Εκφυλιστική διαλεκτική ασθένεια

 

 

Στα τέλη της δεκαετίας του '90, μετά τα Ιμια και πριν από την έναρξη της ελληνοτουρκικής «διπλωματίας των σεισμών», είχα την τύχη να πετάξω, και μάλιστα επί πενήντα περίπου λεπτά, μ' ένα Mirage 2005. Εμπειρία μοναδική, στα όρια των αντοχών ενός κανονικού πιλότου. Τη θεωρώ μια από τις πιο διδακτικές και χρήσιμες εμπειρίες στη ζωή μου, τέτοια που να μου επιβάλλει να είμαι εξαιρετικά φειδωλή στην ευκολία και στο άλλοθι του τόσο συνηθισμένου «ανθρώπινο λάθος». Αυτού δηλαδή που αμέτρητες φορές καλύπτει πολιτικές επιλογές, συστημικές παθογένειες, δικαιολογίες ή και δίκες καλών προθέσεων, όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τραγωδίες, ήττες και συμβάντα που μπορεί να κρίνουν τη μοίρα. Οχι απλώς ενός όπλου, αλλά ενδεχομένως κι ενός λαού, μιας πατρίδας.

Οσο κι αν φαίνεται παράξενο, στη μοναξιά των αιθέρων με πανάκριβο όχημα τη ζωή, εξαρτημένη από τις γνώσεις και την εμπειρία του πιλότου, αλλά και την τελική έκβαση μιας πτήσης απ' άκρου εις άκρον του Αιγαίου, να κρέμεται από τη συλλογικότητα κάθε ανθρώπινου και τεχνικού κρίκου (τότε της μοίρας Γεράκι), αποκτάς μια διαφορετική συγκρότηση και συναίσθηση της πολιτικής, της κοινωνικής κι ως ένα βαθμό και της ιδεολογικής και ηθικής προσέγγισης των εννοιών: λαός, στρατός, άμυνα κι όλα αυτά που αυτές τις μέρες συζητάμε σε επίπεδο Ελληνοτουρκικών σχέσεων, εξοπλιστικών προγραμμάτων και ΝΑΤΟικών επικίνδυνων σχεδίων.

Επικαλέστηκα εδώ αυτή τη μοναδική για έναν πολίτη εμπειρία, για να υπογραμμίσω με όλες τις ανθρώπινες δυνάμεις μου την ανάγκη, όχι απλώς να γίνουν κατανοητές οι θέσεις του ΚΚΕ ως βαθιά πατριωτικές σε θέματα άμυνας, αλλά και ως αναγκαίο να κατανοηθούν, για να θωρακιστεί ο λαός απέναντι σε επικίνδυνες, βαθιά αντιλαϊκές πολιτικές επιλογές, που μας χώνουν βαθύτερα στο στόμα του ιμπεριαλιστικού δράκου. Και ταυτόχρονα, με πλαστά διλήμματα και υποταγή σε αλλότρια συμφέροντα, καταφέρνουν να εκμηδενίζουν, με συνεχές πλασάρισμα της διαρκούς συμμαχικής τουρκικής απειλής, την κριτική ικανότητα του λαού και το δικαίωμά του να ρωτάει, πριν δώσει και την τελευταία του δεκάρα και σταγόνα αντοχής, ποιος αγοράζει, για ποιο λόγο, και κυρίως για ποιες ανάγκες, εργαλεία πολέμου και όχι υπεράσπισης των κυριαρχικών δικαιωμάτων, της ειρήνης και της ασφάλειάς του. Κι εδώ αρχίζουν τα πολιτικά δύσκολα, και τα επικοινωνιακά χυδαία κι εύκολα, που καταλήγουν σε άγνοια κινδύνου για το τι επιτρέπουμε, χωρίς να το καταλαβαίνουμε ή να το συνειδητοποιούμε, να θεωρείται πραγματικός κίνδυνος για το τώρα και το αύριο όλων μας.

Ο γεωπολιτικός χάρτης της γειτονιάς μας έχει κυριολεκτικά μουτζουρωθεί από τις αναδιατάξεις των συμμαχιών, και τα παιχνίδια και τους τριγμούς των θηριωδών συμφερόντων της ενεργειακής και πολεμικής βιομηχανίας, τόσο και έτσι, που μες στη θολούρα να καλλιεργείται η ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να μπαίνουμε «όλοι μαζί» σε μια κούρσα εξοπλισμών και μια αδιαφανή πολεμική προετοιμασία, που πλασάρεται ως αμυντική, αλλά δεν εγγυάται όχι απλώς σύνορα αλλά ούτε αυτή καθαυτή την επιβίωση εξ ίσου τεράστιων μαζών. Η αντίσταση που προβάλλει το ΚΚΕ στην προσφορά πανάκριβων υπηρεσιών για υλοποίηση των αμερικανοΝΑΤΟικών σχεδίων, και τελικά κερδών, είναι κυριολεκτικά μεσούσης της πανδημίας, κορυφούμενης της ύφεσης και επικείμενης της οικονομικής καταστροφής, ένα εμβόλιο κατά της φανερά ταξικής και νομοτελειακά αντιλαϊκής, κι επομένως αντιπατριωτικής αρρώστιας, που δεκαετίες τώρα μας βασανίζει: η αρρώστια είναι εκφυλιστική. Μετατρέπει την εθνική άμυνα σε εμπορική υπόθεση, και τη συζήτηση περί αυτήν σ' ένα παζάρι όπου ανακατώνονται και πολτοποιούνται στο ιστορικό μίξερ πολυεθνικοί κολοσσοί, στρατιές από λομπίστες, τραπεζική και οικονομική διπλωματία, συμμαχίες της τσέπης κι εργαλειοποίηση περιορισμένων συρράξεων. Στη ζυγαριά αυτής της αρρώστιας μπαίνουν από τη μια μεριά το αίμα, η φτώχεια, ο εξανδραποδισμός κι από την άλλη τα συμβόλαια, τα κέρδη και το εύρος της εξουσίας των μεγάλων παικτών, που σήμερα έρχονται ως σύμμαχοι και σου πουλάνε τόσα όπλα, που μπορούν να στ' αρπάξουν όταν και οπότε θέλουν, είτε καταδικάζοντάς τα σε αφλογιστία, είτε επειδή τους συμφέρει να συμμαχήσουν με τον εχθρό σου, γιατί πληρώνει περισσότερα κι αιμορραγεί ευκολότερα.

Κι άντε να πείσεις απ' τη μεταπολίτευση ως τα σήμερα τον κόσμο να εμβολιαστεί έναντι αυτής της εκφυλιστικής συζήτησης περί εθνικής άμυνας, όταν οι λέξεις - κλειδιά που κυριάρχησαν, όλο τον καιρό της αρρώστιας, ήταν μίζες, σκάνδαλα, καριέρες, πασπαλισμένες με μυστικότητα και άγνοια. Οταν το έθνος ιδιωτικοποιείται τότε ο λαός για την άμυνα αιμορραγεί ακατάπαυστα. Και για πολίτες και για στρατιωτικούς.

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

Ιστορία του παχέος εντέρου – Ο Βασίλι Μπλοχίν και το αντικομμουνιστικό σπλάτερ του Newsbeast

 

Ξεχάστε τις ταινίες τρόμου και τα τετριμμένα που έχετε δει ως τώρα. Τα καλύτερα σπλάτερ και σλάσερ σενάρια δεν τα έχετε διαβάσει ακόμα και το Newsbeast έρχεται να καλύψει το κενό με ένα πόνημα μυθιστορίας που θα σας κρατήσει άυπνους ή τουλάχιστον να κρατήσετε την κοιλιά σας από τα γέλια. Ο λόγος για το βιογραφικό σημείωμα που το σάιτ αφιερώνει στον στρατηγό και στέλεχος της NKDV Βασίλι Μπλοκίν (η σωστή προφορά είναι πιθανότατα Μπλαχίν, αλλά αυτό είναι το μικρότερο πρόβλημα στο άρθρο) με τον διακριτικό τίτλο “Ο αγαπημένος εκτελεστής του Στάλιν” που σκότωσε 7.000 ανθρώπους, έναν – έναν”. Αφού πρώτα τους ήπιε το αίμα με το μπουρί της σόμπας, πληροφορία που θα έμπαινε αν το επέτρεπε ο χώρος.

Ανάμεσα στα “ζοφερά όργανα του θανάτου”, πληροφορούμαστε από τον άγνωστο συντάκτη, “κανείς τους δεν ήταν τρομακτικότερος από τον Βασίλι Μπλοκίν, που είχε να καμαρώνει για τον αδιανόητα μεγάλο αριθμό ανθρώπων που έπεσαν νεκροί από τα χέρια του. Το άστρο του ανέτειλε μέσα στα σκοτάδια της μυστικής αστυνομίας, ώστε να γίνει ο άγγελος του θανάτου στους διωγμούς του Πατερούλη”.

