Και οι Γκρούεζες της πολιτικής

 

 

Εννοείται πως ό, τι και να πει κανείς για το ΣΥΡΙΖΑ και τον αρχηγό του, χαλάει τζάμπα το σάλιο του. Υπ΄ αυτή την έννοια, δεν αξίζει καν να ασχολείσαι. Αλλά δεν επιτρέπουμε σ΄ αυτά τα καλόπαιδα που κατάντησαν οι πιο αφοσιωμένοι butlers της αμερικανικής πρεσβείας (4 χρόνια τους ξεφώνιζε ο κόσμος στις πορείες του Πολυτεχνείου) να προσβάλουν τη νοημοσύνη μας και να μας θεωρούν λοβοτομημένους, σε ό,τι αφορά π.χ τα πεπραγμένα τους και στον τομέα της Υγείας. Γιατί ο πολιτικός κομπογιαννιτισμός έχει και όρια. Ορισμένα -ενδεικτικά ας πούμε- που δεν απάντησε, γιατί κανένας δημοσιογράφος δεν τον ρώτησε, στο κακόγουστο show της "συνέντευξης τύπου" που έστησε ο κ. Τσίπρας είναι τα εξής:

Δεν ήταν μαζί ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ αυτοί που ανέθεσαν στο "Κέντρο Τεκμηρίωσης και Κοστολόγησης Νοσοκομειακών Υπηρεσιών ΑΕ" να αναπτύξει το ελληνικό σύστημα DRG (Κοστολόγηση Ομοιογενών Διαγνωστικών Κατηγοριών), δηλαδή τη βασική απαίτηση των ασφαλιστικών εταιρειών για να διαμορφωθούν παρόμοιοι όροι λειτουργίας μεταξύ δημόσιων νοσοκομείων και ιδιωτικών κλινικών;

Μήπως δεν ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ μαζί με τη ΝΔ αυτοί που διεύρυναν το θεσμό της «ελαστικής» εργασίας στα νοσοκομεία?

Μήπως δεν ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ μαζί με τη ΝΔ που προχώρησαν σε αλλεπάλληλες μειώσεις δαπανών στον προϋπολογισμό των νοσοκομείων;

Μήπως δεν ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ που κράτησε κλειστά τα νοσοκομεία που είχαν κλείσει προηγούμενες κυβερνήσεις;

Μήπως δεν ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ που αρνήθηκε να κάνει τις αναγκαίες προσλήψεις στο δημόσιο σύστημα Υγείας, το οποίο και πριν από την πανδημία λειτουργούσε στο όριο;

Μήπως δεν ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ με υποστηρικτή τη ΝΔ, που εγκαινίασε το Νοσοκομείο Σαντορίνης, το πρώτο νοσοκομείο ΝΠΙΔ - μη κερδοσκοπική επιχείρηση;

Μήπως δεν επί ΣΥΡΙΖΑ που σημειώθηκαν απίστευτα υπερκέρδη των επιχειρηματικών ομίλων (παλαιότερων & νεότερων που φύτρωναν σαν τα μανιτάρια) στη διάρκεια της κυβερνητικής του θητείας?

Δεν ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ που στήριξε μετά μανίας (και με ιδεολογικούς όρους παρακαλώ) τη λογική των ΣΔΙΤ π α ν τ ο ύ?

Στον ΣΥΡΙΖΑ δεν ανήκει ο "μετριοπαθής" και "σοβαρός" κ. Ξανθός που πριν 3 μέρες στην ΕΡΤ δήλωνε ότι οι διετείς συμβάσεις των επικουρικών γιατρών μπορούν (!) να γίνουν τετραετείς, την ίδια στιγμή που ως κόμμα δήθεν μιλάει για ανάγκη μόνιμων προσλήψεων στο ΕΣΥ?

Μήπως δεν αποδείχθηκε ότι η γραμμή «θα λογαριαστούμε μετά την πανδημία», παρείχε ουσιαστική στήριξη στην κυβέρνηση της ΝΔ για να νομιμοποιηθεί η «ατομική ευθύνη», για να κουκουλωθούν οι κρατικές ευθύνες που φέρουν και τη δική του σφραγίδα για τη γύμνια στο σύστημα Υγείας?

Μήπως τους "δημοσιονομικούς περιορισμούς" που επικαλέστηκε ανερυθρίαστα, δεν τις υπέγραψε φαρδιά πλατιά ο ΣΥΡΙΖΑ με τη ΝΔ ψηφίζοντας μαζί το 3ο Μνημόνιο του 2015 που κατεδάφισε ό, τι είχε απομείνει σε υγεία, ασφάλιση, πρόνοια?

Όμως πού χάθηκε η πολιτική συστολή, δηλαδή η τσίπα, για να τη βρει ο ΣΥΡΙΖΑ και ο αρχηγός του?...

Α.Δ.

ΕΠΙΔΗΜΙΕΣ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

 

 

Για την ανακοίνωση του δεύτερου περιορισμού κατ’ οίκον λόγω πανδημίας, ο πρωθυπουργός επέλεξε να δημιουργήσει τηλεοπτικά ένα σκηνικό οικειότητας με τους θεατές του, διατηρώντας το πατερναλιστικό ύφος, προβάλλοντας τη φιλική σχέση με τον καθηγητή Τσιόδρα για να περιβληθεί με το κύρος της επιστήμης, επιδεικνύοντας μια αλαζονική αυτοπεποίθηση, που του επέτρεψε το περισσότερο απλώς να αναλάβει την ευθύνη πως δεν ήταν πειστικός στους νέους για την επικινδυνότητα του ιού. Είναι κι αυτή μια προσπάθεια της πολιτικής ηγεσίας για να γίνουν οι πολίτες της πιο πρόθυμοι να την ακολουθήσουν στις επιλογές της για αντιμετώπιση της πανδημίας. Γιατί, κι αν η πλειοψηφία πληθυσμού έχει ακολουθήσει τις συμβουλές των ιατρικών εμπειρογνωμόνων οι αμφισβητήσεις όμως και προβληματισμοί για τις πολιτικές επιλογές μοιάζει να πολλαπλασιάζονται, εφόσον αυτές πολλές φορές είναι αντιφατικές και σκανδαλωδώς ευνοϊκές για ανώτερα οικονομικά στρώματα.   

          Η επιδημία του κορωνοϊού αλλάζει ριζικά τον τρόπο που ζούμε εκατομμύρια άνθρωποι σε όλον τον κόσμο, αναδεικνύοντας την ανάγκη μετασχηματισμού πολλών πτυχών της κοινωνίας, όπως είναι η καθιέρωση της τηλεργασίας. Πολλές βέβαια  από αυτές τις αλλαγές θα είναι πράγματι προσωρινές όπως οι κυβερνήσεις προσπαθούν να πείσουν, την ίδια στιγμή που  προετοιμάζονται ώστε οι  μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της να είναι προς όφελος της κυρίαρχης τάξης. Χρειάστηκαν δηλ. μόνο λίγοι μήνες για να διαταράξει αυτό το νέο είδος ιού την καθιερωμένη τάξη, να ανατρέψει τις οικονομίες, να δημιουργήσει αόρατα εμπόδια μεταξύ οικογένειας και φίλων και να καταδικάσει ένα μέρος της ανθρωπότητας σε έναν περιορισμό που δεν έχει δει ποτέ ο κόσμος  στη σύγχρονη ιστορία        

        Για καλύτερη …πλοήγηση όμως  στην τρέχουσα κρίση θα μπορούσαμε να μάθουμε από το παρελθόν. Σ’ όλη την ιστορία έχουμε δει πως οι πανδημίες συχνά έχουν επιταχύνει τον κοινωνικό μετασχηματισμό. 

          Βέβαια, αν οι επιδημίες είναι πάνω απ’ όλα  ένας παράγοντας αποκαλυπτικός των ατελειών σε μια κοινωνία και μπορούν να τονίσουν ή και να επιταχύνουν μια αλλαγή σ’ αυτή, σίγουρα όμως δεν μπορεί μόνο μια επιδημία να είναι αιτία αυτής της αλλαγής. Οι επιδημίες αποκαλύπτουν και κάνουν πιο ορατές τις ανισότητες,  δίνουν την ευκαιρία στην κάθε εξουσία  ν’ αντιμετωπίσει αυτά τα προβλήματα παίρνοντας θέση, αναγκάζουν σε κοινή δράση, όμως κάθε πανδημία συνδέεται με το κοινωνικο-ιστορικό της πλαίσιο, όπως και οι αλλαγές που έχουν μεταμορφώσει τις κοινωνίες ως αποτέλεσμα αυτών των δοκιμασιών.

           Ιστορικά, οι επιδημίες έχουν αναστατώσει και αναδιοργανώσει τις κοινωνικές σχέσεις. Στο παρελθόν μπορούμε  να δούμε ότι ορισμένες πανδημίες έχουν μεταμορφώσει βαθιά τις κοινωνίες που τις έχουν βιώσει. Η ευλογιά, η ελονοσία και η γρίπη αποδεκάτισαν τους αυτόχθονες Αμερικανούς μετά την ευρωπαϊκή εμφάνιση τον 16ο αιώνα, ανοίγοντας το δρόμο για τον δυτικό αποικισμό του Νέου Κόσμου. Ο κίτρινος πυρετός συντέλεσε στην απομάκρυνση της Γαλλίας από τη Β. Αμερική αλλάζοντας την πορεία της εξέγερσης των σκλάβων στην Αϊτή   στις αρχές του 19ου αιώνα. Πάνω από εκατό χρόνια αργότερα, η ισπανική γρίπη έγινε ένας θανατηφόρος μαχητής στα χαρακώματα του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου. Μεταξύ αυτών, κορυφαία, είναι και η πανούκλα που έπληξε το 14^ο αιώνα την Ευρώπη, όταν σε ορισμένες περιοχές της αποδεκάτισε έως και το ένα τρίτο του πληθυσμού.           Στην Ευρώπη της εποχή κυριαρχούσε ένα ιεραρχικό φεουδαρχικό σύστημα, όπου στην κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας βρίσκονταν οι τοπικοί άρχοντες, ενώ στη βάση της οι υποτελείς που τους όφειλαν πίστη. Η μεγάλη  θνησιμότητα από την επιδημία  αναστάτωσε τις οικονομικές συνθήκες και οδήγησε σε μια ισχυρή ζήτηση για εργασία, η οποία ήταν όλο και πιο σπάνια. Η μείωση του αριθμού των αγροτών είχε σαν αποτέλεσμα έλλειψη εργατικών χεριών για τους γαιοκτήμονες κι επομένως οι εργαζόμενοι στη γη είχαν πολύ μεγαλύτερη διαπραγματευτική δύναμη. Έτσι το παλιό φεουδαρχικό σύστημα, το οποίο απαιτούσε από τους ανθρώπους να εργάζονται στη γη ενός άρχοντα για να πληρώσουν το ενοίκιο τους, ακόμα κι αν ήδη ήταν το 14^ο αιώνα ένα εύθραυστο σύστημα, άρχισε να αμφισβητείται και να ενθαρρύνεται η εμφάνιση νέων κοινωνικών τάξεων.   Καθώς έγινε πολύ πιο ακριβό να απασχολούν άτομα στην εργασία, οι ιδιοκτήτες άρχισαν να επενδύουν σε τεχνολογίες εξοικονόμησης εργασίας για να αντικαταστήσουν ανθρώπους. Συνέβαλε δηλ. η επιδημία στην ώθηση της Δυτικής Ευρώπης σε μια πιο σύγχρονη, εμπορική, οικονομία που βασίζεται στο χρήμα. Σε ορισμένες περιοχές της Ευρώπης, οι μισθοί τριπλασιάστηκαν καθώς αυξήθηκε η ζήτηση εργατικού δυναμικού. Και μόλις η οικονομία άρχισε να βελτιώνεται, η τάξη των γαιοκτημόνων πίεσε τις αρχές να ελέγξουν το αυξανόμενο κόστος εργασίας. Επιπλέον, ένας σημαντικός αντίκτυπος του Μαύρου Θανάτου ήταν  και η αποδυνάμωση της Καθολικής Εκκλησίας, αφού το ξέσπασμά της αμφισβήτησε τη σχέση του ανθρώπου με το Θεό, καθώς η εκκλησία εμφανίζονταν το ίδιο ανήμπορη με κάθε άλλο θεσμό όσο η πανούκλα εξαπλωνόταν σε ολόκληρη την ήπειρο.  Επίσης η επιδημία οδήγησε σε μεγάλης κλίμακας εβραϊκές διώξεις στην Ευρώπη, και  Εβραίοι που κατηγορούνταν  για τη διάδοση της ασθένειας κάηκαν ζωντανοί σε πολλά μέρη. Εκτός των άλλων βέβαια, καθοριστική ήταν η επιδημία και για την εμφάνιση των πρώτων σχεδίων δημόσιας υγείας, αφού οι πόλεις έπρεπε να μάθουν να διαχειρίζονται τη συσσώρευση των πτωμάτων, την παροχή νερού και τροφή. Για να αντιμετωπιστούν μάλιστα τα διαδοχικά κύματα της επιδημίας γεννήθηκε η έννοια της καραντίνας και εφαρμόστηκε σταδιακά με την πάροδο των ετών.   

