Καραβάνια διαδηλωτών στη Βραζιλία ζητούν την αποπομπή Μπολσονάρου λόγω ανεξέλεγκτης πανδημίας

 

Τουλάχιστον 87 καραβάνια διαδηλωτών ξεκίνησαν τη διαδρομή τους σε πέντε περιφέρειες τη χώρα, με πρωτοβουλία κοινωνικών και συνδικαλιστικών οργανώσεων, προκειμένου να καταγγείλουν την κυβερνητική διαχείριση της πανδημίας και να ζητήσουν την αποπομπή και δικαστική δίωξη του προέδρου Μπολσονάρου. Παράλληλα, ζητούν την παραπέρα ενίσχυση της οικονομικής βοήθειας που αποφασίστηκε από το Κογκρέσο, όπως και την επιτάχυνση των εμβολιασμών κατά του Covid-19. Στις διαδηλώσεις συμμετέχουν άνθρωποι από 70 διαφορετικούς δήμους, ανάμεσά τους και όλες οι πρωτεύουσες των κρατιδίων της Βραζιλίας. Κρατούν σημαίες της χώρας με τα συνθήματα “Ιmpeachment εδώ και τώρα” και “Έξω ο Μπολσονάρου”.

Η χώρα τις τελευταίες εβδομάδες καταγράφει νέα ρεκόρ μολύνσεων με δεκάδες χιλιάδες κρούσματα και πάνω από χίλιους θανάτους καθημερινά, ενώ στην πόλη Μανάους στο κράτος της Αμαζονίας, το σύστημα υγείας κατέρρευσε, με τα νοσοκομεία της πόλης να ξεμένουν από οξυγόνο προς χορήγηση στους ασθενείς.

Ο Μπολσονάρου, που από την αρχή της πανδημίας ως σήμερα υποβαθμίζει τη σοβαρότητά της και αρνείται συστηματικά να πάρει μέτρα περιορισμού της εξάπλωσης, εξακολουθεί να έχει σημαντική στήριξη στο εκλογικό σώμα, ωστόσο μέσα σε ένα μόνο μήνα αυξήθηκε σημαντικά το ποσοστό όσων θεωρούν τη διακυβέρνησή του ως “κακή” ή τη “χειρότερη που έχει υπάρξει”, από 32% το Δεκέμβρη σε 40% το Γενάρη.

Με πληροφορίες από telesur

ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ ΖΩΗΣ

 

Και τώρα σπεύδουν ποικίλοι επώνυμοι και παράγοντες σε διάφορους τομείς, από την πρόεδρο της Δημοκρατίας και τον πρωθυπουργό μέχρι τον κάθε σε διατεταγμένη υπηρεσία δημοσιογράφο,  να δηλώνουν συμπαράσταση στην ολυμπιονίκη Σοφία Μπεκατώρου, η οποία αποκάλυψε σεξουαλική κακοποίησή της το 1998, καταγγέλλοντας γι’ αυτό τον αντιπρόεδρο, από το 1997,  της ελληνικής Ιστιοπλοϊκής Ομοσπονδίας Α. Αδαμόπουλο.  Και πολλοί βρίσκουν ευκαιρία για δεκάρικους λόγους για την κακοποίηση των γυναικών και τη σεξουαλική επιθετικότητα, χωρίς να ενδιαφέρονται να  δημιουργηθούν ούτε καν οι προϋποθέσεις για εξάλειψη του  φόβου του θύματος. Και μοιάζουν όλοι οι αρμόδιοι έκπληκτοι και αδαείς να διαλαλούν με πάθος την πρόθεσή τους να συμβάλλουν στην απόδοση δικαιοσύνης και στην εξυγίανση του χώρου. Ίσως γι’ αυτό και  η καχυποψία για τον τρόπο που χρησιμοποιείται αυτή η καταγγελία από τον υφυπουργό αθλητισμού  Λ. Αυγενάκη δεν μοιάζει να είναι υπερβολική.  

          Και οι περισσότεροι προβληματισμοί, ευαισθητοποιώντας σχετικά με το φύλο και τις σεξουαλικές ανισότητες,  κινούνται γύρω από τον βίαιο, τον εξουσιαστή άντρα, που απειλεί τη γυναίκα στη δουλειά, στη διασκέδαση, στο σχολείο, σαν ένα διαχρονικό φαινόμενο, με τις κοινωνικοοικονομικές συνθήκες εκκόλαψής  του να χάνονται κάπου στο βάθος. Ουσιαστικά όμως δεν ξεφεύγουν από τις  βασικές θέσεις εκείνου του φεμινισμού,  του οποίου ο βασικός ιστός που  τις συνδέει όλες είναι το προσκλητήριο για παραμερισμό τάξεων, εθνικοτήτων και φυλών και ένωση όλων των γυναικών γύρω από κείνο που είναι κοινό, το φύλο. Αφετηρία του προβληματισμού γίνεται η αντιπαράθεση του άντρα και της γυναίκας  γενικά σε ένα σύστημα που εκμεταλλεύεται τη γυναίκα στη βάση του φύλου της. Αυτή η άποψη προϋποθέτει  την ύπαρξη αναλλοίωτων σχέσεων και ρόλων σε όλες τις κοινωνίες, στη βάση της αντίθεσης άντρα γυναίκας η οποία αντιμετωπίζεται μεταφυσικά έξω από κάθε ιστορικό πλαίσιο. Κι έτσι συσκοτίζονται τα βαθύτερα αίτια εμφάνισης  του προβλήματος, ενώ το πρόβλημα τίθεται πέραν της ιστορίας. Η διάκριση όμως αυτή αποκτά άλλη διάσταση αν συνδυαστεί με οικονομικά δεδομένα που προσφέρονται για αναφορές στην ταξική διάρθρωση της κοινωνίας.

       Η σεξουαλική κακοποίηση κάθε είδους μπορεί να μην προκαλείται από το πολιτικοοικονομικό σύστημα στο σύνολό του, αλλά από μεμονωμένους ανθρώπους, όμως η καταπίεση και εκμετάλλευση των γυναικών πηγάζει από τη θεσμική ανισότητα που οργανώνεται εκ των άνω, στον εκμεταλλευτικό τρόπο οργάνωσης της εργασίας, στην παραδοσιακή οικογενειακή δομή, στο νομικό σύστημα, στις θρησκευτικές παραδόσεις και σε όλες εκείνες τις εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής που ορίζονται οι γυναίκες ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Στο ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα το σεξ είναι ένα εμπόρευμα και τα γυναικεία σώματα, πρωτίστως αυτά,  παρά τις διακηρύξεις αντιμετωπίζονται ως εμπορεύματα. Γι’ αυτό και η κακοποίηση των γυναικών και η σεξουαλική τους εκμετάλλευση δεν περιορίζεται να είναι απλά θέμα προσώπων, όταν ο ανταγωνισμός και η εκμετάλλευση σε όλα τα επίπεδα υποχρεώνει τον πιο αδύναμο να υποκύπτει σε κάθε είδους βία και απειλή απ’ αυτούς που εξαρτάται. Είτε αυτό γίνεται στο εργασιακό χώρο με την απειλή της απόλυσης είτε στο αθλητικό ή καλλιτεχνικό πεδίο με την απειλή της περιθωριοποίησης είτε σε κύκλους διανοούμενων και ακαδημαϊκών με την απειλή της απόρριψης.

               Αν και  η νομική εξίσωση των δυο φύλων θεωρείται δεδομένη στις δυτικές δημοκρατίες, όμως η αντικειμενοποίηση της γυναικείας σεξουαλικότητας, που περνάει μέσα από τη διαφήμιση, αποτελεί στοιχείο κέρδους για την παραγωγή και γίνεται αποδεκτή,  ενώ σε καμιά περίπτωση δεν είναι  σημάδι χειραφέτησης της γυναίκας όσον αφορά την παρουσίαση της. Και είναι τα ΜΜΕ που συμμετέχουν στον τρόπο που παρουσιάζεται η εικόνα της γυναίκας, με το διπλό τους ρόλο, ως καπιταλιστικών επιχειρήσεων και ως φορέων συγκεκριμένης ιδεολογίας. Γι’ αυτό και  οι διαφοροποιήσεις στις καταναλωτικές συνήθειες των γυναικών των ανώτερων και  μεσαίων στρωμάτων περιγράφονται διεξοδικά και προωθούνται για αύξηση της επιχειρηματικής κερδοφορίας, ενώ οι δραστηριότητες των γυναικών της εργατικής τάξης δεν βρίσκουν την ανάλογη κάλυψη ή εκφράζονται μέσα από στρεβλωμένες παρουσιάσεις που καλλιεργούν ψευδαισθήσεις και αναπαράγουν σε διάφορα επίπεδα την κυρίαρχη  ιδεολογία. Η τυπική λοιπόν ισότητα βρίσκεται σε συμφωνία τις πιο πολλές φορές με τις ανάγκες και τις επιλογές της κυρίαρχης  τάξης που κατευθύνονται από τις επιταγές του δοσμένου τρόπου παραγωγής, του καπιταλισμού. Κι όταν αποκαλύπτεται η αναντιστοιχία της νομικής ισότητας με την πραγματικότητα, περισσότερο αυτός ο αποσυντονισμός χρεώνεται σε ατομικές περιπτώσεις, ενώ υπογραμμίζεται ο θετικός ρόλος της κυρίαρχης εξουσίας στην αποκατάστασή του, όπως στην περίπτωση της αθλήτριας ανέλαβε συμβολικά αυτό το έργο η πρόεδρος της δημοκρατίας. Γι’ αυτό και  σε περιπτώσεις όπως στις καταγγελίες της Σ. Μπεκατώρου οι λεκτικές αποδοκιμασίες  και οι συμβολικές ενέργειες παραγόντων  στην πολιτική, αθλητισμό, πολιτισμό κλπ. ενώ δείχνουν να ανταποκρίνονται στις διεκδικήσεις των κοινωνικών ομάδων που καταπιέζονται, αποσυνδέοντάς τες από τις αιτίες και την υλική τους βάση, τελικά καταλήγουν ελάχιστα να  ικανοποιούνται.

