Το κουβανικό φάρμακο Nasalferón τώρα και σε ταξιδιώτες (93% covid19-hit)

 

Με 93% επιτυχία σε ιατρονοσηλευτικό προσωπικό (17.241) και ηλικιωμένους ευπαθείς (1.010) [i] το κουβανικό φάρμακο Nasalferón άρχισε να δοκιμάζεται σε ταξιδιώτες που φτάνουν στη χώρα της Κούβας από το εξωτερικό και τους οικείους τους, ως προληπτικό μέτρο κατά του κορονοϊού. Εσωτερικά τα κρούσματα έχουν εξαλειφθεί και υπάρχουν μόνο σε αφίξεις από το εξωτερικό, κυρίως από ΗΠΑ [ii], 792 από τις 17 Νοεμβρίου μέχρι τώρα.

Ένα μικρό σε δύναμη κράτος αντιμετωπίζει τον ιό χωρίς 2ο.. 3ο.. κύμα… και μάλιστα φροντίζει και την πρόνοια επισκεπτών που δεν τους φροντίζει η πατρίδα τους.

Το φάρμακο είναι σε μορφή φiαλίδιου με σταγονίδια για τη μύτη και πάμφθηνο, καθότι χωρίς πατέντα.

Αμερικάνοι «ψυλλιασμένοι» που έχουν τη δυνατότητα τέτοιου ταξιδιού, θα ψάχνουν να αγοράσουν και για το σπίτι, όπως δεκαετίες τώρα, για σοβαρά φάρμακα που είτε δεν διατίθενται, είτε είναι πανάκριβα στις ΗΠΑ (βλέπε σακχαρώδης διαβήτης, καρκίνος πνεύμονα, aids, εμβόλια γρίπης…)

Τα εμβόλια (Soberana) στην Κούβα προχωρούν σταδιακά βάσει των άρτιων ιατρικών πρωτοκόλλων [iii] και όπως είθισται επιστημονικά εδώ και 100 χρόνια για την εξαλειψη επιδημιακών ασθενειών (βλέπε πολυομελίτιδα, διφθερίτιδα, ευλογιά, ιλαρά, γρίπη…). Ωστόσο, τα υπεύθυνα οργανωμένα κράτη γύρω από το συμφέρον του λαού γνωρίζουν το αυτονόητo, ότι η άμεση επιτυχία βασίζεται στη συνολική οργάνωση σε όλα τα επίπεδα πρόληψης και ανάγκης, ώστε να υπάρχουν πλήρεις συνθήκες διαβίωσης τώρα κι όχι όποτε τυχοδιωκτικά επέλθουν.

Σε παρόμοιο ρυθμό κινούνται κι άλλα -μη δυτικά «προτεκτοράτα»- κράτη με λαϊκή ευθύνη κι ενσυναίσθηση πρόνοιας και συνεργασίας (βλέπε ενδεικτικά προσπάθειες από Κίνα, Ρωσία, Κορέα, Λάος, Βιετνάμ, Βενεζουέλα, Σιγκαπούρη, Ν.Ζηλανδία…), ώστε η παγκοσμιοποίηση να αξιοποιείται ως έδαφος για την ανταλλαγή πληροφοριών και αγαθών ανάπτυξης για τη συνολική και αμεσότερη πρόοδο.

Αντιθέτως, στην επάρατη δύση (ΗΠΑ, ΕΕ) η παγκοσμιοποίηση αφορά μόνο την κερδοφορία εταιρειών και το άνοιγμα αγορών σε μονοπώλια. Με αυτόν τον τρόπο, τα φάρμακα και τα εμβόλια πατετάρονται και διατίθενται πανάκριβα με αδιαφανείς αδημοσίευτες συμφωνίες με κράτη και ιδιώτες [iv]. Σε αντίθετη περίπτωση κάνουν εμπάργκο και στρουθοκαμηλίζουν σαν να μην υπάρχει πλανήτης έξω από τη δύση.

Έτσι, διακινδυνεύουν τη λαϊκή υγεία και υπονομεύουν τη δύναμη κι αυθεντικότητα της οργανωμένης επιστήμης, επιτίθενται στους λαούς τους σε βασικά δικαιώματα κι επιβίωση για να μην ξεφύγει κανένα ευρώ/δολάριο από τις «κουτάλες» των φαρμακοβιομηχανιών και των εμπόρων υγείας.

DennisK (Διόνυσος)

Παραπομπές

[i] https://www.telesurenglish.net/news/In-Cuba-All-International-Travelers-to-Receive-Naselferon-20210107-0020.html#

[ii] teleSUR’s exclusive interview with Cuban Doctor Luis Herrera

[iii] http://www.katiousa.gr/politika/diethni/pos-nikise-i-kouva-ton-koronoio/

[iv] http://www.katiousa.gr/koinonia/ygeia/koronoios-i-ee-arneitai-na-dimosiopoiisei-ta-symvolaia-me-tis-etaireies-gia-ta-emvolia

Επέλαση μελανοχιτώνων στη Ρώμη – Μάζωξη με φασιστικούς χαιρετισμούς από την Casapound

 

Επίδειξη δύναμης έκαναν οι φασίστες της Casapound στη Ρώμη, πραγματοποιώντας συγκέντρωση περίπου 300 ατόμων μπροστά από αναμνηστική πλακέτα στη μνήμη τριών νεοφασιστών που δολοφονήθηκαν στις 7 Γενάρη 1978. Οι συγκεντρωμένοι φασίστες σήκωσαν το χέρι τους, ουρλιάζοντας “Παρών”, ενώ κανένα υγειονομικό μέτρο δεν τηρήθηκε, είτε σε ό,τι αφορά τις αποστάσεις, είτε στη χρήση μάσκας από το πλήθος.

H δολοφονία των Φράνκο Μπικογντσέτι, Φραντσέσκο Τσαβάτα και Στέφανο Ρεκιόνι, αποτελεί σημείο αναφοράς για την ιταλική ακροδεξιά εδώ και δεκαετίας. Οι τρεις νεαροί ήταν όλοι τους μέλη της νεολαίας του νεοφασιστικού κόμματος MSI, κι οι δυο πρώτοι πυροβολήθηκαν καθώς έβγαιναν από την έδρα του κόμματος στην οδό Άκα Λαρέντσια, ενώ ο τρίτος πυροβολήθηκε από έναν καραμπινιέρο στη διάρκεια πορείας των φασιστών ως αντίδραση στα γεγονότα, στην οποία σημειώθηκαν έκτροπα, ανάμεσά τους και η επίθεση στο συνεργείο της RAI που κατέφτασε στο σημείο. Ο καραμπινιέρος αργότερα απαλλάχθηκε από κάθε κατηγορία, ενώ οι δράστες των δυο πρώτων δολοφονιών δε συνελήφθησαν ποτέ. Το 1988 εντοπίστηκε το όπλο της εκτέλεσης σε γιάφκα των Ερυθρών Ταξιαρχιών, στοιχείο που δε διαλεύκανε περαιτέρω την υπόθεση. Ενδιαφέρον πάντως παρουσιάζει πως ο τελευταίος ταυτοποιημένος ιδιοκτήτης του όπλου ήταν αστυνομικός, χωρίς ποτέ να διευκρινιστεί με ποιον τρόπο το οποίο το πιστόλι κατέληξε στα χέρια της ένοπλης οργάνωσης.

Η επέτειος όμως δεν αποτελεί μόνο όχημα με το οποίο προσπαθούν να κερδίσουν δημοσιότητα “περιθωριακές” νεοφασιστικές οργανώσεις, όπως η Casapound, αλλά και εφαλτήριο για ξέπλυμα και θυματοποίησης της ιταλικής ακροδεξιάς από αστικές πολιτικές δυνάμεις. Πριν ακόμα πραγματοποιηθεί η συγκέντρωση της Casapound, η Τζόρτζια Μελόνι, ηγέτης του κοινοβουλευτικού κόμματος “Αδερφοί της Ιταλίας”, που αποτελεί ουσιαστικά τον άμεσο, “ευπρεπισμένο” διάδοχο του MSI, έκανε λόγο για “μια τραγωδία που μένει ακόμα χωρίς ενόχους”, ισχυριζόμενη πως “δεν αποδόθηκε καμία δικαιοσύνη” και προσθέτοντας πως “Τιμούμε τη μνήμη αυτών των τριών δολοφονημένων νέων, θυμάτων τρομοκρατίας και πολιτικής βίας και συνεχίζουμε να ζητάμε να ριχθεί άπλετο φως σε μια από τις πιο σκοτεινές σελίδες της εθνικής μας ιστορίας”.

