Καταγγελία: Επιχειρήσεις απολύουν Καρδιτσιώτες που δεν μπορούν να μεταβούν στις δουλειές τους!

 

Κατιούσα

Οι συμβατικές περιγραφές δεν μπορούν να αποδώσουν το χάος που επικρατεί στην Καρδίτσα, την ολοκληρωτική καταστροφή της πόλης και της ευρύτερης περιοχής, και προπαντός την απόγνωση και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι κάτοικοι. Πολλά σπίτια έχουν μείνει χωρίς νερό και ρεύμα, πολλές οικογένειες δυσκολεύονται ακόμα και να διασφαλίσουν την καθημερινή τους τροφή, και σα να μην έφτανε αυτό, πολλοί Καρδιτσιώτες που δουλεύουν σε γειτονικές πόλεις ή νομούς, απολύονται από την εργασία τους, γιατί αδυνατούν αντικειμενικά να μεταβούν στον τόπο δουλειάς τους!

Αυτό καταγγέλλει αναγνώστης της Κατιούσα (τα στοιχεία του οποίου βρίσκονται στη διάθεση του Περιοδικού), εξηγώντας μας πως πολλοί κάτοικοι της Καρδίτσας εργάζονται σε επιχειρήσεις εστίασης και αρτοποιΐας των Τρικάλων και της Λάρισας και τώρα αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο της απόλυσης, πλάι σε όλα τα άλλα δεινά, γιατί δεν έχουν αυτοκίνητο ή δεν υπάρχουν μέσα για τους περισσότερους, ώστε να πάνε στη δουλειά τους.

Η εργοδοσία κάποιων επιχειρήσεων αρνείται να δείξει την παραμικρή κατανόηση στις έκτακτες συνθήκες που αντιμετωπίζουν πολλοί εργαζόμενοι, τους βλέπει σαν κόστος, και αποδεικνύει πως ξέρει να σκέφτεται μόνο με όρους κερδοφορίας. Όπως καταγγέλλει, ωστόσο, ο αναγνώστης μας:

Ντροπή δεν είναι να προσπαθείς να ξαναφτιάξεις τη ζωή σου μετά τη καταστροφή, ντροπή είναι που απολύεις κόσμο, που δεν έχει κανένα μέσο να μεταφερθεί στις δουλειές του.

Εχουν δίκιο!

Οι μαθητικές κινητοποιήσεις, οι καταλήψεις, οι πορείες... Η προσπάθεια να αναδειχθούν τα τεράστια προβλήματα που συσσωρεύονται στα σχολεία από την πολιτική όλων των κυβερνήσεων και αποκτούν εκρηκτικό χαρακτήρα σε συνθήκες πανδημίας... Ολα αυτά δείχνουν ότι οι νεανικές ανησυχίες και προβληματισμοί πυροδοτούνται και «υποκινούνται» από μια πολιτική που δεν τους αφήνει να αναπνεύσουν. Γιατί οι μαθητές και οι οικογένειές τους κλείστηκαν για μήνες μέσα και τώρα τους κουνάει το δάχτυλο η κυβέρνηση. Είδαν τουρίστες να πηγαινοέρχονται, αλλά τους κόβει τις εκδρομές. Βλέπουν δισεκατομμύρια να πηγαινοέρχονται σε μεγάλους ομίλους, αλλά τίποτα να μη φτάνει στα σχολεία, στην Υγεία.

Τους είπαν ότι δεν τρέχει τίποτα να είναι 25 και 27 σε μια τάξη, αλλά βλέπουν τα τμήματα να κλείνουν το ένα μετά το άλλο. Ακουσαν μεγάλα λόγια ότι τάχα θα διατεθεί επιπλέον εκπαιδευτικό προσωπικό, αλλά μετρούν κενές ώρες ακόμα και σε βασικά μαθήματα, ενώ στα τμήματα που κλείνουν λόγω κρουσμάτων οι μαθητές μένουν στο έλεός τους για την κάλυψη της ύλης. Τους λένε να μην ανοίγουν τον ανεμιστήρα γιατί ανακυκλώνει τον αέρα, αλλά τους στοιβάζουν να κάνουν μάθημα και σε αίθουσες που δεν αερίζονται... Και μαζί με όλα αυτά, τους βάζουν και «Τράπεζα Θεμάτων», κάνοντας τις εξετάσεις ακόμα πιο ανταγωνιστικές και πολλαπλασιάζοντας την πελατεία των φροντιστηρίων!

* * *

Δεν έφταναν όλα τα παραπάνω όμως, αντιμετωπίζουν και τη συκοφαντία: Την κυβερνητική προσπάθεια να ταυτιστούν οι αγώνες τους με περιθωριακές φωνές περί άρνησης της μάσκας, τη στιγμή που στα αιτήματά τους ξεχωρίζει το «Η μάσκα δεν είναι η μόνη προστασία, δώστε λεφτά για την Παιδεία». Η ένταση της καταστολής στους μαθητές, η εισαγγελική παρέμβαση στη Θεσσαλονίκη, η προσαγωγή για εξακρίβωση στοιχείων σε παιδιά Γυμνασίου στο Κερατσίνι, η συκοφάντηση των μαθητικών αγώνων από Διευθύνσεις Εκπαίδευσης που μιλούν για «εθιμοτυπικές καταλήψεις» και από δημάρχους που βλέπουν «υποκινούμενες» από το ΚΚΕ «καταλήψεις - υγειονομικές βόμβες» κ.λπ. Ολα αυτά δείχνουν ότι η κυβέρνηση της ΝΔ έχει βάλει στο στόχαστρο με πολλαπλούς τρόπους τις νέες και τους νέους.

Ομως οι μαθητές φωνάζουν ότι θέλουν ανοιχτά, ασφαλή σχολεία. Σε κλειστά σχολεία οδηγεί η κυβέρνηση. Και τα οδηγεί γιατί δεν πήρε και δεν παίρνει μέτρα για να διοριστούν εδώ και τώρα περισσότεροι εκπαιδευτικοί στα σχολεία, ώστε να γίνουν ουσιαστικά βήματα στην αποσυμφόρηση των σχολικών αιθουσών, που οι περισσότερες είναι κλουβιά. Δεν έλυσε, όπως όλα τα στοιχεία επιβεβαιώνουν, το πρόβλημα της καθαριότητας στα σχολεία.

* * *

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Τώρα που άνοιξαν τα σχολεία, τι γίνεται; Μήπως άλλαξε κάτι στη λειτουργία τους; Κάτι που να βοηθάει μαθητές και εκπαιδευτικούς να κάνουν ουσιαστικό μάθημα; Είναι μήπως παράλογο το αίτημα να γίνει πιο μικρή η διδακτική ώρα, να θεσμοθετηθούν περισσότερα διαλείμματα για να τα βγάλουν πέρα μαθητές και εκπαιδευτικοί που φορούν τις μάσκες; Γιατί δεν είναι σκοταδισμός, αλλά είναι ανθρώπινο να λέει π.χ. ένας μαθητής: Δεν μπορώ δύο και τρία συνεχόμενα δίωρα να φοράω διαρκώς τη μάσκα χωρίς ανάπαυλα. Είναι μήπως παράλογο, λοιπόν, να προσαρμοστεί το ωρολόγιο πρόγραμμα σε συνθήκες πανδημίας, για να αντιμετωπιστεί το μπάφιασμα των μαθητών, η κούραση των εκπαιδευτικών;

Οχι, δεν είναι παράλογο. Είναι αναγκαίο. Γιατί προβάλλει από την ίδια τη ζωή. Τη ζωντανή πείρα των εκπαιδευτικών και των μαθητών. Τις ανησυχίες των γονιών.

Η κυβέρνηση έχει ευθύνη. Αφενός γιατί, σε συνθήκες αύξησης των κρουσμάτων και στα σχολεία, στέλνει διάφορες εγκυκλίους που επί της ουσίας λένε στους γονείς και τους εκπαιδευτικούς των σχολείων και των τμημάτων που κλείνουν, «με δική τους πρωτοβουλία» - δηλαδή από την τσέπη τους - να κάνουν τεστ... Αφετέρου επειδή δεν έχει πάρει μέτρα για συνέχιση της εκπαιδευτικής διαδικασίας για αυτούς τους μαθητές. Αλήθεια, τα χιλιάδες τάμπλετ που διαφήμιζε το υπουργείο Παιδείας πού βρίσκονται;

* * *

Το ΚΚΕ και η ΚΝΕ δίνουμε όλες μας τις δυνάμεις για την οργάνωση και τον προσανατολισμό των αγώνων. Δίνουμε απάντηση σε δήθεν προβληματισμένα παπαγαλάκια για τις χαμένες ώρες των μαθημάτων, όταν ακόμα αναμένονται εκπαιδευτικοί. Δίνουμε απάντηση σε δήθεν προβληματισμένους και επί της ουσίας «δυσκοίλιους» απέναντι στη νεανική γλώσσα έκφρασης... Κυρίως όμως δίνουμε απάντηση στην προσπάθεια καταστολής του κινήματος από την κυβέρνηση, που πάει χέρι χέρι με την επιδίωξη της χειραγώγησης του κινήματος σε ανώδυνες για το σύστημα οδούς.

