Οι πλούσιοι πλουσιότεροι και εν μέσω πανδημίας!

 

Στον καπιταλισμό, η συγκέντρωση και συγκεντροποίηση του κεφαλαίου και της παραγωγής είναι νομοτέλεια γενικής ισχύος δεδομένου ότι είναι προϋπόθεση της παραπέρα ανάπτυξής του. Στο στάδιο του ιμπεριαλισμού αυτή η διαδικασία αποκτά ιλιγγιώδεις διαστάσεις για τα ιστορικά δεδομένα της ανθρωπότητας.

 Από τα τέλη του 19 αιώνα και ειδικότερα από τη δεκαετία του 1950 και μετά, σημειώνεται μια συνεχή αύξηση της υπερσυσσώρευσης κεφαλαίων και πλούτου στα χέρια της ντόπιας και παγκόσμιας μονοπωλιακής αστικής τάξης. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι στο μέσον της οικονομικής κρίσης που ξεκίνησε από το 2009, σημειώθηκε για πρώτη φορά η συγκέντρωση περισσότερου πλούτου στο 1% της πλουσιότερης αστικής τάξης από αυτόν που κατείχε το 99% του κόσμου!

 Θα υπέθετε κανείς ότι με την πανδημία Covit19, η οποία επιφανειακά δεν διαχώριζε τάξεις στο ποιόν χτυπάει και ανάγκασε τα κράτη να ανοίξουν τα πουγκιά τους για να προλάβουν μια ανθρωπιστική καταστροφή που στο τέλος θα κατέληγε να κτυπήσει και τα μονοπώλια, αυτή η τάση της υπερσυσώρευσης πλούτου στα χέρια της παγκόσμιας μονοπωλιακής αστικής τάξης θα σταματούσε. Λάθος! Το ακριβώς αντίθετο έγινε. Η νομοτέλεια του καπιταλισμού, με κρίση και χωρίς κρίση, οι πλούσιοι να γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι, όχι μόνο δεν μείωσε τη λειτουργία της αλλά κυριολεκτικά την εκτίναξε.

 Πολιτική διαπίστωση:

Παντού και πάντα, σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες, σε όλες τις εποχές, με κρίσεις, πολέμους και ειρήνη, οι νομοτέλειες του καπιταλισμού υπερισχύουν καταστάσεων, κυβερνήσεων και πολιτικού συστήματος διαχείρισης. Με κυβερνήσεις, δεξιές, ακροδεξιές, φασιστικές, «εθνικές», «πατριωτικές», σοσιαλδημοκρατικές, «αριστερές», «κομμουνιστικές» (ΚΚ Κίνας, ΑΚΕΛ κ.α.), η νομοτέλεια της υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου και η ταυτόχρονη παραγωγή πλούτου για τους κεφαλαιοκράτες και φτώχειας για τους λαούς, είναι αδιατάρακτη. Δεν εξαρτάται από το τι θα επιθυμούσε, αν επιθυμούσε, η κάθε κυβέρνηση. Αν διακοπεί αυτή η διαδικασία το σύστημα θα καταρρεύσει.

 Τι θα κάνει λοιπόν η κάθε αστική ή «αριστερή» κυβέρνηση που ισχυρίζεται ότι εργάζεται για τα συμφέροντα του λαού,  στον καπιταλισμό; Θα υποταχθεί στο κεφάλαιο και στις αναγκαστικές νομοτέλειές του ή θα επιχειρήσει να τις σταματήσει, όπως αποπειράθηκαν να κάνουν στο Ιράν (1953), στην Χιλή (1973) και στην Ισπανία (1936) με τις γνωστές συνέπειες, τις εκατόμβες νεκρών και την επικράτησης του φασισμού;

 Αν δεν υπάρξει επαναστατική απάντηση από τους λαούς, καμία διακοπή των καπιταλιστικών νομοτελειών δεν μπορεί να γίνει. Στην καλύτερη περίπτωση μπορεί να γίνει σύγκρουση εθνικών τάξεων με τους ιμπεριαλιστές, για το ποιος θα κατέχει τον εθνικό πλούτο των χωρών, όπως βλέπουμε σε Βενεζουέλα, Βολιβία, χώρες της Μ. Ανατολής κ.α. Παρότι από αυτή τη σύγκρουση μπορεί προσωρινά να βελτιωθεί η θέση του λαού, η νομοτέλεια θα λειτουργεί και πάλι για την ντόπια μονοπωλιακή αστική τάξη και η κατάληξη θα είναι η ίδια αν όχι χειρότερη.

 Οι λαοί νοιώθουν στο πετσί τους αυτή τη νομοτέλεια με την εξάπλωση της φτώχειας κάθε τύπου. Από τα πολύ βασικά για να ζήσουν μέχρι τη στέρηση δικαιωμάτων απαραίτητων για ένα ανεκτό επίπεδο οικονομικής, κοινωνικής και πολιτιστικής ζωής. Το θέμα είναι να συνειδητοποιήσουν ότι λύση εντός του συστήματος δεν υπάρχει. Μόνο τότε θα αρχίσει η διαδικασία ανατροπής του συστήματος που παράγει πλούτο για λίγους  και φτώχεια για πολλούς. Και όσα όπλα και αν διαθέτει η άρχουσα τάξη, αργά ή γρήγορα η εξουσία της θα καταλυθεί.

 Πριν 100 και πλέον χρόνια, η ανθρωπότητα εισήλθε σε περίοδος ιστορικού περάσματος από τον καπιταλισμό στον σοσιαλισμό. Κανένας δεν ξέρει πόσο θα διαρκέσει. Ένα είναι βέβαιο. Ότι οι νομοτέλειες εξέλιξης και αλλαγής του κόσμου είναι απείρως ισχυρότερες από τις νομοτέλειες του καπιταλισμού. Και οι νομοτέλειες αυτές λειτουργούν συνεχώς έστω και αν οι οπαδοί του καπιταλισμού νομίζουν ότι το τέλος της ιστορίας γράφτηκε από αυτούς! Σχεδιάζουν πάνω σε ηφαίστεια, ίδια με καζάνια που σιγοβράζουν,

 Ένα άρθρο του Ριζοσπάστη μας λέει την αλήθεια για τις τελευταίες εξελίξεις στην συγκέντρωση του πλούτου στα χέρια της μονοπωλιακής αστικής τάξης.

 «Οι πλούσιοι πλουσιότεροι και εν μέσω πανδημίας»

Ο παρασιτισμός του εκμεταλλευτικού συστήματος αποκαλύπτεται σε όλο του το «μεγαλείο»

 Συνοπτικά:

-Ο τίτλος άρθρου του αμερικανικού ειδησεογραφικού πρακτορείου «Bloomberg» στις 17/1, «Οι πλούσιοι έχουν γίνει πιο πλούσιοι από ποτέ στη διάρκεια της πανδημίας», είναι χαρακτηριστικός αυτής της παρακμής. Την ώρα που στις ΗΠΑ περίπου το 1/3 των ενηλίκων ζουν σε νοικοκυριά που δεν μπορούν να πληρώσουν ενοίκια ή υποθήκες, η ανεργία εκτοξεύεται - την τελευταία χρονιά προστέθηκαν άλλα 10 εκατομμύρια - έχουν αυξηθεί κατά 28% οι ενήλικες που δεν μπορούν να προμηθευτούν ούτε τα αναγκαία για την επιβίωση και προστίθενται έτσι στους δεκάδες εκατομμύρια φτωχούς και απόκληρους, μια χούφτα παράσιτα, εκατομμυριούχοι και δισεκατομμυριούχοι, αύξησαν τις περιουσίες τους κατά τεράστια ποσοστά, αξιοποιώντας μια σειρά από μέτρα του αστικού κράτους, με χαμηλά επιτόκια και τις «επενδύσεις» στους «ναούς του τζόγου», τα χρηματιστήρια.

-το κλαμπ των δισεκατομμυριούχων αυξήθηκε από το 2017 κατά 31 κροίσους, στους 2.189.

-οι δισεκατομμυριούχοι από τις ΗΠΑ είναι 614, από την Κίνα 456 και ακολουθούν από άλλες χώρες.

-οι 400 πλουσιότεροι Κινέζοι έχουν περιουσία ύψους 2 τρισ. δολαρίων, χωρίς να συμπεριλαμβάνονται και 67 δισεκατομμυριούχοι του Χονγκ Κονγκ,

-Σημειώνεται ότι μέχρι τέλη Ιούλη του 2020, στο διάστημα δηλαδή που ολοκληρωνόταν το πρώτο κύμα της πανδημίας, οι δισεκατομμυριούχοι αύξησαν την περιουσία τους κατά 27,5%, στα 10,2 τρισεκατομμύρια δολάρια!

 

 Ολόκληρο  το άρθρο

 Οι πλούσιοι πλουσιότεροι και εν μέσω πανδημίας

Ο παρασιτισμός του εκμεταλλευτικού συστήματος αποκαλύπτεται σε όλο του το «μεγαλείο»

  Τον τελευταίο καιρό, με το βάθεμα της καπιταλιστικής κρίσης - που έχει στοιχεία συγχρονισμού σε πολλές χώρες και είναι κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίων, όχι κρίση λόγω της πανδημίας, όπως την παρουσιάζουν - διάφορα αστικά επιτελεία και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης/προπαγάνδας που ελέγχουν εκφράζουν ανησυχία γιατί, λέει, διευρύνονται οι κοινωνικές ανισότητες και μπορεί να φέρουν εκρήξεις και αναταραχές οι οποίες θα γίνουν ανεξέλεγκτες και θα βλάψουν τον καπιταλισμό, που δήθεν τόσα έχει να προσφέρει στην ανθρωπότητα.

Είναι οι ξαναζεσταμένες θεωρίες περί «εξανθρωπισμού» του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος, που ειδικά την περίοδο της πανδημίας αναδείχθηκε ακόμα περισσότερο η παρακμή του. Θεωρίες που διαπερνούν όλους τους διαχειριστές της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, από τους φιλελεύθερους και τη σοσιαλδημοκρατία μέχρι τους «νεοαριστερούς».

Ο τίτλος άρθρου του αμερικανικού ειδησεογραφικού πρακτορείου «Bloomberg» στις 17/1, «Οι πλούσιοι έχουν γίνει πιο πλούσιοι από ποτέ στη διάρκεια της πανδημίας», είναι χαρακτηριστικός αυτής της παρακμής. Την ώρα που στις ΗΠΑ περίπου το 1/3 των ενηλίκων ζουν σε νοικοκυριά που δεν μπορούν να πληρώσουν ενοίκια ή υποθήκες, η ανεργία εκτοξεύεται - την τελευταία χρονιά προστέθηκαν άλλα 10 εκατομμύρια - έχουν αυξηθεί κατά 28% οι ενήλικες που δεν μπορούν να προμηθευτούν ούτε τα αναγκαία για την επιβίωση και προστίθενται έτσι στους δεκάδες εκατομμύρια φτωχούς και απόκληρους, μια χούφτα παράσιτα, εκατομμυριούχοι και δισεκατομμυριούχοι, αύξησαν τις περιουσίες τους κατά τεράστια ποσοστά, αξιοποιώντας μια σειρά από μέτρα του αστικού κράτους, με χαμηλά επιτόκια και τις «επενδύσεις» στους «ναούς του τζόγου», τα χρηματιστήρια.

