Αμείλικτα ερωτήματα για τη συνεργασία της αμερικανικής “Palantir” με το ελληνικό κράτος – Γιατί κρύβουν τη συμφωνία;

 

Στο «πιάτο» μιας αμερικανικής πολυεθνικής, της «Palantir», που έχει «δεσμούς αίματος» με τη CIA, παραδίνονται μια σειρά από ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα εργαζομένων και λαϊκών στρωμάτων, στο όνομα της διαχείρισης της πανδημίας. Η ελληνική κυβέρνηση, σύμφωνα με ανακοινώσεις της ίδιας της εταιρείας και του Αμερικανού πρέσβη, αξιοποιεί ένα εξελιγμένο λογισμικό της συγκεκριμένης εταιρείας για τη σύνδεση, ανάλυση και οπτικοποίηση μεγάλου όγκου προσωπικών δεδομένων που έχουν να κάνουν ευρύτερα με την πανδημία.

Η κυβέρνηση, βέβαια, δεν έχει αναφέρει ποτέ μέχρι σήμερα τη συνεργασία της με την «Palantir». Η σχέση της με το ελληνικό κράτος αποκαλύφθηκε για πρώτη φορά από το «Bloomberg», τον περασμένο Απρίλη, όπου αναφέρθηκε ότι «περισσότερες από δώδεκα χώρες χρησιμοποιούν λογισμικό εξόρυξης δεδομένων που παρέχεται από την “Palantir” για την αντιμετώπιση του κορονοϊού».

Ανώνυμη πηγή, που υποστήριξε πως δεν είχε άδεια να μιλήσει δημόσια για το ζήτημα, ανέφερε πως μετά τις ΗΠΑ και την Βρετανία, το λογισμικό της εταιρείας άρχισαν να αξιοποιούν χώρες όπως η Αυστρία, ο Καναδάς, η Ελλάδα και η Ισπανία.

Τι ακριβώς κάνει η «Palantir»;

Τι υπηρεσίες προσφέρει όμως η «Palantir» στο ελληνικό κράτος; Η ίδια η εταιρεία τις περιγράφει ως εξής: «Η “Palantir” είναι μια εταιρεία λογισμικού που δημιουργεί πλατφόρμες δεδομένων για χρήση από οργανισμούς με πολύπλοκα και ευαίσθητα περιβάλλοντα δεδομένων. Από την κατασκευή ασφαλέστερων αυτοκινήτων και αεροπλάνων, μέχρι την ανακάλυψη νέων ναρκωτικών και την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, η “Palantir” βοηθά τους πελάτες (…) να μετασχηματίσουν τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιούν τα δεδομένα τους».

Η κυβέρνηση αξιοποιεί την πλατφόρμα λογισμικού «Foundry», με ιδιαίτερη υπηρεσία την «ανάπτυξη ενός πίνακα εργαλείων κέντρου ελέγχου κρίσεων για τον πρωθυπουργό, το οποίο παρουσιάζει μια ολιστική επισκόπηση της κατάστασης της πανδημίας COVID-19 στην Ελλάδα σε πραγματικό χρόνο».

Δημόσια αναφέρεται ότι το λογισμικό προσφέρθηκε από την εταιρεία δωρεάν για όσο διάστημα διαρκεί η πανδημία. Η προθυμία της αυτή να προσφέρει «αφιλοκερδώς» τις υπηρεσίες σε έναν τόσο ευαίσθητο τομέα, μόνο υποψίες μπορεί να γεννά. Ιδίως όταν μιλάμε για μια εταιρεία με το ιστορικό της «Palantir».

Οσον αφορά τα δεδομένα που τροφοδοτούν το λογισμικό, αφορούν κατά πρώτο λόγο τα αποτελέσματα των τεστ, τις διαθέσιμες κλίνες ΜΕΘ και την κατανάλωση οξυγόνου κ.λπ. Ανεπίσημες αναφορές κάνουν επίσης λόγο για δεδομένα σχετικά με την κίνηση, όπως διόδια, λιμάνια και πρατήρια καυσίμων, διαμορφώνοντας, για παράδειγμα, μια εικόνα για το πόση βενζίνη καταναλώθηκε σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα.

Οι κατηγορίες δεδομένων δεν περιορίζονται σε αυτές, ωστόσο δεν έχουν ακόμα αποκαλυφθεί. Είναι αποκαλυπτικό να ανατρέξει κανείς σε παλιότερες δηλώσεις του υφυπουργού Πολιτικής Προστασίας, Ν. Χαρδαλιά, ο οποίος προειδοποιούσε με βεβαιότητα ότι «η ελληνική πολιτεία και γνώριζε και γνωρίζει και θα συνεχίσει να γνωρίζει ποια οχήματα περνούν τα διόδια», απευθυνόμενος σε όσους σκόπευαν να ταξιδέψουν προς τα χωριά τους στις αρχές της πρώτης καραντίνας το Μάρτη, απειλώντας τους ότι θα εντοπιστούν. Κάτι παραπάνω θα ήξερε προφανώς η Πολιτική Προστασία…

Αντίστοιχη «εμπειρία» έρχεται και από τη Βρετανία, όπου, σύμφωνα με τον «Guardian», αξιοποιώντας τις υπηρεσίες της «Palantir», η διοίκηση του συστήματος Υγείας, το υπουργικό συμβούλιο και το γραφείο του πρωθυπουργού λαμβάνουν μια ζωντανή ροή των συγκεντρωτικών στατιστικών για τις νοσηλείες, τη διαθεσιμότητα των κλινών ΜΕΘ, παραγγελίες αναπνευστήρων, προμήθειες οξυγόνου κ.λπ.

Η πλατφόρμα περιλαμβάνει επίσης μεγάλους όγκους προσωπικών δεδομένων, ευαίσθητων πληροφοριών για την υγεία, τα αποτελέσματα εξετάσεων κορονοϊού, το περιεχόμενο των κλήσεων ασθενών στη γραμμή συμβουλών υγείας, ακόμα και κλινικές πληροφορίες σχετικά με τους νοσηλευόμενους στις ΜΕΘ.

Γιατί κρύβουν τη συμφωνία;

Η πρώτη επίσημη αναφορά της συνεργασίας ανάμεσα στην αμερικανική εταιρεία και την κυβέρνηση καταγράφεται στη Συμφωνία για την Επιστήμη και την Τεχνολογία ΗΠΑ – Ελλάδας που υπέγραψαν στις 28 Σεπτέμβρη στη Θεσσαλονίκη ο ΥΠΕΞ των ΗΠΑ, Μ. Πομπέο, και ο υπουργός Ανάπτυξης και Επενδύσεων, Αδωνις Γεωργιάδης.

Στην τελευταία γραμμή του εγγράφου αναφέρεται πως «τεχνολογικές εταιρείες, όπως η “Google”, η “Cisco”, η “Microsoft”, η “Apple”, η “Abbott” και η “Palantir”, συνέβαλαν στην ενίσχυση των προσπαθειών αντιμετώπισης της πανδημίας στην Ελλάδα».

Εναν περίπου μήνα μετά, σε ανάρτηση του πρέσβη των ΗΠΑ, Τζ. Πάιατ στο Twitter για τη συζήτησή του με τον υπουργό Υγείας, Βασίλη Κικίλια, με θέμα τη συνεργασία ΗΠΑ – Ελλάδας κατά του κορονοϊού, ανέφερε πως «η φαρμακευτική και τεχνολογική καινοτομία των ΗΠΑ (Pfizer, LillyPad, AbbottNews, PalantirTech & άλλων) θα βοηθήσουν στη μείωση της πίεσης στο σύστημα Υγείας στην Ελλάδα και τελικά θα τερματίσουν την πανδημία».

Στις 3 Δεκέμβρη, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της ίδιας της «Palantir», με τίτλο «Η ελληνική κυβέρνηση και η “Palantir” επιβεβαιώνουν τη συνεργασία ψηφιακού μετασχηματισμού», αναφέρεται πως ο πρωθυπουργός, Κυρ. Μητσοτάκης, μίλησε μέσω τηλεδιάσκεψης με τον συνιδρυτή και διευθύνοντα σύμβουλο της εταιρείας, Αλεξ Καρπ, «για την συνεχώς διευρυνόμενη συνεργασία της “Palantir” με την κυβέρνηση της Ελλάδας για την υποστήριξη των προσπαθειών αντιμετώπισης του Covid-19».

Ο Καρπ, μάλιστα, δήλωσε πως η εμπειρία της συνεργασίας του με την Ελλάδα «ήταν μία από τις καλύτερες στον κόσμο, και ανυπομονούμε να διευρύνουμε αυτή τη συνεργασία για τα επόμενα χρόνια». Στο ίδιο δελτίο Τύπου επιβεβαιώνεται πως η «Palantir» έχει συνεργαστεί με την ελληνική κυβέρνηση από την αρχή της πανδημίας για «να βοηθήσει να καταστεί δυνατή η λήψη αποφάσεων με γνώμονα τα δεδομένα στο πλαίσιο της αντιμετώπισης της πανδημίας COVID-19».

Ανεπίσημες πηγές αναφέρουν ότι η συμφωνία έγινε από την «ανάγκη να υπάρχουν πολλά δεδομένα σε πραγματικό χρόνο για να μπορεί να προχωρά η Επιτροπή Λοιμωξιολόγων σε εισηγήσεις και η κυβέρνηση σε αποφάσεις». Αξίζει πάντως να σημειωθεί πως η συμφωνία είναι εξαφανισμένη ακόμα και από τη «Διαύγεια»…

«Γέννημα – θρέμμα» της CIA

Για να ρίξουμε όμως μια ματιά στην ιστορία της συγκεκριμένης εταιρείας: Ιδρύθηκε το 2003, με βασικούς συντελεστές τον Αμερικανό Αλεξ Καρπ και τον Γερμανοαμερικανό Πίτερ Τιλ, που είναι πρόεδρος της εταιρείας, συνιδρυτής της «PayPal», αλλά και ο πρώτος εξωτερικός επενδυτής του Facebook, στου οποίου το ΔΣ παραμένει και σήμερα.

Ο Τιλ έχει χρηματοδοτήσει ακόμα μία αμφιλεγόμενη εταιρεία τεχνολογίας, την «Clearview AI», έχοντας την ιδέα πως οι «αλγόριθμοι καταπολέμησης απάτης» της «PayPal» θα μπορούσαν να βοηθήσουν την κυβέρνηση των ΗΠΑ «στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας».

Πολύ σύντομα, την εταιρεία χρηματοδότησε με περίπου 2 εκατ. δολάρια η περίφημη «In-Q-Tel», επενδυτικός βραχίονας της CIA. Σκοπός λειτουργίας της «In-Q-Tel» είναι οι επενδύσεις σε νεοφυείς (start-up) εταιρείες τεχνολογίας, ώστε οι υπηρεσίες πληροφοριών των ΗΠΑ να αποκτούν πρόσβαση σε τεχνολογία αιχμής που αναπτύσσεται από ιδιώτες.

Μέχρι σήμερα, η CIA έχει επενδύσει συνολικά πάνω από 300 εκατ. δολάρια στην «Palantir» και για χρόνια παρέμενε ο μοναδικός της πελάτης. Από τη σχέση αυτή ο πρώην διευθυντής της CIA Τζορτζ Τένετ απέκτησε θέση συμβούλου στην εταιρεία, ιδιότητα που κατέχει μαζί με την πρώην ΥΠΕΞ των ΗΠΑ, Κοντολίζα Ράις.