          Κι αυτό επισημαίνεται στην ανακοίνωση του Τμήματος Φυσικής Αγωγής ΚΚΕ. «Τα φαινόμενα διαφθοράς και σήψης που υπάρχουν -και στο χώρο του Αθλητισμού-  είναι παράγωγα της εμπορευματοποίησης και ενός συστήματος  που έχει σαν «αξίες» τον ανταγωνισμό,  τον ατομικισμό, τον νόμο της ζούγκλας. Αυτές τις αξίες υπηρέτησαν όλες κυβερνήσεις -και η σημερινή. Κι ας προσπαθεί ο κ. Αυγενάκης να βγει από πάνω  κηρύσσοντας την κάθαρση. Δεν αντιμετωπίζεται η διαφθορά με την αλλαγή  του εκλογικού συστήματος,  για να μπει «άλλος χαλίφης στη θέση του χαλίφη», γιατί αυτό έκανε ο νόμος Αυγενάκη».

         Ο  αγώνας για να εξαλειφτούν τέτοια περιστατικά και κάθε είδους ανισότητα που οφείλεται στο φύλο γονιμοποιείται  με την προοπτική  της αλλαγής ολόκληρης της  κοινωνίας. Ο αγώνας για την ουσιαστική αλλαγή στις σχέσεις των δυο φύλων δένεται διαλεκτικά με τον αγώνα για  την αλλαγή του κοινωνικού συστήματος. Δεν είναι δυνατό να προτείνονται ριζοσπαστικά νέες σχέσεις των δυο φύλων και οι σχέσεις αυτές να εγκλωβίζονται ταυτόχρονα μέσα στα ασφυκτικά πλαίσια της καταπίεσης και εκμετάλλευσης.

Οι πλούσιοι πλουσιότεροι και εν μέσω πανδημίας!

 

Στον καπιταλισμό, η συγκέντρωση και συγκεντροποίηση του κεφαλαίου και της παραγωγής είναι νομοτέλεια γενικής ισχύος δεδομένου ότι είναι προϋπόθεση της παραπέρα ανάπτυξής του. Στο στάδιο του ιμπεριαλισμού αυτή η διαδικασία αποκτά ιλιγγιώδεις διαστάσεις για τα ιστορικά δεδομένα της ανθρωπότητας.

 Από τα τέλη του 19 αιώνα και ειδικότερα από τη δεκαετία του 1950 και μετά, σημειώνεται μια συνεχή αύξηση της υπερσυσσώρευσης κεφαλαίων και πλούτου στα χέρια της ντόπιας και παγκόσμιας μονοπωλιακής αστικής τάξης. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι στο μέσον της οικονομικής κρίσης που ξεκίνησε από το 2009, σημειώθηκε για πρώτη φορά η συγκέντρωση περισσότερου πλούτου στο 1% της πλουσιότερης αστικής τάξης από αυτόν που κατείχε το 99% του κόσμου!

 Θα υπέθετε κανείς ότι με την πανδημία Covit19, η οποία επιφανειακά δεν διαχώριζε τάξεις στο ποιόν χτυπάει και ανάγκασε τα κράτη να ανοίξουν τα πουγκιά τους για να προλάβουν μια ανθρωπιστική καταστροφή που στο τέλος θα κατέληγε να κτυπήσει και τα μονοπώλια, αυτή η τάση της υπερσυσώρευσης πλούτου στα χέρια της παγκόσμιας μονοπωλιακής αστικής τάξης θα σταματούσε. Λάθος! Το ακριβώς αντίθετο έγινε. Η νομοτέλεια του καπιταλισμού, με κρίση και χωρίς κρίση, οι πλούσιοι να γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι, όχι μόνο δεν μείωσε τη λειτουργία της αλλά κυριολεκτικά την εκτίναξε.

 Πολιτική διαπίστωση:

Παντού και πάντα, σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες, σε όλες τις εποχές, με κρίσεις, πολέμους και ειρήνη, οι νομοτέλειες του καπιταλισμού υπερισχύουν καταστάσεων, κυβερνήσεων και πολιτικού συστήματος διαχείρισης. Με κυβερνήσεις, δεξιές, ακροδεξιές, φασιστικές, «εθνικές», «πατριωτικές», σοσιαλδημοκρατικές, «αριστερές», «κομμουνιστικές» (ΚΚ Κίνας, ΑΚΕΛ κ.α.), η νομοτέλεια της υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου και η ταυτόχρονη παραγωγή πλούτου για τους κεφαλαιοκράτες και φτώχειας για τους λαούς, είναι αδιατάρακτη. Δεν εξαρτάται από το τι θα επιθυμούσε, αν επιθυμούσε, η κάθε κυβέρνηση. Αν διακοπεί αυτή η διαδικασία το σύστημα θα καταρρεύσει.

 Τι θα κάνει λοιπόν η κάθε αστική ή «αριστερή» κυβέρνηση που ισχυρίζεται ότι εργάζεται για τα συμφέροντα του λαού,  στον καπιταλισμό; Θα υποταχθεί στο κεφάλαιο και στις αναγκαστικές νομοτέλειές του ή θα επιχειρήσει να τις σταματήσει, όπως αποπειράθηκαν να κάνουν στο Ιράν (1953), στην Χιλή (1973) και στην Ισπανία (1936) με τις γνωστές συνέπειες, τις εκατόμβες νεκρών και την επικράτησης του φασισμού;

 Αν δεν υπάρξει επαναστατική απάντηση από τους λαούς, καμία διακοπή των καπιταλιστικών νομοτελειών δεν μπορεί να γίνει. Στην καλύτερη περίπτωση μπορεί να γίνει σύγκρουση εθνικών τάξεων με τους ιμπεριαλιστές, για το ποιος θα κατέχει τον εθνικό πλούτο των χωρών, όπως βλέπουμε σε Βενεζουέλα, Βολιβία, χώρες της Μ. Ανατολής κ.α. Παρότι από αυτή τη σύγκρουση μπορεί προσωρινά να βελτιωθεί η θέση του λαού, η νομοτέλεια θα λειτουργεί και πάλι για την ντόπια μονοπωλιακή αστική τάξη και η κατάληξη θα είναι η ίδια αν όχι χειρότερη.

 Οι λαοί νοιώθουν στο πετσί τους αυτή τη νομοτέλεια με την εξάπλωση της φτώχειας κάθε τύπου. Από τα πολύ βασικά για να ζήσουν μέχρι τη στέρηση δικαιωμάτων απαραίτητων για ένα ανεκτό επίπεδο οικονομικής, κοινωνικής και πολιτιστικής ζωής. Το θέμα είναι να συνειδητοποιήσουν ότι λύση εντός του συστήματος δεν υπάρχει. Μόνο τότε θα αρχίσει η διαδικασία ανατροπής του συστήματος που παράγει πλούτο για λίγους  και φτώχεια για πολλούς. Και όσα όπλα και αν διαθέτει η άρχουσα τάξη, αργά ή γρήγορα η εξουσία της θα καταλυθεί.

 Πριν 100 και πλέον χρόνια, η ανθρωπότητα εισήλθε σε περίοδος ιστορικού περάσματος από τον καπιταλισμό στον σοσιαλισμό. Κανένας δεν ξέρει πόσο θα διαρκέσει. Ένα είναι βέβαιο. Ότι οι νομοτέλειες εξέλιξης και αλλαγής του κόσμου είναι απείρως ισχυρότερες από τις νομοτέλειες του καπιταλισμού. Και οι νομοτέλειες αυτές λειτουργούν συνεχώς έστω και αν οι οπαδοί του καπιταλισμού νομίζουν ότι το τέλος της ιστορίας γράφτηκε από αυτούς! Σχεδιάζουν πάνω σε ηφαίστεια, ίδια με καζάνια που σιγοβράζουν,

 Ένα άρθρο του Ριζοσπάστη μας λέει την αλήθεια για τις τελευταίες εξελίξεις στην συγκέντρωση του πλούτου στα χέρια της μονοπωλιακής αστικής τάξης.

 «Οι πλούσιοι πλουσιότεροι και εν μέσω πανδημίας»

Ο παρασιτισμός του εκμεταλλευτικού συστήματος αποκαλύπτεται σε όλο του το «μεγαλείο»

 Συνοπτικά:

-Ο τίτλος άρθρου του αμερικανικού ειδησεογραφικού πρακτορείου «Bloomberg» στις 17/1, «Οι πλούσιοι έχουν γίνει πιο πλούσιοι από ποτέ στη διάρκεια της πανδημίας», είναι χαρακτηριστικός αυτής της παρακμής. Την ώρα που στις ΗΠΑ περίπου το 1/3 των ενηλίκων ζουν σε νοικοκυριά που δεν μπορούν να πληρώσουν ενοίκια ή υποθήκες, η ανεργία εκτοξεύεται - την τελευταία χρονιά προστέθηκαν άλλα 10 εκατομμύρια - έχουν αυξηθεί κατά 28% οι ενήλικες που δεν μπορούν να προμηθευτούν ούτε τα αναγκαία για την επιβίωση και προστίθενται έτσι στους δεκάδες εκατομμύρια φτωχούς και απόκληρους, μια χούφτα παράσιτα, εκατομμυριούχοι και δισεκατομμυριούχοι, αύξησαν τις περιουσίες τους κατά τεράστια ποσοστά, αξιοποιώντας μια σειρά από μέτρα του αστικού κράτους, με χαμηλά επιτόκια και τις «επενδύσεις» στους «ναούς του τζόγου», τα χρηματιστήρια.

-το κλαμπ των δισεκατομμυριούχων αυξήθηκε από το 2017 κατά 31 κροίσους, στους 2.189.

-οι δισεκατομμυριούχοι από τις ΗΠΑ είναι 614, από την Κίνα 456 και ακολουθούν από άλλες χώρες.