Αλλά και πρώην δήμαρχοι της Ρώμης πρωτοστάτησαν σε προσπάθειες ηρωοποίησης των δολοφονημένων νεοφασιστών. Ο Τζάνι Αλεμάνο, που εξελέγη με τη στήριξη του Μπερλουσκόνι το 2010 πρότεινε να ονομαστεί η περιοχή γύρω από τη δολοφονία με την ένδειξη “Πεσόντες της οδού Άκα Λαρέντσια”. Μια πρόταση που δεν εκπλήσσει, με δεδομένο το παρελθόν του Αλεμάνο ως γραμματέα της νεολαίας του MSI παλιότερα, η οποία ωστόσο είχε πολλά κοινά στοιχεία με εκείνη του αμέσως προηγούμενο δημάρχου, του πρώην κομμουνιστή κεντροαριστερού Βάλτερ Βελτρόνι, ηγετικούς στελέχους της “Ελιάς” τη δεκαετία του ’90, ο οποίος το 2008, με αφορμή την 30η επέτειο του γεγονότος, ανακοίνωσε την πρόθεσή του να δώσει το όνομα των τριών νεαρών σε δρόμο της πόλης, χαρακτηρίζοντάς το “πολιτικό καθήκων για ολόκληρη την τοπική κοινωνία”. 

Εν τέλει, το 2012, παλιά μέλη του MSI ανήρτησαν με την έγκριση των αρχών την πλακέτα όπου συγκεντρώθηκαν και προχθές οι μελανοχίτωνες, όπου μιλούν για “θύματα πολιτικής βίας”, “δολοφονημένα από το κομμουνιστικό μίσος και τους υπηρέτες του” κράτους. Μια πλακέτα που παραμένει στη θέση της, παρά τις έντονες αντιδράσεις αντιφασιστικών οργανώσεων και μεγάλης μερίδας πολιτών για το περιεχόμενό της.

Προφήτες... και Αγωνίες ΤσιπροΚούλη... «Προφητική» χαρακτηρίστηκε από διάφορους αναλυτές η κοινή επιστολή που υπέγραψαν την περασμένη Κυριακή 10 πρώην υπουργοί Αμυνας των ΗΠΑ, Ρεπουμπλικάνοι και Δημοκρατικοί, ζητώντας από τις Ενοπλες Δυνάμεις να μην εμπλακούν «στην επίλυση εκλογικών διαφορών» και «στη διαδικασία μεταβίβασης της εξουσίας», προειδοποιώντας μάλιστα ότι όσοι το επιδιώξουν «θα βρεθούν αντιμέτωποι με σοβαρές συνέπειες από επαγγελματική και δικαστική σκοπιά». Το σίγουρο είναι ότι τα δέκα αυτά γεράκια, που έχουν υπηρετήσει από την πρώτη γραμμή την αμερικανική πολιτική μέσα και έξω από τη χώρα, δεν διαθέτουν κάποιο ιδιαίτερο ...χάρισμα. Ούτε βέβαια η παρέμβασή τους ήταν «να 'χαμε να λέγαμε». Αντίθετα, όπως και άλλα στοιχεία που βγήκαν αυτές τις μέρες με οξύτητα στην επιφάνεια, αντανακλά τη βαθιά ενδοαστική διαίρεση και σύγκρουση στις ΗΠΑ. Οι πρώην υπουργοί Αμυνας απευθύνονται «υπερκομματικά» στο στράτευμα και προειδοποιούν, επειδή γνωρίζουν καλά ότι στο εσωτερικό του υπάρχουν δυνάμεις διαθέσιμες και ικανές να «εμπλακούν στη μετάβαση της εξουσίας», υπερασπιζόμενες στην αντιπαράθεση τα συμφέροντα τμημάτων της αστικής τάξης που σ' αυτήν τη φάση συνδέονται πιο στενά με την πολιτική του Τραμπ. Δεν είναι ούτε συγκυριακή, ούτε προφητική η παρέμβασή τους. Απλά έρχεται να επιβεβαιώσει ότι στο αμερικανικό σύστημα, ακόμα και στον πιο σκληρό πυρήνα του, όπως είναι οι Ενοπλες Δυνάμεις ή τα Σώματα Ασφαλείας, δρουν περισσότερα από ένα κέντρα, που το ένα δεν μπορεί να αγνοήσει το άλλο. Η σύγκρουση αυτή είναι ξένη προς τα συμφέροντα του λαού, ο οποίος θα βυθίζεται στη δίνη της όσο δεν αξιοποιεί τον βαθύ αστικό διχασμό για να διευρύνει τα ρήγματα και να χαράξει δρόμο προς όφελός του. Προς επιβεβαίωση των παραπάνω, έρχεται μια δημοσκόπηση στις ΗΠΑ που καταγράφει «εν θερμώ» τις αντιδράσεις για την κατάληψη του Καπιτώλιου από οπαδούς του Τραμπ. Σύμφωνα με τα ευρήματά της, ένας στους πέντε Αμερικανούς είδε θετικά την εισβολή στο Καπιτώλιο, ενώ μόλις ένας στους δύο θεωρεί «εξτρεμιστές» όσους την οργάνωσαν και την πραγματοποίησαν. Από τους ψηφοφόρους όλων των κομμάτων, μόνο έξι στους δέκα απαντάνε κατηγορηματικά ότι η κατάληψη του κυβερνητικού κτιρίου συνιστά απειλή για τη δημοκρατία. Οσο για τον «απομονωμένο Τραμπ», το 45% των ψηφοφόρων του κόμματός του τάσσεται υπέρ της εισβολής στο Καπιτώλιο και σχεδόν οι μισοί από το σύνολο των ερωτηθέντων διαφωνούν με τη βίαιη απομάκρυνσή του από την προεδρία. Είναι φανερό ότι η διαίρεση της αμερικανικής κοινωνίας, αντανάκλαση της σκληρής ενδοαστικής σύγκρουσης, είναι βαθιά και σε πολλές περιπτώσεις διαπερνά τα «στεγανά» του ενός ή του άλλου κόμματος. Αυτό δείχνουν άλλωστε από τη μια οι διαφοροποιήσεις στελεχών των Ρεπουμπλικάνων, ακόμα και του αντιπροέδρου των ΗΠΑ, και από την άλλη η επικρότηση ή ανοχή μιας μεγάλης μερίδας του εκλογικού σώματος στα γεγονότα των τελευταίων ημερών. Δεν είναι επομένως «οι ιδιοτροπίες του Τραμπ» ο καταλύτης των εξελίξεων, όπως προσπαθούν να το παρουσιάσουν και στην Ελλάδα τα αστικά κόμματα και επιτελεία. Είναι η κρίση και τα αδιέξοδα ενός συστήματος σάπιου, που γίνονται πλέον πιο εμφανή ακόμα και στην πιο ισχυρή καπιταλιστική χώρα του πλανήτη. Δεν θα σχολιάσουμε το γεγονός ότι Μητσοτάκης και Τσίπρας έσπευσαν από τους πρώτους σε όλο τον κόσμο να εκφράσουν την ανησυχία τους για τα επεισόδια στο Καπιτώλιο. Θα σταθούμε μόνο στο τι είπαν. Ο μεν Μητσοτάκης διαβεβαίωσε ότι «η αμερικανική δημοκρατία είναι ανθεκτική, με βαθιές ρίζες, και θα ξεπεράσει αυτήν την κρίση». Επομένως, ο ελληνικός λαός μπορεί να κοιμάται ήσυχος. Ο «στρατηγικός διάλογος» με τις ΗΠΑ δεν κινδυνεύει, η χώρα μας θα παραμείνει ακλόνητο προπύργιο στα πολεμικά σχέδια των ΑμερικανοΝΑΤΟικών και όσες συμμαχίες οικοδόμησε η αστική τάξη στην περιοχή με τη σφραγίδα των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ, διατηρούν στο ακέραιο την αξία τους στο χρηματιστήριο των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Ο Τσίπρας πάλι είδε «ντροπιαστικές εικόνες ακροδεξιάς βίας» που «αποδεικνύουν πόσο σημαντικό είναι να προστατεύουμε τη δημοκρατία κάθε μέρα παντού». Αρα η αντιπαράθεση στις ΗΠΑ είναι ανάμεσα στην «ακροδεξιά που πρέπει να ηττηθεί» και στη δημοκρατία, την οποία εκφράζει ο Μπάιντεν. Κατ' αναλογία, σύμφωνα με τον ΣΥΡΙΖΑ, στη χώρα μας και σε όλη την ΕΕ συγκρούεται η «πρόοδος» της σοσιαλδημοκρατίας με τη «συντήρηση» του νεοφιλελευθερισμού, με την πρώτη να δίνει ισχυρότερες εγγυήσεις για τη θωράκιση της δημοκρατίας. ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ «διαβάζουν» τα γεγονότα κατά τα «καλά και συμφέροντα» της αστικής τάξης που υπηρετούν, εκφράζοντας τις πιο ενδόμυχες ανησυχίες της για τις εξελίξεις στην πρώτη ιμπεριαλιστική δύναμη. Οχι βέβαια από ...φιλοσοφικό ενδιαφέρον, αλλά ως έκφραση της αγωνίας της για τις αναταράξεις στο αστικό πολιτικό σύστημα που προκαλεί η όξυνση των ανταγωνισμών, των κρίσεων και των αδιεξόδων του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος. Αναρτήθηκε απο bandiera rossa