Αν διακρίνετε μια τόσο δα μικρή διάθεση υπερβολής στο παραπάνω, είναι επειδή δεν έχετε διαβάσει το υπόλοιπο πόνημα, που θα σας πείσει ότι ο Μπλοκίν ήταν κάτι μεταξύ Τζεγκίς Χαν, Βλάντ Τέπες και Αττίλα -της μάστιγας του θεού. Γιατί, σαν να μην έφτανε ότι σκότωσε “κόσμο και κοσμάκη” (sic) από τη δεκαετία του ’20, εκεί που δεν κρατιόταν πια ήταν κατά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οπότε και αναδεικνύεται σε αιματοβαμμένο πρωταγωνιστή της “Κατυνολογίας”, έχοντας “εκτελέσει προσωπικά πάνω από 7000 Πολωνούς”. 

Το κείμενο προσπερνά στα γρήγορα τα νεανικά χρόνια του Μπλοκίν, συνοψίζοντάς τα στο “από τα λιγοστά που τον αφορούν αυτή την περίοδο, ξέρουμε ότι ο Μπλοκίν διακρινόταν για τον σαδισμό και την προθυμία του στο έγκλημα. Αλλά και σε αυτό που ο ίδιος ο Στάλιν ονόμαζε «μαύρη εργασία»: βασανιστήρια, εκφοβισμό και μυστικές εκτελέσεις δηλαδή.” Κι όταν λέμε ξέρουμε, εννοούμε για γκαραντί πράγματα, ο λόγος μας συμβόλαιο.

Το αίμα αρχίζει να ρέει ποτάμι όταν πια ο Μπλοχίν μπαίνει στην Τσεκά, όπου “θα τραβούσε την προσοχή των ανωτέρων του”, δηλαδή το Χένρικ Γιάκοντα, το Νικολάι Γιεζόφ και το Λαβρέντι Μπέρια κι έτσι “αφού ανέβηκε γοργά τα σκαλιά της ιεραρχίας, το 1926 τον βρίσκει στον ρόλο που θα αποθέωνε με τη δράση του: κρατικός εκτελεστής.”

Η αγωνία κορυφώνονται και οι λεπτομέρειες γίνονται ολοένα και πιο γλαφυρές:

“Εκεί, στον τελευταίο όροφο της Lubyanka, σκότωνε πια κόσμο σε ημερήσια διάταξη. Ο τρόπος πάντα ο ίδιος: ο μελλοθάνατος γονάτιζε και ο Μπλοκίν του φύτευε μια σφαίρα στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Τα πτώματα καίγονταν σε ένα κρεματόριο. Τον Οκτώβριο του 1927 εγκαινιάστηκε μάλιστα ένα καινούριο αποτεφρωτήριο, για να συμπέσει με τη 10η επέτειο της Οκτωβριανής Επανάστασης, και τώρα ήταν σε σχέδιο του αρχιεκτελεστή.” Σφύζει από τόση ζωντάνια – pun intended – η περιγραφή, που νιώθεις ότι ο συντάκτης μύρισε καμένη σάρκα με τα ίδια του τα ρουθούνια.

Εννοείται πως μέσα σε όλο αυτό το θανατικό δε θα μπορούσε να λείπει και ο ίδιος ο Στάλιν, με τον Μπλοκίν να τυγχάνει της εύνοιάς του κι έτσι ο ίδιος να γίνεται “προσωπική επιλογή του ηγέτη της ΕΣΣΔ να ηγηθεί των σφαγών κατά τον «Μεγάλο Τρόμο» του 1936-1938”. Μάλιστα, “η προσωπική τους σχέση ήταν τέτοια που όταν κατηγορήθηκε και ο ίδιος τελικά ο Μπλοκίν για συνωμοσία κατά του κράτους το 1939, ο Στάλιν αρνήθηκε να υπογράψει την καταδίκη του. Τότε ήταν που επαίνεσε τη «μαύρη εργασία» του εκτελεστή του, την οποία θεωρούσε ανεκτίμητη.” Αυτό ακριβώς, τίποτε άλλο, γιατί οι φιλίες δε χαλάνε για τα κόμματα.

Ο Μπλοκίν έπλεε το λοιπόν σε πελάγη ευτυχίας και αίματος των αντιπάλων του και “καυχιόταν ιδιαίτερα για τη δολοφονία του στρατάρχη και αρχηγού του «κόκκινου» επιτελείου Μιχαήλ Τουχατσέφσκι, αλλά και για τον φόνο δύο εκ των τριών αφεντικών του, τόσο του Γιάκοντα το 1938 όσο και του Γιεζόφ το 1940.” Πού τον έχανες, πού τον έβρισκες το Βασίλι, στα καπηλειά να αφηγείται μετά την πέμπτη βότκα πώς έσφαζε τον Τουχατσέφσκι και το Γιεζόφ.

Τα καλύτερα όμως ήρθαν φυσικά με την υπόθεση Κατύν, όπου πλέον ο πρωταγωνιστής μας “είχε μετατραπεί σε σταλινικό τέρας”. Παράλληλα, πλέον έπαιρνε διαταγές “αποκλειστικά από τον «κόκκινο» ηγέτη, γεγονός που απλοποίησε πολύ τη μαύρη δουλειά του. Τώρα δεν χρειαζόταν ούτε γραφειοκρατίες ούτε χαρτούρες, ο Στάλιν τον είχε απαλλάξει από τέτοιες σκοτούρες”. Ναι, όλο αυτό αριστούργημα κάνει και ρίμα στο τέλος και χτυπάει έτσι στα ίσια μια υποψηφιότητα όχι μόνο για το Πούλιτζερ, αλλά και για το Νόμπελ Λογοτεχνίας.

Εν πάσει περιπτώσει, η μεγάλη μέρα έφτασε τον Απρίλη του 1940, κι ο Μπλοκίν, έχοντας γράψει πολλά χιλιόμετρα πτωμάτων, “καταφτάνει λοιπόν στο στρατόπεδο αιχμαλώτων του Οστασκόφ, δίπλα στο δάσος του Κατίν, όπου κρατούνταν κυρίως Πολωνοί αξιωματικοί και αστυνομικοί που είχαν πέσει στα χέρια του Κόκκινου Στρατού μετά τη σοβιετική εισβολή στην Πολωνία του 1939”.

Εκεί λοιπόν, “για 28 συναπτές νύχτες δολοφονούσε ανθρώπους με απίστευτη αποτελεσματικότητα και ταχύτητα, γράφοντας μια από τις πλέον φρικαλέες σελίδες στην ιστορία των μαζικών εκτελέσεων”. Το διαμαντάκι που ακολουθεί αξίζει απλά να παρατεθεί αυτούσιο:

Οι εκτιμήσεις μιλούν για 22.000 πολωνούς νεκρούς, 7.000 εκ των οποίων θανατώθηκαν από το χέρι του Μπλοκίν. Ο οποίος έστησε τη φονική κάμαρά του στο Καλίνιν, μεταφέροντας εκεί με τρένο όσους πολωνούς αιχμαλώτους είχαν χαρακτηριστεί αναλώσιμοι.

Ο θάλαμος που είχε στήσει στο υπόγειο του στρατηγείου της Εν Κα Βε Ντε στο Καλίνιν ήταν έτσι σχεδιασμένος από τον «λογιστή του θανάτου», όπως τον χαρακτήριζαν, που να διευκολύνει την ταχύτητα των δολοφονιών.

Ο ίδιος είχε προαποφασίσει ότι ένας καλός ρυθμός θανάτου ήταν οι 300 εκτελέσεις τη νύχτα και κατασκεύασε έναν αποδοτικότατο μηχανισμό εξόντωσης και μεταφοράς των πτωμάτων.

Οι μελλοθάνατοι μεταφέρονταν αρχικά σε έναν προθάλαμο βαμμένο κόκκινο, τον οποίο ο Μπλοκίν αποκαλούσε χαιρέκακα “λενινιστικό δωμάτιο”, για την αναγνώρισή τους. Κατόπιν τους περνούσαν χειροπέδες και τους έφερναν ενώπιον του εκτελεστή στο διπλανό δωμάτιο.

Το οποίο είχε ηχομονώσει ο Μπλοκίν για να πνίγει τις κραυγές απελπισίας των Πολωνών, την ίδια ώρα που το κεκλιμένο τσιμεντένιο πάτωμα διοχέτευε το αίμα σε ένα σιφόνι.

«Ένας πεπειραμένος εκτελεστής πυροβολεί στον λαιμό, κρατώντας την κάννη λοξά προς τα πάνω», έλεγε ο ίδιος, «τότε υπάρχει πιθανότητα η σφαίρα να βγει από το μάτι ή τον λαιμό. Αν σκοτώνεις 250 ανθρώπους τη μέρα, ο καθαρισμός του χώρου μπορεί να αποδειχτεί σοβαρό πρόβλημα».

Φορώντας τη δερμάτινη στολή, την ποδιά του χασάπη και τα μακριά ως τον αγκώνα γάντια του, εκτελούσε το έργο του με ζήλο απαράμιλλο. Τα αγαπημένα του σύνεργα του θανάτου ήταν τα γερμανικά πιστόλια Walther PPK, που έπαιρναν φωτιά μόλις έδυε ο ήλιος.

Ο Μπλοκίν δεν εμπιστευόταν την αξιοπιστία του σοβιετικού περίστροφου TT-30, το οποίο συνήθιζε να υπερθερμαίνεται στη δεκάωρη συνεχή χρήση, βγάζοντας πολλά προβλήματα.

