Οι καταστροφές γεννούν τους Νέρωνες ή οι Νέρωνες τις καταστροφές;

Κατιούσα

Το 64 μ.Χ. η πάλαι πότε Ρωμαϊκή αυτοκρατορία υπέστη ένα τεράστιο πλήγμα, τη μεγάλη πυρκαγιά της Ρώμης. Ο αυτοκράτορας εκείνη την περίοδο ήταν ο Νέρων (Nero Cladius Divi Claudius filius Caesar Augustus Germanicus) ο τελευταίος της Δυναστείας του. Η μεγάλη πυρκαγιά κατέστρεψε ολοσχερώς τα 10 από τα 14 διαμερίσματα της Ρώμης.
Ανεπιβεβαίωτες ιστορικές πηγές αναφέρουν πως ο ημιπαράφρων Νέρωνας βρίσκονταν στο εξοχικό του στο Adium, 56χλμ. έξω από την Ρώμη παίζοντας μουσική με την άρπα του αγναντεύοντας τις φλόγες. Στην συνέχεια κατηγόρησε τους πολιτικούς εχθρούς του, τους Χριστιανούς για την μεγάλη καταστροφή και επανοικοδόμησε την Ρώμη με κεντρικό το τεράστιο ανάκτορο Domus Aurea (μτφρ: Χρυσός Οίκος). Τέσσερα χρόνια μετά, αφού σ’ όλη τη ζωή του είχε προβεί σε δολοφονίες του μικρού αδερφού του, της μητέρας του και άλλων πολιτικών προσωπικοτήτων, “αυτοκτόνησε” μπροστά από μια άμαξα με άλογα με την βοήθεια ενός συνοδού του καθώς, όπως φημολογείται, δεν είχε το θάρρος να προχωρήσει στο απονενοημένο.

Οι φήμες και οι ανυπόστατες πηγές δεν έχουν καμία αξία, έχει αξία όμως η ενσωμάτωση των ιστορικών γεγονότων στην κοινωνική συμπεριφορά και την δυναμική-αδύναμη μάζα. Εν τέλει, δεν είχε καμία σημασία ποιος έκαψε τη Ρώμη (αυτό φυσικά αποδείχθηκε περίτρανα αφού ο πραγματικός ένοχος δεν αναδείχθηκε ποτέ λόγω φυσικών και πολιτικών περιορισμών της εποχής). Σημασία είχε ότι η Ρώμη κάηκε, πολίτες κάηκαν ζωντανοί και έργα και ημέρες ετών έγιναν αποκαΐδια. Η Ιστορική ενέργεια επενδύθηκε στην απόδοση της δικαιοσύνης και όχι στο πώς-από ποιους και γιατί ανοικοδομήθηκε η Ρώμη σε ένα νέο Ελληνιστικό Αυτοκρατορικό μνημείο, μακριά από τις επιρροές των Ανατολιτών Χριστιανών. Πόσες αποικίες δημιουργήθηκαν για να επεκταθούν οι πόροι των Πραιτοριανών (Ελίτ) και να επανέλθει η κανονικότητα; Ερωτήματα που κατέληξαν δεδομένα χωρίς να αποδοθούν σε φαινόμενο.
Οι φυσικές αβιοτικές και βιοτικές καταστροφές (όπως και μια πανδημία) υπήρχαν πριν και θα υπάρχουν μετά την ύπαρξη του ανθρώπου. Το “σχήμα του Νέρωνα” όμως είναι αποτύπωση μιας δυσλειτουργίας, μιας βραχυπρόθεσμης εξήγησης, μιας παραφιλολογίας που συνέχισε με τους αιώνες και οδήγησε τις μάγισσες στην πυρά, τους ποιητές στην φυλακή, τους συνδικαλιστές στο απόσπασμα, τους έγχρωμους και Ασιάτες στο πίσω μέρος του λεωφορείου.
Το “εξατομικευμένο “σχήμα του Νέρωνα” που επενδύει στην προσωποποίηση των καταστροφών μας συνδέει περισσότερο με τον Χίτλερ παρά με τον ναζισμό, περισσότερο με τους προέδρους ποδοσφαιρικών ομάδων παρά με τους οπαδικούς – πολιτικούς στρατούς στο δρόμο, περισσότερο με το “σκοιλ ελικικου” παρά με τον εξευτελισμό της δημόσιας περιουσίας.
Περισσότερο με ένα φαιδρό αίτιο και όχι με το αποτέλεσμα, το αιτιατό.
Η συνεπαγωγή είναι μονή.
Οι Νέρωνες γεννούν τις καταστροφές.
Με μια εξαίρεση.
Οι καταστροφές μπορούν να γεννήσουν Νέρωνες, μόνο όταν δεν υπάρχει μια κοινωνία να τους πετάξει στα άλογα.”

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

Οι εικόνες στο Σύνταγμα της πρωτομαγιάτικης, με όλα τα μέτρα ασφαλείας, συγκέντρωσης του ΠΑΜΕ, παρά τους περιορισμούς της κυβέρνησης,  αποτέλεσε για μέρες το επίκεντρο του ενδιαφέροντος, εντυπωσιάζοντας για διαφορετικούς λόγους διαφορετικούς πολιτικούς χώρους.

        Από την κυβέρνηση που δια στόματος του υφυπουργού  Ν. Χαρδαλιά επέκρινε εμμέσως αυτή την δράση χωρίς να την κατονομάσει, με βουλευτές της να επισημαίνουν την απειθαρχία του ΚΚΕ σε αποφάσεις της πολιτείας,  μέχρι τα άρθρα όψιμα ανησυχούντων διανοούμενων για την  επίδειξη στρατιωτικής πειθαρχίας στη συγκέντρωση, το ΚΚΕ μπήκε στο στόχαστρο. Γιατί το ΚΚΕ μέσω των συνδικαλιστικών οργανώσεων δήλωσε την παρουσία του συντεταγμένα και  οργανωμένα ενάντια στην κυρίαρχη πολιτική, παρά  τις οδηγίες της κυβέρνησης που δεν φαίνονταν να έχουν άλλη σκοπιμότητα απ’ αυτή της αποφυγής ακριβώς των πρωτομαγιάτικων εκδηλώσεων. Κι αυτή η συγκέντρωση είναι κάτι πολύ παραπάνω από συμβολική, σηματοδοτεί το ρόλο του Κομμουνιστικού Κόμματος στους χρόνους που έρχονται,  σαν την κύρια οργανωμένη  λαϊκή δύναμη ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα. Μια αντίσταση όμως που δεν είναι απλά άρνηση χωρίς κανέναν ειδοποιό προσδιορισμό, χωρίς όραμα, αλλά αντίθετα με το όραμα του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας που εξασφαλίζει τη συνοχή και προοπτική των κοινωνικών αγώνων.