 

«Προφητική» χαρακτηρίστηκε από διάφορους αναλυτές η κοινή επιστολή που υπέγραψαν την περασμένη Κυριακή 10 πρώην υπουργοί Αμυνας των ΗΠΑ, Ρεπουμπλικάνοι και Δημοκρατικοί, ζητώντας από τις Ενοπλες Δυνάμεις να μην εμπλακούν «στην επίλυση εκλογικών διαφορών» και «στη διαδικασία μεταβίβασης της εξουσίας», προειδοποιώντας μάλιστα ότι όσοι το επιδιώξουν «θα βρεθούν αντιμέτωποι με σοβαρές συνέπειες από επαγγελματική και δικαστική σκοπιά». Το σίγουρο είναι ότι τα δέκα αυτά γεράκια, που έχουν υπηρετήσει από την πρώτη γραμμή την αμερικανική πολιτική μέσα και έξω από τη χώρα, δεν διαθέτουν κάποιο ιδιαίτερο ...χάρισμα. Ούτε βέβαια η παρέμβασή τους ήταν «να 'χαμε να λέγαμε».

 Αντίθετα, όπως και άλλα στοιχεία που βγήκαν αυτές τις μέρες με οξύτητα στην επιφάνεια, αντανακλά τη βαθιά ενδοαστική διαίρεση και σύγκρουση στις ΗΠΑ. 

Οι πρώην υπουργοί Αμυνας απευθύνονται «υπερκομματικά» στο στράτευμα και προειδοποιούν, επειδή γνωρίζουν καλά ότι στο εσωτερικό του υπάρχουν δυνάμεις διαθέσιμες και ικανές να «εμπλακούν στη μετάβαση της εξουσίας», υπερασπιζόμενες στην αντιπαράθεση τα συμφέροντα τμημάτων της αστικής τάξης που σ' αυτήν τη φάση συνδέονται πιο στενά με την πολιτική του Τραμπ. 

Δεν είναι ούτε συγκυριακή, ούτε προφητική η παρέμβασή τους. Απλά έρχεται να επιβεβαιώσει ότι στο αμερικανικό σύστημα, ακόμα και στον πιο σκληρό πυρήνα του, όπως είναι οι Ενοπλες Δυνάμεις ή τα Σώματα Ασφαλείας, δρουν περισσότερα από ένα κέντρα, που το ένα δεν μπορεί να αγνοήσει το άλλο. 

Η σύγκρουση αυτή είναι ξένη προς τα συμφέροντα του λαού, ο οποίος θα βυθίζεται στη δίνη της όσο δεν αξιοποιεί τον βαθύ αστικό διχασμό για να διευρύνει τα ρήγματα και να χαράξει δρόμο προς όφελός του.

Προς επιβεβαίωση των παραπάνω, έρχεται μια δημοσκόπηση στις ΗΠΑ που καταγράφει «εν θερμώ» τις αντιδράσεις για την κατάληψη του Καπιτώλιου από οπαδούς του Τραμπ. 

Σύμφωνα με τα ευρήματά της, ένας στους πέντε Αμερικανούς είδε θετικά την εισβολή στο Καπιτώλιο, ενώ μόλις ένας στους δύο θεωρεί «εξτρεμιστές» όσους την οργάνωσαν και την πραγματοποίησαν. Από τους ψηφοφόρους όλων των κομμάτων, μόνο έξι στους δέκα απαντάνε κατηγορηματικά ότι η κατάληψη του κυβερνητικού κτιρίου συνιστά απειλή για τη δημοκρατία. Οσο για τον «απομονωμένο Τραμπ», το 45% των ψηφοφόρων του κόμματός του τάσσεται υπέρ της εισβολής στο Καπιτώλιο και σχεδόν οι μισοί από το σύνολο των ερωτηθέντων διαφωνούν με τη βίαιη απομάκρυνσή του από την προεδρία. 

Είναι φανερό ότι η διαίρεση της αμερικανικής κοινωνίας, αντανάκλαση της σκληρής ενδοαστικής σύγκρουσης, είναι βαθιά και σε πολλές περιπτώσεις διαπερνά τα «στεγανά» του ενός ή του άλλου κόμματος. Αυτό δείχνουν άλλωστε από τη μια οι διαφοροποιήσεις στελεχών των Ρεπουμπλικάνων, ακόμα και του αντιπροέδρου των ΗΠΑ, και από την άλλη η επικρότηση ή ανοχή μιας μεγάλης μερίδας του εκλογικού σώματος στα γεγονότα των τελευταίων ημερών. 

Δεν είναι επομένως «οι ιδιοτροπίες του Τραμπ» ο καταλύτης των εξελίξεων, όπως προσπαθούν να το παρουσιάσουν και στην Ελλάδα τα αστικά κόμματα και επιτελεία. Είναι η κρίση και τα αδιέξοδα ενός συστήματος σάπιου, που γίνονται πλέον πιο εμφανή ακόμα και στην πιο ισχυρή καπιταλιστική χώρα του πλανήτη.

Δεν θα σχολιάσουμε το γεγονός ότι Μητσοτάκης και Τσίπρας έσπευσαν από τους πρώτους σε όλο τον κόσμο να εκφράσουν την ανησυχία τους για τα επεισόδια στο Καπιτώλιο. 

Θα σταθούμε μόνο στο τι είπαν. 

• Ο μεν Μητσοτάκης διαβεβαίωσε ότι «η αμερικανική δημοκρατία είναι ανθεκτική, με βαθιές ρίζες, και θα ξεπεράσει αυτήν την κρίση». Επομένως, ο ελληνικός λαός μπορεί να κοιμάται ήσυχος. Ο «στρατηγικός διάλογος» με τις ΗΠΑ δεν κινδυνεύει, η χώρα μας θα παραμείνει ακλόνητο προπύργιο στα πολεμικά σχέδια των ΑμερικανοΝΑΤΟικών και όσες συμμαχίες οικοδόμησε η αστική τάξη στην περιοχή με τη σφραγίδα των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ, διατηρούν στο ακέραιο την αξία τους στο χρηματιστήριο των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. 
• Ο Τσίπρας πάλι είδε «ντροπιαστικές εικόνες ακροδεξιάς βίας» που «αποδεικνύουν πόσο σημαντικό είναι να προστατεύουμε τη δημοκρατία κάθε μέρα παντού». Αρα η αντιπαράθεση στις ΗΠΑ είναι ανάμεσα στην «ακροδεξιά που πρέπει να ηττηθεί» και στη δημοκρατία, την οποία εκφράζει ο Μπάιντεν. Κατ' αναλογία, σύμφωνα με τον ΣΥΡΙΖΑ, στη χώρα μας και σε όλη την ΕΕ συγκρούεται η «πρόοδος» της σοσιαλδημοκρατίας με τη «συντήρηση» του νεοφιλελευθερισμού, με την πρώτη να δίνει ισχυρότερες εγγυήσεις για τη θωράκιση της δημοκρατίας. 

ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ «διαβάζουν» τα γεγονότα κατά τα «καλά και συμφέροντα» της αστικής τάξης που υπηρετούν, εκφράζοντας τις πιο ενδόμυχες ανησυχίες της για τις εξελίξεις στην πρώτη ιμπεριαλιστική δύναμη. 

Οχι βέβαια από ...φιλοσοφικό ενδιαφέρον, αλλά ως έκφραση της αγωνίας της για τις αναταράξεις στο αστικό πολιτικό σύστημα που προκαλεί η όξυνση των ανταγωνισμών, των κρίσεων και των αδιεξόδων του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος.

Σαν τον Σίσυφο – Το μπλουζ του σκουπιδιάρη

 

…

Ένα τραγούδι, που είναι το μπλουζ του σκουπιδιάρη και όλης της εργατικής τάξης.
Το αλιεύσαμε από τη σελίδα της ΔΑΣ του Δήμου Θεσσαλονίκης στο Facebook.

Μουσική: Ηλίας Σωφρονίδης
Στίχοι: Φώτης Μαραντζίδης
Μπουζούκι-Τραγούδι: Ηλίας Σωφρονίδης

Στίχοι

Σαν το Σίσυφο ανεβαίνω
κατεβαίνω τα στενά
σέρνω σκούπα, σέρνω κάδους
σέρνω όλη τη βρωμιά

Πάλι βρέχει, μες στον ήλιο
είτε χιόνι και φυσά
δεν πειράζει πάλι λέω
πρέπει να βγει το τονάζ

Και τον Σάββα λιώσαν ρόδες
μιας Μερσέντες χρυσαφιάς
η Μαρίνα χωρίς χέρι
μες στη πόλη τριγυρνά

Οι δημάρχοι τραγουδάνε
μ’ όλα τα αφεντικά
δεν βαριέστε σ’ όλους λένε
αρκεί να βγει η δουλειά

Κι άλλα αδέλφια μας σκοτώνουν
πάλι τα αφεντικά
είτε είσαι οικοδόμος
είτε είσαι πακετάς

Σκουπιδιάρηδες, εργάτες
πιάστε δρόμους και στενά
και ο Βάρναλης μας το ‘πε
θα ‘ρθει ανάποδα ο ντουνιάς.

Βασίλης Τσιάρτας: ρατσιστής και φασιστόμουτρο

 

Είναι γνωστό πως ο Βασίλης Τσιάρτας αηδιάζει εύκολα. Άλλοτε είναι οι κομμουνιστές, άλλοτε οι μετανάστες, πάντα κάτι βρίσκει να του φέρνει αναγούλα.

Φυσικά, δεν θα τον ακούσετε ποτέ να αηδιάζει με τις αιτίες που δημιουργούν τους μετανάστες ή με τη φτώχεια και την αδικία την οποία αντιπαλεύουν οι κομμουνιστές.

Ο Βασίλης Τσιάρτας αηδιάζει μόνο με οτιδήποτε «αλλοιώνει» τον ελληνικό πολιτισμό. Για όλα τα άλλα δεν υπάρχει χώρος στην «κοφτερή» κριτική του.

Μπορεί οι θάνατοι από τον κορονοϊό να έχουν ξεπεράσει στη χώρα μας τους 5.000, αλλά το γεγονός αυτό δεν αποτελεί σημαντικό λόγο για να κάνει κριτική στην κυβέρνηση, στον τρόπο που διαχειρίζεται την πανδημία ή στα μέτρα που (δεν) παίρνει.

Τελευταίο του «ανδραγάθημα» η νέα επίθεση στον Γιάννη Αντετοκούνμπο, επειδή βρίσκεται σε αφίσα της Επιτροπής «Greece 2021» για τα 200 χρόνια από την ελληνική επανάσταση.

Δεν θα έπρεπε να βρίσκεται, υποστηρίζει, γιατί έτσι «αλλοιώνεται ο εορτασμός».

Βέβαια, δεν τον είδαμε να παρατηρεί την ίδια «αλλοίωση» όταν εμφανίστηκαν στην ιστοσελίδα της Επιτροπής φασίστες, δικτάτορες και δοσίλογοι, όπως ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, ο Ιωάννης Μεταξάς, ο Θεόδωρος Πάγκαλος, ο Σπύρος Μαρκεζίνης και ο Γεώργιος Τσολάκογλου, ως ηγέτες του ελληνικού κράτους, δίπλα σε εκλεγμένους πρωθυπουργούς. (Περισσότερα εδώ)

Ούτε εμφάνισε την ίδια ευαισθησία όταν ανέβηκε στην ιστοσελίδα της Επιτροπής (έστω και για λίγες ώρες) κείμενο που εμφάνιζε τον σπουδαίο αγωνιστή Γρηγόρη Λαμπράκη ως θύμα «παροξυσμικού λαϊκισμού». (Περισσότερα εδώ)

«Δούλος είναι εκείνος που δεν μπορεί να πει τη σκέψη του», γράφει ο Ευριπίδης. Και με αυτή την έννοια ο Βασίλης Τσιάρτας δεν είναι δούλος. Είναι όμως κάτι χειρότερο: ρατσιστής και φασιστόμουτρο. Και, όπως λέει και ο Αχιλλέας στον Οδυσσέα, «χίλιες φορές θα προτιμούσα να είμαι ο τελευταίος δούλος πάνω στη γη παρά ο βασιλιάς του κάτω κόσμου».

Όπου βασιλιάς, βάλτε φασιστόμουτρο για την περίπτωση του Τσιάρτα.

Βρήκε ο φασίστας τη γενιά του και αγαλλίασε η καρδιά του

 

Ναι, αλλά για το Καπιτώλιο δε λέτε τίποτα…

Η φαιά εκδοχή του γνωστού δεξιού κλισέ για τη Μαρφίν απευθύνεται ως ένα βαθμό στο ίδιο ακριβώς ακροατήριο, και οι καταδικασμένοι για την εγκληματική οργάνωση της Χρυσής Αυγής το γνωρίζουν πολύ καλά. Πρώτος έσυρε το χορό μέσα από τον Κορυδαλλό ο τέως υπαρχηγός της οργάνωσης, Ηλίας Κασιδιάρης, αφήνοντάς μας μεταξύ άλλων να αναρωτιόμαστε για την ευκολία με την οποία οι εν λόγω κρατούμενοι έχουν πρόσβαση σε κινητά και δη με ίντερνετ.

Ο Κασιδιάρης μας καλεί να θρηνήσουμε για τους – εν μέρει ένοπλους – εισβολείς του Καπιτωλίου, οι οποίοι σε οποιαδήποτε χώρα του πλανήτη και ιδίως στις ΗΠΑ, υπό κανονικές συνθήκες δε θα μένανε ζωντανοί ούτε για δείγμα, ιδιαίτερα δε αν είχαν λάθος χρώμα δέρμα ή ιδεολογία. Επιπλέον, οι τρεις από αυτούς πέθαναν για ιατρικούς λόγους, και τουλάχιστον ένας κατάφερε επί της ουσίας να πάθει ηλεκτροπληξία από το τέιζερ που κουβαλούσε (το τέιζερ είναι απαραίτητο εξάρτημα κάθε πατριώτη εξάλλου), μπαίνοντας από νωρίς στα φαβορί για το Darwin award του 2021. Όσο για την Άσλι Μπάμπιτ, βετεράνο της Πολεμικής Αεροπορίας με πλούσια δράση υπέρ του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, ακόμα και η οικογένειά της έκρινε σώφρον να μην ξεσηκώσει θόρυβο για το θέμα, με την πεθερά της να δηλώνει ότι “Πραγματικά δεν ξέρω γιατί αποφάσισε να το κάνει αυτό”.

