Ξεγύμνωσαν φοιτητή, τον ψέκασαν με χημικά, τον έσερναν στην άσφαλτο! – Δημόσια βασανιστήρια διαδηλωτή από την ΕΛΑΣ

 

Απέκλεισαν περιμετρικά την πανεπιστημιούπολη του ΑΠΘ, έσπευσαν με ΜΑΤ να τσακίσουν απλούς φοιτητές -λες και ήταν εγκληματίες-, πήραν για προσαγωγή μια κοπέλα με πατερίτσα, άφησαν άλλη μια λιπόθυμη, έριξαν χημικά στους διαδηλωτές, τους φόρτωσαν με ψεύτικες κατηγορίες (φθορά δημόσιας περιουσίας), για να τους καταστείλουν ωμά, χωρίς προσχήματα.

Τίποτα δε συγκρίνεται όμως με τη μανία τους, την ωμή, εκδικητική βία, που αποτυπώνεται στο βίντεο που ανέβασε στον τοίχο του ο δημοσιογράφος Αλέξανδρος Λιτσαρδάκης.

Ένας διαδηλωτής είναι ακινητοποιημένος στο έδαφος, στον χώρο μπροστά από την Πρυτανεία, και οι Πραιτωριανοί του Χρυσοχοΐδη ξεσπάνε πάνω του. Τον ξεγυμνώνουν και τον αφήνουν γυμνόστηθο, τον σέρνουν στο έδαφος, τον ψεκάζουν με χημικά, τον ακούνε να σφαδάζει σαν επαγγελματίες βασανιστές!

Γιατί αυτός είναι ο ρόλος τους και για αυτό ακριβώς εκπαδεύτηκαν!
Αμφιβάλλει κανείς αν θα λάβουν διαφορετική εκπαίδευση οι… συνάδελφοί τους, στο νέο σώμα της Πανεπιστημιακής Αστυνομίας;

Οι δημοσιογράφοι που καλύπτουν τα γεγονότα αντιδρούν αηδιασμένοι και ζητάνε από τους αστυνομικούς να μην τους ακουμπάνε και να φοράνε τις μάσκες τους -ως στοιχειώδης κανόνας προστασίας. Σύντομα η μανία των δυνάμεων καταστολής στρέφεται πάνω τους.

Τα λόγια είναι φτωχά για να περιγράψουν τις σκηνές βίας και βασικά την κτηνώδη συμπεριφορά των οργάνων της τάξης, που δυσφημεί το ανθρώπινο είδος -όπως κάθε ανθρωποφύλακας.

 

Προφανώς… εξαπατήθηκαν

 

 Προφανώς όταν ο μακαρίτης, πλέον, Επστάιν, ο προαγωγός ανηλίκων,
δισεκατομμυριούχος τραπεζίτης, χρηματιστής, φίλος του Κλίντον και του Τραμπ, έστηνε την «βιομηχανία» του στην οποία ήταν βουτηγμένη μέχρι το λαιμό η επιχειρηματική και πολιτική ελίτ των ΗΠΑ, βασιλικών οίκων μη εξαιρουμένων, οι μετέχοντες σε αυτήν είχαν… εξαπατηθεί.

Προφανώς όταν ο Τραμπ μετέτρεπε τον απροσχημάτιστο μισογυνισμό και σεξισμό του σε ένα ακόμα «αντισυστημικό» (!) χαρτί, οι οικονομικοί, μιντιακοί και πολιτικοί του συνδαιτυμόνες είχαν… εξαπατηθεί.

Όταν οι εκατοντάδες πρόεδροι, πρωθυπουργοί, υπουργοί και παρατρεχάμενοι έδιναν το χέρι τους στις συνόδους Κορυφής στον Μπερλουσκόνι των πάρτι «Μπούνγκα – Μπούνγκα» και των τηλεοπτικών σόου «Χοντρά λεφτά – χοντρά βυζιά», είχαν… εξαπατηθεί.

Οταν πριν μια δεκαετία το ολλανδικό Εφετείο προχώρησε στην άρση της απαγόρευσης της διαβόητης οργάνωση των Ολλανδών παιδεραστών Martijn, που αρχικά τέθηκε εκτός νόμου αλλά στη συνέχεια εθεωρήθη ότι δεν αποτελεί άμεση απειλή για την ασφάλεια της κοινωνίας, προφανώς οι δικαστές… εξαπατήθηκαν.  

Όταν ανοίγεις το ίντερνετ και παρακολουθείς πως η κραταιά βιομηχανία του σεξοτουρισμού απευθύνεται σε Ευρωπαίους και Αμερικανούς εντιμότατους πολίτες διαφημίζοντας ότι «Αν ψάχνεις για σεξοτουρισμό, αν θέλεις ένα καλό πήδημα, είσαι στο σωστό μέρος!», όπου το σωστό μέρος με την παιδική πραμάτεια φτάνει από Ταϊλάνδη, Φιλιππίνες και­ Ινδονησία μέχρι Ινδία, Βραζιλία, Σρι Λάνκα αλλά ευρωπαικά εδάφη, διαπιστώνεις, ταυτόχρονα, ότι οι κήνσορες του «πνεύμα και ηθική» έχουν… εξαπατηθεί.

Όταν ψάχνεις να βρεις αν υπάρχει ένα τέλος σε αυτό τον βούρκο της σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων στην Καθολική Εκκλησία, εκεί πια κι αν αντιλαμβάνεσαι ότι ακόμα και ο Θεός έχει… εξαπατηθεί.

Όταν βλέπεις πώς επιχειρήθηκε να κουκουλωθεί, να απομειωθεί, να διασκεδαστεί εδώ και τρεις βδομάδες η σημασία και η αξία των καταγγελιών στην Ελλάδα, όταν θυμάσαι όλη τη σαπίλα με τον «κύριο» πρώην βουλευτή που απηλλάγη της πρωτόδικης καταδίκης του για την υπόθεση ασέλγειας σε ανήλικο λόγω… παραγραφής, δεν σου μένει πια καμία αμφιβολία πόσο ψηλά μπορεί να χτυπήσει ο δαίμων της… εξαπάτησης.

Και σίγουρα, την ώρα που και ο βούρκος θα ντρεπόταν από την γλίτσα των θαμώνων του, να μην ξανακοιτάξεις εκείνη την κουβέντα του Μπρεχτ:

«Γιατί, λοιπόν, είναι όλα τριγύρω τόσο γκρίζα, γιατί τούτη 

η κολασμένη θύελλα που σκοτώνει, καθώς λένε, και νεκρούς; 

Όταν η κυρίαρχη τάξη σαπίζει, τότε η σαπίλα κυριαρχεί».  

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Σχόλιο-οχετός βγαλμένο από τον βόθρο της χρυσαυγίτικης προπαγάνδας από στέλεχος της ΝΔ

 

 

 Στη ρότα της αποσιώπησης των πολιτικών ευθυνών της κυβέρνησης σχετικά με την υπόθεση Λιγνάδη, ο Μακάριος Λαζαρίδης, βουλευτής της ΝΔ και για χρόνια συνεργάτης του Κ. Μητσοτάκη ως σύμβουλος Τύπου και Επικοινωνίας του γραφείου του, ξεθάβει χυδαιότητες, «copy - paste» από τη χρυσαυγίτικη φαρέτρα.

Χυδαιολογεί εναντίον του Άρη Βελουχιώτη, επικαλούμενος μάλιστα ανυπόγραφο, εμετικό -χρυσαυγίτικης κοπής- αντικομμουνιστικό δημοσίευμα «αναγνώστη» στον ιστότοπο «zougla.gr». 

Ο φασιστικός οχετός που κρύβεται στα μυαλά των “αρίστων” της ΝΔ πολλές φορές δεν μπορεί να συγκρατηθεί, και να καμουφλαριστεί διαφεύγοντας και πνίγοντας στη βρωμιά καθετί στο πέρασμά του. 

Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που στέλεχος της ΝΔ επιστρατεύει αντικομμουνισμό δήθεν για να αντιπαρατεθεί με τον ΣΥΡΙΖΑ. 

Είναι όμως κραυγαλέα προκλητικό να επιχειρεί βουλευτής της ΝΔ να βγάλει λάδι την κυβέρνηση, υιοθετώντας τις βρωμιές και τις χυδαιότητες που όλα τα προηγούμενα χρόνια φιλοξενούσαν τα μέσα προπαγάνδας της ναζιστικής εγκληματικής Xρυσής Aυγής.

Όταν η αστική δημοκρατία εκτρέφει τον φασισμό

 

Ο φασισμός και ο Ναζισμός δεν έπεσαν από τον ουρανό στον μεσοπόλεμο (1919-1939). Άπειρες πράξεις των αστικών δημοκρατιών των ιμπεριαλιστικών χωρών, εξέθρεψαν το φαινόμενο, ως άσσο στο μανίκι των ταξικών εξουσιών του κεφαλαίου για να αντιμετωπίσει, σε παγκόσμιο επίπεδο, τα ανερχόμενα κύματα επαναστατικών διαθέσεων των λαών με όχημα την κομμουνιστική ιδεολογία.

 Δεξιές αλλά και σοσιαλδημοκρατικές πολιτικές από ακραίο αυταρχισμό μέχρι ακραίο εθνικισμό - ρατσισμό υλοποίησαν το σχέδιο. Βρήκαν τότε ως θύματα τους Εβραίους για να φορτώσουν, εσωτερικά, κάθε κακό της κοινωνίας από την ανεργία και την πείνα μέχρι τη «μόλυνση» της θρησκευτικής πολιτιστικής κουλτούρας και… αλλοίωση του αίματος των «καθαρών φυλών» και την ΕΣΣΔ, εξωτερικά, μαζί με τον «κομμουνιστικό κίνδυνο» για να κτίσουν στη συνείδηση των λαών αδιέξοδα και διλήμματα που προετοίμαζαν την αποδοχή και του φασισμού. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η «ομαλή» κοινοβουλευτική μετάβαση στον φασισμό στην Ιταλία, στην Ελλάδα, στην Γερμανία και σε άλλες χώρες. Και όπου δεν έπιανε «ομαλότητα» χύνονταν αίμα όπως στην Ισπανία με τον Φράνκο να σφάζει και τις ιμπεριαλιστικές χώρες να παριστάνουν τις ουδέτερες!

 

Η Γαλλία

Στη Γαλλία της σημερινής «καλής δημοκρατίας» συνεχώς και περισσότερο θεσμοθετούνται αυταρχικά μέτρα υποδαύλισης του ρατσισμού και του αυταρχισμού. Μετά την «ιδέα» για απαγόρευση βιντεοσκόπησης των εγκλημάτων των σωμάτων ασφαλείας κατά του λαού και των αντιπάλων της εξουσίας και αυθαιρεσίας του κεφαλαίου, μια νέα αποκρουστική «ιδέα» κάνει την εμφάνισή της. Η λογοκρισία και η δίωξη επιστημονικών ερευνών και μελετών που επισημαίνουν τους κινδύνους από την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έναντι των «διαφορετικών».

