίπου ένα εκατομμύριο Έλληνες, που έπαιρναν το Κοινωνικό Μέρισμα και φέτος δεν το πήραν, γύρισαν την πλάτη τους σ’ αυτό το απαράδεκτο επίδομα, σ’ αυτά τα ψίχουλα που μοιράζονταν ως καθρεφτάκια σε ιθαγενείς. Ένα εκατομμύριο Έλληνες φέτος αισθάνθηκαν ανακούφιση καθώς η τωρινή κυβέρνηση δεν τους μοιράζει τα ψίχουλα του Κοινωνικού Μερίσματος, αντιμετωπίζοντάς τους σαν φτωχούς, σαν αναξιοπαθούντες, σαν πεινάλες, δεν τους πετάει ψίχουλα σαν σε σπουργίτια. Ένα εκατομμύριο συνάνθρωποί μας μακαρίζουν τον πρωθυπουργό που έβαλε τέλος στο Κοινωνικό Μέρισμα της ντροπής. Ένα εκατομμύριο συνάνθρωποί μας, εάν δεν φοβόντουσαν ότι θα δυσαρεστήσουν τον πρωθυπουργό, θα ξεχύνονταν στους δρόμους για να πανηγυρίσουν την κατάργηση του Κοινωνικού Μερίσματος, να πανηγυρίσουν το τέλος της ντροπής και της προσβολής, να πανηγυρίσουν το τέλος της φτώχειας και επιτέλους να ανασάνουν ανάπτυξη με το κιλό! Το μόνο παράπονο που έχει από τον πρωθυπουργό αυτό το ένα εκατομμύριο των συμπολιτών μας είναι γιατί η κυβέρνηση δεν έχει καταργήσει ακόμα το Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης.

Οράτιος Μενιππίδης

«Chapeau, σύντροφε Πελετίδη» – Η Έλενα Ακρίτα “υποκλίνεται” μπροστά στο έργο του Κώστα Πελετίδη

Κατιούσα

Η τεράστια προσφορά του Κώστα Πελετίδη στους δημότες της Πάτρας, η ακούραστη αλληλεγγύη που επιδεικνύει σε όσους το έχουν περισσότερο ανάγκη και η εμβέλεια της προσωπικότητάς του ξεπερνούν ως γνωστόν κατά πολύ την πολιτική ή εκλογική απήχηση του ΚΚΕ, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δρα ανεξάρτητα από αυτό. Ίσα – ίσα, ο Πελετίδης είναι αυτό που είναι κυρίως και πρωτίστως επειδή είναι κομμουνιστής. Κομμουνιστής μάλιστα που ανατρέπει ένα σωρό αστικά στερεότυπα για αυτούς, και προκαλεί θαυμασμό σε ανθρώπους που κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει για συμπάθειες στον Περισσό. Ο λόγος για την Έλενα Ακρίτα, που στη σημερινή έντυπη έκδοση των Νέων πλέκει το εγκώμιο του δημάρχου Πάτρας και του βγάζει το καπέλο με την πένα της:

«Chapeau, σύντροφε Πελετίδη»
Μπορεί ο τίτλος να μη δένει αρμονικά με το ΚΚΕ ( μα ‘chapeau σύντροφε’, σοβαρά τώρα;) αλλά εμείς των βορείων προαστείων έτσι μιλάμε σε σάς τους αιμοσταγείς κομμουνιστάς, κύριε δήμαρχε. Της καρδιάς μας.
Γιατί δήμαρχο της καρδιάς μας ανέδειξε τον Κώστα Πελετίδη η εκπνοή του 2019. Φέτος ειδικά που συνδέει το όνομά του με ένα μεγαλόπνοο έργο. Την δημιουργία ενός μεγάλου ξενώνα που θα στεγάζει 100 άστεγους συνανθρώπους μας. Θα τους προσφέρει στέγη, τροφή, σιγουριά και πάνω απ’ όλα αξιοπρέπεια.
Μεγάλη ιστορία τι να λέμε. Μεγάλη υπόθεση. Καλά κι άγια τα έλατα και τα λαμπάκια – όλα χρειάζονται – όμως εδώ ένας κομουνιστής δήμαρχος με όραμα αποδεικνύει πως η αγάπη δεν είναι καλά και ντε ‘χριστιανική’. Ούτε έχει να κάνει απαρεγκλίτως με το ‘πνεύμα των Χριστουγέννων’. Η αγάπη είναι αγάπη, τελεία. Όχι αυτό το σίχαμα που δίνουμε φιλοδώρημα στα κάλαντα και νομίζουμε πώς είμαστε η αγία Τερέζα. Ή που δωρίζουμε στον ‘φτωχό’ το πουλόβερ το παλιό και τη σκισμένη φούστα.
Τα χρόνια τα παλιά, οι κυρίες της Φιλοπτώχου επισκέπτονταν τους φτωχομαχαλάδες κι έδιναν στους ταπεινούς και καταφρονεμένους – με την άκρη του κόκκινου νυχιού γιατί τους σιχαίνονταν –καλάθια με αποφάγια. Να φάνε κι αυτοί οι κατακαημένοι μια φορά το χρόνο. Κάπως έτσι εννοούμε – ακόμα – την αγάπη προς τον πλησίον.
Ο Πελετίδης ξέρει τι εστί επί της ουσίας προσφορά. Ξέρει πως άλλο φιλανθρωπία κι άλλο αλληλεγγύη. Το ξέρει στη θεωρία και το εφαρμόζει στην πράξη. Ήδη οι περισσότεροι άστεγοι του δήμου Πάτρας φιλοξενούνταν σε πανσιόν με έξοδα της τοπικής κοινότητας. Τώρα επιτέλους, υλοποιείται ένα έργο που θα προσφέρει μια μονιμότερη λύση στη χαίνουσα πληγή των άστεγων συνανθρώπων μας.
Φέτος στην Πάτρα, οι αιτήσεις για το σχετικό επίδομα πλησιάζουν τις 800, ενώ έχουν εγκριθεί κάτι λιγότερο από τις μισές. Γι’ αυτό ο ξενώνας στο κτίριο Γούναρη και Μπουκαούρη δίνει σχήμα και μορφή στην έννοια της αλληλεγγύης. Ήδη ο δήμαρχος και το δημοτικό συμβούλιο έχουν δημιουργήσει μια τράπεζα τροφίμων και διαθέτουν βαν ζεστού φαγητού και διανομής σε σχολεία και παιδικούς σταθμούς σε 13 σημεία σε ολόκληρη την πόλη. Γι’ αυτό και εύλογα διεκδικούν χρηματοδότηση από τον κρατικό προϋπολογισμό για μόνιμο προσωπικό που να εξυπηρετεί άμεσα τους πολίτες, που έχουν την ανάγκη των υπηρεσιών τους.
Θυμάμαι πριν κάνα δίμηνο περίπου, την παρέμβαση του δημάρχου για να αναβληθεί η έξωση μιας μάνας με τέσσερα παιδιά από το σπίτι τους που η τράπεζα έβγαλε σε πλειστηριασμό. Η γυναίκα αυτή έδωσε αγώνα για να ενταχθεί το σπίτι στο νόμο περί προστασίας της πρώτης κατοικίας αλλά δεν τα κατάφερε. Δεν γνωρίζουμε ακόμα τι μέλλει γενέσθαι με αυτή την υπόθεση, όμως η ευαισθησία της δημοτικής αρχής ήταν παρούσα και οι δημότες της Πάτρας στάθηκαν στο πλευρό της άτυχης γυναίκας.
Ο Κώστας Πελετίδης είναι κομουνιστής και λογικά τον ελεύθερο χρόνο του ξεσκίζει αστούς με το κονσερβοκούτι. Κι αν δεν το κάνει, οφείλει να ασχοληθεί άμεσα με το σπορ: μόνον έτσι ώστε θα δικαιώσει τους φαντασιακούς μύθους ‘νομοταγών και νομιμοφρόνων’. Αυτών που συγχέουν τη φιλανθρωπία με την αλληλεγγύη. Αυτών που πιστεύουν πως υπάρχει ένα και μοναδικό πρόσωπο της αγάπης: αυτό που συναντούμε σε ναούς και θρησκευτικά σωματεία.
Δεν ξέρω αν ο Πελετίδης σπίτι του στολίζει δέντρο, καραβάκι ή τίποτα απολύτως. Στο δικό μου το δέντρο όμως, φέτος τον έβαλα ψηλά στην κορφή σαν το πιο λαμπρό αστέρι. Κι ας είναι λίγο άβολα εκεί πάνω, δεν πειράζει, άλλωστε μασάνε τα κομούνια ταραμά;
Υ.Γ. Καλή χρονιά να έχουμε. Ή έστω καλύτερη
Το άρθρο αναδημοσιεύεται από μεταγραφή στην ιστοσελίδα Κώστας Πελετίδης – Λαϊκή Συσπείρωση Δήμου Πατρέων