         Οι επιδημίες λοιπόν, όπως οι πόλεμοι ή οι φυσικές καταστροφές, επηρεάζουν βαθιά την πορεία της ιστορίας, που μας προσφέρει μαθήματα για το πώς οι επιδημίες μεταμορφώνουν την κοινωνία αφήνοντας το αποτύπωμά τους στον κοινωνικό και πολιτικό ιστό. Οι επιδημίες μπορούν να πυροδοτήσουν εθνικισμό και φυλετική μισαλλοδοξία, να προκαλέσουν κοινωνικές αναταραχές στοχοποιώντας τους ευνοημένους του πολιτικοοικονομικού συστήματος ή τους παρίες και επιπλέον να λειτουργήσουν σαν καταλύτες για τη δημιουργία πολιτικών κινημάτων ή ριζοσπαστικοποίησή τους.  

         Και η πανδημία Covid-19 θα έχει τα δικά της μόνιμα πολιτικά αποτελέσματα, στην οικονομία, στην εργασία, στην εκπαίδευση και στη ψυχαγωγία. Η κυρίαρχη τάξη προνοεί να ελέγξει προς το συμφέρον της αυτές τις αλλαγές. Γι’ αυτό και ενισχύεται η αστυνομική καταστολή και ψηφίζονται αντεργατικοί νόμοι, ώστε να χειραγωγούνται και να διαλύονται εν τη γενέσει τους οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων.

Ο άρχων του SCOTUS: Πώς ο Τραμπ, χάσει ή κερδίσει, άνοιξε το δρόμο για την απαγόρευση αμβλώσεων

 

Κατιούσα

Του Αντώνη Αναστασόπουλου από το Reader.gr

Ακόμα και αν στις 3 Νοεμβρίου ο Ντόναλντ Τραμπ χάσει τις προεδρικές εκλογές από τον Τζο Μπάιντεν, έχει καταφέρει να καθορίσει την πολιτική της χώρας, για πολλά πολλά χρόνια ακόμα.

Ο Ντόναλντ Τραμπ, λίγες ημέρες πριν τις εκλογές κατάφερε να διορίσει τον τρίτο δικαστή δικής του επιλογής στο Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ, το περίφημο SCOTUS (όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά το Supreme Court of the US κατά τα «POTUS» για τον πρόεδρο και «FLOTUS» για την «πρώτη κυρία»),

Ο πιο διχαστικός και συντηρητικός πρόεδρος των ΗΠΑ εδώ και δεκαετίες μπορεί σε λίγες μέρες να αποτελεί παρελθόν για τον Λευκό Οίκο, χάνοντας τις εκλογές από τον Τζο Μπάιντεν. Ακόμα όμως και αν αυτό συμβεί, ο 45ος Πρόεδρος θα έχει καταφέρει να καθορίσει την πολιτική των ΗΠΑ για αρκετές δεκαετίες ακόμα. Πώς όμως συμβαίνει αυτό;

Το αποτύπωμα του Τραμπ στα Ομοσπονδιακά Δικαστήρια

Ο 45ος πρόεδρος των ΗΠΑ, σε μια θητεία τεσσάρων χρόνων έχει παρέμβει στα δικαστήρια όσο περίπου και ο προκάτοχός του σε οκτώ. Όταν πια οι ΗΠΑ θα έχουν αφήσει πίσω τους τον Τραμπ, οι δικαστές που διόρισε θα συνεχίζουν να καθορίζουν τους αμερικανικούς νόμους ακόμα και αν οι ψηφοφόροι απαρνηθούν ηχηρά και οριστικά τον… τραμπισμό.

Οι συγκυρίες τα έφεραν έτσι ώστε ο Ντόναλντ Τραμπ μέσα σε 4 χρόνια να έχει διορίσει 3 δικαστές στο Ανώτατο Δικαστήριο, έναντι 2 του Μπάρακ Ομπάμα. Αυτή όμως είναι μονάχα η κορυφή του «παγόβουνου». Στα Εφετεία, περισσότερο από το 1/4 των δικαστών έχουν διοριστεί από τον Ντόναλντ Τραμπ. Σε λιγότερα από τέσσερα χρόνια ο Τραμπ έχει διορίσει 53 δικαστές στα Εφετεία, έναντι 55 του Ομπάμα σε 8 χρόνια.

Κατά την πρώτη τους θητεία ο Ομπάμα διόρισε 30 δικαστές, ο Τζορτζ Μπους Τζούνιορ 35, ο Κλίντον 30, ο Τζορτζ Μπους ο πρεσβύτερος 42 και ο Ρίγκαν 33. Στα κατώτερα δικαστήρια η παρέμβαση του Τραμπ μπορεί να μην είναι τόσο εκτενής και πάλι όμως διορίζει δικαστές πολύ γρηγορότερα απ’ ό,τι έκανε ο Ομπάμα. Έτσι, ο Ομπάμα σε ολόκληρη τη θητεία του διόρισε 268 ομοσπονδιακούς δικαστές, ενώ ο Τραμπ στα μισά χρόνια έχει ήδη διορίσει 210.

Η επιλογή της Έιμι Κόνι Μπάρετ

Ο πρόεδρος Τραμπ έχει επανειλημμένα υποσχεθεί στους οπαδούς του να διορίσει δικαστές που θα καταφέρουν να ανατρέψουν την υπόθεση Roe vs Wade του 1973 που νομιμοποίησε τις αμβλώσεις στις ΗΠΑ. Και με τον διορισμό της Έιμι Κόνι Μπάρετ, έκανε ένα ακόμα βήμα προς αυτή την κατεύθυνση.

Ως δικαστής Εφετείου, η Μπάρετ έχει στο «παλμαρέ» της μια σειρά συντηρητικών αποφάσεων σε θέματα που αφορούν για παράδειγμα την οπλοκατοχή. Είναι οι θέσεις της όμως σχετικά με τις αμβλώσεις που τραβούν την προσοχή. Στη διάρκεια της εξέτασής της από την αρμόδια Επιτροπή, απέφυγε να απαντήσει σε σχετικές ερωτήσεις. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν έχει παγιωμένη θέση. Το 2006 άλλωστε το όνομά της φιγουράριζε ανάμεσα σε εκείνα άλλων συντηρητικών σε διαφήμιση εφημερίδας που ζητούσαν τον περιορισμό των αμβλώσεων.

Και αν κάποιος θεωρεί ότι 14 χρόνια είναι υπεραρκετά για να αλλάξει η άποψη ενός εκάστου, το δικαστικό ιστορικό της Μπάρετ, αποδεικνύει το αντίθετο. Έτσι η Μπάρετ έχει κληθεί δύο φορές να ψηφίσει πάνω σε αντίστοιχες υποθέσεις. Και τις δύο ψήφισε υπέρ των περιορισμών του δικαιώματος.

Αυτά δεν είναι τα μοναδικά δείγματα γραφής της Μπάρετ. Η νέα δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ, καθολική στο θρήσκευμα και άλλοτε μέλος μιας ομάδας που υποβαθμίζει τον ρόλο της γυναίκας, έχει δηλώσει πως προσωπικά πιστεύει πως η ζωή του ατόμου ξεκινά από τη γονιμοποίηση αλλά και πως η υπόθεση Roe vs Wade δημιούργησε «εθνικό διχασμό» αποφασίζοντας καθολικά για το δικαίωμα στις αμβλώσεις ενώ κάτι τέτοιο θα έπρεπε να αφεθεί στην ευχέρεια των Πολιτειών.

Η σύνθεση του Ανωτάτου Δικαστηρίου

Ο διορισμός της Έιμι Κόνι Μπάρετ στο Ανώτατο Δικαστήριο δημιούργησε μια πλειοψηφία 6 συντηρητικών έναντι 3 φιλελεύθερων. Αξίζει μάλιστα να σημειωθεί πως ο Ντόναλντ Τραμπ, πολύ στοχευμένα, πρότεινε δικαστές 55, 53 και 48 ετών που με δεδομένο πως η θητεία τους είναι ισόβια σημαίνει πως σχηματίζουν έναν σκληρό πυρήνα συντηρητικών που αναμένεται να μείνει στη θέση του για περίπου 30 χρόνια ακόμα.

Ο μέσος όρος ηλικίας των 6 επιλεγμένων από Ρεπουμπλικάνους, δικαστών είναι στα 60,5 έτη, την ίδια ώρα που ο αντίστοιχος μέσος όρος των 3, επιλεγμένων από Δημοκρατικούς προέδρους, φτάνει τα 69,3.  Τέλος ο γηραιότερος του Ανωτάτου Δικαστηρίου, δεν είναι άλλος από τον Στίβεν Μπράγιερ που διορίστηκε επί προεδρίας Κλίντον και είναι σήμερα 82 χρονών.