Εχουμε καθήκον, όσο πιο γρήγορα γίνεται, να χτίσουμε ένα τείχος προστασίας απέναντι στις επιθέσεις στη νεολαία που αγωνίζεται. Εμείς αγαπάμε τη ζωή, θέλουμε να την αλλάξουμε και γι' αυτό παίρνουμε και μέτρα προστασίας στους αγώνες μας. Εμείς αγαπάμε τη γνώση, θέλουμε να γνωρίσουμε και να ερμηνεύσουμε τον κόσμο, και γι' αυτό παλεύουμε με όλα τα μέσα για να δίνεται η μόρφωση ισότιμα σε όλους.

Ο κόσμος της Εκπαίδευσης βρίσκεται σε αναβρασμό. Οι αγωνίες τους μπορούν να συναντηθούν με κοινό διεκδικητικό βηματισμό στις κινητοποιήσεις που αποφασίζουν οι μαθητές, οι γονείς, οι εκπαιδευτικοί.

Κ. Ι.

Χρεοκοπία..

.

Από όπου και να το πιάσει κανείς, η αντιμετώπιση της πανδημίας με βασικό κριτήριο την προστασία των κερδών των επιχειρηματικών ομίλων απειλεί όλο και περισσότερο την υγεία του λαού. Οι μεγάλοι χώροι δουλειάς, τα νοσοκομεία, τα σχολεία, τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα.

Είναι χώροι όπου χρεοκοπεί καθημερινά η υποτιθέμενη «θωράκιση» μπροστά στην πανδημία, που διαφήμιζε η κυβέρνηση. Εχουμε και λέμε λοιπόν:

Βιομηχανίες, μεγάλα εμπορικά καταστήματα και άλλοι χώροι δουλειάς μετατρέπονται σε «υγειονομικές βόμβες». Η εργοδοσία ξεσαλώνει αξιοποιώντας όλο το νομοθετικό οπλοστάσιο που έχει στα χέρια της και το οποίο ενισχύθηκε ακόμα περισσότερο με τις πρόσφατες κυβερνητικές ΠΝΠ. Τα εργοστάσια, όπου για μέρες εξαπλωνόταν ο κορονοϊός χωρίς μέτρα, φτάνοντας τα εκατοντάδες κρούσματα, και τα εμπορικά κέντρα, όπου η εργοδοσία αποκρύπτει κρούσματα και καλεί εργαζόμενους να δουλεύουν ακόμα και με πυρετό, είναι μερικά από όσα καταγγέλλουν εργατικά συνδικάτα καθημερινά. Τα όποια μέτρα προσαρμόζονται στην ελαχιστοποίηση του κόστους για την εργοδοσία, όπως άλλωστε έγινε και το καλοκαίρι με τους ξενοδοχειακούς ομίλους, τους εφοπλιστές και τους αερομεταφορείς. Δεν είναι τυχαίο ότι οι περιοχές που είναι στο «κόκκινο» της υπερμετάδοσης, όπως η Αττική, αποτελούν έδρα μεγάλων επιχειρήσεων, όπου οι εργαζόμενοι δουλεύουν ο ένας πάνω στον άλλο.

Στα νοσοκομεία, γίνεται όλο και πιο καθαρό ότι η χρόνια υποχρηματοδότηση, οι τεράστιες ελλείψεις, η επιχειρηματική δράση και η προσπάθεια «εξοικονόμησης πόρων» φέρνουν τα αδιέξοδα στο σύστημα Υγείας, κάνοντας σήμερα όλο και πιο ορατό τον κίνδυνο να «κρασάρει». Τα «μπαλώματα» με τα οποία εδώ και χρόνια λειτουργούν ΜΕΘ και κλινικές, οι σχέσεις εργασίας - λάστιχο, οι ελλείψεις ακόμα και στα πιο αναγκαία μέσα, που μέχρι χτες ταλαιπωρούσαν προσωπικό και ασθενείς, σήμερα προκαλούν «έμφραγμα» σε όλο το σύστημα Υγείας, το οποίο μετατρέπεται σε «μίας νόσου». Την ίδια στιγμή ο ιδιωτικός τομέας, που κερδοφορεί διαχρονικά, τόσο από τις ελλείψεις στο δημόσιο σύστημα όσο και από τον προσανατολισμό του, τώρα συνεχίζει ανενόχλητος τις «μπίζνες», αντί να επιταχθεί και να ενταχθεί σε ένα ενιαίο σχέδιο αντιμετώπισης της πανδημίας. Μέσα σ' αυτό το πλαίσιο, η κυβέρνηση αρνείται να ικανοποιήσει τα αιτήματα των υγειονομικών και όλου του λαού για αποφασιστική ενίσχυση του δημόσιου συστήματος Υγείας με προσωπικό και εξοπλισμό, για επίταξη δομών της ιδιωτικής Υγείας.

Τα σχολεία, που η κατάστασή τους ήταν έτσι κι αλλιώς οριακή κάθε χρόνο, όπου οι εκπαιδευτικοί δεν έφταναν για την απρόσκοπτη λειτουργία τους ούτε και πριν από την πανδημία, ήταν επόμενο σήμερα να κλείνουν το ένα μετά το άλλο λόγω κρουσμάτων σε μαθητές και δασκάλους. Το «απαγορευτικό κόστος» που θα είχε το σπάσιμο τμημάτων, όπως έλεγε η κυβέρνηση, σε συνέχεια του «απαγορευτικού κόστους» για μόνιμους διορισμούς και για νέες σχολικές μονάδες, που μόνιμα επικαλούνται όλες οι κυβερνήσεις, φέρνει σε αυτήν την απαράδεκτη κατάσταση το εκπαιδευτικό σύστημα.

Οσοι πάλι γλιτώσουν από τις παραπάνω εστίες υπερμετάδοσης, θα βιώσουν τον εφιάλτη των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς. Εκεί που η πολιτική της ιδιωτικοποίησης και της λειτουργίας τους με τη λογική «κόστους - οφέλους» οδήγησε στη σημερινή αδυναμία του στόλου να ικανοποιήσει τις αυξημένες ανάγκες για περισσότερα δρομολόγια, ώστε να μη συνωστίζονται σαν τις σαρδέλες οι επιβάτες για να πάνε στις δουλειές τους. Με τα ίδια αντιλαϊκά κριτήρια, η κυβέρνηση δεν προχωρά σε κανένα μέτρο για την ουσιαστική αποσυμφόρηση των ΜΜΜ.

Η κατάσταση αυτή δικαιώνει απόλυτα αυτό που μόνο το ΚΚΕ είπε από την αρχή της πανδημίας: Οτι η προστασία της ζωής του λαού και η θωράκιση της κερδοφορίας του κεφαλαίου δεν συμβαδίζουν. Οτι η διαχείριση της πανδημίας με γνώμονα το τι συμφέρει τους επιχειρηματικούς ομίλους υπονομεύει την ουσιαστική προστασία από τον κορονοϊό. Επιβεβαιώνεται τελικά ότι ο λαός, οι εργαζόμενοι και οι νέοι δεν πρέπει να έχουν καμία εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση και στο κράτος για την προστασία της υγείας τους.

Η κατάσταση αυτή δικαιώνει τους πολύμορφους αγώνες που δυναμώνουν σε χώρους δουλειάς, στα νοσοκομεία και στα σχολεία. Δείχνει ότι μόνη επιλογή για το λαό είναι να εμπιστευτεί τη δική του δύναμη, της οργανωμένης πάλης, της αντιπαράθεσης με την κυβέρνηση και το κεφάλαιο σε κάθε μετερίζι. Οι θλιβερές αντιδράσεις κυβερνητικών στελεχών, που κουνάνε το δάχτυλο στο λαό, συκοφαντούν τις κινητοποιήσεις ή αξιοποιούν την καταστολή για να επιβάλουν σιωπητήριο, θα πάρουν απάντηση. Εκεί θα κριθεί και η προστασία της ζωής και της υγείας του λαού και των παιδιών του.

Σήμερα είναι περισσότερο από ποτέ αναγκαίο να ανοίξει η συζήτηση για τους όρους και τις προϋποθέσεις που απαιτούνται για να εξασφαλιστεί η προστασία της ζωής, της υγείας του λαού, βάζοντας στο στόχαστρο τον «ορατό εχθρό», που είναι το ίδιο το κεφάλαιο και η εξουσία του.

Αστυνομική παρέμβαση κατά μαθητών που διεκδικούσαν μέτρα προστασίας από την πανδημία στη Δράμα

 

Κατιούσα

Την ώρα που τα σχολεία παραμένουν σε μεγάλο βαθμό αθωράκιστα έναντι της αύξησης των κρουσμάτων κορονοϊου, κι ενώ κυβέρνηση και τα φίλια ΜΜΕ προσπαθούν να τσουβαλιάσουν τους μαθητές που ζητούν ουσιαστικά μέτρα προστασίας των σχολικών μονάδων με ψεκασμένους και αρνητές του ιού και της μάσκας, δε λείπει και η γνώριμη από παλιότερες μαθητικές κινητοποιήσεις καταστολή.