“Εγώ υπόσχομαι πως θα είμαι εδώ ως το τέλος…” – Ο Θάνος το ‘πε και το ‘κανε…

Σφυροδρέπανος

Έλεγε πως ο θάνατος τα έβαλε με λάθος άτομο και πως ο ίδιος θα έβγαζε τον αδόξαστο στην αρρώστια του. Και αυτό ακριβώς έκανε για 18 μήνες, χωρίς να σταματήσει να είναι στιγμή ενεργός, δραστήριος, να ρουφάει τη ζωή, να δίνει συνεντεύξεις, συναυλίες, να δίνει τα δικά του μηνύματα από το νοσοκομείο. Εκεί που εισέπραττε μαζικά την αγάπη του κόσμου και αυτός μας παρότρυνε να την κάνουμε πράξη, δίνοντας αίμα για τον συνάνθρωπό μας.
Μας υποσχέθηκε πως θα είναι μαζί μας ως το τέλος και κράτησε τον λόγο του με το παραπάνω. Ήταν παρών και προπαντός όρθιος σε τόσες συναυλίες, αφιερώματα με τη δική του σφραγίδα, που γίνονταν αφορμές για λαϊκό προσκύνημα και μια έκρηξη συναισθήματος, που μονάχα όσοι την έζησαν από κοντά ένιωσαν τη μαγεία τους, αλλά δύσκολα μπορούν να την αποδώσουν με λόγια.
Το μόνο που δεν πρόλαβε ήταν η συναυλία προς τιμήν του στο Μέγαρο, στις 20 Γενάρη. Μας την έσκασε και έφυγε νωρίτερα. Αλλά ο Θάνος δε θα λείπει από εκεί. Θα μας λείπει, αλλά δε θα λείπει γενικώς. Γιατί μιλούσε με τη μουσική του που παραμένει ζωντανή και αθάνατη. Γιατί ήταν παρών σε όλα όσα έπρεπε. Σε κάθε αγώνα, σε κάθε κινητοποίηση, που παίζει τα τραγούδια του από τα μεγάφωνα.
Ο κόσμος ανεβάζει συγκινημένος φωτογραφίες του Θάνου, στίχους και τραγούδια του. Αποχαιρετά αυτόν που ήταν ο μεγαλύτερος εν ζωή και τώρα πια ο μεγαλύτερος από όσους έχουν φύγει. Ελάχιστοι μπορούν να σταθούν δίπλα του, να συγκριθούν με το έργο του, με την έντονη και μαζική του επίδραση. Ο Θάνος Μικρούτσικος ήταν και είναι η επιτομή του πολιτικού τραγουδιού, της στρατευμένης τέχνης. Αυτής που δεν ξεχνάει να είναι τέχνη, επειδή στρατεύεται σε έναν σκοπό. Αυτής που μορφώνει ολόπλευρα όποιον έρχεται σε επαφή μαζί της, που μας διαπλάθει ως προσωπικότητες και χαρακτήρες.
Ο κόσμος συγκινημένος αποχαιρετά τις αναμνήσεις του, τα βιώματά του, όσα έζησε με τον Μικρούτσικο, ακούγοντας τους δίσκους του, κοινωνώντας τα μηνύματά του στις συναυλίες του. Δεν αποχαιρετά όμως τον ίδιο τον Θάνο. Αυτός θα συνεχίσει να είναι εδώ, γιατί η μουσική του μιλούσε για το μέλλον, ερχόταν από το μέλλον και το έδειχνε συνεχώς σαν πυξίδα.
Ναι, είναι και αυτοί που στέκονται στη γωνία για να μας “θυμίσουν” κάποια πράγματα, πολιτικές του πράξεις να μας πουν “ναι μεν, αλλά…”. Λες και οι κηλίδες του ήλιου μπορούν να μειώσουν ποτέ το φως του. Λες και δεν αρκούσε όσα έγιναν τα τελευταία χρόνια, πως ο Θάνος ήταν δίπλα στο Κόμμα, συνδέθηκε με τις γιορτές για τα 100 του χρόνια, επέλεξε να αφιερώσει σε αυτό μερικές από τις τελευταίες συναυλίες του κι έλεγε πως η δική του θέση είναι αμετάκλητα εδώ μαζί μας -που το απέδειξε ξανά με την τελευταία τιμητική θέση στο Επικρατείας. Σε τελική ανάλυση, ο πολιτικά αναμάρτητος ας ρίξει την πρώτη πέτρα…
Δε δίνουν όμως αυτοί τον τόνο -και δε θα μπορούσαν άλλωστε. Η μαζική κι αυθόρμητη συγκίνηση δεν αφήνει χώρο για τίποτε άλλο. Όλοι υποκλίνονται στο Θάνο και νιώσουν την ανάγκη να τον ευχαριστήσουν για όλα. Κι είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε κι εμείς από την πλευρά μας, για όλα αυτά και για έναν επιπλέον λόγο: την πολύτιμη μαρτυρία που μας είχε εμπιστευτεί για όσα είχε ζήσει στην εξέγερση του Πολυτεχνείου.
Μα πάνω από όλα, τον ευχαριστούμε γιατί το “ευχαριστώ” έχει αξία όσο κάποιος είναι εν ζωή. Και ο Θάνος μας έδωσε πολλές ευκαιρίες να τον ευχαριστήσουμε ζωντανά, μαζικά, και να μας υποκλιθεί και αυτός για την αγάπη μας, στις συναυλίες που έδινε τους τελευταίους μήνες. Ποιος μπορεί να πει άραγε πως έχει ζήσει πολλές στιγμές πιο δυνατές από αυτές τις συναυλίες, με το μοναδικό συναίσθημα, την αποθέωση, όχι μόνο για τον Θάνο, αλλά και για το κοινό που ανέβαινε μαζί του σε άλλα ύψη.
Το 2019 φεύγει με τον χειρότερο τρόπο και μας αφήνει πιο φτωχούς, σχεδόν ορφανούς. Αλλά η μουσική του μένει εδώ, όχι ως συντροφιά, αλλά ως ιστορικό φορτίο και πολύτιμο εφόδιο για τις περιπέτειες του μέλλοντος. Εκεί από όπου ερχόταν και η ίδια…