Η σύνθεση:

Chief of Justice

• -Τζον Ρόμπερτς, ετών 65, επιλογή Τζορτζ Μπους Τζ., 2005

Justices

• -Κλάρενς Τόμας, ετών 72, επιλογή Τζορτζ Μπους, 1991
• -Στίβεν Μπράγιερ, ετών 82, επιλογή Μπιλ Κλίντον, 1994
• -Σάμιουελ Αλίτο, ετών 70, επιλογή Τζορτζ Μπους Τζ., 2006
• -Σόνια Σοτομαγιόρ, ετών 66, επιλογή Μπάρακ Ομπάμα, 2009
• -Έλενα Κέιγκαν, ετών 60, επιλογή Μπάρακ Ομπάμα, 2010
• -Νιλ Γκόρσατς, ετών 55, επιλογή Ντόναλντ Τραμπ, 2017
• -Μπρετ Κάβανο, ετών 53, επιλογή Ντόναλντ Τραμπ, 2018
• -Έιμι Κόνι Μπάρετ, ετών 48, επιλογή Ντόναλντ Τραμπ, 2020

Τι αλλάζει με τον διορισμό της Μπάρετ

Το Ανώτατο Δικαστήριο αναλαμβάνει μόνο υποθέσεις που οι δικαστές του επιλέγουν. Οι δικαστές είναι 9, άρα η πλειοψηφία 5. Χρειάζονται όμως τέσσερις δικαστές να συμφωνήσουν ώστε να εισαχθεί μια υπόθεση για συζήτηση.

Μέχρι τον διορισμό της Μπάρετ, οι τέσσερις συντηρητικοί έπρεπε να συμφωνήσουν όλοι για την εισαγωγή μιας υπόθεσης ρισκάροντας παράλληλα τη στάση του επικεφαλής του Δικαστηρίου Ρόμπερτς, ο οποίος αν και επελέγη από Ρεπουμπλικάνο πρόεδρο, πολλές φορές έχει ταχθεί με τους φιλελεύθερους.

Όλα αυτά όμως μέχρι τον διορισμό της Μπάρετ. Πλέον με 6 συντηρητικούς, αυτό αλλάζει. Μπορούν να εισαχθούν περισσότερα θέματα που διχάζουν όπως εκείνα που αφορούν την οπλοκατοχή, τα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας αλλά και τις αμβλώσεις.

Αντίθετα οι τρεις φιλελεύθεροι δικαστές δεν μπορούν πλέον να φέρουν υπόθεση στο Δικαστήριο αν δεν βρουν συναίνεση και από έναν τουλάχισον συντηρητικό.

Οι αλλαγές σε χρονιά εκλογών

Ο θάνατος της Ρουθ Γκίνσμπεργκ ήρθε λιγότερες από 45 μέρες μακριά από τις προεδρικές εκλογές της 3ης Νοεμβρίου. Ο Ντόναλντ Τραμπ είχε προλάβει να θέσει ως υποψήφια την συντηρητική Έιμι Κόνι Μπάρετ, όμως ερωτηματικά εγείρονταν σχετικά με το αν οι διαδικασίες μπορούν να επιταχυνθούν τόσο ώστε να προλάβει να διοριστεί πριν τις εκλογές.

Η πρόσφατη ιστορία έδειχνε πως κάτι τέτοιο δεν ήταν δυνατό καθώς η επιβεβαίωση των διορισμών χρειάζονταν 2 και 3 μήνες. Η διαδικασία για τις υποψήφιες του Ομπάμα, Σοτομαγιόρ και Κέιγκαν διήρκεσαν 66 και 87 ημέρες αντίστοιχα, ενώ εκείνες για τους υποψηφίους του Τραμπ Γκόρσατς και Κάβανο, 65 και 90 μέρες αντίστοιχα.

Παρά ταύτα, οι περισσότεροι υποψήφιοι των προέδρων τελικώς διορίζονται. Από την δημιουργία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και έπειτα 126 από τους 163 υποψηφίους, περισσότερο από το 77% έχει τελικά διοριστεί. Το δεύτερο ερώτημα που προέκυπτε είναι σχετικά με τον διορισμό δικαστή σε χρονιά εκλογών.

Όταν τον Μάρτιο του 2016, ο Αντονίν Σκάλια, μέλος του Ανωτάτου Δικαστηρίου και καθηγητής της Έιμι Κόνι Μπάρετ πέθανε, ο Μπάρακ Ομπάμα πρότεινε για διάδοχό του τον Μέρικ Γκάρλαντ. Η Γερουσία όμως, με πλειοψηφία Ρεπουμπλικάνων, αρνήθηκε ακόμα και να ξεκινήσει την ακροαματική διαδικασία για τον Γκάρλαντ, αιτιολογώντας την απόφασή της αυτή με το γεγονός πως κανένας υποψήφιος δεν έχει διοριστεί σε χρονιά εκλογών από το 1932. 

Παρά το γεγονός ότι ο θάνατος του Σκαλία ήρθε 8 ολόκληρους μήνες πριν από τις εκλογές του 2016, η ρεπουμπλικάνικη πλειοψηφία της Γερουσίας και ο επικεφαλής της, υποστήριξαν πως οι Αμερικανοί – σε χρονιά εκλογών- θα πρέπει να έχουν λόγο για την κατεύθυνση που θα πάρει το Ανώτατο Δικαστήριο, ιδιαίτερα στον βαθμό που ο συσχετισμός συντηρητικών – φιλελεύθερων απειλούνταν με την πρόταση αυτή του Μπάρακ Ομπάμα.

Τα ίδια επιχειρήματα, υποστήριξαν και οι Δημοκρατικοί για τον διορισμό της Έιμι Κόνι Μπάρετ, με μια διαφορά. Εκείνοι δεν είχαν την πλειοψηφία στη Γερουσία για να επιβάλλουν την άποψή τους.

Η υπόθεση Roe vs Wade

Η εμβληματική υπόθεση Roe vs Wade, εκδικάστηκε στο Ανώτατο Δικαστήριο το 1973. Όπου Roe, η Νόρμαν ΜακΚόρβι και όπου Wade, o τότε εισαγγελέας του Τέξας, Χένρι Γουέιντ. Το 1969, η ΜακΚόρβι έμεινε έγκυος στο τρίτο της παιδί και επέλεξε την άμβλωση. Ζούσε όμως στο Τέξας όπου οι αμβλώσεις ήταν παράνομες εκτός από την περίπτωση που απειλούνταν η ζωή της μητέρας. Η ΜακΚόρβι κυνήγησε δικαστικά την υπόθεση υποστηρίζοντας πως οι νόμοι του Τέξας για τις αμβλώσεις ήταν αντισυνταγματικοί. Το Δικαστήριο σε πρώτο βαθμό αποφάσισε υπέρ της, το Τέξας έκανε έφεση στέλνοντας την υπόθεση στο Ανώτατο Δικαστήριο.

Η υπόθεση μπήκε στο Ανώτατο Δικαστήριο το 1973 και με την εμβληματική του απόφαση εκείνο αποφάσισε πως το Σύνταγμα των ΗΠΑ προστατεύει την ελευθερία της εγκυμονούσας να επιλέξει αν θα κάνει άμβλωση ή όχι, χωρίς περιορισμούς από την κυβέρνηση. Η απόφαση ακύρωσε μια σειρά ομοσπονδιακών και πολιτειακών νόμων, δίνοντας επιτέλους το δικαίωμα στις γυναίκες να αποφασίζουν.

Θα ανατραπεί η υπόθεση Roe vs Wade; Αυτό είναι το ερώτημα που κυριαρχεί στις ΗΠΑ μετά τον θάνατο της Ρουθ Μπέιντερ Γκίνσμπεργκ και τον διορισμό της Μπάρετ. Πλέον οι συντηρητικοί δικαστές έχουν την πλειοψηφία για να ανατρέψουν την απόφαση του 1973.

Η ανατροπή της απόφασης για την υπόθεση Roe vs Wade δεν θα τελειώσει τις αμβλώσεις στις ΗΠΑ. Αυτό που θα τερματίσει είναι οι νόμιμες αμβλώσεις. Μια τέτοια εξέλιξη θα έχει οπωσδήποτε συνέπειες για πολλούς ανθρώπους, ιδιαίτερα για εκείνους με τα χαμηλότερα εισοδήματα σε «κόκκινες» Πολιτείες. Πολιτείες δηλαδή με Ρεπουμπλικάνους κυβερνήτες, που θα σπεύσουν να κλείσουν και τις τελευταίες κλινικές που πραγματοποιούν αμβλώσεις.

Αυτό βέβαια ποτέ δεν σταμάτησε τις αμβλώσεις. Τις έκανε απλά πιο επικίνδυνες για τις γυναίκες.

Ήταν πάντα οι Ρεπουμπλικάνοι κατά των αμβλώσεων;

Ο Ρόναλντ Ρίγκαν εμβληματική μορφή για τους Ρεπουμπλικάνους ως κυβερνήτης της Καλιφόρνια το 1967, έξι χρόνια πριν το Ανώτατο Δικαστήριο αποφανθεί υπέρ του δικαιώματος των γυναικών στις αμβλώσεις, είχε υπογράψει νόμους που τις απελευθέρωναν. Διεκδικώντας όμως το χρίσμα των Ρεπουμπλικάνων για την προεδρία, άλλαξε άρδην την θέση του αυτή, δηλώνοντας πως έκανε λάθος που υπέγραψε τους συγκεκριμένους νόμους και πως θα δούλευε στην κατεύθυνση της ανατροπής της απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου.

Το 1970, τρία χρόνια πριν το Ανώτατο Δικαστήριο εξετάσει την υπόθεση Roe vs Wade που νομιμοποίησε τις αμβλώσεις, ο κυβερνήτης της Νέας Υόρκης, ο Ρεπουμπλικάνος Νέλσον Ροκφέλερ υπέγραψε τον πιο φιλελεύθερο σχετικό νόμο. Χωρίς να επιβάλλει πρακτικά κανέναν περιορισμό του δικαιώματος, επέτρεψε σε κατοίκους και άλλων πολιτειών με απαγόρευση ή αυστηρότατους περιορισμούς να απευθύνονται στις κλινικές της Νέας Υόρκης ώστε να τερματίσουν ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες.

Ο Τζόρτζ Μπους ο πρεσβύτερος μπορεί να θεωρείται από πολλούς πολέμιους των αμβλώσεων αρωγός του αιτήματός τους, η πραγματικότητα όμως απέχει αρκετά από αυτό. Πράγματι ο Τζορτζ Μπους κάλεσε το Ανώτατο Δικαστήριο να ανατρέψει την απόφασή του στην υπόθεση Roe vs Wade, όμως αυτή δεν υπήρξε πάγια θέση του.  Αντίθετα τόσο ο πατέρας του όσο και ο ίδιος ο Τζορτζ Μπους υποστήριξε στις δεκαετίες του ’60 και του 70′ τον οικογενειακό προγραμματισμό τόσο ως μέλος του Κογκρέσου όσο και ως πρέσβης στα Ηνωμένα Έθνη. Δεν τοποθετήθηκε ποτέ δημοσίως κατά των αμβλώσεων, αντίθετα υπήρξε υποστηρικτής της επιλογής, τουλάχιστον μέχρι τη στιγμή που πήρε το χρίσμα για υποψήφιος αντιπρόεδρος του Ρόναλντ Ρίγκαν.