Συγκεκριμένα, σήμερα το πρωί, βρέθηκε κατόπιν εισαγγελικής εντολής η αστυνομία σε μια σειρά Γυμνάσια και Λύκεια του νομού της Δράμας η αστυνομία για να παρεμποδίσει τις κινητοποιήσεις των μαθητών.

Την ωμή αυτή επιχείρηση φίμωσης των διαμαρτυριών καταγγέλλει η ΤΕ Δράμας του ΚΚΕ σημειώνοντας μεταξύ άλλων στην ανακοίνωσή της πως: “η παρέμβαση του εισαγγελέα για τις μαθητικές κινητοποιήσεις ρίχνει λάδι στη φωτιά και εξυπηρετεί την απαράδεκτη κυβερνητική μεθόδευση να ταυτίσει προβοκατόρικα τα δίκαια μαθητικά αιτήματα με τους λεγόμενους “αρνητές της μάσκας”.

Η κυβέρνηση θέλει να επιβάλει σιγή νεκροταφείου σε κάθε χώρο, να χτυπήσει κάθε εκδήλωση της λαϊκής δυσαρέσκειας που εναντιώνεται στην πολιτική της.

Καλούμε τους μαθητές να μην σκύψουν το κεφάλι μπροστά σε καμιά προσπάθεια τρομοκρατίας και εκφοβισμού. Μέσα από συλλογικές και μαζικές διαδικασίες να διεκδικήσουν ουσιαστικά μέτρα προστασίας της υγείας τους.

Εδώ και τώρα η κυβέρνηση να επιλύσει τα προβλήματα των σχολείων, που είναι αυτά που ”υποκινούν” τους αγώνες των μαθητών, των γονιών, των εκπαιδευτικών”.

Να γίνει η αγανάκτηση οργανωμένη διεκδίκηση

Δεν χρειαζόταν να έρθει ο «Ιανός», για να επιβεβαιωθεί για μια ακόμα φορά η εγκληματική γύμνια του κράτους σε ό,τι αφορά την προστασία της περιουσίας και της ζωής του λαού. Η τελευταία φονική κακοκαιρία και η διαχείρισή της από την κυβέρνηση και τον κρατικό μηχανισμό δείχνουν ότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται για τον λαό σε κάθε νεροποντή, σε κάθε ισχυρό φυσικό φαινόμενο. Χτες στην Εύβοια, προχτές στην Πελοπόννησο, σήμερα στα Ιόνια Νησιά, στη Στερεά και τη Θεσσαλία, οι μεγάλες καταστροφές και οι απώλειες σε ανθρώπινες ζωές, που παρουσιάζονται περίπου ως «κανονικότητα», αποκαλύπτουν σε όλο τους το μεγαλείο την ανυπαρξία υποδομών, σχεδίου πρόληψης και αντιμετώπισης, με ευθύνη του κράτους σε όλη του την κλίμακα, μέχρι την Περιφερειακή και την Τοπική Διοίκηση. Αυτό καταγγέλλουν μέσα στην αγανάκτηση και την οργή τους οι κάτοικοι της Καρδίτσας, των Φαρσάλων, των άλλων περιοχών που πνίγηκαν από τα φουσκωμένα ποτάμια. Οτι το κακό θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί. Οτι οι ζημιές θα μπορούσαν να είναι μικρότερες, αν οι υποδομές δεν βρίσκονταν στη σημερινή άθλια κατάσταση. Αν είχαν γίνει έγκαιρα και ολοκληρωμένα τα αντιπλημμυρικά έργα, σε μια περιοχή κατά βάση αγροτική, που η καταστροφή σημαίνει και απώλεια εισοδήματος για χιλιάδες λαϊκές οικογένειες.

* * *

Με αφορμή λοιπόν τον «Ιανό», το «καλύτερο» που μπόρεσε να κάνει για άλλη μια φορά το κράτος, ήταν να «προειδοποιήσει»: Να καλέσει φτωχό - λαϊκό κόσμο που ζει σε ισόγεια και υπόγεια να «εγκαταλείψει τα σπίτια του» ή να ανέβει στις ταράτσες. Το πιο «αποτελεσματικό» που κατάφερε να κάνει, εν έτει 2020, ήταν κάτι «συστάσεις» για να ...σηκώσουμε τέντες και να μαζέψουμε γλάστρες, για να προσέχουμε τις πτώσεις δέντρων. Και κάτι «προαναγγελίες» ότι «θα υπάρχουν διακοπές σε ρεύμα και τηλεπικοινωνίες». Δηλαδή, περίπου ό,τι γινόταν πριν από 60 χρόνια... Αυτά υπαγορεύει η λογική «κόστους - οφέλους», που με συνέπεια ακολουθεί η κυβέρνηση της ΝΔ, όπως άλλωστε έκανε και η προηγούμενη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, χύνοντας μεθοδικά το δηλητήριο της «ατομικής ευθύνης», άλλοτε με αφορμή τις πλημμύρες της Μάνδρας κι άλλοτε στη φονική πυρκαγιά στο Μάτι. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά μαζί με τη ΝΔ έδειχναν ως «λύση» το περιβόητο «112», δηλαδή την προσωπική ειδοποίηση, προκειμένου ξανά να αναλάβει ο καθένας ατομικά την ευθύνη για την προστασία και τη διάσωσή του και να απαλλαγεί το κράτος από τις δικές του ευθύνες... Στην περίπτωση μάλιστα της Καρδίτσας, ακόμα κι αυτή η ειδοποίηση στα κινητά των πληγέντων έφτασε μαζί με τους φουσκωμένους χειμάρρους στις πόρτες και στα ντουβάρια των σπιτιών τους.

* * *

Το μόνο σίγουρο είναι ότι η πρόσφατη καταιγίδα δεν είναι το τελευταίο επεισόδιο σε αυτή την αλυσίδα των προδιαγεγραμμένων εγκλημάτων. Γι' αυτό πρέπει να επιστραφεί στην κυβέρνηση η δηλητηριώδης προπαγάνδα της «ατομικής ευθύνης», να καταλογιστούν σ' αυτήν και στο κράτος όλες οι ευθύνες, να διεκδικήσει ο λαός πλήρη και άμεση αποζημίωση, ουσιαστική προστασία και αποκατάσταση. Γιατί:

• Για την έξαρση της πανδημίας δεν φταίνε οι «ανεύθυνοι πολίτες», αλλά η κυβέρνηση και η εργοδοσία στους μεγάλους χώρους δουλειάς, η διαχείριση με κριτήριο τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων.
• Στην κακοκαιρία δεν φταίνε τα θύματα, που δεν βρήκαν άλλο σπίτι για να κρυφτούν, αλλά οι κυβερνήσεις και η ΕΕ που δεν παίρνουν μέτρα αντιπλημμυρικής θωράκισης, αφού τα θεωρούν «μη επιλέξιμα» στους προϋπολογισμούς τους.
• Στους τόπους δουλειάς - κρεματόρια δεν φταίνε οι εργαζόμενοι που δεν υπάρχουν μέσα ατομικής προστασίας, αλλά η εργοδοσία που μπροστά στα κέρδη δεν παίρνει μέτρα υγιεινής και ασφάλειας και δεν υπολογίζει τα αποτελέσματα της εντατικοποίησης.
• Στις ουρές της ανεργίας δεν συνωστίζονται «ανίκανοι» που δεν έχουν καλά «δομημένο βιογραφικό» ή δεν ξέρουν να ψάχνουν στο ίντερνετ, αλλά τα θύματα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, η στρατιά των εργαζομένων που το κεφάλαιο βγάζει εκτός παραγωγής.
• Οι μικρομεσαίοι αγρότες που ζητάνε αποζημιώσεις από τον ΕΛΓΑ δεν είναι αυτοί που ευθύνονται για τις καταστροφές τους, όπως έλεγε χαρακτηριστικά ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης πρόσφατα, αλλά είναι θύματα των ανύπαρκτων μέτρων προστασίας της παραγωγής τους.
• Για τη Μόρια, που έσκασε σαν ωρολογιακή βόμβα, όπως και για όλες τις φυλακές ψυχών, δεν φταίνε οι νησιώτες που διεκδικούν το κλείσιμό τους, ούτε οι χιλιάδες πρόσφυγες, αλλά η άθλια πολιτική της ΕΕ και των κυβερνήσεών της.

Δεν φταίει λοιπόν ο εργαζόμενος λαός για τα δεινά του, αλλά ένα σύστημα και ένα κράτος που βλέπει ως «περιττό κόστος» καθετί που δεν αποφέρει κέρδος.