Με κυνικό τρόπο, το εν λόγω Μέσο, που υπερασπίζεται τους «έξυπνους επενδυτές», συνεχίζει: «Είναι δύσκολο να καταλάβουμε το μέγεθος της οικονομικής κατάρρευσης στις τάξεις των ανέργων, των αστέγων και των πεινασμένων. Αλλά υπάρχει μια ολόκληρη τάξη ανθρώπων - τουλάχιστον το 20% (σ.σ μάλλον είναι υπερτιμημένο το ποσοστό) - που κερδίζουν πάρα πολλά και δεν χρειάζεται να ανησυχούν για τέτοια θέματα». Ετσι εμφανίζονται δηλώσεις διαφόρων καθηγητών όπως του Πίτερ Ατγουότερ, στο Πανεπιστήμιο «William & Mary» στη Βιρτζίνια, ο οποίος λέει ότι «πιθανότατα δεν υπήρξε καλύτερη στιγμή από σήμερα για να είσαι πλούσιος στις ΗΠΑ, και δυστυχώς αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο γεγονός ότι αυτό που κάνουν οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής είναι να επιτρέπουν στους πλουσιότερους να ανακάμψουν γρηγορότερα από την πανδημία (...) Δεν μπορείς να έχεις βιώσιμη οικονομία και σταθερό πολιτικό σύστημα, όταν από τη μία πλευρά υπάρχει ένα μικρό ποσοστό πλουσίων στον πληθυσμό, που πιστεύουν ότι είναι ανίκητοι, και από την άλλη ένας συνεχώς αυξανόμενος αριθμός ανθρώπων που αισθάνονται ηττημένοι. Είναι προς το συμφέρον του καπιταλισμού να κλείσει αυτό το κενό». Και το «Bloomberg» συμπληρώνει: «Η εισοδηματική ανισότητα έχει ήδη φτάσει κοντά στο υψηλότερο σημείο της εδώ και τουλάχιστον μισό αιώνα, και η πανδημία εγείρει πλέον ερωτήματα σχετικά με το ποια μέτρα έκτακτης ανάγκης έχουν σχεδιαστεί για να βοηθήσουν τα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα και ποιοι θα μείνουν πίσω».

Μέσα από τέτοιες αναλύσεις νεκρανάστασης του σάπιου συστήματος, επιδιώκεται να δημιουργηθούν και πάλι αυταπάτες και ελπίδες στα λαϊκά στρώματα ότι με την «αλλαγή σκυτάλης» στον Λευκό Οίκο, με την κυβέρνηση Μπάιντεν, και «συνταγές» όπως επιδόματα λίγων μηνών ή μέτρα ...φορολόγησης των πλουσίων, ή τον δημοφιλή στους κάθε λογής σοσιαλδημοκράτες «φόρο Τόμπιν» (ποσοστό στις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές), θα μπορέσει να βελτιωθεί η κατάσταση των λαϊκών στρωμάτων ενώ η εκμεταλλευτική «μηχανή» του κεφαλαίου θα εξακολουθεί να «στύβει» τους εργαζόμενους. Αντίστοιχες φρούδες ελπίδες καλλιεργούνται και στην ΕΕ, με το «Ταμείο Ανάκαμψης» ή την αναστολή του Συμφώνου Σταθερότητας 2020-'21, μέτρα που κατευθύνονται στην ανάκαμψη των καπιταλιστών και όχι των λαών, τα δικαιώματα των οποίων συνεχώς πετσοκόβονται.

Αμύθητος πλούτος από την εκμετάλλευση των λαών

Ακόμα πιο αποκαλυπτικά είναι τα στοιχεία πρόσφατης έρευνας της τράπεζας UBS της Ελβετίας (της χώρας όπου καταλήγει ένα μεγάλο μέρος του κλεμμένου από τους λαούς πλούτου και έχουν τα σεντούκια τους οι κροίσοι καπιταλιστές) και του οίκου «PriceWaterHouse Coopers». Σημειώνεται ότι μέχρι τέλη Ιούλη του 2020, στο διάστημα δηλαδή που ολοκληρωνόταν το πρώτο κύμα της πανδημίας, οι δισεκατομμυριούχοι αύξησαν την περιουσία τους κατά 27,5%, στα 10,2 τρισεκατομμύρια δολάρια (πιο πρόσφατα στοιχεία δεν έχουν ακόμα δημοσιευτεί). Τα ιλιγγιώδη αυτά ποσά αποτελούν και ρεκόρ σε σχέση με το τελευταίο ρεκόρ κερδών, το 2017, που ήταν 8,9 τρισεκατομμύρια δολάρια. Μάλιστα το κλαμπ των δισεκατομμυριούχων αυξήθηκε από το 2017 κατά 31 κροίσους, στους 2.189.

Είναι χαρακτηριστικό ότι οι κεφαλαιοκράτες των κλάδων της Υγείας, του ιατρικού υλικού, της παραγωγής φαρμάκων, του ηλεκτρονικού εμπορίου και των νέων τεχνολογιών είναι αυτοί που είχαν τα περισσότερη κέρδη. Την ώρα δηλαδή που η πανδημία κάλπαζε, που εκατομμύρια άνθρωποι νοσούσαν και πέθαιναν, οι μεγιστάνες του πλούτου αυγάτιζαν τα κέρδη τους. Συγχρόνως έκαναν και ...φιλανθρωπικές δωρεές, δήθεν για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Από όσα έχουν γίνει γνωστά, 209 δισεκατομμυριούχοι «δώρισαν» κάπου 7 δισ. δολάρια, που κι αυτά μέσω της περιβόητης «εταιρικής κοινωνικής ευθύνης» έχουν τα ανταλλάγματά τους.

Σύμφωνα με τα επικαιροποιημένα στοιχεία του περιοδικού «Forbes», που ειδικεύεται στο θέμα της καταγραφής που αμύθητου πλούτου των κροίσων, στη λίστα προηγείται ο Τζεφ Μπέζος, αφεντικό της εταιρείας ηλεκτρονικού εμπορίου «Amazon», με 113 δισ. δολάρια. Ακολουθούν ο Ιλον Μασκ της εταιρείας ηλεκτρικών αυτοκινήτων «Tesla» και της εταιρείας πυραύλων για ταξίδια στο Διάστημα, «SpaceX», με 189 δισ. δολαρια, η οικογένεια Αρνο με είδη πολυτελείας, με 149 δισ., ο Μπίλ Γκέιτς της «Microsoft» με 121,8 δισ., ο Μαρκ Ζάκερμπεργκ της «Facebook» με 97,6 δισ., ο Ζόνγκ Ζανσάν, κινεζικής φαρμακευτικής εταιρείας και εταιρείας εμφιαλωμένου νερού, με 97,6 δισ., και ο Γουόρεν Μπάφετ, επικεφαλής ομίλου που περιλαμβάνει 60 εταιρείες διαφόρων κλάδων, με 88,8 δισ. δολάρια. Συνολικά οι δισεκατομμυριούχοι από τις ΗΠΑ είναι 614, από την Κίνα 456 και ακολουθούν από άλλες χώρες.

Η πορεία πάντως των Κινέζων μεγαλοκεφαλαιοκρατών είναι εντυπωσιακή τα τελευταία χρόνια, και ιδιαίτερα την τελευταία χρονιά της πανδημίας, που πρωτοχτύπησε την Κίνα. Συνολικά οι 400 πλουσιότεροι Κινέζοι έχουν περιουσία ύψους 2 τρισ. δολαρίων, χωρίς να συμπεριλαμβάνονται και 67 δισεκατομμυριούχοι του Χονγκ Κονγκ, που η περιουσία τους αυξήθηκε κατά 60 δισ., για να φτάσει στα 380 δισ. δολάρια.

Προβάλλει η αναγκαιότητα της ανατροπής του καπιταλισμού

Αυτή η κατάσταση της τεράστιας αύξησης του πλούτου των λίγων, που προέρχεται από την εκμετάλλευση των πολλών, δείχνει και τον απόλυτα παρασιτικό χαρακτήρα του συστήματος. Η τεράστια γνώση που συσσωρεύεται από τη δουλειά δισεκατομμυρίων εργαζομένων, αντί να βελτιώνει τη ζωή τους, όπως θα μπορούσε με τα επιτεύγματα της επιστήμης και της τεχνικής, με την 4η βιομηχανική επανάσταση, της ψηφιοποίησης, της ρομποτικής, των υπερταχέων δικτύων επικοινωνίας 5G, της εξέλιξης της βιοτεχνολογίας κ.λπ., γίνεται νέο μέσο για την εντατικοποίηση της εκμετάλλευσής τους, προκειμένου να θησαυρίζουν λίγοι κάτοχοι μέσων παραγωγής. Την ίδια ώρα οι αντιθέσεις ανάμεσα σε αστικές τάξεις, όταν τελειώσουν οι όποιοι συμβιβασμοί, λύνονται με πολέμους, επεμβάσεις που αιματοκυλούν χώρες και λαούς, μεγαλώνουν τα καραβάνια της προσφυγιάς και της απελπισίας.

Ετσι, ενώ δισεκατομμύρια άνθρωποι στον πλανήτη λιμοκτονούν, δεν μπορούν να λύσουν τις πιο βασικές ανάγκες τους (τροφή, στέγη, υγεία, μόρφωση) ενώ εκατομμύρια φυτοζωούν στις λεγόμενες υπανάπτυκτες χώρες της Αφρικής, της Ασίας, της Λατινικής Αμερικής και στις πιο ανεπτυγμένες καπιταλιστικά χώρες της Ευρώπης, της Βόρειας Αμερικής, αλλά και στην Ιαπωνία και την Αυστραλία, με φαινόμενα μαζικών τάφων, ανθρώπων που τρέφονται από τα σκουπίδια, κάποιες χιλιάδες παράσιτα σχεδιάζουν ταξίδια ...αναψυχής σε άλλους πλανήτες, ή απολαμβάνουν στις υπερσύγχρονες βίλες τους κάθε λογής ανέσεις. Αυτή η εικόνα των αβυσσαλέων ανισοτήτων, που αναγκάζονται να επισημάνουν τα αστικά επιτελεία, είναι που επιβεβαιώνει ότι αυτό το σύστημα πρέπει να μπει στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας. Και αυτό μπορεί να γίνει με τη συνειδητοποίηση των εργαζομένων ότι αυτοί είναι οι μόνοι παραγωγοί πλούτου, και με την αποφασιστική πάλη τους για να διώξουν από το σβέρκο τους τα παράσιτα τους εκμεταλλευτές τους.

 

Ριζοσπάστης, Σάββατο 23 Γενάρη 2021 - Κυριακή 24 Γενάρη 2021, σελ. 40

 

https://www.rizospastis.gr/page.do?publDate=23/1/2021&id=18124&pageNo=39

 

Ενας Αλύγιστος Μαχητής της Ταξικής Πάλης

 

 Θα σε θυμόμαστε πάντα, ως επαναστατική ηρεμία και επαναστατική καταιγίδα

Ο επικήδειος που εκφώνησε η Ελένη Μπέλλου, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ

Αγαπημένε μας σύντροφε Μάκη,

Εκ μέρους της ΚΕ του Κόμματός μας, σου απευθύνω τον τελευταίο χαιρετισμό, προσπαθώντας να ισορροπήσω ανάμεσα στο συναίσθημα της βαθιάς μας θλίψης για τον πρόωρο χαμό σου και στη λογική, τη γνώση ότι εδώ και κάποιους μήνες δεν υπήρχε πλέον δυνατότητα να νικήσεις τον καρκίνο, έστω να επιστρέψεις σε μια ελεγχόμενα καλή ποιότητα ζωής, αγωνιστική και δημιουργική, έτσι όπως εσύ επέλεξες να ζήσεις για 50 χρόνια.

Μας θλίβει η απώλειά σου και γιατί μέχρι πριν από 10 μήνες, μέχρι το ξέσπασμα του πρώτου κύματος της πανδημίας του Covid-19, εσύ παρόλο που ήδη έπασχες, είχες εγχειρηθεί, έκανες ακτινοβολίες, ήσουν καθημερινά στο πόστο σου, στο διπλανό γραφείο του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ. Ησουν το ίδιο επιστημονικά διερευνητικός, ακούραστα εργατικός, προσηλωμένος στην έρευνα της Ιστορίας του Κόμματός μας και του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος, με μυαλό ανοιχτό στην αναγνώριση αδυναμιών και λαθών, αλλά πάντα από τη σκοπιά του εργατικού συμφέροντος, της επιστημονικότητας του κομμουνισμού.

Ενδιαφερόσουν και ανησυχούσες δημιουργικά για όλη την κομματική δραστηριότητα, από την Οικονομική Εξόρμηση έως την κομματική οικοδόμηση, τη διακίνηση του «Ριζοσπάστη» και του πολιτικού βιβλίου, έως την οργάνωση της προπαγάνδας, τους μαζικούς και άμεσα πολιτικούς μας αγώνες.