Είχε εξάλλου τέτοια δολοφονική εμπειρία στις πλάτες του που πλέον η μέθοδός του ήταν ανατριχιαστικά άψογη.

Οργάνωσε το φονικό απόσπασμα σε χρόνο-ρεκόρ, επιστρατεύοντας καμιά τριανταριά μοσχοβίτες δεσμοφύλακες, ακόμα και φορτηγατζήδες. Το απίστευτο σε έκταση και θηριωδία έργο του ήταν τέτοιο που οι συνάδελφοι εκτελεστές τον χαρακτήρισαν «καλλιτέχνη του θανάτου»”.

Για τη χρήση του γερμανικού όπλου όμως δεν έφταιγαν μόνο τα σκάρτα σοβιετικά περίστροφα, απόδειξη της ανωτερότητας της ναζιστικής πολεμικής βιομηχανίας προφανώς, αλλά και το γεγονός “ήταν όμως και το άλλο: αν ανακαλυπτόταν ποτέ το έγκλημα, όπως και έγινε το 1943 από τους ναζί εισβολείς, η χρήση των γερμανικών πιστολιών θα έριχνε αλλού το βάρος της θηριωδίας.” Είναι πραγματικά να σκίζεται η καρδιά σου από την απανθρωπιά των μπολσεβίκων. Πώς θα μπορούσαν ποτέ να παγιδεύσουν τους ναζί, που είναι γνωστό ότι ποτέ δεν είχαν δώσει δικαιώματα. Ίσα – ίσα, όπως μας είπε ήδη το κείμενο, αν διακρινόταν για κάτι ήταν στην ικανότητά τους να ανακαλύπτουν εγκλήματα άλλων, οπότε ποιος ξέρει, ίσως η ανθρωπότητα να τους χρωστά κι ευγνωμοσύνη.

Ο συντάκτης βέβαια μας λέει ότι ο Γκέμπελς “έτριβε τα χέρια του” κι έστησε “επικοινωνιακό σόου” με την “ανακάλυψη” των μαζικών τάφων των Πολωνών αξιωματικών, αλλά και πώς να μην ενθουσιάζονταν οι ναζί, γνωρίζοντας ότι η προπαγάνδα τους θα περνούσε αργότερα ελέω Ψυχρού Πολέμου περίπου ως θέσφατο της δυτικής αστικής ιστοριογραφίας. Εκείνη την εποχή βέβαια, όπως σχεδόν με ανυπόκριτη λύπη ομολογεί το κείμενο “λίγοι πίστεψαν την εκδοχή τους (σ.σ. των ναζί,συνώνυμο της αξιοπιστίας δηλαδή), ακόμα λιγότεροι ήθελαν ωστόσο να τα χαλάσουν με τον Στάλιν…”, αντί να ενωθούν με τους γενναίους εκδικητές της πολωνικής ελίτ κατά της κόκκινης αρκούδας εννοούν τα αποσιωπητικά.

Κι αν σας έχει μείνει καμία αμφιβολία για όλα αυτά, τα λέει και το βιβλίο Γκίνες, που το 2010 κατέταξε το Μπλοχίν ως “παραγωγικότερο εκτελεστή της καταγεγραμμένης ανθρώπινης ιστορίας”. Τι χρεία έχομεν άλλων μαρτύρων; Το Γκίνες, το κόπι πέιστ από τη wikipedia και η κοιλιά του συντάκτη είναι τα πολυτιμότερα εργαλεία ιστορικής έρευνας και συνάμα πηγή έμπνευσης για λογοτεχνικά κομψοτεχνήματα στους δύσκολους καιρούς της καραντίνας.

Συνελήφθη ο φυγόδικος χρυσαυγίτης Δεβελέκος πρώην οδηγός του Μιχαλολιάκου

 

Γνωστή έγινε πριν από λίγη ώρα η σύλληψη του πρώην οδηγού και στενού συνεργάτη του Μιχαλολιάκου, Σωτήρη Δεβελέκου, σε βάρος του οποίου εκκρεμούσε ένταλμα σύλληψης για την επίθεση στο στέκι “Φαβέλα” στο Κερατσίνι.

Ο Δεβελέκος, ανήκε μαζί με το στενό του συνεργάτη και συγγενή Άκη Θεοδώρου, στους φυγόδικους της εγκληματικής οργάνωσης της ΧΑ, με γνωστότερο φυσικά το Χρήστο Παππά. Μάλιστα, για εβδομάδες μετά τη φυγοδικία του, ο Δεβελέκος φαινόταν να ανανεώνει τις αναρτήσεις του στα σόσιαλ μίντια, όπως και το μπλογκ στο οποίο εκθέτει έργα του. Ο ίδιος κατηγορείται για απόπειρα ανθρωποκτονίας κατά συρροή, επικίνδυνη σωματική βλάβη, απρόκλητη φθορά ξένης περιουσίας, εμπρησμό και παράβαση του νόμου περί φωτοβολίδων και πυροτεχνημάτων. Γνωστός έγινε και ο Δεβελέκος από σειρά ηχογραφημένων συνομιλιών του που δημοσιεύτηκαν στα πλαίσια της δίκης της ΧΑ, με διάφορα στελέχη της οργάνωσης, ανάμεσά τους και τον φυγόποινο καταδικασθέντα Γιάννη Λαγό, όπου προσπαθούσαν να συντονιστούν για τη συγκάλυψη της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα, βγάζοντας παράλληλα τα μαχαίρια κατά των “συναγωνιστών” τους μέσα στη ναζιστική συμμορία.

Αξίζει να σημειωθεί πως στη διάρκεια της επίθεσης είχε τραυματιστεί μεταξύ άλλων η συνήγορος Πολιτικής Αγωγής της οικογένειας Φύσσα, Ελευθερία Τομπατζόγλου, με αποτέλεσμα να τη γίνουν ράμματα στο κεφάλι λόγω των τραυμάτων.

«Καλά δεν του κάναμε; Αφού μπαίνουν στα σπίτια μας…» – 8 χρόνια από τη ρατσιστική δολοφονία του Σαχζάτ Λουκμάν, από τη ναζιστική εγκληματική οργάνωση Χρυσή Αυγή

 

Οκτώ χρόνια συμπληρώνονται σήμερα Κυριακή 17 Γενάρη από τη ρατσιστική εν ψυχρώ δολοφονία του 27χρονου Πακιστανού εργάτη Σαχζάτ Λουκμάν στα Πετράλωνα, από τη ναζιστική εγκληματική οργάνωση Χρυσή Αυγή. Οι δύο ναζιστές δολοφόνοι, μέλη της εγκληματικής οργάνωσης, Διονύσης Λιακόπουλος και Χρήστος Στεργιόπουλου είχαν βγει για να σκοτώσουν.

Ο μεροκαματιάρης Σαχζάτ που πήγαινε με ποδήλατο τα ξημερώματα στη δουλειά του στη λαχαναγορά, δολοφονήθηκε εν ψυχρώ με ένα «επαγγελματικό χτύπημα», παρόμοιο με αυτό του Ρουπακιά στον Παύλο Φύσσα. Με επτά μαχαιριές και δύο στιλέτα – «πεταλούδα», οι δύο χρυσαυγίτες τον άφησαν στον τόπο, τα χαράματα της 17ης Γενάρη του 2013 στα Πετράλωνα. Στο σπίτι του Λιακόπουλου βρέθηκαν τρία ακόμα στιλέτα – «πεταλούδα», μια σιδερογροθιά, ένας σουγιάς, ένα ξύλινο ρόπαλο, μια κυνηγετική σφεντόνα, φυσίγγια, 117 προεκλογικά φυλλάδια της Χρυσής Αυγής, αυτοκόλλητα και άλλα υλικά της εγκληματικής οργάνωσης, ενώ στο σπίτι του Στεργιόπουλου βρέθηκαν ένα ξύλινο ρόπαλο, κάλυκες και μια μαύρη λεπίδα.

Είναι χαρακτηριστικά τα όσα έλεγαν οι δύο ναζί σε μάρτυρα: «Ναι, έχουμε εμπλακεί σε επεισόδιο με έναν αλλοδαπό… Καλά δεν του κάναμε; Αφού μπαίνουν στα σπίτια μας… Έχουν έρθει στη χώρα μας, μας ληστεύουν, μας κάνουνε κακό… Καλά δεν του κάναμε;», έλεγαν οι δύο ναζί. Και οι δύο ναζιστές δολοφόνοι επιχείρησαν όπως και όλοι οι χρυσαυγίτες, στις δίκες τους να συγκαλύψουν το ρατσιστικό κίνητρό τους, κάνοντας λόγο για «συμπλοκή» και ισχυριζόμενοι ότι ο μετανάστης από το Πακιστάν τούς έκλεισε το δρόμο με το ποδήλατο! Άλλωστε, η δικογραφία που είχε σχηματιστεί αρχικά έκανε λόγο για ανθρωποκτονία έπειτα από διαπληκτισμό «δι’ ασήμαντον αφορμή». Ωστόσο, η εκδοχή αυτή δεν μπορούσε να σταθεί στην κοινή λογική…

Να σημειωθεί ότι και οι δύο ναζί αρχικά κρίθηκαν ένοχοι χωρίς ελαφρυντικά από το Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο και καταδικάστηκαν σε ισόβια κάθειρξη. Στο Εφετείο τούς αναγνωρίστηκε όμως το ελαφρυντικό της μετέπειτα καλής συμπεριφοράς και μειώθηκε η ποινή τους στα 20 χρόνια κάθειρξης και μετά από 6 χρόνια φυλακής αφέθηκαν ελεύθεροι… Και οι δύο καταδικάστηκαν όμως στη μεγάλη δίκη της ναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή για ένταξη σε 6 χρόνια κάθειρξη και ξαναμπήκαν φυλακή…

Για την ιστορία, στην τσέπη του Πακιστανού εργάτη βρέθηκαν ένα κινητό τηλέφωνο, πέντε ευρώ, ένα φυλακτό και δύο διαφημιστικά φυλλάδια…

Τραγωδία και φάρσα...