Τη σκυτάλη πήρε ο φυγόποινος Γιάννης Λαγός, που κρύβεται πίσω από την ευρωβουλευτική του ασυλία, χάρη στη σκανδαλώδη ανοχή της ΕΕ, που ενάντια σε μεγαλόστομες διακηρύξεις δεν έχει κάνει τίποτε για να κινηθούν οι διαδικασίες άρσης της ασυλίας του. Ο Λαγός μάλιστα ανακαλύπτει και “φυλετικό” κίνητρο στον πυροβολισμό της Μπάμπιτ, η οποία προσπάθησε να σκαρφαλώσει μέσα από το σπασμένο παράθυρο αν και έβλεπε προτεταμένο το όπλο προς την πλευρά των εισβολέων, προφανώς βέβαιη για την ασυλία που απολάμβαναν, καθώς ο άντρας της ασφαλείας ήταν Αφροαμερικανός. Καταλαβαίνουμε την αγανάκτηση του ναζί, στην τελική τόσοι λευκοί αστυνομικοί και στρατιωτικοί βρίσκονταν όχι μόνο μεταξύ των μπουκαδόρων, αλλά και μεταξύ των επιφορτισμένων για τη φύλαξη του κτιρίου, οι οποίοι διευκόλυναν τους “πατριώτες” και έβγαλαν και ωραιότατες σέλφι.

Δεν ξέρουμε βέβαια αν οι δυο νεοναζί πρόλαβαν να πληροφορηθούν ότι τελικά χθες υπέκυψε στα τραύματά του κι ένας από τους αστυνομικούς που κάποιος “αντίπαλος της ΝΤΠ” αντιμετώπισε φέρνοντάς του έναν πυροσβεστήρα στο κεφάλι. Μπορεί να περιμένουν πρώτα να πληροφορηθούν το χρώμα του δέρματός του ή να ετοιμάζουν κάποιο δακρύβρεχτο λογύδριο ενάντια στην ενδοοικογενειακή βία.

Όταν η ξετσιπωσιά γίνεται επιστήμη – Στους γιατρούς ρίχνει τις ευθύνες για τους μαζικούς θανάτους εκτός ΜΕΘ ο Βασίλης Κοντοζαμάνης

 

Μετά τα χειροκροτήματα και τις ανέξοδες κολακείες για “ήρωες με τις πράσινες και λευκές μπλούζες”, έρχεται η ώρα η κυβέρνηση να δείξει και λεκτικά το πραγματικό της πρόσωπο στους υγειονομικούς, πρόσωπο βέβαια που στην πράξη δεν κρύβεται εδώ και μήνες, με την πλήρη αδιαφορία της κυβέρνησης για θωράκιση του δημόσιου συστήματος υγείας.

Με τα στοιχεία να γίνονται όλο και πιο συντριπτικά σε βάρος της κυβέρνησης σχετικά με τη διαχείριση της πανδημίας, αφού η χώρα μας ξεπέρασε σε ποσοστό θνητότητας ακόμα και την Ιταλία, τα κυβερνητικά στελέχη πετούν τη μάσκα των ψεύτικων φιλοφρονήσεων, πετώντας το μπαλάκι για τους μεγάλους αριθμούς θανάτων εκτός ΜΕΘ στους ίδιους τους γιατρούς.

Αυτό έκανε εντελώς ξεδιάντροπα στη χθεσινή ενημέρωση του υπουργείου Υγείας για τον κορονοϊό, ο υφυπουργός Βασίλης Κοντζαμάνης, ερωτηθείς σχετικά με το τρομαχτικό ποσοστό του 80% των ασθενών που καταλήγουν εκτός ΜΕΘ. Σε σχετική ερώτηση της ιστοσελίδας iatronet, o υφυπουργός ισχυρίστηκε προκλητικά πως “κανένας συμπολίτης μας δεν έμεινε εκτός ΜΕΘ”, δείχνοντας με το δάχτυλο τους θεράποντες ιατρούς, οι οποίοι λαμβάνουν υπόψη “επιστημονικά δεδομένα” και είναι εκείνοι που αποφασίζουν για την εισαγωγή η μη στις ΜΕΘ:

“Από την αρχή της πανδημίας, κανένας συμπολίτης μας, που χρειάστηκε να νοσηλευτεί σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, δεν έμεινε εκτός μονάδος. Για να μπει κάποιος σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας πρέπει να πληρούνται κάποια κριτήρια και είναι ο γιατρός, ο θεράπων ιατρός, οι ειδικοί γιατροί οι οποίοι αποφασίζουν εάν κάποιος θα νοσηλευτεί σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας ή όχι. Και πολλές φορές, η απόφαση αυτή λαμβάνει υπόψη παράγοντες όπως είναι οι πολλαπλές συννοσηρότητες, οι οποίες παίζουν τον κρίσιμο και καθοριστικό ρόλο, προκειμένου να ληφθεί η απόφαση εισαγωγής ή όχι σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας.

Σε κάθε περίπτωση εξετάζουμε τα δεδομένα, είναι στη διάθεσή μας και θα ήθελα να το τονίσω, για μια ακόμη φορά, ότι κριτήριο δεν είναι η πληρότητα, είναι τα επιστημονικά δεδομένα τα οποία έχει ο γιατρός και η κατάσταση του ασθενούς με τα οποία ο γιατρός αποφασίζει την εισαγωγή ή μη σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας. Άλλωστε, συμβαίνει και σε άλλες χώρες. Όλοι οι θάνατοι από κορωνοϊό δεν ήταν μέσα σε Μονάδες Εντατικής Θεραπείας, υπήρξαν και θάνατοι εκτός μονάδων”.

Όλοι αυτοί ισχυρισμοί φυσικά παίζουν κυριολεκτικά μπουνιές με την πραγματικότητα, αφού είναι σαφή τα στοιχεία που δείχνουν ότι στο πρώτο κύμα της πανδημίας, η αναλογία νεκρών προς τις ΜΕΘ παρέμενε σε αναμενόμενα επίπεδα, αρχίζοντας να αυξάνεται από τον Οκτώβριο, όταν το 50% των θανάτων σημειώθηκαν εκτός ΜΕΘ, ποσοστό που εκτοξεύθηκε το επόμενο δίμηνο Νοεμβρίου – Δεκεμβρίου σε 80%. Προφανώς, δεν είναι τα “επιστημονικά κριτήρια”, που άλλαξαν για την εισαγωγή των ασθενών, αλλά η διαθεσιμότητα των κλινών, κάτι που αντανακλάται και στους αριθμούς των διασωληνωμένων, οι οποίοι στην κορύφωση της πανδημίας παρέμεναν “κολλημένοι” γύρω στους 600, αντικατοπτρίζοντας ότι είχε εξαντληθεί η χωρητικότητα των κλινών.

Ο Κοντοζαμάνης έχει δίκιο φυσικά όταν λέει πως αντίστοιχα φαινόμενα υπήρξαν και σε άλλες χώρες, παρότι απέφυγε συστηματικά να αναφερθεί σε συγκεκριμένες συγκρίσεις με αριθμούς, όπως έκανε συστηματικά η κυβέρνηση στο πρώτο κύμα της πανδημίας, για να δείξει πόσο καλά τα είχε καταφέρει παγκοσμίως. Δε λέει φυσικά ότι σε άλλες χώρες ένα τεράστιο ποσοστό των θανάτων σημειώθηκε σε γηροκομεία, χωρίς καν να νοσηλευτούν οι ασθενείς σε νοσοκομεία, αφού και σε αυτές οι λογικές “κόστους – οφέλους” στα συστήματα υγείας οδήγησαν σε μεγάλη υπερφόρτωσή τους και διαλογή ασθενών ανάλογα με τις πιθανότητες επιβίωσης.