Στη συνέχεια, η «Palantir» άρχισε να προσφέρει τις υπηρεσίες της στον στρατό των ΗΠΑ. Μέχρι το τέλος του 2011 πάνω από 30 μονάδες του αμερικανικού στρατού στο Ιράκ και το Αφγανιστάν αξιοποιούσαν το λογισμικό της, ενώ έχει υπογράψει συμβόλαια δισεκατομμυρίων με το αμερικανικό Πεντάγωνο.

Ανάμεσα στα προγράμματα που χρησιμοποιούν οι αμερικανικές Ενοπλες Δυνάμεις είναι τα «Vantage» και «Μaven», που αφορούν στην ανάπτυξη και χρήση τεχνητής νοημοσύνης σε μη επανδρωμένα αεροσκάφη για βομβαρδισμούς ακριβείας και συλλογή πληροφοριών.

Το δεύτερο από αυτά τα προγράμματα χαρακτηρίζεται από τον πρόεδρο της «Palantir» «Σχέδιο Μανχάταν (το σχέδιο ανάπτυξης της πρώτης ατομικής βόμβας) του 21ου αιώνα». Η εταιρεία το ανέλαβε το 2019, όταν η «Google» ακύρωσε τη συμφωνία της με την αμερικανική κυβέρνηση, μετά τις αντιδράσεις για την είσοδο της εταιρείας στη «βιομηχανία του πολέμου».

Οι «δουλειές» επεκτείνονται

Στενή συνεργασία έχει αναπτυχθεί και με διάφορα Σώματα Ασφαλείας των ΗΠΑ, όπως την Υπηρεσία Μετανάστευσης και Τελωνειακής Επιβολής (ICE). Οι υπηρεσίες της «Palantir», που άρχισαν να προσφέρονται στην ICE από το 2014, μετά την υπογραφή ενός συμβολαίου αξίας 41 εκατ. δολαρίων, χαρακτηρίστηκαν «κινητήρια δύναμη» της μηχανής απελάσεων των ΗΠΑ.

Η ICE έχει αναλάβει την υλοποίηση της σκληρής αντιμεταναστευτικής πολιτικής των ΗΠΑ. Με την εποπτεία της, απελάθηκαν περίπου 3,2 εκατομμύρια πρόσφυγες και μετανάστες την περίοδο της διακυβέρνησης Ομπάμα και άλλοι περίπου 800.000 κατά την τετραετία Τραμπ. Πολλοί από αυτούς είχαν προηγουμένως κρατηθεί σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και είχαν χωριστεί από τις οικογένειές τους.

Το λογισμικό που ανέπτυξε η «Palantir» για την ICE επιτρέπει στους πράκτορές της να έχουν πρόσβαση σε ένα τεράστιο «οικοσύστημα» δεδομένων, το οποίο διευκολύνει την ανακάλυψη και παρακολούθηση «στόχων». Στη συνέχεια, συμβάλλει στο στήσιμο των δικαστικών υποθέσεων εναντίον τους και τη διαχείρισή τους.

Το σύστημα παρέχει στους «χρήστες» του πρόσβαση σε πλατφόρμες πληροφοριών που διατηρούνται από διάφορες κρατικές υπηρεσίες και ιδιωτικούς οργανισμούς ασφάλειας. Παρέχει στους πράκτορες της ICE πρόσβαση σε πληροφορίες σχετικά με την εκπαίδευση ενός «στόχου», τις οικογενειακές του σχέσεις, τις ασχολίες του, τα τηλεφωνικά αρχεία, το ιστορικό μετανάστευσης, τις προσωπικές συνδέσεις, τα βιομετρικά χαρακτηριστικά, το ποινικό μητρώο, τις διευθύνσεις σπιτιού και εργασίας.

Μιλάμε δηλαδή για κανονικό «φακέλωμα» που βρίσκει εφαρμογή και στη λεγόμενη «προληπτική αστυνόμευση», στην οποία χρησιμοποιούνται ποσοτικές αναλύσεις για τον εντοπισμό περιοχών που παρουσιάζουν «ροπή» προς το έγκλημα, ή ατόμων που θεωρείται πιθανό να διαπράξουν ή να πέσουν θύματα εγκλήματος.

Για παράδειγμα, με την εφαρμογή της συγκεκριμένης τεχνολογίας, η αστυνομία του Λος Αντζελες είχε τη δυνατότητα να «επικεντρώσει» σε ένα άτομο και στη συνέχεια να προσδιορίσει τους φίλους του, τους συγγενείς, τους συναδέλφους και τις άλλες σχέσεις του.

Αλλες εφαρμογές της εταιρείας αξιοποιήθηκαν για την αποκάλυψη δύο επιχειρήσεων μεγάλης κλίμακας κατασκοπείας στον κυβερνοχώρο, της «Ghost Net» και της «Shadow Network», όπως και την παρακολούθηση της συμφωνίας για τα πυρηνικά, που είχε υπογράψει το Ιράν το 2015, από τον Διεθνή Οργανισμό Ατομικής Ενέργειας.

Το 2019 η εταιρεία είχε στον κατάλογό της 125 πελάτες, από τους οποίους σχεδόν οι μισοί είναι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι. Πλέον, η αγορά στην οποία στοχεύει η «Palantir» είναι κυβερνήσεις και κρατικοί οργανισμοί, όπως και «οι 6.000 εταιρείες που έχουν 500 εκατ. δολάρια ή περισσότερο σε ετήσια έσοδα». Τα ενεργά συμβόλαια της εταιρείας με κυβερνητικούς φορείς σε όλο τον κόσμο, στα τέλη Σεπτέμβρη, ανέρχονταν σε συνολική αξία 1,3 δισ. δολαρίων.

«Πυλώνας» σε επικίνδυνους σχεδιασμούς

Τα δύο κύρια προγράμματα της εταιρείας, το «Gotham» και το «Foundry», συλλέγουν και επεξεργάζονται τεράστιες ποσότητες δεδομένων, προκειμένου να εντοπιστούν οι συνδέσεις, τα πρότυπα και οι τάσεις που θα μπορούσαν να ξεφύγουν από τους ανθρώπινους αναλυτές. Ο στόχος όλης αυτής της «ενσωμάτωσης δεδομένων» είναι η βελτίωση της ικανότητας λήψης αποφάσεων.

«Η βασική αποστολή της εταιρείας μας ήταν πάντα να κάνει τη Δύση και ειδικά την Αμερική την ισχυρότερη στον κόσμο», είπε σε πρόσφατη συνέντευξή του ο Καρπ, προσθέτοντας πως «συνεργαζόμαστε με τους περισσότερους ειδικούς φορείς στον δυτικό κόσμο. Συνεργαζόμαστε με τις περισσότερες μυστικές υπηρεσίες. Εχουμε παρουσία σε πάνω από 40 χώρες».

Ανάμεσα σε αυτές, η μητροπολιτική αστυνομία του Λονδίνου, οι αστυνομικές αρχές της Γερμανίας, όπως και οι γαλλικές μυστικές υπηρεσίες, οι οποίες στράφηκαν στην «Palantir» μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις του Νοέμβρη του 2015 στο Παρίσι.

Από το 2016, η Europol χρησιμοποιεί το λογισμικό «Gotham» για «επιχειρησιακούς» σκοπούς, για την ανάλυση και την απεικόνιση των σχέσεων μεταξύ προσώπων, αντικειμένων ή την πορεία των γεγονότων. Τα «δομημένα δεδομένα», όπως λίστες επαφών και ιστορικό ταξιδιού, συνδέονται με «μη δομημένα δεδομένα», όπως φωτογραφίες ή δεδομένα τοποθεσίας. Αυτή η ανάλυση μεγάλου όγκου δεδομένων έχει ως στόχο να δημιουργήσει «ερευνητικές υποδείξεις».

Οι αναρίθμητοι τρόποι με τους οποίους αξιοποιείται το λογισμικό της, δείχνουν τις τεράστιες δυνατότητες που προσφέρει σε κράτη και πολυεθνικές η ανάλυση μεγάλων δεδομένων (Mega Data).

Η «Airbus», για παράδειγμα, αξιοποίησε το «Foundry» για να μειώσει τον χρόνο που απαιτούν ο εντοπισμός και η επίλυση σφαλμάτων στη διαδικασία παραγωγής. Ο περιορισμός του μέσου όρου των 24 ημερών που απαιτούσε η διαδικασία αυτή σε 17, συνέβαλε στο να εξοικονομηθούν εκατοντάδες εκατομμύρια.

Η επενδυτική τράπεζα Credit Suisse το χρησιμοποιεί για την αντιμετώπιση του «ξεπλύματος» χρήματος. Η φαρμακευτική «Merck» για την επιτάχυνση της ανάπτυξης νέων φαρμάκων, ενώ η «Ferrari Scuderia» για τη βελτίωση των μονοθέσιών της. Αλλες εταιρείες το αξιοποίησαν διαφορετικά, όπως η «JP Morgan» για να παρακολουθεί υπαλλήλους της.

Επομένως, δεν προκαλεί καθόλου έκπληξη ότι η «Palantir» συνδέθηκε με το σκάνδαλο της «Cambridge Analytica». Οι αποκαλύψεις έδειξαν πως υπάλληλος της «Palantir» ήταν αυτός που πρόσφερε την τεχνογνωσία για να «εξορύξει» μέσω του «Facebook» η «Cambridge Analytica» τις τεράστιες ποσότητες προσωπικών δεδομένων που αξιοποίησε στη συνέχεια για να επιδράσει στην εκλογική συμπεριφορά, στις προηγούμενες αμερικανικές εκλογές.

Αμείλικτα ερωτήματα

Αναφορά στην υπόθεση της συνεργασίας της «Palantir» με την κυβέρνηση έκανε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ Νίκος Καραθανασόπουλος σε τοποθέτησή του στην Ολομέλεια της Βουλής, θέτοντας ερωτήματα για τη σύμβασή της με την κυβέρνηση.

Οπως είπε ο Ν. Καραθανασόπουλος, ο όμιλος αυτός «δεν είναι αθώος αλλά είναι πολύ στενά συνδεδεμένος με τις αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών, με τις αρχές καταστολής των ΗΠΑ και ο βασικός άξονας λειτουργίας του είναι η συγκέντρωση μεγάλου όγκου από πληροφορίες από όλο τον κόσμο και η επεξεργασία τους με διάφορες μεθόδους. Οι δραστηριότητες μάλιστα του ομίλου αυτού έχουν αποτελέσει αντικείμενο κριτικής τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην ΕΕ».

Ανέδειξε επίσης ότι η συμφωνία συνεργασίας έχει γίνει με διαδικασίες που η κυβέρνηση έχει χρησιμοποιήσει και με άλλες αντίστοιχες συμφωνίες, όπως για παράδειγμα για την τηλεκπαίδευση. «Δηλαδή, με κλειστές, κατ’ ιδίαν συνομιλίες, χωρίς κανενός είδους διαγωνιστική διαδικασία».

«Με βάση τα παραπάνω ζητήματα – επισήμανε ο Ν. Καραθανασόπουλος – γεννιούνται μια σειρά από ερωτήματα: Ποια, για παράδειγμα, είναι τα χαρακτηριστικά της συνεργασίας με την εν λόγω εταιρεία; Πότε ξεκίνησαν τη συνεργασία; Ποιο είναι το αντίτιμο; Ποιο είναι αναλυτικά το αντικείμενο αυτής της συνεργασίας και της συλλογής και επεξεργασίας των στοιχείων και γιατί δεν έγινε διαγωνιστική διαδικασία;».