        Πέρα από τους αντικομμουνιστικούς μηρυκασμούς, σαν απομιμήσεις λόγων μετεμφυλιακού κράτους, που προκάλεσε η συγκεκριμένη συγκέντρωση, προβλήθηκαν από την κυρίαρχη εξουσία και επικρίσεις γι’ αυτήν που υποκρινόμενες μια προοδευτική οπτική στηρίζονταν στον εκθειασμό του αυθόρμητου, στο ακηδεμόνευτο των κινητοποιήσεων, στην ελευθερία του ατόμου έξω από κόμματα και  οργανώσεις αλλά και στις συγκρίσεις με φασιστικές εκδηλώσεις. Αποκαλύπτοντας συγχρόνως, δια της εις άτοπον επαγωγής, και τον διαρκή φόβο  της κυρίαρχης εξουσίας, που είναι η  οργάνωση και η συνειδητή δράση της εργατικής τάξης στη διεκδίκηση της ζωής της.
          Μόνος ο εργαζόμενος είναι απολύτως ανίσχυρος. Μόνο ως μέρος μιας συλλογικότητας, ως μιας μεγάλης οργάνωση της οποίας τα μέλη ενεργούν ενωμένα για το κοινό συμφέρον, μπορεί να βελτιώσει τις συνθήκες εργασίας του. Κι είναι στα εργατικά συνδικάτα, στα οποία ο κοινός αγώνας για βελτίωση των όρων δουλειάς αντικαθιστά τον ατομικό ανταγωνισμό για θέσεις εργασίας. Κι είναι επειδή μέσα από τους συνδικαλιστικούς αγώνες αναπτύσσεται η πειθαρχία και η αλληλεγγύη, περιορίζεται ο προσωπικός εγωισμός προς το συμφέρον του συνόλου που το εργατικό κίνημα γίνεται το μεγάλο σχολείο οργάνωσης και πειθαρχίας. Διδάσκει στους εργαζόμενους μέσω συνεχώς νέων εμπειριών πως το άτομο μπορεί να αναστηθεί μόνο μαζί με τους συντρόφους του, μόνο ως μέλος μιας συλλογικότητας, και ως εκ τούτου ότι ο καθένας πρέπει να προωθήσει τα συμφέροντα της συλλογικότητας.
        Κι αυτό βεβαίως ισχύει όταν το εργατικό κίνημα  αγωνίζεται πραγματικά εναντίον των καπιταλιστών, και όχι όταν, όπως στον κρατικό συνδικαλισμό της ΓΣΕΕ του Γ. Παναγόπουλου, εκβιάζονται συμφωνίες μεταξύ εργαζομένων και εργοδοτών με  στόχο την εξασφάλιση  αρμονίας μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας προς όφελος του πρώτου. Γι’ αυτό και το  ΠΑΜΕ, ως το μόνο συντονιστικό όργανο συνδικαλιστικών οργανώσεων με εργατική φωνή, απομένει η πιο συγκροτημένη και ενεργητική ομάδα πρωτοβουλίας στην οργάνωση της αντίστασης των εργαζομένων στην καπιταλιστική επίθεση. Και είναι το πολιτικό κενό, η αδράνεια των διαλυμένων αστικών συνδικαλιστικών οργανώσεων και η αναξιοπιστία των παραδοσιακών κομμάτων που φοβάται η κυρίαρχη εξουσία μήπως  του ανοίξουν το δρόμο ριζοσπαστικοποιώντας ευρύτερα κοινωνικά στρώματα.

Για να ανατραπεί η υπεροχή του κεφαλαίου από την εργατική τάξη απαιτείται μια τεράστια δύναμη οργάνωσης, επαναστατικό συναίσθημα και άτρωτη αλληλεγγύη, κάτι που μπορεί να είναι μόνο καρπός του εργατικού συνδικαλισμού. Όταν  το κεφάλαιο διαθέτει τόση δύναμη και  οργάνωση με το  αστικό κράτος είναι αφελές να πιστεύεται πως συμβολικές κινήσεις και γλυκερές συναισθηματικότητες θα το κάμψουν προς όφελος της εργασίας. Η αστική τάξη έχει στο κράτος τεράστια πνευματική και υλική δύναμη, με την οποία οι εργαζόμενοι πρέπει να εξοικειωθούν αν θέλουν να αντιπαρατεθούν. Όπου λείπει η γνώση και η πολιτική διορατικότητα, ακόμα και ο πιο πεπεισμένος και ένθερμος αγωνιστής γίνεται πολύ εύκολα θύμα της ρηχότερης πολιτικής προδοσίας. Δράσεις αυθόρμητες και  ανοργάνωτες χωρίς σχέδιο εύκολα μπορεί να γίνουν αντικείμενο εκμετάλλευσης από την κυρίαρχη εξουσία ενάντια στο λαϊκό κίνημα.

Και δεν είναι σύμπτωση που η πολιτική ηγεσία δια του πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη θυμήθηκε στη Βουλή, στη δέκατη επέτειο, με τόση επιδεικτική θλίψη την προβοκάτσια της Μαρφιν. Πέρα από το μικροπολιτικό παιχνίδι με τους επαναστατικούς βερμπαλισμούς του ΣΥΡΙΖΑ, ο βασικός στόχος πάντα όταν αναφέρεται η υπόθεση Μαρφιν είναι το εργατικό κίνημα και η δυσφήμιση των λαϊκών κινητοποιήσεων στο οποίο εμμέσως αν όχι σαφώς χρεώνονται οι τρεις θάνατοι.  

Γι’ αυτό είχε τόση σημασία η συγκέντρωση της πρωτομαγιάς στο Σύνταγμα. Ήταν η εικόνα της δυναμικής του εργατικού κινήματος που με οργάνωση,  γνώση, πολιτική ωριμότητα και εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του  αντιπαρατίθεται στην πολιτική εξουσία που εξυπηρετεί τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Στην εικόνα αυτή συγκεκριμενοποιήθηκε ο συνδυασμός της συνειδητής καθοδήγησης του κόμματος της εργατικής τάξης, του ΚΚΕ, με τη δημιουργική δραστηριότητα και πρωτοβουλία των εργαζομένων.

Η «κανονικότητα» στο σύστημα της Υγείας

Η κυβέρνηση προπαγανδίζει την «επιστροφή στην κανονικότητα» με καλύτερους τάχα όρους για το σύστημα της Υγείας, όπως κάνει, για παράδειγμα, ο υπουργός Β. Κικίλιας σε συνέντευξή του την περασμένη Κυριακή. Ποια είναι όμως αυτή η «κανονικότητα»; Τα αποδεκατισμένα από σημαντικές ειδικότητες και υποστελεχωμένα Κέντρα Υγείας, δημόσια νοσοκομεία και εργαστήρια.
Και ενώ οι ελλείψεις «βγάζουν μάτι», η κυβέρνηση διαφημίζει τις 4.000 προσλήψεις που έκανε στην καρδιά της πανδημίας, «πολύ περισσότερες απ' όσες είχαμε εξαγγείλει». Πρόκειται όμως για προσωρινές συμβάσεις, που θα λήξουν τους επόμενους μήνες. Κυρίως όμως μιλάμε για ελάχιστες προσλήψεις μπροστά στους 30.000 γιατρούς και νοσηλευτές που λείπουν μόνιμα από τα δημόσια νοσοκομεία.
Ποιος εμποδίζει άραγε την κυβέρνηση να προσλάβει εξαρχής μόνιμους εργαζόμενους, πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης; «Δεν τίθεται θέμα χρημάτων», λέει η κυβέρνηση. Κρύβει όμως ότι οι εργαζόμενοι που προσλήφθηκαν για μερικούς μήνες ως επικουρικοί δεν πληρώνονται από τον κρατικό προϋπολογισμό, αλλά από τα έσοδα των νοσοκομείων, μέσω της αγοραπωλησίας υπηρεσιών.
Με λίγα λόγια, και αυτή η κυβέρνηση «κάνει μνημόσυνο με ξένα κόλλυβα», με το κράτος να συμβάλλει ελάχιστα σε πόρους για την αντιμετώπιση της πανδημίας, και τους επιχειρηματίες στο χώρο της Υγείας όχι απλά να βγαίνουν άβρεχτοι από την κρίση αλλά να είναι και κερδισμένοι.
«Επιστροφή στην κανονικότητα» σημαίνει επίσης για την κυβέρνηση η σταδιακή επανεκκίνηση των τακτικών χειρουργείων και των εξωτερικών ιατρείων. Οι ασθενείς όμως θα συνεχίσουν να βρίσκονται στις συμπληγάδες των χρονοβόρων ραντεβού για χειρουργεία, νοσηλεία, θεραπείες. Θα εξακολουθήσει το σύστημα Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας να προσφέρει υπηρεσίες που ισοδυναμούν με μια απλή συνταγογράφηση και μια υποτυπώδη ιατρική εξέταση (κι αυτή όχι πάντα, καθώς λείπουν βασικές ιατρικές ειδικότητες).