Όσο για τα παριστάμενα μέλη της επιτροπής των Λοιμωξιολόγων, Γκίκα Μαγιορκίνη και Βάνα Παπαευαγγέλλου, όχι μόνο δε βρήκαν κουβέντα να πουν προς υπεράσπιση των συναδέλφων τους, αλλά δεν απάντησαν καν στην ερώτηση, το πρώτο σκέλος της οποίας απευθυνόταν ξεκάθαρα σε εκείνους, δίνοντας κατευθείαν το λόγο στον υπουργό. Αυτή η στάση της – δημόσιας τουλάχιστον – ευθυγράμμισης της επιτροπής με την κυβερνητική πολιτική, δεν έχει φυσικά αποτρέψει την ίδια την κυβέρνηση και προβεβλημένα μέλη της να κρύβονται πίσω από τις αποφάσεις της επιτροπής ή και να τις επιρρίπτουν ευθύνες για την προφανή αποτυχία των μέτρων στο δεύτερο κύμα. Τακτική την οποία όλα δείχνουν πως θα συνεχίσει η κυβέρνηση το επόμενο διάστημα.

Οι γιατροί και οι υπόλοιποι υγειονομικοί της πρώτης γραμμής, με τους αγώνες και τις παρεμβάσεις τους, έχουν ήδη αποδείξει ποιος είναι ο πραγματικός ένοχος για τις εκατόμβες θυμάτων του τελευταίου διαστήματος, κι όπως δεν είχαν ανάγκη τα ψεύτικα χειροκροτήματα στην αρχή της πανδημίας, έτσι και θα συνεχίσουν να διαψεύδουν στην πράξη τις κυβερνητικές συκοφαντίες, συνεχίζοντας να απαιτούν ενίσχυση του δημόσιου συστήματος υγείας με προσλήψεις, υποδομές και υλικό, όλα αυτά δηλαδή που λείπουν και αποτελούν την πραγματική αιτία για τα ρεκόρ θανάτων εκτός ΜΕΘ.

UEFA Με νέα πειράματα προσπαθεί να τονώσει τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων

 

Σε νέες αλλαγές στο Champions League προσανατολίζεται η UEFA, ως απάντηση στις «αποσχιστικές» τάσεις των ισχυρών

Σε μια περίοδο που το κυνήγι για όσο το δυνατόν περισσότερα κέρδη στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο οξύνει για μία ακόμα φορά τους ανταγωνισμούς στο έδαφός του, η διαχειρίστρια του «προϊόντος», UEFA, στην προσπάθειά της να αναχαιτίσει την τάση αλλαγών στο παραδοσιακό στάτους κβο του χώρου - βασικά τον περιορισμό του δικού της ρόλου και της συμμετοχής της στην «πίτα» - πειραματίζεται εκ νέου με αλλαγές στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.

Η απειλή για την UEFA επανέρχεται στο προσκήνιο με τις πρόσφατες κινήσεις των πλουσιότερων ευρωπαϊκών συλλόγων στην κατεύθυνση ανεξαρτητοποίησής τους απ' αυτήν. Η προσπάθεια αυτή των ισχυρών δεν είναι τίποτα καινούργιο και, όπως και τις προηγούμενες φορές, έχει ως υπόβαθρο τους βαθύτερους επιχειρηματικούς ανταγωνισμούς τόσο στο ίδιο το ποδοσφαιρικό «προϊόν» στην Ευρώπη, όσο και σε γενικότερο επίπεδο στη Γηραιά Ηπειρο, με νέους «παίκτες» να θέλουν να μπουν στο παιχνίδι. Ο λόγος για μια σειρά από πολυεθνικές - χορηγούς που προσβλέπουν στην εκμετάλλευση του πρόσφορου εδάφους του εμπορευματοποιημένου ποδοσφαίρου και στην κατεύθυνση αυτή αμφισβητούν την κυριαρχία των παλιών «παικτών», όπως αναδεικνύουν ευρωπαϊκά ΜΜΕ αυτήν την περίοδο.

Με δεδομένο ότι ανάλογες διεργασίες στο χώρο του μπάσκετ είχαν οδηγήσει πριν από χρόνια στη διάσπασή του σε ευρωπαϊκό επίπεδο, με τη σύσταση της Ευρωλίγκας, η UEFA προκειμένου να αποφύγει κάτι τέτοιο και στο ποδόσφαιρο προσανατολίζεται σε νέες αλλαγές στις διοργανώσεις της. Στόχος της ο κατευνασμός των ισχυρών, με την ικανοποίηση όσο γίνεται μεγαλύτερου μέρους των απαιτήσεών τους σε οικονομικό επίπεδο, προκειμένου βέβαια η Συνομοσπονδία να διατηρήσει τον έλεγχο του «προϊόντος», τουλάχιστον σε βασικούς τομείς της διαχείρισής του.

Eurokinissi Sports

Μέσω του ξεκαθαρίσματος στο Europa League η UEFA αποσκοπεί στην αύξηση της εμπορικότητάς του

Ετσι, σε πρώτη φάση έρχεται από την επόμενη σεζόν (2021 - 2022) το νέο «φρούτο» Εuropa Conference League, ενώ στο τραπέζι έχουν μπει και τα πλάνα για σημαντικές αλλαγές στο Champions League από τη σεζόν 2023 - 2024.

Το ξεκαθάρισμα οδήγησε στο Conference League

Eχοντας ικανοποιήσει προ τριετίας τις απαιτήσεις των ισχυρών συλλόγων για περισσότερες εξασφαλισμένες θέσεις των κορυφαίων ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων στο Champions League, με αλλαγές που το έκαναν να μοιάζει ακόμα περισσότερο με κλειστή Λίγκα, για την UEFA παρέμενε ο προβληματισμός σχετικά με τη χαμηλή εμπορικότητα της δεύτερης τη τάξει διοργάνωσής της, του Europa League - κατά συνέπεια με μειωμένα κέρδη, τουλάχιστον μέχρι η διοργάνωση να φτάσει κάθε χρόνο στη φάση των «16». Προκειμένου λοιπόν να προσδώσει περισσότερη αίγλη στο εν λόγω «προϊόν» της, η UEFA, ακολουθώντας και πάλι τη συνταγή του ξεκαθαρίσματος «της ήρας απ' το στάρι», ανακοίνωσε τη δημιουργία του Conference League από το 2021. Στη νέα διοργάνωση θα παίρνουν μέρος ομάδες των χωρών που βρίσκονται στις θέσεις 16 έως 52 της ευρωπαϊκής κατάταξης.

Με τον «υποβιβασμό» των μικρότερων ποδοσφαιρικά χωρών σε συμμετοχή σε διοργάνωση υπ' αριθμόν 3, αυτομάτως αναβαθμίζεται το Europa League και ουσιαστικά μετατρέπεται κι αυτό σε υπόθεση των ισχυρών του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, εν προκειμένω ομάδων από τα 15 κορυφαία πρωταθλήματα. Επιπλέον, δεδομένου ότι θα διατηρηθεί η σύνδεσή του με το Champions League - οι ομάδες που θα καταλαμβάνουν την 3η θέση στους ομίλους του τελευταίου θα συνεχίζουν στο Europa League, όπως συμβαίνει και σήμερα - η UEFA στοχεύει στη μετατροπή του Europa League σε ένα «Champions League 2», ιδίως μετά την ολοκλήρωση της φάσης των ομίλων, και βέβαια στην ενίσχυση της εμπορικότητάς του ως «προϊόντος».

Το «καρότο» για τους λιγότερο ισχυρούς

Το νέο εγχείρημα του Conference League αφορά και τις ελληνικές ομάδες

Οι ανακοινώσεις της UEFA προκάλεσαν την έντονη αντίδραση των λιγότερο ισχυρών του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, δηλαδή της πλειοψηφίας των ευρωπαϊκών συλλόγων, που βλέπουν ότι ουσιαστικά πετιούνται έξω από τη βασική «πίτα» των κερδών που αφορά τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Προκειμένου να προλάβει το άνοιγμα ενός δεύτερου μετώπου, η Συνομοσπονδία προσπάθησε να προσδώσει μια κάποια αίγλη στη νέα διοργάνωση, με τα στελέχη της να σπεύδουν να «διαβεβαιώσουν» ότι δεν πρόκειται για μια διοργάνωση των «φτωχών συγγενών», αλλά ισάξια με τις άλλες δύο ευρωπαϊκές διοργανώσεις.