Το έθιμο των Μωμόγερων

Από iraklis3

Το εθιμικό δρώμενο των Μωμόγερων, ένα από τα καρναβαλικά δρώμενα του δωδεκαημέρου ξεκινά την επόμενη των Χριστουγέννων και διαρκεί έως και λίγο μετά τα Φώτα. Πραγματοποιείται σε οκτώ δημοτικά διαμερίσματα της Κοζάνης, Τετράλοφος, Άγιος Δημήτριος, Αλωνάκια, Σκήτη, Πρωτοχώρι, Κομνηνά, Ασβεστόπετρα, Καρυοχώρι και συνδέεται με την ισχυρή παράδοση που κράτησαν ζωντανή οι πρόσφυγες από ορισμένες περιοχές του Πόντου.
Ο θεός Μώμος κατά την Αρχαιότητα ήταν ο θεός του γέλιου, του σαρκασμού και της σάτιρας και συνδεόταν με τις γιορτές που ήταν αφιερωμένες στον Διόνυσο. Από εκεί προέρχεται και η αρχική ετυμολογία της λέξης «Μωμόγεροι» ή «Μωμόεροι» ή και «Μωμογέρια», που αποτελούσαν τους ακολούθους του Μώμου και τον συνόδευαν χορεύοντας, τραγουδώντας και σατιρίζοντας πρόσωπα και καταστάσεις.
Οι χορευτικοί θίασοι των Μωμόγερων αποτελούνται από μια συγκροτημένη ομάδα νεαρών ώριμων παλικαριών που είναι οι χορευτές ντυμένοι με τις παραδοσιακές τους στολές όπου πειθαρχούν στις εντολές και εκτελούν παραγγέλματα του αρχηγού της ομάδας. Επίσης τη νύφη και τον διάβολο ή κάποιαν ντυμένο ως γέρο που κατά την διάρκεια του δρώμενου θα προσπαθήσει να κλέψει τη νύφη. Το κλέψιμο της νύφης είναι κοινό σε όλους τους θιάσους και τις παραλλαγές του εθίμου και συμβολίζει, όπως λέγεται, την αρπαγή της Περσεφόνης από τον Πλούτωνα. Το περιεχόμενο των παραστάσεων του θιάσου είναι κατά κανόνα κωμικό και ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να λάβει και κοινωνικές διαστάσεις.
Συνοδεία της ποντιακής λύρας οι Μωμόγεροι γυρίζουν όλες τις γειτονιές του χωριού, χορεύουν και τραγουδούν στο σπίτι κάθε νοικοκύρη με ευχές για τη νέα χρονιά. Το έθιμο μπορεί να διαρκέσει μέχρι και τρεις ημέρες και ολοκληρώνεται αφού τα Μωμογέρια περάσουν από όλα τα σπίτια του χωριού.
Το εθιμικό δρώμενο των Μωμόγερων είναι εγγεγραμμένο στον Αντιπροσωπευτικό Κατάλογο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας (ΟΥΝΕΣΚΟ).

Τα Ρουγκατσάρια

Το ίδιο βράδυ της παραμονής της Πρωτοχρονιάς λίγο πριν την αλλαγή του χρόνου στα περισσότερα ορεινά χωριά της Κοζάνης, και των Γρεβενών αναβιώνουν τα «Ρουγκατσάρια». Οι νέοι του χωριού, ντυμένοι με τις παραδοσιακές τους στολές, άλλοι μεταμφιεσμένοι φορώντας προβιές και κεφάλια ζώων, άλλοι με αυτοσχέδιες μάσκες αλλά με κεντρικό πρόσωπο την «μπούλα» που είναι άντρας μεταμφιεσμένος σε νύφη και τον «ρογκατσιάρη» δηλαδή τον αράπη, περνούν από όλα τα σπίτια πίνοντας και χορεύοντας και ανταλλάσσοντας ευχές και πειράγματα με τους οικοδεσπότες. Ο «ρογκατσιάρης» έχει μαύρο πρόσωπο από το φούμο, καμπούρα και είναι ζωσμένος στη μέση και την πλάτη του με κυπροκούδουνα από τα γιδοπρόβατα. Στα χέρια του κρατά ένα ρόπαλο, σαν όπλο και μ’ αυτό υπερασπίζεται την «μπούλα», την οποία καθ’όλη την διάρκεια της βραδιάς έως και την άλλη μέρα το πρωί, κάποιοι προσπαθούν να κλέψουν. Ο ρογκατσάρης συνοδευμένος από την υπόλοιπη ομάδα δεν περνά απαρατήρητος. Ζωσμένος όπως είναι με τα κυπροκούδουνα τρέχει, χορεύει, προσπαθώντας να κάνει όσο το δυνατό περισσότερο θόρυβο, για να εξαφανιστούν όπως λένε οι καλικάντζαροι.
Στο τέλος προς το μεσημέρι της πρωτοχρονιάς και αφού έχουν ευχηθεί σε όλα τα σπίτια, τα ρουγκατσάρια μαζεύονται στην κεντρική πλατεία και συνοδεία τοπικές μπάντες με χάλκινα νταούλια και ζουρνάδες στήνουν ένα τρικούβερτο γλέντι.
Τα «Ρουγκατσάρια» έχουν τις ρίζες τους στα χειμερινά Διονύσια και στα Ρωμαϊκά Σατουρνάλια και με ορισμένες παραλλαγές στο πέρασμα του χρόνου κατάφεραν να φτάσουν έως τις μέρες μας. Το πνεύμα και το χρώμα του εθίμου διατηρείται ακόμη ζωντανό και αλώβητο στα χωριά της Κοζάνης των Γρεβενών και σε λίγες περιοχές της Καστοριάς και λαμβάνει χώρα ανεξάρτητα από τις θερμοκρασίες και ειδικά την χιονόπτωση που είναι σύνηθες φαινόμενο για την εποχή.

Έθιμο της Πατερίτσας

Το πρώτο καρναβάλι της χρονιάς είναι στο Άργος Ορεστικό Καστοριάς και διαρκεί δύο ημέρες, Ανήμερα της Πρωτοχρονιάς το μεσημέρι γίνεται η παρέλαση του καρναβαλιού με κυρίαρχο στοιχείο την πολιτική και κοινωνική σάτιρα. Στην παρέλαση παρουσιάζονται αναπαραστάσεις τοπικών κοινωνικών φαινομένων, διακωμωδείται το έργο και η παρουσία των τοπικών πολιτικών αρχόντων της περιοχής, ενώ δεν ξεφεύγουν από την ανατρεπτική σάτιρα των «μπουλουκιών» οι συνήθειες και ο τρόπος ζωής των κατοίκων αυτής της μικρής κωμόπολης. Πολλά θέματα αντλούνται από την επικαιρότητα, με αποτέλεσμα η παρέλαση να παίρνει μορφή πολιτικής επιθεώρησης. Αυτό που κυριαρχεί στο τέλος δεν είναι άλλο από την μουσική, όπου δεκάδες τοπικές και βαλκανικές ορχήστρες του δρόμου με χάλκινα και πνευστά παίζουν τοπικούς και βαλκανικούς μουσικούς σκοπούς με το γλέντι και το ξεφάντωμα να απλώνεται σε όλη την πόλη.
Στα περισσότερα έθιμα του εορταστικού δωδεκαημέρου οι ενεργοί συμμετέχοντες είναι μόνο άνδρες και όπως επιτάσσει η παράδοση του εθίμου, σε κάποιες περιπτώσεις μεταμφιέζονται σε γυναίκες. Στο Άργος Ορεστικό την επόμενη μέρα από την παρέλαση της Πρωτοχρονιάς στις 2 Ιανουαρίου αναβιώνει το έθιμο της «Πατερίτσας» όπου όλες οι γυναίκες της πόλης ανεξαρτήτως ηλικίας μεταμφιέζονται και παρελαύνουν στους κεντρικούς δρόμους της πόλης.
Η παράδοση λέει ότι οι γυναίκες που ήταν προφανώς καταπιεσμένες στις παλιότερες εποχές, την ημέρα της πατερίτσας με καλυμμένο το πρόσωπο ξεφάντωναν χωρίς ενδοιασμούς, και για καλό και για κακό κρατούσαν μια μαγκούρα, «πατερίτσα» για να γλυτώνουν από τα πειράγματα των ανδρών που τις παρακολουθούσαν δίχως προφανώς να τις αναγνωρίζουν Από τότε μέχρι και σήμερα οι γυναίκες του Άργους Ορεστικού ξεφαντώνουν σε όλες τις γειτονιές και στο τέλος καταλήγουν στην κεντρική πλατεία της πόλης όπου όλοι γίνονται μια μεγάλη παρέα με τα κλαρίνα, τα τρομπόνια., τους ζουρνάδες, και τα νταούλια σε μια ξέφρενη γιορτή που αξίζει να την ζήσει ο επισκέπτης.