* * *

Στην ίδια συνέντευξη, ο υπουργός διαπιστώνει «αλλαγή νοοτροπίας», εννοώντας την τήρηση των μέτρων αυτοπεριορισμού και την αναγόρευση της «ατομικής ευθύνης» σε βασικό φάρμακο για την αντιμετώπιση της πανδημίας.
Η αποθέωση όμως της «ατομικής ευθύνης», όσο κι αν είναι αναγκαία, αποτελεί ομολογία και ταυτόχρονα προσπάθεια νομιμοποίησης αυτού του άθλιου συστήματος Υγείας, που έφτιαξαν με τον πολιτική τους η σημερινή και όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Χώρια που η «ατομική ευθύνη» και συνεισφορά, ειδικά στα ζητήματα Υγείας, δεν μπορεί να αποτελεί λύση, αν δεν πατάει σ' ένα κρατικό σύστημα πλήρως στελεχωμένο, αν δεν υπακούει σε έναν γενικότερο σχεδιασμό, που έχει για κριτήριο τις ανάγκες του λαού.
Τρανταχτή επιβεβαίωση είναι τα εκατομμύρια ασθενών που έχουν ανάγκη από συχνή παρακολούθηση κι εξέταση, αλλά στο όνομα της «ατομικής ευθύνης» και των «αντοχών» του συστήματος Υγείας, αποκλείστηκαν από αυτό και εξαναγκάστηκαν να τα φέρουν βόλτα μόνοι τους. Πρόκειται για μια κρατική πολιτική «ανευθυνότητας», που μεταξύ άλλων έχει στόχο να συμπιέσει κι άλλο τις προσδοκίες και απαιτήσεις του λαού, ώστε να συμβιβαστεί με τη διαχρονικά «ανθυγιεινή» πολιτική της εμπορευματοποίησης και υποχρηματοδότησης του συστήματος Υγείας.
«Είναι αλήθεια ότι η προσέλευση στα Τμήματα Επειγόντων Περιστατικών (ΤΕΠ) των νοσοκομείων ήταν μειωμένη τους τελευταίους μήνες. Κάτι που απέδειξε ότι πολλοί προσέρχονταν στο παρελθόν σε αυτά χωρίς να υπάρχει πραγματικά επείγων λόγος», είπε προκλητικά ο Β. Κικίλιας.
Κουβέντα δεν είπε βέβαια για το ότι τα Κέντρα Υγείας, που θα έπρεπε να λειτουργούν 24 ώρες το 24ωρο, σήμερα υπολειτουργούν, με ελλείψεις σε βασικές ειδικότητες, εργαστήρια και ιατρικό εξοπλισμό, αναγκάζοντας τους ασθενείς να αναζητήσουν στα νοσοκομεία υπηρεσίες Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας. Αυτή είναι η αιτία για τη συμφόρηση των ΤΕΠ και όχι η ...κακή συνήθεια των ασθενών να τα επισκέπτονται «για ψύλλου πήδημα», όπως αισχρά υπονοεί ο υπουργός.

* * *

«Στόχος μας είναι οι 1.200 κλίνες σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας. Να φτάσουμε δηλαδή για πρώτη φορά ως χώρα στον ευρωπαϊκό μέσο όρο, που είναι 12 κρεβάτια ΜΕΘ για 100.000 πολίτες», είπε ο υπουργός Υγείας. Αφού πρώτα κάνει γαργάρα την ανάγκη για 3.500 δημόσια κρεβάτια ΜΕΘ πριν από την πανδημία, επικαλείται τώρα την ευρωπαϊκή αναλογία των 12 κρεβατιών/100.000 πολίτες, που έχει δοκιμαστεί στην πράξη και έχει αποτύχει. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τα απάνθρωπα διλήμματα που αντιμετώπισαν οι θεράποντες ιατροί, για το ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει στην κορύφωση της πανδημίας σε άλλες χώρες;
Ακόμα και σήμερα όμως, αν από τα νούμερα που δίνει η κυβέρνηση αφαιρεθούν τα κρεβάτια ΜΕΘ για τον κορονοϊό, που είναι αναγκαία και απαραίτητο να υπάρχουν, για όλες τις υπόλοιπες ανάγκες τα κρεβάτια είναι ακόμη λιγότερα (419) στο δημόσιο σύστημα Υγείας, σε σχέση με την έναρξη της πανδημίας! Οι ανάγκες όμως σε ΜΕΘ θα πρέπει να καλύπτονται μέχρι κεραίας, καθώς πρόκειται για ένα σημαντικό επιστημονικό όπλο που δίνει τη δυνατότητα σε ασθενείς να δώσουν τη μάχη για τη ζωή και να την κερδίσουν.
Για την επόμενη μέρα και ενόψει ενός δεύτερου κύματος της πανδημίας, για το οποίο όλοι μιλάνε, η κυβέρνηση επιχειρεί να καλλιεργήσει εφησυχασμό και μια μαγική εικόνα ότι όλα έχουν αλλάξει στο χώρο της Υγείας. Η αλήθεια όμως είναι τελείως διαφορετική, αφού συνεχίζεται και εντείνεται η ίδια πολιτική που μας έφερε έως εδώ: Των περικοπών, των κριτηρίων «κόστους - οφέλους» για τους ομίλους, της ιδιωτικοποίησης και εμπορευματοποίησης των υπηρεσιών Υγείας.
Αυτή η πολιτική έχει δοκιμαστεί και οι συνέπειές της έχουν αποκαλυφθεί, πριν και στη διάρκεια της πανδημίας. Και είναι βέβαιο ότι θα συνεχίσουν να αντανακλώνται στις μειωμένες και υποβαθμισμένες παροχές, ακόμα κι όταν το σημερινό σύστημα της Υγείας επανέλθει σε πλήρη λειτουργία, στις συνθήκες της «νέας κανονικότητας»...

Βρήκαν ευκαιρία Ευκαιρία για να περάσει «στα μουλωχτά» ό,τι νομοθετικό τερα

τούργημα, όποιο αντιλαϊκό σχέδιο είχαν στα συρτάρια τους οι επιχειρηματικοί όμιλοι και δεν μπόρεσαν ή δεν πρόλαβαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις, βρήκε η κυβέρνηση της ΝΔ με αφορμή την πανδημία. Το αντιπεριβαλλοντικό νομοσχέδιο, που ψηφίστηκε χτες στη Βουλή, είναι ο πιο πρόσφατος κρίκος σ' αυτήν τη μακρά «αλυσίδα».