 

 «Πρέπει επιτέλους όσοι επικαλούνται την πρόοδο σε αυτήν τη χώρα
να πάρουν θέση και να συνταχθούν σε ένα ευρύτερο μπλοκ προοδευτικών δυνάμεων που επιθυμούν να φέρουν μόνιμες, κοινωνικά δίκαιες και ουσιαστικές αλλαγές στη χώρα. Το ΚΚΕ με τη στάση απόλυτης άρνησης σε αυτό το αίτημα δηλώνει ουσιαστικά ότι επιθυμεί να συνεχίσει να λειτουργεί σαν βασικό ανάχωμα υπέρ της συντήρησης».

Η παραπάνω δήλωση δεν ανήκει σε κάποιο σημερινό στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ ή έστω του ΚΙΝΑΛ. Ανήκει σ' έναν από τους πιο προβεβλημένους υπουργούς της κυβέρνησης Μητσοτάκη, του υπουργού ΠΡΟ.ΠΟ., Μ. Χρυσοχοΐδη, με τη γνωστή του προσήλωση σε μέτρα καταστολής σε βάρος του λαού. Συγκεκριμένα, αποτελεί απόσπασμα από συνέντευξή του στην «Ελευθεροτυπία» στις 31/5/2009.

Κι όμως, αυτός ο άνθρωπος, ως στέλεχος του πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚ, ο οποίος και τότε διακρινόταν για την ...«παραγωγικότητά του» σε κατασταλτικά και αντιλαϊκά μέτρα, τολμούσε να εγκαλεί το ΚΚΕ ότι δεν συμπράττει σε ένα μπλοκ «προοδευτικών δυνάμεων»! Η συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστή: Κρίση, μνημόνια, συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, ξανά κυβέρνηση ΝΔ κ.ο.κ.

Η πορεία αυτή θα μπορούσε να είναι το χρονικό της απόλυτης χρεοκοπίας - ατομικής και συλλογικής - αυτού του αφηγήματος της κατ' όνομα «προοδευτικής» ή «δημοκρατικής» παράταξης, που δεν ήταν παρά το όχημα για τον εγκλωβισμό του λαού, το ξέπλυμα της πιο βάρβαρης πολιτικής και για να στήνονται κάλπικες διαχωριστικές γραμμές του δικομματισμού - διπολισμού.

***

Η Ιστορία επαναλαμβάνεται; Σύμφωνα με τη γνωστή παρατήρηση του Χέγκελ που συμπλήρωσε ο Μαρξ, η Ιστορία επαναλαμβάνεται τη μία φορά ως τραγωδία, την άλλη ως φάρσα...

Θα συμφωνήσουμε ότι συνήθως τα «σίκουελ» δεν έχουν την αίγλη των πρώτων ταινιών. Πολύ περισσότερο τα ξαναζεσταμένα φαγητά. Ετσι και το προπαγανδιστικό αφήγημα του ΣΥΡΙΖΑ περί «προοδευτικής διακυβέρνησης», «συμμαχίας προοδευτικών δυνάμεων», αλλά και η προσπάθειά του να ξανασερβιριστεί με νέα συσκευασία το «ΠΑΣΟΚικό παραμύθι» των προηγούμενων ετών, το λιγότερο που φανερώνουν είναι έλλειψη φαντασίας και πρωτοτυπίας... Η ειρωνεία είναι ότι και ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ τότε εναντιωνόταν σ' αυτό το παραμύθι. Οπως φάνηκε όμως στη συνέχεια, δεν εναντιωνόταν από θέση αρχής, αλλά γιατί ήθελε να κάτσει αυτός στην καρέκλα της «αμαρτωλής» σοσιαλδημοκρατίας...

Βεβαίως, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αποδείξει πολλές φορές ότι αντιμετωπίζει τον λαό σαν λωτοφάγο! Σε ρόλο ρακοσυλλέκτη του ΠΑΣΟΚ, προσπαθεί να χτίσει άλλη μία λαμπρή «προοδευτική» συμμαχία, αποτελούμενη από «μεταλλαγμένους» αριστερούς, γυρολόγους και «ερείπια» των κυβερνήσεων Σημίτη και Γ. Παπανδρέου, ακόμα και των ακροδεξιών ΑΝΕΛ. Από αυτό και μόνο καταλαβαίνει κανείς πόσο «προοδευτική» μπορεί να είναι μια τέτοια διακυβέρνηση με όλους αυτούς που προετοίμασαν, ψήφισαν και εφάρμοσαν τα πιο βαριά, αντιλαϊκά μέτρα όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Γι' αυτό, για να μην κοροϊδευόμαστε, βασικός αποδέκτης αυτών των προτάσεων του ΣΥΡΙΖΑ είναι κυρίως το ΚΙΝΑΛ και τα στελέχη του. Μάλιστα, απ' ό,τι φαίνεται, σοβαρή υποψηφιότητα για αυτήν τη «συμμαχία» βάζει και ο ίδιος ο Γ. Παπανδρέου, γνωστός στους νεότερους για τις εξαγγελίες μνημονίων με φόντο το Καστελόριζο... Αν στο κάδρο βάζει - που και που - το ΚΚΕ, είναι για ξεκάρφωμα ή καλύτερα για να μπορέσει να παγιδέψει ξανά κάποιους αριστερούς, προοδευτικούς ανθρώπους, που προσβλέπουν στο ΚΚΕ.

Ομως, τα ...λερωμένα χέρια του ΣΥΡΙΖΑ, τόσο ως κυβέρνηση για 4,5 χρόνια, όσο και ως αξιωματική αντιπολίτευση σήμερα, αχρηστεύουν τα δήθεν «προοδευτικά» καλέσματα στην πράξη: Από το 3ο μνημόνιο που από κοινού ψήφισαν με ΝΔ - ΠΑΣΟΚ μέχρι την κυβερνητική συνεργασία με τους ακροδεξιούς ΑΝΕΛ και από τις «Μόριες» μέχρι τον ρόλο «σημαιοφόρου» των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και του «διαβολικά καλού» Τραμπ στην περιοχή, ο ΣΥΡΙΖΑ «τόλμησε» πέρα από κάθε φαντασία να φέρει σε πέρας όλες τις βρομοδουλειές του κεφαλαίου.

Ακόμα και αυτήν την περίοδο ο ΣΥΡΙΖΑ επιλέγει ουσιαστικά να «βάζει πλάτη» στην κυβέρνηση της ΝΔ, «βγάζοντας λάδι» την εγκληματική κυβερνητική πολιτική, ψηφίζοντας πολλά και σημαντικά νομοσχέδια της ΝΔ, προτείνοντας υπουργούς κοινής αποδοχής, που αποδεικνύουν τον κοινό παρονομαστή στις πολιτικές ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ, πρωτοστατώντας από κοινού με τη ΝΔ στον εξωραϊσμό του Ταμείου Ανάκαμψης της ΕΕ, τη στιγμή που είναι γνωστοί οι επαχθείς και βάρβαροι όροι του.

***

Η πείρα που έχει συσσωρευτεί, ακόμα και την τελευταία δεκαετία, είναι αποκαλυπτική για το πώς η εφαρμογή «δεξιών - συντηρητικών» πολιτικών από τις κατ' όνομα «προοδευτικές» κυβερνήσεις απελευθερώνει και φουσκώνει τα πανιά δεξιών, ακόμα και βαθιά αντιδραστικών - ακροδεξιών δυνάμεων. Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στα «κατορθώματα» των σοσιαλδημοκρατικών κυβερνήσεων σε Ισπανία, Πορτογαλία κ.α., για να καταλάβει το πώς οι δυνάμεις αυτές διασύρουν κατ' εξακολούθηση την έννοια της προόδου, εφαρμόζοντας το σύνολο των αντεργατικών - αντιλαϊκών μέτρων, οδηγώντας - όπως κι εδώ - στην κατάρρευση των δημόσιων συστημάτων Υγείας, με χιλιάδες θύματα.