Ακόμα, «σε ποια δεδομένα, αναλυτικά, έχει πρόσβαση η εν λόγω εταιρεία; Περιλαμβάνονται δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα των Ελλήνων πολιτών; Εχει η εταιρεία πρόσβαση σε δεδομένα που αφορούν την υγειονομική κατάσταση των ασθενών Covid και των επαφών τους; Πώς διασφαλίζεται το απόρρητο δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα που συλλέγει το υπουργείο και αφορούν την πανδημία;

Και εφόσον θέλατε να επεξεργαστείτε τέτοιου είδους δεδομένα, γιατί δεν φροντίσατε να καλυφθούν οι όποιες πληροφοριακές ανάγκες από προσωπικό του κρατικού τομέα; Για ψηφιακό κράτος μιλάτε…». Απάντηση, βέβαια, δεν υπήρξε ποτέ.

Πηγές:

— https://www.bloomberg.com/news/articles/2020-04-02/coronavirus-news-palantir-gives-away-data-mining-tools

— https://insidestory.gr/article/covid19-i-amfilegomeni-palantir-synergasia-elliniki-kyvernisi

— https://www.theguardian.com/world/2020/apr/12/uk-government-using-confidential-patient-data-in-coronavirus-response

— https://www.state.gov/u-s-greece-science-and-technology-agreement/

— https://www.nytimes.com/interactive/2020/10/21/magazine/palantir-alex-karp.html

— «Ριζοσπάστης του Σαββατοκύριακου», Σάββατο 11 Ιούλη – Κυριακή 12 Ιούλη 2020, Τεχνολογίες Αναγνώρισης Προσώπων: Κι άλλα εργαλεία καταστολής στην υπηρεσία του αστικού κράτους

Τα… λεκιασμένα μυαλά

 

 

Ξεπεράσαμε την Κίνα σε νεκρούς από covid. Εμείς – είπαμε, έχουμε 10 εκατομμύρια πληθυσμό. Η Κίνα… κάτι παραπάνω. Ενάμιση δισεκατομμύριο. Εκατόν πενήντα φορές περισσότερους από τους υπερήφανους με τα τούρμπο γονίδια Έλληνες, τον πολιτισμό των 200 λέξεων κατά κεφαλήν και τον υπερχειλίζοντα κουτσαβακισμό. Στην Κίνα, επίσης, η πανδημία έχει πάψει εδώ και δέκα μήνες να είναι θανατηφόρα. Ουδείς νεκρός όλο αυτό το διάστημα. Η ίδια εικόνα, περίπου, σε Κούβα, Βιετνάμ, νότια Κορέα, Ταϊβάν, αλλά και… Ν. Ζηλανδία. Ναι, στη Ν. Ζηλανδία, με το ομώνυμο αρνάκι, που μπορεί την τελευταία τριακονταετία να κατάφεραν να κακοποιήσουν 250.000 παιδιά – κυρίως Μαορί, αλλά με την πανδημία έσκισαν.

Από την άλλη πλευρά της Γης, τη δυτική, την πολιτισμένη, του ανεπτυγμένου καπιταλισμού, ο… όλεθρος. Αρχές του 2021 οι ΗΠΑ θα έχουν ξεπεράσει τον αριθμό νεκρών που είχαν στον Β΄ ΠΠ. Η ΕΕ βουλιάζει στο θανατικό και στην επερχόμενη πείνα. Στην Αγγλία η UNICEF σιτίζει παιδάκια.

Αυτή είναι η πραγματικότητα. Συνταρακτική! Με κολοσσιαίες οικονομικοπολιτικές προεκτάσεις, μετατοπίσεις και αλλαγές. Το θλιβερό και πλήρως απογοητευτικό γεγονός, όμως, είναι πως αυτή τη βοούσα πραγματικότητα, δεν είναι σε θέση να την προσλάβουν και πολύ περισσότερο, να την επεξεργαστούν εκατοντάδες χιλιάδες συνάνθρωποί μας. Ανίκανοι να εξαγάγουν ένα – σχεδόν αυτονόητο συμπέρασμα. Να θέσουν – έστω και να απαντήσουν στο ερώτημα: Γιατί κάπου δεν πεθαίνουν από τον ιό;

Εμείς ζούμε στην εποχή της… Μαρίας. Της κάθε ελεεινής Μαρίας και του κάθε δυστυχή… Μάριου. Που θα μπει, λέει, ανάμεσα στο εμβόλιο και στο παιδί της, όπως εγκληματικά βάζει την πρέζα ανάμεσα σ’ αυτήν και το παιδί της. Στην εποχή του σκοταδισμού των παπάδων και των επιστημόνων που δεν τολμούν να σηκώσουν ανάστημα. Του κάθε βλάκα που ελπίζει στα κέρδη του λαχείου (μία στα δέκα εκατομμύρια πιθανότητες), αλλά αγνοεί ή παραβλέπει τον κατά πολύ πιθανότερο κίνδυνο να βρεθεί άδοξα στον τάφο κι ασχολείται με τσιπάκια και λεκιασμένα φανελάκια.

Ζούμε στην εποχή που εκατοντάδες χιλιάδες – εκατομμύρια, από το δουλικό ποίμνιο, ανέχονται την εγκληματική τάξη και την κυβέρνησή της που, έχοντας ξεπουλήσει τα πάντα, παίζει τώρα απροκάλυπτα με τη ζωή μας.

ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΝΑΚΗΣ

Με αίμα κλείνει το 2020 η κυβέρνηση του Περού – Δυο νεκροί στις μεγάλες αγροτικές διαδηλώσεις

 

Δεν πρόλαβαν να βγάλουν τη χρονιά δυο διαδηλωτές στην περιοχή Βιρού της Λαμπαγιακέ στο Περού, καθώς έπεσαν νεκροί από τα πυρά αστυνομικών στα πλαίσια της επιχείρησης καταστολής κατά των μεγάλων κινητοποιήσεων εργατών γης που βρίσκονται σε εξέλιξη αυτό το διάστημα.

Ένα από τα θύματα ήταν μόλις 16 ετών, ενώ τραυματίστηκαν κι άλλοι τέσσερις διαδηλωτές, όπως και έξι αστυνομικοί. Οι ακριβείς συνθήκες της δολοφονικής επίθεσης βρίσκονται ακόμα υπό διερεύνηση. Όλα ξεκίνησαν στην Παναμερικανική Λεωφόρο, την οποία εδώ και μέρες είχαν κλείσει διαδηλωτές, όταν αστυνομικές δυνάμεις επιχείρησαν να διαλύσουν τους συγκεντρωμένους με βροχή δακρυγόνων.

Αιτία των διαδηλώσεων είναι η βελτίωση των συνθηκών εργασίας για τους εργάτες γης, καθώς δεν ικανοποιούνται από το νέο αγροτικό νομοσχέδιο, που προβλέπει απλά ένα “μπόνους” 30% στον κατώτατο μισθό των αγρεργατών. Οι εργάτες απαιτούν μια μόνιμη αύξηση του μισθού τους, ο οποίος είναι πολύ χαμηλός, στα μόλις 11 δολάρια τη μέρα για 8 ώρες χωρίς διάλειμμα. Με το προβλεπόμενο μπόνους, η αύξηση θα ανέλθει σε 2,5 δολάρια την ημέρα, αντί για ημερομίσθιο 20 δολαρίων που απαιτούν οι εργάτες γης. Στα αιτήματα αυτά αντιδρούν όπως είναι αναμενόμενο, οι μεγαλογαιοκτήμονες, που απειλούν και εκβιάζουν ουσιαστικά με απολύσεις σε έναν τομέα που απασχολεί 200.00 ανθρώπους στη χώρα.

Συνολικά μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα έχουν καταγραφεί 4 νεκροί στα πλαίσια των κινητοποιήσεων, πιστοποιώντας τη βαναυσότητα της καταστολής στη χώρα.

Με πληροφορίες από telesur

 

 Εκθεση Πισσαρίδη και Δικαιοσύνη

Η διαμόρφωση των όρων για την καπιταλιστική ανάπτυξη και κερδοφορία και η για το σκοπό αυτό ενσωμάτωση ευρύτερων εργατικών - λαϊκών στρωμάτων αποτελούν κρίσιμα διακυβεύματα για τα συμφέροντα της αστικής τάξης και υπηρετούνται με την προώθηση αναδιαρθρώσεων στο αστικό Δίκαιο και την απονομή της αστικής Δικαιοσύνης.

Στο πλαίσιο αυτό, η πρόσφατη Εκθεση Πισσαρίδη περιλαμβάνει ως ιδιαίτερο κεφάλαιο τη Δικαιοσύνη, για την οποία θέτει ως κρίσιμο στόχο να «μετατραπεί από εστία αβεβαιότητας σε πηγή εμπιστοσύνης για νέες επενδύσεις».

Η κατεύθυνση των μέτρων που τίθενται στο κείμενο αυτό, δεν αποτελεί κεραυνό εν αιθρία, αντιθέτως εκφράζει μια διαχρονική τάση προσαρμογής της Δικαιοσύνης στις σύγχρονες ανάγκες του κεφαλαίου: Την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας και κερδοφορίας του κεφαλαίου, την προώθηση των στρατηγικών σχεδιασμών της αστικής τάξης που απαιτούν συνδυασμένα ένταση της εκμετάλλευσης αλλά και της καταστολής, την περιστολή του συνόλου των δικαιωμάτων του λαού, μέσα από την ταχύτερη και αποτελεσματική εφαρμογή των αντιλαϊκών νόμων.

Χαρακτηριστικό τέτοιο παράδειγμα «εκσυχρονισμού» της Δικαιοσύνης είναι η θεσμοθέτηση εξωδικαστικών μορφών επίλυσης διαφορών, η υποχρεωτική διαμεσολάβηση και διαιτησία που ουσιαστικά ιδιωτικοποιούν την απονομή της.

Eurokinissi

Με κυρίαρχο τον ρόλο των μεγάλων πιστοποιημένων εταιρειών διαμεσολάβησης, η Δικαιοσύνη αναδεικνύεται σε έναν ασφυκτικό, κοστοβόρο και αδιαφανή κλοιό, για τα φτωχότερα λαϊκά στρώματα, τα οποία έχοντας τη θέση του αδύναμου, κάθε φορά, μέρους, υποχωρούν απέναντι στα μεγάλα συμφέροντα.

Βαθιά αντιδραστική είναι η εφαρμογή του θεσμού αυτού στην Ποινική Δικαιοσύνη, στη βάση των κατευθύνσεων της ΕΕ. Με τις διαδικασίες της ποινικής συνδιαλλαγής και διαμεσολάβησης καθιερώνεται ένα απαράδεκτο παζάρι ποινών, που λειτουργεί εκβιαστικά σε βάρος των φτωχών, ακόμα και αθώων, και ευνοϊκά υπέρ των ισχυρών παραβατών του νόμου, και καταπατούνται θεμελιώδη δικαιώματα (όπως το τεκμήριο αθωότητας).

«Fast track» αποφάσεις για το κεφάλαιο

Στην ίδια ρότα κινείται και η θεσμοθέτηση ειδικών τμημάτων δικαστηρίων, τα λεγόμενα «επενδυτικά» (ν. 4700/2020). Πρόκειται για ειδικά, «ελίτ» τμήματα με έμπειρους δικαστές και ταχύρρυθμες διαδικασίες, προκειμένου να διευκολύνουν τις «fast track» επενδύσεις, σε τομείς που συγκεντρώνουν ζωηρό ενδιαφέρον μεγάλων ομίλων (στην Ενέργεια, στις Τηλεπικοινωνίες, στη Διαχείριση Δεδομένων), την ώρα που οι πάσης φύσεως λαϊκές υποθέσεις (οι εργατικές, οι συνταξιοδοτικές και άλλες) βαλτώνουν και χρονίζουν στα δικαστήρια.