Το 1999 σε συνέντευξή του ο Ντόναλντ Τραμπ δήλωνε: «Είμαι πολύ υπέρ της επιλογής. Δεν μου αρέσει η διαδικασία της άμβλωσης, τη μισώ, όμως πιστεύω στην επιλογή. Δεν θα τις απαγόρευα».

Δεκαεπτά χρόνια αργότερα ως υποψήφιος πρόεδρος πλέον, η άποψή του όχι μόνο άλλαξε υπέρ της απαγόρευσης των αμβλώσεων, αλλά υποστήριξε πως θα έπρεπε να υπάρχει κάποιου είδους τιμωρία για τις γυναίκες που επιλέγουν την άμβλωση!

Παρατηρείτε ένα μοτίβο;

Το κυνήγι των Ευαγγελιστών ψηφοφόρων

Οι Ευαγγελιστές αποτελούν ένα κομμάτι των Προτεσταντών Χριστιανών, με ιδιαίτερα συντηρητικές πολιτικές θέσεις. Οι λευκοί Ευαγγελιστές αποτελούν περίπου το 15% του πληθυσμού στις ΗΠΑ, όμως ψηφίζουν σε συντριπτικά ποσοστά.

Σύμφωνα με δημοσκοπικές εταιρείες, αποτέλεσαν το 25% του συνόλου των ψηφοφόρων στις εκλογές του 2016, ενώ η συντριπτική τους πλειοψηφία στήριξε τους Ρεπουμπλικάνους. Ο Ντόναλντ Τραμπ, στον τρίτο του γάμο πλέον και με ιστορικό (σχεδόν) δημοσίων τοποθετήσεων περί γυναικών, ίσως να μην ήταν η φιγούρα με την οποία οι Ευαγγελιστές θα ταυτίζονταν.

Έχει όμως ένα σημαντικό πλεονέκτημα. Είναι ο πρόεδρος με τις πιο σκληρές θέσεις κατά των αμβλώσεων και για μεγάλο κομμάτι των Ευαγγελιστών αυτό φτάνει, καθώς θεωρούνται… μονοθεματικοί ψηφόφοροι. Γι αυτό άλλωστε και ο Ντόναλντ Τραμπ είναι ο μοναδικός Πρόεδρος που κατά τη διάρκεια της θητείας του, μίλησε σε συγκέντρωση υπέρ της απαγόρευσης των αμβλώσεων.

Οι περισσότεροι Ευαγγελιστές θεωρούν ότι η Βίβλος πρέπει να κατανοείται στην κυριολεξία της. Θεωρούν πως η ανθρώπινη ζωή ξεκινά με τη γονιμοποίηση και δεδομένης της εντολής «Ου φονεύσεις», αρνούνται κατηγορηματικά τις αμβλώσεις. Γι αυτό και για την πλειοψηφία τους, η στήριξη ενός υποψηφίου που είναι οτιδήποτε εκτός από πολέμιος των αμβλώσεων είναι αδιανόητη.

Ο αντιπρόεδρος του Τραμπ, Μάικ Πενς, είναι ένα ακόμα «συν» στο κυνήγι της ψήφου των Ευαγγελιστών. Ευαγγελιστής ο ίδιος, γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Κολόμπους της Ιντιάνα και υπήρξε κυβερνήτης της Πολιτείας από το 2013 ως το 2016, υπογράφοντας πολυάριθμα νομοσχέδια περιορισμού των αμβλώσεων.

Τι μπορούν να κάνουν οι Δημοκρατικοί;

• -Η επιλογή του Court Packing

Το Ανώτατο Δικαστήριο αποτελείται από 9 δικαστές από το 1869 και έπειτα. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν υπήρξαν σκέψεις για αλλαγή αυτού του αριθμού. Η πιο γνωστή από αυτές τις προσπάθειες συνέβη τη δεκαετία του ’30, από τον Φράνκλιν Ρούζβελτ. Ο 32ος Πρόεδρος των ΗΠΑ άρχισε να χάνει την ψυχραιμία του όταν το Ανώτατο Δικαστήριο του ξήλωνε νόμο με το νόμο το New Deal, την απάντηση δηλαδή στην μεγαλύτερη οικονομική κρίση που είχε γνωρίσει μέχρι τότε ο καπιταλισμός.

Τον Φεβρουάριο του 1937, ο Ρουζβελτ αποφάσισε να προωθήσει την ιδέα της αλλαγής του αριθμού των δικαστών του Ανωτάτου Δικαστηρίου σε 15. Να συμπληρώσει δηλαδή με άλλους 6 δικαστές δικής του επιλογής, που φυσικά θα είχε φροντίσει να είναι θετικά διακείμενοι στο New Deal.

Η ιδέα του όμως αποδείχθηκε αντιδημοφιλής ακόμα και μεταξύ των οπαδών του. Μεταφράστηκε ως μια ανερυθρίαστη προσπάθεια χειραγώγησης του συσχετισμού στο Ανώτατο Δικαστήριο, όπως και ήταν. Η αρμόδια Επιτροπή της Γερουσίας εισηγήθηκε την απόρριψή της ακριβώς γι αυτόν τον λόγο και το σώμα ψήφισε κατά του σχεδίόυ του Ρούζβελτ με ψήφους 70 κατά και μόλις 20 υπέρ.

• -Άλλες επιλογές

Η ιδέα του Ρούζβελτ μπορεί να μην έχει επιστρέψει από τότε, δεν έχει όμως εγκαταλειφθεί τελείως. Στο φως μάλιστα του διορισμού της Μπάρετ και της δραματικής αλλαγής του συσχετισμού υπέρ των συντηρητικών δικαστών, τα σενάρια παρέμβασης, δίνουν και παίρνουν.

Το 2019, υποψήφιος για το χρίσμα των Δημοκρατικών υποστήριξε και πάλι την επέκταση του Δικαστηρίου στους 15 δικαστές, με σκοπό την αποπολιτικοποίησή του ή τουλάχιστον την σταθεροποίηση του συσχετισμού. Πρότεινε λοιπόν ένα δικαστήριο που οι Δημοκρατικοί θα διορίζουν 5 δικαστές, οι Ρεπουμπλικάνοι άλλους 5 ενώ οι 5 εναπομείναντες θα επιλέγονται από τους συναδέλφους τους.

Στο φως του θανάτου της Γκίνσμπεργκ και του φόβου για την εξέλιξη που τελικά είχε η συμπλήρωση της χηρεύσασας θέσης, οι Δημοκρατικοί εξέταζαν τρόπους για να μπορέσουν να αποφύγουν τη συντηρητική στροφή που παίρνει πλέον το Ανώτατο Δικαστήριο. Μια από τις ιδέες που έπεσαν ήταν και η επιβολή περιορισμού της θητείας των δικαστών.

Και κατά τη συζήτηση για τον διορισμό της Μπάρετ στη Γερουσία, οι Δημοκρατικοί άφησαν όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά. Η παρέμβασή τους βέβαια στον συσχετισμό του Ανώτατου Δικαστηρίου, προϋποθέτει την επανάκτηση της πλειοψηφίας σε Βουλή και την εκλογή Δημοκρατικού Προέδρου, όμως και πάλι, όπως έμαθε με τον δύσκολο τρόπο ο Ρούζβελτ στη δεκαετία του ’30, τέτοιου είδους αλλαγές χρειάζονται και τη λαϊκή υποστήριξη.

Το 2019, μια έρευνα της Νομικής του Πανεπιστημίου του Μαρκέτ, έδειξε πως το 57% των Αμερικανών αντιτίθεται στην αύξηση του αριθμού των δικαστών, παρά το γεγονός πως το 72% είναι υπέρ του περιορισμού της θητείας των δικαστών του.

Με πληροφορίες από Vox, National Geographic, Guardian, New York Times

Φωτογραφίες: Getty Images / Ideal Image.

Ψάξε το χέρι που ταΐζει τους ψεκασμένους

 

Κατιούσα

Αν δεν υπήρχαν αρνητές μάσκας και του ιού, η κυβέρνηση -αυτή και κάθε άλλη στη θέση της- θα έπρεπε να τους εφεύρει, για να έχουν κάτι να δείχνουν τα ΜΜΕ.

Γιατί όσο ασχολούμαστε με τους ψεκασμένους, αυτή εφαρμόζει το σύστημα “ψεκάστε-σκουπίστε-τελειώσατε” για τα εργασιακά δικαιώματα (το οκτάωρο, τις διαδηλώσεις, το δικαίωμα στην απεργία, τον συνδικαλιστικό νόμο).

Γιατί τους χρειάζεται ως ασπίδα απέναντι σε κάθε σοβαρή κριτική, για να φαντάζει ως “η φωνή της λογικής” που εφαρμόζει πιστά ό,τι λένε οι επιστήμονες. Και για να ταυτίζει με τους ψεκασμένους όποια δύναμη αντιδρά στην πολιτική της, τους πολιτικολογούντες επιστήμονες και την παντελή απουσία ουσιαστικών μέτρων -αυτά τα τελευταία εξαντλούνται στη μάσκα.

Μην αμφιβάλετε πως όταν διαδηλώνετε, “αυτοί που τώρα κοιτάνε την πορεία” ή ένα μέρος τους έστω, μπορεί να μας βλέπουν και εμάς σαν ψεκασμένους ιδεοληπτικούς, που αγνοούν τι κινεί τον κόσμο. Είναι και αυτή μια παραλλαγή της θεωρίας των δύο άκρων. Η μέση λογική της μεσαίας τάξης των νοικοκυραίων συναντά την κυβέρνηση των μέτριων αρίστων, στη μέση της απόστασης μεταξύ των “άκρων”, όπως αυτοί τα αντιλαμβάνονται και τα πλασάρουν.

Οι ψεκασμένοι δεν είναι σπορά της τύχης, αλλά οργανικό στοιχείο του συστήματος. Δεν είναι ότι δεν πέρασαν ποτέ τους Διαφωτισμό για να διδαχτούν τον ορθό λόγο, αλλά ότι πέρασαν καπιταλισμό που πάει χέρι-χέρι με τον σκοταδισμό της νέας εποχής.