* * *

Η δικαιολογημένη οργή που νιώθουν οι εργαζόμενοι βλέποντας μια ακόμα «βιβλική καταστροφή» πρέπει να μετατραπεί σε αγωνιστική στάση, σε διεκδίκηση μέσα από τα σωματεία, τις Επιτροπές Αγώνα, τους μαζικούς φορείς, για να σπάσει ο φαύλος κύκλος των καταστροφών, της ανασφάλειας, των απωλειών. Γιατί σήμερα δεν λείπουν οι επιστημονικές - τεχνικές δυνατότητες ουσιαστικής πρόληψης, αποτελεσματικών μέτρων προστασίας ακόμα και για τα πιο ακραία καιρικά φαινόμενα. Αυτό που λείπει είναι μια εξουσία που θα λειτουργεί με κριτήριο την κοινωνική ευημερία, που θα σχεδιάζει με γνώμονα το όφελος των πολλών.

Συμφωνίες

«Ψήνοντας» το διάλογο που είναι ήδη στα σκαριά και προκειμένου να προετοιμάσουν το έδαφος, η κυβέρνηση και τα επιτελεία της, αξιοποιώντας τη συναίνεση και των άλλων αστικών κομμάτων, χαράσσουν ψεύτικες διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα σ' αυτούς που θέλουν το διάλογο και τη συμφωνία και εκείνους που είτε προτιμούν να συντηρούνται οι εκκρεμότητες στα Ελληνοτουρκικά, είτε προτείνουν αυτές να λυθούν με σύγκρουση.

Τόσο το ένα, όσο και το άλλο είναι κάλπικα διλήμματα για τον λαό, που θέλει να ζει ειρηνικά με τους γείτονές του, να αναπτύσσει σχέσεις αμοιβαίου οφέλους, με αλληλοσεβασμό στα κυριαρχικά δικαιώματα. Ακριβώς γι' αυτό χρειάζεται να παλεύει ενάντια σε οποιαδήποτε συμφωνία υπαγορεύεται από τους αμερικανοΝΑΤΟικούς σχεδιασμούς και αποτελεί συμβιβασμό για τα συμφέροντα της αστικής τάξης και όχι τα δικά του.

Η συμφωνία που συζητιέται στο πλαίσιο των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ ανάμεσα στις κυβερνήσεις Ελλάδας και Τουρκίας, δεν έχει για κριτήριο τις ανάγκες και τα συμφέροντα των δύο λαών. Βασικό κριτήριο είναι να αποκατασταθεί η συνοχή στη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ και να διαμορφωθούν προϋποθέσεις ανεμπόδιστης συνεκμετάλλευσης των ενεργειακών κοιτασμάτων από μεγάλους μονοπωλιακούς ομίλους, με τη συμμετοχή και των αστικών τάξεων Ελλάδας και Τουρκίας.

Είναι βέβαιο όμως ότι αυτή η συμφωνία δημιουργεί «εν τη γενέσει της» το υπόβαθρό για νέους, ακόμα πιο οξυμένους ανταγωνισμούς, που μπορούν σωρρευτικά να οδηγήσουν σε πολεμικές συγκρούσεις. Αλλωστε, καμιά συμφωνία στις συνθήκες του ιμπεριαλισμού δεν υπογράφεται σε λευκή κόλλα. Ακόμα και οι πιο «ανώδυνες», αυτές που κατατάσσονται στην «ήπια διπλωματία», αποτυπώνουν συσχετισμούς και ανταγωνισμούς, σχέδια και επιδιώξεις που καμιά σχέση δεν έχουν με τα λαϊκά συμφέροντα.

Για παράδειγμα, η Τουρκία έχει υπογράψει συμφωνίες με πολλά κράτη των Βαλκανίων, όπου το μουσουλμανικό στοιχείο είναι έντονο, για την ανοικοδόμηση κατεστραμμένων τζαμιών, την παραπέρα ανάπτυξη των θρησκευτικών, πολιτιστικών και εκπαιδευτικών σχέσεων.

Πιστεύει κανείς ότι οι συμφωνίες αυτές είναι άσχετες με την προσπάθεια της Τουρκίας να ενισχύσει τα ερείσματά της στην περιοχή και από καλύτερες θέσεις να διαπραγματευτεί τα συμφέροντά της με άλλες ανταγωνιστικές δυνάμεις, όπως η ΕΕ, η Ρωσία και η Κίνα, που επίσης αναπτύσσουν πλούσια παρέμβαση στην περιοχή;

Ανάλογο παράδειγμα αποτελεί η Συμφωνία των Πρεσπών, την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ παρουσίασε ως «διευθέτηση» μιας πολύχρονης εκκρεμότητας, που θα φέρει πιο κοντά τους λαούς των δύο χωρών. Ηταν όμως μια συμφωνία που έγινε με αποκλειστικό σκοπό να ενσωματωθεί η Β. Μακεδονία στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ, ώστε να δυναμώσουν τα αναχώματα στη ρωσική κυρίως επιρροή στα Δυτ. Βαλκάνια. Γι' αυτό άλλωστε - καθ' ομολογία Ζάεφ - την «έτρεξε» και η κυβέρνηση της ΝΔ, η οποία κατά τα άλλα διαφωνούσε και ενίσχυε τις εθνικιστικές φωνές σε βάρος της.

Το ίδιο επικίνδυνη δεν είναι και η Συμφωνία ΕΕ - Τουρκίας για το Μεταναστευτικό, που φτιάχνει κολαστήρια τύπου Μόριας;

Τα παραδείγματα που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει κανείς είναι πολλά και φανερώνουν ότι δεν υπάρχουν ταξικά και γεωπολιτικά ουδέτερες συμφωνίες. Πόσο μάλλον αυτές που «ρυθμίζουν» ζητήματα που βρίσκονται στην καρδιά των ανταγωνισμών ανάμεσα στα ισχυρότερα ιμπεριαλιστικά κέντρα. Τέτοιο ζήτημα είναι τα Ελληνοτουρκικά και σ' αυτήν ακριβώς τη βάση διαμορφώνεται η «λύση» της συνεκμετάλλευσης, κάτω από την ευρωατλαντική ομπρέλα.

Το πραγματικό δίλημμα επομένως δεν είναι αυτό που προσπαθούν να υπαγορεύσουν η αστική τάξη, τα κόμματα και τα επιτελεία της στον λαό. Το πραγματικό δίλημμα για τον λαό είναι: Θα συνεχίσει η χώρα μας να αποτελεί «μεντεσέ» στα αμερικανοΝΑΤΟικά σχέδια και στην περιοχή, για τα συμφέροντα της αστικής τάξης, μετατρέποντας ολόκληρη την επικράτεια σε πολεμικό ορμητήριο και σε πεδίο ανταγωνισμού ισχυρών γεωπολιτικών και επιχειρηματικών συμφερόντων, που απειλούν τα κυριαρχικά δικαιώματα, μετατρέπουν σε στόχο και βάζουν σε κίνδυνο τον λαό;

`Η θα διεκδικήσει ο λαός την απεμπλοκή από αυτά τα θανάσιμα σχέδια και τους ανταγωνισμούς, την αποδέσμευση από το ΝΑΤΟ, την ΕΕ και τις άλλες συμμαχίες του κεφαλαίου, παλεύοντας για την ανατροπή της καπιταλιστικής εξουσίας, ώστε με τη «σημαία» της δικής του εργατικής εξουσίας να διαμορφώσει πραγματικά ειρηνικές σχέσεις και συμφωνίες αμοιβαίου οφέλους με τους άλλους λαούς και τα κράτη της περιοχής;

Ο πρώτος δρόμος δοκιμάστηκε. Είναι αυτός που μας έφερε ως εδώ. Ο άλλος είναι αυτός που αξίζει να βαδίσει ο λαός, με εμπιστοσύνη στην ανίκητη δύναμή του!

“Τώρα που μας κλείνουν τα μικρόφωνα, να ακουστεί παντού η φωνή μας”

 

Κατιούσα

Τώρα που μας κλείνουν τα μικρόφωνα, δυναμώνουμε τη φωνή μας να ακουστεί παντού

Ήταν το σύνθημα που έριξε ο Πανελλήνιος Μουσικός Σύλλογος για τη σημερινή κινητοποίηση στα Προπύλαια, στην οποία έδωσαν παρών και τα μέλη του ΣΕΗ και του ΣΕΘΕΑ (ηθοποιοί και εργαζόμενοι στο θέαμα-ακρόαμα).

Μπορεί οι συνυλιακοί χώροι να είναι με διαφορά οι πιο ασφαλείς δημόσιοι χώροι με αυστηρά μέτρα ασφαλείας, σε πλήρη αντίθεση με ό,τι συμβαίνει πχ στα ΜΜΜ, αυτό όμως δεν εμπόδισε την κυβέρνηση να μπλοκάρει τη διεξαγωγή τους, καταδικάζοντας τους μουσικούς να μείνουν χωρίς πόρους επιβίωσης και αδιαφορώντας πλήρως για την τύχη τους.