Παρά τις αντιδράσεις όλων των περιβαλλοντικών φορέων, που ζήτησαν την απόσυρση του νομοσχεδίου, η κυβέρνηση, στα χνάρια όσων «πέρασε» η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, έσπευσε να ικανοποιήσει τα αιτήματα του ΣΕΒ και των άλλων εργοδοτικών ενώσεων, νομοθετώντας την πλήρη απαλλαγή των «επενδυτών» από οποιαδήποτε περιβαλλοντική αδειοδότηση, τη μετατροπή δασικών συστημάτων και βουνών σε «κρανίου τόπο» για τις «πράσινες» μπίζνες, την κατάργηση των εθνικών δρυμών, ακόμα και τη δυνατότητα πραγματοποίησης ερευνών για υδρογονάνθρακες σε περιοχές Natura!
Ο στόχος είναι σαφής: Να καθαριστεί το τοπίο από εμπόδια και περιορισμούς που φρενάρουν ή καθυστερούν επενδύσεις συσσωρευμένων κεφαλαίων στην «πράσινη οικονομία», που μόνο πράσινη δεν είναι για το λαό, όπως δείχνουν οι συνέπειες στο κόστος του ρεύματος, στην αύξηση της ανεργίας από το κλείσιμο λιγνιτικών μονάδων, η καταστροφή του περιβάλλοντος και η υποβάθμιση της ποιότητας ζωής εκεί που ανοίγουν «δουλειές» με τα σκουπίδια κ.λπ.
Οι προθέσεις της κυβέρνησης φάνηκαν κυριολεκτικά από την πρώτη μέρα της πανδημίας, όταν με αφορμή τα μέτρα για το «lockdown» έσπευσε να εξαπολύσει αντεργατικό «πογκρόμ», με τις δεκάδες ΠΝΠ που διαλύουν συμβάσεις και στρώνουν το δρόμο για χιλιάδες νέες απολύσεις, αλλά και με την προσπάθεια να μπει στον «πάγο» η συνδικαλιστική δράση, η συλλογική οργάνωση και διεκδίκηση.
Οπως δείχνουν μάλιστα οι τοποθετήσεις των μεγαλοεπιχειρηματιών και οι διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης, αυτά τα μέτρα μόνο «έκτακτα» δεν είναι, αντιθέτως ήρθαν για να μείνουν και να αποτελέσουν τη «μαγιά» του νέου γύρου αντεργατικής - αντιλαϊκής επίθεσης, που έχει ήδη ξεκινήσει.
Και δεν είναι μόνο αυτά... η κυβέρνηση σπεύδει να καταθέσει το αντιεκπαιδευτικό νομοσχέδιο που είχε στα σκαριά. Το νομοσχέδιο προβλέπει ένα σχολείο με μεγαλύτερους ταξικούς φραγμούς, πιο στενά δεμένο με τις ρηχές δεξιότητες που έχει ανάγκη το κεφάλαιο, πανεπιστήμια και Ερευνα πλήρως προσαρμοσμένα στα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων, με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα που βιώνει η ανθρωπότητα τις μέρες αυτές, με τους ανταγωνισμούς για το εμβόλιο και το φάρμακο για τον κορονοϊό.
Σύμφωνα μάλιστα με τον πρωθυπουργό, όλα τα παραπάνω είναι το «ορεκτικό» για όσα έρχονται το επόμενο διάστημα, αφού με την καπιταλιστική κρίση «προ των πυλών» η κυβέρνηση σχεδιάζει να περάσει μέχρι τέλη Ιούλη 26 νομοσχέδια (!) με μέτρα για τη θωράκιση της καπιταλιστικής κερδοφορίας, αντιδραστικές «προσαρμογές» στον κρατικό μηχανισμό και τη Δικαιοσύνη, αλλά και για ένταση της καταστολής, όπου ανάμεσα στα άλλα γίνεται «προετοιμασία εδάφους» και για τον περιορισμό των διαδηλώσεων με νόμο.
Το «νήμα» που συνδέει όλα τα παραπάνω, αυτό που ξετυλίγει γρήγορα η κυβερνητική πολιτική και οριοθετεί την «εποικοδομητική κριτική» των άλλων πολιτικών δυνάμεων, με πρώτο τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι άλλο από τα συμφέροντα του κεφαλαίου και την προσπάθεια να πληρώσει ξανά ο λαός την κρίση.
Αυτά τα συμφέροντα, αυτήν την πολιτική που τα υπηρετεί πρέπει να βάλουν στο στόχαστρο του αγώνα τους οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα, για να έρθουν στο προσκήνιο οι δικές τους σύγχρονες ανάγκες. Για να ακουστεί τώρα ακόμα πιο δυνατά, σε κάθε χώρο δουλειάς και γειτονιά, το σύνθημα των Πρωτομαγιάτικων συγκεντρώσεων: Ο λαός πλήρωσε πολλά και δεν πρόκειται να πληρώσει ξανά!

«Η εκδίκησή μας θα είναι το γέλιο των παιδιών μας»

Από Οικοδόμο

Γράφει ο Νίκος Μόττας* //

Ήταν 5 Μάη 1981 όταν ο Μπόμπι Σαντς, στα 27 του χρόνια, άφηνε την τελευταία του πνοή στις φυλακές Μέιζ, στη βόρειο Ιρλανδία. Ο θάνατος του Σαντς, μέλους του Ιρλανδικού Δημοκρατικού Στρατού (IRA), αποτέλεσε γεγονός-σταθμό σε μια αιματοβαμμένη ιστορία γεμάτη ηρωϊσμό, βία, ασίγαστο μίσος, ιμπεριαλιστική καταπίεση και πάθος για εθνική ανεξαρτησία. Πρόκειται για τη μακρά ιστορία του αγώνα για την ανεξαρτησία της Ιρλανδίας από τα δεσμά του βρετανικού ιμπεριαλισμού, της οποίας τραγικός πρωταγωνιστής υπήρξε ο Σαντς.

Ο Μπόμπι Σαντς, γεννημένος στις 9 Απρίλη 1954 σε μια εργατογειτονιά λίγο έξω από το βόρειο Μπέλφαστ, έγινε γνωστός ως ο πρώτος από τους δέκα απεργούς πείνας που έσβησαν στη φυλακή. Ο ίδιος είχε περάσει σχεδόν το ένα τρίτο της σύντομης ζωής του πίσω από τα σίδερα των βρετανικών φυλακών. Το κελί έμελε να γίνει το «σπίτι» του- εκεί παντρεύτηκε, εκεί βρίσκονταν όταν γεννήθηκαν τα δυό του παιδιά, εκεί έγραψε μια σειρά ποιημάτων και άρθρων με πολιτικό περιεχόμενο.