-οι 400 πλουσιότεροι Κινέζοι έχουν περιουσία ύψους 2 τρισ. δολαρίων, χωρίς να συμπεριλαμβάνονται και 67 δισεκατομμυριούχοι του Χονγκ Κονγκ,

-Σημειώνεται ότι μέχρι τέλη Ιούλη του 2020, στο διάστημα δηλαδή που ολοκληρωνόταν το πρώτο κύμα της πανδημίας, οι δισεκατομμυριούχοι αύξησαν την περιουσία τους κατά 27,5%, στα 10,2 τρισεκατομμύρια δολάρια!

 

 Ολόκληρο  το άρθρο

 Οι πλούσιοι πλουσιότεροι και εν μέσω πανδημίας

Ο παρασιτισμός του εκμεταλλευτικού συστήματος αποκαλύπτεται σε όλο του το «μεγαλείο»

  Τον τελευταίο καιρό, με το βάθεμα της καπιταλιστικής κρίσης - που έχει στοιχεία συγχρονισμού σε πολλές χώρες και είναι κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίων, όχι κρίση λόγω της πανδημίας, όπως την παρουσιάζουν - διάφορα αστικά επιτελεία και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης/προπαγάνδας που ελέγχουν εκφράζουν ανησυχία γιατί, λέει, διευρύνονται οι κοινωνικές ανισότητες και μπορεί να φέρουν εκρήξεις και αναταραχές οι οποίες θα γίνουν ανεξέλεγκτες και θα βλάψουν τον καπιταλισμό, που δήθεν τόσα έχει να προσφέρει στην ανθρωπότητα.

Είναι οι ξαναζεσταμένες θεωρίες περί «εξανθρωπισμού» του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος, που ειδικά την περίοδο της πανδημίας αναδείχθηκε ακόμα περισσότερο η παρακμή του. Θεωρίες που διαπερνούν όλους τους διαχειριστές της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, από τους φιλελεύθερους και τη σοσιαλδημοκρατία μέχρι τους «νεοαριστερούς».

Ο τίτλος άρθρου του αμερικανικού ειδησεογραφικού πρακτορείου «Bloomberg» στις 17/1, «Οι πλούσιοι έχουν γίνει πιο πλούσιοι από ποτέ στη διάρκεια της πανδημίας», είναι χαρακτηριστικός αυτής της παρακμής. Την ώρα που στις ΗΠΑ περίπου το 1/3 των ενηλίκων ζουν σε νοικοκυριά που δεν μπορούν να πληρώσουν ενοίκια ή υποθήκες, η ανεργία εκτοξεύεται - την τελευταία χρονιά προστέθηκαν άλλα 10 εκατομμύρια - έχουν αυξηθεί κατά 28% οι ενήλικες που δεν μπορούν να προμηθευτούν ούτε τα αναγκαία για την επιβίωση και προστίθενται έτσι στους δεκάδες εκατομμύρια φτωχούς και απόκληρους, μια χούφτα παράσιτα, εκατομμυριούχοι και δισεκατομμυριούχοι, αύξησαν τις περιουσίες τους κατά τεράστια ποσοστά, αξιοποιώντας μια σειρά από μέτρα του αστικού κράτους, με χαμηλά επιτόκια και τις «επενδύσεις» στους «ναούς του τζόγου», τα χρηματιστήρια.

Με κυνικό τρόπο, το εν λόγω Μέσο, που υπερασπίζεται τους «έξυπνους επενδυτές», συνεχίζει: «Είναι δύσκολο να καταλάβουμε το μέγεθος της οικονομικής κατάρρευσης στις τάξεις των ανέργων, των αστέγων και των πεινασμένων. Αλλά υπάρχει μια ολόκληρη τάξη ανθρώπων - τουλάχιστον το 20% (σ.σ μάλλον είναι υπερτιμημένο το ποσοστό) - που κερδίζουν πάρα πολλά και δεν χρειάζεται να ανησυχούν για τέτοια θέματα». Ετσι εμφανίζονται δηλώσεις διαφόρων καθηγητών όπως του Πίτερ Ατγουότερ, στο Πανεπιστήμιο «William & Mary» στη Βιρτζίνια, ο οποίος λέει ότι «πιθανότατα δεν υπήρξε καλύτερη στιγμή από σήμερα για να είσαι πλούσιος στις ΗΠΑ, και δυστυχώς αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο γεγονός ότι αυτό που κάνουν οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής είναι να επιτρέπουν στους πλουσιότερους να ανακάμψουν γρηγορότερα από την πανδημία (...) Δεν μπορείς να έχεις βιώσιμη οικονομία και σταθερό πολιτικό σύστημα, όταν από τη μία πλευρά υπάρχει ένα μικρό ποσοστό πλουσίων στον πληθυσμό, που πιστεύουν ότι είναι ανίκητοι, και από την άλλη ένας συνεχώς αυξανόμενος αριθμός ανθρώπων που αισθάνονται ηττημένοι. Είναι προς το συμφέρον του καπιταλισμού να κλείσει αυτό το κενό». Και το «Bloomberg» συμπληρώνει: «Η εισοδηματική ανισότητα έχει ήδη φτάσει κοντά στο υψηλότερο σημείο της εδώ και τουλάχιστον μισό αιώνα, και η πανδημία εγείρει πλέον ερωτήματα σχετικά με το ποια μέτρα έκτακτης ανάγκης έχουν σχεδιαστεί για να βοηθήσουν τα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα και ποιοι θα μείνουν πίσω».

Μέσα από τέτοιες αναλύσεις νεκρανάστασης του σάπιου συστήματος, επιδιώκεται να δημιουργηθούν και πάλι αυταπάτες και ελπίδες στα λαϊκά στρώματα ότι με την «αλλαγή σκυτάλης» στον Λευκό Οίκο, με την κυβέρνηση Μπάιντεν, και «συνταγές» όπως επιδόματα λίγων μηνών ή μέτρα ...φορολόγησης των πλουσίων, ή τον δημοφιλή στους κάθε λογής σοσιαλδημοκράτες «φόρο Τόμπιν» (ποσοστό στις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές), θα μπορέσει να βελτιωθεί η κατάσταση των λαϊκών στρωμάτων ενώ η εκμεταλλευτική «μηχανή» του κεφαλαίου θα εξακολουθεί να «στύβει» τους εργαζόμενους. Αντίστοιχες φρούδες ελπίδες καλλιεργούνται και στην ΕΕ, με το «Ταμείο Ανάκαμψης» ή την αναστολή του Συμφώνου Σταθερότητας 2020-'21, μέτρα που κατευθύνονται στην ανάκαμψη των καπιταλιστών και όχι των λαών, τα δικαιώματα των οποίων συνεχώς πετσοκόβονται.

Αμύθητος πλούτος από την εκμετάλλευση των λαών

Ακόμα πιο αποκαλυπτικά είναι τα στοιχεία πρόσφατης έρευνας της τράπεζας UBS της Ελβετίας (της χώρας όπου καταλήγει ένα μεγάλο μέρος του κλεμμένου από τους λαούς πλούτου και έχουν τα σεντούκια τους οι κροίσοι καπιταλιστές) και του οίκου «PriceWaterHouse Coopers». Σημειώνεται ότι μέχρι τέλη Ιούλη του 2020, στο διάστημα δηλαδή που ολοκληρωνόταν το πρώτο κύμα της πανδημίας, οι δισεκατομμυριούχοι αύξησαν την περιουσία τους κατά 27,5%, στα 10,2 τρισεκατομμύρια δολάρια (πιο πρόσφατα στοιχεία δεν έχουν ακόμα δημοσιευτεί). Τα ιλιγγιώδη αυτά ποσά αποτελούν και ρεκόρ σε σχέση με το τελευταίο ρεκόρ κερδών, το 2017, που ήταν 8,9 τρισεκατομμύρια δολάρια. Μάλιστα το κλαμπ των δισεκατομμυριούχων αυξήθηκε από το 2017 κατά 31 κροίσους, στους 2.189.

Είναι χαρακτηριστικό ότι οι κεφαλαιοκράτες των κλάδων της Υγείας, του ιατρικού υλικού, της παραγωγής φαρμάκων, του ηλεκτρονικού εμπορίου και των νέων τεχνολογιών είναι αυτοί που είχαν τα περισσότερη κέρδη. Την ώρα δηλαδή που η πανδημία κάλπαζε, που εκατομμύρια άνθρωποι νοσούσαν και πέθαιναν, οι μεγιστάνες του πλούτου αυγάτιζαν τα κέρδη τους. Συγχρόνως έκαναν και ...φιλανθρωπικές δωρεές, δήθεν για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Από όσα έχουν γίνει γνωστά, 209 δισεκατομμυριούχοι «δώρισαν» κάπου 7 δισ. δολάρια, που κι αυτά μέσω της περιβόητης «εταιρικής κοινωνικής ευθύνης» έχουν τα ανταλλάγματά τους.

Σύμφωνα με τα επικαιροποιημένα στοιχεία του περιοδικού «Forbes», που ειδικεύεται στο θέμα της καταγραφής που αμύθητου πλούτου των κροίσων, στη λίστα προηγείται ο Τζεφ Μπέζος, αφεντικό της εταιρείας ηλεκτρονικού εμπορίου «Amazon», με 113 δισ. δολάρια. Ακολουθούν ο Ιλον Μασκ της εταιρείας ηλεκτρικών αυτοκινήτων «Tesla» και της εταιρείας πυραύλων για ταξίδια στο Διάστημα, «SpaceX», με 189 δισ. δολαρια, η οικογένεια Αρνο με είδη πολυτελείας, με 149 δισ., ο Μπίλ Γκέιτς της «Microsoft» με 121,8 δισ., ο Μαρκ Ζάκερμπεργκ της «Facebook» με 97,6 δισ., ο Ζόνγκ Ζανσάν, κινεζικής φαρμακευτικής εταιρείας και εταιρείας εμφιαλωμένου νερού, με 97,6 δισ., και ο Γουόρεν Μπάφετ, επικεφαλής ομίλου που περιλαμβάνει 60 εταιρείες διαφόρων κλάδων, με 88,8 δισ. δολάρια. Συνολικά οι δισεκατομμυριούχοι από τις ΗΠΑ είναι 614, από την Κίνα 456 και ακολουθούν από άλλες χώρες.