Οι αποδείξεις, λοιπόν, είναι παραπάνω από πολλές! Η ιστορία των «προοδευτικών συμμαχιών» έχει επαναληφθεί και ως φάρσα και ως τραγωδία, πολλές φορές ταυτόχρονα! Γι' αυτό, ο λαός δεν έχει τίποτα να περιμένει από τις ψεύτικες διαχωριστικές γραμμές, που έτσι κι αλλιώς είναι «χαραγμένες στην άμμο» της βάρβαρης πολιτικής του κεφαλαίου και γι' αυτό τις παίρνει το κύμα...

Ιδίως αυτήν την περίοδο, που τα αδιέξοδα του καπιταλισμού στοιχειώνουν τις ζωές των λαών, που έκαναν τον γύρο του κόσμου συνθήματα όπως «Capitalism is the virus», μοιάζει πιο πολύ με φάρσα να μιλάνε για «πρόοδο» οι δυνάμεις που παραδίδουν μαθήματα υποταγής στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, που τσακίζουν τον λαό «θωρακίζοντας» τα κέρδη των λίγων.

Απάντηση στον κάλπικο διπολισμό ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ είναι η «οργανωμένη απειθαρχία» του ΚΚΕ, όπως εκφράστηκε στον αγωνιστικό εορτασμό της Πρωτομαγιάς, του Πολυτεχνείου, σε απεργιακές μάχες και μέρες δράσης, που στέλνει το μήνυμα ότι ο αγώνας και η διεκδίκηση δεν κάνουν «διάλειμμα», τη στιγμή μάλιστα που ο λαός αφήνεται απροστάτευτος και δέχεται νέα επίθεση στα δικαιώματά του. Απάντηση είναι η ενίσχυση του πόλου της μαχητικότητας, της αξιοπιστίας και της ανατροπής, η ενίσχυση του ΚΚΕ παντού, για να δυναμώνει ο αγώνας ενάντια στην πολιτική που «κοστολογεί» την ανθρώπινη ζωή, ο αγώνας για να ικανοποιηθούν οι σύγχρονες ανάγκες του λαού. Αυτό ήταν, είναι και θα είναι το σύγχρονο, το νέο και το προοδευτικό για τον λαό και τη νεολαία. Αυτό μπορεί να βάλει εμπόδια, να φέρει νίκες, να δώσει ελπίδα, για να ανοίξει ο δρόμος της μοναδικής εναλλακτικής προοπτικής, του σοσιαλισμού.

Ελενα ΜΠΟΤΖΙΟΛΗ
Μέλος του Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ, του Γραφείου του ΚΣ της ΚΝΕ, δημοτική σύμβουλος Ν. Ιωνίας

ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΑΦΙΛΗΣ: Τι σόι «σύμμαχοι» είναι αυτοί...

 

 (VIDEO)

 

Το ΚΚΕ καλεί τον λαό και ιδιαίτερα τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων να μην παρασυρθούν από τις μεγάλες κορώνες, αλλά να κρίνουν αντικειμενικά, ψύχραιμα, με βάση την εμπειρία που έχουν αποκτήσει όλα αυτά τα χρόνια. Τα παραπάνω τόνισε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Κόμματος, Θανάσης Παφίλης, μιλώντας στην Ολομέλεια της Βουλής για την αγορά 18 γαλλικών αεροσκαφών «Rafale».

Ο Θανάσης Παφίλης ανέδειξε ότι τα εξοπλιστικά προγράμματα υπηρετούν τις ανάγκες του ΝΑΤΟ, το οποίο «είναι η σιδερένια φτέρνα, ο εγγυητής αυτών που έχουν τον πλούτο». Όπως ανέφερε, το ΝΑΤΟ δεν παίρνει σαφή θέση απέναντι στις παράνομες διεκδικήσεις της Τουρκίας, προσθέτοντας πως οι «σύμμαχοι» πουλάνε και στον έναν και στον άλλο.

Σε αυτή την τοποθέτηση όσο και σε δευτερολογία που έκανε, απάντησε στα κυβερνητικά στελέχη που ισχυρίστηκαν πως το ΚΚΕ θα κριθεί από την ιστορία, υπενθυμίζοντάς τους πως οι πολιτικοί τους πρόγονοι και η αστική τάξη έφυγαν για το Κάιρο το 1940. (δείτε εδώ τη δευτερολογία και πάνω την κεντρική τοποθέτηση).

902.gr

Τραγωδία και φάρσα..

.

«Πρέπει επιτέλους όσοι επικαλούνται την πρόοδο σε αυτήν τη χώρα να πάρουν θέση και να συνταχθούν σε ένα ευρύτερο μπλοκ προοδευτικών δυνάμεων που επιθυμούν να φέρουν μόνιμες, κοινωνικά δίκαιες και ουσιαστικές αλλαγές στη χώρα. Το ΚΚΕ με τη στάση απόλυτης άρνησης σε αυτό το αίτημα δηλώνει ουσιαστικά ότι επιθυμεί να συνεχίσει να λειτουργεί σαν βασικό ανάχωμα υπέρ της συντήρησης».

Η παραπάνω δήλωση δεν ανήκει σε κάποιο σημερινό στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ ή έστω του ΚΙΝΑΛ. Ανήκει σ' έναν από τους πιο προβεβλημένους υπουργούς της κυβέρνησης Μητσοτάκη, του υπουργού ΠΡΟ.ΠΟ., Μ. Χρυσοχοΐδη, με τη γνωστή του προσήλωση σε μέτρα καταστολής σε βάρος του λαού. Συγκεκριμένα, αποτελεί απόσπασμα από συνέντευξή του στην «Ελευθεροτυπία» στις 31/5/2009.

Κι όμως, αυτός ο άνθρωπος, ως στέλεχος του πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚ, ο οποίος και τότε διακρινόταν για την ...«παραγωγικότητά του» σε κατασταλτικά και αντιλαϊκά μέτρα, τολμούσε να εγκαλεί το ΚΚΕ ότι δεν συμπράττει σε ένα μπλοκ «προοδευτικών δυνάμεων»! Η συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστή: Κρίση, μνημόνια, συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, ξανά κυβέρνηση ΝΔ κ.ο.κ.

Η πορεία αυτή θα μπορούσε να είναι το χρονικό της απόλυτης χρεοκοπίας - ατομικής και συλλογικής - αυτού του αφηγήματος της κατ' όνομα «προοδευτικής» ή «δημοκρατικής» παράταξης, που δεν ήταν παρά το όχημα για τον εγκλωβισμό του λαού, το ξέπλυμα της πιο βάρβαρης πολιτικής και για να στήνονται κάλπικες διαχωριστικές γραμμές του δικομματισμού - διπολισμού.

***

Η Ιστορία επαναλαμβάνεται; Σύμφωνα με τη γνωστή παρατήρηση του Χέγκελ που συμπλήρωσε ο Μαρξ, η Ιστορία επαναλαμβάνεται τη μία φορά ως τραγωδία, την άλλη ως φάρσα...

Θα συμφωνήσουμε ότι συνήθως τα «σίκουελ» δεν έχουν την αίγλη των πρώτων ταινιών. Πολύ περισσότερο τα ξαναζεσταμένα φαγητά. Ετσι και το προπαγανδιστικό αφήγημα του ΣΥΡΙΖΑ περί «προοδευτικής διακυβέρνησης», «συμμαχίας προοδευτικών δυνάμεων», αλλά και η προσπάθειά του να ξανασερβιριστεί με νέα συσκευασία το «ΠΑΣΟΚικό παραμύθι» των προηγούμενων ετών, το λιγότερο που φανερώνουν είναι έλλειψη φαντασίας και πρωτοτυπίας... Η ειρωνεία είναι ότι και ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ τότε εναντιωνόταν σ' αυτό το παραμύθι. Οπως φάνηκε όμως στη συνέχεια, δεν εναντιωνόταν από θέση αρχής, αλλά γιατί ήθελε να κάτσει αυτός στην καρέκλα της «αμαρτωλής» σοσιαλδημοκρατίας...

Βεβαίως, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αποδείξει πολλές φορές ότι αντιμετωπίζει τον λαό σαν λωτοφάγο! Σε ρόλο ρακοσυλλέκτη του ΠΑΣΟΚ, προσπαθεί να χτίσει άλλη μία λαμπρή «προοδευτική» συμμαχία, αποτελούμενη από «μεταλλαγμένους» αριστερούς, γυρολόγους και «ερείπια» των κυβερνήσεων Σημίτη και Γ. Παπανδρέου, ακόμα και των ακροδεξιών ΑΝΕΛ. Από αυτό και μόνο καταλαβαίνει κανείς πόσο «προοδευτική» μπορεί να είναι μια τέτοια διακυβέρνηση με όλους αυτούς που προετοίμασαν, ψήφισαν και εφάρμοσαν τα πιο βαριά, αντιλαϊκά μέτρα όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Γι' αυτό, για να μην κοροϊδευόμαστε, βασικός αποδέκτης αυτών των προτάσεων του ΣΥΡΙΖΑ είναι κυρίως το ΚΙΝΑΛ και τα στελέχη του. Μάλιστα, απ' ό,τι φαίνεται, σοβαρή υποψηφιότητα για αυτήν τη «συμμαχία» βάζει και ο ίδιος ο Γ. Παπανδρέου, γνωστός στους νεότερους για τις εξαγγελίες μνημονίων με φόντο το Καστελόριζο... Αν στο κάδρο βάζει - που και που - το ΚΚΕ, είναι για ξεκάρφωμα ή καλύτερα για να μπορέσει να παγιδέψει ξανά κάποιους αριστερούς, προοδευτικούς ανθρώπους, που προσβλέπουν στο ΚΚΕ.