«Η κυβέρνηση με απόφαση που εξέδωσε την Παρασκευή σταματά κάθε δραστηριότητα για το επάγγελμά μας, λόγω της αύξησης των κρουσμάτων στην Αττική. Αδιαφορεί για το πώς θα ζήσουμε, αφήνοντας το 80% των εργαζόμενων στον Πολιτισμό χωρίς καμία επιδότηση. Ταυτόχρονα βάζει όριο στις συναθροίσεις περιορίζοντας το δικαίωμά μας να διαδηλώσουμε», σημειώνει μεταξύ άλλων ο Πανελλήνιος Μουσικός Σύλλογος.

Το πρωί δόθηκε η πρώτη απάντηση στον δρόμο, με τους μουσικούς να κατευθύνονται στο Υπουργείο Εργασίας και να απαιτούν να μη μείνει κανείς συνάδελφος χωρίς επίδομα και να ανασταλούν τα χρέη τους προς ΔΕΚΟ, εφορία και τράπεζες.

Οι υπεύθυνοι του Υπουργείου έπαιξαν το γνωστό κρυφτούλι, λέγοντας πως δεν υπάρχει κανείς υπεύθυνος στο κτίριο, η κυβέρνηση έστειλε τα ΜΑΤ για να “ανοίξουν τον δρόμο” αλλά οι διαδηλωτές ήταν ανυποχώρητοι και εξασφάλισαν συνάντηση στο Υπουργείο για αύριο το μεσημέρι, όπου ανανεώνουν το αγωνιστικό τους ραντεβού.

Η κόκκινη Πότα των νησιών της εξορίας «Αν γινόταν χούντα σήμερα στην Ελλάδα, πάλι εμένα θα έπιαναν πρώτη!»

 

Κατιούσα

Τη γνώρισα το 1998, στα γυρίσματα μιας εκπομπής μου στη Μακρόνησο. Είχα ακολουθήσει τότε μια μεγάλη συντροφιά παλιών εξόριστων που επέστρεφαν στο νησί των βασανιστηρίων τους. Το ταξίδι ήταν οργανωμένο από την «Πανελλήνια Ένωση Κρατουμένων Αγωνιστών Μακρονήσου», πενήντα ένα χρόνια από την ίδρυση και τη λειτουργία του στρατοπέδου.

Όλοι στο καράβι μού μιλούσαν για την Πότα Κακκαβά. Άρχισα να την ψάχνω. Όταν τη βρίσκω, με πιάνει από το μανίκι και επιλέγει να γίνουν οι συστάσεις μ’ έναν ιδιαίτερο τρόπο:

«Πρόσεχε καλά αυτό το χώμα που πατάς. Σεβάσου κάθε πέτρα, κάθε αγκάθι και κάθε λιθαράκι αυτής της γης. Έχουν επάνω τους το αίμα μας! Εδώ σταυρωθήκαμε! Εγώ είμαι η Πότα Κακκαβά».

Πρέπει να ήταν γύρω στα 65 τότε. Αγέρωχη, μαχητική, νευρώδης, αεικίνητη, πολυλογού και με χιούμορ.

Την ξαναβρήκα αυτές τις μέρες, ύστερα από 22 χρόνια. Αυτή η γυναίκα, που με τη στάση της έχει διεμβολίσει τον χρόνο, κατακτώντας μια θέση στην ιστορία των αγώνων αυτού του τόπου, είναι σήμερα στα 88 της, ακόμη πιο δυναμική από τότε. Με ισχυρή άποψη, πείσμα και τον ίδιο πάντα χαμογελαστό τσαμπουκά.

Στη Μακρόνησο κρατήθηκαν και βασανίστηκαν πάνω από 100.000 άτομα, πολίτες ή στρατιωτικοί. Ανάμεσά τους και 300 παιδιά. Το 1950 πήγαν εκεί και γυναίκες. Η Πότα πρώτη και καλύτερη. Και στο ξύλο πρώτη. Έμπαινε πρώτη στη σειρά, να τρώει το περισσότερο και να προστατεύει όσο μπορούσε τις υπόλοιπες.

Η περιπέτειά της ξεκινάει στα Καλύβια της Καλαμάτας. Είναι 3 Φεβρουαρίου του 1948. Τρίτη, 3 το μεσημέρι. Είναι η πρώτη φορά που τη συλλαμβάνουν. Είναι μικρό κορίτσι και περνάει στρατοδικείο. Ο βασιλικός επίτροπος, όταν διαπιστώνει πόσο θαρραλέα και αγέρωχα τα αντιμετωπίζει όλα και όλους, λέει χαρακτηριστικά: «Αυτή δεν είναι κορίτσι, αυτή είναι ο ίδιος ο αρχηγός της Καμόρα».

Καταδικάζεται σε θάνατο. Ο φιλοβασιλικός πατέρας της κοντεύει να πάθει εγκεφαλικό. Τρία παιδιά τού είχαν απομείνει από τα έξι που είχε, και τα τρία κομμουνιστές. Είπε, για να τη γλιτώσει και φυσικά εν αγνοία της, ότι η μικρή αποκηρύσσει τον κομμουνισμό! Καταφέρνει μ’ αυτόν τον τρόπο να μην την εκτελέσουν. Όταν, όμως, εκείνη το μαθαίνει, γίνεται θηρίο. Διευκρινίζει με τον γνωστό πληθωρικό της τρόπο ότι είναι αμετακίνητη στις ιδέες και στα πιστεύω της και άμα θέλουν ας την εκτελέσουν.

Λίγο αργότερα, η Πότα παίρνει τον δρόμο για την εξορία. Πρώτα Χίος, μετά Τρίκερι, Μακρόνησος και πάλι Τρίκερι. Κάποια στιγμή, χρόνια μετά, «παραθερίζει» και στη Γυάρο. Συλλαμβάνεται την πρώτη μέρα της χούντας στην Καλαμάτα, μία γυναίκα ανάμεσα σε 750 άντρες . Εκεί, ο Ρίτσος, κάθε φορά που ανταμώνουν, τη χαιρετάει: «Γεια σου, Καλαματιανάκι!».

«Θυμάμαι, δυο μέρες πριν, σε μια συγκέντρωση στο Μαρούσι, που ο Λεωνίδας Κύρκος προσπαθούσε να με καθησυχάσει, όταν χτυπιόμουν για να τον πείσω ότι ετοιμάζεται δικτατορία στην Ελλάδα, ότι δεν υπάρχει καμία τέτοια πιθανότητα και ότι εμείς δεν θα επιτρέψουμε ποτέ κάτι τέτοιο».

Όλο αυτό το λέει σχεδόν μονολογώντας.

«Να σου πω κάτι;» μου λέει μετά, γελώντας. «Αν γινόταν χούντα σήμερα στην Ελλάδα, πάλι εμένα θα έπιαναν πρώτη!»

Η Πότα Κακκαβά πριν από λίγες μέρες στη Μακρόνησο για τα αποκαλυπτήρια μνημείου για τους εξόριστους.

ΣΤΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ

— Από τα μέσα της δεκαετίας του ’40 μέχρι το τέλος της, πόσες φυλακές και τόποι εξορίας υπήρχαν; Θυμάσαι;

Φυσικά και θυμάμαι, ξεχνιούνται ποτέ αυτά; Είχαμε 49 φυλακές και 35 τόπους εξορίας. Όμως πρέπει να υπολογίσεις και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης αιχμαλώτων που χρησιμοποίησε ο αστικός στρατός, αλλά και τα κρατητήρια της Χωροφυλακής και της Ασφάλεια, απ’ όπου περάσαμε και ανακριθήκαμε χιλιάδες πολιτικοί κρατούμενοι.

— Υπήρξαν και 21 νοσοκομεία στα οποία κρατούνταν ασθενείς αγωνιστές;

Βέβαια, πρόσθεσε και 21 νοσοκομεία-φυλακές, όπως το «Σωτηρία» και το «Άγιος Παύλος».

— Πες μου έναν στίχο που καθρεφτίζει απολύτως τη Μακρόνησο;

Θα σου πω κάτι που έρχεται στο μυαλό μου κάθε φορά που σκέφτομαι τα βράχια όπου τουφεκίστηκαν οι 300 αγωνιστές του Α’ Τάγματος. Είναι του Ρίτσου:

… τούτα τα φύκια είναι μια τούφα μαλλιά
ξεκολλημένα μαζί με το πετσί
απ’ το καύκαλο ενός συντρόφου
που αρνήθηκε να υπογράψει δήλωση

• • • • •

ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΞΕΒΡΑΚΩΤΟΥΣ

Το ανήλικο πεισματάρικο κορίτσι από την Καλαμάτα, που βασανίστηκε όσο κανένα σ’ εκείνες τις ματωμένες πέτρες των ξερονησιών και στου Αβέρωφ, δεν σταμάτησε στιγμή να πιστεύει ότι είχε νόημα ο αγώνας για έναν δίκαιο κόσμο. «Και χίλιες φορές να έπρεπε να πεθάνω», λέει, «θα πέθαινα για τους ξεβράκωτους. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος για μένα. Γι’ αυτούς πάλεψα και παλεύω. Δεν είμαι με την πλευρά των βρακωμένων».