Προκειμένου να πείσουν γι' αυτό όσο το δυνατόν περισσότερους, φρόντισαν να προβλεφθεί στο πλάνο διεξαγωγής του Conference League ότι θα παίρνουν μέρος σ' αυτό και ομάδες προερχόμενες από το Europa League. Συγκεκριμένα, οι ομάδες που θα καταλαμβάνουν την 3η θέση στους ομίλους του Europa League θα συνεχίζουν στη φάση των «32» του Conference League, πρόβλεψη που δείχνει την προσπάθεια της UEFA να ενισχυθεί όσο γίνεται η εμπορικότητα της νέας διοργάνωσης.

Σημειωτέον, το Conference League ενδιαφέρει άμεσα και τις ελληνικές ομάδες: Βάσει της θέσης της Ελλάδας στη γενική βαθμολογία της UEFA (17η), από τη νέα σεζόν οι ομάδες που θα εξασφαλίζουν ευρωπαϊκή συμμετοχή - πλην του πρωταθλητή, που θα αγωνίζεται στο Champions League, όπως ισχύει και σήμερα - θα παίρνουν μέρος στη νέα διοργάνωση, η χώρα μας δηλαδή δεν θα έχει εκπροσώπηση στο ανανεωμένο Europa League.

Η ελβετική «συνταγή» για το Champions League

Eχοντας τακτοποιήσει σε πρώτη φάση τουλάχιστον τα ζητήματα της αναβάθμισης του Europa League και της αντιμετώπισης των αντιδράσεων των λιγότερο ισχυρών, η UEFA στρέφεται τώρα στον σημαντικότερο στόχο της, την ικανοποίηση των ισχυρών μέσω νέων αλλαγών στο Champions League.

Αυτές κινούνται σε δύο βασικούς άξονες: Από τη μία αύξηση του αριθμού των αγώνων, άρα και της κερδοφορίας, και από την άλλη καινοτομίες στο σύστημα διεξαγωγής, με στόχο την αύξηση του ενδιαφέροντος.

Επικρατέστερη επιλογή για την ανανέωση του θεσμού στις παραπάνω κατευθύνσεις, βάσει των όσων έχουν γίνει γνωστά μέχρι σήμερα, φέρεται να είναι το λεγόμενο «ελβετικό σύστημα». Κυρίως διότι με την εφαρμογή του κάθε ομάδα θα δίνει τέσσερις επιπλέον αγώνες, κάτι που αναμένεται να αποδειχθεί ιδιαίτερα προσοδοφόρο για τα συνεργαζόμενα τηλεοπτικά δίκτυα, όχι μόνο λόγω των περισσότερων αγώνων αλλά και για το σασπένς που υπόσχονται οι αλλαγές στον τρόπο διεξαγωγής.

Το «ελβετικό σύστημα» εφαρμόζεται ευρέως στο σκάκι και σε άλλα αθλήματα όπου πολλές ομάδες συμμετέχουν σε μία κατηγορία, π.χ. στο πρωτάθλημα μπέιζμπολ των ΗΠΑ. Πρακτικά, αντί να παίζουν όλοι με όλους, θα γίνεται κλήρωση, η οποία θα ορίζει 10 αγώνες για κάθε ομάδα - 5 εντός και 5 εκτός έδρας - με διαφορετικό αντίπαλο κάθε αγωνιστική. Με βάση τους βαθμούς που θα συγκεντρώνουν στους 10 αυτούς αγώνες οι ομάδες θα τίθενται σε ενιαία κατάταξη, από την οποία οι καλύτερες 16 θα περνούν στα νοκ άουτ. Επιπλέον, στη φάση των «16» δεν θα γίνεται κλήρωση αλλά θα εφαρμοστεί η μέθοδος του NBA: Ο 1ος θα παίζει με τον 16ο, ο 2ος με τον 15ο, ο 3ος με τον 14ο κ.ο.κ. Η τελική φάση προβλέπει τη διεξαγωγή Φάιναλ 8 ή Φάιναλ 4 μέχρι τον τελικό.

Η «δημοκρατία» τους

 

 Οσους «θρήνους» κι αν επιστρατεύσουν τα αστικά επιτελεία για την «χαμένη τιμή» της «αμερικανικής δημοκρατίας», όσα «ξόρκια» και «προσευχές» για τους αστικούς «θεσμούς» που «αντέχουν», οι εικόνες από το Καπιτώλιο των ΗΠΑ αποτελούν την εικόνα στον καθρέφτη της καπιταλιστικής κοινωνίας που σαπίζει, που βουλιάζει στις αντιθέσεις, στους ανταγωνισμούς και τις αντιφάσεις της, φορτώνοντας όλο και μεγαλύτερα βάσανα στους λαούς, έως ότου εκείνοι αποφασίσουν οριστικά να απαλλαγούν από αυτή.

Δεν είναι «κακέκτυπο», αλλά αυθεντική εικόνα της αστικής δημοκρατίας, της δικτατορίας δηλαδή του κεφαλαίου, και μάλιστα στην πρώτη καπιταλιστική δύναμη παγκόσμια.

Η «δημοκρατία» που εκθειάζουν είναι η «δημοκρατία» των αμέτρητων ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και πολέμων, των πραξικοπημάτων και των ανατροπών κυβερνήσεων, των αμέτρητων θυμάτων και των ξεριζωμένων, είτε με Δημοκρατικούς είτε με Ρεπουμπλικάνους στο τιμόνι, από το Ιράκ, τη Συρία και τη Λιβύη έως την «Αραβική Ανοιξη» και την «πλατεία Μεϊντάν» στην Ουκρανία - για να μην πάει κανείς παραπίσω.

Είναι η «δημοκρατία» που εντός και εκτός συνόρων δεν διστάζει μπροστά σε τίποτα όπου διακυβεύονται τα κέρδη των καπιταλιστών, πόσο μάλλον όταν διακυβεύεται η πρωτοκαθεδρία της ισχυρότερης καπιταλιστικής δύναμης απέναντι στους ανταγωνιστές της, γεννώντας «σεισμούς» και «ρήγματα» και στο εσωτερικό της ίδιας της αστικής τάξης.

Δίνοντας για μια ακόμα φορά στην Ιστορία έστω μια «γεύση» για το πώς οι «αιώνιοι», «απαραβίαστοι» και «υπεράνω όλων» θεσμοί τους δίνουν μέσα σε μια νύχτα τη θέση τους σε «άλλα μέσα», προκειμένου να εξυπηρετηθούν συμφέροντα τμημάτων του κεφαλαίου.

Οι θεσμοί τους, αυτοί που περιφρουρούν τον «θαυμαστό» κόσμο της εκμετάλλευσης, εκεί που «μέσα στην αφθονία κανείς πεθαίνει», με το 5% να κατέχει το 80% του απίστευτου πλούτου που παράγουν εκατομμύρια εργαζόμενοι.

Εκεί όπου τα τεχνολογικά και επιστημονικά επιτεύγματα γίνονται από ευλογία κατάρα για τα εκατομμύρια που αφήνουν τα κόκαλά τους στους κάθε είδους πολέμους των κολοσσών της Ενέργειας, του εμπορίου, των βιομηχανιών που απλώνουν τα πλοκάμια τους σε όλο τον πλανήτη, των γιγάντων της τεχνολογίας, την ώρα που εκατομμύρια άλλοι αργοπεθαίνουν στις ουρές της ανεργίας.

Είναι η «δημοκρατία» των 370 χιλιάδων νεκρών από την πανδημία και των ομαδικών τάφων στην καρδιά της Νέας Υόρκης, εν έτει 2020.

Η «δημοκρατία» των εκμεταλλευτών, όχι η «ασπίδα» αλλά το θερμοκήπιο της άγριας εκμετάλλευσης και των κοινωνικών ανισοτήτων, του ρατσισμού και του σκοταδισμού, της φτώχειας και της καταστολής, των εκατομμυρίων που «δεν μπορούν να αναπνεύσουν», για να ζουν μέσα στη χλιδή κυριολεκτικά μια χούφτα μέτοχοι και δισεκατομμυριούχοι.

Αυτήν τη «δημοκρατία», που την ξέρουν καλά οι καπιταλιστές, οι κυβερνήσεις και τα κόμματά τους εδώ, από τους δεσμούς αίματος που τους ενώνουν, κι ας καμώνονται ότι είναι «αγνώριστη», κι ας κάνουν πως δεν ξέρουν ότι και η αμερικανική, όπως και η δική τους «δημοκρατία», είναι δημοκρατία για μια χούφτα καπιταλιστές και στυγνή δικτατορία για εκατομμύρια εργαζόμενους.

Κι ας «μακιγιάρουν» όπως - όπως το σάπιο σύστημά τους, καλώντας τους εργαζόμενους και το λαό να πέσουν ξανά σε μάχες ξένες για τα συμφέροντά τους, για να στεριώσουν καλύτερα τη «δημοκρατία» για τους λίγους, τη δικτατορία του κεφαλαίου, που τους βυθίζει όλο και πιο βαθιά στη φτώχεια, στην εκμετάλλευση, στους πολέμους «για τ' αφέντη το φαΐ».

Αναδημοσίευση από τη στήλη «Η Άποψή μας» του «Ριζοσπάστη»

“Όποιος βιάζεται σκοντάφτει…” – Η κυβέρνηση ολιγωρεί για το ρυθμό των εμβολιασμών και το ρίχνει στις παροιμίες!

 

Αν πίστευε κανείς ότι οι παλινωδίες της κυβέρνησης για την αντιμετώπιση της πανδημίας είχαν πιάσει ταβάνι, πιθανότατα υποτίμησε την ικανότητα των κρατούντων να φάσκουν και αντιφάσκουν διαρκώς, δίνοντας μια εικόνα “οργανωμένου μπάχαλου” -και το οργανωμένο δεν είναι και τόσο σίγουρο.

Όταν οι κλίνες ΜΕΘ άρχισαν να εξαντλούνται και έτειναν να γίνουν είδος προς εξαφάνιση, ο Κικίλιας κώφευε επιδεικτικά στα αιτήματα των υγειονομικών για ενίσχυση της δημόσιας υγείας και διοργάνωνε συνεντεύξεις τύπου για το πώς θα γίνουν οι εμβολιασμοί, αντιγράφοντας τις διαφάνειες μιας ιδιωτικής εταιρείας ψυγείων.

Τότε μάλιστα γινόταν λόγος για δυνατότητα να εμβολιαστούν 2,1 εκ. πολίτες κάθε μήνα, αλλά σύντομα το νούμερο αυτό προσαρμόστηκε θεαματικά προς τα κάτω, με το ακαταμάχητο επιχείρημα που χρησιμοποιούν και οι εταιρείες για τις ταχύτητες της σύνδεσης στο διαδίκτυο. Άλλο πού μπορείς να φτάσεις θεωρητικά και άλλο πόσο φτάνεις στην πραγματικότητα.

Οι πρώτες δόσεις που έφτασαν στη χώρα μας από το εμβόλιο της Pfizer δεν ξεπερνούσαν τελικά τις 10.000! Σα να μην έφτανε αυτό, αντί να δοθεί απόλυτη προτεραιότητα στους υγειονομικούς, που είναι καθημερινά εκτεθειμένοι στον κίνδυνο και τη μάχη με τον κορονοϊό, είδαμε μια σειρά κυβερνητικά στελέχη να σπεύδουν να θωρακίσουν πρώτα τον εαυτό τους, κάνοντας πρώτοι το εμβόλιο. Η Λινού είπε κυνικά πως “πρέπει να σώσουμε πρώτα τον βασιλιά (!)”, δε διευκρίνισε όμως πως η λογική αυτή περιελάμβανε τελικά το παλάτι και τους αυλικούς του. Την ίδια στιγμή, οι προγραμματισμένοι εμβολιασμοί στα νοσοκομεία της χώρας οδηγήθηκαν σε αρκετές περιπτώσεις σε αναβολή…

Όσοι έλεγαν μες στο ’20 πως το εμβόλιο δεν είναι πανάκεια, ούτε αναιρεί την ανάγκη να θωρακιστεί συνολικά το δημόσιο σύστημα υγείας, με προσωπικό και τον κατάλληλο εξοπλισμό, κατηγορούνταν για “μιζέρια”, ότι “επενδύουν στον θάνατο και την καταστροφή” κοκ. Η πράξη αποδεικνύει πως το εμβόλιο ήταν απλώς άλλοθι για την αδράνεια των κυβερνώντων, που τελικά απέτυχαν να διασφαλίσουν εγκαίρως την απαραίτητη ποσότητα εμβολίων και τώρα το ρίχνουν στις παροιμίες, δια στόματος Μητσοτάκη.

Όπως, άλλωστε, λέει και ο σοφός ελληνικός λαός μας, όποιος βιάζεται σκοντάφτει. Δεν έχει νόημα να επιταχύνουμε περαιτέρω, όταν τα εμβόλια που έχουν αδειοδοτηθεί μέχρι σήμερα είναι μόλις δύο, οι διαθέσιμες δομές ακόμα σχετικά περιορισμένες και φυσικά η όλη επιχείρηση αποτελεί κάτι πρωτόγνωρο για τη χώρα μας και φυσικά για τον υπόλοιπο κόσμο. Επενδύουμε στην ασφάλεια και τη μεθοδικότητα και σε αυτό το πλαίσιο μετά την αρχική δοκιμαστική φάση -στην οποία είχαν ενταχθεί 9 νοσοκομεία- η πρώτη φάση των εμβολιασμών ξεκίνησε στις 4 Ιανουαρίου και λήγει στις 20 αυτού του μήνα.

Όσο για τις αναβολές στους προγραμματισμένους εμβολιασμούς και τα άλλα προβλήματα στα νοσοκομεία, δε βρήκαν θέση ούτε για μια αναφορά στα στοιχεία που παρέθεσε πανηγυρικά ο Μητσοτάκης στην κυβερνητική σύσκεψη.

Καταρχάς να εκφράσω την ικανοποίησή μου για το γεγονός ότι ο εμβολιασμός στη χώρα μας προχωράει με ικανοποιητικό ρυθμό, με μεθοδικότητα, με ασφάλεια, με διαφάνεια και το κυριότερο χωρίς λάθη, έως σήμερα. (…) Αναπτύσσονται στα νοσοκομεία μας 223 εμβολιαστικές γραμμές. Η καθημερινή δυνατότητα εμβολιασμού θα αυξηθεί από τις 5.000 ημερησίως περίπου στις 8.000, ενδεχομένως και λίγο παραπάνω. (…) Στις 4/1 μπήκαν στο πρόγραμμα με επιτυχία και χωρίς προβλήματα άλλα 51 νοσοκομεία, σήμερα προστίθενται άλλα 55 νοσοκομεία και στις 11/1 τα τελευταία 19 νοσοκομεία στη νησιωτική Ελλάδα.

Αξιόπιστες πηγές από το Μαξίμου είναι ότι στις επόμενες αντίστοιχες συσκέψεις, ο Μητσοτάκης θα αναπτύξει ακόμα πιο αναλυτικά τους άξονες της κυβερνητικής πολιτικής, επιστρατεύοντας κι άλλες φράσεις του θυμόσοφου λαού μας, όπως το “σπεύδε βραδέως” και το “κάλλιο αργά, παρά ποτέ”.

Αν υπάρχει κάποιο συμπέρασμα που μπορεί να κρατήσει κανείς από τις κυβερνητικές παλινωδίες, είναι ότι ο εμβολιασμός του συνόλου του πληθυσμού θα είναι -ούτως ή άλλως- μια μακρόχρονη διαδικασία, που θα κρατήσει αρκετούς μήνες. Στο ενδιάμεσο είναι επιτακτική ανάγκη να ληφθούν μέτρα για τη θωράκιση του δημόσιου συστήματος υγείας, για να μπει ένα φρένο στη μακάβρια αλυσίδα, όπου προστίθενται σε καθημερινή βάση δεκάδες θύματα.