Ο Σαντς είχε γευτεί απ’ τα πρώτα του χρόνια τον κοινωνικό αποκλεισμό και την ανισότητα που η βρετανική πολιτική του «διαίρει και βασίλευε» είχε επιβάλει στη βόρειο Ιρλανδία. Κατά τη διάρκεια των παιδικών του χρόνων, η οικογένεια του (ιρλανδοί ρωμαιοκαθολικοί) αναγκάστηκε να αλλάξει αρκετές φορές σπίτι προκειμένου να γλυτώσει από παρενοχλήσεις προερχόμενες από «ενωτικούς» (unionists/loyalists). Αναφερόμενος στα παιδικά του χρόνια, ο Σαντς θα γράψει αργότερα στη φυλακή: «Ήμουν μονάχα ένα παιδί της εργατικής τάξης σε ένα εθνικιστικό γκέτο, όμως ήταν η καταπίεση που δημιουργεί το επαναστατικό πνεύμα της ελευθερίας. Δεν θα ηρεμούσα μέχρι να πετύχαινα την απελευθέρωση της χώρας μου, έως ότου η Ιρλανδία γίνει κυρίαρχη, ανεξάρτητη σοσιαλιστική δημοκρατία» (16 Δεκέμβρη 1978).
Το 1972, δύο γεγονότα οδήγησαν στην ένταξη του 18χρονου Μπόμπι στον IRA και τον πολιτικό αγώνα. Η άγρια επίθεση μιας συμμορίας «ενωτικών» στο σπίτι των γονιών του και η απόλυση από τη δουλειά του εξαιτίας της καταγωγής και των απόψεων του. Ήταν καλοκαίρι του 1972, μόλις έξι μήνες μετά την περίφημη «Ματωμένη Κυριακή» όταν ο βρετανικός στρατός είχε δολοφονήσει εν ψυχρώ 14 αμάχους στην πόλη Ντέρυ. Έκτοτε η ζωή του έγινε ένα μόνιμο εκκρεμές, μεταξύ της παράνομης πολιτικής δράσης και της φυλακής.
Το 1977, μαζί με άλλα μέλη του IRA, ο Σαντς καταδικάστηκε σε 14 χρόνια φυλάκιση για οπλοκατοχή, έπειτα από βομβιστική ενέργεια του ιρλανδικού δημοκρατικού στρατού. Στις βρετανικές φυλακές ο Σαντς είχε την ευκαιρία να ζήσει από πρώτο χέρι τη βαρβαρότητα των κατακτητών ιμπεριαλιστών: απομόνωση, 15 μέρες χωρίς ρούχα, διατροφή ανά τρείς μέρες.
Την περίοδο εκείνη, η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου, σε μια προσπάθεια να υποβαθμίσει και να υπονομεύσει το κύρος του IRA, άλλαξε το νομικό στάτους και από «πολιτικοί κρατούμενοι πολέμου» τα μέλη του Ιρλανδικού Δημοκρατικού Στρατού έμπαιναν στην ίδια κατηγορία με τους κατάδικους του κοινού ποινικού δικαίου. Ήταν μια κίνηση που σκοπό είχε να αμαυρώσει ως «κοινούς εγκληματίες» τους αγωνιστές για την ανεξαρτησία της Ιρλανδίας. Ως αποτέλεσμα αυτού, οι κρατούμενοι του IRA έπρεπε πλέον να φοράνε τα ίδια ρούχα με τους υπόλοιπους κρατούμενους, ενώ τους απαγορεύτηκε κάθε δικαίωμα συνάθροισης, ανάγνωσης βιβλίων, αυτομόρφωση κλπ. Φυσικά, δεν επρόκειτο για μια πρωτοφανή απόφαση της βρετανικής κυβέρνησης: την ίδια πολιτική είχε εφαρμόσει και το ρατσιστικό καθεστώς της Νότιας Αφρικής απέναντι στους πολιτικούς κρατούμενους του Αφρικανικού Κονγκρέσου.
Η απόφαση αυτή των βρετανών αποτέλεσε τη θρυαλλίδα όσων ακολούθησαν και τελικά οδήγησαν στη γενικευμένη απεργία πείνας και το θάνατο (δολοφονία επί της ουσίας) 10 ιρλανδών κρατούμενων. Αρχικά, οι κρατούμενοι του IRA αρνήθηκαν να φορέσουν τις φόρμες της φυλακής, καλύπτοντας το σώμα τους μονάχα με μια κουβέρτα. Ήταν η λεγόμενη «διαμαρτυρία της κουβέρτας» στην οποία οι βρετανικές αρχές απάντησαν με απίστευτη βαρβαρότητα: καθημερινοί βασανισμοί, εξευτελισμοί από τους δεσμοφύλακες, στέρηση σίτισης, μεσαιωνικές συνθήκες κράτησης κλπ. Ταυτόχρονα, η βία στους δρόμους των βορειοιρλανδικών πόλεων αυξάνονταν και η αστυνομική αυταρχικότητα μεγάλωνε. Είχε έρθει η εποχή της Μάργκαρετ Θάτσερ και η βρετανική αστική τάξη ήταν αποφασισμένη να τσακίσει όποιον, έστω και κατ’ ελάχιστο, αμφισβητούσε την κυριαρχία της.
Τον Οκτώβρη του 1980 οι κρατούμενοι του IRA προχώρησαν στην πρώτη μακρά απεργεία πείνας, διεκδικώντας ανθρώπινες συνθήκες κράτησης και τη νομική αναγνώριση τους ως «πολιτικών κρατουμένων». Η κυβέρνηση Θάτσερ αρνήθηκε αρχικά κάθε παραχώρηση, έως τις 18 Δεκέμβρη όταν και επήλθε συμφωνία μεταξύ των κρατουμένων και του βρετανού υπουργού εξωτερικών Χάμφρεϊ Άτκινς. Όπως αποδείχθηκε αργότερα, επρόκειτο για έναν υποκριτικό ελιγμό της κυβέρνησης η οποία ουδέποτε τήρησε τα συμφωνηθέντα.
Την 1η Μάρτη 1981, οι ιρλανδοί κρατούμενοι της λεγόμενης «πτέρυγας-H» των φυλακών Μέιζ, με μπροστάρη το Μπόμπι Σαντς, ξεκίνησαν νέα απεργία πείνας. Ο Σαντς ήταν πλέον πεπεισμένος ότι μόνο ο θάνατος του θα μπορούσε να κινήσει το διεθνές ενδιαφέρον και να πιέσει τη βρετανική κυβέρνηση. Η πολιτική πτέρυγα του IRA, το κόμμα «Σιν Φέιν», αποφάσισε να θέσει το Μπόμπι Σαντς υποψήφιο στις γενικές εκλογές του Απρίλη, σε μια προσπάθεια να τραβήξει τα φώτα της δημοσιότητας. Την 9η Απρίλη, ημέρα των εκλογών, έπειτα από 40 μέρες απεργία πείνας, ο Σαντς εκλέχθηκε μέλος του κοινοβουλίου με περισσότερες από 30 χιλιάδες ψήφους. Ούτε αυτό, ωστόσο, στάθηκε ικανό ώστε να αμβλύνει την σκληρότητα του καθεστώτος της Θάτσερ- ο Μπόμπι Σαντς, αν και εκλεγμένος βουλευτής πλέον, έλιωνε μέρα με τη μέρα στο κελί των βρετανικών φυλακών.

Στις 5 Μάη 1981 γράφτηκε ο επίλογος. Η κηδεία του Σαντς εξελίχθηκε σε διαμαρτυρία περισσότερων από 100 χιλιάδων ατόμων, ενώ μέχρι τον Αύγουστο πέθαναν στη φυλακή άλλοι 9 συναγωνιστές του. Στις 3 Οκτώβρη 1981 η απεργία έληξε, ενώ η διεύθυνση των φυλακών παραχώρησε ορισμένα δικαιώματα στους εναπομείναντες κρατούμενους του IRA.
Ο βρετανικός ιμπεριαλισμός είχε φαινομενικά κερδίσει τη μάχη, αυτήν της φυσικής εξόντωσης ορισμένων γενναίων μαχητών της ιρλανδικής ανεξαρτησίας. Ταυτόχρονα όμως, ο αγώνας και ο θάνατος του Μπόμπι Σαντς έμελλε να «γεννήσουν» ένα σύμβολο αντίστασης και ανυπακοής απέναντι στον κατακτητή. «Δεν θα με λυγίσουν» έγραφε στο ημερολόγιο του ο ίδιος, «διότι η θέληση για λευτεριά, για τη λευτεριά του ιρλανδικού λαού, είναι στην καρδιά μου». Όσο για την εκδίκηση απέναντι στη βαρβαρότητα των βρετανών κατακτητών, του αρκούσε το γέλιο ενός παιδιού- «η εκδίκηση μας θα είναι το γέλιο των παιδιών μας».

* υποψ. διδάκτωρ πολιτικών επιστημών και ιστορίας.

Οι προτάσεις του ΣΕΒ είναι το σάλπισμα της νέας επίθεσης του «ορατού εχθρού»

 

 

Από τη συμβολική εκδήλωση των ταξικών δυνάμεων στο Σύνταγμα την 1η Μάη

«Οι προτάσεις του ΣΕΒ είναι το σάλπισμα της νέας επίθεσης του "ορατού εχθρού"», τονίζει το ΠΑΜΕ με αφορμή το Δελτίο του ΣΕΒ της 4ης Μάη με θέμα «Απασχόληση μετά τον κορονοϊό».

Το ΠΑΜΕ στην ανακοίνωσή του αναφέρει τα εξής:

«Στο Δελτίο του ΣΕΒ της 4ης Μάη με θέμα "Απασχόληση μετά τον κορονοϊό",  ο Σύνδεσμος των Βιομηχάνων επιβεβαιώνει ότι οι εργαζόμενοι εκτός από τη μάχη με τον "αόρατο" εχθρό έχουν να αντιμετωπίσουν την επίθεση των ορατών εχθρών, των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων.