Νέο βήμα για «ενιαία αγορά» τεσσάρων χωρών στα Δυτικά Βαλκάνια

        

28-12-2019

Σύνοδο Κορυφής πραγματοποίησαν την Παρασκευή 20 και το Σάββατο 21/12 σε Τίρανα και Δυρράχιο οι ηγέτες Σερβίας, Αλεξάνταρ Βούτσιτς, Αλβανίας, Εντι Ράμα, Βόρειας Μακεδονίας, Ζόραν Ζάεφ, και Μαυροβουνίου, Μίλο Τζουκάνοβιτς, με σκοπό τη δημιουργία της λεγόμενης «Μίνι Σένγκεν», δηλαδή μιας «ενιαίας αγοράς» που θα διευκολύνει πρωτίστως την άρχουσα τάξη αυτών των χωρών στο εμπόριο και την αγορά εργασίας, και στόχο να βελτιωθεί η κερδοφορία των επιχειρηματιών. Η κίνηση αυτή έρχεται μετά την απόφαση της ΕΕ, για τις δικές της σκοπιμότητες και λόγω εσωτερικών ανταγωνισμών, να «παγώσει» τις ενταξιακές διαδικασίες της Αλβανίας και της Βόρειας Μακεδονίας.

Κατά τη σύνοδο στο Δυρράχιο οι ηγέτες συμφώνησαν ότι οι εργαζόμενοι της Σερβίας, της Βόρειας Μακεδονίας και της Αλβανίας θα μπορούν να εργάζονται στις τρεις αυτές χώρες «ευθυγραμμίζοντας» τους κανόνες για τη δημιουργία μιας αγοράς 12 εκατομμυρίων ανθρώπων.

Ο Αλβανός πρωθυπουργός υποστήριξε ότι το σχέδιο φέρει την υποστήριξη της ΕΕ και ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή σχεδιάζει να χορηγήσει 1,2 δισ. ευρώ στις χώρες των Δυτικών Βαλκανίων για να τις «βοηθήσει» να εφαρμόσουν τις συμφωνίες. «Θα προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε μια κοινή αγορά εργασίας, κάτι που σημαίνει να γίνουμε πιο ελκυστικοί για τους ξένους επενδυτές», πρόσθεσε.

Ο Σέρβος Πρόεδρος Αλ. Βούτσιτς είπε ότι οι πολίτες της Σερβίας, της Βόρειας Μακεδονίας και της Αλβανίας θα μπορούν να εργάζονται ελεύθερα στις τρεις αυτές χώρες, δεδομένης της έλλειψης εργατικού δυναμικού.

Ο πρωθυπουργός της Βόρειας Μακεδονίας, Ζ. Ζάεφ, ανέφερε ότι η άρση των συνοριακών ελέγχων θα επιταχύνει το διασυνοριακό εμπόριο και θα επιτρέψει στους ξένους τουρίστες να περνούν ελεύθερα, χωρίς να χρειάζεται να περιμένουν στα σύνορα. «Αν προσγειωθούν στο Βελιγράδι Κινέζοι τουρίστες, θα μπορούν να μετακινηθούν ελεύθερα σε όλες τις χώρες της περιοχής», είπε χαρακτηριστικά.

Ο Πρόεδρος του Μαυροβουνίου, Μίλο Τζουκάνοβιτς, είπε ότι «κάθε περιφερειακή ενέργεια θα πρέπει να βοηθά ώστε να υπάρξει μια δυναμική πρόοδος που θα οδηγήσει τις χώρες μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση το συντομότερο δυνατόν».

Απόντες στη σύνοδο στα Τίρανα ήταν υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι του Κοσσυφοπεδίου, που θεωρούν ότι η κατάργηση συνόρων μεταξύ χωρών της περιοχής μπορεί να βλάψει τα συμφέροντα της χώρας τους. Αξιωματούχοι της Βοσνίας – Ερζεγοβίνης, οι οποίοι είχαν συμμετάσχει στις δύο προηγούμενες, που έγιναν τον Οκτώβρη σε Νόβι Σαντ και το Νοέμβρη στην Οχρίδα, δεν δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Έντονες χιονοπτώσεις σε χαμηλά υψόμετρα και στην Αττική θα φέρει η Ζηνοβία

Από iraklis3

Η κακοκαιρία «Ζηνοβία», που βρίσκεται σε εξέλιξη, αναμένεται να επικρατήσει στη χώρα μας τουλάχιστον έως και τη Δευτέρα, σύμφωνα με το meteo του Εθνικού Αστερσοκοπείου Αθηνών.
Η «Ζηνοβία» θα επηρεάσει κυρίως τα ανατολικά και νότια ηπειρωτικά τμήματα της χώρας με βροχές ή χιονόνερο, σποραδικές καταιγίδες και χιονοπτώσεις ακόμα και σε πεδινά τμήματα. Σε αρκετά νησιωτικά τμήματα του Αιγαίου και στην Κρήτη θα υπάρξουν ισχυρές βροχές και καταιγίδες, αλλά και χιονοπτώσεις στα ορεινά και κατά τόπους στα ημιορεινά.
Το ΕΑΑ-meteo επισημαίνει ότι:
– Οι χιονοπτώσεις στις Σποράδες θα επεκταθούν ακόμα και σε περιοχές με πολύ χαμηλό υψόμετρο.
– Ισχυρές θα είναι οι χιονοπτώσεις στη Βοιωτία, στη Φθιώτιδα, στη Βόρεια Εύβοια και στη Μαγνησία, καθώς και σε τμήματα του νομού Αττικής, ιδιαίτερα από το βράδυ της Κυριακής.
– Τοπικές χιονοπτώσεις θα εκδηλώνονται κατά διαστήματα στη Θράκη.
– Από το βράδυ της Κυριακής και κυρίως κατά τη διάρκεια της Δευτέρας χιονοπτώσεις θα εκδηλωθούν κατά τόπους στην Κεντρική Στερεά, στην υπόλοιπη Θεσσαλία, στη Χαλκιδική και πιθανώς στη Δυτική Μακεδονία.
Παράλληλα, τοπικά πολύ θυελλώδεις άνεμοι βορείων διευθύνσεων θα επικρατήσουν στο Αιγαίο.

Δόκτωρ Στάζι – Πρωτοφανής πρόταση διαπόμπευσης διδακτόρων της Ακαδημίας του Υπουργείου Κρατικής Ασφαλείας της ΓΛΔ

Κατιούσα

30 χρόνια μετά την πτώση του τείχους, το κυνήγι μαγισσών στη ΓΛΔ συνεχίζεται και λαμβάνει ολοένα και πιο πρωτότυπους τρόπους, Αυτή τη φορά, στο στόχαστρο βρέθηκαν οι εν ζωή απόφοιτοι της Ακαδημίας του Υπουργείου Κρατικής Ασφαλείας της ΓΛΔ στο Πότσνταμ, που απέκτησαν εκεί το διδακτορικό τους. Η ιδέα ανήκει στον υπεύθυνο της υπηρεσίας φύλαξης των αρχείων Ρόλαντ Γιαν, που προτείνει οι εν λόγω διδάκτορες να φέρουν πλάι στον τίτλο του δόκτορος την ένδειξη “Στάζι”. Κατά τη δική του προτίμηση μάλιστα, θα ήθελε οι τίτλοι να ακυρωθούν τελείως, αλλά, όπως δήλωσε με λύπη του σε γερμανικό πρακτορείο ειδήσεων, αυτό απαγορεύεται βάση της συμφωνίας ενοποίησης των δύο Γερμανιών το 1990. Ωστόσο, κατά τον Γιαν, οι διατριβές αυτές ήταν “οδηγίες για παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων”, καθώς, ανάμεσα στα άλλα, είχαν ως θέμα “την αποσάθρωση της προσωπικής ζωής των διαφωνούντων” ή την “καταπολέμηση της αντιπολίτευσης”. Δραστηριότητες δηλαδή στις οποίες επιδίδονται κατά καιρούς όλες οι υπηρεσίες ασφαλείας του πλανήτη, πολλώ δε μάλλον την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου.  
 Συνολικά πρόκειται για 174 διδακτορικά που γράφτηκαν από 485 άτομα, καθώς στη ΓΛΔ, σε αντίθεση με τη δυτική πρακτική, συνηθίζοντας οι συλλογικές διδακτορικές διατριβές. Το μέτρο δεν έχει καμία πρακτική χρησιμότητα, ακόμα κι από αστική σκοπιά, καθώς από τους ανθρώπους αυτούς μόνο μια μικρή μειοψηφία είναι ακόμα επαγγελματικά ενεργοί. Η σκοπιμότητα της πρότασης είναι καθαρά ρεβανσιστική και αντικατοπτρίζει την αλαζονεία του κράτους των νικητών. Στόχος είναι ο στιγματισμός των πρώην συνεργατών της Στάζι, σαν να μην έφτανε η επί δεκαετίες δαιμονοποίησή τους στην ενωμένη Γερμανία.  
Η υιοθέτηση αυτής της πρότασης θα σήμαινε μια πραγματικά παγκόσμια πρωτοτυπία. Τηρουμένων των αναλογιών, ας φανταστεί κανείς να προστίθεται η ένδειξη CIA, στους τίτλους των αποφοίτων της Ακαδημίας της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών των ΗΠΑ. Όσο για τους διδάκτορες της ναζιστικής περιόδου, κανένας δεν κλήθηκε να φέρει διακριτικά, αντίθετα, όπως είναι γνωστό, έχαιραν, όπως και άλλα στελέχη του χιτλερικού κρατικού μηχανισμού ιδιαίτερων τιμών στην ΟΔΓ.
Με πληροφορίες από deutsch.rt.com