Είναι μια παρέμβαση που, ανάμεσα σε άλλα, καθιερώνει μια Δικαιοσύνη δύο ταχυτήτων και ενισχύει τα μέσα για να γίνεται όλο και πιο ελεγχόμενη, φιλική και γρήγορη για τους επιχειρηματικούς ομίλους, ενώ εντείνει τους φραγμούς για την πρόσβαση των λαϊκών στρωμάτων σε αυτήν.

Η Εκθεση Πισσαρίδη, σε αδιάσπαστη ενότητα με τις παραπάνω αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις, εκφράζει τις βασικές στοχεύσεις του αστικού κράτους και στο σκέλος της απονομής της Δικαιοσύνης.

Το κείμενο εντοπίζει αγκυλώσεις μέσα και έξω από το δικαστικό σύστημα (π.χ. καθυστερήσεις στην απονομή Δικαιοσύνης), οι οποίες ευθύνονται για τη χαμηλή παγκόσμια κατάταξη της Ελλάδας ως προς την εφαρμογή των συμβάσεων (επενδυτικών κ.ά.). Ασκεί κριτική για την «κακή αντίληψη των ελληνικών επιχειρήσεων περί δικαστικής ανεξαρτησίας», κάνει αναφορά σε «ένδικες διαφορές που επιβαρύνουν αχρείαστα (!) το δικαστικό σύστημα... ενώ θα μπορούσαν να επιλυθούν χωρίς προσφυγή στη Δικαιοσύνη, με συμβιβασμό των μερών».

Ολη η ουσία του προσανατολισμού που δίνει η έκθεση, μπορεί να συνοψιστεί στη διατύπωση ότι «η αποτελεσματική απονομή της Δικαιοσύνης είναι κομβική και για την απορρόφηση των πόρων από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Ανάκαμψης, καθώς μεγάλο μέρος των πόρων αυτών συνδέονται με δημόσια έργα υποδομών, τα οποία πρέπει να πραγματοποιηθούν σε προκαθορισμένες προθεσμίες».

Πάνω απ' όλα η «ευημερία» των κερδών!

Αναφορικά με την εκπαίδευση - κατάρτιση των δικαστών, αναγνωρίζει μεν το υψηλό τους επίπεδο, ωστόσο χαρακτηρίζει περιορισμένη και ελλιπή τη γνώση τους σε θέματα οικονομικής επιστήμης (!). Χρειάζεται οι δικαστές να συνδυάζουν τη νομική τους κατάρτιση με κατανόηση του οικονομικού τρόπου σκέψης και της οικονομικής ανάλυσης του δικαίου, να τους προσφέρονται μαθήματα σε περισσότερο τεχνικά οικονομικά θέματα, όπως ο ανταγωνισμός, η λογιστική και τα χρηματοοικονομικά.

Ερχεται σε αντίθεση ακόμα και με το ρόλο των δικαστών! Οι δικαστές δεν είναι πραγματογνώμονες, ώστε να έχουν τεχνικές και ειδικές γνώσεις των διαφόρων επιστημών (π.χ. Λογιστική), αλλά ο δικός τους «επιστημονικός τομέας» είναι να γνωρίζουν σε βάθος, να εφαρμόζουν και να ερμηνεύουν τον νόμο.

Η στόχευση αυτών των μέτρων είναι η διαμόρφωση μιας Δικαιοσύνης εξολοκλήρου κομμένης και ραμμένης στις ανάγκες και επιδιώξεις του κεφαλαίου. Θέλουν τους δικαστές εφαρμοστές γνώσεων οικονομοτεχνικής φύσης, τεχνοκράτες, να θέτουν ως κριτήριο της δικαιοδοτικής τους κρίσης την ευημερία της επιχείρησης. Να αναγνωρίζουν, όπως οι καπιταλιστές, ότι η πρόοδος της εταιρείας είναι παράλληλη με το συμφέρον του εργαζόμενου και μάλιστα ότι σε περίπτωση σύγκρουσης, επικρατέστερο είναι το συμφέρον της πολυεθνικής, του ομίλου κ.λπ.

Στο σύστημα απονομής Δικαιοσύνης που περιγράφεται στην Εκθεση, υπάρχει χώρος μόνο για τον δικαστή που θα κρίνει σύμφωνα με το συμφέρον και την ευρωστία της επιχείρησης, που δεν θα επιδικάσει, παραδείγματος χάριν, δεδουλευμένα στον εργαζόμενο ή ολόκληρη αποζημίωση στον ζημιωθέντα από αυτοκινητιστικό ατύχημα επειδή θα είναι επιβλαβές για την εταιρεία.

Οι παραπάνω προτάσεις συμπληρώνονται με την ανάγκη κατάρτισης των δικαστών σε ψηφιακές και διοικητικές δεξιότητες, καθώς και επέκταση και εμβάθυνση της αξιολόγησής τους. Εξάλλου, σε αρκετά σημεία οι δικαστές αντιμετωπίζονται λίγο πολύ ως manager, που χρειάζεται να αποκτούν διοικητικά προσόντα, ενώ δεν λείπουν και προτάσεις που αντιβαίνουν το Σύνταγμα, όπως για σώμα «επίκουρων δικαστών», ολιγοετούς θητείας, κατά το πρότυπο άλλων ευρωπαϊκών κρατών.

Ανάμεσα στις προτάσεις προβάλλουν η ψηφιοποίηση και διασύνδεση με άλλες κρατικές υπηρεσίες (ΕΛ.ΑΣ. κ.λπ.), η συγχώνευση δικαστηρίων με τη λογική «κόστους - οφέλους», νέα «ειδικά» δικαστήρια κατά το πρότυπο των πρόσφατων «επενδυτικών» σε τομείς «σημαντικού οικονομικού ενδιαφέροντος» (π.χ. πτώχευση) και διάφορα άλλα μέτρα, που συν τοις άλλοις κάνουν ακόμα πιο δύσκολη την πρόσβαση του λαού στη Δικαιοσύνη.

Αλλωστε, «ψηφιακός μετασχηματισμός» του κράτους, συμπεριλαμβανομένης της Δικαιοσύνης, κάθε άλλο παρά αμβλύνει, αντίθετα εντείνει τον αντιδραστικό ρόλο τους. Με την «ηλεκτρονική δικαιοσύνη», η ψηφιοποίηση, η «διασύνδεση» δεδομένων και η επιτάχυνση εστιάζονται στα κρίσιμα για το κεφάλαιο αντικείμενα (αδειοδοτήσεις επενδύσεων κ.ά.), ενώ προστίθενται νέα «όπλα» στην αντιμετώπιση του «εχθρού λαού» από το αστικό κράτος (παρακολούθηση, καταστολή).

Πλήρης ευθυγράμμιση με τα συμφέροντα των μονοπωλίων

Η Εκθεση περιέχει βαθιά αντιδραστικές προτάσεις, επιδιώκει να μετατρέψει τη Δικαιοσύνη σε μοχλό προσέλκυσης επενδύσεων. Οπως σωστά σημείωσε η Ενωση Δικαστών και Εισαγγελέων στην ανακοίνωση καταδίκης της, «επιχειρείται ο υποβιβασμός της δικαστικής λειτουργίας σε ένα απλό εργαλείο άσκησης οικονομικής πολιτικής από την εκάστοτε κυβέρνηση».

Το πιο αντιδραστικό, κατά τη γνώμη μας, σημείο είναι εκείνο για την εκπαίδευση - κατάρτιση και αξιολόγηση των δικαστών, επειδή αποκαλύπτει τη βούληση του συστήματος για την ακόμα μεγαλύτερη ευθυγράμμιση του δικαστικού σώματος με τις ανάγκες και τα συμφέροντα των μονοπωλίων. Σε ένα ήδη ασφυκτικό πλαίσιο, επιδιώκεται να γίνει αδύνατη και η παραμικρή ακόμα διαφοροποίηση ενός δικαστή από τη γραμμή υλοποίησης των συμφερόντων των μονοπωλίων.

Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι στον καπιταλισμό, η «δικαστική εξουσία», τα κρατικά όργανα απονομής της αστικής Δικαιοσύνης, περιβάλλονται με μία φαινομενική ανεξαρτησία από τις άλλες κρατικές λειτουργίες και θεσμούς.

Ωστόσο, αυτό που εφαρμόζουν τα δικαστήρια είναι το ισχύον, ταξικό Δίκαιο, κάνοντας μία ερμηνεία στο πλαίσιο της κυρίαρχης δικαιικής αντίληψης και με τα εργαλεία της αστικής νομικής θεωρίας και νομολογίας. Επομένως, δεν μπορούμε να μιλάμε για ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, αφού στην πραγματικότητα τα δικαιοδοτικά όργανα αποτελούν τμήμα της ενιαίας, αστικής κρατικής εξουσίας.

Ετσι, την πορεία αντιδραστικοποίησης του καπιταλιστικού συστήματος ακολουθεί και η αστική Δικαιοσύνη, ενισχύοντας το νομικό οπλοστάσιο, εντείνοντας την επίθεση σε βάρος του εργαζόμενου λαού (Εργασιακά, Υγεία - Πρόνοια - Ασφάλιση, Παιδεία, αλλά και συνδικαλιστικά δικαιώματα, δικαίωμα στην απεργία κ.λπ.).

Στη σημερινή περίοδο, η εμφάνιση νέας οικονομικής κρίσης και η δυσκολία διαχείρισής της απαιτεί απονομή Δικαιοσύνης με πιο αντιδραστικούς όρους, για να διευκολύνονται οι επενδύσεις, ο ανταγωνισμός, συνολικά η ίδια η αναπαραγωγή του κοινωνικού κεφαλαίου. Οσο οξύνονται οι αντιθέσεις του συστήματος, τόσο εμπλουτίζεται η φαρέτρα της αστικής Δικαιοσύνης, για να εμποδιστεί η πάλη του εργατικού - λαϊκού κινήματος, να φιμωθεί και η παραμικρή φωνή εναντίωσης.

Κράτος πιο εχθρικό στις λαϊκές ανάγκες

Η Εκθεση Πισσαρίδη είναι ένα πολιτικό κείμενο, προτείνει αναδιαρθρώσεις που περιλαμβάνουν το σύνολο των λειτουργιών του κράτους, κάνοντάς το πιο εχθρικό απέναντι στις λαϊκές ανάγκες, αντιμετωπίζοντας την ευημερία και τα δικαιώματα των εργαζομένων ως ένα «διαρθρωτικό» πρόβλημα, που πρέπει να ρυθμιστεί. Προβλέπει μοίρασμα δισ. ευρώ στις επιχειρήσεις και φτώχειας στον λαό. Ομως τα λαϊκά στρώματα πλήρωσαν και μάτωσαν αρκετά τα προηγούμενα χρόνια της κρίσης. Η Εκθεση είναι άλλο ένα σχέδιο μακριά και έξω από τα λαϊκά συμφέροντα, που πρέπει να απορριφθεί.

Η απάντηση χρειάζεται να είναι ξεκάθαρη. Κανένας νέος άνθρωπος, εργαζόμενος στο χώρο της Δικαιοσύνης και αλλού δεν πρέπει να δώσει άλλη πίστωση χρόνου σε αυτή την αντιλαϊκή πολιτική. Τώρα χρειάζεται ανασύνταξη, οργάνωση του αγώνα και αντεπίθεση.