Εικόνα σου είναι εξουσία και σου μοιάζουν. Κατ’ εικόνα και ομοίωση μιας κυβέρνησης που παίζει με τον αριθμό των τεστ -πχ κάθε Σαββατοκύριακο- και δεν παίρνει ουσιαστικά μέτρα. Κατ’ εικόνα και ομοίωση μιας εκκλησίας που δεν αλλάζει μυαλά και λαβίδες. Κατ’ εικόνα και ομοίωση του κυρίαρχου λειτουργικού αναλφαβητισμού και του κραταιού ανορθολογισμού που μας λέει πως ο κόσμος αυτός ποτέ δε θα αλλάξει και καληνυχτίζει τον Κεμάλ στα πηχτά σκοτάδια της άγνοιας και της συνωμοσιολογίας.

Στο κάτω-κάτω, ένας δύσπιστος ψεκασμένος που υποψιάζεται πως του κρύβουν την αλήθεια, ίσως νιώθει τέρας λογικής μπροστά στους κρατούντες που λέ(γα)νε πως ο ιός κολλάει στα μπαρ μετά τις 12 ή στις πλατείες, αλλά όχι στο μετρό. Όταν θέλετε λοιπόν να ειρωνευτείτε ένα ψεκασμένο βλήμα, πολύ καλά κάνετε. Θυμηθείτε όμως και το χέρι της κυβέρνησης που τον τρέφει. Ενίοτε τον ποτίζει και με χλωρίνη, για να γλιτώσει μια ώρα αρχύτερα από τον ιό τον μάταιο τούτο κόσμο. Αλλά έτσι μικραίνει η δεξαμενή τους για τις κάλπες ή τα επόμενα εθνικιστικά συλλαλητήρια…

Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου (Ο δολοφόνος επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος)

 

Κατιούσα

“Ως πότε παλληκάρια, θα ζούμε στα στενά, μονάχοι σαν λιοντάρια, στις ράχες στα βουνά; Κάλλιο είναι μιας ώρας ελεύθερη ζωή, παρά σαράντα χρόνους, σκλαβιά και φυλακή.”
Θούριος, Ρήγας Φεραίος 

Το σημερινό άρθρο θα μπορούσε να ήταν και ένα μικρό διήγημα νουάρ. Θα μπορούσαμε να το γράφαμε σε μια έκθεση σε εξετάσεις Αγγλικών για να θυμηθούμε λίγο και τα νιάτα μας ή να το χαζεύουμε ανέμελα σε κάποια παραλία. Δυστυχώς όμως το παρόν άρθρο δεν είναι προϊόν φαντασίας, αλλά το τελευταίο εξάμηνο των ζωών μας.

Μάρτιος 2020. Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης σε διάγγελμά του ανακοινώνει το γενικό lockdown λόγω της πανδημίας από τον νέο κορονοϊό, ο οποίος είχε κάνει την εμφάνιση του λίγους μήνες πριν σε μια επαρχεία της Κίνας. Ο πρωθυπουργός αναφέρθηκε σε πρωτόγνωρες καταστάσεις και σε ένα πόλεμο με έναν αόρατο εχθρό. 

Θα περίμενε λοιπόν κάποιος μιας και το ελληνικό κράτος ποτέ δεν ήταν φειδωλό στις στρατιωτικές δαπάνες, να αξιοποιήσει αυτό το χρονικό διάστημα για να εξοπλίσει και να προετοιμάσει το αποδυναμωμένο από τη δεκαετία των μνημονίων Εθνικό Σύστημα Υγείας (ΕΣΥ). Οι δύο εβδομάδες έγιναν ένας μήνας, και ο ένας μήνας έγιναν τρεις όταν η κυβέρνηση αποφάσισε να άρει το lockdown. Μήπως επένδυσε σε δομές υγείας; Μήπως προετοίμασε κέντρα covid; Μήπως προσέλαβε υγειονομικό προσωπικό; Όχι. Αρκέστηκε σε παλαμάκια σε μπαλκόνια, σε 30 εκατομμύρια ευρώ στους καναλάρχες και σε σεμινάρια που έμειναν γνωστά ως σκόιλ ελικίκου. 

Μα, θα πει κάποιος, μήπως είμαστε αυστηροί με τον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση; Αφού ζούμε μια πρωτόγνωρη κατάσταση μήπως ήταν δικαιολογημένη η έλλειψη προετοιμασίας; Μήπως όμως δεν ήταν και τόσο πρωτόγνωρη η κατάσταση; Σκεφτείτε ότι μέχρι τις πρώτες δεκαετίες μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο υπήρχε ως ενεργή νόσος τόσο η φυματίωση όσο και η λέπρα. Και ακόμη και τότε με τα πενιχρά επιστημονικά δεδομένα, με τις λάθος προσεγγίσεις και μια κουτσουρεμένη δημοκρατία, κατάφεραν να φτιάξουν δομές όπως τα σανατόρια. Τώρα λοιπόν; Πιο πρόσφατα, την προηγούμενη δεκαετία υπήρχαν αρκετές περιπτώσεις πανδημίας, κυρίως σε περιπτώσεις χωρών της νοτιοανατολικής Ασίας, και πλέον ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας έχει εκπονήσει συγκεκριμένα πρωτόκολλα αντιμετώπισης. 

Άρα και ο αιφνιδιασμός δεν ήταν και ακριβώς αιφνιδιασμός τελικά. Ήταν όμως αιφνιδιασμός ο τρόπος με τον οποίο ο ίδιος ο πρωθυπουργός άνοιξε την τουριστική σαιζόν και τα σύνορα. Διθυραμβικές δηλώσεις περί νίκης επί της πανδημίας, εθνική υπερηφάνεια, και μετατροπή της Ελλάδας σε μια covid free αποικία των βορείων κρατών. Υπήρχαν βέβαια και οι φωνές που προειδοποιούσαν ότι εγκαθιδρύεται μια επικίνδυνη λογική απαξίας της ανάγκης για μαζικό δειγματοληπτικό έλεγχο και για ενίσχυση του ΕΣΥ. Οι φωνές αυτές υπερκαλύφθηκαν από τα ΜΜΕ και περιθωριοποιήθηκαν από την ομάδα των ειδικών.

Ποια είναι όμως τελικά αυτή η ομάδα; Ποια είναι η σύνθεσή της και ποιος την επέλεξε; Ποιες είναι οι ακριβείς προτάσεις της, τα πρακτικά των συνεδριάσεων της, ποια σημεία αποδέχεται και ποια απορρίπτει η κυβέρνηση; Πρόσφατα ο Κυριάκος Μητσοτάκης κάλεσε την αντιπολίτευση να μην επιτίθεται στους επιστήμονες, αλλά μόνο στον ίδιο. Σε ποιους επιστήμονες; Στον εξής έναν, τον Σωτήρη Τσιόδρα, στο πρόσωπο του οποίου η κυβέρνηση και τα ΜΜΕ επέλεξαν να συμπυκνώσουν το σύνολο της επιστημονικής κοινότητας. Αυτό δεν αφορά όμως το επιστημονικό υπόβαθρο του Σωτήρη Τσιόδρα, εξάλλου ούτε ο ίδιος δε συμφωνεί με τον εαυτό του στα επιστημονικά συνέδρια στα οποία τοποθετείται. Αυτό αφορά τον πολιτικό ρόλο που επέλεξε, να ιδεολογικοποιεί δηλαδή και να ντύνει με επιστημονικό μανδύα τα μέτρα και τις επιλογές της κυβέρνησης. 

Και κάπως έτσι φτάνουμε στη μέρα που ο Πρωθυπουργός ετοιμάζεται να κηρύξει το νέο γενικό lockdown. Το πρώτο lockdown έγινε  για να προετοιμαστεί το ΕΣΥ, κάτι το οποίο προφανώς δεν έγινε. Ακόμα και αυτή την κρίσιμη κατά τα άλλα στιγμή, οι περισσότερες διοικήσεις αρνούνται πεισματικά να προκηρύξουν θέσεις και μπαλώνουν τα κενά  με μετατάξεις και «εντέλλεσθε». Το δεύτερο lockdown για ποιον ακριβώς λόγο λοιπόν θα γίνει; Για να μη προσλάβουν υγειονομικό προσωπικό; Για να μην αυξήσουν τα δρομολόγια στα λεωφορεία; Ή για να έρθουν τουρίστες στην αποικία τα Χριστούγεννα;

Ο πρωθυπουργός στις 5 Νοεμβρίου ήταν ξεκάθαρος, όλα τα παραπάνω και κυρίως το τελευταίο. Το δόγμα είναι μαμ, κακά και νάνι μέχρι να μπορέσει η αποικία να ανοίξει για τους τουρίστες. Arbeit Macht frei το έλεγαν οι ναζί. Έτσι λοιπόν ο Κυριάκος Μητσοτάκης προετοιμάζει τις πόλεις να γίνουν σύγχρονα στρατόπεδα εργασίας καθώς κλείνει μόνο η εστίαση και οι χώροι ψυχαγωγίας και όχι η βιομηχανία. Δουλειά σπίτι, δουλειά σπίτι, οι τσιμινιέρες να μένουν αναμμένες και τα σχολεία να είναι ανοιχτά για να φυλάνε τα παιδιά των σύγχρονων δούλων όταν εργάζονται. Γιατί αυτό είναι το πραγματικό όραμα της κυβέρνησης για την εκπαίδευση. 

Αλλιώς για πιο λόγο να αφήσουν έξι μήνες να περάσουν χωρίς να παρέμβουν προς την ανοικοδόμηση του ΕΣΥ; Γιατί ακόμα και αυτή τη στιγμή δεν προχωρούν σε προσλήψεις και δημιουργία κέντρων covid; Ας γυρίσουμε στην αναλογία με τον πόλεμο. Πολλές φορές όταν γινόταν κριτική στο ζήτημα των στρατιωτικών δαπανών, η απάντηση που ακούγαμε ήταν ότι και τι να κάνεις όταν έχεις τον Τούρκο δίπλα; Και η απάντηση αυτή δικαιολογούσε τα δις που ξοδεύονται σε υποβρύχια και φρεγάτες. Αλήθεια γιατί τώρα που είναι ο κορονοϊός δίπλα δεν ισχύει το ίδιο για τις δαπάνες στην υγεία; Ή μήπως αυτοί που υποστηρίζουν την αναγκαιότητα των στρατιωτικών δαπανών θα πάνε να βρούνε καταφύγιο τώρα στις φρεγάτες; Γιατί για την υγεία όχι τέσσερα δις δεν ξοδεύτηκαν, αλλά ούτε τέσσερα εκατομμύρια.

Ακριβώς αυτό δήλωνε και συνέχεια ο encoreman-καθηγητής Σωτήρης Τσιόδρας. Ότι δε μπορούμε να πληρώσουμε για μάσκες, ότι τα τεστ είναι περιττή πολυτέλεια, ότι δεν είναι εφικτό να διενεργείται διαγνωστικός έλεγχος στα σύνορα, ότι δεν υπάρχει δυνατότητα για να αυξηθούν τα δρομολόγια των ΜΜΜ. Αλήθεια αυτές είναι οι αποφάσεις της σκιώδους επιτροπής ειδικών; Γιατί περισσότερο με δηλώσεις κυβερνητικού εκπροσώπου ακούγονται. Και δυστυχώς ο κ. Τσιόδρας επέλεξε για τον εαυτό του να αποτελέσει το θλιβερό αχυράνθρωπο της κυβερνητικής πολιτικής, κρυμμένος πίσω από μια ασαφή επιτροπή. 