ΠΑΣΟΚικός κατήφορος…

Το «ξέπλυμα» του ΠΑΣΟΚ από τον Τσίπρα και η επίθεση στο ΚΚΕΤο «ξέπλυμα» του ΠΑΣΟΚ από τον Τσίπρα και η επίθεση στο 

Στην πρόσφατη ομιλία του, σε εκδήλωση της ονομαζόμενης «Πρωτοβουλίας Πολιτών για την Ανασυγκρότηση της Προοδευτικής Παράταξης», ο Αλέξης Τσίπρας επανέλαβε την αγαπημένη του συνήθεια: να διαστρεβλώνει την ιστορία καπηλευόμενος ξεδιάντροπα τους αγώνες και το όνομα της Αριστεράς.

Άλλωστε, η πορεία μετάλλαξης του ΣΥΡΙΖΑ από μικρό οπορτουνιστικό κόμμα σε εκφραστή της εγχώριας σοσιαλδημοκρατίας, υπήρξε πραγματικό «σχολείο» για τον Τσίπρα και τους κομματικούς του συνοδοιπόρους. Στη διαδρομή αυτή τελειοποίησαν την τέχνη της πολιτικής χειραγώγησης, της δημιουργίας αυταπατών, του καιροσκοπισμού, της καπηλείας των αγωνιστικών παραδόσεων του λαού.

Κι’ αν μέχρι σήμερα, για λόγους τακτικισμού, ο αντικομμουνισμός τους ήταν «ντροπαλός» και συγκαλυμμένος, πλέον αρχίζει και βγαίνει στην επιφάνεια ολοένα και πιο φανερά. Η τελευταία ομιλία του Αλ. Τσίπρα, ενώπιον των πασοκογενών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, ήρθε να πιστοποιήσει πως η περίφημη «ανασυγκρότηση της προοδευτικής παράταξης» (δηλαδή της πλήρους ΠΑΣΟΚοποίησης) πάει χέρι-χέρι με τον αντικομμουνισμό και την επίθεση στο ΚΚΕ.

Έχοντας απωλέσει προ πολλού κάθε ίχνος πολιτικής τσίπας και ποδοπατώντας, για άλλη μια φορά, την ιστορική αλήθεια ο Τσίπρας έβαλε στο μίξερ της ανερυθρίαστης δημαγωγίας του την ΕΑΜική Αντίσταση, τους κομμουνιστές, το… ΠΑΣΟΚ, την «προοδευτική παράταξη» και ότι άλλο βρήκε στο σεντούκι της ξεδιαντροπιάς του. Όλα αυτά, ασφαλώς, με στόχο το ξέπλυμα της ΠΑΣΟΚικής πολιτικής κληρονομιάς την οποία επιχειρεί να αναβιώσει μέσω του ΣΥΡΙΖΑ.

Διότι μόνο ως ξεδιαντροπιά μπορούν να θεωρηθούν οι αναφορές στην ΕΑΜική Αντίσταση ως «μήτρα» της σοσιαλδημοκρατικής απάτης του ΠΑΣΟΚ. Μόνο ως πρόκληση και κοροϊδία μπορεί να εκληφθούν τα λόγια του Τσίπρα ότι το ΠΑΣΟΚ εξέφρασε την «υπέρβαση του καπιταλισμού» (!!!) και την «σοσιαλιστική προοπτική της Ελλάδας».

Το ΠΑΣΟΚ προσπάθησε (και ως ένα βαθμό το πέτυχε) να χειραγωγήσει τη γενιά του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, του ΔΣΕ, της πολιτικής προσφυγιάς. Με «όχημα» τις δημαγωγίες περί «εκδημοκρατισμού», «Αλλαγής» και… «σοσιαλισμού» εξαπάτησε εργατικά-λαϊκά στρώματα, έβαλε τη χώρα βαθύτερα στις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, στήριξε ποικιλοτρόπως το κεφάλαιο, οδήγησε το συνδικαλιστικό κίνημα στον εκμαυλισμό. Τηρουμένων των ιστορικών αναλογιών, το ίδιο έργο επανέλαβε και ο ΣΥΡΙΖΑ τα τελευταία χρόνια, με λιγότερο ριζοσπαστικά συνθήματα, αλλά με τις γνωστές αυταπάτες περί «ιστορικής ευκαιρίας», «κυβέρνησης της Αριστεράς», «σκισίματος των μνημονίων» κ.α.

Οι δημαγωγικοί βερμπαλισμοί του Τσίπρα περί «προοδευτικής παράταξης» που καλλιέργησε (τη δεκαετία του ’80) σε πλατιά στρώματα του λαού «τον στόχο και το όνειρο μιας νέας Ελλάδας» και «τη δυνατότητα να οργανώσει το προοδευτικό και σοσιαλιστικό της μέλλον» αποκρύπτουν την πραγματικότητα και συσκοτίζουν το ρόλο που έπαιξε η σοσιαλδημοκρατία του ΠΑΣΟΚ και οι οπορτουνιστές συνοδοιπόροι του.

Σκόπιμα αποσιωπάται, για παράδειγμα, το γεγονός ότι, ήδη από το 1982, παρά την ριζοσπαστική ρητορική του, το ΠΑΣΟΚ συνδέθηκε με αντιλαϊκές επιλογές, προώθησε τις πρώτες αναδιαρθώσεις που το 1985 άρχισαν να εφαρμόζονται στο πλαίσιο της «Ενιαίας Ευρωπαϊκής Αγοράς» που αποτέλεσε τον προπομπό της Συνθήκης του Μάαστριχτ. Ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του ’80 νομοθετήθηκε η μερική απασχόληση, μπήκε στις ράγες η πολιτική «σταθεροποίησης της οικονομίας» και με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου απαγορεύτηκαν οι αυξήσεις μισθών και στον ιδιωτικό τομέα.

Σκόπιμα αποκρύπτει ο Τσίπρας ότι τα ΠΑΣΟΚικά συνθήματα της δεκαετίας του ’80 περί «εθνικής ανεξαρτησίας» και της «Ελλάδας που ανήκει στους Έλληνες» αξιοποιήθηκαν ως εργαλείο χειραγώγησης πλατιών λαϊκών μαζών εκμεταλλευόμενο το χαμηλό – για την εποχή- επίπεδο εργατικής πολιτικής συνείδησης και, αφετέρου, αποτέλεσαν μέσο πίεσης στους κόλπους των ιμπεριαλιστικών συμμαχιών (ΕΟΚ, ΝΑΤΟ) προς την κατεύθυνση εξυπηρέτησης των συμφερόντων της ελληνικής αστικής τάξης.