Μιλάει με πάθος, δυνατά και με μια απέχθεια στις τελείες, ασχέτως του αν εγώ τις προσθέτω στο κείμενο. Έζησε σε μια άγρια εποχή, που η χώρα ήταν μια απέραντη φυλακή.

Στη Μακρόνησο κρατήθηκαν και βασανίστηκαν πάνω από 100.000 άτομα, πολίτες ή στρατιωτικοί. Ανάμεσά τους και 300 παιδιά. Ήταν η εποχή που έχει ανακοινωθεί ήδη το Σχέδιο Μάρσαλ και διακηρυσσόταν το Δόγμα Τρούμαν. Το 1950 πήγαν εκεί και γυναίκες. Η Πότα πρώτη και καλύτερη. Και στο ξύλο πρώτη. Έμπαινε πρώτη στη σειρά, να τρώει το περισσότερο και να προστατεύει όσο μπορούσε τις υπόλοιπες.

«Για εμάς τις γυναίκες», λέει, «η επιβίωση στη Μακρόνησο ήταν ακόμα πιο δύσκολη, αφού οι ξυλοδαρμοί ήταν καθημερινοί και άγριοι, άλλο αν εγώ προσπαθούσα να μην αποχωρίζομαι το χοντρό παλτό μου, για να πονάω λιγότερο από τις ροπαλιές και τον βούρδουλα».

«Δεν αρμόζουν οι αλυσίδες του κομμουνισμού στα χέρια σας, οι γυναίκες γεννηθήκατε για να αγαπάτε, όχι για να μισείτε» μας φώναζαν από τα μεγάφωνα, ανάμεσα σε εμβατήρια, όταν φτάσαμε στη Μακρόνησο. Κατάλαβες; Ξεφτίλιζαν ακόμα και την Αντιγόνη.

— Τι είδους τέρατα ήταν οι βασανιστές σας;

Οι αλφαμίτες ήταν πρώην δηλωσίες. Φοβισμένοι, και γι’ αυτό τόσο βίαιοι και λυσσασμένοι. Ένας, μάλιστα, ήταν απ’ τα μέρη μου. Ήμουν στην ίδια σκηνή με την ηθοποιό Αλέκα Παΐζη. Ήταν μπροστά όταν του έλεγα πως μια ζωή θα ‘ναι σκουλήκι που θα σέρνεται κι αυτός τότε μου ζητούσε να βγάλω το παλτό και με χτυπούσε με μανία παντού. Εγώ ούτε φώναζα, ούτε έπεφτα κάτω κι όταν μ’ έριχνε, ξανασηκωνόμουν. Του έλεγα πως κάποτε θα ‘ρθει η στιγμή που θα βρεθούμε έξω και όταν τον πιάσω στα χέρια μου, θα ξηγηθούμε μια και καλή… Ήμουν 18 χρονώ τότε.

— Και; Έτυχε να τον ξαναδείς;

Ναι. Τον συνάντησα μετά από χρόνια, στην Καλαμάτα, αυτόν τον συγκεκριμένο αλφαμίτη, τον βασανιστή μου. Τον είδα ξαφνικά μπροστά μου (είχε μια αξίνα στην πλάτη) σ’ έναν γάμο που ήμουν κουμπάρα. Μόλις κατάλαβε ποια είμαι, πάγωσε!

— Κι εσύ τι έκανες;

Τι να κάνω; Τον κάλεσα στο τραπέζι μου για να τον κεράσω.

— Λες αλήθεια τώρα;

Ρώτα όλη την Καλαμάτα να σ’ το πει. Μάλιστα, όταν με είδε και με κατάλαβε, έσκυψε το κεφάλι από ντροπή κι έμεινε ακίνητος. Τότε τον απείλησα: «Κώστα Σταθόπουλε», του λέω, «σήκω κι έλα να πιεις μαζί μας, πριν πω στον πατέρα μου ότι εσύ είσαι αυτός που βάραγε το παιδί του και έρθει εδώ να σου σπάσει το κεφάλι».

— Ήρθε τελικά;

Αν ήρθε; Τσακίστηκε. Ήρθε και ήπιε στην υγειά μου. «Στην υγειά σου, Πότα, πάντα άξια» μου είπε κι εγώ του απάντησα: «Εγώ το ξέρω, κοίτα να το μάθεις κι εσύ».

• • • • •

ΤΟ ΥΠΕΡΟΧΟΝ ΣΧΟΛΕΙΟΝ ΤΩΝ ΑΣΩΤΩΝ!

Μου θυμίζει αυτά που έλεγε ο τότε υπουργός Στρατιωτικών Παναγιώτης Κανελλόπουλος, όταν έδινε συγχαρητήρια στους επιτελείς των ταγμάτων στη Μακρόνησο, στους αρχιβασανιστές δηλαδή: «Η ιστορία θα γράψει πως η στροφή της παγκοσμίου καταστάσεως εδώ άρχισε, στη Μακρόνησο. Στο ξερονήσι αυτό, υπέροχον σχολείον αναβαπτίσεως των ασώτων υιών του έθνους, εβλάστησεν σήμερον η Ελλάς ωραιοτέρα παρά ποτέ».

Η Πότα μου υπενθυμίζει με δυνατή φωνή: «Κοίτα να μην ξεχνάς ποτέ ότι η αστική τάξη, μέχρι τις αρχές του 1947, είχε μαντρώσει σχεδόν 6.000 κρατούμενους στα νησιά της εξορίας και άλλες εντεκάμισι χιλιάδες σε φυλακές και στρατόπεδα, που περίμεναν την εκτόπισή τους. Ξέρεις τι άλλα έλεγαν σ’ εμάς τις γυναίκες από τα μεγάφωνα με τις αγριοφωνάρες τους; Ούρλιαζαν: «Δύο χιλιάδες βρωμογύναια δεν θ’ αλλάξετε την ιστορία της Ελλάδας. Πετάξτε από τα χέρια σας τις βαριές αλυσίδες του κομμουνισμού. Αλλιώς εδώ θα πεθάνετε όλες».

Έπαιρναν παιδιά από τις μάνες, που τις θεωρούσαν ανάξιες να τα μεγαλώσουν, για να τις εκβιάσουν να υπογράψουν.

— Οι θυσίες και οι αγώνες σας θεωρείς πως δικαιώθηκαν;

Εμείς, όταν αποφασίσαμε τους αγώνες μας, δεν περιμέναμε προσωπική δικαίωση. Εμείς αγωνιζόμασταν για τις ιδέες μας και για το κοινό καλό. Είμαστε παγκόσμιοι άνθρωποι. Αυτό δηλώνω εγώ, είμαι παγκόσμιος άνθρωπος. Για το γενικό καλό νοιαζόμαστε εμείς. Κάναμε ό,τι μπορούσαμε, σκύψαμε με τη θέλησή μας για να πατήσετε πάνω μας εσείς και να προχωρήσετε. Με τον εαυτό μας, μέσα μας, είμαστε δικαιωμένοι, έχουμε κάνει το καθήκον μας.

Ξέρεις γιατί έγινε τότε όλο αυτό; Οι Άγγλοι και οι Αμερικανοί, σε συνεργασία με το ελληνικό αστικό κράτος, προσπάθησαν να εξουδετερώσουν το λαϊκό κίνημα, να μην υπάρχουν μέσα στον στρατό δυνάμεις που θα δημιουργούσαν εξεγέρσεις. Ήθελαν, πάνω απ’ όλα, να μην έχει ο Δημοκρατικός Στρατός πολύτιμες εφεδρείες και να εξασφαλίσουν όσο το δυνατόν περισσότερες υπογραφές δηλώσεων αποκήρυξης του ΚΚΕ και της ιδεολογίας του, ώστε να επηρεαστεί αρνητικά ο κόσμος.

— Τι θυμάσαι από το περιβόητο Κόκκινο Τάγμα;

Αυτό ήταν το Α’ Τάγμα, που το έλεγαν και «Κόκκινο», και εκεί κρατούνταν οι πιο επικίνδυνοι οπλίτες, στο Β’ Τάγμα ήταν οι «συμπαθούντες» και στο Γ’ οι «ύποπτοι».

Ειδικά στο πρώτο, η βία και τα ψυχολογικά και σωματικά βασανιστήρια ήταν μια φριχτή καθημερινότητα, που πάει να πει ξύλο με σύρματα, με καδρόνια και ξύλα μπαμπού. Έκαναν φάλαγγα, ψυχρολουσίες, υποχρέωναν τους κρατούμενους να είναι ακίνητοι επί ώρες στον ήλιο και στο κρύο, τους έκαιγαν με πυρωμένα σίδερα και τσιγάρα, τους κρατούσαν ακόμη και μέρες όρθιους, τους έβαζαν να κουβαλάνε τεράστιους βράχους, και όλα αυτά για να τους κάνουν να αποκηρύξουν τις ιδέες τους. Υπήρχαν φορές που δεν έδιναν φαγητό για 12 μέρες.