Οι βιομήχανοι απαιτούν τη μονιμοποίηση των "έκτακτων" και αντεργατικών Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου της κυβέρνησης (Τα μέτρα που εφαρμόστηκαν στην κρίση θα πρέπει να ενταχθούν σε ένα ενιαίο πλαίσιο πολιτικής απασχόλησης) και της δουλειάς-ζωής λάστιχο (Άμεση υιοθέτηση μιας προληπτικής, ευέλικτης και ολοκληρωμένης στρατηγικής απασχόλησης).

Για να εφαρμόσουν τον εργασιακό μεσαίωνα και αφού έχουν προχωρήσει σε πάνω από 150.000 απολύσεις μόνο το μήνα Μάρτη, ζητούν νέο ζεστό χρήμα και επιδοτήσεις για τις επιχειρήσεις τους (μέτρα για την επανεκκίνηση της οικονομίας, ενίσχυση της ρευστότητας των επιχειρήσεων, χρηματοδότηση των πολιτικών απασχόλησης, αξιοποίηση των πόρων του ΕΣΠΑ, όσο και των πόρων του νέου ευρωπαϊκού προγράμματος "SURE").

Έχοντας γνώση του μεγέθους της πρόκλησης και των αντιδράσεων που θα φέρουν στους εργαζόμενους, ο ΣΕΒ διαφημίζει την αγαστή του συνεργασία με τον εργοδοτικό συνδικαλισμό, τη ΓΣΕΕ και τη Συνομοσπονδία Ευρωπαϊκών Συνδικάτων, για να παρουσιάσει τις προτάσεις σφαγής των εργαζομένων "ως φιλεργατικές" και αποτέλεσμα κοινωνικού διαλόγου (ενισχυμένος κοινωνικός διάλογος με αφετηρία και τις πρόσφατες κοινές θέσεις των Ευρωπαϊκών Εργοδοτικών και Συνδικαλιστικών Οργανώσεων).

Ουσιαστικά οι βιομήχανοι ζητούν ο εργοδότης να επιδοτηθεί ξανά άμεσα και να έχει ταυτόχρονα την απόλυτη ελευθερία να απολύει, να αλλάζει συμβάσεις, να κόβει μισθούς, να δουλεύει τους εργαζόμενους μέχρι θανάτου στο όνομα της "επανεκκίνησης της οικονομίας". Δηλαδή να χρησιμοποιούν τον εργαζόμενο όπως, όσο, όπου θέλουν αγόγγυστα και με ένα ξεροκόμματο.

Μετά από δέκα χρόνια κρίσης, που οι εργαζόμενοι της Ελλάδας πλήρωσαν με τη ζωή και το αίμα τους, οι εργοδότες έρχονται να απαιτήσουν ο εργάτης να πληρώνει το αφεντικό για να έχει μια δουλειά, χωρίς δικαιώματα, χωρίς αύριο.

Οι προτάσεις του ΣΕΒ είναι το σάλπισμα της νέας επίθεσης του "ορατού εχθρού".
 Η εργατική τάξη δεν θα πληρώσει ξανά τα κέρδη ή τη χασούρα των αφεντικών!

 Οι μεγάλες συγκεντρώσεις της Πρωτομαγιάς έστειλαν το μήνυμα. 

Προετοιμαζόμαστε για την αντεπίθεσή μας. Δυναμώνουμε την οργάνωση σε κάθε χώρο δουλειάς. Μαζικοποιούμε τα Σωματεία σε κάθε κλάδο. Βάζουμε τις ανάγκες μας μπροστά στις διεκδικήσεις μας».

902.gr 

Ο αγώνας των Grup Yorum δικαιώνεται! Τέλος η απεργία πείνας για τον Ibrahim Gokcek έπειτα από 323 μέρες

Από atexnos2019 atexnos2019

Το τέλος της μαραθώνιας απεργίας πείνας, έπειτα από 323 μέρες, ανακοίνωσε ο κιθαρίστας του τουρκικού συγκροτήματος Grup Yorum, Ibrahim Gokcek. 

«Η αντίστασή μας πέτυχε μια πολιτική νίκη. Ολόκληρος ο κόσμος άκουσε για την αντίστασή μας. Πιστεύουμε ότι η αίτηση για τις συναυλίες μας θα έχει θετική κατάληξη» αναφέρει η ανακοίνωση που εξέδωσε το συγκρότημα.

Οι Grup Yorum αιτήθηκαν σήμερα, στο γραφείο του κυβερνήτη της Κωνσταντινούπολης, άδεια για να συνεχίσουν τις συναυλίες τους. 

Σε δηλώσεις του, ο επικεφαλής του Ιδρύματος Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Τουρκίας (TIHV) Şebnem Korur Fincancı σημείωσε: «Η ζωή νίκησε. Είπαμε πως τα αιτήματά τους είναι και δικά μας αιτήματα. Παλεύουμε για να δημιουργήσουμε ενα περιβάλλον όπου θα μπορούν να τραγουδούν τα τραγούδια τους ελεύθερα και θα συνεχίσουμε αυτόν τον αγώνα».

Σκίτσο του βραζιλιάνου σκιτσογράφου Carlos Latuff.

Η οικογένεια του Ibrahim Gokcek ευχαρίστησε δημόσια όλους όσους ανέδειξαν το ζήτημα της απεργίας πείνας του μουσικού. Ο ίδιος ο Gokcek, εμφανώς ταλαιπωρημένος, μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο προκειμένου να του παρασχεθεί ιατρική βοήθεια. 
Θυμίζεται ότι η τραγουδίστρια των Grup Yorum Helin Bolek πέθανε στις 3 Απρίλη, σε ηλικία μόλις 28 ετών, έπειτα από 288 ημέρες απεργίας πείνας. 

«Αν είσαι άνθρωπος σωστός μέσα σου, είσαι κατ’ ανάγκην κομμουνιστής»

Από nikos

Γράφει ο Νίκος Μόττας //

«Πιστεύω ότι ο κομμουνισμός είναι στέρεος. Κυκλοφορεί μέσα στο ανθρώπινο αίμα. Ο Μαρξ δεν εφεύρε έτσι μια φιλοσοφία, αλλά την άντλησε από την ανθρώπινη πραγματικότητα. Είναι όνειρο ανθρώπινο, όνειρο δικό μας, το να υπάρξει μια κοινωνία ελεύθερη και οι άνθρωποι να ζουν με ισότητα και δικαιοσύνη». Τα λόγια αυτά ανήκουν σε έναν άνθρωπο της τέχνης και του θεάτρου, που στο διάβα της ζωής του δίδαξε αξιοπρέπεια. Έναν εξαιρετικό ηθοποιό ο οποίος, πέραν της τέχνης την οποία τίμησε με την σεμνή παρουσία του, υπηρέτησε τον ίδιο τον άνθρωπο.

Πρόκειται για εκείνον τον ηθοποιό που, εκτός από ακούραστος εργάτης του θεάτρου και του κινηματογράφου, υπήρξε παράδειγμα ανήσυχου και ονειροπόλου αγωνιστή. «Εγώ ευτυχώς δεν έχω πάψει να ονειρεύομαι. Δεν έχω πάψει να θέλω. Βέβαια αυτό κοστίζει κόπους, διαψεύσεις. Ομως αυτό δε με πειράζει. Το να αγωνίζεται κανείς είναι κι αυτό μια ηδονή» σημείωνε σε μια απ’ τις συνεντεύξεις του.

Ο ίδιος είχε επιλέξει το μετερίζι απ’ το οποίο αγωνίζονταν. Το μετερίζι αυτό ήταν το ΚΚΕ. «Ημουν, είμαι και θα είμαι κομμουνιστής. Κολακεύομαι να πιστεύω ότι το αξίζω να είμαι κομμουνιστής και γι’ αυτό θα αγωνιστώ, όσο μου το επιτρέπουν τα μέσα μου και οι ικανότητές μου, για την ουσιαστική αλλαγή και την ανατροπή του καπιταλισμού».