Συκοφάντηση του ΚΚΕ και του σοσιαλισμού

Το ξέπλυμα του ΠΑΣΟΚ, που επιχείρησε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, συμπληρώθηκε από επίθεση στο ΚΚΕ και τον «υπαρκτό σοσιαλισμό». Τα Κομμουνιστικά Κόμματα, η παραδοσιακή Αριστερά, είπε ο Αλ. Τσίπρας, «έζησε τη μεγάλη διάψευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, που αποδείχτηκε ότι δεν ήταν ούτε υπαρκτός, ούτε σοσιαλισμός».

Δεν τον αδικούμε τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ. Το πολιτικό του συνάφι άλλωστε, η επονομαζόμενη «ανανεωτική αριστερά», ήταν από τις δυνάμεις εκείνες που την περίοδο των αντεπαναστατικών ανατροπών στην ΕΣΣΔ και την ανατολική Ευρώπη, ταυτιζόμενες με το διεθνή ιμπεριαλισμό χαιρέτιζαν τη «νέα εποχή για τους λαούς». Ήταν οι ίδιοι που το 1991, όταν η σημαία με το σφυροδρέπανο αποκαθηλώνονταν από το Κρεμλίνο, εξήραν «το ρόλο και την συμβολή του Γκορμπατσόφ (…) στη διάδοση καινούργιων ιδεών, που σχετίζονται με μια νέα σκέψη για την πορεία της Ευρώπης και της ανθρωπότητας»!

Οι αθλιότητες του Τσίπρα δεν σταμάτησαν εκεί. Από το αντικομμουνιστικό του κρεσέντο δεν θα μπορούσε να απουσιάζει και η ευθεία επίθεση στο ΚΚΕ, με τα γνωστά σοσιαλδημοκρατικής κοπής επιχειρήματα περί «μοναχικού δρόμου» και «απομονωτισμού». Πιο συγκεκριμένα, ο πρώην πρωθυπουργός είπε:

«Η διάσπαση του Κ.Κ.Ε. το 1991 και η αποχώρησή του από τον τότε Συνασπισμό ήρθαν να εντείνουν το κλίμα αμοιβαίας καχυποψίας και σύγκρουσης. Έκτοτε το Κ.Κ.Ε. ακολούθησε τον μοναχικό του δρόμο, αναπαράγοντας τον εαυτό του έξω και πέρα από τις πραγματικές συνθήκες στη χώρα και στον κόσμο. Σε έναν ιδιότυπο απομονωτισμό, που συνδυασμένος με έναν εκτός πραγματικότητας επαναστατικό βερμπαλισμό, κρατάει στο υποτίθεται ιδεολογικά καθαρό περιθώριο, τις όποιες δυνάμεις επηρεάζει».

Προφανώς, για τον Αλ. Τσίπρα, όποιος δεν αποδέχεται την καπιταλιστική βαρβαρότητα και τα ιμπεριαλιστικά σφαγεία, όποιος δεν κάνει γονυκλισίες στον ΣΕΒ, την ΕΕ, το ΝΑΤΟ και τον πρέσβη των ΗΠΑ ακολουθεί «μοναχικό δρόμο» και είναι «εκτός πραγματικότητας». Αν μη τι άλλο ο ίδιος ξέρει, καλύτερα απ’ τον καθένα, από πολιτικές γονυκλισίες και επικύψεις…

Επιβεβαιώνεται περίτρανα ότι η στρατηγική επιλογή του ΚΚΕ να μην συμμετέχει σε κυβερνητικά εγχειρήματα διαχείρισης του αστικού πολιτικού συστήματος αποτελεί αγκάθι στο μάτι της εγχώριας σοσιαλδημοκρατίας και των κάθε λογής, φανερών ή κρυφών, εξαπτέρυγων της.

ΠΑΣΟΚικός κατήφορος…

Ο πολιτικός κατήφορος του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζεται. Η ολοκλήρωση της μετάλλαξης του ΣΥΡΙΖΑ σε νέο ΠΑΣΟΚ απαιτεί την αφομοίωση όλων εκείνων των χαρακτηριστικών που συνθέτουν την – ΠΑΣΟΚικής κοπής- σοσιαλδημοκρατία. Σε αυτά τα χαρακτηριστικά, πέραν της διαρκούς καπηλείας των αγωνιστικών παραδόσεων του λαού μας, περιλαμβάνονται οι ανοίκειες, άλλοτε ανοιχτές και άλλοτε ύπουλες, συκοφαντικές επιθέσεις στο Κομμουνιστικό Κόμμα και την κοσμοθεωρία του σοσιαλισμού-κομμουνισμού.

Το ΠΑΣΟΚ έδειξε το δρόμο και ο ΣΥΡΙΖΑ ακολουθεί πιστά. Το ζητούμενο είναι να μην επαναληφθεί η ίδια ιστορία και οι εργαζόμενοι, η νεολαία, συνολικά ο λαός να μην πέσει στην παγίδα που στήνουν, αλλά να τους γυρίσει μια και καλή την πλάτη.

Νίκος Μότ­τας

Για το χαμόγελο του επιχειρηματία…

Παναγιώτης Κολέλης

Οι γιορτές των Χριστουγέννων είναι διαχρονικά μια καλή ευκαιρία για να βγάλουμε στην επιφάνεια τον καλό μας εαυτό, να δώσουμε και να λάβουμε αγάπη, να συμπεριφερθούμε γενικότερα με μεγαλύτερη αλληλεγγύη και ενσυναίσθηση στους συνανθρώπους μας, απ’ ότι κάνουμε συνήθως τον υπόλοιπο χρόνο μέσα στη χαοτική καθημερινότητα.
Από αυτή την περιβόητη αλληλεγγύη, δεν θα μπορούσαν φυσικά να λείπουν – και να πρωτοστατούν – οι επιχειρήσεις που βρίσκουν μια καλή ευκαιρία να προωθήσουν δράσεις εταιρικής κοινωνικής ευθύνης (ΕΚΕ) ώστε να δείξουν ένα υπεύθυνο, σοβαρό και κυρίως φιλεύσπλαχνο πρόσωπο απέναντι στην κοινωνία. Μια κοινωνία που πολλές φορές παγιδεύεται ανάμεσα στο έλασσον και χάνει το μείζον, που βολεύεται με το εφήμερο και το παροδικό και αδιαφορεί για την πραγματική έννοια και ουσία της αλληλεγγύης.
Ο σπουδαίος Ουρουγουανός συγγραφέας, Εντουάρντο Γκαλεάνο, είχε δώσει έναν εξαιρετικά εύληπτο ορισμό της αλληλεγγύης, δηλώνοντας: «Δεν πιστεύω στην φιλανθρωπία. Πιστεύω στην αλληλεγγύη. Η φιλανθρωπία είναι κατακόρυφη. Πηγαίνει από πάνω προς τα κάτω. Η αλληλεγγύη είναι οριζόντια. Σέβεται τον άλλον».
Η «αλληλεγγύη», λοιπόν, των επιχειρήσεων δεν «σέβεται τον άλλον», έχει καθαρά ωφελιμιστικό, τυχοδιωκτικό και καιροσκοπικό ρόλο, με βασικό στόχο –  πολλές φορές και μοναδικό – να βελτιώσει την εικόνα και τη φήμη της εταιρείας στα μάτια των πελατών της (υπαρκτών και δυνητικών) προκειμένου να αυξήσει και τα κέρδη της στο μέλλον.
Για του λόγου το αληθές, τον Οκτώβριο του 2015, ο πρόεδρος του Ινστιτούτου Εταιρικής Ευθύνης παρουσίασε στο Περιοδικό «ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΣ ΕΠΙΧΕΙΡΕΙΝ» την ΕΚΕ ως εργαλείο «που βελτιώνει την οικονομική απόδοση των επιχειρήσεων» αναφέροντας ότι «ακόμα και στις περιπτώσεις που η υιοθέτησή της μπορεί να σηματοδοτεί απώλειες για τον προϋπολογισμό μιας επιχείρησης, αυτές είναι βραχυπρόθεσμες και τελικά η επιχείρηση έχει μακροπρόθεσμα οφέλη, λόγω της βελτίωσης της θέσης της στην κοινωνία, που αποτυπώνονται στα οικονομικά δεδομένα της και στα αποτελέσματα χρήσης (…) Είναι λοιπόν αναπόσπαστο κομμάτι της επιχείρησης για να εδραιωθεί η φήμη της και να αυξηθούν τα κέρδη της». (Ριζοσπάστης, 05/02/2017)
Υπάρχουν, επίσης, πλείστα όσα παραδείγματα εταιρειών που βραβεύτηκαν για δράσεις ΕΚΕ, τη στιγμή που οι πρακτικές που εφαρμόζονταν μέσα στην ίδια την εταιρεία ήταν θεωρητικά στον αντίποδα της λογικής αυτών των βραβείων. Για παράδειγμα, σε δημοσίευμα του Ριζοσπάστη στις 16 Ιουνίου του 2015, διαβάζουμε πως «Τα “Ελληνικά Πετρέλαια” βραβεύτηκαν για πέμπτη συνεχή χρονιά στην υψηλότερη κατηγορία PLATINUM, για τις επιδόσεις τους στην εφαρμογή υπεύθυνων εταιρικών πρακτικών, μέσω του Δείκτη Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης (…) Σχεδόν ένα μήνα μετά το μακελειό στα ΕΛΠΕ, που στοίχισε τη ζωή σε τέσσερις εργάτες, ο όμιλος βραβεύεται για τις επιδόσεις του στην εταιρική κοινωνική ευθύνη και μάλιστα σε τομείς που αφορούν την πολιτική του για τους εργαζόμενους».
Για να αποφύγουμε στρεβλώσεις ή παρανοήσεις, δηλώνουμε εξαρχής πως οποιαδήποτε συνεισφορά σε ευπαθείς ομάδες και στήριξη σε ανθρώπους που χειμάζονται καθημερινά από την κρίση, είναι καλώς καμωμένη και δεν κατακρίνεται από την πλευρά μας, πόσο μάλλον όταν αυτή αποτελεί την επιστροφή μόνο ενός μικρού μέρους από την υπεραξία που έχουν παράξει οι ίδιοι οι εργαζόμενοι με την εργασία τους.
Απλώς, αυτό που επισημαίνουμε και προσπαθούμε να αναδείξουμε με κάθε τρόπο, είναι πως πριν το αποδεχτούμε όλο αυτό σαν κάτι το φυσιολογικό, ας αναρωτηθούμε σε τι είδους κοινωνία επιθυμούμε να ζήσουμε. Σε μια κοινωνία δομημένη πάνω στην ελεημοσύνη του εκάστοτε μεγαλοεπιχειρηματία ή πάνω στην κοινωνική αλληλεγγύη; Αν διαλέξουμε τον δεύτερο δρόμο, τότε να είστε σίγουροι πως δεν απέχουμε πολύ από το να πυροδοτήσουμε εκείνες τις αλλαγές που έχει ανάγκη όχι μόνο ο δικός μας τόπος, αλλά ολάκερος ο κόσμος.