Σχεδίαζες το ταξίδι σου στην Κύπρο για να μελετήσεις αρχεία σχετικά με την ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος εκεί και της σχέσης του με το κίνημα στην Ελλάδα. Δεν είναι το μόνο ανεκπλήρωτο σχέδιό σου. Αλλωστε, κάθε δημιουργικός άνθρωπος δεν προλαβαίνει να πραγματοποιήσει όλα τα σχέδιά του, γιατί συνέχεια τα ανανεώνει. Ετσι έκανες κι εσύ.

Ακλόνητη μαχητικότητα και δημιουργικότητα μπροστά στις δυσκολίες

Ωστόσο, καμιά δυσκολία, ατομική ή συλλογική, δεν κλόνιζε τη μαχητικότητα και δημιουργικότητά σου, τον αυστηρό σου προγραμματισμό, που ίσως και σ' αυτόν οφειλόταν ένα προφίλ αρκετά αυστηρό, ίσως και απόμακρο για όσους δεν σε γνώριζαν πιο άμεσα.

Οταν έμαθες για την πάθησή σου, όχι μόνο είχες μια αφάνταστη ψυχραιμία, μια αποστασιοποίηση, αλλά έκανες μια ανθρώπινη αλλά και φιλοσοφική τοποθέτηση για το ενδεχόμενο του θανάτου σου, αναγνωρίζοντας ότι είχες ζήσει μια ζωή με συνειδητές επιλογές, πλούσια σε κομμουνιστική δράση, σε μελέτη και γνώση, είχες οικογένεια, απόκτησες εγγόνια και έζησες μαζί τους ένα νέο κύκλο αγάπης και χαράς. Ενιωθες ότι είχες μια γεμάτη ζωή, ότι είχες έναν κύκλο ζωής ουσιαστικό, αφού αυτό μετρά εφόσον έτσι κι αλλιώς ο κύκλος της ζωής πάντα κλείνει, αλλά ταυτόχρονα όσο ζει κανείς τόσο αγαπά, τόσο θέλει τη ζωή. Παρ' όλα αυτά δήλωσες ότι ήσουν έτοιμος για όλα. Γι' αυτό κατέγραψες εκκρεμότητες, παρέδωσες φακέλους, ιστορικά πονήματα που δεν είχαν ολοκληρωθεί.

Και αυτές οι ενέργειές σου επιβεβαίωναν ότι τα 70 χρόνια σου σε τίποτα δεν είχαν επηρεάσει τη ζωντάνια και δημιουργικότητά σου, γι' αυτό και νιώθουμε, συνειδητοποιούμε την απώλειά σου, παλεύουμε όλοι μαζί οι σύντροφοί σου στο Τμήμα Ιστορίας, στα συστεγαζόμενα στον ίδιο όροφο και άμεσα συνεργαζόμενα Τμήματα της ΚΕ, όπως η Ιδεολογική Επιτροπή, η ΚΟΜΕΠ, της Οικονομίας, παλεύουμε να κλείσουμε τις ρωγμές της απουσίας σου, κρατώντας τις αρετές σου, την παρακαταθήκη της προσφοράς σου.

Η διαδρομή ζωής του σ. Μάκη, η διαμόρφωση της προσωπικότητάς του ήταν το αποτέλεσμα της συνάντησης του συγκεκριμένου ατόμου στις κοινωνικές συνθήκες της έντονα βιομηχανικής, εργατικής Ελευσίνας στις πρώτες μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο δεκαετίες.

Ο σ. Μάκης γεννήθηκε στην Ελευσίνα στις 21 Γενάρη του 1950 από γονείς εργάτες - βιοπαλαιστές. Ο πατέρας του συμμετείχε στο ΕΑΜ. Στην εργατούπολη της Ελευσίνας τελείωσε το Δημοτικό και το Γυμνάσιο. Ηταν πολύ καλός μαθητής.

Στη μαθητική του ηλικία άρχισε η πολιτική, κομμουνιστική του αφύπνιση, στην οποία συνέβαλαν συνδυαστικά η ταξική θέση των γονιών του, οι οικογενειακές πολιτικές εμπειρίες, το κοινωνικό περιβάλλον της εργατούπολης που ζούσε, το διάβασμα έργων της στρατευμένης με το εργατικό κίνημα λογοτεχνίας και οπωσδήποτε η πηγαία ανησυχία και φλόγα αναζήτησης μιας πραγματικά πολιτισμένης κοινωνίας με επίκεντρο τον εργαζόμενο και τις ανάγκες του.

Η Ελένη Μπέλλου

Ρεαλιστικά αναδεικνύει αυτές τις συνθήκες ο ίδιος στο βιογραφικό του πριν από 20 χρόνια:

«Είχε παίξει ρόλο, αναμφίβολα, και το γειτονικό περιβάλλον. Ζούσαμε σε μία αυλή μαζί με οικογένειες πολιτικών κρατουμένων της προδικτατορικής και της δικτατορικής περιόδου αργότερα (...) Εκτιμάω ότι ήταν και το γενικότερο εργατικό αγωνιστικό περιβάλλον της Ελευσίνας. Ενός θείου μου του είχαν ανοίξει το κεφάλι με ξιφολόγχη στις μεγάλες απεργίες του 1936 στην Ελευσίνα. Μιας γειτόνισσάς μας το παιδί (απεργός) δολοφονήθηκε από την έφιππη αστυνομία το 1927. Αλλος θείος μου είχε μείνει χρόνια άνεργος μετά την εξορία».

Η ανάγκη ένταξης στο ΚΚΕ, αρχικά στη νεοσύστατη Νεολαία του, την ΚΝΕ, ωρίμασε στις συνθήκες της στρατιωτικής δικτατορίας, όταν ήταν φοιτητής στη Νομική Σχολή Αθήνας, αλλά και εργαζόμενος για να στηρίξει την οικογένειά του. Τότε επιδίωξε και ήρθε σ' επαφή με στελέχη του Κόμματος και της ΚΝΕ στην Ελευσίνα.

Οργανώθηκε το 1969 στην παράνομη τότε ΚΝΕ και δραστηριοποιήθηκε στον τοπικό φοιτητικό σύλλογο της Ελευσίνας. Ανέλαβε να συγκροτήσει Οργάνωση της ΚΝΕ στην πόλη και το πραγματοποίησε. Ο τοπικός φοιτητικός σύλλογος ανέπτυξε πλούσια δράση, με αποκορύφωμα τις μεγάλες συγκεντρώσεις κατά των επεκτάσεων των διυλιστηρίων του Λάτση στην περιοχή. Μαζί με άλλους νέους από την Ελευσίνα πήρε μέρος στις καταλήψεις της Νομικής, στον ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου τον Νοέμβρη του 1973, όπως και σε άλλες αντιδικτατορικές εκδηλώσεις. Παραμονές του Πολυτεχνείου οργανώθηκε στο ΚΚΕ.

Ο σ. Μάκης έγραψε:

«Στη δικτατορία δεν πιαστήκαμε. Οπως έμαθα αργότερα, το χτύπημα αποφεύχθηκε, λόγω της άψογης στάσης που κράτησαν οι σύντροφοι στα βασανιστήρια, μετά τις συλλήψεις του Φλεβάρη 1974».

Μετά την κατάρρευση της δικτατορίας, αναδείχτηκε μέλος του ΚΣ της ΚΝΕ και ανέλαβε διάφορες οργανωτικές χρεώσεις. Τον Φλεβάρη του 1975 πέρασε αποκλειστικά στη δουλειά του Κόμματος. Στο 10ο Συνέδριο του ΚΚΕ (1978) εκλέχτηκε αναπληρωματικό μέλος της ΚΕ, ενώ ταυτόχρονα ήταν μέλος του Γραφείου της Νομαρχιακής Επιτροπής Δυτικής Αττικής και Γραμματέας της ΚΟ Ελευσίνας. Στο 11ο Συνέδριο (1982) επανεκλέχτηκε αναπληρωματικό μέλος της ΚΕ, ανέλαβε Γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής Λέσβου - Λήμνου και εγκαταστάθηκε στη Μυτιλήνη.

Στο 12ο Συνέδριο (1987) εκλέχτηκε τακτικό μέλος της ΚΕ με ευθύνη την καθοδήγηση Κομματικών Οργανώσεων. Η πρωτοπόρα, αταλάντευτα επαναστατική στάση του εκφράστηκε σε όλη την κρίσιμη περίοδο, πριν και κατά την Ευρεία Ολομέλεια της ΚΕ τον Ιούνη του 1990. Σε καιρούς επικράτησης της αντεπανάστασης και πισωγυρίσματος του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος, ο σύντροφος Μάκης υπερασπίστηκε μαχητικά τον επαναστατικό χαρακτήρα του Κόμματος, πρωτοστατώντας στην αντιπαράθεση με τις οπορτουνιστικές δυνάμεις. Ηταν από τα στελέχη που ξεχώρισαν στην ιδεολογικοπολιτική πάλη κατά τη διάρκεια του 13ου Συνεδρίου κρίσης του Κόμματος (1991).

Με πάθος και επιχειρήματα για την υπεράσπιση του επαναστατικού χαρακτήρα του ΚΚΕ

Με πάθος αλλά κυρίως με επιχειρήματα πολέμησε τον οπορτουνισμό που στο όνομα της ανανέωσης επιχειρούσε τη «μετατροπή του ΚΚΕ σε κάτι άλλο», όπως είπε, επιδιώκοντας να καταργήσουν τον κομμουνιστικό του χαρακτήρα, ακολουθώντας την τύχη του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος.

Είναι χαρακτηριστικό και διαχρονικής σημασίας το εξής απόσπασμα από την ομιλία του:

«Οσο για το ότι δεν θέλουμε ν' αλλάξει τίποτα, προφανώς πρόκειται για αβάσιμη διαπίστωση. Οσοι αντιλαμβανόμαστε τον μαρξισμό - λενινισμό σαν θεωρία διαρκώς εξελισσόμενη, αντανάκλαση της συνεχώς μεταβαλλόμενης αντικειμενικής πραγματικότητας, δεν μπορεί παρά να είμαστε από φύση ανανεωτές.

Σ' εκείνο που αντιστεκόμαστε, δεν είναι ο εμπλουτισμός της με τα νέα δεδομένα της επιστήμης και της επαναστατικής (θετικής και αρνητικής) παγκόσμιας εμπειρίας, αλλά η κατάργηση των βασικών της αρχών. Με στήριγμα αυτές τις αρχές εκφράζω τη γνώμη ότι πρέπει όλοι να συμβάλουμε προκειμένου, μέσα από μια σκληρή πορεία, τώρα και μετά το Συνέδριο, το ΚΚΕ να οικοδομήσει την ενότητά του, που θα είναι ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική ενότητα, για να είναι πραγματικά στέρεα».

Στο 13ο Συνέδριο επανεκλέχτηκε μέλος της ΚΕ και στη Γραμματεία της ΚΕ, με χρέωση τις ΚΟ Ανατολικής και Δυτικής Πελοποννήσου. Ηταν το ίδιο μαχητικός στη σκληρή διαπάλη με τον οπορτουνισμό μέσα στην ίδια την ΚΕ, από το 13ο Συνέδριο μέχρι την οριστική ρήξη με την οπορτουνιστική ομάδα και την αποχώρησή της από την ΚΕ και το Κόμμα. Μετά την αποχώρηση των οπορτουνιστών έδωσε τη μάχη, κυρίως μέσω της εφημερίδας της ΚΕ «Ριζοσπάστης», ως υπεύθυνος του πολιτικού ρεπορτάζ. Αποφασιστική ήταν η συμβολή του στη δύσκολη πορεία ιδεολογικής, πολιτικής και οργανωτικής επαναστατικής ανασυγκρότησης του Κόμματος που ακολούθησε μετά το 14ο Συνέδριο, με την ευθύνη του μέλους του ΠΓ της ΚΕ.