Στο έδαφος των παραπάνω εξελίξεων, χρειάζεται παρέμβαση που θα αναδεικνύει τον ταξικό χαρακτήρα και τα όρια της αστικής Δικαιοσύνης, κόντρα σε λεγκαλιστικές αυταπάτες που συχνά καλλιεργούνται, ιδίως από δυνάμεις του οπορτουνισμού. Παράλληλα, να μην υποτιμούνται η σημασία και τα περιθώρια παρέμβασης σε όλους τους χώρους, ακόμα κι αν έχουν αντιδραστικά χαρακτηριστικά, όπως ο χώρος της απονομής Δικαιοσύνης, όπου αναμφισβήτητα υπάρχουν τίμιοι, καλοπροαίρετοι και προοδευτικοί δικαστές, οι οποίοι μπορούν να εξαντλούν τα περιθώρια, να εκμεταλλεύονται κάθε χαραμάδα για να μη στέκονται απέναντι στον λαό που βασανίζεται.

Αιχμηρή Πένα

«Yes, sir»

 

  «Ο συνδυασμός Χριστουγέννων και περιοριστικών μέτρων λόγω
κορωνοϊού αποτελεί μια σπάνια ευκαιρία για διάβασμα». Με αυτόν τον τρόπο ξεκινά το άρθρο του ο διευθυντής της εφημερίδας «Καθημερινή», Αλέξης Παπαχελάς. Τι ωραία εισαγωγή. Είναι και ο τίτλος του άρθρου που προκαλεί εντύπωση («Μια πλατεία Στάλιν;»), οπότε έχουμε δύο βασικά στοιχεία για να εξασφαλιστεί η ανάγνωση του.

Η ενημέρωση για τα διαβάσματά του («ένα εξαιρετικό βιβλίο για τη Διάσκεψη της Γιάλτας» και «μία βιογραφία του Φραγκλίνου Ρούζβελτ»),  δεν προεξοφλεί απαραίτητα την απορία που σκάει σαν βόμβα…:

«…μου προκλήθηκε μία απορία, την οποία ελπίζω να μην παρεξηγήσετε: πώς και δεν έχουμε ονομάσει μία πλατεία προς τιμήν του Στάλιν;».

Το ενδιαφέρον του αναγνώστη κορυφώνεται και στη συνέχεια, μέσα σε πέντε – έξι προτάσεις, ενημερώνεται (;) ότι «ο Τσώρτσιλ είχε μια εμμονή με την Ελλάδα και την ανάγκη να παραμείνει στο δυτικό στρατόπεδο. Ο Στάλιν έδωσε το πράσινο φως χωρίς πολλά πολλά».

Μετά τις «εμμονές» του Τσώρτσιλ και το «πράσινο φως» του Στάλιν έρχεται και η συνομιλία με την «Ιστορία», η οποία «έχει αποφανθεί πως η ηγεσία της Αριστεράς μάλλον γνώριζε τις αποφάσεις του Σοβιετικού ηγέτη».

Ανεπιτυχής η ακροβασία του «Ιστορία έχει αποφανθεί»…  «μάλλον» (!) και δοκιμάζεται η κενή υπεροψία:

 «Υπάρχουν βέβαια, ακόμη και σήμερα, εκείνοι που αρνούνται ότι ήταν καλό για την πατρίδα μας που παρέμεινε στη Δύση»

Το συμπέρασμα είναι έτοιμο, περικλείοντας ολόκληρο το εύρος των «Yes, sir» της μετεμφυλιακής γονυκλισίας στους αφέντες που γλίτωσαν την Ελλάδα από τους κομμουνιστές:

«Ευτυχώς μείναμε στη Δύση, μπήκαμε στα πιο κλειστά της κλαμπ, ανεβήκαμε κατηγορία από πάρα πολλές απόψεις».

Ο κύριος Παπαχελάς, βέβαια, δεν θα μπορούσε να ταυτιστεί με την εκτίμηση ότι «η Μακρόνησος είναι ο σύγχρονος Παρθενώνας της νέας Ελλάδας», οπότε, ντροπαλά – ντροπαλά γράφει:

 «Χιλιάδες Ελληνες πλήρωσαν, βέβαια, ακριβά τον Ψυχρό Πόλεμο στις φυλακές και στα ξερονήσια».

Μάλιστα. Τον «Ψυχρό Πόλεμο» «πλήρωσαν ακριβά» «στις φυλακές και στα ξερονήσια». Γενικά και αόριστα. 

Η συνέχεια δεν προκαλεί εντύπωση. Ο αρθρογράφος κουνώντας τη σημαία του σκεπτόμενου δεξιού δεν αποδίδει όλες τις ευθύνες στους κακούς κομμουνιστές. Τις μοιράζει (μα, τι ωραία ιστοριούλα):

«Θα μπορούσαμε να είχαμε μια πιο ομαλή πορεία μετά τον πόλεμο, αν η Αριστερά και η Δεξιά είχαν δείξει μεγαλύτερη ωριμότητα».

Η συνταγή «κρίμα που δεν πήγαν όλοι μαζί στην ακρογιαλιά» δεν πετυχαίνει. Τα πιο σίγουρα μονοπάτια είναι πάντα καλύτερα και  το «ανήκομεν εις την Δύσιν» εκρήγνυται:

«Η χώρα βρήκε όμως τελικά την ισορροπία της μετά την πτώση της δικτατορίας και ένα ασφαλές λιμάνι στην Ευρώπη».

Το άρθρο κλείνει με μια δογματική διαπίστωση (δογματικοί και δεξιοί γίνεται; βρε γίνεται…), πασπαλισμένη με μια ειρωνική πνευματική ελαφρότητα:

«Το βέβαιο είναι ότι μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο μείναμε από τη σωστή μεριά του “φράχτη”. Και είναι απορίας άξιον που ο μεν Τσώρτσιλ δεν έχει περισσότερους δρόμους με το όνομά του, ο δε Στάλιν τουλάχιστον μία πλατεία…».

Ο κύριος Παπαχελάς έγραψε ένα άρθρο για να υποστηρίξει τον τίτλο του.  Ας βγάλουμε κι εμείς τον δικό μας τίτλο: 

Οι χριστουγεννιάτικες απορίες, εν μέσω περιοριστικών μέτρων και απεριόριστων ιστορικών αυθαιρεσιών, οδηγούν σε φθηνά ιδεολογικά επιχειρήματα και σχήματα.

Είναι προφανές ότι το άρθρο του κυρίου Παπαχελά δεν είναι (δεν θέλει να είναι) κείμενο σοβαρής ιδεολογικής αντιπαράθεσης, αλλά ιδεολογικής εξυπναδούλας.

Ίσως σε επόμενο άρθρο του διευθυντή της «Καθημερινής» να μάθουμε περισσότερα για τα Δεκεμβριανά, το «Δόγμα Τρούμαν», το «Στρατηγέ, ιδού ο στρατό σας», τις ναπάλμ, την μετεμφυλιακή Ελλάδα και τα «κλειστά κλαμπ».  Μπορεί, δε,  να ενημερωθούμε και για εκείνους που πολέμησαν τους ναζί και τους άλλους που έφυγαν από τη χώρα για να γυρίσουν να μας βάλουν στα «κλειστά κλαμπ». 

Ας αφήσουμε, όμως, όλες αυτές τις λεπτομέρειες. Το γράψαμε και πριν:

Το συμπέρασμα είναι έτοιμο, περικλείοντας ολόκληρο το εύρος των «Yes, sir» της μετεμφυλιακής γονυκλισίας στους αφέντες που γλίτωσαν την Ελλάδα από τους κακούς κομμουνιστές: «Ευτυχώς μείναμε στη Δύση, μπήκαμε στα πιο κλειστά της κλαμπ, ανεβήκαμε κατηγορία από πάρα πολλές απόψεις (…) Το βέβαιο είναι ότι μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο μείναμε από τη σωστή μεριά του “φράχτη”».

Y.Γ 1: Την επόμενη φορά που θα θελήσει να κάνει «πλακίτσα» ο διευθυντής της «Καθημερινής» με τη Γιάλτα, ας ενημερωθεί λίγο παραπάνω, μπας και ξεχωρίσει λιγουλάκι, από την αμόρφωτη δεξιά, που αναμασάει τις ίδιες ιστορίες με αυτόν για τα «χαρτάκια της Γιάλτας»: Όσα υποστηρίζει ότι έγιναν (που δεν έγιναν) στη Γιάλτα, έγιναν στη Μόσχα τον Οκτώβριο του 1944.  

Υ.Γ 2: Ακόμα μέρες γιορτών έχουμε. Υπάρχει χρόνος. Ας ενημερωθεί για τηνιστορία της εφημερίδας την οποία διευθύνει (Η Χρυσή Αυγή; Όχι, καλέ, η «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ»!), ας κοιτάξει και τη φωτογραφία με την κόκκινη σημαία στο Ράιχσταγκ, και μετά ας επανέλθει με «εξυπναδούλες» για την πλατεία Στάλιν, που «του» λείπει από τη χώρα. 

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ

“Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά κι ακόμα ψάχνουν τον Παππά…” – Τα κάλαντα της ΚΝΕ αφιερώνουν

 

Τα φετινά κάλαντα της Πρωτοχρονιάς είναι επίκαιρα

Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά
Με το κεφάλι μας ψηλά
Θα συνεχίσουμε και φέτος
όπως κάθε νέο έτος

Αντί να χτίζουμε πολλά
Νοσοκομεία και σχολειά
Αυτοί, τα πάντα ισοπεδώνουν
Και τα ΜΑΤ βάζουνε να μας φιμώνουν

Άρχισαν κι οι εμβολιασμοί
Όμως δεν είναι αρκετοί
Αφού δεν φτιάξαν την Υγεία
τόσους μήνες πανδημία

Ο πιο επικίνδυνος ιός
Είναι ο καπιταλισμός
για να απαλλαχθούμε
Να τον ανατρέψουμε μπορούμε

Η Νίκη μας έχει βαλθεί
Να μη μείνει χλωρό κλαρί
Με μαθητές όσοι τα βάζουν
ιστορία δε διαβάζουν…

Ο Θείος Σαμ μας έρχεται
τον Μπάιντεν καλοδέχεται
κι ο Τραμπ κατέβασε μουτράκια
ίδια μένουν τα γεράκια

Στα σίδερα της φυλακής
Οι κότες της Χρυσής Αυγής
Μα εμείς καθόλου δεν ξεχνάμε
Τους φασίστες πολεμάμε

Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά
κι ακόμα ψάχνουν τον Παππά
χαϊδεύουν τους μαχαιροβγάλτες
και βαράνε τους εργάτες

Τα βρήκανε Βίσση – Βανδή
Τι άλλο μένει να μας βρει
Βρε λες μες στο ’21
ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ να γίνουν ένα…

Καλή χρονιά – Χρονιά πολλά
Και πάντα αισιόδοξα
Ο κόσμος θα αλλάξει
Τα όνειρα θα γίνουν πράξη

Με ψηλά το κεφάλι!

«Οταν σηκώνεις κεφάλι ανασαίνεις πραγματικά»... Με το αισιόδοξο αυτό μήνυμα υποδεχόμαστε το 2021, αφήνοντας πίσω μια χρονιά που επιβεβαίωσε όσο λίγες ότι η προοπτική για τους εργαζόμενους βρίσκεται στην οργανωμένη πάλη για την ανατροπή αυτού του συστήματος, που αναβλύζει βαρβαρότητα από κάθε του πόρο.

Γιατί η χρονιά που πέρασε έφερε τους λαούς όλου του κόσμου αντιμέτωπους με τις συνέπειες της πανδημίας, με τα καπιταλιστικά κράτη όπου Γης να εγκληματούν σε βάρος της υγείας εκατομμυρίων ανθρώπων του μόχθου.