Νέα χρονιά με νέα δύναμη στον αγώνα για την ικανοποίηση των αναγκών μας

Το 2020 έρχεται φουριόζο με βαριά ατζέντα που του παραδίδει το 2019. Τα μέτωπα πολλά και ανοιχτά. 

Πρώτα απ' όλα οι εξελίξεις στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο και στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Η τουρκική αστική τάξη ανοίγει τα πάντα σε μια ευρύτερη περιοχή από τη Συρία, το Αιγαίο, την Κύπρο έως τη Βόρεια Αφρική, αμφισβητεί σύνορα, διεθνείς συμφωνίες και κυριαρχικά δικαιώματα. Επιδιώκει έτσι να υπερασπίσει τα συμφέροντά της σε μια περιοχή όπου οξύνονται οι αντιθέσεις και οι αντιπαραθέσεις, ιδιαίτερα ανάμεσα σε ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα και κράτη της ΕΕ, με στόχο τον έλεγχο εμπορικών και ενεργειακών δρόμων. Η ελληνική αστική τάξη, αξιοποιώντας το τουρκικό παιχνίδι προς τη Ρωσία, παίζει το χαρτί του προμαχώνα των ΝΑΤΟικών συμφερόντων στην περιοχή και μπαίνει ακόμα πιο βαθιά στα σχέδια ΗΠΑ - ΝΑΤΟ, καθώς προσδοκά ότι έτσι θα μπορέσει να εξασφαλίσει καλύτερα τη συμμετοχή της στα μεγάλα ενεργειακά παιχνίδια αλλά και στα σχέδια υποδομών των μονοπωλιακών ομίλων.

 

Στο πλαίσιο αυτό οξύνονται οι ανταγωνισμοί της με την τουρκική αστική τάξη, και βέβαια την ίδια στιγμή προχωράει σε παζάρια για σχέδια συνεκμετάλλευσης περιοχών του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου, στηρίζοντας τις ΝΑΤΟικής έμπνευσης διχοτομικές λύσεις στο Κυπριακό προκειμένου να εξασφαλίσει οφέλη για τα επιχειρηματικά της συμφέροντα. Η βαθύτερη εμπλοκή βάζει πιο βαθιά τη χώρα και το λαό στη δίνη των αντιθέσεων και των ανταγωνισμών, με όποιες επιπτώσεις μπορεί να έχει αυτή η εξέλιξη.


Η «νέα αμυντική συμφωνία» Ελλάδας - ΗΠΑ, που συνυπεγράφη από τις δύο κυβερνήσεις και ήρθε την Τρίτη στη Βουλή για επικύρωση, αποτελεί το σύμβολο της πιο βαθιάς εμπλοκής, αφού παρέχει γην και ύδωρ στα ιμπεριαλιστικά σχέδια των ΗΠΑ και ΝΑΤΟ στην περιοχή και επισημοποιεί τη μετατροπή της Ελλάδας σε προκεχωρημένο φυλάκιο για το ξεδίπλωμα των σχεδίων τους. Παρεμπιπτόντως, σιγήν ιχθύος τηρούν οι κυβερνητικές πηγές για τα όσα δημοσίευσε ο «Ριζοσπάστης» τις προηγούμενες μέρες σχετικά με το ενδεχόμενο μεταφοράς πυρηνικών βομβών από την τουρκική ΝΑΤΟική βάση του Ιντσιρλίκ στον Αραξο.

Και στο εσωτερικό όμως μέτωπο τα θέματα είναι πολλά. Από τα πρώτα «πρωτοχρονιάτικα έργα» της κυβέρνησης της ΝΔ είναι το επόμενο βήμα ολοκλήρωσης της αντιασφαλιστικής μεταρρύθμισης που υπηρέτησαν όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ αλλά και του ΣΥΡΙΖΑ με τον περίφημο ν. Κατρούγκαλου. Αυτά που φέρνει είναι η εγκατάλειψη κάθε κρατικής ευθύνης για την Κοινωνική Ασφάλιση, η πλήρης μετατροπή της σε ατομική υπόθεση, απαλλάσσοντας το κεφάλαιο, τη μεγαλοεργοδοσία από οποιαδήποτε οικονομική επιβάρυνση και επιφέροντας μια ακόμα μείωση της πρόσβασης των εργαζομένων στον πλούτο που παράγουν. Η «μεταρρύθμιση» αφορά καταρχήν τη νέα γενιά των εργαζομένων, που σε αυτό το περιβάλλον θα καλούνται να πληρώνουν από την τσέπη τους για να έχουν σύνταξη και επίσης θα έχουν σύνταξη στο μέτρο της τσέπης τους. Που θα υποχρεώνονται να δουλεύουν μέχρι τα βαθιά γεράματα, όπως άλλωστε ήδη συμβαίνει σε ευρωπαϊκά κράτη, γιατί αλλιώς δεν θα μπορούν να ζήσουν, κάτι που θα έχει επιπτώσεις και στα ασφαλιστικά δικαιώματα στην Υγεία - Πρόνοια.