Μα θα πείτε πάλι το ίδιο δε γίνεται παντού; Όχι παντού, μόνο στις χώρες του (όσο και αν ακούγεται μπανάλ) του δυτικού καπιταλισμού και κυρίως της ευρωπαϊκής ένωσης. Γιατί στο δεύτερο κύμα δεν υπάρχει η ίδια κατάρρευση στα κατά τα άλλα απολίτιστα και αυταρχικά ανατολικά κράτη, τα οποία ανέπτυξαν γρήγορα νέες δομές και μεθόδους επιτήρησης. Τι άραγε έχουν κοινό τα δυτικά αυτά κράτη; Μα την Αγία ιδιωτική πρωτοβουλία και την επακόλουθη ιδιωτικοποίηση της υγείας. Η οποία τελικά ούτε πιο ανταγωνιστική έγινε, ούτε πιο αποδοτική, ούτε πιο ποιοτική. Και ακόμα και τώρα ο Σωτήρης Τσιόδρας επιλέγει να παρουσιάζει μια σειρά διαφανειών και παρουσιάσεων που είχε κάνει ππρο εβδομάδας σε δύο επιστημονικά συνέδρια (βλ. εδώ) ως την απάντηση που βασίζεται σε καινοτόμα στοιχεία για το επερχόμενο lockdown. 

Η αλήθεια δυστυχώς είναι διαφορετική. Τα στοιχεία ήταν εκεί. Πέρα του ότι δεν προκύπτουν έτσι και αλλιώς νέα επιδημιολογικά δεδομένα μέσα σε 8 ώρες που αλλάζει η κυβερνητική γραμμή. Και αυτοί συνειδητά επέλεξαν να μη κάνουν τίποτα το οποίο να αφορά το δημόσιο σύστημα υγείας. Για αυτό επιλέγουν να μη συνταγογραφείται το διαγνωστικό τεστ, για αυτό περιορίζουν το 80% των χειρουργείων, για αυτό κλείνουν το μάτι στον αδηφάγο ιδιωτικό τομέα και για αυτό δεν έγινε ούτε τώρα ανακοινώθηκε ενίσχυση του ΕΣΥ και κάλυψη των κενών. Γιατί στο σύστημά τους πρώτα πεθαίνει η ελπίδα και μετά το κέρδος. Για αυτό βάζουν γαστρεντερολόγους, νευρολόγους και ορθοπεδικούς να λειτουργούν τα τμήματα επειγόντων περιστατικών. Αλήθεια πάνω σε ποια επιστημονικά δεδομένα βασίζεται αυτή η πρακτική; Πάνω σε ποια δεδομένα βασίζεται η αποψίλωση της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας με το κλείσιμο των κέντρων υγείας αστικού τύπου και των ΤΟΜΥ ώστε να μετακινηθεί το προσωπικό στα νοσοκομεία; 

Και τελικά που αποσκοπεί αυτό το νέο lockdown; Γιατί το lockdown είναι αμυντικό μέτρο για να αφήσει χώρο για την προετοιμασία. Γιατί με βάση τα δύο συνέδρια στα οποία μίλησε ο κ. Τσιόδρας (βλ. εδώ και εδώ) ούτε εμβόλιο προβλέπεται για γενική χρήση το πρώτο εξάμηνο του 2021, ούτε υπάρχει κάποια θεραπεία πέρα της χρήσης πλάσματος από ήδη νοσούντες, το οποίο όμως δε μπορεί να αφορά μαζική χρήση. Ή μήπως είναι επιστημονικά ορθό να πεθάνουμε από κάτι άλλο σπίτι μας, να αυξηθούν οι αυτοκτονίες και όχι από κορονοϊό, όπως είχε επισημάνει ο καθηγητής του Stanford Ιωαννίδης; Δεν είναι επιστήμονας αυτός; Ούτε η ΟΕΝΓΕ έχει επιστήμονες; Τελικά ποιοι είναι οι επιστήμονες που εκπροσωπεί ο κ. Τσιόδρας και στους οποίους αναφέρεται ο κ. Μητσοτάκης; 

Η επιστημονική κοινότητα στην οποία αναφέρονται είναι στην ουσία τα συστημικά ΜΜΕ. Το Έθνος, η Καθημερινή, το Βήμα, η Real, το Σκάι.  Οι οποίοι συντεταγμένα και όλοι μαζί το απόγευμα της τετάρτης Νοέμβρη άρχισαν να δημοσιεύουν ότι σοκάρει η άνοδος των κρουσμάτων, ενώ ήταν ο ίδιος ρυθμός από την προηγούμενη εβδομάδα. Αυτή είναι η επιστημονική κοινότητα της κυβέρνησης, τα non paper και ο έλεγχος μέσω του τρόμου της κοινής γνώμης. Για αυτό βγήκαν εν χωρώ ως λαγοί να παραποιούν τα επιδημιολογικά δεδομένα και να προετοιμάζουν το έδαφος για το νέο lockdown. Και αυτοί είναι οι πραγματικά ψεκασμένοι οι οποίοι αμφισβητούν και εργαλιοποιούν τα επιστημονικά δεδομένα και δίνουν χώρο στην εμφάνιση των θεωριών συνωμοσίας. 

Γιατί όταν παραπλανάς την κοινή γνώμη με φρούδες ελπίδες για θεραπεία ή για νίκη επί της πανδημίας, όταν αποκρύβεις επιδημιολογικά δεδομένα, όταν μεταθέτεις το αναπόφευκτο τότε δημιουργείς το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου. Του θανάτου της ζωής και της δημοκρατίας. Και ως γνωστό ο δολοφόνος ξαναγυρνά στον τόπο του εγκλήματος. Γιατί αυτό κάναν πάντα οι κρατούντες. Από το μεσαίωνα έως τη Σπιναλόγκα πρώτη λύση πάντα ήταν η ενοχοποίηση των υποτελών και η καραντίνα και πάντα αποδεικνυόταν ότι η τακτική αυτή μόνο επιστημονικά τεκμηριωμένη δεν ήταν. Αυτό είναι και το πραγματικό νόημα του lockdown. Η μετάθεση των ευθυνών. 

Το ανακοίνωσε και ο πρωθυπουργός. Αν δεν υπήρχαν οι ανεύθυνοι δε θα χρειαζόταν το δεύτερο lockdown. Και είναι αλήθεια. Αν δεν υπήρχε αυτός και η κυβέρνηση του δε θα χρειαζόταν. Αν υπήρχε μια κίνηση για την ενίσχυση του εθνικού συστήματος υγείας, για προσλήψεις, για άνοιγμα ΜΕΘ, για κέντρα covid δε θα υπήρχε ο πανικός για κατάρρευση των δομών υγείας. Και τώρα επιλέγουν να μη κινηθούν προς αυτή την κατεύθυνση. Επιλέγουν να κατηγορούν ως σύγχρονοι Φαραώ τους πληβείους για τη μοίρα τους από τις δέκα πληγές που αυτοί έφεραν. Και το μόνο στο οποίο θα δικαιούμαστε να συμφωνήσουμε με τον κ. Κυρανάκη και να απογοητευτούμε με την επιστημονική κοινότητα θα είναι αν δεν καταφέρει μαζί με την πανδημία να περιορίσει τους κυβερνώντες στην προσπάθεια τους να αφήσουν τις κοινωνίες να καταρρεύσουν. Τότε οι επιστήμονες, η αριστερά, οι κομμουνιστές όντως θα είναι κατώτεροι των περιστάσεων. 

Δε θα είναι όμως. Όπως δεν ήταν και το ’40 μιας και έγινε και αντίστοιχη αναλογία. Ντροπή στον  εργάτη στον σκλάβο ντροπή στο αίμα αν δεν πνίξει μια τέτοια ζωή, τραγουδούσαν αυτοί που αντιστάθηκαν τότε. Ντροπή για τον νέο στη μάχη αν δεν ριχτεί για τη λαοκρατία την τίμια ζωή τραγουδούσαν στα βουνά. Και σε κάθε στιγμή αντίστασης τα τραγούδια αυτά είναι επίκαιρα, ειδικά όταν η άρχουσα τάξη επιλέγει να συνεργαστεί με τον εκάστοτε κατακτητή. Μας στέλνουν μηνύματα στέλνουν κραυγές εμπρός επαναστάτες, εμπρός κομμουνιστές. 

Πάνος Χριστοδούλου, Ειδικευόμενος Ιατρικής Βιοπαθολογίας/Εργαστηριακής Ιατρικής, MSc Διοίκησης Μονάδων Υγείας, Υποψήφιος Διδάκτορας Ιατρικής Πανεπιστημίου Πατρών, PGCert Διαχείρισης κρίσεων στη δημόσια υγεία και ανθρωπιστικής απάντησης, Μεταπτυχιακός φοιτητής στο ΠΜΣ Τρόφιμα, Διατροφή και Μικροβίωμα της ιατρικής του 

Πόσο αξίζει η ζωή σε Δύση και Ανατολή

 

 

Πόσο πάει η ζωή σε Δύση και Ανατολή

Ένας πίνακας (τελευταια φωτο ). Χώρες και αριθμοί. Αποτυπώνει την εικόνα του covid μέχρι το βράδυ της 4/11/20. Ο πίνακας «φωνάζει». Λέει αλήθειες. Υπονοεί αιτίες και λόγους. Η κίτρινη στήλη είναι η πιο αντικειμενική. Δείχνει τον, μέχρι σήμερα, αριθμό νεκρών της κάθε χώρας ανά εκατομμύριο πληθυσμού της. Συνάγεται αν διαιρέσουμε τον πληθυσμό της χώρας (τελευταία στήλη) διά του συνολικού αριθμού των νεκρών της (στήλη «Συνολικοί θάνατοι»). Υπό μία έννοια πρόκειται για χρηματιστήριο τιμών ανθρώπινης ζωής. Πόσο πάει η ζωή σε δύση και ανατολή. Όπου ο αριθμός της κίτρινης στήλης είναι μικρός, αντιστρόφως ανάλογη είναι η άξια της ζωής στη συγκεκριμένη χώρα. Η κοκκινη στήλη είναι οι νεκροί ανά χώρα της χθεσινής μέρας.

Οι χώρες με κόκκινο είναι ο… πολιτισμός. Η Ευρώπη. Η Δύση. Οι… ανεπτυγμένες οικονομίες. Οι χώρες του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Και η Βραζιλία του Μπολσονάρο. Οι απόγονοι του διαφωτισμού. Επί πλέον είναι και χριστιανοί.