Και, πράγματι, ήταν κομμουνιστής με όλη την σημασία της λέξης. Διότι πυξίδα του, τόσο στην καλλιτεχνική του πορεία όσο και στην κοινωνική του ζωή, υπήρξε το ενδιαφέρον και η αγωνία για τον άνθρωπο. «Αν είσαι άνθρωπος σωστός μέσα σου», έλεγε σε συνέντευξη του στην ΕΡΤ το 1995, «είσαι κατ’ ανάγκην κομμουνιστής».

Σε αυτές τις αρχές και τα πιστεύω του παρέμεινε ακλόνητος. Όταν άλλοι της γενιάς του λοξοδρομούσαν και εγκατέλειπαν τον ταξικό αγώνα την περίοδο των αντεπαναστατικών ανατροπών, εκείνος συνέχισε να «τραβά κουπί». Έτσι λειτουργούσε. Αυτή ήταν η στάση ζωής του.

Αυτός ήταν ο Βασίλης Διαμαντόπουλος. Ο εξαίσιος ηθοποιός, ο αταλάντευτος κομμουνιστής, ο σπουδαίος άνθρωπος, που «έφυγε» απ’ τη ζωή σαν σήμερα, στις 5 Μάη 1999.

Βασίλης Διαμαντόπουλος:  Μεγάλος εργάτης του θεάτρου και του κινηματογράφου, ανήσυχος και αγωνιζόμενος άνθρωπος, σεμνός κομμουνιστής

____________________________________________________________________________

Μαρφίν: Μια προβοκάτσια που είχε αποτέλεσμα τον τραγικό θάνατο τριών υπαλλήλων

Από Ηρακλής Κακαβάνης 

Τετάρτη 5 Μαΐου 2010, μέρα ψήφισης του μνημονίου, χιλιάδες διαδηλωτές στα συλλαλητήρια που έγιναν στο πλαίσιο της πανελλαδικής πανεργατικής απεργίας.
Στην οδό Σταδίου γίνεται εμπρηστική επίθεση – προβοκάτσια στο υποκατάστημα της «Marfin». Τρεις υπάλληλοι βρίσκουν τραγικό θάνατο.
Μια προβοκάτσια από μηχανισμούς που εκείνη τη μέρα έδρασαν σε διαφορετικούς χώρους, στη Σταδίου και έξω από τη Βουλή, και εργάζονταν για την τρομοκράτηση του λαού. Επιπρόσθετα, κλίμα τρομοκρατίας από τη διοίκηση της τράπεζας, για να μην απεργήσουν, είχαν καταγγείλει οι εργαζόμενοι που κινδύνευσε η ζωή τους, στο δικαστήριο (στη δίκη των στελεχών της τράπεζας).
Στο εσωτερικό του κτιρίου, οι πυροσβέστες εντόπισαν τον 36χρονο Επαμεινώνδα Τσάκαλη στις σκάλες μεταξύ α΄ και β΄ ορόφου, την 35χρονη Παρασκευή Ζούλια στο γραφείο της στον β΄ όροφο. Η 32χρονη Αγγελική Παπαθανασοπούλου, η οποία ήταν έγκυος, εντοπίστηκε λίγα εκατοστά από την μπαλκονόπορτα, όπου προσπάθησε να φτάσει. Ο θάνατος και των τριών οφειλόταν σε ασφυξία από καπνό.

Η προβοκάτσια εκτυλίχθηκε πρώτα στην πλατεία Συντάγματος, όταν ομάδες «αγανακτισμένων» με αβανταδόρους ενωμοτίες φασιστοειδών, προσπάθησαν να παρασύρουν διαδηλωτές προς τα σκαλιά που οδηγούν στο προαύλιο της Βουλής την ώρα που από τον «άγνωστο στρατιώτη» περνούσαν τα μπλοκ του ΠΑΜΕ. Το συλλαλητήριο περιφρουρήθηκε, τα μπλοκ του ΠΑΜΕ πέρασαν μπροστά από τον «άγνωστο στρατιώτη» και λίγο μετά υλοποιήθηκε το σχέδιο της ψευτοεισβολής. Ο τότε πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ., Γ. Καρατζαφέρης, συκοφάντησε αμέσως το ΚΚΕ μέσα στη Βουλή, ισχυριζόμενος ότι το Κόμμα κάλεσε τους συγκεντρωμένους να εισβάλουν στη Βουλή. Ακολούθησε ο εμπρησμός της «Marfin » από κουκουλοφόρους που εμφανίστηκαν στη Σταδίου. Μαρτυρίες εκείνων των ημερών έκαναν λόγο για καταδρομική επιχείρηση από άτομα εκπαιδευμένα στρατιωτικά για τέτοιους είδους επιχειρήσεις.

Κατηγορούμενοι όλοι κι όλοι ήταν δύο άνθρωποι. Σύμφωνα με το παραπεμπτικό βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών, υπήρξε μία ομάδα περίπου 12 νεαρών ατόμων με ξύλα, ρόπαλα, βαριοπούλες και καλυμμένα τα πρόσωπά τους. Η ομάδα χωρίστηκε σε δύο υποομάδες. Μία κατευθύνθηκε προς το βιβλιοπωλείο «Ιανός» και η άλλη στο υποκατάστημα της Marfin.

Το κατηγορητήριο “αναγνώριζε” ως δύο υπευθύνους του εμπρησμού τον Θ. Σίψα και τον Παύλο Αντρέεβ, στους οποίους αποδίδονταν κατά περίσταση τα αδικήματα της ανθρωποκτονίας εκ προθέσεως, της απόπειρας ανθρωποκτονίας, της έκρηξης, της κατασκευής και κατοχής εκρηκτικής βόμβας και της απρόκλητης φθοράς ξένης περιουσίας. Και οι δύο απαλλάχθηκαν Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο στις 31 Οκτωβρίου 2016. Αρχικά, οι κατηγορούμενοι και άλλα πρόσωπα ενεπλάκησαν στην υπόθεση μέσω μίας ανώνυμης επιστολής… Στο δικαστήριο δεν υπήρξε κανένας μάρτυρας που να τους αναγνώρισε. Να σημειωθεί ότι ο εισαγγελέας πρότεινε την απαλλαγή τους. Και οι δύο από την αρχή είχαν αρνηθεί κατηγορηματικά κάθε σχέση με τους εμπρησμούς. Ο Θ. Σίψας από την αρχή αμφισβητούσε τα στοιχεία της Αστυνομίας, ενώ ο Παύλος Ανδρεάδης επανέλαβε ότι δεν ήταν καν στην πορεία, δούλευε εκείνη τη μέρα. Στη δίκη των στελεχών της τράπεζας, ενοχους έκρινε το δικαστήριο τους τρεις από τους τέσσερις κατηγορούμενους για το θάνατο των τριών υπαλλήλων.

Το δικαστήριο έκρινε ένοχους τον διευθύνοντα σύμβουλο της Marfin Κωνσταντίνο Βασιλακόπουλο, τον υπεύθυνο ασφαλείας του κτιρίου Εμμανουήλ Βελονάκη και την διευθύντρια του καταστήματος Άννα Βακαλοπούλου, ενώ αθώωσε την υποδιευθύντρια του καταστήματος Αναστασία Κούκου. Οι πρώτοι κατηγορούμενοι καταδικάστηκαν σε φυλάκιση 22 ετών και η διευθύντρια του καταστήματος σε 5 έτη και ένα μήνα, για τις ανθρωποκτονίες από αμέλεια τριών υπαλλήλων και τις σωματικές βλάβες άλλων 21 υπαλλήλων. Το δικαστήριο δεν αναγνώρισε κανένα ελαφρυντικό στους τρεις καταδικασθέντες, ενώ έδωσε αναστέλλουσα δύναμη στην έφεση, θέτοντας όμως όρο για τους δύο πρώτους κατηγορούμενους την καταβολή, εντός 40 ημερών, χρηματικής εγγύησης 30.000 ευρώ. Έτσι όταν τελείωσε η διαδικασία, οι καταδικασθέντες αποχώρησαν για τα σπίτια τους μιας και η ποινή είχε ανασταλτικό αποτέλεσμα.