Παρά την ιδεολογική - πολιτική συμβολή του, ο ίδιος έλεγχε αυτοκριτικά το μερίδιο ευθύνης του στην κρίση του Κόμματος. Με την ομιλία του στο 14ο Συνέδριο καταλόγιζε στον εαυτό του, ως μέλος της ΚΕ, ευθύνη, γιατί αποδέχτηκε την πρόταση αντικατάστασης του σ. Φλωράκη, ΓΓ της ΚΕ, από τον Γρ, Φαράκο, γιατί αποδέχτηκε τη σύνθεση της Επιτροπής Θέσεων για το 13ο Συνέδριο, ενώ - όπως χαρακτηριστικά έγραψε - γνώριζε «τι καπνό φούμαραν». Καταλόγιζε ευθύνη στον εαυτό του γιατί δεν είδε έγκαιρα ότι πίσω από «τον "αριστεροδεξιό" οπορτουνισμό της ομάδας Γράψα, είχε οχυρωθεί ο δεξιός οπορτουνισμός, που είχε επικεφαλής τον Γρ. Φαράκο».

Και μιας και είναι μπροστά μας η εκπόνηση της Ιστορίας του Κόμματός μας για την περίοδο 1974 - 1991, αξίζει να μεταφέρουμε αυτούσια τα λόγια του σ. Μάκη:

«Η μάχη ενάντια σ' αυτήν την ομάδα μάς απέσπασε όλη την προσοχή από την άλλη ομάδα. Αποδείχνοντας έτσι ότι η επαγρύπνηση δεν ήταν αναπτυγμένη στον απαιτούμενο βαθμό. Και λέω αριστεροδεξιό οπορτουνισμό, γιατί και οι δύο, ενώ στα λόγια είχαν διαφορετική πολιτική κατεύθυνση, στην οργανωτική λειτουργία ταυτιζόντουσαν απόλυτα. Ηταν και οι δύο υπέρ της κατάργησης ουσιαστικά του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού. Τον τσαλαπάτησαν έμπρακτα εξάλλου, κάνοντας μια μακρόχρονη μεθοδική φραξιονιστική δουλειά.

Στη σύγκρουση με τον δεξιό αναθεωρητισμό, ενάντια στη σοσιαλδημοκρατικοποίηση του ΚΚΕ, υπερίσχυσε η αντίληψη που ήθελε και θέλει την αυτοτελή ύπαρξη του ΚΚΕ, τη διατήρησή του σαν κόμμα επαναστατικό. Η αντίληψη που πάλευε για την ιδεολογική - πολιτική - οργανωτική ενότητα του Κόμματος».

Από το 15ο Συνέδριο έως και το τελευταίο, το 20ό, επανεκλέγεται στην Κεντρική Επιτροπή αναλαμβάνοντας μεταξύ άλλων χρεώσεις όπως υπεύθυνος στο Γραφείο Τύπου και υπεύθυνος στο Τμήμα Ιστορίας της ΚΕ. Ως υπεύθυνος του Γραφείου Τύπου της ΚΕ απέδειξε ότι ήταν άτρωτος στις πιέσεις και στους μηχανισμούς του συστήματος κι αυτό συχνά προκάλεσε τη στοχοποίησή του σ' εκείνους τους δύσκολους καιρούς.

Ωστόσο, σοβαροί πολιτικοί αντίπαλοι αυτού του χώρου, με την ανακοίνωση του θανάτου του, έκαναν δηλώσεις για το ήθος, την ειλικρίνεια και τη συνεισφορά του στη συνεπή εφαρμογή όσων αποφασίζονταν στις διακομματικές εκλογικές επιτροπές.

Ωριμο, ατσαλωμένο και ιδεολογικά - πολιτικά ανεπτυγμένο στέλεχος

Αναμφίβολα σημαντική ήταν η συμβολή του σ. Μάκη στην επεξεργασία της επαναστατικής στρατηγικής του Κόμματος και στη μαχητική υπεράσπιση της σοσιαλιστικής οικοδόμησης μαζί με την εξαγωγή των αναγκαίων συμπερασμάτων μετά την ανατροπή του σοσιαλισμού. Ως υπεύθυνος του Τμήματος Ιστορίας, αφοσιώθηκε στη μελέτη και τη συγγραφή της Ιστορίας του Κόμματος, ιδιαίτερα της έκδοσης των Δοκιμίων Ιστορίας του ΚΚΕ.

Από τη νεανική του ηλικία έως το τέλος, τον σ. Μάκη χαρακτήριζε η ικανότητα να συνδυάζει τη διανοητική με την πρακτική - οργανωτική εργασία, ικανότητα αναπτυγμένη στις κοινωνικές συνθήκες που έζησε, στην ανάγκη να δουλέψει από μικρός, αλλά και στις διαδοχικά διαφορετικές χρεώσεις του στο Κόμμα που κάλυψαν σχεδόν όλο το φάσμα, με εξαίρεση τη συνδικαλιστική χρέωση.

Διαμορφώθηκε σε ώριμο, ατσαλωμένο και ιδεολογικά - πολιτικά αναπτυγμένο στέλεχος του Κόμματος, που με ευθύτητα υπερασπιζόταν τη γνώμη του μέσα στα πλαίσια των αρχών λειτουργίας του Κόμματος.

Ιδιαίτερο χάρισμα του σ. Μάκη ήταν η πολύ καλή γνώση της ελληνικής γλώσσας - άλλωστε αυτό φαίνεται στα γραπτά του, στη σαφήνεια και λιτότητα του προφορικού πολιτικού του λόγου. Ισως και γι' αυτό στελέχη της ΚΝΕ αλλά και του Κόμματος «κρέμονταν από τα χείλη του», όπως είπαν χαρακτηριστικά. Ηταν εξοικειωμένος με όλες τις μορφές της λογοτεχνίας, την πεζογραφία, αλλά και την ποίηση, κάτι που ίσως δεν είναι τόσο γνωστό.

Προφανώς συνέβαλαν και οι σπουδές του στη Νομική Σχολή, παρόλο που δεν κατέληξαν στην απόκτηση πτυχίου. Ωστόσο, δεν θεωρούσε ούτε την κομματική δράση του ούτε τις οικονομικές δυσκολίες ως βασική αιτία που δεν πήρε το πτυχίο. Αναφέρει χαρακτηριστικά:

«Μπορούσα, αν και ήμουν από το 1974 επαγγελματικό στέλεχος, να είχα τελειώσει. Οχι γιατί είχα σκοπό να δικηγορήσω. Ούτε μου άρεσε αυτό το επάγγελμα ούτε είχα τέτοιες βλέψεις. Ετσι κι αλλιώς ήθελα να γίνω δημοσιογράφος. Ομως έπρεπε να τελειώσω, περισσότερο για λόγους ηθικής ικανοποίησης - και όχι μόνο δικής μου. Δεν το έκανα, από μια στραβή αντίληψη. Και το φέρω βαρέως...».

Η αυστηρή πολιτική φυσιογνωμία του και ο πολύ αιχμηρός πολιτικός του λόγος συχνά εμπόδιζαν ακόμη και κοντινούς συνεργάτες του στο Κόμμα να αντιληφθούν το μεγάλο εύρος ευαισθησιών και ενδιαφερόντων του. Σε αυτά τα ενδιαφέροντα ήταν και ένα ακόμη ανεκπλήρωτο, η μελέτη της ιστορίας της ελληνικής γλώσσας.

Δεν έγραψε μόνο Ιστορία, μα πέρασε στην Ιστορία του ΚΚΕ

Ο σ. Μάκης, πριν από 20 χρόνια, τον Ιούλη του 2000, εκτίμησε για το μελλοντικό τέλος της ζωής του:

«Τώρα, που γράφω τούτο το βιογραφικό σημείωμα, συμπλήρωσα 31 χρόνια οργανωμένης δράσης, απ' αυτά 27 ως μέλος του ΚΚΕ. Και είμαι βέβαιος ότι σ' αυτό το κόμμα θα με βρει και ο θάνατος. Απ' αυτή την άποψη θεωρώ ότι δεν υπήρχε κάτι καλύτερο που θα μπορούσα να κάνω στη ζωή μου. Αρα είναι φυσικό να αισθάνομαι ευτυχής και περήφανος. Σ' αυτά τα χρόνια δεν θυμάμαι να ξημέρωσε μέρα, που να είχα στο νου μου πρώτα κάτι άλλο και όχι το Κόμμα».

Σύντροφε Μάκη,

Με τα χρόνια που ακολούθησαν, ξεπέρασες τα 50 χρόνια κομματικής δράσης και τα 30 συνεχή χρόνια ως μέλος της ΚΕ.

Πώς είδε αυτή σου την πορεία το νεότερο μέλος του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ, ο σ. Στρατής; Εγραψε τα εξής λόγια για σένα:

«Χωρίς εισαγωγή.

Ετσι έγραφες, έτσι δρούσες.

Κατευθείαν στην ουσία, στο στόχο, στο συμπέρασμα

στην αλήθεια.

Είτε καθοδηγούσες κάποια Οργάνωση του Κόμματος,

είτε έγραφες κάποια ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου ή κάποιο άρθρο στον "Ριζοσπάστη".

Ακόμα περισσότερο, όταν έγραφες για την Ιστορία του Κόμματος,

αναζητώντας πηγές και απαντήσεις.

Χωρίς εισαγωγή.

Μα με χιούμορ, με όρεξη

με ενδιαφέρον για τη γνώμη των συντρόφων - την οποία πάντα ζητούσες,

με έγνοια για τους νεότερους.

Αυστηρός και λιτός - μα τόσο πληθωρικός

στη γνώση, στην κουβέντα, στο καλαμπούρι.

Σίγουρα, δίχως περικοκλάδες και φτιασίδια.

Μέσα στη δουλειά, με πολλή δουλειά

- γιατί η μέρα πέρασε και ο μήνας βγήκε.

Χωρίς εισαγωγή.

Μ' έναν "επίλογο" που θα κρατήσουμε φυλαχτό και οδηγό στη δράση μας».

Κι αυτός ο επίλογος βρίσκεται στο βιογραφικό σου, που δυστυχώς δεν πρόλαβες να το συμπληρώσεις.

Εγραψες:

«Ως το πιο σημαντικό που μου έδωσε το Κόμμα, θεωρώ ότι με βοήθησε αφάνταστα να ξεκολλήσω απόλυτα από τούτο το άθλιο σύστημα, τον καπιταλισμό που ζούμε. Και πιστεύω ότι όσον αφορά τη γενική τάση της ζωής, δεν έχουμε τίποτα άλλο να μάθουμε. Τα μάθαμε όλα στο Κόμμα. Μας μένει μόνο να υλοποιήσουμε το όραμα που θα την κάνει καλύτερη».

Γι' αυτήν τη ζωή αγωνίστηκες, μπόρεσες μαζί με την συντρόφισσά σου στη ζωή και στο Κόμμα, Κατερίνα, να μεταλαμπαδεύσεις το κομμουνιστικό ιδανικό στα παιδιά σου Νίκο και Ελένη, ευτύχησες να τους ζεις και ως συντρόφους στο Κόμμα.

Η ΚΕ εκφράζει τα πιο θερμά συλλυπητήρια στη συντρόφισσα Κατερίνα, στους συντρόφους μας Νίκο και Ελένη, στα εγγόνια σου που θα σ' έχουν στην καρδιά και στη μνήμη τους με περηφάνια, στους άλλους συγγενείς και οικείους σου.

Σύντροφε Μάκη, δεν έγραψες μόνο Ιστορία, πέρασες στην Ιστορία του ΚΚΕ. Θα σε θυμόμαστε ως επαναστατική ηρεμία και επαναστατική καταιγίδα μαζί, θα μείνεις αθάνατος στην Ιστορία του ΚΚΕ και της ταξικής πάλης στην Ελλάδα.

Πρόστιμο σε κοπέλα που μοίραζε προκηρύξεις σε εργαζόμενους κούριερ “επειδή φορούσε τζην παντελόνι” στη Θεσσαλονίκη

 

Μπορεί οι έλεγχοι για την τήρηση των μέτρων κατά της πανδημίας να μοιάζουν με σύντομο ανέκδοτο, τουλάχιστον όταν αφορούν χώρους δουλειάς και γεμάτα καταστήματα, λειτουργούν όμως “άψογα” για άλλη μια φορά σε οποιονδήποτε κρίνεται ενοχλητικός για τους αστυνομικούς, σύμφωνα με τα δικά τους αυθαίρετα κριτήρια. Αν μάλιστα ο ελεγχόμενος έχει και το θράσος να απευθύνεται σε εργαζόμενους, τόσο το χειρότερο για εκείνον.