Οι χώρες με το πράσινο είναι οι ανατολίτες. Η Ασία. Οι κάτοικοι εκεί είναι… κίτρινοι κι έχουν σχιστά… μάτια. Τύποι… υποδεέστεροι. Αντιδημοκρατικοί. Δεν είχαν διαφωτισμό. Βεβαίως δεν είχαν και μεσαίωνα. Μιλάνε για εντελώς ανελεύθερες οικονομίες. Χώρια που δεν είναι χριστιανοί. Έχουν όμως ελάχιστους νεκρούς. Αδιανόητα ελάχιστους συγκριτικά με τον δυτικό… πολιτισμό. Βιετνάμ και Ταϊβάν 0,4 και 0,3 ανά εκατομμύριο κατοίκων. Η Κίνα έχει 3 νεκρούς ανά εκατομμύριο. Η Κίνα, επίσης, έχει σχεδόν 6 μήνες χωρίς νεκρό.

Με μπλε είναι η Ελλάδα και η Κούβα. Η Ελλάδα είναι η γνωστή χώρα για την ιδιοκτησία της οποίας ερίζουν πολλοί. Αστοί, Αμερικανοί, Ευρωπαίοι της ΕΕ, ΝΑΤΟ… εκτός απ’ τον λαό της. Στην Ελλάδα δεν πολυπιστεύουν στην πανδημία. Και έχουν περί πολλού την αστρολογία. Αγνοούν όμως ή αδιαφορούν για την άθλια κατάσταση της δημόσιας υγείας τους και τους λόγους που είναι τέτοια. Εξ’ αυτού, δεν μπορούν να κάνουν και μια απλή συσχέτιση αυτής της κατάστασης και των νεκρών που, ως αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης ακριβώς, θα μετράνε όλο και περισσότερο. Αν κάποιος πάψει να μετρά, θα ‘ναι που θα τον μετρούν οι άλλοι.

Η Κούβα είναι η χώρα που… δεν θέλουμε να γίνουμε εμείς. Που πάσχει από ανηλεή, ανήθικο κι εγκληματικό αποκλεισμό. Που, ο αποκλεισμός αυτός, της έχει στοιχίσει πάνω από 1,2 τρισεκατομμύρια δολάρια. Για να συλλάβουμε το μέγεθος του ποσού, ο Β΄ ΠΠ στοίχισε στην πρώην ΕΣΣΔ 10 τρισεκατομμύρια δολάρια περίπου (σημερινή αξία). Τον οποίο αποκλεισμό έχουν επιβάλει οι Αμερικανοί και οι άλλες πολιτισμένες χώρες της Δύσης. Στον οποίο συνεπικουρεί και η Ελλάδα του λαού που… αγρόν ηγοράζει. Παραδόξως, η Κούβα παράγει ασυστόλως, γιατρούς και εκπαιδευτικούς. Τους οποίους και «εξάγει» προκλητικά και ανερυθρίαστα. Εμείς παράγουμε σερβιτόρους, ντελιβεράδες και γλείφουμε κώλους για να προσλάβουν το παιδί μας τετράωρο σε σούπερ μάρκετ.

Ένας πίνακας. Που φωνάζει πως δεν είναι ο ιός που σκοτώνει αλλά οι... πολιτισμένες και "δημοκρατικές" ελίτ που κυβερνούν στη Δύση και δολοφονούν με τη μοίρα που επιφυλάσσουν στους λαούς τους. Ελάχιστη – στοιχειώδη αντιληπτική ικανότητα να διαθέτει κανείς και τους παίρνει φαλάγγι.

ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΝΑΚΗΣ

Η χειρουργική θεραπεία δεν είναι πολυτέλεια

Τρεις φράσεις είναι αποτυπωμένες στο μυαλό μου σε όλη τη διάρκεια της πανδημίας του κορονοϊού, από την έναρξή της μέχρι και πριν από λίγες μέρες.

• Το σύστημα Υγείας είναι θωρακισμένο και ενισχύεται/ προετοιμάζεται για κάθε ενδεχόμενο.
• Πήραμε 381 επικουρικούς γιατρούς, οι οποίοι τελικά δεν χρειάζονταν.
• Δεν υπάρχει κανένα χειρουργείο που να αναβλήθηκε, τα χειρουργεία λειτουργούν κανονικά.

Και οι τρεις φράσεις, ελαφρά παραφρασμένες αλλά με ακέραιο το νόημά τους, ανήκουν στον υφυπουργό Υγείας κ. Κοντοζαμάνη, ο οποίος μέχρι και πριν από λίγες μέρες διακήρυττε την «πλήρη ετοιμότητα» του συστήματος Υγείας. Και ξαφνικά, λίγες μέρες μετά, έρχεται η απόφαση για μείωση των τακτικών χειρουργικών επεμβάσεων κατά 80% για τις επιβαρυμένες περιοχές όπως π.χ. η Αττική. Επί της ουσίας, η απόφαση αυτή καταρρίπτει πλήρως το οικοδόμημα της «θωράκισης» και της «ετοιμότητας» του συστήματος που χτίστηκε με τις πιο πάνω τρεις φράσεις.

Ποια αναγκαιότητα υπάρχει τώρα για να σταματήσουν τα χειρουργεία, εκτός από τα υπερεπείγοντα; Υπάρχει αναγκαιότητα για περισσότερες κλίνες ΜΕΘ ή ΜΑΦ και απλές κλίνες για covid ασθενείς. Δηλαδή, για να φτιάξουν κλίνες ΜΕΘ θα δεσμεύσουν χειρουργικές αίθουσες και αναπνευστήρες του χειρουργείου, θα δεσμεύσουν αναισθησιολόγους, νοσηλευτές και λοιπό προσωπικό.

* * *

Είναι άραγε φυσιολογικό, το 2020 να συζητάμε για νοσοκομεία «μιας νόσου»; Θα πει κανείς πως η κατάσταση είναι έκτακτη. Μα ο λαός κλείστηκε στα σπίτια του στο πρώτο κύμα της πανδημίας και σχεδόν μηδένισε τα κρούσματα, δίνοντας χρόνο στην κυβέρνηση να αναπτύξει τις αναγκαίες υποδομές σε ΜΕΘ, ΜΑΦ και απλές κλίνες covid. Οκτώ μήνες μετά, η κυβέρνηση τι έκανε; Μιλά συνεχώς για έναν ιό που είναι «ύπουλος εχθρός», αλλά στην πραγματικότητα ύπουλη είναι η πολιτική της. Προσέλαβε 381 γιατρούς και σχεδόν 4.000 νοσηλευτές, όλοι συμβασιούχοι. Οταν τα κενά σε γιατρούς, με ευθύνη και όλων των προηγούμενων, είναι τουλάχιστον 6.500 και σε νοσηλευτές 30.000, για τον καλό καιρό, όταν δεν έχει πανδημία ή έκτακτη κατάσταση. Σταγόνα στον ωκεανό.

Τη ίδια ώρα, βρήκε χρόνο να περάσει και επιδιώκει να περάσει ακόμα περισσότερο αντεργατικές, αντιλαϊκές διατάξεις - εκτρώματα (χτύπημα της απεργίας, των συνδικάτων, απλήρωτες υπερωρίες), συνεχίζοντας και κλιμακώνοντας την επίθεση στα δικαιώματα των εργαζομένων, με την αξιοποίηση και της πανδημίας.

Πιστεύει άραγε κανείς ότι η λοιπή νοσηρότητα εξαφανίστηκε; Σταμάτησαν οι άλλες παθήσεις λόγω κορονοϊού ή μπήκαν κι αυτές σε καραντίνα; Δυστυχώς όχι. Η λοιπή νοσηρότητα είναι εδώ και δεν μπορεί να κρυφτεί κάτω απ' το χαλάκι.

Η χειρουργική θεραπεία δεν είναι πολυτέλεια, είναι αναγκαία για την αντιμετώπιση πολλών παθήσεων της συνηθισμένης νοσηρότητας. Πόσο να περιμένει ένας άνθρωπος με βαριά λόγου χάρη αρθρίτιδα, που δεν μπορεί να περπατήσει ούτε για να πάει στη δουλειά του ή να εξυπηρετήσει την καθημερινότητά του; Πόσες κρίσεις χολαγγειίτιδας ή παγκρεατίτιδας να κάνει ένας άνθρωπος, γιατί δεν του επιτρέπει το σύστημα να «βγάλει» τη χολή του; Δεν συζητάμε για κοσμητικές επεμβάσεις. Αναστολή τακτικών χειρουργείων σημαίνει ακριβώς ό,τι σημαίνει να μη βρίσκει κανείς στο φαρμακείο τα φάρμακά του για την πίεση ή το σάκχαρο κ.ο.κ. Συνιστά άρνηση του δημόσιου συστήματος Υγείας να προσφέρει θεραπεία στον ασθενή.

Την ίδια ώρα, βέβαια, ο ιδιωτικός τομέας είναι ελεύθερος, χωρίς κορονοϊό (covid free) να κάνει όλη αυτήν τη δουλειά με το αζημίωτο βεβαίως. Κοινώς, όπου φτωχός και η μοίρα του, όπως λέει και ο λαός.

* * *

Είναι πραγματικά τραγικό αυτό που συμβαίνει, με ευθύνη της σημερινής και όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων, που η διαχρονική αντιλαϊκή πολιτική τους αποτυπώνεται στο σημερινό χάλι της Υγείας. Είμαστε σε μια εποχή που η επιστήμη έχει κάνει άλματα. Η χειρουργική έχει στην καθημερινότητά της πια τη ρομποτική τεχνολογία. Σήμερα μπορούν να εκτελούνται με ακρίβεια και με ασφάλεια χειρουργικές επεμβάσεις που παλαιότερα απλά δεν γίνονταν καθόλου ή απαιτούσαν πολλές προϋποθέσεις για να πραγματοποιηθούν. Τι τεράστια αντίφαση, να βλέπει κανείς αυτήν την πρόοδο και ταυτόχρονα να μην μπορεί να την προσεγγίσει παρά μόνο αν το επιτρέπει η τσέπη του! Και πόσο άδικο ταυτόχρονα, να υπάρχει έμπειρο, εκπαιδευμένο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, αλλά να παροπλίζεται χωρίς να μπορεί να προσφέρει στον λαό.

Βεβαίως, όπως λέει η κυβέρνηση, αυτό γίνεται σε όλα τα προηγμένα κράτη. Ακριβώς, σε όλα τα προηγμένα καπιταλιστικά κράτη με τα εμπορευματοποιημένα συστήματα Υγείας που τα διαφημίζουν σαν πρότυπο και παράδειγμα προς μίμηση, αυτό συμβαίνει.

Τι είναι αυτό που μπαίνει εμπόδιο στη συνδυασμένη ικανοποίηση τακτικών και έκτακτων αναγκών, αν όχι η πολιτική που θεωρεί την υγεία του λαού κόστος που πρέπει να μειωθεί γιατί είναι προϋπόθεση για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας και της επιχειρηματικότητας; Ενα σύγχρονο σύστημα Υγείας δεν μπορεί να μην έχει τις αναγκαίες εφεδρείες σε προσωπικό, υποδομές, εξοπλισμό και για την αντιμετώπιση έκτακτων αναγκών. Είναι παραμύθι ότι είμαστε αντιμέτωποι με ένα πρωτόγνωρο γεγονός. Επιδημίες είχαμε, έχουμε και θα έχουμε.