Τη θέση των Εβραίων και του κομμουνισμού, στον αποπροσανατολισμό των λαών από τα καθημερινά οικονομικά, εκπαιδευτικά, πολιτιστικά, υγειονομικά και άλλα αδιέξοδα, τώρα κατέλαβαν οι μουσουλμάνοι, οι επιστήμονες, τα ανθρώπινα δικαιώματα και η «ισλαμοαριστερά» που «διαφθείρει την κοινωνία»! 

Διαβάζουμε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ άρθρο των New York Times, ότι η γαλλική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι θα εξετάσει ακαδημαϊκή έρευνα που, όπως είπε, τροφοδοτεί «ισλαμοαριστερές» τάσεις που «διαφθείρουν την κοινωνία»! Παράλληλα, καλού – κακού, η γαλλική Βουλή ψήφισε ένα γενικό νόμο κατά του ισλαμισμού «για να έχουμε», κατά τον ίδιο τρόπο που ψήφιζαν κάποτε νομοσχέδια κατά του κομμουνισμού, όπως πχ το δικό μας Ιδιώνυμο με ένθερμο υποστηρικτή τον «Εθνάρχη της Ελληνικής Δημοκρατίας», Ελευθέριο Βενιζέλο.

Η δε υπουργός ανώτατης εκπαίδευσης της Γαλλίας, Φρεντερίκ Βιντάλ, που θα τη ζήλευε και η κα Κεραμέως, ανακοίνωσε ότι το κρατικό Εθνικό Κέντρο Επιστημονικής Έρευνας θα εξετάσει το σύνολο των ερευνών που γίνονται στη χώρα, με έμφαση στη μετα-αποικιοκρατία! Όχι, δεν στοχεύουν να λογοκρίνουν μια κάποια έρευνα, αλλά το σύνολο των ερευνών και μελετών που υπερασπίζουν την ιστορική αλήθεια και τα ανθρώπινα δικαιώματα και δεν συμφέρουν στο δρόμο προς τον ρατσισμό και τον αυταρχισμό. Τι και αν η Διάσκεψη των Πρυτάνεων της Γαλλίας χαρακτήρισε τον ισλαμοαριστερισμό «ψευδοέννοια» την οποία χρησιμοποιεί η άκρα Δεξιά. Και στην Ελλάδα είπαν «κάτι» οι Πρυτάνεις, αλλά «φύτεψαν» την «πανεπιστημιακή» αστυνομία στα ΑΕΙ!

Στα έργα του Νοσφεράτου το φέρετρο και ο τάφος έτριζαν μόλις σταγόνες αίματος αθώων παρθένων έσταζαν πάνω του! Το τέρας του φασισμού τρέφεται από τέτοιες «ιδέες» και πολιτικές που ετοιμάζει η «αθώα» αστική δημοκρατία. Μόνο που αυτό δεν είναι λαϊκός μύθος στον κινηματογράφο αλλά σκληρή και αιματηρή πραγματικότητα για τους λαούς.

 

https://www.amna.gr/eu/article/530336/Mainetai-o-politismikos-polemos-sti-Gallia

 

 

Μαίνεται ο «πολιτισμικός πόλεμος» στη Γαλλία

 

ΘΈΣΕΙΣ & ΑΝΤΙΘΈΣΕΙΣ /Παρασκευή 19 Φεβρουαρίου 2021, 14:50:56 / Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ, των Norimitsu Onishi και Constant Méheut (*) 

 

Κλιμακώνοντας τις επιθέσεις της εναντίον θεωριών της κοινωνικής επιστήμης που υποστηρίζει ότι απειλούν τη Γαλλία, η γαλλική κυβέρνηση ανακοίνωσε αυτή την εβδομάδα ότι θα εξετάσει την ακαδημαϊκή έρευνα που, όπως είπε, τροφοδοτεί «ισλαμοαριστερές» τάσεις που «διαφθείρουν την κοινωνία». 
Η ανακοίνωση αυτή προκάλεσε φόβους για καταστολή των ακαδημαϊκών ελευθεριών - ιδιαίτερα σε σχέση με σπουδές γύρω από τη φυλή, το φύλο, τις μετα-αποικιακές σπουδές και άλλα πεδία που η γαλλική κυβέρνηση λέει ότι έχουν εισαχθεί από αμερικανικά πανεπιστήμια και υπονομεύουν τη γαλλική κοινωνία. 
Παράλληλα με την εξέλιξη αυτή, ψηφίστηκε από τη γαλλική Βουλή νομοσχέδιο κατά του ισλαμισμού, μιας ιδεολογίας που θεωρείται ότι ενθαρρύνει τρομοκρατικές πράξεις. Όλα αυτά εντάσσονται σε μια δεξιά στροφή του Μακρόν, ο οποίος αντιμετωπίζει κρίσιμες προεδρικές εκλογές το 2022. 
Η υπουργός ανώτατης εκπαίδευσης Φρεντερίκ Βιντάλ ανακοίνωσε ότι το κρατικό Εθνικό Κέντρο Επιστημονικής Ερευνας θα εξετάσει το σύνολο των ερευνών που γίνονται στη χώρα, με έμφαση στη μετα-αποικιοκρατία. «Ο ισλαμοαριστερισμός διαφθείρει όλη την κοινωνία, περιλαμβανομένων των πανεπιστημίων», είπε σε συνέντευξή της, προσθέτοντας ότι ορισμένοι καθηγητές προωθούν «ριζοσπαστικές» και «ακτιβιστικές» ιδέες.  

Η Γαλλία αποτελεί εδώ και έναν αιώνα ένα κοσμικό κράτος που στηρίζεται στην ιδέα ότι όλοι οι πολίτες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου. Η ιδέα αυτή όμως δοκιμάζεται από τις διακρίσεις και την περιθωριοποίηση των μεταναστών, οι περισσότεροι από τους οποίους προέρχονται από παλιές αποικίες. Και το πολιτικό κατεστημένο θεωρεί ότι οι εκκλήσεις κατά των διακρίσεων απειλούν την ταυτότητα και την κοινωνική συνοχή της Γαλλίας. 

Με ασυνήθιστα σκληρή γλώσσα, ο ακαδημαϊκός κόσμος απέρριψε τις κατηγορίες της κυβέρνησης. Η Διάσκεψη των Πρυτάνεων χαρακτήρισε τον ισλαμοαριστερισμό «ψευδοέννοια» την οποία χρησιμοποιεί η άκρα Δεξιά. Και ο οργανισμός που επρόκειτο να πραγματοποιήσει την έρευνα που θέλει η κυβέρνηση, και έχει το όνομα «Αθηνά», ανακοίνωσε ότι δεν προτίθεται να την κάνει. 

Η μάχη αυτή για τις θεωρίες της κοινωνικής επιστήμης, που τις τελευταίες ημέρες έγινε πρωτοσέλιδο σε τουλάχιστον τρεις μεγάλες γαλλικές εφημερίδες, εντάσσεται σε έναν γενικότερο πολιτισμικό πόλεμο στη Γαλλία που τον τελευταίο χρόνο εκδηλώνεται με μαζικές διαδηλώσεις για τον ρατσισμό και την αστυνομική βία, αντικρουόμενες απόψεις για τον φεμινισμό και εκρηκτικές συζητήσεις για το ισλάμ και τον ισλαμισμό. 

Τα τελευταία χρόνια έχουν πραγματοποιηθεί επίσης μικρές και μεγάλες επιθέσεις ισλαμιστών, από τις οποίες έχουν σκοτωθεί 250 γάλλοι πολίτες. 
Αν και ο πολιτισμικός πόλεμος διεξάγεται στα μέσα ενημέρωσης και τη πεδίο της πολιτικής, έχει τις ρίζες του στα γαλλικά πανεπιστήμια. Τα τελευταία χρόνια, μια νέα γενιά κοινωνικών επιστημόνων χρησιμοποιεί καινούργια εργαλεία για να κατανοήσει μια χώρα που ήταν ανέκαθεν απρόθυμη να συζητήσει θέματα όπως ο ρατσισμός. Η τάση αυτή βρίσκει αντίθετους τους διανοούμενους πιο μεγάλης ηλικίας, που θεωρούν ότι οι θεωρίες αυτές είναι αμερικανόφερτες. Ο ίδιος ο πρόεδρος Μακρόν, που δεν έδειχνε στο παρελθόν ενδιαφέρον γι’αυτά τα πράγματα, έχει κερδίσει πολλούς συντηρητικούς τελευταία με τις επιθέσεις του εναντίον «ορισμένων θεωριών της κοινωνικής επιστήμης που εισάγονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες». 
«Η χρήση του όρου `ισλαμοαριστερισμός` έχει γίνει ένας από τους πιο αποτελεσματικούς τρόπους εξουδετέρωσης της ακροδεξιάς», λέει η Κλοέ Μορέν, ειδικός της κοινής γνώμης στο Ιδρυμα Ζαν-Ζορές. Σύμφωνα με τον γάλλο κοινωνιολόγο Μαρουάν Μοχάμεντ, ειδικό για την ισλαμοφοβία, τέτοιοι όροι θα ακούγονται όλο και συχνότερα καθώς πλησιάζουν οι προεδρικές εκλογές, πολύ περισσότερο που εκτρέπουν τη συζήτηση από την κακή διαχείριση της πανδημίας και της οικονομικής κρίσης από την κυβέρνηση. 

Ο όρος «ισλαμοαριστερισμός» αναφέρθηκε για πρώτη φορά στις αρχές της δεκαετίας του 2000 από τον γάλλο ιστορικό Πιερ-Αντρέ Ταγκιέφ για να περιγράψει τη συμμαχία μεταξύ ακροαριστερών και ισλαμιστών εναντίον των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Τελευταία χρησιμοποιείται από την ακροδεξιά, αλλά και ορισμένους υπουργούς του Μακρόν, για να κατηγορηθούν όσοι είναι ήπιοι με τον ισλαμισμό και ασχολούνται περισσότερο με την ισλαμοφοβία. 

(*) Οι Νοριμίτσου Ονίσι και Κονστάν Μεέ είναι αρθρογράφοι των New York Times 
 
(New York Times) 

 

 

Το ιστορικό φαράγγι της Καντάνου θυσία (για μια ακόμα φορά) στο βωμό των επιχειρηματικών συμφερόντων!

 

Ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας κατοίκων για την προστασία του ιστορικού φαραγγιού της Καντάνου:

Μελετώντας το πρακτικό (28/1-10-2020) των 57 (!) σελίδων,  από την συνεδρίαση του Κεντρικoύ Συμβουλίου Νεωτέρων Μνημείων (ΚΣΝΜ),  που  έγινε στις 1 Οκτωβρίου 2020 και αφορούσε την γνωμοδότηση του για την   «τροποποίησης της Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων υφιστάμενου λατομείου αδρανών υλικών της «Λατομεία Σελίνου Α.Ε.» για την προσθήκη μονάδων παραγωγής έτοιμου σκυροδέματος, ασφαλτομίγματος και διαχείρισης Α.Ε.Ε.Κ.», διαπιστώνουμε ότι: 

1.Οι υπηρεσίες του Υπουργείου Πολιτισμού αγνοήθηκαν συστηματικά (μετά το 2015), δεν ενημερώθηκαν και κατά συνέπεια δεν ενέκριναν μια σειρά από αποφάσεις που πάρθηκαν από την Αποκεντρωμένη Διοίκηση της Περιφέρειας Κρήτης, προς όφελος της εταιρείας  και εις βάρος του ιστορικού τόπου στο φαράγγι της Καντάνου. Κορωνίδα αυτών των αποφάσεων  αποτελεί η παραχώρηση (για χρήση)  στην εταιρεία του λατομείου 10 στρεμμάτων από τον ιστορικό τόπο και η μετάθεση της αποκατάστασης του περιβάλλοντα χώρου του στο μακρινό 2048!

2.Η εταιρεία δεν έχει εκπληρώσει,  μέχρι σήμερα, την υποχρέωση της για αποκατάσταση του πληγέντος τμήματος του ιστορικού τόπου, που είναι απαράβατος όρος της εγκριτικής απόφασης του ΥΠΠΟ το 2015 για την επαναλειτουργία του λατομείου.

3.Οι υπηρεσίες του ΥΠΠΟ τόσο στην Κρήτη, όσο και στην Αθήνα έχουν κατανοήσει σε βάθος τον κίνδυνο  της περαιτέρω υποβάθμισης και ολοσχερούς καταστροφής του ιστορικού φαραγγιού της Καντάνου από το λατομείο και για αυτό η Διεύθυνση Προστασίας Νεωτέρων Μνημείων (ΔΠΑΝΣΜ)  εισηγήθηκε προς το ΚΣΝΜ (πρακτικό σελ 18) : 

« Α) Tην μη έγκριση, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 16 του Ν. 3028/2002, της τροποποίησης της Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων υφιστάμενου λατομείου αδρανών υλικών της «Λατομεία Σελίνου Α.Ε.» για την προσθήκη μονάδων παραγωγής έτοιμου σκυροδέματος, ασφαλτομίγματος και διαχείρισης Α.Ε.Ε.Κ., στη θέση Κακόσκαλα στον περιβάλλοντα χώρο του χαρακτηρισμένου ως ιστορικού τόπου παλιού επαρχιακού δρόμου της Καντάνου, Δήμου Καντάνου-Σελίνου, Περιφερειακής Ενότητας Χανίων, Περιφέρειας Κρήτης και την υποβολή νέας Μ.Π.Ε. στην οποία θα συμπεριλαμβάνονται τα εξής: 

1. 1. Να περιληφθούν όλες οι δράσεις και ενέργειες για την άμεση υλοποίηση της εγκεκριμένης μελέτης αποκατάστασης του πληγέντος τμήματος του δρόμου του ιστορικού τόπου, η οποία να ικανοποιεί τους όρους της εγκριτικής απόφασης του ΥΠΠΟΑ για την περιβαλλοντική αδειοδότηση του λατομείου (ΥΠΠΟΑ/ΓΔΑΜΤΕ/ΔΠΑΝΣΜ/311341/28784/3943/30.11.2015). 
2. Να τροποποιηθούν ως προς το χρονοδιάγραμμα εκτέλεσης των εργασιών αποκατάστασης των εκτάσεων Β1, Β2 και Β3 τόσο η νέα Μ.Π.Ε. όσο και η εκπονηθείσα μελέτη φυτοτεχνικής αποκατάστασης και η εγκριτική της υπ’ αρ. 2462/24.07.2019 Απόφαση της Συντονίστριας Α.Δ.Κ. (Αποκεντρωμένη Διοίκηση Κρήτης) και να υποβληθούν προς έγκριση στην ΥΝΜΤΕΚ. Η αποκατάσταση των εν λόγω εκτάσεων θα πρέπει να υλοποιηθεί σε συνέργεια με την αποκατάσταση του πληγέντος τμήματος του ιστορικού δρόμου και να ολοκληρωθεί σε διάστημα όχι μεγαλύτερο των δύο ετών μετά από την ολοκλήρωση των εργασιών αυτής. Οι παραπάνω εργασίες θα υλοποιούνται υπό την εποπτεία και σε συνεννόηση με την ΥΝΜΤΕ Κρήτης. 

Β) Τη μη επέκταση στο μέλλον της εξορυκτικής δραστηριότητας και σχετικών εγκαταστάσεων νοτιοανατολικά του οριοθετημένου ρέματος και του προστατευόμενου δρόμου, για την προστασία του ιστορικού τόπου της Καντάνου και την ανάσχεση της προϊούσας υποβάθμισης του φυσικού και πολιτιστικού τοπίου της περιοχής. Για το σκοπό αυτό θα πρέπει να κινηθεί η διαδικασία αποχαρακτηρισμού της λοιπής μη αδειοδοτημένης λατομικής περιοχής νοτιοανατολικά του οριοθετημένου ρέματος, σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία. »

Για το Β της παραπάνω εισήγησης  και την μη επέκταση του λατομείου , η εταιρεία (φανερά ενοχλημένη)  ζήτησε την ανάκληση του και την αναβολή της συζήτησης στο ΚΣΝΜ. Μάλιστα είχε προηγηθεί, έγγραφο της,  προς την Υπηρεσία Νεωτέρων Μνημείων Κρήτης, με την “απειλή” (;) της παράβασης καθήκοντος για τον “παράνομο”  (σύμφωνα με την εταιρεία) περιορισμό της λατομικής περιοχής. (πρακτικό σελ 15)

Όμως η ΔΠΑΝΣΜ στην εισήγηση της προς το ΚΣΝΜ (σελ 18) έκανε σαφές ότι «Απαντώντας (στην εταιρεία) θα λέγαμε ότι επιχειρείται ο περιορισμός της εξορυκτικής δραστηριότητας στην υφιστάμενη αδειοδοτημένη περιοχή, στο άμεσο περιβάλλον του προστατευόμενου επαρχιακού δρόμου, η προστασία του οποίου αποτελεί καθήκον των αρμοδίων Υπηρεσιών του ΥΠΠΟΑ, όπως αναφέρεται στο άρθρο 10 του Ν. 3028/2002.»

4) Καταγράφονται με σαφήνεια οι μελλοντικές προθέσεις της εταιρείας με τα λόγια του μηχανικού και μελετητή της, που συμμετείχε στην συνεδρίαση του ΚΣΝΜ: «Η εταιρεία, όμως, διατηρεί το δικαίωμα, τροποποιώντας, πάντα, τις μελέτες, να μπορέσει να κάνει επέκταση ανατολικά. Υπάρχει χώρος ο οποίος πληροί τις προδιαγραφές, δηλαδή τα 50μ. που έχουν καθοριστεί, τα 20μ. από την ζώνη του οριοθετημένου ρέματος, και λόγω του αναγλύφου, να είναι, πρακτικά, αθέατες οι βαθμίδες εκμετάλλευσης, αλλά αυτό δεν αποτελεί αντικείμενο της παρούσας μελέτης. Αυτό θα γίνει μελλοντικά. Και προφανώς, θα περάσει πάλι από την Υπηρεσία.  ( Πρακτικό ,σελ 37)

Τελικά το ΚΣΝΜ (και στην συνέχεια η Υπουργός Πολιτισμού), ενέδωσαν στις πιέσεις της εταιρείας και δεν συζήτησαν,  ούτε έλαβαν απόφαση, σχετικά με το (Β) της εισήγησης των Υπηρεσιών που αφορούσε «την μη επέκταση στο μέλλον της εξορυκτικής δραστηριότητας.»

Είναι πλέον  (και ήταν εξ αρχής) πασιφανές, ότι η απόφαση,  τον Μάιο του 2020, του Περιφερειακού Συμβούλιου Κρήτης για τον καθορισμό των λατομικών περιοχών στην ΠΕ Χανίων, που απέκρυπτε την κήρυξη του ιστορικού τόπου και την  σχετική απόφαση του ΣΤΕ, στο φαράγγι της Καντάνου, δεν λήφθηκε τυχαία ή από λάθος! Δρομολογεί την  σχεδιαζόμενη επέκταση του λατομείου στο σύνολο της λατομικής περιοχής των 348 στρ.

Για αυτό και δεν διορθώθηκε όταν δεκάδες φορείς – σύλλογοι και εκατοντάδες πολίτες το ζήτησαν εγγράφως από το Περιφερειακό Συμβούλιο. 

Όπως είναι ξεκάθαρο και το ότι για  να σωθεί το ιστορικό φαράγγι της Καντάνου θα πρέπει άμεσα, όπως προτείνουν οι αρμόδιες υπηρεσίες του Υπουργείου Πολιτισμού και ζητούν οι φορείς και πολίτες, αλλά και το δημοτικό συμβούλιο Καντάνου Σέλινου   «να κινηθεί η διαδικασία αποχαρακτηρισμού της λοιπής μη αδειοδοτημένης λατομικής περιοχής νοτιοανατολικά του οριοθετημένου ρέματος» και  η εξεύρεση νέας λατομικής περιοχής στις προβλεπόμενες θέσεις, από το ΣΧΟΑΠ (Πελεκάνου)  του Δήμου Καντάνου  – Σελίνου. 

ΕΚΦΑΝΣΕΙΣ ΚΥΡΙΑΡΧΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

 

Ανάμεσα στις  διάφορες αποκαλύψεις, σχετικά με περιστατικά σεξουαλικής κακοποίησης από τον ηθοποιό και σκηνοθέτη Δ. Λιγνάδη, που αυτές τις ημέρες διαδέχονται η μία την άλλη είναι κι εκείνη που εμπλέκει δομές ανηλίκων προσφύγων τριών μη κυβερνητικών οργανώσεων, οι οποίες είχαν συμφωνήσει μαθήματα στο θέατρο του Δ. Λιγνάδη για τα παιδιά, τα οποία όμως αρνούνταν πεισματικά μετά τις αρχικές επισκέψεις να ξαναπάνε. Αυτή η αποκάλυψη, σε συνδυασμό με  τις καταγγελίες για τη σεξουαλική κακοποίηση σε εφήβους από τον ηθοποιό σχεδόν συμπυκνώνει την εποχή μας. Δηλ.  ένα επίπλαστο ενδιαφέρον για τον κατατρεγμένο, το οποίο κρύβει τη στυγνή εκμετάλλευσή του, σε συνδυασμό με μια επίδειξη πνευματικής ανωτερότητας που αποδέχεται τον παρία με καθορισμένους όρους στο κοινωνικό περιθώριο που εξυπηρετεί την ισχύουσα τάξη πραγμάτων. Η ανάθεση από ΜΚΟ σ’ έναν σκηνοθέτη, χωρίς να εξεταστούν οι πραγματικές προθέσεις του,  να προσφέρει σε  ασυνόδευτους ανήλικους πρόσφυγες, από χώρες εμπόλεμες, διαφορετικού πολιτισμού,  γνώσεις θεατρικές είναι μια αντιπροσωπευτική εικόνα αυτής της αντίληψης. Σ’ αυτή την εικόνα  μοιάζει να εξαφανίζεται η διάκριση μεταξύ ατόμου και κοινωνίας, και όπου τα άτομα,  από τη μια ανήλικα παιδιά, πρόσφυγες,  χωρίς οικογένεια, χωρίς πατρίδα, χωρίς πόρους και  από την άλλη προικισμένος καλλιτέχνης, μεγαλοαστός, μέρος της κυρίαρχης τάξης της χώρας,  εμφανίζονται ως οι τέλειες αλληγορίες της κοινωνίας. Η εκμετάλλευση της απόγνωσης με το πρόσχημα της τέχνης. Η εκλεπτυσμένη Δύση πάντα εκμεταλλεύεται με …στυλ. Κι αυτό φαίνεται και στις κοινωνικές κατηγορίες που επιλέγονται για να περιγράψουν ή να καθορίσουν ένα κοινωνικό πρόβλημα που συνδέονται στενά με τις πολιτικές στρατηγικές οι οποίες χρησιμοποιούνται για την καταπολέμησή του αφού  ακόμα  και οι λέξεις δεν είναι ουδέτερες.  Έτσι π.χ η λέξη παιδεραστία μοιάζει ίσως και να ωραιοποιεί την σεξουαλική κακοποίηση των παιδιών ή τη σεξουαλική εκμετάλλευσή τους που σε μεγάλο βαθμό είναι πρόβλημα που σχετίζεται και με τις κοινωνικές ανισότητες.  

          Τα σεξουαλικά αδικήματα εναντίον των παιδιών βιώνονται ως η πιο δραματική μορφή σεξουαλικής βίας και έχουν να κάνουν με την αντίληψη της παιδικής ηλικίας ως φάση ειδική της ζωής που  συνδέεται με τις έννοιες της ευθραυστότητας και ανορθολογικότητας. Αυτό το  ιδανικό της αγνότητας και της αθωότητας της παιδικής ηλικίας προέκυψε κατά τη το τέλος του 17^ου  αιώνα και στις αρχές του 18^ου  αιώνα. Η εμφάνιση μάλιστα της έννοιας της παιδικής ηλικίας σίγουρα αποτελεί προϋπόθεση για την ηθική καταδίκη της βίας κατά των παιδιών, στο τέλος του 19^ου  αιώνα, και αργότερα, το κίνημα κατά της οικιακής παιδικής κακοποίησης στη δεκαετία του 1960, με επικεφαλής τους Αμερικανούς παιδίατρους. Η σεξουαλική διάσταση της παιδικής κακοποίησης κέρδισε εξέχουσα θέση στις ΗΠΑ με τη συνδρομή και του φεμινιστικού κινήματος κατά της σεξουαλικής βίας στο σπίτι. Στη δεκαετία του 1990 το θέμα της σεξουαλικής  βίας κατά των παιδιών σχετίζεται με την εμφάνιση ενός νέου ιδεώδους της παιδικής ηλικίας, που είναι το παιδί ως αντικείμενο ειδικών δικαιωμάτων. Η κακοποίηση λοιπόν παιδιών ορίζεται ως παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μαζί με τις άλλες μορφές βίας και σεξουαλικής εκμετάλλευσης τους. Σε αυτό το πλαίσιο, τα σεξουαλικά αδικήματα εναντίον των παιδιών αποκτούν μια νέα διάσταση και δεν έχει να κάνει με την κλοπή της αθωότητας ή της αγνότητας, αλλά με βία και παραβίαση των δικαιωμάτων.

           Εάν τα συναισθήματα συμπόνιας προς τα κακοποιημένα παιδιά τα κάνουν να θεωρηθούν ως θύματα βίας, το αίσθημα τρόμου και αποτροπιασμού για ό,τι υφίστανται μπορεί συχνά να εμφανιστεί και  να δημιουργήσει μια αναπαράσταση των ίδιων παιδιών ως διεστραμμένα παιδιά, σεξουαλικά επικίνδυνα. Κι αυτό γιατί έχοντας  αυτά μετατοπιστεί σε ερωτικό έδαφος, το σεξουαλικό παιδί συμμετέχει, παράλληλα με τον παιδόφιλο, στη διαδικασία της ρύπανσης των ενήλικων φαντασιώσεων της παιδικής ηλικίας ως εποχής σεξουαλικής αθωότητας. Και πιθανόν στην πραγματικότητα οι σταυροφορίες κατά της παιδεραστίας αντί να προστατεύει τα κακοποιημένα παιδιά, προστατεύει μόνο το σύγχρονο ιδανικό της παιδικής ηλικίας, βασισμένο στις ιδέες της αγνότητας και της αθωότητας, που απειλούνται. Ίσως γι’ αυτό η αξιοποίηση και η εξιδανίκευση της αθωότητας δεν αντιπροσωπεύουν τον καλύτερο τρόπο για να διασφαλιστούν τα δικαιώματά τους. Γιατί πρόκειται από τη μια  για έναν μηχανισμό που  μπορεί να ενισχύει τη θέση  των παιδιών σχετικά με την ευπάθεια στις σεξουαλικές σχέσεις μεταξύ διαφορετικών γενεών ή σε άλλες ασύμμετρες αλληλεπιδράσεις. Συγχρόνως όμως  μπορεί να αποκλείει όσους έχουν ήδη χάσει την αθωότητα του δικαιώματος στην προστασία, είτε μπορεί να κρύβει άλλες μορφές βίας και κατάχρησης εξουσίας εκτός από τη σεξουαλική κακοποίηση, είτε να  ενισχύει την πειθαρχική διάσταση της παιδικής νομοθεσίας που βασίζεται σε τεχνικές επιτήρησης και τιμωρίας. Γι’ αυτό και οι ανήλικες πρόσφυγες, μόνοι και απροστάτευτοι, ανεπιθύμητοι στον τόπο που ζήτησαν καταφύγιο, αποξενωμένοι από την κοινωνία που ανέχεται τον εγκλεισμό σε στρατόπεδα όχι μόνο είναι πιο ευάλωτοι σε κάθε είδους βία αλλά και οι συνέπειες από την κακοποίησή τους  τις περισσότερες φορές είναι μηδενικές. 

        Ο σκηνοθέτης με το κύρος της θέσης του, την ικανότητα του ταλέντου του μπορούσε να χειραγωγεί για να υποτάσσει στις επιθυμίες του, που ταύτιζε με  τη μαγεία της τέχνης, ανήλικες προσδοκίες.  Κι αυτό δεν είναι εξαίρεση, ακόμα κι αν δεν παίρνει πάντα κακουργηματικό χαρακτήρα. Στην αστική κοινωνία οι σχέσεις κυριαρχίας και υποταγής είναι εγγενείς σε κάθε τομέα που ασκούνται και είναι αυτές που καθορίζουν και τη μορφή σεξουαλικότητας των κοινωνιών. Μια σεξουαλικότητα που χαρακτηρίζεται από την εμπορευματοποίηση, την υποδούλωση, που μετατρέπεται σε αντικείμενο και μέσο ανταλλαγής,  είναι επόμενο  να  δημιουργεί περιβάλλοντα όπου  η σεξουαλική κακοποίηση να θεωρείται μια μορφή έκφρασής του ελέγχου και της υπεροχής πάνω σ’ έναν άλλο άνθρωπο και να αγοράζεται. Γι’ αυτό και σε τέτοιες υποθέσεις σεξουαλικής κακοποίησης εμπλέκονται άτομα εξουσίας από χώρους πολιτικής, τέχνης, θρησκείας κλπ. τα οποία, κατά τα φαινόμενα, στην περίπτωση του Δ. Λιγνάδη έδειξαν ιδιαίτερη μέριμνα να καλυφτούν ίχνη, με την καθυστέρηση της δικαιοσύνης να ενεργοποιηθεί.

       Εν ολίγοις, ο σημερινός καπιταλισμός δεν μπορεί να γίνει κατανοητός αγνοώντας τις συγκεκριμένες επιπτώσεις του στις γυναίκες και τα παιδιά, αγνοώντας τον αντίκτυπο του παγκόσμιου συστήματος πορνείας, αγνοώντας την εμπορευματοποίηση της ζωής οπουδήποτε στον κόσμο. Η ενίσχυση των κοινωνικών ανισοτήτων, η φτώχεια πολλών πληθυσμών, ιδίως γυναικών και παιδιών και κατά συνέπεια, η αυξημένη μετανάστευσή τους, είναι παράγοντες που ευνοούν την εμπορία για σκοπούς πορνείας. Τα ανθρώπινα όντα που διακινούνται παγκοσμίως με σκοπό την πορνεία είναι σημαντικά πιο πολυάριθμα από αυτά που διακινούνται για οικιακή εκμετάλλευση ή φθηνή εργασία. Η τάση είναι η πορνεία όλο και νεότερων παιδιών καθώς και η χρήση τους στην πορνογραφία. Η υποβολή στους κανόνες της αγοράς και στους συμβατικούς νόμους ανταλλαγής οδηγεί σε μια ολοένα και πιο διαδεδομένη αποδοχή της πορνείας. Έχει γίνει τώρα και η πορνεία, για έναν σημαντικό αριθμό κρατών και οργανισμών, μια δουλειά όπως οποιαδήποτε άλλη, μια απλή σεξουαλική εργασία και ακόμη και «δικαίωμα» ή «ελευθερία». Στο όνομα της αυτονομίας των ανθρώπων και του δικαιώματος ελέγχου του σώματος κάποιου, γίνεται υπεράσπιση του δικαιώματος στην πορνεία και την εμπορία γυναικών με σκοπό την πορνεία και  αυτή η αντίληψη επιβάλλεται σταδιακά. Η σεξουαλική ελευθερία έχει μετατραπεί πλέον σε  μια αγοραία αξία και ένα στοιχείο κοινωνικής ηθικής. Σε μια διαστρέβλωση των εννοιών και στο όνομα της υπεράσπισης των σεξουαλικών εργαζομένων και του δικαιώματος στην ατομική αυτοδιάθεση όχι μόνο οι σεξουαλικές βιομηχανίες προσαρμόστηκαν στους καπιταλιστικούς κανονισμούς που προάγουν τα οφέλη της αγοράς, αλλά νομιμοποίησαν την εμπορευματοποίηση της σεξουαλικότητας των ανθρώπων.

         Όλα αυτά λοιπόν που αποκαλύπτονται για σεξουαλικές κακοποιήσεις  δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά, είναι εκφάνσεις της κυρίαρχης εξουσίας,  εκφράσεις ενός συστήματος που αγοράζει και πουλά τα πάντα και καλύπτονται από τους επάλληλους κύκλους της κυρίαρχης εξουσίας.

20-02-2021 Ακόμα και οι πιο αδαείς αναγνωρίζουν πόσο ακάλυπτους μας αφήνει το οικονομικό τους σύστημα, που τα κέρδη τους μπαίνουν πάνω από την υγεία του κόσμου και πάνω από τις ζωές μας ακόμη και σε συνθήκες πανδημίας. Κατιούσα

 

Η «κρίση της πανδημίας» ή η πανδημική κρίση του καπιταλισμού

Κάποια χρόνια πριν μπήκε στη ζωή μας ο όρος «δόγμα του σοκ» με τον γνωστό μας πρώην να κάνει ένα επικό σαρδάμ. Προσπάθησαν να μας πείσουν από τότε ότι τα πράγματα πάνε στραβά και μας γλιτώνουν. Άλλοι κατηγορούσαν κωμικές κυβερνήσεις και άλλοι εισήγαγαν τον νέο όρο περί ατομικής μας ευθύνης αφού …«μαζί τα φάγαμε».

Και έρχεται ο Φλεβάρης του ’20 και ένας ιός εξαπλώνεται από Ανατολή σε Δύση και προκαλεί προβλήματα στα συστήματα του ανθρώπινου οργανισμού, αλλά και μέγιστα προβλήματα στο σύστημα που αυτοί πρεσβεύουν.

Ακόμα και οι πιο αδαείς αναγνωρίζουν πόσο ακάλυπτους μας αφήνει το οικονομικό τους σύστημα, που τα κέρδη τους μπαίνουν πάνω από την υγεία του κόσμου και πάνω από τις ζωές μας ακόμη και σε συνθήκες πανδημίας.

Εν μέσω οικονομικών συμφωνιών τα σύνορα με Κίνα δεν κλείνουν, οι εβδομάδες μόδας παραμένουν ανοιχτές για να διατηρηθεί η εδραιωμένη φθηνή εργασία του υφάσματος που όμως πουλιέται πανάκριβα από τις βιομηχανίες στον δυτικό καπιταλιστικό κόσμο.

Τα πράγματα σοβαρεύουν και οι μεγάλες καπιταλιστικές οικονομίες, που πριν χρόνια στηλίτευσαν, διαστρέβλωσαν τα γεγονότα και πανηγύρισαν για την «κατάρρευση του σοσιαλισμού», δείχνουν τις προτεραιότητές τους. Εκατόμβες νεκρών στις ΗΠΑ, εξέγερση, θυμός, ανασφάλεια σε έναν κόσμο που έπρεπε από χρόνια να πληρώνει για την υγειονομική του κάλυψη. Για έναν κόσμο όπου η παροχή Υγείας είναι προνόμιο και ένδειξη οικονομικής επιτυχίας και όχι αναφαίρετο δικαίωμα κάθε ανθρώπου και ευθύνη της πολιτείας.

Στην εξωραϊσμένη Ευρωπαϊκή Ένωση οι καπιταλιστικές οικονομίες αναδεικνύουν πόσο απροετοίμαστες ήταν. «Κλειστείτε – μαντρωθείτε» ήταν το πανέξυπνο σχέδιο θωράκισης για να μη φανεί ότι τόσα χρόνια το κίνητρο δεν ήταν οι ανάγκες του λαού σε υπηρεσίες Υγείας, αλλά το κέρδος. Λίγες Μονάδες Εντατικής Θεραπείας, γιατροί όλων των ειδικοτήτων να αντιμετωπίζουν τον ιό γιατί λείπουν χέρια, προσλήψεις …μισοάκριτες όταν είχαν να βγουν θέσεις μονίμων καμιά πενταετία, πανικός και «πατέντες» να καλυφθούν τα κενά.

Κατάπιαν τη γλώσσα τους οι …πεφωτισμένοι που έλεγαν ότι οι υγειονομικοί είναι τεμπέληδες και αργόμισθοι και φταίνε για τα ελλείμματα. Αυτοί που ζητούσαν και την πατρότητα των μέτρων που οδήγησαν σε λουκέτο τα «επιζήμια» νοσοκομεία. Φάνηκε ότι το καπιταλιστικό τους σύστημα κάλυπτε μόνο τα «όσα βλέπει η πεθερά». Δεν υπήρχε κανένας σχεδιασμός για το τι χρειαζόταν πραγματικά η κοινωνία στον τομέα της Υγείας και είδαμε και «άριστους» επιστήμονες να τους ξεπλένουν, πιθανά ξεπλένοντας έτσι και τους δρόμους ανέλιξής τους στο σύστημα αυτό.

Παράλληλα, ο ιδιωτικός τομέας παρέμενε έξω από το χορό αλώβητος και γιγαντωνόταν. Η ηθική του καπιταλισμού άφησε τους μεγαλο-ομίλους της Υγείας «καθαρούς» από το χτικιό και τους πριμοδότησε είτε άμεσα, διασφαλίζοντας αναπνοές οικονομικές σε θνήσκουσες κλινικές, είτε με μέτρα όπως το κόψιμο τακτικών επεμβάσεων,  δίνοντας ανάγλυφα στον κοσμάκη το μήνυμα: «Αν θες να κάνεις την επέμβαση πλήρωσε, γιατί εδώ κινδυνεύεις και θα αργήσεις κιόλας πολύ».

Όλο αυτό το διάστημα, δε, αφήνουν ύπουλα τους ιδιωτικούς ομίλους και μεγαλοκαπιταλιστές να εισβάλλουν στο χώρο των νοσοκομείων πότε με κάτι δωρεές, κάτι κλίνες, κάτι αναπνευστήρες δίνοντάς τους και ηχηρά συγχαρητήρια, αντί να πουν ότι τόσα χρόνια τους πριμοδοτούσαν με ζεστό χρήμα και φοροαπαλλαγές, με όσα δηλαδή όφειλαν να χρηματοδοτούν τη Δημόσια Υγεία. Δώρο ήταν και ο Δούρειος Ίππος και μάλλον προετοιμάζεται το καπιταλιστικό μας κράτος να αφήσει το παραδομένο ΕΣΥ στην ιδιωτική πρωτοβουλία.

Ώθησαν μεγάλα νοσοκομεία να μετατραπούν σε νοσοκομεία μίας νόσου, μπας και μαζευτούν τα αμάζευτα που όμως δεν μαζεύτηκαν. Αποπροσανατόλισαν από το θανατικό της πανδημίας βάζοντας έναν προβολέα στα εμβόλια. Ωστόσο, η Ευρωπαϊκή Ένωση και όλες οι καπιταλιστικές οικονομίες εν μέσω κηρυγμένου υγειονομικού πολέμου ούτε θέλουν -ούτε μπορούν- να οργανώσουν ένα επαρκές καθολικό σχέδιο εμβολιασμού κι ούτε το ψελλίζουν καν. Δέσμιες των φαρμακευτικών καπιταλιστικών πολυεθνικών που ανακάλυψαν μια ακόμα ευκαιρία να γεμίσουν τα ταμεία πουλώντας τα εμβόλια για την πανδημία. Αντί για κοινωνικό αγαθό, ένα ακόμα εμπόρευμα που η τιμή του εκτοξεύεται με την άνοδο της ζήτησης… Κι όπως το έχουμε εξηγήσει, τέτοιες κυβερνήσεις δεν πρόκειται να θίξουν τα κέρδη του κεφαλαίου ποτέ γιατί η σχέση τους είναι ακριβώς όπως του ιού με τον ξενιστή του, συνεξαρτητική: Η ζωή του συστήματος εξαρτάται από το κεφάλαιο και τούμπαλιν.

Ψίχουλα όμως για την ενίσχυση των ασθενών και των οικονομικά αδύνατων, κοινωνική πολιτική καπιταλιστικού φρονήματος, λίγα, πολύ λίγα και στην πλάτη του ανθρώπου που έχει ένα μαγαζί ή εισπράττει κανά ενοίκιο.

Παιδεία υπό κατάρρευση – «ανοίξτε τα παράθυρα και φέρτε καμιά κουβέρτα» ήταν το πεφωτισμένο επίσημο σχέδιο, ενώ η αλήθεια ήταν ότι επέτρεψαν τάξεις των 27 ατόμων σε τετραγωνικά όσο το γραφείο της υπουργού. Πάρτε και κανά τάμπλετ εσείς μόνοι σας, βάλτε και καλό ίντερνετ να τα πούμε από μια τηλεφωνική γραμμή. Και συνηθίστε στην ιδέα γιατί δεν θα στέλνουμε τώρα που βρήκαμε την «πατέντα» δασκάλους σε άγονες περιοχές. Θα πριμοδοτήσουμε τις εταιρείες τηλεφωνίας και θα αγοραστούν τάμπλετ. Άλλο ένα αναφαίρετο δικαίωμα του ανθρώπου, αυτό της μόρφωσης, έχει δοθεί βορά στο κέρδος.

Στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς δεν έχει λεφτά να διαθέσει ο καπιταλισμός, δεν υπάρχουν λεφτά για ταπεινά λεωφορεία και συρμούς Μετρό και τραμ, πρέπει πρώτα να καλυφθεί με παχυλή επιδότηση ο ιδιωτικός τομέας των αερομεταφορών αφού του είχε δοθεί προηγουμένως και το φιλέτο της κάποτε επιζήμιας εθνικής αεροπλοΐας μας.

Όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες φάνηκαν οι προτεραιότητές τους. Στη Μεγάλη Βρετανία τα πολυκαταστήματα έπρεπε να πουλήσουν την πραμάτεια τους τα Χριστούγεννα, μετά όμως έπρεπε να κλειστούν μέσα μέχρι τον Μάρτη γιατί δεν αντέχει το σύστημα άλλα κρούσματα. Τα κρούσματα-θύματα όμως που θα έρχονταν από την κατανάλωση που θα τσέπωναν οι εταιρείες τα άντεχαν. Εκεί δεν ανατρίχιασαν οι παπαγάλοι, ανατρίχιασαν όμως όταν ο λαός μας τίμησε τον αγώνα του Πολυτεχνείου και φώναξε στο Εφετείο. Και φαίνεται ήδη πως θα ανατριχιάσουν ακόμη περισσότερο με τους φοιτητές και τους εργαζόμενους που θα διεκδικούν τη ζωή τους.

Η Γερμανία, εν μέσω εσωτερικών προβλημάτων διαδοχής καγκελαρίας, μοιάζει να ξεχνά τη διασπορά στο εργατικό δυναμικό μέσα στις βιομηχανίες, πρακτική που υιοθετείται και εδώ και στο Μιλάνο και όπου υπάρχει ακόμα βιομηχανία. Η Γαλλία επίσης σε απόηχο διαδηλώσεων και οικονομικών προβλημάτων προσπαθεί να διασώσει και πάλι το κεφάλαιο και κραυγάζει όπως ο Μαζεστίξ στον Αστερίξ των Γαλατών. «Όλοι μέσα μην τυχόν και πέσει ο ουρανός στο κεφάλι μας». Το σύστημα όμως άφησε τα κεφάλια των ανθρώπων ακάλυπτα και άφησε να βγουν στη χώρα …«της Γαλλικής Επανάστασης και της κομμούνας» και οι τελευταίες του εφεδρείες πριμοδοτώντας φασιστικές φωνές, αφού ο φασισμός λειτουργεί με τον καπιταλισμό με έναν τρόπο συγκοινωνούντων δοχείων.

Ήδη κι ο πιο καλοπροαίρετος καταλαβαίνει πως η διάδοση του ιού έχει μετατραπεί σε ιμάντα για νέα κέρδη και σε άλλοθι για νέα καπιταλιστικά μέτρα. Το τέμπο δίνει το κεφάλαιο, οι μεγάλες αλυσίδες καταπίνουν τα μικρομάγαζα (ποιος βιοτέχνης-μαγαζάτορας της γειτονιάς έχει e-shop και click away;), τα ιδιωτικά σχολεία καταπίνουν το δημόσιο σύστημα εκπαίδευσης για να οδηγήσουν τα πράγματα εκεί που θέλουν, στην ιδιωτική Ανώτατη εκπαίδευση, στον έλεγχο της μόρφωσης του λαού από τους ιδιωτικούς επιχειρησιακούς ομίλους γιατί δεν θέλουν ανθρώπους με το εργαλείο της μόρφωσης στα χέρια τους, αλλά εργατικό δυναμικό χωρίς Παιδεία, μόνο με τις απαιτούμενες δεξιότητες που θα τον χρησιμοποιούν για τις εκάστοτε ανάγκες και θα τον στολίζουν με περισπούδαστες φράσεις όπως «ελαστική απασχόληση», «διά βίου μάθηση» κλπ. για να μην του πουν την αλήθεια που είναι ότι θα είναι όλη του τη ζωή σε εργασιακή αβεβαιότητα.

Παραφράζοντας τον ποιητή: «Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα, ήδη θα το κατάλαβες ο καπιταλισμός πια τι σημαίνει».

Φλεβάρης 2021

Αγγελική Μπαλαδήμα

Επιμελήτρια β΄ Καρδιολογίας στο ΤΕΠ του «Ευαγγελισμού»

Ο «συνδικαλιστής του σήμερα», το νέο «τέλος της ταξικής πάλης» και η πραγματική πρόοδος – Μια οφειλόμενη απάντηση στον πρόεδρο της ΓΣΕΕ

 

Σε άρθρο του ο Νίκος Μαυροκέφαλος, μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ και του Διοικητικού Συμβουλίου της ΓΣΕΕ, ως μια οφειλόμενη απάντηση στον Πρόεδρο της ΓΣΕΕ για το άρθρο του που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Τα Νέα», σημειώνει:

«Η εφημερίδα “Τα Νέα”, στη στήλη της “διαξιφισμοί” στις 16 Φλεβάρη, φιλοξένησε δύο άρθρα με τίτλο “Για την επόμενη ημέρα του συνδικαλιστικού κινήματος”, το ένα μάλιστα του προέδρου της ΓΣΕΕ. Διαβάζοντας βέβαια τα άρθρα ο αναγνώστης με μεγάλη ευκολία καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο τίτλος της στήλης “διαξιφισμοί” αποδείχθηκε το λιγότερο ατυχής, αφού υπήρξε τεράστια σύμπτωση και “ταυτότητα” απόψεων.

Ως κοινή συνισταμένη προβάλλεται η ανάγκη το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα “να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις της νέας εποχής”, δηλαδή στις απαιτήσεις του κεφαλαίου και να δουλέψει δραστήρια ώστε να σύρει την εργατική τάξη στο σφαγείο, δηλαδή “στον κοινωνικό διάλογο” και στην απεμπόληση όλων των κατακτήσεων και των δικαιωμάτων της στο όνομα “των κοινών στόχων της κοινωνίας”, τελικά στους στόχους των επιχειρηματικών ομίλων.

Σ’ αυτήν τη βάση, κάθε αίτημα, κάθε δράση του συνδικαλιστικού κινήματος που υπερασπίζεται τα δικαιώματα των εργαζομένων θεωρείται παρωχημένη, ξεπερασμένη, “κομματική”, ενοχοποιείται μάλιστα ότι αποτελεί τροχοπέδη της κοινωνικής προόδου! Έτσι, αποτελεί “αντικοινωνικό συντεχνιασμό” το να υπερασπίζεσαι το 8ωρο και το 7ωρο, τη δουλειά με δικαιώματα και αξιοπρεπείς μισθούς. Είναι μεγάλη “παθογένεια” η υπεράσπιση της Κοινωνικής Ασφάλισης ως καθολικού δικαιώματος, πού ακούστηκε δηλαδή στο σύγχρονο κόσμο οι εργαζόμενοι να απαιτούν εξασφαλισμένη σύνταξη με βάση τους κόπους της δουλειάς τους και οι εισφορές τους να μην τζογάρονται από τα κοράκια των ασφαλιστικών εταιρειών. Είναι “υπεράσπιση συντεχνιακών και παραταξιακών σκοπιμοτήτων” η υπεράσπιση των συνδικαλιστικών ελευθεριών των εργαζομένων, για να μην μπουν τα συνδικάτα στο “γύψο”, να μην καταργηθεί το δικαίωμα στην απεργία, στις διαδηλώσεις, να μη φακελώνονται συνδικαλιστές με τα ηλεκτρονικά μητρώα που θα είναι στα χέρια κυβέρνησης και εργοδοτών, καθώς και να μην ψηφίζουν οι εργοδότες αντί των εργαζομένων με τις ηλεκτρονικές ψηφοφορίες.

Βέβαια, οι δύο αρθρογράφοι δεν πρωτοτυπούν. Αναμασούν τα ίδια παρωχημένα και συντηρητικά επιχειρήματα που χρησιμοποιούν εδώ και δεκαετίες οι εκπρόσωποι της πλουτοκρατίας και των αστικών κυβερνήσεων, κάπως “εκσυγχρονισμένα”. Ότι δεν υπάρχουν ταξικά συμφέροντα και εκμετάλλευση, ότι οι εργαζόμενοι πάντα πρέπει να θυσιάζουν τα συμφέροντά τους για το “κοινωνικό καλό” και για τα “κοινά συμφέροντα”, ότι κάποια στιγμή αυτές οι θυσίες θα πιάσουν τόπο και θα γευτούν και οι εργαζόμενοι τους καρπούς “του αναπτυξιακού αποτελέσματος”.

Μόνιμα χαμένοι οι εργαζόμενοι από τους “κοινούς στόχους” του κεφαλαίου

Σε αυτήν τη γραμμή άλλωστε έχει στηριχθεί και η πρόσφατη πορεία του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού στην Ελλάδα. Από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 και το Συνέδριο της ΓΣΕΕ στην Αλεξανδρούπολη, όπου κατοχυρώθηκαν και τυπικά στο καταστατικό της η απεμπόληση της ταξικής πάλης και η συμμετοχή της στον “κοινωνικό εταιρισμό” και στον “κοινωνικό διάλογο”, είναι μια πορεία συνυφασμένη με τις τεράστιες απώλειες σε κατακτήσεις και δικαιώματα για τους εργαζόμενους. Σε κάθε περίοδο “κοινός στόχος” ήταν άλλος, η υλοποίηση των στόχων του Μάαστριχ, η συμμετοχή της Ελλάδας στην ΕΕ και στο ευρώ, ο “εκσυγχρονισμός” της ελληνικής οικονομίας, το να ξεπεραστεί η καπιταλιστική κρίση και να ψηφιστούν τα μνημόνια, το να προχωρήσει τώρα η οικονομία στη “νέα εποχή” της ψηφιακής οικονομίας και των επενδύσεων σε νέους τομείς, στην “πράσινη ανάπτυξη”, στην Ενέργεια, στις τηλεπικοινωνίες, στην πληροφορική, στις μεταφορές κ.α.

Σε κάθε περίπτωση χαμένοι ήταν μόνο οι εργαζόμενοι. Η εκμετάλλευση απογειώθηκε, φτάνοντας μέσα σε μια εικοσαετία ο μέσος μισθός για τη συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων να είναι τα 600 ευρώ κι αυτά όταν δουλεύεις ήλιο με ήλιο, με τεράστια εντατικοποίηση, χωρίς ωράρια, που και αυτά στο πλαίσιο του εκσυγχρονισμού πρέπει να καταργηθούν, μαζί με τις υπερωρίες. Η ανεργία εδώ και 10 χρόνια είναι πάνω από 15%, με την υποαπασχόληση και τις ελαστικές συνθήκες δουλειάς να τσακίζουν κόκαλα. Στους χώρους δουλειάς τα μέτρα υγείας και ασφάλειας αποτελούν άγνωστη λέξη, όπως με τραγικό τρόπο έχει επιβεβαιωθεί στις συνθήκες της πανδημίας, όπου εργοστάσια, σούπερ μάρκετ, επιχειρήσεις και οι αστικές συγκοινωνίες αποτελούν τους βασικούς χώρους διασποράς του κορονοϊού. Οι τράπεζες να κυνηγάνε τα σπίτια του φτωχού λαού και η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ να ποινικοποιεί τις κινητοποιήσεις ενάντια στους πλειστηριασμούς ως “ιδιώνυμο”, την ίδια στιγμή που τραπεζίτες και κυβερνήσεις χαρίζουν χρέη ή και επιδοτούν με δισ. ευρώ τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους.

Γιατί όμως τέτοια πρεμούρα για το μέλλον του συνδικαλισμού; Γιατί εμφανίστηκε ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ, μετά από ένα χρόνο που αγνοούνταν μαζί με την πλειοψηφία στη διοίκηση της ΓΣΕΕ, σε συνθήκες που η νέα καπιταλιστική κρίση και η πανδημία σπαράζουν τους εργαζόμενους και το λαό; Μα γιατί, όπως έχει επανειλημμένα τονίσει και ο πρωθυπουργός της χώρας, η καπιταλιστική κρίση και η πανδημία αποτελούν ευκαιρία για να προχωρήσουν οι νέες αντιλαϊκές ρυθμίσεις. Και ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ βγήκε ως “λαγός” για να τις προβάλει, αφού περιλαμβάνονται αυτούσιες, όπως παραδόθηκαν από το ΣΕΒ, στα νομοσχέδια που ετοιμάζει η κυβέρνηση για να επιβάλει το 10ωρο με μισθούς των 200 έως 500 ευρώ, μαζί με την κατάργηση των υπερωριών, την ιδιωτικοποίηση της επικουρικής ασφάλισης και την ενίσχυση των επαγγελματικών ταμείων. Μαζί με αυτές να προβάλει την αναγκαιότητα οι εργαζόμενοι και τα συνδικάτα όχι μόνο να τις αποδεχτούν χωρίς καμία αντίσταση, αλλά να τις χειροκροτήσουν, να τις στηρίξουν ενεργά.

Σημειώνει χαρακτηριστικά: “Για τον συνδικαλιστή τού σήμερα, οι διαχωριστικές γραμμές στην κοινωνία δεν προκύπτουν στο όνομα ιστορικών πολιτικών αντιπαραθέσεων, αλλά στην πραγματική βάση των στόχων της σύγχρονης ανάπτυξης και του ψηφιακού μετασχηματισμού της κοινωνίας και της εργασίας. Ο μόνος δρόμος για το σύγχρονο και προοδευτικό συνδικαλιστή είναι η πολιτική των «ανοιχτών θυρών» (…) για την επίτευξη μιας μεγάλης εθνικής, κοινωνικής, αναπτυξιακής συμφωνίας που θα προτάσσει (…) τη δίκαιη διανομή του αναπτυξιακού αποτελέσματος”.

Δηλαδή, άλλη μια παρωχημένη διακήρυξη για το τέλος της ταξικής πάλης, που λέει ότι στις συνθήκες της σύγχρονης ανάπτυξης και του ψηφιακού μετασχηματισμού, εργοδότες και εργαζόμενοι δεν έχουν διαφορετικά συμφέροντα, άρα ο ρόλος των συνδικάτων είναι να διαμορφώνουν κοινωνικές συναινέσεις και να επιδιώκουν συμφωνίες που να προτάσσουν τη δίκαιη κατανομή του παραγόμενου πλούτου. Εδώ είναι το ζουμί μιας αντεστραμμένης πραγματικότητας που εμφανίζει τον εργασιακό μεσαίωνα και την αποδοχή του μέσα στις νέες συνθήκες ως κινητήρια δύναμη για την πρόοδο.

Πρόοδος δεν είναι η υποταγή στη βαρβαρότητα

Άρα για τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ πρόοδος είναι να κυριαρχήσει το μοντέλο του εργαζόμενου χωρίς δικαιώματα και με πλήρη “ευελιξία”, ότι αυτό μάλιστα είναι και βασική προϋπόθεση για να προχωρήσουν οι επενδύσεις στην “πράσινη” Ενέργεια και σε άλλους τομείς, για να έρθει η ανάπτυξη. Πρόοδος είναι η τηλεργαζόμενη μητέρα να δουλεύει από το σπίτι την ίδια στιγμή που αναγκάζεται να φροντίζει τα παιδιά της ή κάποιον ηλικιωμένο, όντας 24 ώρες το 24ωρο σε επιφυλακή για το μέιλ του εργοδότη. Πρόοδος είναι να ληστεύεται η δουλειά χιλιάδων επιστημόνων στον κλάδο του Φαρμάκου από τις μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες, που θησαυρίζουν από τις πωλήσεις των εμβολίων και χωρίς ταυτόχρονα να το εξασφαλίζουν για όλους τους λαούς. Πρόοδος είναι για τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ να θερίζει το λαό μας η πανδημία και χιλιάδες γιατροί, νοσηλευτικό προσωπικό να μην προσλαμβάνονται στο δημόσιο σύστημα Υγείας, γιατί είναι “κόστος”, την ίδια στιγμή που δεν επιτάσσεται ο ιδιωτικός τομέας Υγείας, για να μη θιχτεί η ανάπτυξη των ομίλων του κλάδου.

Για όλα αυτά βέβαια η ηγεσία της ΓΣΕΕ και ο πρόεδρός της δεν έχουν βγάλει λέξη. Όπως λέξη δεν έβγαλαν και για το κρεσέντο αυταρχισμού που κλιμακώνεται από τη ΝΔ απέναντι στους εργατικούς – λαϊκούς αγώνες, στις συνδικαλιστικές ελευθερίες. Πώς να κάνουν διαφορετικά άλλωστε. Όπως χρειάστηκαν τα ΜΑΤ για να τους επιβάλουν στην ηγεσία της ΓΣΕΕ, έτσι χρειάζονται και τα ΜΑΤ για να κατασταλούν οι εργατικοί αγώνες, οι αγώνες των φοιτητών, που αντί για καθηγητές και βιβλία όποτε ανοίξουν οι σχολές τους θα βρουν στα αμφιθέατρα αστυνομικούς. Επιβεβαιώνεται ότι η καταστολή πάει “νύχι-κρέας” με την αντιλαϊκή πολιτική.

Η στρατηγική του κεφαλαίου είναι επώδυνη για τους εργαζόμενους, φέρνει μόνο νέες θυσίες και αντιλαϊκά μέτρα για να μπορέσει το κεφάλαιο να ξεπεράσει τη νέα καπιταλιστική κρίση. Οι νέες τεχνολογίες και η 4η βιομηχανική επανάσταση αντί να αξιοποιηθούν για τη μείωση του εργάσιμου χρόνου γίνονται εργαλείο νέας καταδυνάστευσης των εργαζομένων, διαμορφώνοντας μια ζωή – λάστιχο, χωρίς δικαιώματα.

Πραγματική πρόοδος είναι η πάλη των εργαζομένων για δουλειά με δικαιώματα και ζωή με αξιοπρέπεια, όπου οι εργαζόμενοι γεύονται τον πλούτο που παράγουν με τον ιδρώτα και τον κόπο τους. Όπου η επιστημονική γνώση αξιοποιείται για την ικανοποίηση των σύγχρονων κοινωνικών αναγκών και όχι για να πλουτίζουν οι επιχειρηματικοί όμιλοι. Όπου η ανάπτυξη της τεχνολογίας, των ψηφιακών εργαλείων και μέσων αξιοποιείται για τη βελτίωση των συνθηκών ζωής και δουλειάς, για τη μείωση του εργάσιμου χρόνου και την ευημερία όλου του λαού.

Αυτές οι δύο γραμμές συγκρούονται, διαχρονικά αλλά και τούτη την περίοδο, στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα. Από τη μια η γραμμή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, της εκμετάλλευσης και των θυσιών για την κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων και από την άλλη η γραμμή της πάλης για την ικανοποίηση των σύγχρονων κοινωνικών αναγκών, για την υπεράσπιση των εργατικών συμφερόντων, που είναι ασυμφιλίωτα με τα συμφέροντα και την ιδιοκτησία των μονοπωλίων.

Η εργατική τάξη δεν έχει πει την τελευταία της λέξη

Το ΠΑΜΕ και τα συνδικάτα που συσπειρώνει πρωταγωνιστούν στον αγώνα για την υπεράσπιση των εργατικών συμφερόντων. Η παρουσία του εδώ και μια εικοσαετία αποδείχθηκε πολύ σημαντική και με μεγάλη προσφορά, αφού αν δεν υπήρχε ο ταξικός πόλος στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα τα πράγματα θα ήταν πολύ χειρότερα για τους εργαζόμενους.

Είναι πολύτιμη η πείρα που διαμορφώθηκε στις τρεις τελευταίες πανελλαδικές πανεργατικές απεργίες, ιδιαίτερα στην απεργία στις 26 Νοέμβρη, όπου ένα ισχυρό μέτωπο Ομοσπονδιών, Εργατικών Κέντρων και Συνδικάτων πρόταξαν τις ανάγκες και τα αιτήματα των εργαζομένων, κόντρα στην ανοιχτά απεργοσπαστική στάση της πλειοψηφίας στην ηγεσία της ΓΣΕΕ. Είναι ελπιδοφόρο το βήμα της συνέχειας που δόθηκε με την πανελλαδική σύσκεψη των συνδικάτων στις 4 Φλεβάρη, όπου συμμετείχαν πάνω από 200 δευτεροβάθμια και πρωτοβάθμια συνδικάτα του ιδιωτικού τομέα.

Προς απογοήτευση λοιπόν του προέδρου της ΓΣΕΕ, αυτή η διαπάλη δεν κρίνεται κυρίως στα συνέδρια, κρίνεται πρώτα και κύρια στους χώρους δουλειάς, στα συνδικάτα, στην καθημερινή δράση για κάθε μικρό ή μεγάλο πρόβλημα των εργαζομένων, στα μεγάλα μέτωπα της ταξικής πάλης, με την οποία η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ και ο πρόεδρός της έχουν πάρει οριστικό διαζύγιο. Και θα κριθεί τελικά μόλις η εργατική τάξη πει την τελευταία της λέξη».

ΑΠΟΣΤΟΛΗ «PERSEVERANCE»

Με τις ρόδες στο έδαφος του κόκκινου πλανήτη

Η συσκευή καθόδου στον πλανήτη εναποθέτει ήπια το ρόβερ στην επιφάνεια, σε αυτή την καλλιτεχνική απόδοση, πυροδοτώντας τους πυραυλοκινητήρες της και χρησιμοποιώντας τη μέθοδο του γερανού στα τελευταία μέτρα. Με την απελευθέρωση των συρματόσχοινων από το ρόβερ η συσκευή απομακρύνθηκε και προσεδαφίστηκε ανώμαλα αρκετά μακριά, ώστε να μη δημιουργήσει πρόβλημα στο ρόβερ

Στις 11 παρά τέταρτο ώρα Ελλάδας, το βράδυ της περασμένης Πέμπτης, η αποστολή «Perseverance» («Επιμονή») της NASA προσεδάφισε το νέο ομώνυμο και μεγαλύτερο από κάθε άλλη φορά (συγκεκριμένα σε μέγεθος αυτοκινήτου) ρόβερ, που θα συνεχίσει την εξερεύνηση της επιφάνειας του κόκκινου πλανήτη, παίρνοντας τη σκυτάλη από τους δύο μικρότερους προκατόχους του, το «Curiosity» και το «Opportunity». Η προσεδάφιση του ρόβερ έγινε μέσα στον διαμέτρου 50 χιλιομέτρων κρατήρα Τζεζέρο, που ήταν κάποτε λίμνη, στο μακρινό παρελθόν του Αρη, όταν ο πλανήτης είχε υγρό νερό στην επιφάνειά του.

Το «Perseverance» μπήκε με ταχύτητα 20.000 χιλιομέτρων την ώρα στην αραιή ατμόσφαιρα του Αρη και μείωσε το μεγαλύτερο μέρος αυτής της ταχύτητας μέσω της τριβής με αυτήν, προστατευμένο πίσω από μια θερμοασπίδα. Στη συνέχεια και ενώ η διαστημοσυσκευή έτρεχε ακόμη με υπερηχητική ταχύτητα άνοιξε ένα αλεξίπτωτο, που την επιβράδυνε περαιτέρω. Τελικά ο υπολογιστής του σκάφους πυροδότησε τους πυραυλοκινητήρες ανάσχεσης και λειτουργώντας ως ουράνιος γερανός κατέβασε το ρόβερ με συρματόσχοινα στην επιφάνεια. Τεχνητοί δορυφόροι του Αρη από προηγούμενες αποστολές παρακολούθησαν όλη τη διαδικασία και επιβεβαίωσαν την προσεδάφιση, στέλνοντας το μήνυμα της επιτυχίας στο κέντρο ελέγχου της NASA στη Γη, όπου έφτασε 11 λεπτά αργότερα, τρέχοντας με την ταχύτητα του φωτός.

Πυρηνοκίνητο

Η περιοχή όπου είχε σχεδιαστεί να γίνει η προσεδάφιση ήταν πολύ μικρότερη από προηγούμενες αποστολές, χάρη στην τεχνολογική πρόοδο που μεσολάβησε και στην καλύτερη γνώση της ατμόσφαιρας του Αρη, που επέτρεψαν ακριβέστερο υπολογισμό της πορείας καθόδου της διαστημοσυσκευής

Το ρόβερ «Perseverance», που πρόκειται να κάνει εξερευνητικές διαδρομές στην επιφάνεια του Αρη για τουλάχιστον ένα έτος, είναι πυρηνοκίνητο, χρησιμοποιώντας 4,8 κιλά πλουτωνίου ως πηγή Ενέργειας, καθώς το μέγεθός του είναι τέτοιο που τα φωτοβολταϊκά κελιά δεν θα μπορούσαν να το εξυπηρετήσουν. Στον εξοπλισμό του περιλαμβάνονται ένα λέιζερ που μπορεί να αεριοποιήσει πετρώματα, ένα ραντάρ που μπορεί να δει αρκετά βαθιά μέσα στο έδαφος, υψηλής ανάλυσης πανοραμικές κάμερες και κάμερες που μπορούν να συλλάβουν στερεογράμματα και να πάρουν κοντινές λήψεις πετρωμάτων. Επίσης όργανα για την παρακολούθηση των ήχων του πλανήτη, των καιρικών φαινομένων (π.χ. ανεμοστρόβιλοι), ακόμη και μια πειραματική συσκευή για την παραγωγή οξυγόνου από το διοξείδιο του άνθρακα της αραιής αρειανής ατμόσφαιρας. Ισως πιο πρωτότυπο απ' όλα είναι το μικρό ελικοπτεράκι τύπου drone (με τέσσερις έλικες), που φέρει το ρόβερ στην κοιλιά του και το οποίο πρόκειται να είναι η πρώτη γήινη συσκευή που θα εξερευνήσει τον Αρη από αέρος και ιδιαίτερα τα απότομα και γενικά δυσπρόσιτα σημεία του, όπως στις πλαγιές του κρατήρα, εκεί που το ρόβερ δεν μπορεί να πάει.

Η συσκευή παραγωγής οξυγόνου, εφόσον έχει θετικά αποτελέσματα, θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια μεγαλύτερη εκδοχή της, που θα παρήγαγε οξυγόνο για την πρώτη επανδρωμένη αποστολή στον Αρη. Αλλά και το ελικοπτεράκι θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί από αστροναύτες για τη γρήγορη ανίχνευση της γύρω περιοχής, ώστε να εντοπίζονται χρήσιμα για τη διαμονή ή ενδιαφέροντα για εξερεύνηση σημεία. Η αποστολή «Perseverance» είναι ένας ρομποτικός γεωλόγος και κινητός αστροβιολόγος και θα επικεντρώσει ιδιαίτερα στην αναζήτηση και ανάλυση πετρωμάτων, που ίσως περικλείουν το αποτύπωμα της ύπαρξης ζωής στο παρελθόν του Αρη.

Αρχαία ζωή

Το σύστημα καθόδου του «Perseverance» όπως το φαντάστηκε ο καλλιτέχνης, στο πέρασμά του μέσα από την αρειανή ατμόσφαιρα με στόχο τον κρατήρα Τζέζερο

Ο Αρης είναι ο κοντινότερος από πλευράς απόστασης, αλλά έως ένα βαθμό και από πλευράς χαρακτηριστικών πλανήτης του ηλιακού συστήματος. Αν και τώρα πια είναι μια παγωμένη και αφιλόξενη έρημος, πριν από δισεκατομμύρια χρόνια ήταν πιο θερμός και υγρός και ενδεχομένως κατάλληλος για την εμφάνιση ζωής. Αν βρεθούν απολιθώματα κάποιου είδους μικροβίων, θα εδραιώσουν την αντίληψη ότι η ζωή εμφανίζεται όπου τύχει να υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες και αυτό μπορεί να συμβαίνει σε εκατομμύρια πλανήτες μέσα στον Γαλαξία και σε κάθε γαλαξία.

Ο κρατήρας Τζεζέρο, που είναι γεμάτος ιζήματα σαν αυτά που υπάρχουν στις λίμνες και στα δέλτα των ποταμών, έχει και μια άλλη σημαντική ιδιαιτερότητα: Βρίσκεται μέσα στο Syrtis Major, ένα ηφαιστειογενές σύμπλεγμα που σχηματίστηκε πριν από 3,8 δισεκατομμύρια χρόνια και δίπλα στη λεκάνη Isidis Planitia, έναν γιγαντιαίο κρατήρα πρόσκρουσης, που σχηματίστηκε εκατό εκατομμύρια χρόνια πριν από το σύμπλεγμα. Ετσι, ο κρατήρας Τζεζέρο έχει δεχτεί τις επιδράσεις και των δύο αυτών γεωλογικών γεγονότων της αρειανής ιστορίας.

Από τα 50 σκάφη που έχουν σταλεί στον Αρη από τη δεκαετία του 1960 μέχρι σήμερα, μόνο 5 της NASA (ένα από αυτά είναι το «Perseverance») έχουν διατρέξει την επιφάνεια του πλανήτη. Το τμήμα προσεδάφισης της αποστολής «Tianwen-1» της Κίνας, αν όλα πάνε καλά, τον ερχόμενο Μάη θα γίνει το έκτο ρόβερ στον Αρη. Μέρος της αποστολής του «Perseverance» είναι να συλλέξει δείγματα από ενδιαφέρουσες περιοχές, που θα τοποθετήσει σε ειδικά δοχεία, αφήνοντάς τα σε διάφορα σημεία της πορείας του, ώστε να περισυλλεγούν από επόμενη ρομποτική αποστολή, που θα πραγματοποιηθεί από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Διαστήματος (ESA). Στόχος είναι μέσα στους επόμενους 12 μήνες να έχουν συλλεχθεί τουλάχιστον 20 δείγματα, τα οποία όταν έρθουν στη Γη θα αποτελούν στο σύνολό τους ένα δείγμα μισού κιλού από μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία της επιφάνειας του Αρη.

Επιμέλεια:
Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγές: www.nasa.gov, www.scientificamerican.com

Σοκαριστικές καταγγελίες για κύκλωμα πορνείας ανηλίκων στην Ομοσπονδία πάλης

 

Μορφή ντόμινο παίρνουν οι καταγγελίες και στο χώρο του αθλητισμού, αποκαλύπτοντας πιθανότατα μόνο την κορυφή του παγόβουνου μιας νοσηρής ατμόσφαιρας κατάχρησης εξουσίας, σεξουαλικής κακοποίησης κι εκμετάλλευσης και συγκάλυψης των δραστών.

Αυτή τη φορά στο στόχαστρο βρίσκεται σκάνδαλο στους κόλπους της Ομοσπονδίας Πάλης, όπου γονείς νεαρής κοπέλας προσέφυγαν στον Αθλητικό Εισαγγελέα, κάνοντας λόγο για καταγγελίες κυκλώματος πορνείας στην Ομοσπονδία.

Συγκεκριμένα, στο υπόμνημα που κατέθεσαν, αναφέρουν αθλητή ο οποίος σε ανώνυμη συνέντευξη κατήγγειλε πως “άνθρωποι της ομοσπονδίας εξώθησαν τον ίδιο στην πορνεία, προς επίρρωση όσων ήδη σας έχω εκθέσει. Το παιδί αυτό ήταν ανήλικο όταν έλαβαν χώρα τα καταγγελλόμενα, αλλά σήμερα είναι ενήλικας. Ονομάζεται ………………. όπως έμαθα και προτίθεται να καταθέσει ενώπιόν Σας αναφορικά με όσα έζησε, ο ίδιος καθώς και ο προπονητής του …………..”.

Το έγγραφο αναφέρει επίσης πως υπάρχει κλίμα συγκάλυψης των καταγγελόμενων περιστατικών, μιλώντας για πρόσωπο που “συγκάλυπτε τις παράνομες και ανόσιες συμπεριφορές του συγκεκριμένου παράγοντα εις βάρος ανήλικων παιδιών όπως το δικό μου”.

H δικηγόρος των γονέων της 12χρονης αθλήτριας πάλης κάνει λόγο για έναν ισχυρό άνδρα που μόνος του διοικούσε και διαχειριζόταν οικονομικά την Ομοσπονδία και τους ανθρώπους του, διαιωνίζοντας την εξουσία του ακόμα και μετά την αποχώρησή του, μέσω παρένθετων προσώπων, προσθέτοντας παράλληλα πως υπήρχε διαχρονική ανοχή αυτής της κατάστασης από όλες τις κυβερνήσεις διαχρονικά, ενισχύοντας την αλαζονεία των εμπλεκόμενων.

Μάλιστα, προσθέτει πως ο κατηγορούμενος που καταδικάσθηκε για την αποπλάνηση του παιδιού τους, είχε συμπεριφερθεί ανάρμοστα και σε άλλες ανήλικες αθλήτριες, γεγονός ευρέως γνωστό στην ομοσπονδία, χωρίς ωστόσο ο προπονητής να απομακρύνεται από τη θέση του, παρά τις υποδείξεις πολλών παραγόντων στον άνθρωπο που κινούσε τα νήματα, να απομακρυνθεί το άτομο αυτό από την ομοσπονδία, το οποίο μάλιστα δεν είχε την απαιτούμενη άδεια ασκήσεως επαγγέλματος.

Όλα αυτά τη στιγμή που ενάντια σε μεγαλοπαράγοντα της ομοσπονδίας καταγγέλλονται υποθέσεις εξώθησης ανηλίκων στην πορνεία, με έντονη την υποψία συγκάλυψης λόγω ισχυρών οικονομικών και κοινωνικών διασυνδέσεων των θυτών.