 

Ταυτόχρονα, «τρέχουν» μια σειρά ζητήματα της αντιλαϊκής ατζέντας ή, σύμφωνα με την αστική κυβερνητική ορολογία, μια σειρά «μέτρα στήριξης των επενδύσεων»:

 

-- Οι εξελίξεις στη ΔΕΗ, με το κλείσιμο των λιγνιτικών μονάδων και τη μετάβαση στη «μεταλιγνιτική εποχή», μια ριζική αναδιάρθρωση στον τομέα της Ενέργειας που αλλάζει το τοπίο στα μονοπώλια που δραστηριοποιούνται στο χώρο, όχι βεβαίως για το συμφέρον του λαού και του περιβάλλοντος, όπως προπαγανδίζουν, αλλά προσδοκώντας νέα πεδία κερδοφορίας από την αλλαγή του ενεργειακού μείγματος, με έμφαση στο φυσικό αέριο και τις ΑΠΕ. Δεν την πληρώνουν μόνο οι εργαζόμενοι της ΔΕΗ, που θα πεταχτούν στο δρόμο, αλλά συνολικά οι εργαζόμενοι της χώρας, αφού αυτοί θα πληρώσουν το νέο ενεργειακό μείγμα πιο ακριβά. Είναι εξελίξεις που συνδέονται και με τις μεγάλες ενεργειακές μπίζνες στις οποίες επιδιώκει να παίξει καθοριστικό ρόλο η ελληνική αστική τάξη, με κινδύνους για την ασφάλεια και την ειρήνη στην περιοχή, αλλά και με τον κίνδυνο καταλήστευσης ενεργειακών πηγών της χώρας από τα μονοπώλια.

-- Ο νέος προϋπολογισμός για το 2020 είναι ένας ακόμα προϋπολογισμός κομμένος και ραμμένος στα μέτρα του κεφαλαίου, προβλέποντας μια σειρά από νέα προνόμια και απαλλαγές για τους επιχειρηματικούς ομίλους, την ίδια ώρα που συνεχίζονται η φοροληστεία και οι περικοπές σε κρατικές δαπάνες που αφορούν Υγεία, Πρόνοια, Παιδεία.

-- Τα σχέδια των επενδύσεων που βρίσκονται στα σκαριά σε μια σειρά από τομείς προϋποθέτουν τη διατήρηση και την ενίσχυση όλου του αντεργατικού πλαισίου. Τα πρόσφατα στατιστικά στοιχεία, όπως αυτά του συστήματος «Εργάνη», που δημοσιεύει και ο «Ριζοσπάστης» (σελ. 9), αποδεικνύουν ότι η μερική απασχόληση όλο και μεγαλώνει, ενώ παγιώνεται το στοιχείο που δείχνει ότι η πλειοψηφία των εργαζομένων αμείβονται με πολύ χαμηλούς μισθούς.

-- Απαραίτητο συνοδευτικό της επίθεσης στα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα και της μεγαλύτερης εμπλοκής στα ιμπεριαλιστικά σχέδια είναι και τα μέτρα έντασης της καταστολής, του περιορισμού των λαϊκών κινητοποιήσεων, απεργιών και διαδηλώσεων, η εφαρμογή νέων μεθόδων καταστολής και κρατικής βίας. Σε όλα αυτά φαίνεται ότι η κυβέρνηση ΝΔ κάνει ένα βήμα παραπέρα, πατώντας πάνω σε όλο το αυταρχικό πλαίσιο που διαμορφώθηκε τα προηγούμενα χρόνια και το οποίο διατήρησε και επέκτεινε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Τα νέα νομοσχέδια που ετοιμάζει η κυβέρνηση για τον περιορισμό των διαδηλώσεων, με πρόσχημα την «ταλαιπωρία των πολιτών και την εύρυθμη λειτουργία της αγοράς», είναι στα άμεσα σχέδιά της, όπως άλλωστε ομολογήθηκε στο τελευταίο υπουργικό συμβούλιο του 2019.

Ενα ζήτημα που επιβεβαιώθηκε επίσης τους προηγούμενους μήνες είναι ότι παρά τους καβγάδες και τις αντιπαραθέσεις ανάμεσα στη ΝΔ, στον ΣΥΡΙΖΑ και τα άλλα αστικά κόμματα, η ομοφωνία τους στα βασικά και στα κύρια «βγάζει μάτι». Επιβεβαιώθηκε ιδιαίτερα με αφορμή τις εξελίξεις στα Ελληνοτουρκικά, όπου ως κοινή «εθνική γραμμή» αναγνωρίζονται ο εναγκαλισμός με τα σχέδια ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ και η στήριξη των αξόνων και αντιαξόνων με Ισραήλ, Αίγυπτο κ.λπ. Ολοι άλλωστε συμφωνούν στον κοινό στόχο, αυτόν της μετατροπής της Ελλάδας σε προμαχώνα της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας στην περιοχή. Ο δε ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση έκανε πολλά βήματα σε αυτήν την κατεύθυνση, γεγονός που αναγνωρίστηκε όχι μόνο από τις ΗΠΑ και τον Πάιατ αλλά και από τον ίδιο τον σημερινό πρωθυπουργό, που από το βήμα της Βουλής διακήρυξε ότι «με εξαίρεση το ΚΚΕ» όλοι συμφωνούν σε αυτήν τη στρατηγική.

Ομως αυτό το «με εξαίρεση το ΚΚΕ» επιβεβαιώθηκε και σε άλλα μέτωπα. Και στον προϋπολογισμό, και στα μέτρα στήριξης των επιχειρηματικών ομίλων, και στο Ασφαλιστικό, και σε ένα σωρό ακόμα ζητήματα το τελευταίο διάστημα. Αλλωστε οι φωνές και οι ψευτοαντιπαραθέσεις για το ποιος είναι πιο φιλικός στις επενδύσεις, για το ποιος είναι περισσότερο ή λιγότερο διεφθαρμένος, αλλά και για το κατάλληλο μείγμα καταστολής και ενσωμάτωσης που πρέπει να εφαρμόζεται προκειμένου να διατηρείται ο λαός υποταγμένος, δεν μπόρεσαν να κρύψουν τις διακηρύξεις περί «συνέχειας του κράτους», τις ομολογίες των σημερινών ότι συνεχίζουν και ολοκληρώνουν ό,τι άφησαν στη μέση οι προηγούμενοι.

Η χρονιά που πέρασε όμως έχει και την άλλη πλευρά. Δεν αφήνει μόνο παρακαταθήκες όσον αφορά την αντιλαϊκή - αντεργατική επίθεση, αλλά και παρακαταθήκες από τους αγώνες που δόθηκαν από εργαζόμενους, βιοπαλαιστές αγρότες και μικρούς επαγγελματίες το προηγούμενο διάστημα. Η μαζική καταδίκη των αντιασφαλιστικών σχεδιασμών, η μάχη ενάντια στους πλειστηριασμούς, οι αγροτικές κινητοποιήσεις, οι διεκδικήσεις στην Υγεία, οι αγώνες των φοιτητών και των μαθητών, οι αγώνες των εργαζομένων στη ΛΑΡΚΟ και στη ΔΕΗ, οι λαϊκές κινητοποιήσεις ενάντια σε παλιές και νέες χωματερές, και βέβαια οι μαζικές αντιιμπεριαλιστικές κινητοποιήσεις ενάντια στη νέα Συμφωνία Ελλάδας - ΗΠΑ για τις βάσεις, συνθέτουν αυτή την άλλη πλευρά της χρονιάς που πέρασε.

 

Τη νέα χρονιά λοιπόν παίρνουμε και εμείς τη σκυτάλη της συνέχισης των αγώνων, με στόχο αυτοί να δυναμώσουν, να γίνουν πιο μαζικοί, πιο αποφασιστικοί, να ενισχυθεί ο ανατρεπτικός προσανατολισμός τους.

Ευχές λοιπόν για νέους, ακόμα πιο δυνατούς αγώνες το 2020, αγώνες που θα βάζουν στο επίκεντρο τη διεκδίκηση των σύγχρονων αναγκών μας. Που θα συναντιούνται στην αναμέτρηση με την καπιταλιστική εκμετάλλευση σε όλες τις πλευρές της, θα αντιστέκονται στα σχέδια βαθύτερης ιμπεριαλιστικής εμπλοκής.

Ριζοσπάστης  Σάββατο 28 Δεκέμβρη 2019 - Κυριακή 29 Δεκέμβρη 2019