* * *

Σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε, αναδεικνύονται τα τραγικά αδιέξοδα του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος, που κινητήρια δύναμή του είναι το κέρδος και όχι η ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών. Εδώ και τώρα πρέπει άμεσα να προσληφθεί, με έκτακτες ταχείες διαδικασίες, ειδικευμένο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό για να καλυφθούν οι ανάγκες. Εδώ και τώρα να επιταχθεί και να ενταχθεί υπό κρατικό έλεγχο ο ιδιωτικός τομέας της Υγείας, κλίνες και ΜΕΘ. Αμεσα και χωρίς προσκόμματα να μονιμοποιηθούν όλοι οι εργαζόμενοι με ελαστικές σχέσεις εργασίας στα νοσοκομεία, επικουρικοί γιατροί, νοσηλευτές κ.ο.κ. Εδώ και τώρα, έστω και στο «και πέντε» να ακούσουν τους γιατρούς και την Ομοσπονδία τους την ΟΕΝΓΕ που έγκαιρα πρότεινε μέτρα που δεν υλοποιήθηκαν.

Γιάννης ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΣ
Χειρουργός ορθοπεδικός, διδάκτωρ Ιατρικής Σχολής Αθηνών, Επίκουρος Επιμελητής στο ΓΝΕ «ΘΡΙΑΣΙΟ», μέλος της ΕΓ της ΟΕΝΓΕ

Εγκληματική πολιτική

Το «θωρακισμένο» και «πανέτοιμο» σύστημα Υγείας, που διαφήμιζε η κυβέρνηση όλους τους προηγούμενους μήνες, απορρίπτοντας και λοιδορώντας τα αιτήματα υγειονομικών και εργαζομένων για ουσιαστικά μέτρα ενίσχυσης και επίταξη του ιδιωτικού τομέα, κατέρρευσε μέσα σε λίγες μέρες από την αύξηση των κρουσμάτων.

Αυτό είναι το συμπέρασμα - ομολογία της χτεσινής ενημέρωσης από τον πρωθυπουργό και των ανακοινώσεων που ακολούθησαν.

Η εγκληματική πολιτική της υποχρηματοδότησης και της εμπορευματοποίησης από όλες διαχρονικά τις κυβερνήσεις, σε συνδυασμό με την άρνηση της σημερινής κυβέρνησης να πάρει μέτρα ενίσχυσης του συστήματος Υγείας μετά το πρώτο κύμα, ενώ είχε το χρόνο να το κάνει, οδήγησαν στο να «φρακάρει» το σύστημα, αφού πρώτα βρέθηκε στο «κόκκινο» για πολλές βδομάδες και διαπιστωμένα εφάρμοζε ακόμα και μεθόδους διαλογής ασθενών, προκειμένου να αντεπεξέλθει στην πίεση.

Και επειδή ούτε και τώρα η κυβέρνηση σκοπεύει να πάρει τα αναγκαία μέτρα ενίσχυσης του συστήματος Υγείας, «αραίωσης» των μαθητών στα σχολεία, αποσυμφόρησης των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς και προστασίας των εργαζομένων στους χώρους δουλειάς, το lockdown παρουσιάζεται ως αναπόφευκτο από τον πρωθυπουργό, ο οποίος επικαλείται και τις εισηγήσεις των επιστημόνων.

Εχουν μάλιστα το θράσος να λένε ότι το κάνουν «προληπτικά», πριν η κατάσταση φτάσει στο απροχώρητο και χρειαστεί να ζήσουμε σκηνές όπως εκείνες που είδαμε στην Ιταλία και στις ΗΠΑ πριν από λίγους μήνες! Δηλαδή ο λαός θα πρέπει να τους πει και «ευχαριστώ».

Κι όχι μόνο αυτό, αλλά ακόμα και τώρα, με αυθαιρεσίες και αντιφάσεις, προσπαθούν να φορτώσουν την ευθύνη για το αδιέξοδο στο λαό. Ελεγε για παράδειγμα χτες ο πρωθυπουργός ότι η απόφαση για το lockdown έχει να κάνει με την «ανεξήγητη εκθετική ανάπτυξη των κρουσμάτων, που εκπλήσσει ακόμα και τους επιστήμονες και εκτινάσσει την πίεση στο σύστημα Υγείας».

Για να συμπληρώσει όμως μετά ότι «αν όλοι τηρούσαμε τα μέτρα, δεν θα ήμασταν σήμερα εδώ»! Να τη πάλι η ατομική ευθύνη! Να τη η ενοχοποίηση του λαού για την εξέλιξη της πανδημίας και το lockdown.

Με σοφιστείες και τεχνάσματα προσπαθούν να διαγράψουν τις εγκληματικές ευθύνες της κυβέρνησης και του κράτους, που διαχειρίζονται την πανδημία με κριτήριο τις «αντοχές της οικονομίας», δηλαδή των μεγάλων επιχειρήσεων, και όχι την προστασία της υγείας και της ζωής του λαού. Αυτό το αδιέξοδο έρχεται και ξανάρχεται με κάθε απόφαση της κυβέρνησης, όπως και τώρα με το lockdown.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι και χτες ο πρωθυπουργός υπερασπίστηκε με όλα τα μέσα την επιλογή της κυβέρνησης να ανοίξει το καλοκαίρι τον Τουρισμό χωρίς κανένα ουσιαστικό μέτρο προστασίας, με «πρωτόκολλα» τις απαιτήσεις των μονοπωλίων των αερομεταφορών, των εφοπλιστών, των τουρ οπερέιτορ, με αποτέλεσμα να ξεκινήσει από εκεί ο νέος κύκλος έξαρσης της πανδημίας.

Ενώ και χτες ομολόγησε ότι ένας από τους βασικούς λόγους που επιβάλλουν τώρα τέτοια μέτρα είναι για να συγκρατήσουν όσο γίνεται τη διασπορά και «να κινηθεί κάπως καλύτερα η αγορά» τα Χριστούγεννα, με σχετική χαλάρωση των περιορισμών!

Μπορεί όντως η συμπεριφορά του ιού να αλλάζει και να μαθαίνουμε διαρκώς καινούργια πράγματα για την πανδημία, όπως συμφωνούν και οι περισσότεροι ειδικοί. Αυτό που δεν αλλάζει όμως σε κάθε φάση της πανδημίας είναι τα κριτήρια με τα οποία τη διαχειρίζεται η κυβέρνηση, σε βάρος των πραγματικών αναγκών και της υγείας του λαού.

Γι' αυτό πρέπει, τώρα που οι δυσκολίες μεγαλώνουν με το lockdown, να δυναμώσει και η οργανωμένη διεκδίκηση μέτρων ουσιαστικής προστασίας από τους εργαζόμενους, τα συνδικάτα και τους άλλους φορείς. Προϋπόθεση για να θωρακιστούν η υγεία και η ζωή του λαού είναι να ακουστεί δυνατά η φωνή του κάτω από τη μάσκα!

“Δεν είμαι Πασόκα, είμαι όμως ΚΚΕ!” – Η Νατάσσα “διασκευάζει” του άσμα του Σαββόπουλου στα μέτρα της

 

Κατιούσα

Η Νατάσσα Μποφίλιου και ο Φοίβος Δεληβοριάς έκαναν ποδαρικό στην εκπομπή του Πορτοκάλογλου και της Ρένας Μόρφη το “Μουσικό Κουτί” και κράτησαν το καλύτερο για το τέλος, με “τον χειμώνα τούτο” του Διονύση Σαββόπουλου.

Οι περισσότεροι θυμούνται το τραγούδι από τον στίχο που λέει: είμαι 16άρης σας γαμώ τα Λύκεια.

Στη συνέχεια ο Σαββόπουλος βάζει τον στίχο: δεν είμαι Πασόκα, δεν είμαι ούτε Κουκουέ. Στη Νατάσσα έλαχε ο κλήρος να το πει και τη δεύτερη φορά δεν άντεξε να μην τον φέρει στα μέτρα της, προκαλώντας χαμόγελα στους παρουσιαστές.

Δεν είμαι Πασόκα, είμαι όμως Κουκουέ!

Στη συνέχεια μπορείτε να δείτε το φινάλε της εκπομπής με το τραγούδι και εδώ να πάτε απευθείας στο συγκεκριμένο σημείοσυγκεκριμένο σημείο.

Ο κόσμος το έχει τούμπανο και ουδείς κρυφό καμάρι…

Lockdown και Κυβερνητικές κοροΪδίες

 

Τί lockdown ρε χαμένε, που κλειστήκαμε δυόμιση μήνες μέσα για να δώσουμε χρόνο να θωρακιστεί το ΕΣΥ και δεν κάνατε τίποτα!

Τί lockdown ρε χαμένε, που βγήκες με φόντο τα ηλιοβασιλέματα να πεις για την ωραία covid-free χώρα μας, όπου μπορούσαν να έρχονται οι τουρίστες χωρίς να πάρεις ούτε ένα μέτρο προστασίας του ντόπιου πληθυσμού!

(Ο ανώτερος αριθμός κρουσμάτων που είχαμε τον Ιούνιο ήταν μια μέρα 55. Και φτάσαμε τον Αύγουστο να έχουμε μέσα σε ενάμιση μήνα τόσα κρούσματα όσα είχαμε από τον Φεβρουάριο ως τον Ιούνιο. Και φτάσαμε να έχουμε 2646 κρούσματα τη σημερινή μέρα.)

Τί lockdown ρε χαμένε που πετάγατε τα λεφτά δεξιά κι αριστερά σε σκόιλ ελικικού και στις ουασινγκτόνιες του Μεγάλου Περίδρομου, και στους καναλάρχες και, και , και, και δεν ξοδέψατε δεκάρα τσακιστή να προσλάβετε γιατρούς και καθηγητές και οδηγούς λεωφορείων.

Πού είναι η δική σου "ατομική ευθύνη"; Πού είναι η ευθύνη όλων σας;

Ποιός άφησε το Σύστημα Υγείας να δουλεύει μόνο χάρη στο φιλότιμο και στις υπεράνθρωπες προσπάθειες των εργαζομένων σε αυτό;

Ποιός άφησε το Σύστημα Υγείας να κινδυνεύει να τιναχτεί στον αέρα;

Ποιός έριξε πάνω μας όλο το βάρος της προστασίας μας;

Ποιός μας άφησε απροστάτευτους και τώρα επιδιώκει να λιμοκτονήσουν όσοι επιζήσουν;

Πεντακόσια διαγγέλματα με θλιμμένο ύφος να κάνεις, δεν σε απαλλάσσουν. Οι ευθύνες είναι όλες πάνω στην κυβέρνησή σου.

Έρη Ρίτσου 

Αναρτήθηκε από ΛΑΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