Η «ασυλία» και το τέλος των ψευδαισθήσεων...

Δεν ξέρουμε πόσο «μαύρη» ήταν η Πρωτομαγιά για κάποιους, όχι βέβαια πολλούς. Μάλλον κατάμαυρη. Δεν είναι δα και λίγο να ανακαλύπτεις ότι οι εργαζόμενοι και τα συνδικάτα βρίσκουν τον τρόπο ακόμα και σ' αυτές τις δύσκολες συνθήκες να ακούγονται η φωνή και οι διεκδικήσεις τους κάτω από τις μάσκες, παίρνοντας όλα τα μέτρα προστασίας, παρά την προσπάθεια κυβέρνησης, εργοδοσίας και των επιτελείων τους να επιβάλουν «σιγή νεκροταφείου»... Δεν είναι λίγο να νιώθεις το μήνυμα που στέλνουν οι συγκεντρωμένοι με τις μάσκες, τα γάντια και την τήρηση των αποστάσεων να σου τρυπάει τα τύμπανα. Τους καταλαβαίνουμε... Γι' αυτό η αμηχανία, η επίθεση, οι αντιΚΚΕ κραυγές, οι χυδαίες αναφορές στη Σοβιετική Ενωση, οι εξυπνακισμοί με τη Βόρεια Κορέα και οι κατηγορίες σε βάρος του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ, που συνοψίζονται περίπου στα εξής: «Το ΚΚΕ είναι στο απυρόβλητο επειδή δεν τήρησε την καραντίνα χωρίς να υπάρχουν κυρώσεις». «Το ΚΚΕ αρνήθηκε να σταματήσει την επαναστατική γυμναστική από την πρώτη κιόλας ημέρα της καραντίνας». «Τους νοιάζει ο κομματικός τους στρατός». «Εν τέλει, η συγκέντρωση αυτή δεν δείχνει κάτι άλλο από μία αντιδραστική αντίληψη και μία ψευδαίσθηση ότι το κόμμα είναι υπεράνω όλων, νόμων, συστάσεων, διατάξεων και απαγορεύσεων».

* * *

Πολλά από αυτά θα μπορούσαν άνετα να είναι αποσπάσματα από τη μήνυση του υπόδικου Λαγού, ή να αποτελούν «χαριτωμενιές» στα blogs του Φαήλου Κρανιδιώτη και του Π. Πολάκη. Αποτελούν πάντως μία πολύ καλή αφορμή για να δούμε καλύτερα τι κρύβεται πίσω απ' αυτήν την επίθεση. Γιατί αν κάποιοι βρίσκονται στο απυρόβλητο από κράτος και κυβέρνηση, είναι όλοι εκείνοι οι μεγαλοεπιχειρηματίες που έθεσαν και θέτουν σε κίνδυνο χιλιάδες εργαζόμενους, στους οποίους δεν παρέχουν ούτε τα στοιχειώδη μέσα ασφάλειας από τον κορονοϊό, μόνο και μόνο για να περιορίσουν τη χασούρα και να διαφυλάξουν τα κέρδη τους. Σε εκατοντάδες χώρους δουλειάς χρειάστηκαν οι δυναμικές παρεμβάσεις των σωματείων και των ίδιων των εργαζομένων για να εξασφαλιστούν ακόμα και τα στοιχειώδη, σε σούπερ μάρκετ, τηλεφωνικά κέντρα, βιομηχανίες κ.τ.λ. Στο απυρόβλητο είναι όλοι αυτοί που έκαναν πάνω από 140.000 απολύσεις στις αρχές του Μάρτη και χιλιάδες ακόμα στη συνέχεια με τη μορφή της «λήξης των συμβάσεων», για τις οποίες δεν υπήρχε καμιά προστασία από την κυβέρνηση, που άναψε το «πράσινο φως». Ασυλία από το κράτος έχουν οι μεγαλοεπιχειρηματίες που αξιοποιούν τις Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου για να επεκτείνουν την «ευελιξία», να εντείνουν την εκμετάλλευση, να φορτώσουν την κρίση στις πλάτες των εργαζομένων. Στο απυρόβλητο ζητάνε να μείνουν το κράτος και η κυβέρνηση, που δεν παίρνουν μέτρα προστασίας για τους υγειονομικούς και συνεχίζουν την ίδια πολιτική στον τομέα της Υγείας, που αφήνει εκτεθειμένο το λαό στους κινδύνους της πανδημίας, την ώρα που όλοι συμφωνούν ότι ένα δεύτερο κύμα βρίσκεται ενόψει.

* * *

Μιλάνε με θράσος για «ψευδαισθήσεις». Καθόλου ψευδαίσθηση δεν είναι όμως το γεγονός ότι, αντί να ενισχυθεί το δημόσιο σύστημα Υγείας, αντί να επιταχθεί ο ιδιωτικός τομέας Υγείας, η κυβέρνηση μοίραζε εκατομμύρια στους μεγαλοεπιχειρηματίες. Ούτε είναι ψευδαίσθηση η σύγχυση που προκαλούν κυβερνητικές αντιφάσεις στη διαχείριση της πανδημίας όχι με κριτήριο τις ανάγκες του λαού, αλλά τα συμφέροντα και τα κέρδη των επιχειρήσεων, τη λογική του «κόστους - οφέλους» όσον αφορά τις κρατικές δαπάνες. Καθόλου ψευδαίσθηση δεν είναι επίσης το γεγονός ότι τώρα που ανοίγουν σχολεία, γονείς, εκπαιδευτικοί και μαθητές αγωνιούν και ανησυχούν, επειδή η κυβέρνηση δεν έχει πάρει υπόψη καμία από τις προτάσεις των σωματείων και των φορέων της Εκπαίδευσης. Για παράδειγμα, ανοίγει τα σχολεία, την ίδια στιγμή που έχει καταθέσει νομοσχέδιο για την αύξηση των παιδιών του Νηπιαγωγείου και του Δημοτικού στις αίθουσες!

* * *

Η φετινή Πρωτομαγιά σε συνθήκες πανδημίας, πράγματι, αποτελεί ένα «τέλος των ψευδαισθήσεων» για πολλούς. Κυρίως για όσους νόμιζαν ότι η πανδημία μπορεί να αποτελέσει μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να βάλουν το λαό να ξαναπληρώσει αδιαμαρτύρητα τα σπασμένα της οικονομικής κρίσης, που έτσι κι αλλιώς προμηνυόταν. Για όσους θεωρούσαν πως «σβηστά» θα περάσουν ό,τι πιο αντιλαϊκό και αντιδραστικό είχαν στα συρτάρια τους, για να προστατευθούν η καπιταλιστική οικονομία και οι επιχειρηματικοί όμιλοι. Και που πίστεψαν ότι οι μάσκες θα μετατραπούν σε φίμωτρο και «γύψο» για τα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα και για την πάλη του λαού ενάντια στη βαρβαρότητα του καπιταλισμού. Οι μάσκες πέφτουν και η παρακαταθήκη των αγωνιστικών παρεμβάσεων όλο αυτό το διάστημα, με αποκορύφωμα την Πρωτομαγιά, είναι μεγάλη. Θα το καταλάβουν ακόμα καλύτερα τις μέρες που έρχονται...