Η πορεία πάντως των Κινέζων μεγαλοκεφαλαιοκρατών είναι εντυπωσιακή τα τελευταία χρόνια, και ιδιαίτερα την τελευταία χρονιά της πανδημίας, που πρωτοχτύπησε την Κίνα. Συνολικά οι 400 πλουσιότεροι Κινέζοι έχουν περιουσία ύψους 2 τρισ. δολαρίων, χωρίς να συμπεριλαμβάνονται και 67 δισεκατομμυριούχοι του Χονγκ Κονγκ, που η περιουσία τους αυξήθηκε κατά 60 δισ., για να φτάσει στα 380 δισ. δολάρια.

Προβάλλει η αναγκαιότητα της ανατροπής του καπιταλισμού

Αυτή η κατάσταση της τεράστιας αύξησης του πλούτου των λίγων, που προέρχεται από την εκμετάλλευση των πολλών, δείχνει και τον απόλυτα παρασιτικό χαρακτήρα του συστήματος. Η τεράστια γνώση που συσσωρεύεται από τη δουλειά δισεκατομμυρίων εργαζομένων, αντί να βελτιώνει τη ζωή τους, όπως θα μπορούσε με τα επιτεύγματα της επιστήμης και της τεχνικής, με την 4η βιομηχανική επανάσταση, της ψηφιοποίησης, της ρομποτικής, των υπερταχέων δικτύων επικοινωνίας 5G, της εξέλιξης της βιοτεχνολογίας κ.λπ., γίνεται νέο μέσο για την εντατικοποίηση της εκμετάλλευσής τους, προκειμένου να θησαυρίζουν λίγοι κάτοχοι μέσων παραγωγής. Την ίδια ώρα οι αντιθέσεις ανάμεσα σε αστικές τάξεις, όταν τελειώσουν οι όποιοι συμβιβασμοί, λύνονται με πολέμους, επεμβάσεις που αιματοκυλούν χώρες και λαούς, μεγαλώνουν τα καραβάνια της προσφυγιάς και της απελπισίας.

Ετσι, ενώ δισεκατομμύρια άνθρωποι στον πλανήτη λιμοκτονούν, δεν μπορούν να λύσουν τις πιο βασικές ανάγκες τους (τροφή, στέγη, υγεία, μόρφωση) ενώ εκατομμύρια φυτοζωούν στις λεγόμενες υπανάπτυκτες χώρες της Αφρικής, της Ασίας, της Λατινικής Αμερικής και στις πιο ανεπτυγμένες καπιταλιστικά χώρες της Ευρώπης, της Βόρειας Αμερικής, αλλά και στην Ιαπωνία και την Αυστραλία, με φαινόμενα μαζικών τάφων, ανθρώπων που τρέφονται από τα σκουπίδια, κάποιες χιλιάδες παράσιτα σχεδιάζουν ταξίδια ...αναψυχής σε άλλους πλανήτες, ή απολαμβάνουν στις υπερσύγχρονες βίλες τους κάθε λογής ανέσεις. Αυτή η εικόνα των αβυσσαλέων ανισοτήτων, που αναγκάζονται να επισημάνουν τα αστικά επιτελεία, είναι που επιβεβαιώνει ότι αυτό το σύστημα πρέπει να μπει στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας. Και αυτό μπορεί να γίνει με τη συνειδητοποίηση των εργαζομένων ότι αυτοί είναι οι μόνοι παραγωγοί πλούτου, και με την αποφασιστική πάλη τους για να διώξουν από το σβέρκο τους τα παράσιτα τους εκμεταλλευτές τους.

 

Ριζοσπάστης, Σάββατο 23 Γενάρη 2021 - Κυριακή 24 Γενάρη 2021, σελ. 40

 

https://www.rizospastis.gr/page.do?publDate=23/1/2021&id=18124&pageNo=39

 

Ενας Αλύγιστος Μαχητής της Ταξικής Πάλης

 

 Θα σε θυμόμαστε πάντα, ως επαναστατική ηρεμία και επαναστατική καταιγίδα

Ο επικήδειος που εκφώνησε η Ελένη Μπέλλου, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ

Αγαπημένε μας σύντροφε Μάκη,

Εκ μέρους της ΚΕ του Κόμματός μας, σου απευθύνω τον τελευταίο χαιρετισμό, προσπαθώντας να ισορροπήσω ανάμεσα στο συναίσθημα της βαθιάς μας θλίψης για τον πρόωρο χαμό σου και στη λογική, τη γνώση ότι εδώ και κάποιους μήνες δεν υπήρχε πλέον δυνατότητα να νικήσεις τον καρκίνο, έστω να επιστρέψεις σε μια ελεγχόμενα καλή ποιότητα ζωής, αγωνιστική και δημιουργική, έτσι όπως εσύ επέλεξες να ζήσεις για 50 χρόνια.

Μας θλίβει η απώλειά σου και γιατί μέχρι πριν από 10 μήνες, μέχρι το ξέσπασμα του πρώτου κύματος της πανδημίας του Covid-19, εσύ παρόλο που ήδη έπασχες, είχες εγχειρηθεί, έκανες ακτινοβολίες, ήσουν καθημερινά στο πόστο σου, στο διπλανό γραφείο του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ. Ησουν το ίδιο επιστημονικά διερευνητικός, ακούραστα εργατικός, προσηλωμένος στην έρευνα της Ιστορίας του Κόμματός μας και του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος, με μυαλό ανοιχτό στην αναγνώριση αδυναμιών και λαθών, αλλά πάντα από τη σκοπιά του εργατικού συμφέροντος, της επιστημονικότητας του κομμουνισμού.

Ενδιαφερόσουν και ανησυχούσες δημιουργικά για όλη την κομματική δραστηριότητα, από την Οικονομική Εξόρμηση έως την κομματική οικοδόμηση, τη διακίνηση του «Ριζοσπάστη» και του πολιτικού βιβλίου, έως την οργάνωση της προπαγάνδας, τους μαζικούς και άμεσα πολιτικούς μας αγώνες.

Σχεδίαζες το ταξίδι σου στην Κύπρο για να μελετήσεις αρχεία σχετικά με την ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος εκεί και της σχέσης του με το κίνημα στην Ελλάδα. Δεν είναι το μόνο ανεκπλήρωτο σχέδιό σου. Αλλωστε, κάθε δημιουργικός άνθρωπος δεν προλαβαίνει να πραγματοποιήσει όλα τα σχέδιά του, γιατί συνέχεια τα ανανεώνει. Ετσι έκανες κι εσύ.

Ακλόνητη μαχητικότητα και δημιουργικότητα μπροστά στις δυσκολίες

Ωστόσο, καμιά δυσκολία, ατομική ή συλλογική, δεν κλόνιζε τη μαχητικότητα και δημιουργικότητά σου, τον αυστηρό σου προγραμματισμό, που ίσως και σ' αυτόν οφειλόταν ένα προφίλ αρκετά αυστηρό, ίσως και απόμακρο για όσους δεν σε γνώριζαν πιο άμεσα.

Οταν έμαθες για την πάθησή σου, όχι μόνο είχες μια αφάνταστη ψυχραιμία, μια αποστασιοποίηση, αλλά έκανες μια ανθρώπινη αλλά και φιλοσοφική τοποθέτηση για το ενδεχόμενο του θανάτου σου, αναγνωρίζοντας ότι είχες ζήσει μια ζωή με συνειδητές επιλογές, πλούσια σε κομμουνιστική δράση, σε μελέτη και γνώση, είχες οικογένεια, απόκτησες εγγόνια και έζησες μαζί τους ένα νέο κύκλο αγάπης και χαράς. Ενιωθες ότι είχες μια γεμάτη ζωή, ότι είχες έναν κύκλο ζωής ουσιαστικό, αφού αυτό μετρά εφόσον έτσι κι αλλιώς ο κύκλος της ζωής πάντα κλείνει, αλλά ταυτόχρονα όσο ζει κανείς τόσο αγαπά, τόσο θέλει τη ζωή. Παρ' όλα αυτά δήλωσες ότι ήσουν έτοιμος για όλα. Γι' αυτό κατέγραψες εκκρεμότητες, παρέδωσες φακέλους, ιστορικά πονήματα που δεν είχαν ολοκληρωθεί.

Και αυτές οι ενέργειές σου επιβεβαίωναν ότι τα 70 χρόνια σου σε τίποτα δεν είχαν επηρεάσει τη ζωντάνια και δημιουργικότητά σου, γι' αυτό και νιώθουμε, συνειδητοποιούμε την απώλειά σου, παλεύουμε όλοι μαζί οι σύντροφοί σου στο Τμήμα Ιστορίας, στα συστεγαζόμενα στον ίδιο όροφο και άμεσα συνεργαζόμενα Τμήματα της ΚΕ, όπως η Ιδεολογική Επιτροπή, η ΚΟΜΕΠ, της Οικονομίας, παλεύουμε να κλείσουμε τις ρωγμές της απουσίας σου, κρατώντας τις αρετές σου, την παρακαταθήκη της προσφοράς σου.

Η διαδρομή ζωής του σ. Μάκη, η διαμόρφωση της προσωπικότητάς του ήταν το αποτέλεσμα της συνάντησης του συγκεκριμένου ατόμου στις κοινωνικές συνθήκες της έντονα βιομηχανικής, εργατικής Ελευσίνας στις πρώτες μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο δεκαετίες.

Ο σ. Μάκης γεννήθηκε στην Ελευσίνα στις 21 Γενάρη του 1950 από γονείς εργάτες - βιοπαλαιστές. Ο πατέρας του συμμετείχε στο ΕΑΜ. Στην εργατούπολη της Ελευσίνας τελείωσε το Δημοτικό και το Γυμνάσιο. Ηταν πολύ καλός μαθητής.

Στη μαθητική του ηλικία άρχισε η πολιτική, κομμουνιστική του αφύπνιση, στην οποία συνέβαλαν συνδυαστικά η ταξική θέση των γονιών του, οι οικογενειακές πολιτικές εμπειρίες, το κοινωνικό περιβάλλον της εργατούπολης που ζούσε, το διάβασμα έργων της στρατευμένης με το εργατικό κίνημα λογοτεχνίας και οπωσδήποτε η πηγαία ανησυχία και φλόγα αναζήτησης μιας πραγματικά πολιτισμένης κοινωνίας με επίκεντρο τον εργαζόμενο και τις ανάγκες του.

Η Ελένη Μπέλλου

Ρεαλιστικά αναδεικνύει αυτές τις συνθήκες ο ίδιος στο βιογραφικό του πριν από 20 χρόνια:

«Είχε παίξει ρόλο, αναμφίβολα, και το γειτονικό περιβάλλον. Ζούσαμε σε μία αυλή μαζί με οικογένειες πολιτικών κρατουμένων της προδικτατορικής και της δικτατορικής περιόδου αργότερα (...) Εκτιμάω ότι ήταν και το γενικότερο εργατικό αγωνιστικό περιβάλλον της Ελευσίνας. Ενός θείου μου του είχαν ανοίξει το κεφάλι με ξιφολόγχη στις μεγάλες απεργίες του 1936 στην Ελευσίνα. Μιας γειτόνισσάς μας το παιδί (απεργός) δολοφονήθηκε από την έφιππη αστυνομία το 1927. Αλλος θείος μου είχε μείνει χρόνια άνεργος μετά την εξορία».

Η ανάγκη ένταξης στο ΚΚΕ, αρχικά στη νεοσύστατη Νεολαία του, την ΚΝΕ, ωρίμασε στις συνθήκες της στρατιωτικής δικτατορίας, όταν ήταν φοιτητής στη Νομική Σχολή Αθήνας, αλλά και εργαζόμενος για να στηρίξει την οικογένειά του. Τότε επιδίωξε και ήρθε σ' επαφή με στελέχη του Κόμματος και της ΚΝΕ στην Ελευσίνα.

Οργανώθηκε το 1969 στην παράνομη τότε ΚΝΕ και δραστηριοποιήθηκε στον τοπικό φοιτητικό σύλλογο της Ελευσίνας. Ανέλαβε να συγκροτήσει Οργάνωση της ΚΝΕ στην πόλη και το πραγματοποίησε. Ο τοπικός φοιτητικός σύλλογος ανέπτυξε πλούσια δράση, με αποκορύφωμα τις μεγάλες συγκεντρώσεις κατά των επεκτάσεων των διυλιστηρίων του Λάτση στην περιοχή. Μαζί με άλλους νέους από την Ελευσίνα πήρε μέρος στις καταλήψεις της Νομικής, στον ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου τον Νοέμβρη του 1973, όπως και σε άλλες αντιδικτατορικές εκδηλώσεις. Παραμονές του Πολυτεχνείου οργανώθηκε στο ΚΚΕ.

Ο σ. Μάκης έγραψε:

«Στη δικτατορία δεν πιαστήκαμε. Οπως έμαθα αργότερα, το χτύπημα αποφεύχθηκε, λόγω της άψογης στάσης που κράτησαν οι σύντροφοι στα βασανιστήρια, μετά τις συλλήψεις του Φλεβάρη 1974».

Μετά την κατάρρευση της δικτατορίας, αναδείχτηκε μέλος του ΚΣ της ΚΝΕ και ανέλαβε διάφορες οργανωτικές χρεώσεις. Τον Φλεβάρη του 1975 πέρασε αποκλειστικά στη δουλειά του Κόμματος. Στο 10ο Συνέδριο του ΚΚΕ (1978) εκλέχτηκε αναπληρωματικό μέλος της ΚΕ, ενώ ταυτόχρονα ήταν μέλος του Γραφείου της Νομαρχιακής Επιτροπής Δυτικής Αττικής και Γραμματέας της ΚΟ Ελευσίνας. Στο 11ο Συνέδριο (1982) επανεκλέχτηκε αναπληρωματικό μέλος της ΚΕ, ανέλαβε Γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής Λέσβου - Λήμνου και εγκαταστάθηκε στη Μυτιλήνη.

Στο 12ο Συνέδριο (1987) εκλέχτηκε τακτικό μέλος της ΚΕ με ευθύνη την καθοδήγηση Κομματικών Οργανώσεων. Η πρωτοπόρα, αταλάντευτα επαναστατική στάση του εκφράστηκε σε όλη την κρίσιμη περίοδο, πριν και κατά την Ευρεία Ολομέλεια της ΚΕ τον Ιούνη του 1990. Σε καιρούς επικράτησης της αντεπανάστασης και πισωγυρίσματος του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος, ο σύντροφος Μάκης υπερασπίστηκε μαχητικά τον επαναστατικό χαρακτήρα του Κόμματος, πρωτοστατώντας στην αντιπαράθεση με τις οπορτουνιστικές δυνάμεις. Ηταν από τα στελέχη που ξεχώρισαν στην ιδεολογικοπολιτική πάλη κατά τη διάρκεια του 13ου Συνεδρίου κρίσης του Κόμματος (1991).

Με πάθος και επιχειρήματα για την υπεράσπιση του επαναστατικού χαρακτήρα του ΚΚΕ

Με πάθος αλλά κυρίως με επιχειρήματα πολέμησε τον οπορτουνισμό που στο όνομα της ανανέωσης επιχειρούσε τη «μετατροπή του ΚΚΕ σε κάτι άλλο», όπως είπε, επιδιώκοντας να καταργήσουν τον κομμουνιστικό του χαρακτήρα, ακολουθώντας την τύχη του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος.

Είναι χαρακτηριστικό και διαχρονικής σημασίας το εξής απόσπασμα από την ομιλία του:

«Οσο για το ότι δεν θέλουμε ν' αλλάξει τίποτα, προφανώς πρόκειται για αβάσιμη διαπίστωση. Οσοι αντιλαμβανόμαστε τον μαρξισμό - λενινισμό σαν θεωρία διαρκώς εξελισσόμενη, αντανάκλαση της συνεχώς μεταβαλλόμενης αντικειμενικής πραγματικότητας, δεν μπορεί παρά να είμαστε από φύση ανανεωτές.

Σ' εκείνο που αντιστεκόμαστε, δεν είναι ο εμπλουτισμός της με τα νέα δεδομένα της επιστήμης και της επαναστατικής (θετικής και αρνητικής) παγκόσμιας εμπειρίας, αλλά η κατάργηση των βασικών της αρχών. Με στήριγμα αυτές τις αρχές εκφράζω τη γνώμη ότι πρέπει όλοι να συμβάλουμε προκειμένου, μέσα από μια σκληρή πορεία, τώρα και μετά το Συνέδριο, το ΚΚΕ να οικοδομήσει την ενότητά του, που θα είναι ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική ενότητα, για να είναι πραγματικά στέρεα».

Στο 13ο Συνέδριο επανεκλέχτηκε μέλος της ΚΕ και στη Γραμματεία της ΚΕ, με χρέωση τις ΚΟ Ανατολικής και Δυτικής Πελοποννήσου. Ηταν το ίδιο μαχητικός στη σκληρή διαπάλη με τον οπορτουνισμό μέσα στην ίδια την ΚΕ, από το 13ο Συνέδριο μέχρι την οριστική ρήξη με την οπορτουνιστική ομάδα και την αποχώρησή της από την ΚΕ και το Κόμμα. Μετά την αποχώρηση των οπορτουνιστών έδωσε τη μάχη, κυρίως μέσω της εφημερίδας της ΚΕ «Ριζοσπάστης», ως υπεύθυνος του πολιτικού ρεπορτάζ. Αποφασιστική ήταν η συμβολή του στη δύσκολη πορεία ιδεολογικής, πολιτικής και οργανωτικής επαναστατικής ανασυγκρότησης του Κόμματος που ακολούθησε μετά το 14ο Συνέδριο, με την ευθύνη του μέλους του ΠΓ της ΚΕ.

Παρά την ιδεολογική - πολιτική συμβολή του, ο ίδιος έλεγχε αυτοκριτικά το μερίδιο ευθύνης του στην κρίση του Κόμματος. Με την ομιλία του στο 14ο Συνέδριο καταλόγιζε στον εαυτό του, ως μέλος της ΚΕ, ευθύνη, γιατί αποδέχτηκε την πρόταση αντικατάστασης του σ. Φλωράκη, ΓΓ της ΚΕ, από τον Γρ, Φαράκο, γιατί αποδέχτηκε τη σύνθεση της Επιτροπής Θέσεων για το 13ο Συνέδριο, ενώ - όπως χαρακτηριστικά έγραψε - γνώριζε «τι καπνό φούμαραν». Καταλόγιζε ευθύνη στον εαυτό του γιατί δεν είδε έγκαιρα ότι πίσω από «τον "αριστεροδεξιό" οπορτουνισμό της ομάδας Γράψα, είχε οχυρωθεί ο δεξιός οπορτουνισμός, που είχε επικεφαλής τον Γρ. Φαράκο».

Και μιας και είναι μπροστά μας η εκπόνηση της Ιστορίας του Κόμματός μας για την περίοδο 1974 - 1991, αξίζει να μεταφέρουμε αυτούσια τα λόγια του σ. Μάκη:

«Η μάχη ενάντια σ' αυτήν την ομάδα μάς απέσπασε όλη την προσοχή από την άλλη ομάδα. Αποδείχνοντας έτσι ότι η επαγρύπνηση δεν ήταν αναπτυγμένη στον απαιτούμενο βαθμό. Και λέω αριστεροδεξιό οπορτουνισμό, γιατί και οι δύο, ενώ στα λόγια είχαν διαφορετική πολιτική κατεύθυνση, στην οργανωτική λειτουργία ταυτιζόντουσαν απόλυτα. Ηταν και οι δύο υπέρ της κατάργησης ουσιαστικά του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού. Τον τσαλαπάτησαν έμπρακτα εξάλλου, κάνοντας μια μακρόχρονη μεθοδική φραξιονιστική δουλειά.

Στη σύγκρουση με τον δεξιό αναθεωρητισμό, ενάντια στη σοσιαλδημοκρατικοποίηση του ΚΚΕ, υπερίσχυσε η αντίληψη που ήθελε και θέλει την αυτοτελή ύπαρξη του ΚΚΕ, τη διατήρησή του σαν κόμμα επαναστατικό. Η αντίληψη που πάλευε για την ιδεολογική - πολιτική - οργανωτική ενότητα του Κόμματος».

Από το 15ο Συνέδριο έως και το τελευταίο, το 20ό, επανεκλέγεται στην Κεντρική Επιτροπή αναλαμβάνοντας μεταξύ άλλων χρεώσεις όπως υπεύθυνος στο Γραφείο Τύπου και υπεύθυνος στο Τμήμα Ιστορίας της ΚΕ. Ως υπεύθυνος του Γραφείου Τύπου της ΚΕ απέδειξε ότι ήταν άτρωτος στις πιέσεις και στους μηχανισμούς του συστήματος κι αυτό συχνά προκάλεσε τη στοχοποίησή του σ' εκείνους τους δύσκολους καιρούς.

Ωστόσο, σοβαροί πολιτικοί αντίπαλοι αυτού του χώρου, με την ανακοίνωση του θανάτου του, έκαναν δηλώσεις για το ήθος, την ειλικρίνεια και τη συνεισφορά του στη συνεπή εφαρμογή όσων αποφασίζονταν στις διακομματικές εκλογικές επιτροπές.

Ωριμο, ατσαλωμένο και ιδεολογικά - πολιτικά ανεπτυγμένο στέλεχος

Αναμφίβολα σημαντική ήταν η συμβολή του σ. Μάκη στην επεξεργασία της επαναστατικής στρατηγικής του Κόμματος και στη μαχητική υπεράσπιση της σοσιαλιστικής οικοδόμησης μαζί με την εξαγωγή των αναγκαίων συμπερασμάτων μετά την ανατροπή του σοσιαλισμού. Ως υπεύθυνος του Τμήματος Ιστορίας, αφοσιώθηκε στη μελέτη και τη συγγραφή της Ιστορίας του Κόμματος, ιδιαίτερα της έκδοσης των Δοκιμίων Ιστορίας του ΚΚΕ.

Από τη νεανική του ηλικία έως το τέλος, τον σ. Μάκη χαρακτήριζε η ικανότητα να συνδυάζει τη διανοητική με την πρακτική - οργανωτική εργασία, ικανότητα αναπτυγμένη στις κοινωνικές συνθήκες που έζησε, στην ανάγκη να δουλέψει από μικρός, αλλά και στις διαδοχικά διαφορετικές χρεώσεις του στο Κόμμα που κάλυψαν σχεδόν όλο το φάσμα, με εξαίρεση τη συνδικαλιστική χρέωση.

Διαμορφώθηκε σε ώριμο, ατσαλωμένο και ιδεολογικά - πολιτικά αναπτυγμένο στέλεχος του Κόμματος, που με ευθύτητα υπερασπιζόταν τη γνώμη του μέσα στα πλαίσια των αρχών λειτουργίας του Κόμματος.

Ιδιαίτερο χάρισμα του σ. Μάκη ήταν η πολύ καλή γνώση της ελληνικής γλώσσας - άλλωστε αυτό φαίνεται στα γραπτά του, στη σαφήνεια και λιτότητα του προφορικού πολιτικού του λόγου. Ισως και γι' αυτό στελέχη της ΚΝΕ αλλά και του Κόμματος «κρέμονταν από τα χείλη του», όπως είπαν χαρακτηριστικά. Ηταν εξοικειωμένος με όλες τις μορφές της λογοτεχνίας, την πεζογραφία, αλλά και την ποίηση, κάτι που ίσως δεν είναι τόσο γνωστό.

Προφανώς συνέβαλαν και οι σπουδές του στη Νομική Σχολή, παρόλο που δεν κατέληξαν στην απόκτηση πτυχίου. Ωστόσο, δεν θεωρούσε ούτε την κομματική δράση του ούτε τις οικονομικές δυσκολίες ως βασική αιτία που δεν πήρε το πτυχίο. Αναφέρει χαρακτηριστικά:

«Μπορούσα, αν και ήμουν από το 1974 επαγγελματικό στέλεχος, να είχα τελειώσει. Οχι γιατί είχα σκοπό να δικηγορήσω. Ούτε μου άρεσε αυτό το επάγγελμα ούτε είχα τέτοιες βλέψεις. Ετσι κι αλλιώς ήθελα να γίνω δημοσιογράφος. Ομως έπρεπε να τελειώσω, περισσότερο για λόγους ηθικής ικανοποίησης - και όχι μόνο δικής μου. Δεν το έκανα, από μια στραβή αντίληψη. Και το φέρω βαρέως...».

Η αυστηρή πολιτική φυσιογνωμία του και ο πολύ αιχμηρός πολιτικός του λόγος συχνά εμπόδιζαν ακόμη και κοντινούς συνεργάτες του στο Κόμμα να αντιληφθούν το μεγάλο εύρος ευαισθησιών και ενδιαφερόντων του. Σε αυτά τα ενδιαφέροντα ήταν και ένα ακόμη ανεκπλήρωτο, η μελέτη της ιστορίας της ελληνικής γλώσσας.

Δεν έγραψε μόνο Ιστορία, μα πέρασε στην Ιστορία του ΚΚΕ

Ο σ. Μάκης, πριν από 20 χρόνια, τον Ιούλη του 2000, εκτίμησε για το μελλοντικό τέλος της ζωής του:

«Τώρα, που γράφω τούτο το βιογραφικό σημείωμα, συμπλήρωσα 31 χρόνια οργανωμένης δράσης, απ' αυτά 27 ως μέλος του ΚΚΕ. Και είμαι βέβαιος ότι σ' αυτό το κόμμα θα με βρει και ο θάνατος. Απ' αυτή την άποψη θεωρώ ότι δεν υπήρχε κάτι καλύτερο που θα μπορούσα να κάνω στη ζωή μου. Αρα είναι φυσικό να αισθάνομαι ευτυχής και περήφανος. Σ' αυτά τα χρόνια δεν θυμάμαι να ξημέρωσε μέρα, που να είχα στο νου μου πρώτα κάτι άλλο και όχι το Κόμμα».

Σύντροφε Μάκη,

Με τα χρόνια που ακολούθησαν, ξεπέρασες τα 50 χρόνια κομματικής δράσης και τα 30 συνεχή χρόνια ως μέλος της ΚΕ.

Πώς είδε αυτή σου την πορεία το νεότερο μέλος του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ, ο σ. Στρατής; Εγραψε τα εξής λόγια για σένα:

«Χωρίς εισαγωγή.

Ετσι έγραφες, έτσι δρούσες.

Κατευθείαν στην ουσία, στο στόχο, στο συμπέρασμα

στην αλήθεια.

Είτε καθοδηγούσες κάποια Οργάνωση του Κόμματος,

είτε έγραφες κάποια ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου ή κάποιο άρθρο στον "Ριζοσπάστη".

Ακόμα περισσότερο, όταν έγραφες για την Ιστορία του Κόμματος,

αναζητώντας πηγές και απαντήσεις.

Χωρίς εισαγωγή.

Μα με χιούμορ, με όρεξη

με ενδιαφέρον για τη γνώμη των συντρόφων - την οποία πάντα ζητούσες,

με έγνοια για τους νεότερους.

Αυστηρός και λιτός - μα τόσο πληθωρικός

στη γνώση, στην κουβέντα, στο καλαμπούρι.

Σίγουρα, δίχως περικοκλάδες και φτιασίδια.

Μέσα στη δουλειά, με πολλή δουλειά

- γιατί η μέρα πέρασε και ο μήνας βγήκε.

Χωρίς εισαγωγή.

Μ' έναν "επίλογο" που θα κρατήσουμε φυλαχτό και οδηγό στη δράση μας».

Κι αυτός ο επίλογος βρίσκεται στο βιογραφικό σου, που δυστυχώς δεν πρόλαβες να το συμπληρώσεις.

Εγραψες:

«Ως το πιο σημαντικό που μου έδωσε το Κόμμα, θεωρώ ότι με βοήθησε αφάνταστα να ξεκολλήσω απόλυτα από τούτο το άθλιο σύστημα, τον καπιταλισμό που ζούμε. Και πιστεύω ότι όσον αφορά τη γενική τάση της ζωής, δεν έχουμε τίποτα άλλο να μάθουμε. Τα μάθαμε όλα στο Κόμμα. Μας μένει μόνο να υλοποιήσουμε το όραμα που θα την κάνει καλύτερη».

Γι' αυτήν τη ζωή αγωνίστηκες, μπόρεσες μαζί με την συντρόφισσά σου στη ζωή και στο Κόμμα, Κατερίνα, να μεταλαμπαδεύσεις το κομμουνιστικό ιδανικό στα παιδιά σου Νίκο και Ελένη, ευτύχησες να τους ζεις και ως συντρόφους στο Κόμμα.

Η ΚΕ εκφράζει τα πιο θερμά συλλυπητήρια στη συντρόφισσα Κατερίνα, στους συντρόφους μας Νίκο και Ελένη, στα εγγόνια σου που θα σ' έχουν στην καρδιά και στη μνήμη τους με περηφάνια, στους άλλους συγγενείς και οικείους σου.

Σύντροφε Μάκη, δεν έγραψες μόνο Ιστορία, πέρασες στην Ιστορία του ΚΚΕ. Θα σε θυμόμαστε ως επαναστατική ηρεμία και επαναστατική καταιγίδα μαζί, θα μείνεις αθάνατος στην Ιστορία του ΚΚΕ και της ταξικής πάλης στην Ελλάδα.

Πρόστιμο σε κοπέλα που μοίραζε προκηρύξεις σε εργαζόμενους κούριερ “επειδή φορούσε τζην παντελόνι” στη Θεσσαλονίκη

 

Μπορεί οι έλεγχοι για την τήρηση των μέτρων κατά της πανδημίας να μοιάζουν με σύντομο ανέκδοτο, τουλάχιστον όταν αφορούν χώρους δουλειάς και γεμάτα καταστήματα, λειτουργούν όμως “άψογα” για άλλη μια φορά σε οποιονδήποτε κρίνεται ενοχλητικός για τους αστυνομικούς, σύμφωνα με τα δικά τους αυθαίρετα κριτήρια. Αν μάλιστα ο ελεγχόμενος έχει και το θράσος να απευθύνεται σε εργαζόμενους, τόσο το χειρότερο για εκείνον.

Ο λόγος για ένα ακόμα αυθαίρετο πρόστιμο που επιβλήθηκε στη Θεσσαλονίκη σε κοπέλα από οργάνωση του αναρχικού χώρου, που μοίραζε προκηρύξεις σε εργαζόμενους εταιρειών κούριερ, καλώντας τους να γραφτούν στα σωματεία τους. Είναι γνωστό εξάλλου ότι πρόκειται για ένα κλάδο όπου η εκμετάλλευση έχει χτυπήσει κόκκινο εδώ και μήνες λόγω πανδημίας, με νωπό το περιστατικό ξυλοδαρμού εργαζόμενου στα Γλυκά Νερά, όταν δεν κατόρθωσε να μοιράσει όλες τις παραδόσεις. Aστυνομικοί σταμάτησαν τη νεαρή για έλεγχο και της έκοψαν πρόστιμο, με το αιτιολογικό ότι “φορούσε τζιν”, άρα δεν μπορεί να ίσχυε το αιτιολογικό της σωματικής άσκησης, κι επιπλέον βρισκόταν σε απόσταση 2 χλμ από το σπίτι της.

Προφανώς, δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη για το τι αμφίεση θα πρέπει να φοράει κάποιος για να μπορεί να σταλεί ο κωδικός 6, ούτε φυσικά και υπάρχει χιλιομετρικό όριο για μετακινήσεις εντός της ίδιας περιφερειακής ενότητας, πολλώ δε μάλλον του ίδιου δήμου. Φυσικά, η σκόπιμη ασάφεια των σχετικών διατάξεων υπάρχει ακριβώς για να διευκολύνεται η ΕΛ.ΑΣ στην κατά το δοκούν επιβολή προστίμων. Με τον τρόπο αυτό, οι πρωθυπουργικές βόλτες στην Πάρνηθα λογίζονται ως σωματική άσκηση εντός επιτρεπτών ορίων, ενώ το μοίρασμα προκηρύξεων σε πολύ κοντινότερη από την κατοικία απόσταση διώκεται με πρόστιμο. Όπως ακριβώς “δεν είμαστε όλοι ίσοι” απέναντι στην πανδημία, το ίδιο “άνισοι” είμαστε και στα (υποτιθέμενα) μέτρου ελέγχου της εξάπλωσής της.

Βιαστές: Το απαίσιο πρόσωπο του φασισμού μέσα από σεξουαλικά εγκλήματα

 

Μετά τη «δήλωση αθωότητας» βιαστή ότι «Είχαμε σχέση, δεν ήταν βιασμός»…

Πόσοι και πόσοι εγκληματίες άραγε δεν θεώρησαν το έγκλημα «δίκαιη απόλαυση» και ευεργεσία; Η πλέον χαρακτηριστική για μελέτη σε βάθος, ατομική περίπτωση, ακόμη και τώρα, 90 χρόνια μετά, ήταν του Γερμανού βιαστή και δολοφόνου Peter Kürten.

  «Ο Δράκος του Ντίσελντορφ»

 Ο Peter Kürten, "Το Βαμπίρ του Ντίσελντορφ" ή το "Τέρας του Ντίσελντορφ" όπως ονομάστηκε ο πραγματικός κατά συρροή βιαστής και δολοφόνος στη Γερμανία του Μεσοπολέμου, η ιστορία του οποίου αποτέλεσε το υλικό της ταινίας «Ο Δράκος του Ντίσελντορφ» (1931) και είναι, αντικειμενικά, η ανατριχιαστική αποκάλυψη της ψυχής του Ναζισμού - φασισμού, στην δίκη του δήλωσε: «Δεν έχω τύψεις. Όσον αφορά το αν η ανάμνηση των πράξεων μου με κάνει να ντρέπομαι, θα σας πω [ότι] το να σκεφτώ όλες τις λεπτομέρειες δεν είναι καθόλου δυσάρεστο. Μου αρέσει πολύ»!

 

Στις 6 το πρωί της 2ης Ιουλίου 1931, Ο Peter Kürten εκτελέστηκε στην γκιλοτίνα, στους χώρους της φυλακής Klingelputz, Κολωνία.

 

Λίγο πριν τοποθετηθεί το κεφάλι του στη γκιλοτίνα, ο Kürten στράφηκε στον ψυχίατρο και έκανε την ερώτηση: «Πες μου ... αφού το κεφάλι μου κοπεί, θα μπορώ ακόμα να ακούσω, τουλάχιστον για μια στιγμή, τον ήχο του, το αίμα μου να αναβλύζει από το κούτσουρο του λαιμού μου; Αυτή θα ήταν η χαρά να τελειώσω όλες τις απολαύσεις»!!! Έλαβε δε την απάντηση ότι ο εγκέφαλος για λίγα δευτερόλεπτα λειτουργεί κανονικά, πριν σβήσει! Έτσι, γαλήνεψε και περίμενε ευτυχισμένος που θα άκουγε το αίμα να πετιέται, έστω και αν ήταν το δικό του αίμα!

Στο κείμενο δεν γίνεται συσχετισμός εγκλημάτων ή εγκληματιών. Γίνεται μόνο συσχετισμός του επικίνδυνου τρόπου σκέψης ανθρώπων που προσχώρησαν στην λογική της αθώωση εγκληματικής πράξης.

 

 

Η οργουελιανή γλώσσα της Κατεχάκη

 

 Το 2009, συστήθηκε το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, στο οποίο
ανατέθηκαν οι αρμοδιότητες του αλλοτινού υπουργείου Δημόσιας Τάξης σε συνδυασμό με αυτές της Πολιτικής προστασίας. Το γεγονός ότι η ονομασία του νέου υπουργείου παρέπεμπε σε μια φαινομενικά θετική αντίληψη της σχέσης Πολιτείας-πολίτη ήταν δηλωτικό μιας νέας πολιτικής τήρησης της δημόσιας τάξης και ασφάλειας, που χαρακτηριζόταν αφενός από ατελή γνώση/σεβασμό του Συντάγματος και, αφετέρου, από μια λεκτική αλλοίωση, αν όχι αντιστροφή, της πραγματικότητας.

Η αντισυνταγματικότητα της ονομασίας του υπουργείου απορρέει από το γεγονός ότι η λέξη πολίτης δεν περικλείει, αποκλείει. Αποκλείει όλους τους ημεδαπούς

που είναι ανήλικοι ή έχουν στερηθεί των πολιτικών τους δικαιωμάτων. Αποκλείει όλους τους αλλοδαπούς που διαμένουν μόνιμα στη χώρα, ως μετανάστες ή πρόσφυγες, ή βρίσκονται εδώ προσωρινά ως τουρίστες ή επιχειρηματίες, ή για άλλους λόγους.

Η λεκτική αλλοίωση της πραγματικότητας απορρέει από τις αναρίθμητες τεκμηριωμένες καταγγελίες περί αστυνομικής βίας και αυθαιρεσίας, εις βάρος πολλών κατηγοριών πολιτών, καθώς και από πολλές άλλες καταγγελίες περί ανοχής των φασιστών, αν όχι συνεργασίας ενστόλων με φασίστες, εις βάρος των πολιτών και του πολιτεύματος.

Η αντισυνταγματικότητα της σημερινής πολιτικής τήρησης της δημόσιας τάξης και ασφάλειας έχει αναλυθεί διεξοδικά με αφορμή την υιοθέτηση του νόμου για τις διαδηλώσεις (Αντισυνταγματικότητας το ανάγνωσμα πρόσχωμεν) και την αστυνομική απαγόρευση των εκδηλώσεων για την επέτειο του Πολυτεχνείου (Από τον αυταρχισμό στη συνταγματική εκτροπή). Η νομικά και επιχειρησιακά αμφιλεγόμενη προσέγγιση της αστυνόμευσης των διαδηλώσεων έχει εξεταστεί με αφορμή την υιοθέτηση του Προεδρικού διατάγματος για τη χρήση συστημάτων επιτήρησης σε δημόσιους χώρους (Η ενίσχυση της επιτήρησης και η κοινωνική (μας) απάθεια).

Η ανακοίνωση του Εθνικού Σχεδίου Διαχείρισης των υπαίθριων δημόσιων συναθροίσεων, που αποτελεί προέκταση των δύο παραπάνω νομοθετημάτων, χαρακτηρίζεται επιπλέον από μια διαστρέβλωση εννοιών, στην οποία προτίθεμαι να εστιάσω.

Σύμφωνα με την τοποθέτηση του υπουργού, το σχέδιο διαχείρισης των διαδηλώσεων αποσκοπεί στη «στάθμιση τριών δικαιωμάτων» που, ωστόσο, δεν κατονομάζονται ρητά. Υποθέτω ότι στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα δικαίωμα, του συνέρχεσθαι, και δύο έννομα αγαθά, τη δημόσια ασφάλεια και την προστασία του κοινωνικοοικονομικού βίου, που τίθενται από το Σύνταγμα ως λόγοι περιορισμού του δικαιώματος του συνέρχεσθαι. Η εννοιολογική σύγχυση μεταξύ δικαιώματος και έννομου αγαθού, δηλαδή μεταξύ δικαιώματος των πολιτών και υποχρέωσης της Πολιτείας που δεν θεσπίζει δικαίωμα, επιτρέπει στον υπουργό να τα εξομοιώνει αλλοιώνοντας την ουσία του δικαιώματος.

Είναι χαρακτηριστικό ότι αποκαλεί «δικαίωμα της έκφρασης» το δικαίωμα του συνέρχεσθαι για να το αντιδιαστείλει με «το δικαίωμα της πόλης να λειτουργεί», καταλήγοντας ότι και τα δύο είναι «αδιαπραγμάτευτα». Συγχέοντας την ελευθερία της έκφρασης (α. 5 του Συντ.) με το δικαίωμα του συνέρχεσθαι (α. 11 του Συντ.), συρρικνώνει το δικαίωμα διότι αναιρεί ουσιαστικά την έννοια της διαμαρτυρίας, που είναι η ουσία της διαδήλωσης. Παρακάμπτει το γεγονός ότι η διαμαρτυρία προκαλεί εξ ορισμού διαταραχή στον κοινωνικό βίο, σκοπός της είναι η όσο το δυνατόν ευρύτερη διάδοση ενός μηνύματος, όχι απλά η δημόσια έκφραση μιας άποψης. Παραβλέπει το γεγονός ότι, στο βαθμό που το εμπορικό κέντρο της πρωτεύουσας συμπίπτει με το πολιτικό κέντρο της χώρας, η εκδήλωση διαμαρτυρίας στο πολιτικό κέντρο είναι εξίσου κανονική με την επιχειρηματικότητα στο εμπορικό κέντρο. Η διαμαρτυρία αποτελεί μέρος της κανονικότητας της λειτουργίας του πολιτικού πεδίου, όπως η επιχειρηματικότητα αποτελεί μέρος της κανονικότητας του οικονομικού πεδίου. Η αντιδιαστολή, επομένως, «διαμαρτυρίας και κανονικότητας» που προβάλλει ο υπουργός είναι καταχρηστική. Επιβάλει υπόρρητα ως αυτονόητο την προστασία της «κανονικότητας» έναντι των διαμαρτυριών που τη διαρρηγνύουν.

Η εννοιολογική διαστρέβλωση κορυφώνεται στο τέλος της τοποθέτησης του υπουργού, όπου δηλώνει εμφατικά, με κεφαλαία γράμματα, ότι «θα κάνουμε το ΠΑΝ ΓΙΑ ΝΑ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΣΕΒΑΣΜΟ ΣΤΗ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΗΣ ΕΠΙΛΟΓΗΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ». Το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα του συνέρχεσθαι εξοβελίζεται ολοσχερώς από την πολιτική κανονικότητα για να καταταχθεί σε μια ακόμα κατηγορία «διαφορετικότητας» που, ως δημοκρατική Πολιτεία, οφείλουμε να σεβαστούμε, ισότιμα με την επιθυμία του πολίτη να μετακινηθεί απρόσκοπτα ή να λειτουργήσει ως καταναλωτής στο κέντρο της πόλης.

Παρεμφερής επιθυμία διαστρέβλωσης της πραγματικότητας χαρακτηρίζει την καθησυχαστική δήλωση του υπουργού ότι «η Αστυνομία δεν κρύβει και δεν κρύβεται». Ακόμα κι αν υποθέσουμε, καλόπιστα, ότι το νέο σχέδιο διαχείρισης των διαδηλώσεων φιλοδοξεί να θέσει τέλος στην αστυνομική αυθαιρεσία – δεδομένου ότι προβλέπεται να φέρουν οι ένστολοι εμφανή διακριτικά –, ακόμα κι αν υποθέσουμε, καλόπιστα, ότι οι ένστολοι θα πειθαρχήσουν μόνιμα, είναι αδύνατον να μη παρατηρήσουμε ότι η απόκρυψη ενδεχόμενων έκνομων πράξεων των ενστόλων διασφαλίζεται από την κατάφωρη παραβίαση της ελευθερίας του Τύπου (α. 14 του Συντ.) δεδομένου ότι προβλέπεται πως «η Αστυνομία θα οριοθετήσει ένα συγκεκριμένο χώρο για τους δημοσιογράφους». Η ελευθερία του Τύπου, που έγκειται στην ελευθερία ενημέρωσης βάσει της ελεύθερης συλλογής πληροφοριών, συρρικνώνεται στην ενημέρωση βάσει πληροφοριών των οποίων η συλλογή θα καθορίζεται αυθαίρετα από την ΕΛ.ΑΣ.

Αυτή η ρητή φίμωση του Τύπου συνοδεύεται από μια υπόρρητη απειλή προς τους δημοσιογράφους που δεν θα πειθαρχήσουν, δεδομένου ότι τους προτείνεται εφεξής «να φορούν διακριτό και προστατευτικό εξοπλισμό». Υπονοώντας ότι τα μέχρι τώρα περιστατικά άσκησης βίας εις βάρος δημοσιογράφων και ιδίως φωτορεπόρτερ οφείλονταν στην εγγενή αδυναμία των ενστόλων να διακρίνουν τον εμφανέστατο επαγγελματικό εξοπλισμό τους, η ΕΛ.ΑΣ απεκδύεται ουσιαστικά των ευθυνών της σε περίπτωση άσκησης αστυνομικής βίας εις βάρος δημοσιογράφων/φωτορεπόρτερ που δεν θα δεχθούν να αυτοπεριοριστούν προς όφελος της «συνεργασίας και αμοιβαίας κατανόησης» που τους προτείνεται.

Συνοψίζοντας, το Εθνικό Σχέδιο Διαχείρισης των υπαίθριων δημόσιων συναθροίσεων θα μπορούσε να αποκληθεί Απώλεια δημοκρατικών κεκτημένων με επίχρισμα οργουελιανής γλώσσας.

της Αναστασίας Τσουκαλά

“Εμείς οι Ρουμάνοι έχουμε συνηθίσει τις απαγορεύσεις” – Ο Μπόλονι συγκρίνει τα μέτρα της πανδημίας με τη σοσιαλιστική Ρουμανία

 

Ο προπονητής του Παναθηναϊκού Λάζλο Μπόλονι και ο “αντικομμουνισμός της διπλανής πόρτας” ξαναχτυπά. Δεν είναι η πρώτη φορά εξάλλου που ο Ρουμάνος τεχνικός με τις ουγγρικές ρίζες δίνει τέτοια δείγματα γραφής, όπως θα θυμούνται οι τακτικοί αναγνώστες της Κατιούσα.

Αυτή τη φορά ο Μπόλονι μίλησε σε εφημερίδα της πατρίδας του και άρχισε μια “πετυχημένη σύγκριση” των απαγορευτικών μέτρων του κορονοϊού και του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε (και γνώρισε η Ρουμανία), καταλήγοντας στο ακαταμάχητο συμπέρασμα πως αφμότερα μας στερούν την ελευθερία. Αλλά όποιος έχει ζήσει τους περιορισμούς της σοσιαλιστικής Ρουμανίας, σίγουρα μπορεί να συνηθίσει σήμερα να κυκλοφορεί με μάσκες.

«Εμείς οι Ρουμάνοι είχαμε συνηθίσει στις απαγορεύσεις. Όταν άρχισε να επιβάλλεται η χρήση μάσκας λόγω της πανδημίας, ο καθένας βρίσκει μία δικαιολογία. Άκουσα έναν Γάλλο και ενόχλησε το ύφος του: εμείς είμαστε συνηθισμένοι στην ελευθερία, δεν φοράμε κάτι τέτοιο.

Πώς θα του φαινόταν εάν ζούσε στη Ρουμανία πριν το 1990, όταν έβαζες το αυτοκίνητο στο γκαράζ σου τον Νοέμβριο και το ξαναέβγαζες τον Απρίλιο; Όλοι υπομέναμε πράγματα, 20 εκατομμύρια άνθρωποι. Ή να περιμένεις στην ουρά τρεις ώρες για να πάρεις 20 γραμμάρια βούτυρο; Φυσικά, δεν θέλω να συμβεί ξανά. Αλλά εάν έχεις ζήσει με τέτοιους περιορισμούς, δεν νομίζω ότι οι άνθρωποι δεν μπορούν να συνηθίσουν για λίγο με μάσκες ή άλλα μέσα ασφαλείας σε τέτοια εποχή».

Πάλι καλά που δεν άρχισε πάνω στον οίστρο του να συγκρίνει τα “θύματα του κομμουνισμού” και της πανδημίας. Σε κάθε περίπτωση, τα λέει αυτά σε μια χώρα όπου ένα μεγάλο μέρος του λαού υποφέρει, με μισθούς πείνας κοντά στο όριο της φτώχειας, και για ένα κράτος που διαχειρίστηκε άθλια την αντιμετώπιση του κορονοϊού, με χιλιάδες κρούσματα σε καθημερινή βάση, που αναμένεται να πλησιάσουν το 1 εκ. τους επόμενους μήνες (με άλλα λόγια 1 στους 20 Ρουμάνους θα έχει προσβληθεί από τον ιό). Και αν υπάρχει ένα αποκούμπι για τον λαό σε αυτές τις δύσκολες μέρες είναι -όπως σε όλες τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες- οι δομές του συστήματος υγείας που έχουν μείνει από την… “ανελεύθερη περίοδο” πριν από το 1990.

Δεν περιμένουμε από τον Μπόλονι να αρχίσει τις συγκρίσεις με την αποτελεσματικότητα των χωρών που δε γνώρισαν τη “γλύκα της ελευθερίας”, όπως η Ρουμανία τις τρεις τελευταίες δεκαετίες. Θα μπορούσε, ωστόσο, αν μη τι άλλο να μην είναι τόσο προκλητικός, ιδίως σε μια περίοδο όπου το σύστημα δείχνει τα όριά του και η ελευθερία στον καπιταλισμό είναι μια πολύ-πολύ σχετική έννοια…