Ομως, τα ...λερωμένα χέρια του ΣΥΡΙΖΑ, τόσο ως κυβέρνηση για 4,5 χρόνια, όσο και ως αξιωματική αντιπολίτευση σήμερα, αχρηστεύουν τα δήθεν «προοδευτικά» καλέσματα στην πράξη: Από το 3ο μνημόνιο που από κοινού ψήφισαν με ΝΔ - ΠΑΣΟΚ μέχρι την κυβερνητική συνεργασία με τους ακροδεξιούς ΑΝΕΛ και από τις «Μόριες» μέχρι τον ρόλο «σημαιοφόρου» των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και του «διαβολικά καλού» Τραμπ στην περιοχή, ο ΣΥΡΙΖΑ «τόλμησε» πέρα από κάθε φαντασία να φέρει σε πέρας όλες τις βρομοδουλειές του κεφαλαίου.

Ακόμα και αυτήν την περίοδο ο ΣΥΡΙΖΑ επιλέγει ουσιαστικά να «βάζει πλάτη» στην κυβέρνηση της ΝΔ, «βγάζοντας λάδι» την εγκληματική κυβερνητική πολιτική, ψηφίζοντας πολλά και σημαντικά νομοσχέδια της ΝΔ, προτείνοντας υπουργούς κοινής αποδοχής, που αποδεικνύουν τον κοινό παρονομαστή στις πολιτικές ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ, πρωτοστατώντας από κοινού με τη ΝΔ στον εξωραϊσμό του Ταμείου Ανάκαμψης της ΕΕ, τη στιγμή που είναι γνωστοί οι επαχθείς και βάρβαροι όροι του.

***

Η πείρα που έχει συσσωρευτεί, ακόμα και την τελευταία δεκαετία, είναι αποκαλυπτική για το πώς η εφαρμογή «δεξιών - συντηρητικών» πολιτικών από τις κατ' όνομα «προοδευτικές» κυβερνήσεις απελευθερώνει και φουσκώνει τα πανιά δεξιών, ακόμα και βαθιά αντιδραστικών - ακροδεξιών δυνάμεων. Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στα «κατορθώματα» των σοσιαλδημοκρατικών κυβερνήσεων σε Ισπανία, Πορτογαλία κ.α., για να καταλάβει το πώς οι δυνάμεις αυτές διασύρουν κατ' εξακολούθηση την έννοια της προόδου, εφαρμόζοντας το σύνολο των αντεργατικών - αντιλαϊκών μέτρων, οδηγώντας - όπως κι εδώ - στην κατάρρευση των δημόσιων συστημάτων Υγείας, με χιλιάδες θύματα.

Οι αποδείξεις, λοιπόν, είναι παραπάνω από πολλές! Η ιστορία των «προοδευτικών συμμαχιών» έχει επαναληφθεί και ως φάρσα και ως τραγωδία, πολλές φορές ταυτόχρονα! Γι' αυτό, ο λαός δεν έχει τίποτα να περιμένει από τις ψεύτικες διαχωριστικές γραμμές, που έτσι κι αλλιώς είναι «χαραγμένες στην άμμο» της βάρβαρης πολιτικής του κεφαλαίου και γι' αυτό τις παίρνει το κύμα...

Ιδίως αυτήν την περίοδο, που τα αδιέξοδα του καπιταλισμού στοιχειώνουν τις ζωές των λαών, που έκαναν τον γύρο του κόσμου συνθήματα όπως «Capitalism is the virus», μοιάζει πιο πολύ με φάρσα να μιλάνε για «πρόοδο» οι δυνάμεις που παραδίδουν μαθήματα υποταγής στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, που τσακίζουν τον λαό «θωρακίζοντας» τα κέρδη των λίγων.

Απάντηση στον κάλπικο διπολισμό ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ είναι η «οργανωμένη απειθαρχία» του ΚΚΕ, όπως εκφράστηκε στον αγωνιστικό εορτασμό της Πρωτομαγιάς, του Πολυτεχνείου, σε απεργιακές μάχες και μέρες δράσης, που στέλνει το μήνυμα ότι ο αγώνας και η διεκδίκηση δεν κάνουν «διάλειμμα», τη στιγμή μάλιστα που ο λαός αφήνεται απροστάτευτος και δέχεται νέα επίθεση στα δικαιώματά του. Απάντηση είναι η ενίσχυση του πόλου της μαχητικότητας, της αξιοπιστίας και της ανατροπής, η ενίσχυση του ΚΚΕ παντού, για να δυναμώνει ο αγώνας ενάντια στην πολιτική που «κοστολογεί» την ανθρώπινη ζωή, ο αγώνας για να ικανοποιηθούν οι σύγχρονες ανάγκες του λαού. Αυτό ήταν, είναι και θα είναι το σύγχρονο, το νέο και το προοδευτικό για τον λαό και τη νεολαία. Αυτό μπορεί να βάλει εμπόδια, να φέρει νίκες, να δώσει ελπίδα, για να ανοίξει ο δρόμος της μοναδικής εναλλακτικής προοπτικής, του σοσιαλισμού.

Ελενα ΜΠΟΤΖΙΟΛΗ
Μέλος του Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ, του Γραφείου του ΚΣ της ΚΝΕ, δημοτική σύμβουλος Ν. Ιωνίας

Κοινή λογική

Το νομοσχέδιο «παίρνει υπόψη τις ιδιαιτερότητες των πανεπιστημίων, κινείται στη σωστή κατεύθυνση και λύνει ζητήματα που είναι "κοινής λογικής'' για μια χώρα τον 21ο αιώνα»... Αυτή είναι πάνω - κάτω η «υποδοχή» που επιφύλαξαν διάφορα αστικά επιτελεία στο νομοσχέδιο του υπουργείου Παιδείας, που με κλειστά τα Πανεπιστήμια φέρνει νέα εμπόδια στις σπουδές και εντείνει την καταστολή στους χώρους των Ιδρυμάτων.

Με το που έγιναν γνωστές οι προθέσεις της κυβέρνησης να «λύσει τα χρόνια προβλήματα των ΑΕΙ» εν μέσω πανδημίας, μειώνοντας από τη μία τη χρηματοδότηση και τις προσλήψεις εκπαιδευτικού προσωπικού για το σύνολο των μορφωτικών και λειτουργικών αναγκών των φοιτητών και δίνοντας από την άλλη 30 εκατ. ευρώ για την ίδρυση σώματος καταστολής, άρχισε από τους γνωστούς δημοσιολόγους η επίκληση στην «κοινή λογική».

Ας απαντήσουν όμως όλοι αυτοί στους φοιτητές και στις οικογένειές τους, που περνάνε «των παθών τους τον τάραχο» για ένα πτυχίο: Σε ποια σφαίρα της «κοινής λογικής» να αναζητήσει κανείς τους λόγους που στα πανεπιστήμια λειτουργεί μέσα στην καραντίνα μόνο ό,τι αποφέρει κέρδος (ξενόγλωσσα προγράμματα σπουδών, ερευνητική δραστηριότητα κ.λπ.), ενώ οι πρωτοετείς φοιτητές δεν ξέρουν τι είναι επιστημονικό σύγγραμμα και αμφιθέατρο;

Ποια «κοινή λογική» δικαιολογεί επί ένα χρόνο τώρα οι φοιτητές των θετικών επιστημών και των πολυτεχνικών σχολών να μην έχουν δει από κοντά το εργαστήριο; Με ποια «κοινή λογική» θεωρείται «σύγχρονο» και «ασφαλές» στις εστίες να πέφτουν σοβάδες και να υπάρχει κίνδυνος ηλεκτροπληξίας λόγω απαρχαιωμένων εγκαταστάσεων, ενώ χιλιάδες νέοι άνθρωποι αποθαρρύνονται να σπουδάσουν εξαιτίας του κόστους της στέγης;

Γι' αυτά τα οξυμένα και διαχρονικά προβλήματα, που οι φοιτητές και οι εργαζόμενοι στα πανεπιστήμια έχουν αναδείξει και διεκδικούν λύσεις, η κυβέρνηση δεν βρήκε χρόνο να σκεφτεί και να πάρει ουσιαστικά μέτρα για την ασφαλή λειτουργία των Ιδρυμάτων. Είχε όμως όλη την άνεση χρόνου, με τα πανεπιστήμια κλειστά, να προετοιμάσει και να φέρει στη Βουλή τις αντιδραστικές διατάξεις που παρουσίασε προχτές.

Ισχυρίζονται προκλητικά ότι με τις αλλαγές στη συμπλήρωση των μηχανογραφικών, το σύστημα πρόσβασης στα ΑΕΙ γίνεται δικαιότερο και ότι διασφαλίζεται η ποιότητα των σπουδών. Λένε ψέματα. Το νέο σύστημα βάζει επιπλέον εμπόδια στην πρόσβαση στο πανεπιστήμιο, περιορίζει τις επιλογές των μαθητών και επισημοποιεί τα πτυχία των πολλών κατηγοριών και ταχυτήτων.