— Ποιο ήταν το πιο μελανό σημείο αυτού του «μεγάλου σχολείου της Εθνικής Αναμορφώσεως», όπως το έλεγε ο στρατηγός Βεντήρης;

Ποιο άλλο; Η ομαδική σφαγή το 1948, στο πρώτο τάγμα, περισσότερων από 300 φαντάρων. Τότε μιλούσαν από το ΓΕΣ και τις εφημερίδες τους τάχα για «στάση» αυτών των παιδιών. Τα κουφάρια τους τα πέταξαν στη θάλασσα μέσα σε συρμάτινα δίχτυα. Μαρτυρίες αναφέρουν πως ήταν 350 οι νεκροί και πολλοί οι ομαδικοί τάφοι στο Λαύριο.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ ούτε τη χαράδρα των βασανιστηρίων, ούτε το ξεροπήγαδο όπου έβαζαν φωτιά και έκαιγαν τα βιβλία, ούτε τον καταυλισμό για τους ανθρώπους που είχαν χάσει τα λογικά τους από τα βασανιστήρια.

— Είναι αλήθεια ότι την πρώτη μέρα της Μεταπολίτευσης, και πριν νομιμοποιηθεί το ΚΚΕ, άνοιξες τα πρώτα γραφεία του κόμματος στην Καλαμάτα;

Βέβαια και είναι αλήθεια. Έβαλα και μια μεγάλη κόκκινη σημαία να ανεμίζει, να τα βλέπουν όλοι.

— Από τότε δραστηριοποιείσαι στις οικοδομικές επιχειρήσεις της οικογένειάς σου;

Ναι. Δεν σταμάτησα να εργάζομαι.

— Πρωτοστατείς ακόμη στον αγώνα για τη δικαίωση των σφαγιασθέντων στην Καλαμάτα από τους ναζί…

Είναι καθήκον μου. Για να ξέρεις, μετά την Κατοχή, τη δεκαετία του ’50, αν είχαν σκοτώσει μέλη της οικογένειάς σου Γερμανοί και ταγματασφαλίτες, και τα θύματα και εσύ ήσασταν… προδότες. Οι ζωντανοί, δε, ήταν κομμένοι από παντού. Έκοβαν συντάξεις, μας έπαιρναν τα βιβλιάρια και κανείς από την οικογένεια του σκοτωμένου «προδότη» δεν έβρισκε δουλειά. Όσο για τα θύματα της Κατοχής, τους σφαγιασθέντες της Καλαμάτας, επίσημα έλεγαν πως είναι 30-40. Εμείς τους βρήκαμε εκεί όπου τους είχαν παραχώσει και αποδείξαμε πως είναι πάνω από 500. Για την ακρίβεια, 534.

— Μετάνιωσες που δεν έκανες οικογένεια;

Ούτε στιγμή. Έβλεπα τη μάνα μου πώς σπάραζε για τα παιδιά της, έβλεπα τις συγκρατούμενές μου πώς ούρλιαζαν όταν τους έπαιρναν τα δικά τους, ζούσα τον πόνο των μανάδων μπροστά στα σκοτωμένα παλικάρια τους κι έτσι το αποφάσισα από νωρίς, «εγώ μάνα δεν θα γίνω ποτέ!».

— Τι είναι αυτό που σε νοιάζει τώρα;

Η Ιστορία ήταν για μας κακιά μητριά κι εμείς τα ξενοπαίδια της. Γράφτηκε όπως βόλευε κάποιους. Πρέπει να ψάξετε και να μάθετε όλη την αλήθεια. Ο καπιταλισμός αγριεύει κάθε μέρα και πιο πολύ, καταργεί δικαιώματα που κερδίσαμε με αίμα, ισοπεδώνει λαούς. Μόνο από τα νέα παιδιά περιμένω φως. Μόνο αν καταλάβουν καλά τι έχει συμβεί και τι συμβαίνει γύρω μας, αν αποφασίσουν να κινητοποιηθούν, μπορεί κάτι ν’ αλλάξει. Μέχρι τότε εγώ θα είμαι συνέχεια εδώ. Μάχιμη!

• • • • •

Δεν έχω ιδέα τι επίλογος της ταιριάζει. Σκέφτομαι μόνο πως θα ήθελα να είμαι μια κομμουνίστρια σαν κι αυτήν.

Σεμίνα Διγενή – Πηγή: Lifo.gr

Μεγαλώνει το γεωπολιτικό παζάρι, μαζί και οι ορέξεις του κεφαλαίου.

 

Χάρτης Ανατολικής Μεσογείου / Πηγή: Google

Του Αλέξη Πανούση*

Οι πρόσφατες δηλώσεις του πρωθυπουργού της Αλβανίας, Έντι Ράμα, με αφορμή την ελληνοιταλική συμφωνία για την ΑΟΖ, ξεδιπλώνουν το μεγάλο γεωπολιτικό παζάρι που λαμβάνει χώρα αυτή τη στιγμή στην Ανατολική Μεσόγειο, το Αιγαίο, τα Βαλκάνια. Γνωρίζουμε ήδη ότι η ελληνική κυβέρνηση σε ένα κρεσέντο διπλωματικών κινήσεων, γεγονός το οποίο επιβεβαιώνεται και από τις συμφωνίες με την Αίγυπτο και την Ιταλία, επιδιώκει να υπηρετήσει τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα του ελληνικού κεφαλαίου και ειδικότερα τμημάτων του. Υπό την αιγίδα της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, στο έδαφος των μεγάλων ανταγωνισμών, διεθνών πόλων ισχύος, όπως οι ΗΠΑ, η Ρωσία, η Κίνα, η Γαλλία και η Γερμανία, πέρα από τις τοπικές και περιφερειακές δυνάμεις, η Ελληνική κυβέρνηση διεκδικεί τον ρόλο της ως προωθητή των συμφερόντων του Ευρωνατοϊκού άρματος στην περιοχή, ακόμα και με τις μερικές υποχωρήσεις και συμβιβασμούς που βλέπουμε τόσο στις συμφωνίες με την Ιταλία και την Αίγυπτο, όσο και με την πορεία των εξελίξεων στο Αιγαίο και την Νοτιοανατολική Μεσόγειο, στα ελληνοτουρκικά.

Με τις τελευταίες εξελίξεις, μόνο τυχαίες δεν μπορούν να θεωρηθούν οι δηλώσεις του Αλβανού Πρωθυπουργού, σχετικά με την Συμφωνία Ελλάδας Ιταλίας, τις θαλάσσιες ζώνες και την ανάγκη για επανέναρξη των διαπραγματεύσεων, πέραν των πολιτικών σκοπιμοτήτων στην αλβανική πολιτική σκηνή. Αυτό επιβεβαιώνεται και από την συζήτηση, η οποία έλαβε χώρα στο πλαίσιο του συνεδρίου του Economist στην Αθήνα, με την συμμετοχή και του Αλβανού Πρωθυπουργού. Στην ουσία των δηλώσεων του Ράμα, φαίνεται ότι το αλβανικό κεφάλαιο βλέπει ευκαιρία για να ανοίξει η συζήτηση για ελληνοαλβανική συμφωνία γύρω από τις θαλάσσιες ζώνες μεταξύ Ελλάδας και Αλβανίας. Η Αλβανία θέλει να μπει στο παζάρι εκμεταλλευόμενη την κατάσταση.

Παράλληλα, η επίσκεψη του Ράμα στην Τουρκία και η ακόλουθη συνάντηση με τον Τούρκο Πρόεδρο, Ρ. Τ. Ερντογάν, τις προηγούμενες μέρες, με θέμα την αντιμετώπιση της επιδημίας του κορονοϊού και την κατάσταση στα δυτικά Βαλκάνια, συνηγορούν στο γεγονός πως αυτή τη στιγμή διεξάγεται ένα ευρύ διπλωματικό και γεωπολιτικό παιχνίδι, με «όρους συμμετοχής» τις ανάγκες αντιμετώπισης των συνεπειών της νέας καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, την επιδημία του κορονοϊού, και συνολικά την συνολική αναδιάταξη του διακρατικού συστήματος Ισχύος, παγκόσμια, άρα και την μελλοντική «θέση» κάθε κρατικού δρώντα στο υπό διαμόρφωση παγκόσμιο διακρατικό Σύστημα.

Συνάντηση («Δείπνο Εργασίας») Κ. Μητσοτάκη με Έντι Ράμα, Πρωθυπουργού Αλβανίας, στην Αθήνα – 15/9/2020 / Πηγή: Eurokinissi

Για να είμαστε ακριβείς, όσον αφορά την εξωτερική πολιτική της ελληνικής κυβέρνησης, έχουμε τα εξής στοιχεία, τα οποία την διαμορφώνουν.