Γιατί η προσδοκία του λαού να τελειώσει αυτή η «περιπέτεια» με τον κορονοϊό δεν θα βάλει τέλος στην πραγματική περιπέτεια που βιώνει καθημερινά, εξαιτίας της εμπορευματοποίησης της Υγείας, του τσακίσματος των λαϊκών αναγκών, που δεν μπορούν να κρυφτούν πίσω από τη βελόνα του εμβολίου.

Γιατί η χρονιά που πέρασε έδειξε ότι η εργοδοσία και η κυβέρνηση, σαν έτοιμες από καιρό, έσπευσαν να αξιοποιήσουν αυτήν την «έκτακτη κατάσταση» για να καταφέρουν νέα μόνιμα πλήγματα στην εργατική τάξη και στα λαϊκά στρώματα, «εξελίσσοντας» τα εργαλεία της εκμετάλλευσης, για ακόμα πιο «ευέλικτη» και φθηνή εργασία, εντείνοντας την καταστολή και τον αυταρχισμό, μαζί με τις νέες παροχές στους επιχειρηματικούς ομίλους.

Γιατί πριν ακόμα κατορθώσει η καπιταλιστική οικονομία να ορθοποδήσει από την υποχώρηση της προηγούμενης δεκαετίας, ήρθε μια νέα, ακόμα πιο σφοδρή κρίση, καταρρίπτοντας τους μύθους της «βιώσιμης» ή «δίκαιης» ανάπτυξης και επιβεβαιώνοντας ότι οι κρίσεις είναι μέρος της «κανονικότητας» αυτού του συστήματος, όχι «προσωρινή παρέκκλιση».

Επιβεβαιώνονται ξανά, δηλαδή, τα ιστορικά όρια αυτού του συστήματος. Οι δυσκολίες και οι αγιάτρευτες αντιφάσεις του, που οξύνονται σε κάθε γωνιά του πλανήτη, αναδεικνύουν ότι δεν υπάρχει καμία δυνατότητα για φιλολαϊκή διαχείριση αυτής της αθλιότητας.

Η αμηχανία και η αβεβαιότητα που εκφράζουν αστικά επιτελεία μπροστά στη νέα χρονιά, για τον «κόσμο που αλλάζει», οι αναλύσεις τους με αφορμή τον κλονισμό και τις αναδιατάξεις ιμπεριαλιστικών συμμαχιών, για την όξυνση των ανταγωνισμών, πρέπει να διαβαστούν με «άλλο μάτι» από τους εργαζόμενους, καθώς φανερώνουν τις αντιφάσεις, τις αδυναμίες και τα τρωτά σημεία, που κάτω από την οργανωμένη λαϊκή παρέμβαση μπορούν να ανοίξουν ρήγματα στο κατά τ' άλλα «άτρωτο» και «αιώνιο» σύστημα της εκμετάλλευσης.

Υποδεχόμαστε λοιπόν το 2021 με πίστη στη δύναμη της εργατικής τάξης. Μια δύναμη που φάνηκε ξεκάθαρα στα lockdown, επιβεβαιώνοντας στην πράξη το περιεχόμενο του συνθήματος «Χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά».

Ο πλούτος που παράγεται από τα χέρια και το μυαλό των εργαζομένων είναι τεράστιος, και τα αδιέξοδα που ορθώνει η καπιταλιστική ιδιοκτησία δείχνουν την ανάγκη να προχωρήσει η κοινωνία μπροστά. Δείχνουν ότι η λαϊκή ευημερία έχει ως προϋπόθεση να επιστρέφεται αυτός ο πλούτος στην εργατική τάξη, παίρνοντας την εξουσία και τα κλειδιά της οικονομίας στα χέρια της.

Υποδεχόμαστε το 2021 με τον δικό μας σχεδιασμό, για την οργάνωση της αντεπίθεσης. Μέσα σε αυτές τις πρωτόγνωρες συνθήκες, που γίνονται όλο και πιο «μόνιμες», δίνουμε τον καλύτερό μας εαυτό για την ανασύνταξη του κινήματος, για την ενίσχυση της Κοινωνικής Συμμαχίας, για να δυναμώσει η αναμέτρηση με την εργοδοσία, τις κυβερνήσεις, το κράτος και τα κόμματά της.

Για να διευρυνθεί η συστράτευση εργαζομένων, ανθρώπων του μόχθου με το ΚΚΕ, τη μόνη δύναμη που τους προηγούμενους μήνες έδειξε ότι μπορεί να ηγηθεί των μεγάλων ανατρεπτικών αγώνων που έχει ανάγκη ο λαός μας. Ετσι και μόνο έτσι μπορεί να ανατραπεί η κατάσταση, και όχι με εμπιστοσύνη σε απατηλές υποσχέσεις ή με σπατάλη ελπίδων σε κυβερνητικές εναλλαγές, που τροφοδοτούν τη συνέχιση της αντιλαϊκής επίθεσης.

Μόνο με ψηλά το κεφάλι θα ανασάνουμε πραγματικά!

Ο νομπελίστας, οι άνεργοι και ο κατώτατος μισθός

Ο επικεφαλής της επιτροπής για την ανάνηψη της ελληνικής οικονομίας, νομπελίστας Χρ. Πισσαρίδης, ανέπτυξε, από τα νεανικά του χρόνια, ένα ζωηρό ενδιαφέρον για τους ανέργους, θα λέγαμε στα όρια της παθολογικής αγάπης. Ειδικότερα τον βασάνιζε το ερώτημα: «Γιατί να υπάρχουν χιλιάδες άνεργοι όταν υπάρχουν χιλιάδες κενές θέσεις εργασίας;». Η απάντηση στο ερώτημα αυτό του απέφερε το βραβείο Νόμπελ με θέμα: «Ανάλυση αγορών με τριβές αναζήτησης». Γιατί, όμως, η αγάπη του για τους ανέργους δεν του γέννησε το ερώτημα: «Γιατί οι θέσεις εργασίας να είναι πάντα λιγότερες από τον αριθμό των ανέργων;». Διότι απλούστατα στο πρώτο ερώτημα η ευθύνη είναι στην πλευρά των ανέργων ενώ στο δεύτερο στην πλευρά των εργοδοτών και, ως γνωστόν, τον Χρ. Πισσαρίδη δεν τον ενδιαφέρουν οι εργοδότες.

Ας δούμε πώς η αγάπη αυτή εντάσσεται στην έκθεση που κατέθεσε:

Ας φανταστούμε μια οικονομία στην οποία υπάρχουν χιλιάδες κενές θέσεις εργασίας και χιλιάδες άνεργοι. Οταν ανοίγει μια κενή θέση εργασίας οι άνεργοι, ο καθένας χωριστά, στέλνουν βιογραφικά και κάνουν συνεντεύξεις. Ομως, οι επαναλαμβανόμενες συναντήσεις είναι χρονοβόρες και δαπανηρές. Οι άνεργοι ξοδεύουν χρόνο και πόρους για να εντοπίζουν τις θέσεις και οι εργοδότες ξοδεύουν χρόνο και πόρους για να ελέγχουν τους αιτούντες μέσω συνεντεύξεων. Οι επιχειρήσεις δεν είναι όλες οι ίδιες. Οι εργάτες διαφέρουν. Υπάρχει δηλαδή ατελής πληροφόρηση. Ολα αυτά και άλλα πολλά δημιουργούν τη λεγόμενη ανεργία τριβής¹. Ομως, τριβές δεν υπάρχουν μόνο σε μικροοικονομικό επίπεδο αλλά και σε μακροοικονομικό και σχετίζονται με τη γενικότερη λειτουργία του κράτους και της οικονομίας, π.χ. με τη διαδικασία των πτωχεύσεων, την έγκριση ενός επενδυτικού σχεδίου.

Και, ως γνωστόν, οι μεγάλες ανακαλύψεις πηγάζουν από απλές ιδέες: Εάν αντιμετωπιστούν οι τριβές τότε και η ανεργία θα αντιμετωπιστεί και η οικονομία θα λειτουργήσει αποτελεσματικότερα.

Η παρέμβαση Πισσαρίδη γίνεται σε μια εποχή που το καπιταλιστικό σύστημα πλήττεται από απανωτές κρίσεις υπερσυσσώρευσης, οι οποίες προκαλούν κύματα ανέργων. Συνδυάζει τις ατομικές συμπεριφορές των ανέργων και των εργοδοτών, κάτι που είναι αντικείμενο της μικροοικονομίας, με ένα εργαλείο της μακροοικονομίας, την καμπύλη Μπέβεριτζ, η οποία δείχνει τη σχέση ανάμεσα στις συνολικές κενές θέσεις εργασίας και τον συνολικό αριθμό των ανέργων. Τα στοιχεία αυτά εντάσσονται σε ένα μαθηματικό μοντέλο, το MDP², στο οποίο, όμως, υπάρχει μια παραδοξολογία: Οσο περισσότερες είναι οι κενές θέσεις αλλά και οι άνεργοι, τόσο πιο πολλές θέσεις εργασίας δημιουργούνται, αλλά και περισσότερες απολύσεις. Εάν βρισκόμασταν στην αγορά γάμου, όπου το μοντέλο βρίσκει, επίσης, εφαρμογή, θα λέγαμε ότι όσο πιο πολλές γυναίκες και άνδρες είναι διαθέσιμοι να παντρευτούν τόσο πιο πολλοί γάμοι θα γίνονταν αλλά και πιο πολλά διαζύγια.

Στον πραγματικό κόσμο αυτό σημαίνει ότι χρειάζομαι πολλούς ανέργους για να λύνω το πρόβλημα της ανεργίας. Ειδικότερα: Δημιουργώ μια μεγάλη δεξαμενή ανέργων η οποία λειτουργεί με συνεχείς ροές. Οταν ένας άνεργος προσλαμβάνεται ένας άλλος απολύεται, χωρίς να παραμένουν στη δεξαμενή μεγάλο χρονικό διάστημα. Αυτό φυσικά προϋποθέτει πλήρη ευελιξία στην αγορά εργασίας. Κανείς μόνιμος. Οι επαναλαμβανόμενες προσλήψεις και απολύσεις, η αδιάκοπη καταστροφή και δημιουργία θέσεων εργασίας δημιουργούν θέσεις μεγαλύτερης παραγωγικότητας. Το συνεχές rotation βοηθάει τους ανέργους να βρίσκουν την κατάλληλη θέση, η οποία με τη σειρά της καταστρέφεται από μια άλλη.

Για τον κατώτατο μισθό

Αν ξυπνήσουμε από το όνειρο αυτό και δούμε έναν άνεργο να προσπαθεί να βρει μια θέση εργασίας, τότε ένα από τα ζητήματα που έχει να αντιμετωπίσει είναι ο προσδιορισμός του μισθού, ο οποίος αποτελεί βασική τριβή στη διαδικασία παντρέματός του με τον εργοδότη.

Το πρόβλημα δημιουργείται από τους κακούς υπολογισμούς που κάνει ο άνεργος σχετικά με το ύψος του κατώτατου μισθού ή μισθού επιφύλαξης. Εάν θέσει ψηλά τον μισθό επιφύλαξης τότε θα αντιμετωπίσει πρόβλημα ανεργίας. Εάν τον θέσει χαμηλά τότε θα υποεκτιμήσει τα προσόντα του.

Στην ουσία, μπαίνει σε μια διαπραγμάτευση η οποία ερμηνεύεται στο πλαίσιο της θεωρίας των παιγνίων και ειδικότερα στην κατά Νας διαπραγμάτευση, κατά την οποία βρίσκεται μια αμοιβαία αποδεκτή λύση, η οποία, όμως, μεροληπτεί υπέρ όσων είναι διατεθειμένοι να «ρισκάρουν» την κατάρρευση των συνομιλιών. Εάν αφήναμε στην τύχη του τον άνεργο τότε θα ήταν αναγκασμένος να δεχθεί την πρόταση του εργοδότη. Επομένως, απαιτείται μια έξωθεν παρέμβαση.