Ο λόγος για ένα ακόμα αυθαίρετο πρόστιμο που επιβλήθηκε στη Θεσσαλονίκη σε κοπέλα από οργάνωση του αναρχικού χώρου, που μοίραζε προκηρύξεις σε εργαζόμενους εταιρειών κούριερ, καλώντας τους να γραφτούν στα σωματεία τους. Είναι γνωστό εξάλλου ότι πρόκειται για ένα κλάδο όπου η εκμετάλλευση έχει χτυπήσει κόκκινο εδώ και μήνες λόγω πανδημίας, με νωπό το περιστατικό ξυλοδαρμού εργαζόμενου στα Γλυκά Νερά, όταν δεν κατόρθωσε να μοιράσει όλες τις παραδόσεις. Aστυνομικοί σταμάτησαν τη νεαρή για έλεγχο και της έκοψαν πρόστιμο, με το αιτιολογικό ότι “φορούσε τζιν”, άρα δεν μπορεί να ίσχυε το αιτιολογικό της σωματικής άσκησης, κι επιπλέον βρισκόταν σε απόσταση 2 χλμ από το σπίτι της.

Προφανώς, δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη για το τι αμφίεση θα πρέπει να φοράει κάποιος για να μπορεί να σταλεί ο κωδικός 6, ούτε φυσικά και υπάρχει χιλιομετρικό όριο για μετακινήσεις εντός της ίδιας περιφερειακής ενότητας, πολλώ δε μάλλον του ίδιου δήμου. Φυσικά, η σκόπιμη ασάφεια των σχετικών διατάξεων υπάρχει ακριβώς για να διευκολύνεται η ΕΛ.ΑΣ στην κατά το δοκούν επιβολή προστίμων. Με τον τρόπο αυτό, οι πρωθυπουργικές βόλτες στην Πάρνηθα λογίζονται ως σωματική άσκηση εντός επιτρεπτών ορίων, ενώ το μοίρασμα προκηρύξεων σε πολύ κοντινότερη από την κατοικία απόσταση διώκεται με πρόστιμο. Όπως ακριβώς “δεν είμαστε όλοι ίσοι” απέναντι στην πανδημία, το ίδιο “άνισοι” είμαστε και στα (υποτιθέμενα) μέτρου ελέγχου της εξάπλωσής της.

Βιαστές: Το απαίσιο πρόσωπο του φασισμού μέσα από σεξουαλικά εγκλήματα

 

Μετά τη «δήλωση αθωότητας» βιαστή ότι «Είχαμε σχέση, δεν ήταν βιασμός»…

Πόσοι και πόσοι εγκληματίες άραγε δεν θεώρησαν το έγκλημα «δίκαιη απόλαυση» και ευεργεσία; Η πλέον χαρακτηριστική για μελέτη σε βάθος, ατομική περίπτωση, ακόμη και τώρα, 90 χρόνια μετά, ήταν του Γερμανού βιαστή και δολοφόνου Peter Kürten.

  «Ο Δράκος του Ντίσελντορφ»

 Ο Peter Kürten, "Το Βαμπίρ του Ντίσελντορφ" ή το "Τέρας του Ντίσελντορφ" όπως ονομάστηκε ο πραγματικός κατά συρροή βιαστής και δολοφόνος στη Γερμανία του Μεσοπολέμου, η ιστορία του οποίου αποτέλεσε το υλικό της ταινίας «Ο Δράκος του Ντίσελντορφ» (1931) και είναι, αντικειμενικά, η ανατριχιαστική αποκάλυψη της ψυχής του Ναζισμού - φασισμού, στην δίκη του δήλωσε: «Δεν έχω τύψεις. Όσον αφορά το αν η ανάμνηση των πράξεων μου με κάνει να ντρέπομαι, θα σας πω [ότι] το να σκεφτώ όλες τις λεπτομέρειες δεν είναι καθόλου δυσάρεστο. Μου αρέσει πολύ»!

 

Στις 6 το πρωί της 2ης Ιουλίου 1931, Ο Peter Kürten εκτελέστηκε στην γκιλοτίνα, στους χώρους της φυλακής Klingelputz, Κολωνία.

 

Λίγο πριν τοποθετηθεί το κεφάλι του στη γκιλοτίνα, ο Kürten στράφηκε στον ψυχίατρο και έκανε την ερώτηση: «Πες μου ... αφού το κεφάλι μου κοπεί, θα μπορώ ακόμα να ακούσω, τουλάχιστον για μια στιγμή, τον ήχο του, το αίμα μου να αναβλύζει από το κούτσουρο του λαιμού μου; Αυτή θα ήταν η χαρά να τελειώσω όλες τις απολαύσεις»!!! Έλαβε δε την απάντηση ότι ο εγκέφαλος για λίγα δευτερόλεπτα λειτουργεί κανονικά, πριν σβήσει! Έτσι, γαλήνεψε και περίμενε ευτυχισμένος που θα άκουγε το αίμα να πετιέται, έστω και αν ήταν το δικό του αίμα!

Στο κείμενο δεν γίνεται συσχετισμός εγκλημάτων ή εγκληματιών. Γίνεται μόνο συσχετισμός του επικίνδυνου τρόπου σκέψης ανθρώπων που προσχώρησαν στην λογική της αθώωση εγκληματικής πράξης.

 

 

Η οργουελιανή γλώσσα της Κατεχάκη

 

 Το 2009, συστήθηκε το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, στο οποίο
ανατέθηκαν οι αρμοδιότητες του αλλοτινού υπουργείου Δημόσιας Τάξης σε συνδυασμό με αυτές της Πολιτικής προστασίας. Το γεγονός ότι η ονομασία του νέου υπουργείου παρέπεμπε σε μια φαινομενικά θετική αντίληψη της σχέσης Πολιτείας-πολίτη ήταν δηλωτικό μιας νέας πολιτικής τήρησης της δημόσιας τάξης και ασφάλειας, που χαρακτηριζόταν αφενός από ατελή γνώση/σεβασμό του Συντάγματος και, αφετέρου, από μια λεκτική αλλοίωση, αν όχι αντιστροφή, της πραγματικότητας.

Η αντισυνταγματικότητα της ονομασίας του υπουργείου απορρέει από το γεγονός ότι η λέξη πολίτης δεν περικλείει, αποκλείει. Αποκλείει όλους τους ημεδαπούς

που είναι ανήλικοι ή έχουν στερηθεί των πολιτικών τους δικαιωμάτων. Αποκλείει όλους τους αλλοδαπούς που διαμένουν μόνιμα στη χώρα, ως μετανάστες ή πρόσφυγες, ή βρίσκονται εδώ προσωρινά ως τουρίστες ή επιχειρηματίες, ή για άλλους λόγους.

Η λεκτική αλλοίωση της πραγματικότητας απορρέει από τις αναρίθμητες τεκμηριωμένες καταγγελίες περί αστυνομικής βίας και αυθαιρεσίας, εις βάρος πολλών κατηγοριών πολιτών, καθώς και από πολλές άλλες καταγγελίες περί ανοχής των φασιστών, αν όχι συνεργασίας ενστόλων με φασίστες, εις βάρος των πολιτών και του πολιτεύματος.

Η αντισυνταγματικότητα της σημερινής πολιτικής τήρησης της δημόσιας τάξης και ασφάλειας έχει αναλυθεί διεξοδικά με αφορμή την υιοθέτηση του νόμου για τις διαδηλώσεις (Αντισυνταγματικότητας το ανάγνωσμα πρόσχωμεν) και την αστυνομική απαγόρευση των εκδηλώσεων για την επέτειο του Πολυτεχνείου (Από τον αυταρχισμό στη συνταγματική εκτροπή). Η νομικά και επιχειρησιακά αμφιλεγόμενη προσέγγιση της αστυνόμευσης των διαδηλώσεων έχει εξεταστεί με αφορμή την υιοθέτηση του Προεδρικού διατάγματος για τη χρήση συστημάτων επιτήρησης σε δημόσιους χώρους (Η ενίσχυση της επιτήρησης και η κοινωνική (μας) απάθεια).

Η ανακοίνωση του Εθνικού Σχεδίου Διαχείρισης των υπαίθριων δημόσιων συναθροίσεων, που αποτελεί προέκταση των δύο παραπάνω νομοθετημάτων, χαρακτηρίζεται επιπλέον από μια διαστρέβλωση εννοιών, στην οποία προτίθεμαι να εστιάσω.

Σύμφωνα με την τοποθέτηση του υπουργού, το σχέδιο διαχείρισης των διαδηλώσεων αποσκοπεί στη «στάθμιση τριών δικαιωμάτων» που, ωστόσο, δεν κατονομάζονται ρητά. Υποθέτω ότι στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα δικαίωμα, του συνέρχεσθαι, και δύο έννομα αγαθά, τη δημόσια ασφάλεια και την προστασία του κοινωνικοοικονομικού βίου, που τίθενται από το Σύνταγμα ως λόγοι περιορισμού του δικαιώματος του συνέρχεσθαι. Η εννοιολογική σύγχυση μεταξύ δικαιώματος και έννομου αγαθού, δηλαδή μεταξύ δικαιώματος των πολιτών και υποχρέωσης της Πολιτείας που δεν θεσπίζει δικαίωμα, επιτρέπει στον υπουργό να τα εξομοιώνει αλλοιώνοντας την ουσία του δικαιώματος.

Είναι χαρακτηριστικό ότι αποκαλεί «δικαίωμα της έκφρασης» το δικαίωμα του συνέρχεσθαι για να το αντιδιαστείλει με «το δικαίωμα της πόλης να λειτουργεί», καταλήγοντας ότι και τα δύο είναι «αδιαπραγμάτευτα». Συγχέοντας την ελευθερία της έκφρασης (α. 5 του Συντ.) με το δικαίωμα του συνέρχεσθαι (α. 11 του Συντ.), συρρικνώνει το δικαίωμα διότι αναιρεί ουσιαστικά την έννοια της διαμαρτυρίας, που είναι η ουσία της διαδήλωσης. Παρακάμπτει το γεγονός ότι η διαμαρτυρία προκαλεί εξ ορισμού διαταραχή στον κοινωνικό βίο, σκοπός της είναι η όσο το δυνατόν ευρύτερη διάδοση ενός μηνύματος, όχι απλά η δημόσια έκφραση μιας άποψης. Παραβλέπει το γεγονός ότι, στο βαθμό που το εμπορικό κέντρο της πρωτεύουσας συμπίπτει με το πολιτικό κέντρο της χώρας, η εκδήλωση διαμαρτυρίας στο πολιτικό κέντρο είναι εξίσου κανονική με την επιχειρηματικότητα στο εμπορικό κέντρο. Η διαμαρτυρία αποτελεί μέρος της κανονικότητας της λειτουργίας του πολιτικού πεδίου, όπως η επιχειρηματικότητα αποτελεί μέρος της κανονικότητας του οικονομικού πεδίου. Η αντιδιαστολή, επομένως, «διαμαρτυρίας και κανονικότητας» που προβάλλει ο υπουργός είναι καταχρηστική. Επιβάλει υπόρρητα ως αυτονόητο την προστασία της «κανονικότητας» έναντι των διαμαρτυριών που τη διαρρηγνύουν.

Η εννοιολογική διαστρέβλωση κορυφώνεται στο τέλος της τοποθέτησης του υπουργού, όπου δηλώνει εμφατικά, με κεφαλαία γράμματα, ότι «θα κάνουμε το ΠΑΝ ΓΙΑ ΝΑ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΣΕΒΑΣΜΟ ΣΤΗ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΗΣ ΕΠΙΛΟΓΗΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ». Το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα του συνέρχεσθαι εξοβελίζεται ολοσχερώς από την πολιτική κανονικότητα για να καταταχθεί σε μια ακόμα κατηγορία «διαφορετικότητας» που, ως δημοκρατική Πολιτεία, οφείλουμε να σεβαστούμε, ισότιμα με την επιθυμία του πολίτη να μετακινηθεί απρόσκοπτα ή να λειτουργήσει ως καταναλωτής στο κέντρο της πόλης.

Παρεμφερής επιθυμία διαστρέβλωσης της πραγματικότητας χαρακτηρίζει την καθησυχαστική δήλωση του υπουργού ότι «η Αστυνομία δεν κρύβει και δεν κρύβεται». Ακόμα κι αν υποθέσουμε, καλόπιστα, ότι το νέο σχέδιο διαχείρισης των διαδηλώσεων φιλοδοξεί να θέσει τέλος στην αστυνομική αυθαιρεσία – δεδομένου ότι προβλέπεται να φέρουν οι ένστολοι εμφανή διακριτικά –, ακόμα κι αν υποθέσουμε, καλόπιστα, ότι οι ένστολοι θα πειθαρχήσουν μόνιμα, είναι αδύνατον να μη παρατηρήσουμε ότι η απόκρυψη ενδεχόμενων έκνομων πράξεων των ενστόλων διασφαλίζεται από την κατάφωρη παραβίαση της ελευθερίας του Τύπου (α. 14 του Συντ.) δεδομένου ότι προβλέπεται πως «η Αστυνομία θα οριοθετήσει ένα συγκεκριμένο χώρο για τους δημοσιογράφους». Η ελευθερία του Τύπου, που έγκειται στην ελευθερία ενημέρωσης βάσει της ελεύθερης συλλογής πληροφοριών, συρρικνώνεται στην ενημέρωση βάσει πληροφοριών των οποίων η συλλογή θα καθορίζεται αυθαίρετα από την ΕΛ.ΑΣ.

Αυτή η ρητή φίμωση του Τύπου συνοδεύεται από μια υπόρρητη απειλή προς τους δημοσιογράφους που δεν θα πειθαρχήσουν, δεδομένου ότι τους προτείνεται εφεξής «να φορούν διακριτό και προστατευτικό εξοπλισμό». Υπονοώντας ότι τα μέχρι τώρα περιστατικά άσκησης βίας εις βάρος δημοσιογράφων και ιδίως φωτορεπόρτερ οφείλονταν στην εγγενή αδυναμία των ενστόλων να διακρίνουν τον εμφανέστατο επαγγελματικό εξοπλισμό τους, η ΕΛ.ΑΣ απεκδύεται ουσιαστικά των ευθυνών της σε περίπτωση άσκησης αστυνομικής βίας εις βάρος δημοσιογράφων/φωτορεπόρτερ που δεν θα δεχθούν να αυτοπεριοριστούν προς όφελος της «συνεργασίας και αμοιβαίας κατανόησης» που τους προτείνεται.

Συνοψίζοντας, το Εθνικό Σχέδιο Διαχείρισης των υπαίθριων δημόσιων συναθροίσεων θα μπορούσε να αποκληθεί Απώλεια δημοκρατικών κεκτημένων με επίχρισμα οργουελιανής γλώσσας.

της Αναστασίας Τσουκαλά

“Εμείς οι Ρουμάνοι έχουμε συνηθίσει τις απαγορεύσεις” – Ο Μπόλονι συγκρίνει τα μέτρα της πανδημίας με τη σοσιαλιστική Ρουμανία

 

Ο προπονητής του Παναθηναϊκού Λάζλο Μπόλονι και ο “αντικομμουνισμός της διπλανής πόρτας” ξαναχτυπά. Δεν είναι η πρώτη φορά εξάλλου που ο Ρουμάνος τεχνικός με τις ουγγρικές ρίζες δίνει τέτοια δείγματα γραφής, όπως θα θυμούνται οι τακτικοί αναγνώστες της Κατιούσα.

Αυτή τη φορά ο Μπόλονι μίλησε σε εφημερίδα της πατρίδας του και άρχισε μια “πετυχημένη σύγκριση” των απαγορευτικών μέτρων του κορονοϊού και του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε (και γνώρισε η Ρουμανία), καταλήγοντας στο ακαταμάχητο συμπέρασμα πως αφμότερα μας στερούν την ελευθερία. Αλλά όποιος έχει ζήσει τους περιορισμούς της σοσιαλιστικής Ρουμανίας, σίγουρα μπορεί να συνηθίσει σήμερα να κυκλοφορεί με μάσκες.

«Εμείς οι Ρουμάνοι είχαμε συνηθίσει στις απαγορεύσεις. Όταν άρχισε να επιβάλλεται η χρήση μάσκας λόγω της πανδημίας, ο καθένας βρίσκει μία δικαιολογία. Άκουσα έναν Γάλλο και ενόχλησε το ύφος του: εμείς είμαστε συνηθισμένοι στην ελευθερία, δεν φοράμε κάτι τέτοιο.

Πώς θα του φαινόταν εάν ζούσε στη Ρουμανία πριν το 1990, όταν έβαζες το αυτοκίνητο στο γκαράζ σου τον Νοέμβριο και το ξαναέβγαζες τον Απρίλιο; Όλοι υπομέναμε πράγματα, 20 εκατομμύρια άνθρωποι. Ή να περιμένεις στην ουρά τρεις ώρες για να πάρεις 20 γραμμάρια βούτυρο; Φυσικά, δεν θέλω να συμβεί ξανά. Αλλά εάν έχεις ζήσει με τέτοιους περιορισμούς, δεν νομίζω ότι οι άνθρωποι δεν μπορούν να συνηθίσουν για λίγο με μάσκες ή άλλα μέσα ασφαλείας σε τέτοια εποχή».

Πάλι καλά που δεν άρχισε πάνω στον οίστρο του να συγκρίνει τα “θύματα του κομμουνισμού” και της πανδημίας. Σε κάθε περίπτωση, τα λέει αυτά σε μια χώρα όπου ένα μεγάλο μέρος του λαού υποφέρει, με μισθούς πείνας κοντά στο όριο της φτώχειας, και για ένα κράτος που διαχειρίστηκε άθλια την αντιμετώπιση του κορονοϊού, με χιλιάδες κρούσματα σε καθημερινή βάση, που αναμένεται να πλησιάσουν το 1 εκ. τους επόμενους μήνες (με άλλα λόγια 1 στους 20 Ρουμάνους θα έχει προσβληθεί από τον ιό). Και αν υπάρχει ένα αποκούμπι για τον λαό σε αυτές τις δύσκολες μέρες είναι -όπως σε όλες τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες- οι δομές του συστήματος υγείας που έχουν μείνει από την… “ανελεύθερη περίοδο” πριν από το 1990.

Δεν περιμένουμε από τον Μπόλονι να αρχίσει τις συγκρίσεις με την αποτελεσματικότητα των χωρών που δε γνώρισαν τη “γλύκα της ελευθερίας”, όπως η Ρουμανία τις τρεις τελευταίες δεκαετίες. Θα μπορούσε, ωστόσο, αν μη τι άλλο να μην είναι τόσο προκλητικός, ιδίως σε μια περίοδο όπου το σύστημα δείχνει τα όριά του και η ελευθερία στον καπιταλισμό είναι μια πολύ-πολύ σχετική έννοια…

«…ο Λένιν είναι της γενιάς μας άνθρωπος…»

 

Ένα ερώτημα πλανάται πάνω από τον κόσμο όπου 500 Κροίσοι, το
0,000066% του παγκόσμιου πληθυσμού, κατέχουν πλούτη τριπλάσια από την Αφρική των 65 χωρών και των 1,3 δις κατοίκων…   

Ένα ερώτημα πλανάται πάνω από τον κόσμο όπου η περιουσία του 1% των πλουσιότερων πολιτών του κόσμου αντιστοιχεί σε ποσό υπερδιπλάσιο του αθροιστικού πλούτου των 6,9 δισεκατομμυρίων λιγότερο πλούσιων ανθρώπων σε όλο τον πλανήτη.

Ένα ερώτημα πλανάται  πάνω από την Ευρώπη των 120 εκατομμυρίων φτωχών και απόκληρων.

Ένα ερώτημα πλανάται πάνω από την Ελλάδα της καταχνιάς, της κατάθλιψης, της αιθαλομίχλης, της κρίσης, της πανδημίας, των Μνημονίων: «Τι να κάνουμε;»…

Στις αρχές του περασμένου αιώνα, σε άλλες (;) συνθήκες το ερώτημα είχε τεθεί και είχε απαντηθεί από τον άνθρωπο που σήμερα συμπληρώνονται 97 χρόνια από τον θάνατό του, στις 21 Γενάρη 1924: Τον Λένιν.

Κατ’ αρχάς, όμως, τι σόι άνθρωπος, τι σόι τύπος ήταν ο Λένιν, ώστε να αξίζει να δώσουμε βάση στην άποψή του για το «τι να κάνουμε» εμείς σήμερα;

«Λένιν, ο πιο ανθρώπινος άνθρωπος»,

έγραφε μετά τον θάνατό του ο Μαγιακόφσκι. Αλλά ο Μαγιακόφσκι λάτρευε τον Λένιν και ίσως δεν θα μπορούσε να είναι αντικειμενικός στην κρίση του.

Είναι σημαντικότερο, επομένως, να μας περιγράψει την προσωπικότητά του κάποιος που οι σχέσεις του μαζί του υπήρξαν, το λιγότερο, πολυκύμαντες:

«Ο Λένιν – γράφει ο Τρότσκι – ανεχόταν την νεροποντή από εγκώμια με τον τρόπο που ένας ανυπόμονος πεζός υπομένει τη βροχή κάτω από μια ξώπορτα».  

Και ως πολιτικός, ως ηγέτης; Ο Τρότσκι πάλι αναφέρει: 

«Δεν επέβαλε το σχέδιό του στις μάζες. Βοηθούσε τις μάζες να συλλάβουν και να πραγματοποιήσουν τα δικά τους σχέδια».    

Αλλάδεν έχει λιγότερη σημασία να δει κανείς πως μιλούσαν για τον Λένιν οι ίδιοι οι ταξικοί του αντίπαλοι:

«Ο Λένιν ήτο η επιφανεστέρα των προσωπικοτήτων που ανέδειξεν ο τελευταίος παγκόσμιος πόλεμος»

σημείωναν σε άρθρο τους οι Τάϊμς της Νέας Υόρκης την επόμενη του θανάτου του ενώ οι Τάϊμς του Λονδίνου έκαναν λόγο για 

«το σιδερένιο θάρρος του, την ακλόνητη αποφασιστικότητα του και την ολοκληρωτική έλλειψη κάθε ιδιοτελούς συμφέροντος μέσα στον αγώνα»(https://atexnos.gr, 20/1/2017)

Όσο για τα παρακάτω δεν τα έγραψε κάποιος «όποιος κι όποιος». Και κυρίως δεν τα ισχυρίζεται κάποιος που πάσχει από μαρξιστικές και λενινιστικές «παρωπίδες». Ο ύμνος στον Μαρξ και τον Λένιν προέρχεται από έναν υπουργό Οικονομικών του… Ρήγκαν!  Τον Πολ Κρεγκ Ρόµπερτς. Έγραψε:

«Αν ο Μαρξ και ο Λένιν ήταν σήµερα ζωντανοί, θα ήταν βασικοί διεκδικητές του βραβείου Νόµπελ για την οικονοµία. Ο Μαρξ προέβλεψε την προϊούσα εξαθλίωση των εργαζοµένων και ο Λένιν προείδε την υποταγή της υλικής παραγωγής στη συσσώρευση κερδών του χρηµατοπιστωτικού κεφαλαίου. Οι προβλέψεις τους είναι κατά πολύ ανώτερες από τα “οικονοµικά µοντέλα” που σήµερα βραβεύονται µε Νόµπελ και από τις προβλέψεις των κεντρικών τραπεζιτών, των υπουργών Οικονοµικών και των νοµπελιστώνοικονοµολόγων…» (1)

Φυσικά ο Λένιν δεν θα πάρει ποτέ το βραβείο Νόμπελ. Παρότι είναι ο άνθρωπος που με διεξοδικό τρόπο προσδιόρισε αυτό που ζούμε (και) σήμερα: Δηλαδή τον ζυγό του «αποικιακού» και «τοκογλυφικού ιµπεριαλισµού» (2). Ο Λένιν, αντίθετα, θα συνεχίσει να βαφτίζεται «ξεπερασμένος» από τους αδαείς. Αλλά θα είναι πάντα εκείνος που ανέλυσε ότι:

«Χαρακτηριστικό του καπιταλισµού γενικά είναι ότι χωρίζει την ιδιοκτησία του κεφαλαίου από την χρησιµοποίηση του κεφαλαίου στην παραγωγή, ότι χωρίζει το χρηµατικό κεφάλαιο από το βιοµηχανικό ή το παραγωγικό (…). Ο ιµπεριαλισµός ή η κυριαρχία του χρηµατιστικού κεφαλαίου είναι η ανώτατη εκείνη βαθµίδακαπιταλισµού όπου ο χωρισµός αυτός παίρνει πελώριες διαστάσεις. Η υπεροχή του χρηµατιστικού κεφαλαίου πάνω σε όλες τις υπόλοιπες µορφές κεφαλαίου σηµαίνει κυρίαρχη θέση του εισοδηµατία και της χρηµατιστικής ολιγαρχίας, σηµαίνει ξεχώρισµα µερικών κρατών που κατέχουν τη χρηµατιστικήδύναµη, απ’ όλα τα υπόλοιπα» (3).

Ο Λένιν δεν θα πάρει ποτέ το Νόμπελ. Βλέπετε όσα είχε να μας πει (από τότε!) για την κυρία… Μέρκελ και για τα «χαιδεμένα παιδιά» των εκάστοτε «Μέρκελ» που είναι σπαρμένα στις «μισοαποικίες» των μεγάλων Δυνάμεων, είναι ενοχλητικά. Έγραφε:

«Το κεφάλαιο έγινε διεθνές και μονοπωλιακό. Ο κόσμος είναι μοιρασμένος ανάμεσα σε μια χούφτα μεγάλες Δυνάμεις, δηλαδή Δυνάμεις που έχουν επιτυχίες στη μεγάλη καταλήστευση και καταπίεση των εθνών (…) η Αγγλία, η Γαλλία και η Γερμανία έχουν τοποθετήσεις στο εξωτερικό όχι μικρότερες από 70 δισεκατομμύρια ρούβλια. Για να εισπράττουν το «θεμιτό» εισοδηματάκι τους από το στρογγυλούτσικο αυτό ποσό – ένα εισοδηματάκι που ξεπερνάει τα τρία δισεκατομμύρια ρούβλια το χρόνο – υπάρχουν οι εθνικές επιτροπές των εκατομμυριούχων, που ονομάζονται κυβερνήσεις, που διαθέτουν στρατό και πολεμικό στόλο και «τοποθετούν» στις αποικίες και στις μισοαποικίες τα χαϊδεμένα παιδιά και τα αδέλφια «του κυρίου δισεκατομμυρίου» σαν αντιβασιλείς, προξένους, πρεσβευτές, κάθε λογής υπαλλήλους, παπάδες και άλλες βδέλλες» (4).

Παρόλα αυτά,το ερώτημα παραμένει: Έχει να πει κάτι ο Λένιν στους εργαζόμενους και στους άνεργους, σήμερα; Έχουν νόημα τα λόγια του στην εποχή του Wi – Fi; Μπορούν να ακουστούν μέσα σε όλη αυτή την οχλαγωγία από το σαφάρι των Πόκεμον; Και κυρίως:Τι προοπτική, τι διδάγματα μπορεί να προσφέρει η πολιτική δράση του εκατό χρόνια μετά, τώρα που επήλθε πια  το «Τέλος της Ιστορίας»και το εγχείρημα της Οκτωβριανής Επανάστασης ανατράπηκε;

Μια σκέψη είναι αυτή που διατυπώθηκε από τον Σαρτρ: Ο μαρξισμός, έλεγε ο Γάλλος φιλόσοφος, 

«είναι αξεπέραστος διότι δεν ξεπεράστηκαν οι συνθήκες που τον ανέδειξαν».

Και ο Λένιν δεν εκπροσωπεί τίποτα λιγότερο από αυτό: Τον μαρξισμό στην εποχή του ιμπεριαλισμού. Δηλαδή την εποχή της απόλυτης κυριαρχίας των μονοπωλίων στον κόσμο. Η’ μήπως σήμερα, επί «Ζήμενς» και «Κρούπ», επί Novartisκαι Ντόιτσε Μπανκ,επί τραπεζιτών και εργολάβων, ζούμε σε κάποια άλλη εποχή; 

Αν πάλι ο Σαρτρ δεν ακούγεται και τόσο πειστικός στα αυτιά ορισμένων, τότε τους προτείνουμε να λάβουν τοις μετρητοίς τον κ.Σαμαρά και τον κ.Τσίπρα. Αυτοί είναι που επί πρωθυπουργίας του πρώτου μνημόνευαν τον Λένιν στη Βουλή συχνότερα κι από το ΚΚΕ. Ας πάρουν τοις μετρητοίς και τον κ.Στουρνάρα. Αυτός (!) ήταν που επαναλάμβανε ότι διαβάζει τον Λένιν. Ανελλιπώς μάλιστα, όπως έλεγε από τη θέση του υπουργού Οικονομικών.

Όσο για τον ΣΥΡΙΖΑ, μετά από κάθε του υπογραφή κάτω από κόφτες και μνημόνια, είναι σύνηθες να βγαίνει και κάποιος «αριστερούλης» του (πρώτος διδάξας ο κ.Τσίπρας αμέσως μετά την υπογραφή του τρίτου Μνημονίου) για να ξεπλύνει την ξεφτίλα του – πως; –  απαγγέλλοντας Λένιν.

Οι μαρτυρίες όλων των παραπάνω όσο να ‘ναι μια κάποια πιστοποίηση της επικαιρότητας της λενινιστικής παρακαταθήκης προσφέρουν.  Ειδικά αν αναλογιστούμε όσα διαπράττουν. Γεγονός που πείθει ότι ο λόγος που αναφέρονται στον Λένιν και ξεπατικώνουν τσιτάτα του, είναι για να κάνουν τα ακριβώς αντίθετα…     

Τι να κάνουμε;», συνεπώς. Αλλά όχι κατά τους παραχαράκτες του Λένιν, μα σύμφωνα με τον ίδιο τον μπολσεβίκο ηγέτη;

Χρέος 

Για παράδειγμα, στην Ελλάδα που λιμοκτονεί υπό το βάρος των χρεών έχει ο Λένιν να μας πει κάτι; Έχει να προτείνει κάτι στους Έλληνες του μόχθου που – ως μη όφειλαν – έχουν πληρώσει αυτά τα χρέη χίλιες φορές, αλλά τους επιβάλλουν να τα πληρώσουν άλλες χίλιες;    

«…νομίζουμε – έλεγε ο Λένιν απευθυνόμενος στους λαούς της Ευρώπης και όλου του κόσμου – πως για την ακύρωση των χρεών  θα αναγκαστούν (σσ: οι λαοί) να περιμένουν κάτι άλλο και να δουλέψουν σε κάποια άλλη κατεύθυνση, χωρίς να υπολογίζουν στη «γενναιοψυχία» των κυρίων καπιταλιστών».

Τι έκανε λοιπόν ο Λένιν που δεν επαφίετο στην «γενναιοδωρία» των τοκογλύφων και των κερδοσκόπων και φυσικά δεν «διαπραγματευόταν» μαζί τους;

Το Γενάρη του 1918, η σοβιετική κυβέρνηση, με διάταγμα υπογεγγραμμένο από τον Λένιν, ακύρωσε τα εσωτερικά και εξωτερικά δάνεια που είχε συνάψει η τσαρική και η Προσωρινή κυβέρνηση. Τέλος!

Όμως, οι Μπολσεβίκοι, επειδή ακριβώς ήταν κομμουνιστές, δηλαδή και πατριώτες και διεθνιστές, την ώρα που οι πολιτικοί προπάτορες του ελληνικού αστικού πολιτικού κόσμου έστελναν στρατό εναντίον τους, εκείνοι, όσον αφορά την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό, να τι έκαναν:

«Ένα άλλο οικονομικό μέτρο της σοβιετικής κυβέρνησης στον εξωτερικό τομέα ήταν η παραίτησή της από το Διεθνή Οικονομικό Ελεγχο (ΔΟΕ), που επέβαλαν το 1897, μετά τον ελληνοτουρκικό πόλεμο, οι Μεγάλες Δυνάμεις στην Ελλάδα (…) από την Οχτωβριανή Επανάσταση η Ελλάδα απεκόμισε οικονομικά οφέλη. Η νεαρή Σοβιετική Δημοκρατία, με απόφαση του Δεύτερου Συνεδρίου των Σοβιέτ, απάλλαξε την Ελλάδα από το χρέος που όφειλε στη Ρωσία και ανερχόταν στα 100 εκατομμύρια χρυσά γαλλικά φράγκα. Ακόμα, η σοβιετική κυβέρνηση παραιτήθηκε από τα δικαιώματά της στο ΆγιοΌρος, καθώς και από τις ιδιοκτησίες του τσαρικού κράτους σε διάφορα ευαγή ιδρύματα στην Ελλάδα (…)» (Κώστας Αυγητίδης, «Η στρατιωτική επέμβαση των καπιταλιστικών χωρών ενάντια στη Σοβιετική Ρωσία και η Ελλάδα (1918-1920)», εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή»).

Έτσι αντιμετώπισαν, λοιπόν, οι Μπολσεβίκοι και ο Λένιν τα θέματα του χρέους.

Κυβερνήσεις

Και για τους εκάστοτε «σωτήρες» μας; Έχει να πει κάτι ο Λένιν που να εξηγεί τον ρόλο τους; Η άποψή του δεν μας φαίνεται και πολύ παράταιρη:

«Σε μια κοινωνία – έλεγε – που βασίζεται (…) στην υποδούλωση των εκατομμυρίων φτωχών και εργαζομένων από μια χούφτα πλουσίων, η κυβέρνηση δεν μπορεί παρά να είναι ο πιο πιστός φίλος και σύμμαχος των εκμεταλλευτών, ο πιο πιστός φρουρός της εξουσίας τους. Και για να είναι σίγουρος φρουρός, δεν αρκούν στον καιρό μας τα κανόνια, οι ξιφολόγχες και ο βούρδουλας: Πρέπει να φροντίσεις να υποβάλλεις στα θύματα της εκμετάλλευσης την ιδέα ότι η κυβέρνηση στέκεται πάνω από τις τάξεις, ότι δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα των ευγενών και της αστικής τάξης, αλλά τα συμφέροντα της δικαιοσύνης, ότι φροντίζει να προστατεύει τους αδύναμους και τους φτωχούς από τους πλούσιους και τους ισχυρούς».

Τα διδάγματα της κρίσης

Μήπως ο Λένιν, που φυσικά δεν θα πάρει ποτέ το Νόμπελ – πράγμα που προφανώς ουδόλως θα τον ενδιέφερε και θα τον απασχολούσε – έχει να μας πει κάτι για την κρίση;

Είναι πραγματικά πολύ ενδιαφέρον για μας, τους βουλιαγμένους στις «μισοαποικίες» και στις «μητροπόλεις», τα θύματα των τοκογλύφων ιμπεριαλιστών,  τα υποζύγια των «χαιδεμένων παιδιών» της ολιγαρχίας, να πάρουμε υπόψη μας τις σκέψεις του Λένιν για «Τα διδάγματα της κρίσης». Και –κυρίως – να σκεφτούμε την άποψη του μεγαλύτερου επαναστάτη του 20^ου αιώνα γύρω από τα πολιτικά συμπεράσματα που απορρέουν από την κρίση. Ο Λένιν έγραφε: 

«Για να βγει κέρδος από μια επιχείρηση, πρέπει να πουληθούν τα εμπορεύματα, να βρεθούν αγοραστές. Και αγοραστής πρέπει να είναι κατ’ ανάγκην όλη η μάζα του πληθυσμού, γιατί οι τεράστιες επιχειρήσεις παράγουν βουνά ολόκληρα από προϊόντα. Σ’ όλες όμως τις κεφαλαιοκρατικές χώρες τα εννιά δέκατα του πληθυσμού αποτελούνται από φτωχούς: από εργάτες που παίρνουν ένα πενιχρότατο μεροκάματο, από αγρότες που, στη μεγάλη τους μάζα, ζουν χειρότερα κι από τους εργάτες.

Και να που, όταν η μεγάλη βιομηχανία σε περίοδο άνθησης παίρνει φόρα για να παράγει όσο το δυνατό περισσότερα, ρίχνει στην αγορά τόσο μεγάλη ποσότητα προϊόντων, που δεν είναι σε θέση να τα πληρώσει η φτωχή πλειονότητα του λαού. Αυξάνει ολοένα ο αριθμός των μηχανών, των εργαλείων, των αποθηκών, των σιδηροδρόμων κτλ., όμως, από καιρό σε καιρό διακόπτεται αυτή η αύξηση, γιατί η μάζα του λαού, για την οποία, σε τελευταία ανάλυση, προορίζονται όλοι αυτοί οι βελτιωμένοι τρόποι παραγωγής, παραμένει σε φτώχεια τέτοια, που φτάνει τα όρια της εξαθλίωσης.

Η κρίση δείχνει ότι η σύγχρονη κοινωνία θα μπορούσε να παράγει ασύγκριτα περισσότερα προϊόντα για την καλυτέρευση της ζωής όλου του εργαζόμενου λάου, αν δεν είχαν αρπαχτεί η γη, τα εργοστάσια, οι μηχανές κ.τ.λ. από μια χούφτα ατομικούς ιδιοχτήτες, που βγάζουν εκατομμύρια από τη λαϊκή εξαθλίωση.

Η κρίση δείχνει ότι οι εργάτες δεν μπορούν να περιοριστούν μόνο στην πάλη για μερικές παραχωρήσεις από μέρους των κεφαλαιοκρατών: στην περίοδο της αναζωογόνησης της βιομηχανίας μπορούν να καταχτηθούν τέτοιες παραχωρήσεις (…) όμως επέρχεται η κρίση και οι κεφαλαιοκράτες όχι μόνο παίρνουν πίσω τις παραχωρήσεις που έκαναν, αλλά και επωφελούνται από την αδυναμία των εργατών για να κατεβάσουν ακόμα πιο πολύ τα μεροκάματα. Κι αυτό θα συνεχίζεται αναπότρεπτα, ώσπου οι στρατιές του σοσιαλιστικού προλεταριάτου να γκρεμίσουν την κυριαρχία του κεφαλαίου (…)» (5).

Εκτός από λόγια, όμως, ο Λένιν συνήθιζε να κάνει και πράξεις. Οι οποίες συμβάδιζαν με τα λόγια του. Ως εκ τούτου, πιστός στις θέσεις του να μην επαφίεται στην «γενναιοδωρία» των δημίων του λαού, πιστός στην θέση του για το ξεπέρασμα της κρίσης υπέρ των πολλών, πιστός στη θέση του ότι οι κυβερνήσεις του λαού δεν στέκονται «πάνω από τάξεις» αλλά εκπροσωπούν την τάξη των καταπιεσμένων, φρόντισε:  

1)   Στις 26 Οκτώβρη 1917 – την επόμενη κιόλας μέρα της Επανάστασης –να υπογράψει το Διάταγμα για την Ειρήνη με το οποίο έβγαζε τη Ρωσία έξω από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και έξω από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Δεν είχε υπογράψει, δηλαδή, κανένα κείμενο με το οποίο να αναγνωρίζει την παραμονή της Ρωσίας σε κανένα «κοινό ευρωπαϊκό σπίτι» με τους ιμπεριαλιστές ούτε κανένα κείμενο που έθετε την εσωτερική πολιτική στη Ρωσία υπό την «αξιολόγηση», την «εποπτεία» και την «επιτήρηση» των ιμπεριαλιστών.    

2)   Την ίδια μέρα (26 Οκτώβρη 1917 – την επόμενη κιόλας μέρα της Επανάστασης) είχε ήδη υπογράψει το Διάταγμα για τη Γη με το οποίο καταργήθηκε – χωρίς καμία αποζημίωση – η ιδιοκτησία της γης από τους τσιφλικάδες, συμπεριλαμβανομένης της αυτοκρατορικής και της μοναστηριακής. Δεν είχε δηλαδή υπογράψει τίποτα που να μιλά για επέκταση των ιδιωτικοποιήσεων, για το ξεπούλημα του λιμανιού στην Cosco, των αεροδρομίων στη Fraport, του ΟΣΕ στους Ιταλούς και του Ελληνικού στον Λάτση.

3)   Πάλι την ίδια μέρα (26 Οκτώβρη 1917 – την επόμενη κιόλας μέρα της Επανάστασης) είχε ήδη υπογράψει το Νομοσχέδιο για τον Εργατικό έλεγχο στις  βιομηχανικές, εμπορικές και τραπεζικές επιχειρήσεις.

4)   Λίγες μέρες μετά την Επανάσταση είχε ήδη υπογράψει (στις 14 Δεκέμβρη 1917) τον νόμο για την Εθνικοποίηση των Τραπεζών. Δεν είχε δηλαδή υπογράψει κανένα κείμενο που να λέει ότι οι τραπεζίτες θα συνέχιζαν να πίνουν το αίμα του λαού μέσω τραπεζών που θα συνέχιζαν να ανακεφαλαιοποιούνται με λεφτά του λαού.

5)   Λίγες μέρες μετά την Επανάσταση είχε ήδη υπογράψει (στις 18 Γενάρη 1918) την Εθνικοποίηση του εμπορικού στόλου.Δεν πήγαινε δηλαδή στην Ένωση Εφοπλιστών μοιράζοντας φοροαπαλλαγές στους εφοπλιστές μαζί με υποκλίσεις στον «πατριωτισμό» τους.

6)   Λίγες μέρες μετά την Επανάσταση (στις 9 Γενάρη 1918) υπέγραψε – επαναλαμβάνουμε – το Διάταγμα Ακύρωσης όλων των Εσωτερικών και Εξωτερικών Δανείων που είχε υπογράψει η τσαρική και η προηγούμενη αστική κυβέρνηση. Αρνήθηκε, δηλαδή, να πληρώνει εγχώριους και ξένους κλέφτες, ληστές, κερδοσκόπους και τοκογλύφους, τους είπε αν θεωρούν πως έχουν λαμβάνειν να πάνε να τα πάρουν από εκείνους που τα είχαν ξεκοκαλίσει και όχι από το ρώσικο λαό, και φυσικά ουδέποτε υπέγραψε κείμενο όπως αυτό:«Οι ελληνικές αρχές επαναλαμβάνουν την αδιαμφισβήτητη δέσμευσή τους να τηρήσουν τις δανειακές υποχρεώσεις προς όλους τους πιστωτές, πλήρως και έγκαιρα»…

Οι μετρ του εξυπνακισµού, φυσικά, επιμένουν: «Ναι», θα µας πουν ειρωνικά, «αλλά όση “σοφία” κι αν κρύβουν τα παραπάνω λόγια του Λένιν, όση αποφασιστικότητα κι αν δείχνουν οι πράξεις του, αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι τα “καθεστώτα’’ που δημιουργήθηκαν από τον Λένιν και τους οµοίους του κατέρρευσαν». 

Από τέτοιες τοποθετήσεις του συρµού άλλο τίποτα. Αυτού του τύπου οι αναγνώσεις της Ιστορίας είναι τόσο «εμβριθείς», ώστε να µην προκαλεί πια καµία εντύπωση ότι παραγνωρίζουν ακόµη και τα στοιχειώδη:

Πρώτον, ότι μετά από την ήττα που επέφεραν στο όραμα της κοινωνικής απελευθέρωσης οι εξελίξεις στις χώρες του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού», η αλήθεια  που περιέχεται στη σκέψη του ΟσκαρΟυάιλντ  γίνεται ακόμα πιο επίκαιρη: «Ένας χάρτης του κόσµουπου δεν περιέχει την Ουτοπία δεν αξίζει να τον κοιτάξεις καν, γιατί αφήνει έξω τη µόνη χώρα όπου η Ανθρωπότητα πάντα θα προσγειώνεται. Κι όταν προσγειωθεί, κοιτάζει πέρα και, βλέποντας µια καλύτερη χώρα, ξεκινάει για εκεί. Πρόοδος είναι η υλοποίηση της µιας µετά την άλλη Ουτοπίας».

Δεύτερον, ότι ο Λένιν – και εδώ μιλάμε για τον Λένιν – είχε ξεκαθαρίσει πολύ νωρίς στους επιγόνους του: «Κανένας στον κόσμο δεν μπορεί να μας τσακίσει αν δεν κάνουμε καμιά υπερφυσική ανοησία», έγραφε. Το να χρησιμοποιείς τις μεθόδους του καπιταλισμού στο όνομα της «οικοδόμησης του σοσιαλισμού» είναι προφανώς περισσότερο κι από την «υπερφυσική ανοησία», για την οποία προειδοποιούσε ο Λένιν.

Τρίτον, ότι στο πανανθρώπινο αίτημα να «ξελασπώσουμε το μέλλον» δεν υπάρχει άλλος δρόμος από εκείνον που περιέγραφε ο Μαρξ αμέσως μετά την ήττα της Παρισινής Κομμούνας: «Πέθανε η Επανάσταση. Ζήτω η Επανάσταση»!

Ο Λένιν, λοιπόν, εκείνο που πάνω απ’ όλα συμβολίζει, για μας φυσικά, είναι η αστείρευτη δύναμη που περικλείεται στην μετατροπή του κοινωνικού δίκιου σε πολιτική δράση.
Συμβολίζει εκείνη την ακατάβλητη ζωντάνια της σκέψης και της θεωρίας που δεν γίνεται «πατρόν», δεν γίνεται «δόγμα», αλλά εργαλείο και καθοδήγηση για δράση στην προοπτική ενός κόσμου χωρίς ίχνος δεσποτισμού, όπου 

«η ελεύθερη ανάπτυξη του καθενός συνιστά προϋπόθεση για την ελεύθερη ανάπτυξη όλων».

Αυτός είναι και ο λόγος της «αθανασίας» του Λένιν αλλά και ο λόγος που κανένας – κομμουνιστής τουλάχιστον – δεν θα μπορούσε να διαφωνήσει με τα λόγια του Μαγιακόφσκι:

«Επιμένουμε: Μην κάνετε τον Λένιν στάμπες/ Μην τυπώνετε το πορτρέτο του σε πλακάτ,/κερόπανα, πιάτα, ποτήρια, ταμπακέρες./ Μην κάνετε τον Λένιν μπρούντζο./ Μην του αφαιρείτε το ζωντανό του βάδισμα/ και το ανθρώπινό του πρόσωπο/ που ο ίδιος μπόρεσε να διαφυλάξει/ ποδηγετώντας την ιστορία./ Ακόμα ο Λένιν είναι της γενιάς μας άνθρωπος/ ζωντανός με τους ζωντανούς/ αφήστε τον να είναι ζωντανός, όχι πεθαμένος/- Διά ταύτα – κάνετε τον Λένιν δάσκαλό σας/ αλλά μην τον αγιοποιήσετε./ Θρησκεία μην κάνετε τ’ όνομα ενός ανθρώπου/ που σ’ όλη του τη ζωή πολέμαγε όλες τις θρησκείες/ μην τον κάνετε σκεύος λατρείας για να το ρίξτε στο εμπόριο – μην εμπορευτείτε τον Λένιν»

 ***

(1) ΠολΚρεγκΡόµπερτς, υπουργός Οικονοµικών των ΗΠΑ επί προεδρίας Ρίγκαν, περιοδικό CounterPunch, Τα Νέα, 9.10.2010.
(2) Λένιν, Άπαντα, τόµος 27, σελ. 367, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή.
(3) Λένιν, Άπαντα, τόµος 27, σελ. 362, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή.
(4) Λένιν, Άπαντα, τόμος 26, σελ. 360 – 363, εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή».
(5) Λένιν, απόσπασμα από το άρθρο «Τα διδάγματα της κρίσης», δημοσιεύτηκε στην «Ισκρα» τον Αύγουστο του 1901, «Απαντα», τόμος 5ος, σελ. 85 – 86, έκδοση «Σύγχρονη Εποχή»).

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