• Η κατάσταση στο Αιγαίο με την τουρκική προκλητικότητα και επιθετικότητα, επιτάχυνε την διπλωματική δραστηριοποίηση της Ελλάδας για την συγκρότηση των συμμαχιών του ελληνικού κεφαλαίου αλλά και των απαραίτητων διπλωματικών και πολιτικών, από νομικής και διπλωματικής άποψης, ερεισμάτων, μέσω των συμφωνιών για τις θαλάσσιες ζώνες με τα λοιπά γειτονικά κράτη.
• Στο έδαφος των ελληνοτουρκικών εξελίξεων πάλι, η ελληνική κυβέρνηση και τα τμήματα του κεφαλαίου που διαπλέκονται αποφασιστικά με την ΕΕ και τις ΗΠΑ βλέπουν την ανάγκη για συμβιβασμό με την τουρκική πλευρά, ώστε να αναβαθμιστεί ο ρόλος της ελληνικής πλευράς στην περιοχή, με μεγαλύτερη πρόσδεση στο Ευρωνατοϊκό άρμα, του οποίου η συνοχή και η ισχύς κρίνεται αποφασιστικά ειδικά για την Ανατολική Μεσόγειο με την Τουρκία στο πλευρό του. Η Ελλάδα έχει, εδώ και πολλά χρόνια, αναλάβει τον ρόλο του διαμεσολαβητή για λογαριασμό του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, με τελευταία πράξη την συμφωνία των Πρεσπών, προσφορά ΣΥΡΙΖΑ(!)
• Ο πάγιος στρατηγικός στόχος του ελληνικού κεφαλαίου, ο οποίος καθορίζει τελικά όλες τις πολιτικές επιλογές των ελληνικών κυβερνήσεων, οι οποίες με συνέπεια, ανεξαρτήτως πολιτικής και ιδεολογικής απόχρωσης τον υπηρετούν είναι αυτός μιας Ελλάδας κόμβου μεταφοράς ενέργειας και εμπορευμάτων, και πιο πρόσφατα, πυλώνα ψηφιακού μετασχηματισμού και πράσινης ανάπτυξης, στην περιοχή.

Όλες οι επιλογές της κυβέρνησης καθορίζονται από αυτά τα βασικά στοιχεία.

Τώρα, όσο αφορά την Αλβανία:

Η Αλβανία είναι μέλος του ΝΑΤΟ, δεν είναι μέλος της ΕΕ. Η ενταξιακή της πορεία κρίνεται σε μεγάλο βαθμό από την έκταση και την ποιότητα των σχέσεων της με την Ελλάδα, η οποία τα τελευταία χρόνια έχει πολλές διακυμάνσεις. Ενώ υπάρχει και η εξής βασική παράμετρος για την γείτονα χώρα: Η Αλβανία είναι βασικός στρατηγικός εταίρος της Τουρκίας στα Βαλκάνια για διάφορους λόγους. Συνεπώς, η παρακολούθηση των ελληνοαλβανικών σχέσεων και η ενταξιακή πορεία του αλβανικού κράτους στην ΕΕ συνοδεύεται από την κατάσταση των ελληνοτουρκικών και Ευρω-τουρκικών σχέσεων. Ακριβώς σε αυτό το έδαφος μπορούμε να ερμηνεύσουμε και τις δηλώσεις του Ράμα για τη συμμετοχή τρίτων μερών, ίσως φωτογραφίζοντας την Τουρκία, και τη συνδρομή του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης ακόμα καλύτερα, όπως ανέφερε, για την διευθέτηση των θαλασσίων ζωνών μεταξύ Ελλάδας και Αλβανίας.

Ο πρόεδρος της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, με τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Σαρλ Μισέλ

Εκτός των άλλων, το ζήτημα των θαλασσίων ζωνών μεταξύ Αλβανίας και Ελλάδας, έφτασε πολύ κοντά στην κατάληξη συμφωνίας μεταξύ των δύο χωρών, το 2009, αλλά κατέρρευσε από μέρους της Αλβανίας, καθώς κρίθηκε αντισυνταγματική από το αλβανικό Συνταγματικό Δικαστήριο.4 Η συμφωνία έφτασε στο Συνταγματικό Δικαστήριο ύστερα από προσφυγή του Ε. Ράμα, αρχηγού της αντιπολίτευσης τότε. Από κει κι έπειτα, στην πραγματικότητα οι ελληνοαλβανικές σχέσεις και κατ’ επέκταση η ενταξιακή πορεία της Αλβανίας έχουν κάνει βήματα πίσω και φαίνεται ότι αυτή η κατάσταση συσχετίζεται με τις Τουρκικές επιδιώξεις.

Στο ρευστό πεδίο των διεθνών εξελίξεων, επιβεβαιώνεται πως οι συμφωνίες που υπογράφτηκαν με τους όρους και στο πλαίσιο που αυτές πραγματοποιούνται, περιπλέκουν δραματικά την κατάσταση, καθώς όπως προμήνυσε το ΚΚΕ, συμβιβασμοί χωρίς αρχές, με όρους ισχύος και ειδικά κάτω από την ομπρέλα του ΝΑΤΟ και της ΕΕ πολλαπλασιάζουν τους κινδύνους και ανοίγουν τις ορέξεις. Δεν προσφέρονται για ειρηνική διέξοδο, παρά μόνο πρόσκαιρη και μάλιστα ως σκαλοπάτι για μεγαλύτερη αναζωπύρωση των αντιθέσεων, που με μαθηματική ακρίβεια θα οδηγήσει σε σκληρότερες αντιπαραθέσεις, και εμπόλεμες. Για τους λαούς, ο δρόμος αν και δύσκολος είναι συγκεκριμένος: Καμία συμφωνία και ειρήνη με το πιστόλι στον κρόταφο. Καμία αλλαγή συνόρων, καμία συμμετοχή στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και σχεδιασμούς. Ο ελληνικός λαός μπορεί να ανοίξει το δρόμο στην περιοχή, για πραγματική απαλλαγή από την ανασφάλεια, την προσφυγιά την φτώχια και τον πόλεμο. Να ακολουθήσει την πρόταση του ΚΚΕ.

*Αλέξης Πανούσης
Μεταπτυχιακός φοιτητής γεωπολιτικής ανάλυσης, γεωστρατηγικής σύνθεσης και σπουδών άμυνας και διεθνούς ασφάλειας

ΚΚΕ: ΚΡΙΤΙΚΉ ΚΑΙ ΑΥΤΟΚΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

 

 

Για όσους ισχυρίζονται ότι το ΚΚΕ κάνει κριτική στην πορεία του κομμουνιστικού κινήματος μόνο στη μετά Στάλιν περίοδο. Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει. Απλά οι ανεγκέφαλοι θέλοντας να κάνουν φτηνό αντικομουνισμό κάνουν πως «δεν άκουσαν»

Για όποιον ξέρει να διαβάζει πολιτικά ας δει το παρακάτω απόσπασμα από την ομιλία του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, στο 46ο Φεστιβά ΚΝΕ – ΟΔΗΓΗΤΗ στις 19/9/2020. Μια θέση που θα συζητηθεί.

«Η αποτίμηση αυτού του πρώτου εγχειρήματος ανάληψης της εργατικής εξουσίας σε πολλές χώρες του κόσμου και για δεκαετίες γίνεται ασφαλώς κριτικά, αλλά και αυτοκριτικά όσον αφορά αδυναμίες του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος και του ίδιου του ΚΚΕ.

«Η σοσιαλιστική οικοδόμηση, η ίδια η Σοβιετική Ένωση και το ΚΚΣΕ δεν ήταν απαλλαγμένη από αδυναμίες, παραλείψεις, λάθη, αντιφάσεις και υποχωρήσεις, πρώτα απ' όλα προς την ατομική ιδιοκτησία, και όλα αυτά είχαν έκφραση και στη στρατηγική του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, ιδιαίτερα τις κρίσιμες δεκαετίες του '40 κατ' αρχάς και στη συνέχεια, μέχρι τις τελικές αντεπαναστατικές ανατροπές της δεκαετίας του '80.

Σε αυτήν την πορεία, ασφαλώς πίεζε η ύπουλη, αλλά ταξικά σταθερή στρατηγική των ιμπεριαλιστών συμμάχων του τότε αντιφασιστικού άξονα ΗΠΑ και Μεγάλης Βρετανίας, αλλά και τα ίδια τα λάθη του διεθνούς και ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος.

Λάθη που είχαν ως βαθύτερη αιτία την ίδια τη στρατηγική της μη σύνδεσης του εθνικοαπελευθερωτικού αντιφασιστικού αγώνα στα χρόνια 1940-1945 με την κατάκτηση της εργατικής - λαϊκής εξουσίας σε όλες τις χώρες, γεγονός που οδηγούσε συνεχώς σε όλο και περισσότερους ιδεολογικοπολιτικούς συμβιβασμούς και υποχωρήσεις, τόσο της ίδιας της Σοβιετικής Ένωσης όσο και των κομμουνιστικών κομμάτων και των αντιστασιακών κινημάτων, προς τους μέχρι τότε συμμάχους, κυρίως τη Βρετανία όσον αφορά την Ελλάδα, αλλά και τις ΗΠΑ.

Μελετάμε την Ιστορία μας στην Ελλάδα και στον κόσμο. Δεν σταματάμε γιατί έρχονται στο φως όλο και καινούργια στοιχεία, από τα αρχεία που μέχρι χτες ή ήταν ακόμη απόρρητα ή απλά δεν ήταν σε γνώση μας.»

 ΣΤΕΡΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