Ο Χρ. Πισσαρίδης, επειδή δεν είναι με το μέρος των εργοδοτών και για να αποφευχθεί το ενδεχόμενο πολιτικών παρεμβάσεων, προτείνει ένα ανεξάρτητο Συμβούλιο Εμπειρογνωμόνων, το οποίο, σαν μια άλλη «αόρατος χειρ», θα καθορίζει το ύψος του κατώτατου μισθού και θα βοηθάει τους ανέργους ώστε να αποφεύγουν τα λάθη.

Ποιο θα είναι, όμως, το ύψος του μισθού;

Η έκθεση, ενώ ποσοτικοποιεί όλα τα προτεινόμενα μέτρα, το μόνο που αναφέρει σχετικά είναι: «...Αν ο κατώτατος μισθός καθοριστεί σε πολύ υψηλό επίπεδο, αυτό μπορεί να αυξήσει την ανεργία...», κάτι που μας υπενθυμίζει το πρόβλημα του ανέργου που προαναφέραμε.

Εντούτοις, ο Χρ. Πισσαρίδης σε συνέδριο στο Αμερικανικό Κολέγιο στις 30 Απρίλη του 2015 ήταν σαφέστατος: «...Ο ιδανικός κατώτατος μισθός κυμαίνεται στο 50% του μέσου μισθού...». Σε ποιον μέσο μισθό αναφέρεται; Στον μέσο μισθό της πλήρους απασχόλησης, της μερικής, στον μέσο μισθό των ανδρών, των γυναικών ή στον μέσο συνολικό μισθό; Μήπως σκέφτεται να εξισώσει τους μισθούς των ανδρών και των γυναικών; `Η μήπως σκέφτεται να καταργήσει τους μισθούς της μερικής απασχόλησης, δηλαδή να καταργήσει στην ουσία τη μερική απασχόληση; Εάν ναι, τότε γιατί δεν διαλαλεί αυτά τα ρηξικέλευθα μέτρα που θα σκορπούσαν ρίγη συγκίνησης στους απανταχού καταφρονεμένους;

Σε οποιαδήποτε περίπτωση ο, κατά Πισσαρίδη, ιδανικός κατώτατος μισθός θα κυμαίνεται μεταξύ 200 και 400 ευρώ.

Ο κατώτατος μισθός για τον Χρ. Πισσαρίδη δεν είναι μια επιθυμητή κατάσταση, αποτελεί όμως ένα ισχυρό όπλο στα χέρια των καπιταλιστών και ένα όριο προσαρμογής των φιλοδοξιών των ανέργων. Εμπεριέχει μια ισχυρή κανονιστική και ιδεολογική διάσταση, στην οποία πρέπει η εργατική τάξη να προσαρμοστεί. Αλλωστε, αυτό δεν το κρύβει η έκθεση: «...Ο κατώτατος μισθός δημιουργεί μια κοινή αντίληψη για το αποδεκτό επίπεδο των μισθών...».

Για όσους όμως δεν έχουν την ευτυχία να καρπωθούν τον ιδανικό κατώτατο μισθό ας μην ανησυχούν διότι υπάρχει το ιδανικό επίδομα ανεργίας.

Οπως προαναφέρθηκε, απαιτείται μέγιστη κινητικότητα μεταξύ της καταστροφής και της δημιουργίας θέσεων εργασίας, με τους εργαζόμενους να βρίσκονται σε συνεχείς αλλαγές καταστάσεων, μία εκ των οποίων είναι η βραχύβια παραμονή στην ανεργία. Για τούτο προτείνεται το επίδομα ανεργίας να διαμορφωθεί στο 55% των μέσων μισθών της τελευταίας τριετίας με ταβάνι τα 1.200 ευρώ. Να υποθέσουμε ότι ο λόγος που η έκθεση δεν προτείνει κατώτατο επίπεδο επιδόματος είναι το γεγονός ότι δεν είναι με το μέρος των εργοδοτών; Το κατανοούμε απόλυτα!

Ετσι, εάν πάρουμε την όμορφη πρόταση των 1.200 ευρώ τότε ο άνεργος θα λαμβάνει 660 ευρώ. Εάν όμως πάρουμε το εύρος των μισθών σύμφωνα με το οποίο το 55% των απασχολουμένων παίρνει κάτω από το επίπεδο του μέσου μισθού, τότε τα επιδόματα θα κυμαίνονται μεταξύ 100 έως 300 ευρώ. Αυτά όμως έως έξι μήνες διότι για τους επόμενους έξι μήνες θα πέφτει στο 55% του κατώτατου, δηλαδή του νέου κατώτατου μισθού. Εν ολίγοις ο άνεργος θα παίρνει τα έξοδα μετάβασης και επιστροφής από τα ΚΕΚ. Παράλληλα, θα είναι υποχρεωμένος, στο πλαίσιο του βασανιστηρίου της επιμόρφωσης, να «διδαχθεί» την τέχνη τού πώς «πουλάει» καλύτερα τον εαυτό του. Δηλαδή, να προσέχει την εμφάνισή του, να μάθει τη γλώσσα του σώματος, πώς κάθεται στην καρέκλα που του προτείνεται στις συναντήσεις, τον τόνο ομιλίας, τις λέξεις που χρησιμοποιεί και πάνω απ' όλα πώς να κάνει ένα βιογραφικό.

Μια «τριβή» που δεν θα μπορέσουν ποτέ να χειραγωγήσουν

Πλέον έχουμε αντιληφθεί το μέγεθος του ενδιαφέροντος για τους ανέργους. Δεν θα κατατάσσαμε επιστήμονες αυτής της άποψης στους χυδαίους οικονομολόγους, όπως κατέταξε ο Μαρξ τους θεμελιωτές της νεοκλασικής οικονομίας, διότι δεν μπορούμε να σταθούμε στο ύψος του Μαρξ.

Δεν θα λέγαμε, επίσης, πως η αγάπη που εκφράζεται, με χίλιους τρόπους, προς τους φτωχούς και τους καταφρονεμένους, είναι κρυφά μηνύματα για ένα μεγάλο έρωτα που δεν μπορεί να ομολογηθεί. Αλλωστε, ξέρουμε καλά ότι ο Σύνδεσμος Ελλήνων Βιομηχάνων δεν εμπλέκεται σε σχέσεις με επιστήμονες.

Ο Χρ. Πισσαρίδης και η dream team που συνέθεσε μπορούν να μηχανεύονται χίλιους τρόπους για να μειώνουν τις τριβές που ταλαιπωρούν το καπιταλιστικό σύστημα. Αυτό που κάνουν είναι να μερεμετίζουν την επιφάνεια των πραγμάτων. Υπάρχει βαθιά μέσα στην κοινωνία μια τριβή, την οποία δεν θα μπορέσουν ποτέ να χειραγωγήσουν. Το έχουν επιχειρήσει το 1991, όταν διακήρυξαν το τέλος της Ιστορίας ή το 2008, όταν έπεσαν από τα σύννεφα πιστεύοντας ότι χειραγώγησαν τον οικονομικό κύκλο, δηλαδή τις καπιταλιστικές κρίσεις. Νομίζουν ότι θα ελέγξουν τις κολοσσιαίες τριβές που προκαλούνται από τη σύγκρουση των τεκτονικών πλακών της Γης με την τοποθέτηση ανεμογεννητριών για τον έλεγχο της ρύπανσης της ατμόσφαιρας.

Γνωρίζουν όμως καλά ότι η πάλη των τάξεων προκαλεί αντίστοιχες τριβές με τις τριβές των τεκτονικών πλακών. Και όπως η κίνηση των τεκτονικών πλακών διαμορφώνει τη φυσική υπόσταση της Γης έτσι και η πάλη των τάξεων διαμορφώνει την ιστορία των κοινωνιών των ανθρώπων. Και η ιστορία των ανθρώπων δεν έχει τελειώσει ακόμη. Την τελευταία πινελιά θα την χαράξει με τα ομορφότερα χρώματα η εργατική τάξη!

Παραπομπές

1. Α. Δεδουσόπουλος, Οικονομική της Εργασίας, Ο πολίτης, 1995, και Ξ. Πετρινιώτη, Αγορές Εργασίας, Παπαζήσης, Αχρον.

2. D.T. Mortensen, C.A. Pissarides, «Job Creation and Job Destruction in the Theory of Unemployment», Review of Economic Studies (1994) 61, 397-415

Τάκης ΣΟΥΛΙΟΣ
Εκπαιδευτικός

Ηλίας Σιώρας: Αν δεν υπάρχει ντροπή, υπάρχει η ελάχιστη συναίσθηση της κατάστασης;

 

Ξεκίνησε στις 27 Δεκέμβρη ο εμβολιασμός, με κάθε επισημότητα και πολλή δημοσιότητα, αλλά και με πολλές …εκπτώσεις ως προς τον αριθμό των εμβολίων και πολλές …επιμηκύνσεις ως προς την εποχή ανοσίας του πληθυσμού.

Αναγκαίος οπωσδήποτε, σίγουρα ένα από τα βασικά βέλη της υγειονομικής φαρέτρας, παρά τις επιφυλάξεις μέρους του πληθυσμού. Ασφαλώς και αναπτερώνει σε όλους μας την ελπίδα, δεν παύει όμως να είναι μόνο ένα από τα όπλα μας.

Για τα υπόλοιπα όπλα έχουμε μιλήσει πολλές φορές και το 2009, με αφορμή τη γρίπη (Η1Ν1) και πολύ νωρίτερα, χωρίς καν συνθήκες πανδημίας. Αντιγράφουμε ακριβώς αυτά που λέγαμε το 2009 στο Δώμα του «Ευαγγελισμού», στην τότε υπουργό Υγείας (κι όποιος το αμφισβητεί, ας ρίξει μια ματιά στον ημερήσιο Τύπο της Τρίτης 17 Νοεμβρίου 2009): Μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού. Ανάπτυξη ΠΦΥ για να αποσυμφορηθούν τα νοσοκομεία. Νέες κλίνες ΜΕΘ, ΜΕΝ, ΜΑΦ. Επίταξη ιδιωτικών δομών Υγείας. Καμιά απόλυση εργαζομένου. Δωρεάν test και εμβόλια. Χρηματοδότηση των Νοσοκομείων. Αγώνας για αποκλειστικά δημόσιο και δωρεάν Σύστημα Υγείας.

Σήμερα, έπειτα κι από μια δεκαετία βάρβαρης λιτότητας, μετά από τρία φαρμακερά μνημόνια των ΝΔ – ΠΑΣΟΚ (ΚΙΝΑΛ) – ΣΥΡΙΖΑ, το ΕΣΥ είναι πιο αποψιλωμένο, πιο διάτρητο από ποτέ, πιο εξαρτημένο από ιδιώτες (ως προς την ίδια τη λειτουργία του) και από «δωρητές» για τις «εκ των ων ουκ άνευ» αναγκαίες υποδομές του.