Το ίδιο κάλπικοι και προκλητικοί είναι οι ισχυρισμοί ότι με τις αλλαγές στον καθορισμό της διάρκειας φοίτησης τα πανεπιστήμια θα απαλλαγούν από τους «αιώνιους» και «αδιάφορους» φοιτητές, ανταμείβοντας τους «συνεπείς» με αναβάθμιση των σπουδών τους. Η αλήθεια είναι όμως ότι με τα μέτρα αυτά ενισχύονται τιμωρητικά οι αποκλεισμοί σε βάρος φοιτητών που για μια σειρά κοινωνικούς λόγους αργούν να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους.

Στο πανεπιστήμιο που θωρακίζουν με την πολιτική τους η σημερινή και όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις, η γνώση και η έρευνα αποτελούν εμπορεύματα και πηγή σημαντικών κερδών, που πρέπει να προστατευτούν. Γι' αυτό συμπλήρωμα της πολιτικής τους είναι η ένταση της καταστολής, ενάντια στις διεκδικήσεις για τις σύγχρονες μορφωτικές ανάγκες των φοιτητών.

Αξιοποιούν μάλιστα προσχηματικά γι' αυτόν το σκοπό τη δράση μηχανισμών και ομάδων που καμία σχέση δεν έχουν με το φοιτητικό κίνημα και τις διεκδικήσεις του. Το έκαναν για την κατάργηση του ασύλου, το κάνουν και τώρα με την ίδρυση σωμάτων αστυνόμευσης των πανεπιστημίων, που σηματοδοτεί κλιμάκωση του αυταρχισμού συνολικά ενάντια στο εργατικό - λαϊκό κίνημα.

Η «κοινή λογική» λέει λοιπόν ότι δεν θα μείνουν αναπάντητοι οι επικίνδυνοι σχεδιασμοί στην Εκπαίδευση, ακόμα και στις δύσκολες συνθήκες της πανδημίας, που η κυβέρνηση αξιοποιεί ως «ευκαιρία» για να κλιμακώσει την αντιλαϊκή πολιτική της. «Κοινή λογική» είναι η υπεράσπιση των μορφωτικών δικαιωμάτων μαθητών και φοιτητών, για να ανοίξουν τα πανεπιστήμια με όλα τα αναγκαία μέτρα προστασίας.

Οι χτεσινές κινητοποιήσεις των φοιτητικών συλλόγων στην Αθήνα και αλλού έδωσαν μια πρώτη απάντηση. Οι πρωτοβουλίες που ήδη ανακοινώνονται από το οργανωμένο φοιτητικό κίνημα πρέπει να βρουν ακόμα μεγαλύτερη ανταπόκριση. Να γίνει υπόθεση των εργαζομένων και των συνδικάτων τους ο αγώνας ενάντια στην ένταση των ταξικών φραγμών στην Εκπαίδευση και στην καταστολή.

Διαιρέσεις... και αγωνίες

 

 Ο «τραμπισμός» και ο «νεοφιλελευθερισμός» είναι οι
λέξεις με την πιο συχνή εμφάνιση στις αστικές αναλύσεις που αντιπαρατίθενται με αφορμή τις εξελίξεις στις ΗΠΑ.

 Οι μεν περιγράφουν τον «τραμπισμό» ως το πολιτικό υπόβαθρο των κάθε λογής λαϊκιστών, «αριστερών» και «δεξιών», που με τον δήθεν «αντισυστημισμό» τους οξύνουν υπαρκτές κοινωνικές και πολιτικές διαιρέσεις, βάζοντας σε κίνδυνο τη δημοκρατία. 

Οι δε παρουσιάζουν τη «νεοφιλελεύθερη» διαχείριση ως την πηγή μεγάλων απειλών, επειδή οξύνει τη φτώχεια και τις κοινωνικές αντιθέσεις, δίνοντας χώρο στην ακροδεξιά, που είναι τελικά ο μεγαλύτερος εχθρός της δημοκρατίας.

 

Η λύση για τους πρώτους είναι «να ηττηθεί ο τραμπισμός», δηλαδή ο λαϊκισμός στις ΗΠΑ και στην ΕΕ.

Για τους δεύτερους, να μεταρρυθμιστεί ο καπιταλισμός σε πιο προοδευτική κατεύθυνση, να γίνει πιο δίκαιος, ώστε να μην βρίσκει έδαφος η ακροδεξιά να απειλεί τη δημοκρατία στον «δυτικό» κόσμο. 

Οι αναλύσεις και των μεν και των δε κρύβουν τη βαθιά ενδοαστική διαίρεση και διαπάλη που υπάρχει στο εσωτερικό των ΗΠΑ, με το εξής βασικό διακύβευμα: Με ποια πολιτική στο εσωτερικό και στο εξωτερικό της χώρας, με ποιες αναπροσαρμογές στις διεθνείς συμμαχίες θα καταφέρει η αστική τάξη της χώρας να διασώσει την πρωτοκαθεδρία της στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα, που απειλείται από την αλματώδη οικονομική και στρατιωτική άνοδο της Κίνας, αλλά και από τον ενισχυμένο ρόλο της Ρωσίας διεθνώς;

Σε όλες τις εκδοχές τους, οι διάφορες παραλλαγές της αστικής πολιτικής που συγκρούονται και στις ΗΠΑ, έχουν ως προϋπόθεση (και αποτέλεσμα) το «μάτωμα» του λαού στο εσωτερικό και την όξυνση των ανταγωνισμών διεθνώς. 

Είναι δηλαδή από χέρι αντιλαϊκές, όπως έχει αποδειχτεί με αφορμή και την προηγούμενη καπιταλιστική κρίση. Εκεί συναντιούνται επομένως «αντι-λαϊκιστές» και «αντι-νεοφιλελεύθεροι», είναι κοινή τους η αγωνία για τη θωράκιση της αστικής δημοκρατίας, της δικτατορίας του κεφαλαίου, την οποία αποθεώνουν εξίσου και ανησυχούν για τη μακροημέρευσή της, σε μια περίοδο μάλιστα που γίνονται φανερά τα αδιέξοδα του σάπιου καπιταλισμού. 

Την ίδια αγωνία δείχνουν όμως και διάφορες δυνάμεις του οπορτουνισμού, που προειδοποιούν για τον «ακροδεξιό κίνδυνο», στο έδαφος της νεοφιλελεύθερης διαχείρισης, όπως ακριβώς κάνει και η σοσιαλδημοκρατία. 

Στην πραγματικότητα, ποτίζουν το δέντρο μιας πιο «προοδευτικής» τάχα διαχείρισης του καπιταλισμού, αναμοχλεύοντας τις αυταπάτες που καλλιεργούσαν στη συνείδηση ενός πιο ριζοσπαστικού κόσμου και την περίοδο της κυβερνητικής εναλλαγής από τους ΝΔ - ΠΑΣΟΚ στον ΣΥΡΙΖΑ. 

Περνώντας από τέτοιες συμπληγάδες, ο λαός μπορεί με αφορμή και τις εξελίξεις στις ΗΠΑ να δει πιο καθαρά την πραγματικότητα που αποκαλύπτεται τώρα μπροστά του: Οτι θα βγαίνει πάντα χαμένος, όσο γίνεται «ουρά» της αστικής αντιπαράθεσης, σε όλες τις εκδοχές...

Πηγή 

ΟΠΩΣ ΑΜΕΡΙΚΗ

 

 

Κλειδωμένοι στα σπίτια τους  οι κάτοικοι των αστικών δυτικών δημοκρατιών παρακολουθούσαν πριν λίγες ημέρες, σε απευθείας σύνδεση, την εισβολή των οπαδών του προέδρου Ντ. Τράμπ στο Καπιτώλιο, στην πρωτεύουσα των ΗΠΑ, συμμεριζόμενοι τους θρήνους  των ΜΜΕ για τον κίνδυνο που απείλησε τη μεγάλη δημοκρατική χώρα. Κι έκτοτε στοχοποιείται ο απερχόμενος πρόεδρος πως προκάλεσε, με τη ρητορική του που ενστάλαξε μια αίσθηση επικείμενης καταστροφής, τη βίαιη επίθεση στο κτίριο του Καπιτωλίου, η οποία άφησε πέντε νεκρούς και μια ανεξίτηλη ουλή στο αμερικανικό πολίτευμα.

           Ο Ντ. Τραμπ με τις επαναλαμβανόμενες ασαφείς αναφορές του σε ένα ευρύ φάσμα κακόβουλων εχθρών, με εμπρηστικό λόγο που ενίσχυε  την  πίστη σε  ισχυρές αλλά μη ειδικές απειλές και σε συνωμοτικούς ισχυρισμούς προσπάθησε να ελέγξει και να κατευθύνει όλη αυτή την απογοήτευση και απόγνωση ανθρώπων που η κυρίαρχη πολιτική τάξη πραγμάτων διέψευσε την υπόσχεσή της για πραγματοποίηση του αμερικανικού ονείρου, εξυπηρετώντας το αμερικανικό πολιτικό σύστημα. Εξάλλου φαίνεται πως ο  δημαγωγικός τρόπος που ο πρόεδρος πολιτευόταν πέρα από όλα τα άλλα ήταν και το κριτήριο για να επιλεχτεί από το ρεπουμπλικανικό κόμμα. Κι έτσι τώρα,  αν μοιάζει όλοι οι αξιωματούχοι  ν’ ανησυχούν για το επικίνδυνο παράδειγμα ενός όχλου που μπορεί να μη σέβεται το αμερικανικό πολίτευμα, στοχεύοντας σε κέντρα εξουσίας που αποδεικνύεται η υπεράσπισή τους αδύναμη, την ίδια στιγμή όμως μπορούν εφεξής να δικαιολογήσουν οποιαδήποτε αυταρχικότητα και περιορισμό δικαιωμάτων για την υπεράσπισή του

       Η απορία για την αδυναμία των δυνάμεων ασφαλείας να εμποδίσουν τους εισβολείς, όταν μάλιστα ήταν εμφανής η απειλή, παρόλο που είναι σίγουρο πως η κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει σαφώς δυνάμεις στη διάθεσή της για να υπερασπιστεί βασικούς κυβερνητικούς τόπους, θα παραμένει αν τα γεγονότα στο Καπιτώλιο θεωρηθούν  απλώς μια παρέκκλιση, αποκλειστικά συνδεδεμένα με τον Τραμπ και την περίεργη προσωπικότητά του.

Οι ΗΠΑ ήταν η μεγάλη χώρα στην οποία κανείς δεν πίστευε πως θα μπορούσαν να υπάρξουν αυτές οι αδιανόητες και επικίνδυνες σκηνές που ξετυλίχτηκαν στην Ουάσινγκτον. Οι εικόνες των εισβολέων που σχεδόν χωρίς εμπόδιο εισβάλλουν στο συμβολικό κέντρο εξουσίας των ΗΠΑ μέχρι τώρα μπορούσαν να υπάρξουν μόνο σε ταινίες δράσης. Και μάλιστα στην πραγματικότητά  αυτοί οι βίαιοι όχλοι που παρεμποδίζουν τις νόμιμες εκλογικές διαδικασίες μπορούσαν να εμφανιστούν μόνο σε μακρινά μέρη που κατηγορούνταν για τους εύθραυστους δημοκρατικούς θεσμούς, τους οποίους πολλές φορές οι ΗΠΑ ήταν πρόθυμοι να …ενισχύσουν με τις δικές τους  στρατιωτικές ή πολιτικές επεμβάσεις. Η αντίληψη πως οι δημοκρατικές διαδικασίες στην ΗΠΑ δεν απειλούνται, έστω και σε ένα συμβολικό επίπεδο, έχει καταρρεύσει. Μοιάζει λοιπόν οι ΗΠΑ να εκπίπτουν προς την κατεύθυνση ενός  πολιτικά εύθραυστου κράτους, που επειδή υπάρχει ο φόβος για δημιουργία ενός ανεκτικού περιβάλλοντος ευεπίφορου σε εκδηλώσεις βίας  θα μπορεί να προκρίνεται η περιστολή ελευθεριών, για υπεράσπιση της …δημοκρατίας, που αυτό έχει τη δύναμη να το κάνει. Οι φωτογραφίες με στρατιώτες της  εθνοφρουράς εγκαταστημένους στο Καπιτώλιο εικονογραφούν το νέο είδος στρατιωτικής δημοκρατίας.

Ήδη τα γεγονότα στο Καπιτώλιο αποτελούν μια πολύ βολική αφορμή για  να δικαιολογείται η κατάργηση δικαιωμάτων έκφρασης και απορρήτου.  Μεγάλα κοινωνικά δίκτυα ανέστειλαν τους λογαριασμούς του προέδρου, με την κατηγορία ότι πυροδότησαν βία. Ένα άνευ προηγουμένου μέτρο, μια  μοναδική λογοκρισία στην ιστορία των κοινωνικών δικτύων. Κι ενώ   οι πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης διακηρύττουν συνεχώς την ουδετερότητά τους, πάντα με τη δικαιολόγηση της κοινωνικής πίεσης αναγνωρίζουν σταδιακά την ευθύνη τους, παρακολουθώντας ή προσθέτοντας προειδοποιητικά μηνύματα σε προκατειλημμένο ή αντιδημοκρατικό περιεχόμενο. Και οι χρήστες τους το αποδέχονται, ζητώντας μάλιστα περισσότερη λογοκρισία, πιστεύοντας, με τον τρόπο που έχει σχεδιαστεί αυτή η λογοκρισία, ότι τους ωφελεί ή είναι απαραίτητη για να μας κρατά ασφαλείς. Οι ιδιωτικές επιχειρήσεις θέτουν λοιπόν κανόνες κοινωνικής συμπεριφοράς, ξεκινώντας την εφαρμογή τους από  πασιφανώς κατακριτέες περιπτώσεις, μέχρις ότου δεν θα χρειάζονται καμιά δικαιολογία για να το κάνουν.  Και του Ντ. Τραμπ είναι μια κραυγαλέα περίπτωση που δικαιώνει τη λογοκρισία. Έτσι  με τη δικαιολογία των  καθημερινών υπερβολών του αμερικανού προέδρου σκλήρυναν τους κανόνες του παιχνιδιού, και το Facebook και το Twitter ανέλαβαν δράση για να απαγορεύσουν στο Trump να πατά κουμπιά και να στέλνει  επικίνδυνα μηνύματα στα  κοινωνικά  μέσα, ενώ  εξακολουθεί να έχει πρόσβαση στο κουμπί που εκκινεί πυρηνικά όπλα.

Και οι χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης ξεχνάνε πως πια θα είναι θέμα χρόνου ν’ αρχίσουν να λογοκρίνονται εύκολα τα μέσα ενημέρωσης και οι σχολιαστές που συγκρούονται με τον κυρίαρχο λόγο. Κι αν φαίνεται πως είναι η αυταρχικότητα και ο λαϊκισμός ενός Τραμπ που αποδοκιμάζεται, είναι περισσότερο για να αποδεχτούμε την λογοκρισία και κάθε είδους καταστολή. Η καταστρατήγηση του απορρήτου και της ελευθερίας πραγματοποιείται σε κοινή θέα, εναντίον ενός γνωστού και κατακριτέου  στόχο, που δεν αφήνει περιθώρια για μια εύλογη άρνηση. Τα αστικά δημοκρατικά δικαιώματα συρρικνώνονται.

Αυτή η σταδιακή διάβρωση των δημοκρατικών δικαιωμάτων ξεκίνησε εδώ και πάνω από είκοσι χρόνια. Η κρίση που δημιουργήθηκε από την επίθεση στους δίδυμους πύργους, μεταμορφώθηκε σε ευκαιρία για καταπολέμηση της τρομοκρατίας και του περιορισμού πολλών από αυτά. Με τον ίδιο τρόπο θα χρησιμοποιηθεί και το επεισόδιο στο Καπιτώλιο, είτε σκόπιμο είτε όχι, για να έχει τα επιθυμητά αποτελέσματα για την άρχουσα τάξη. Όπως χρησιμοποιείται και η διαχείριση της αντιμετώπισης της πανδημίας για την εξυπηρέτηση των καπιταλιστικών συμφερόντων. Σ’ αυτό  το πλαίσιο, το   lockdown, για παράδειγμα, είναι μια ιδανική ευκαιρία για τους μεγάλους καπιταλιστές και τους κρατικούς διαμεσολαβητές τους να συντρίψουν τους εργαζόμενους και να επεκτείνουν τα μονοπώλια,   με  τα δυτικά κράτη να περιορίζουν μόνιμα τις δημοκρατικές ελευθερίες που αποτελούν εμπόδια στην κυριαρχία τους.

Και όλα αυτά γίνονται ανοιχτά, μπροστά στα μάτια μας. Ο φόβος και η ασφάλεια χρησιμοποιούνται με τέτοιο τρόπο που η επανεκκίνηση της  παγκόσμιας οικονομίας να γίνει μόνο προς όφελος της κυρίαρχης τάξης, ισοπεδώνοντας τους εργαζόμενους. Ο στόχος της παγκόσμιας άρχουσας τάξης είναι να επαναπροσδιορίσει τον παγκόσμιο καπιταλισμό ενεργοποιώντας εθνικά κράτη, κυβερνήσεις, διεθνείς οργανισμούς, χωρίς σαφείς γραμμές μεταξύ κρατικών και μη κρατικών φορέων, συγκεντρώνοντας τον πλούτο στα χέρια των μεγαλύτερων εταιρειών και μονοπωλίων. Και οι απογοητεύσεις και η απελπισία των εργαζομένων διοχετεύεται σκοπίμως και συστηματικώς σε φασίζοντες ατραπούς που ευνοούν τα σχέδια της άρχουσας τάξης. Γι’ αυτό και ο υφέρπων φασισμός γίνεται συν τω χρόνω τρόπος ζωής, για να εξουδετερώσει τον κομμουνιστικό λόγο της χειραφέτησης της εργατικής τάξης.