Σήμερα, που γράφονται αυτές οι γραμμές, ήδη θρηνούμε δεκάδες συναδέλφους μας νεκρούς, μετράμε εκατοντάδες νοσηλευθέντες και χιλιάδες μολυσμένους από κορονοϊό. Μόνο τις τελευταίες 5 μέρες στον «Ευαγγελισμό» μετράμε σχεδόν 50 διαπιστωμένα θετικούς (2 απ’ αυτούς στη ΜΕΘ) και ακόμη περισσότερους σε καραντίνα. Μετράμε τη δυσλειτουργία τμημάτων του νοσοκομείου – όχι μόνο νοσηλευτικών, αλλά και διοικητικών, τεχνικών κ.λπ. Μετράμε και την απόγνωση των αξιόλογων συναδέλφων, που από αυτή την όχι ανεξήγητη δυσλειτουργία αδυνατούν να προσφέρουν στους ασθενείς τους όλες τις ασφαλείς και ποιοτικές υπηρεσίες Υγείας που μπορούν!

Σήμερα, πιο έντονα παρά ποτέ επανέρχεται το αυταπόδεικτα δίκαιο αίτημα των υγειονομικών για ένταξη στα ΒΑΕ και επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού (αρχής γενομένης από το φετινό δώρο εορτών). Αυτά τα αιτήματα διεκδικεί κάθε υγειονομικός, ανεξάρτητα από ειδικότητα, χώρο που εργάζεται, εργασιακή σχέση κ.λπ. Είναι μια ομοβροντία από χιλιάδες στόματα αγωνιζόμενων υγειονομικών, ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης.

Αυτά διατυπώσαμε άλλη μια φορά σε υπόμνημα προς την Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αλλά και τους υπόλοιπους της πολιτικής και πολιτειακής ηγεσίας. Αυτά, που μαζί με τα αναγκαία μέσα και μέτρα προστασίας, δεν είναι …συντεχνιασμός δικός μας, αλλά επί της ουσίας ασπίδα που περιφρουρεί την υγεία όλου του λαού μας.

Όμως πάλι υπήρξαν κι αυτοί που προσπαθούν να επιβάλουν σιγή νεκροταφείου. Κυβερνητικοί και διοικητικοί παράγοντες, με ιδιαίτερα προκλητικό έως και απειλητικό τρόπο, που ήθελαν να εξαφανίσουν από τα πλάνα τους υγειονομικούς, οι οποίοι, τηρώντας πάντα όλα τα μέτρα προστασίας, κρατούσαν τις γνωστές, ηρωικές θα έλεγα πικέτες με τα αιτήματά μας. Αυτές τις πικέτες, που οι φωτογραφίες τους ταξίδεψαν σε όλο τον κόσμο από την αρχή της πανδημίας και έδωσαν θάρρος τόσο σε μαχόμενους συναδέλφους υγειονομικούς, όσο και στους ασθενείς μας, που ξέρουν καλά σε ποιον θα ακουμπήσουν την ώρα της ανάγκης.

Σε αυτό το σχέδιο συγκάλυψης και σιγής είχαν τη συμβολή τους και αρκετά (τα μεγαλύτερα) ΜΜΕ, που σκόπιμα αποσιώπησαν μια συμβολική πράξη ανάδειξης των όσων απαιτούνται για την παροχή ασφαλών υπηρεσιών Υγείας σε όλους μας. Καλά τα πλάνα του εμβολιασμού, ωστόσο η θεοποίηση του εμβολίου (από όλους αυτούς) ως πανάκεια για την έξοδο από την «υγειονομική κρίση», εκτός από τη μη υλοποίηση στοιχειωδών όρων λειτουργίας και επιβίωσης των υγειονομικών, θα αποκαλύψει άλλη μια φορά τη «γύμνια του βασιλιά».

Σε πείσμα όλων αυτών, απλός κόσμος και συνάδελφοι μας έσφιξαν το χέρι. Ακόμη και η Πρόεδρος της Δημοκρατίας μας δέχτηκε και παρέλαβε το υπόμνημα, αμέσως μετά τον εμβολιασμό της με θετική προς εμάς διάθεση.

Και αναρωτιόμαστε: Αν δεν υπάρχει ντροπή, υπάρχει η ελάχιστη συναίσθηση της κατάστασης; Είναι σαφές πως αρκετοί από αυτούς δεν σέβονται ούτε τον καθημερινό αγώνα μας με την ίδια την πανδημία. Θεωρούν μήπως ότι εξαιρούνται από τους κινδύνους που εγκυμονεί;

Ποιος ο λόγος, 9 μήνες τώρα, αντί να συστηματοποιήσουν τους προληπτικούς ελέγχους των υγειονομικών (και όχι μόνο), την καθαριότητα, τις απολυμάνσεις, την προληπτική καραντίνα και την ενδελεχή ιχνηλάτηση σε χώρους με αθρόα κρούσματα, να απειλούνται ακόμη και προϊστάμενοι τμημάτων (πόσο μάλλον οι υφιστάμενοι) για απροσεξία που προξενεί διασπορά;;!!

Το έργο της απαξίωσης – από κυβερνώντες και διοικούντες – το έχουμε πια βαρεθεί. Ωστόσο, αξίζει σχολιασμού η προσβλητική συμπεριφορά του υπουργού Υγείας, όταν μετά τον εμβολιασμό του, αντιπροσωπεία του ΔΣ του Σωματείου στο μεγαλύτερο νοσοκομείο αναφοράς τού επέδωσε το υπόμνημα. Θα περίμενε κανείς να πει (στα ψέματα έστω) ότι θα το εξετάσει, ή ότι προσπαθεί στα μέτρα του δυνατού κάτι να επιλύσει. Αντί για αυτό, μας παρέπεμψε σε …κάποια συζήτηση που θα γίνει …κάποτε στο γραφείο του!!!

Κι αυτό όταν, από τότε που κάθισε στην υπουργική καρέκλα, δεν δέχεται καν να συζητήσει με αντιπροσωπεία των μεγάλων Ομοσπονδιών της Υγείας (ΟΕΝΓΕ, ΠΟΕΔΗΝ) ή μεγάλων σωματείων (όπως η ΕΙΝΑΠ και ο «Ευαγγελισμός»). Μάλιστα, στο «γραφείο του» εκκρεμούν ήδη δυο αιτήματα για συνάντηση και συζήτηση των εκρηκτικών προβλημάτων από το Σωματείο μας (το τελευταίο τον Μάρτη)!

Κατά συνέπεια, έχουμε κάθε δικαίωμα να μεταφράσουμε το «ελάτε στο γραφείο μου» σε «παρατάτε με». Κι αυτό είναι ασφαλώς συμβατό με όσα ζούμε 9 μήνες τώρα!

Περιττεύει ο σχολιασμός και για τη «συμπάθεια» που επέδειξε λίγο πριν από τον υπουργό ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Περίσσεψε η αναγνώριση για το «πόσο δίκιο έχουμε», αφού δεν συνοδεύτηκε ούτε από ψήγμα αυτοκριτικής για την κατάσταση που περιήλθε το δημόσιο σύστημα Υγείας στα 5 χρόνια που αυτός κυβέρνησε.

Η απαξίωση των «ηρώων» υγειονομικών από την πλευρά της κυβέρνησης, σε συνδυασμό με τα ραγδαία άλλα βάρβαρα μέτρα σε εργασιακά – ασφαλιστικά, στις δημοκρατικές ελευθερίες (πήραμε μια γερή γεύση στις 17 και 26 Νοέμβρη, όπως κι οι μαθητές νωρίτερα), προμηνύουν το νέο σκηνικό που θα κυριαρχήσει στο χώρο της Υγείας.

Μετά τι; Όπως φαίνεται, προετοιμάζουν μια νέα κατάσταση που θα συνθλίψει τα εναπομείναντα δικαιώματα και κατακτήσεις όχι απλά των υγειονομικών, αλλά και κάθε λαϊκής οικογένειας.

Κρατάμε ξεκάθαρη στάση με την καθημερινή συνεισφορά μας ταυτόχρονα και στα δυο πεδία: Αυτό της πανδημίας κι αυτό της διεκδίκησης των σύγχρονων αναγκών μας. Εξάλλου, πάντα στην προσπάθεια του αντιπάλου να σε στήσει στον τοίχο, καθένας αναλογίζεται αν θα διαλέξει ανάμεσα στην υποταγή ή τον ανυποχώρητο αγώνα. Εμείς διαλέγουμε το δεύτερο!

Τα… λεκιασμένα μυαλά

 

 

Ξεπεράσαμε την Κίνα σε νεκρούς από covid. Εμείς – είπαμε, έχουμε 10 εκατομμύρια πληθυσμό. Η Κίνα… κάτι παραπάνω. Ενάμιση δισεκατομμύριο. Εκατόν πενήντα φορές περισσότερους από τους υπερήφανους με τα τούρμπο γονίδια Έλληνες, τον πολιτισμό των 200 λέξεων κατά κεφαλήν και τον υπερχειλίζοντα κουτσαβακισμό. Στην Κίνα, επίσης, η πανδημία έχει πάψει εδώ και δέκα μήνες να είναι θανατηφόρα. Ουδείς νεκρός όλο αυτό το διάστημα. Η ίδια εικόνα, περίπου, σε Κούβα, Βιετνάμ, νότια Κορέα, Ταϊβάν, αλλά και… Ν. Ζηλανδία. Ναι, στη Ν. Ζηλανδία, με το ομώνυμο αρνάκι, που μπορεί την τελευταία τριακονταετία να κατάφεραν να κακοποιήσουν 250.000 παιδιά – κυρίως Μαορί, αλλά με την πανδημία έσκισαν.

Από την άλλη πλευρά της Γης, τη δυτική, την πολιτισμένη, του ανεπτυγμένου καπιταλισμού, ο… όλεθρος. Αρχές του 2021 οι ΗΠΑ θα έχουν ξεπεράσει τον αριθμό νεκρών που είχαν στον Β΄ ΠΠ. Η ΕΕ βουλιάζει στο θανατικό και στην επερχόμενη πείνα. Στην Αγγλία η UNICEF σιτίζει παιδάκια.

Αυτή είναι η πραγματικότητα. Συνταρακτική! Με κολοσσιαίες οικονομικοπολιτικές προεκτάσεις, μετατοπίσεις και αλλαγές. Το θλιβερό και πλήρως απογοητευτικό γεγονός, όμως, είναι πως αυτή τη βοούσα πραγματικότητα, δεν είναι σε θέση να την προσλάβουν και πολύ περισσότερο, να την επεξεργαστούν εκατοντάδες χιλιάδες συνάνθρωποί μας. Ανίκανοι να εξαγάγουν ένα – σχεδόν αυτονόητο συμπέρασμα. Να θέσουν – έστω και να απαντήσουν στο ερώτημα: Γιατί κάπου δεν πεθαίνουν από τον ιό;

Εμείς ζούμε στην εποχή της… Μαρίας. Της κάθε ελεεινής Μαρίας και του κάθε δυστυχή… Μάριου. Που θα μπει, λέει, ανάμεσα στο εμβόλιο και στο παιδί της, όπως εγκληματικά βάζει την πρέζα ανάμεσα σ’ αυτήν και το παιδί της. Στην εποχή του σκοταδισμού των παπάδων και των επιστημόνων που δεν τολμούν να σηκώσουν ανάστημα. Του κάθε βλάκα που ελπίζει στα κέρδη του λαχείου (μία στα δέκα εκατομμύρια πιθανότητες), αλλά αγνοεί ή παραβλέπει τον κατά πολύ πιθανότερο κίνδυνο να βρεθεί άδοξα στον τάφο κι ασχολείται με τσιπάκια και λεκιασμένα φανελάκια.

Ζούμε στην εποχή που εκατοντάδες χιλιάδες – εκατομμύρια, από το δουλικό ποίμνιο, ανέχονται την εγκληματική τάξη και την κυβέρνησή της που, έχοντας ξεπουλήσει τα πάντα, παίζει τώρα απροκάλυπτα με τη ζωή μας.

ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΝΑΚΗΣ