ΣΧΕΔΙΑΣΜΕΝΗ ΑΝΑΛΓΗΣΙΑ

 

 Ο κρατούμενος Δημ. Κουφοντίνας, ηγετικό στέλεχος της «Ε.Ο. 17 Νοέμβρη», από τις 8 Ιανουαρίου  πραγματοποιεί απεργία πείνας, που έγινε και δίψας από τις 22 Φεβρουαρίου, με αίτημα τη μεταφορά του στις φυλακές Κορυδαλλού. Πριν από τη μεταγωγή τους στις φυλακές Δομοκού, από τις αγροτικές φυλακές Βόλου,  σύμφωνα με το νόμο, που χαρακτηρίζεται φωτογραφικός για την περίπτωσή του, θα έπρεπε να υπάρξει αιτιολογημένη απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής Μεταγωγών για τη μη μεταγωγή του στις φυλακές Κορυδαλλού. Αυτή η απόφαση, παρά τα αιτήματα του κρατουμένου να λάβει αντίγραφό της με δικαιολογίες δεν του χορηγείται. Όλη αυτή λοιπόν η μεθόδευση που ακολουθήθηκε  έχει ξεσηκώσει πλήθος αντιδράσεων και κινητοποιήσεων όχι μόνο από αλληλέγγυους αλλά και από τμήματα του νομικού κόσμου της χώρας.

        Νομικοί, όπως το μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Δ.Σ.Α  Θεμ. Σοφός, κάνουν λόγο περί της  «ορθής εφαρμογής των αρχών της σωφρονιστικής, που δεν εκδικείται τον κρατούμενο», κείμενο με υπογραφές 1.000 δικηγόρων και νομικών τονίζουν  ότι «το κράτος δικαίου ισχύει για όλους, δεν είναι a la carte» και σημειώνουν την πρωτοφανή έλλειψη διαφάνειας στην περίπτωσή του, ενώ στην έκκληση για αναθεώρηση της στάσης της Πολιτείας η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων επισημαίνουν ότι «Η Δικαιοσύνη είναι έννοια σύμφυτη με την επιείκεια και τον ουμανισμό».

           Και γίνεται συνεχώς επίκληση σε  έννοιες όπως κράτος δικαίου, νόμος, φιλελεύθερη δημοκρατία από νομικούς και πολιτικούς που υποστηρίζουν τον Κουφοντίνα στο αίτημά του, ανεξαρτήτως  των πράξεών του για τις οποίες καταδικάστηκε.

               Σήμερα,  όταν οι ακαδημαϊκοί, οι δικηγόροι και οι πολιτικοί μιλούν για νόμο,  σύνταγμα ή συνταγματικά δικαιώματα τείνουν να αναφέρονται σε ευρέως καθορισμένες φιλελεύθερες ιδέες και έννοιες, όπως η δικαιοσύνη, η ισότητα, η ελευθερία, που λένε ότι υπερασπίζονται με τους νομικούς μηχανισμούς. Αυτή η γενική αρχή που περιλαμβάνει φιλελεύθερες συνταγματικές ιδέες χαρακτηρίζεται συχνά ως κράτος δικαίου. Το οποίο πραγματοποιείται στις δυτικές αστικές δημοκρατίες με τη θεσμοθέτηση του περιορισμού της εξουσίας μέσω του νόμου και μπορεί να αποτελεί προστασία για τις ασθενέστερες τάξεις από τις αυθαίρετες καταχρήσεις των ισχυρών. 

              Κι έρχεται  η κριτική του Μαρξ για την ιδεολογική υπερδομή που κρύβει την ταξική δύναμη και την εκμετάλλευση στην οικονομική βάση των παραγωγικών δυνάμεων και αποκαλύπτει τη σχέση μεταξύ νόμου, κράτους και ιδιωτικής ιδιοκτησίας. Η νομική μορφή είναι κεντρικό συστατικό  και έκφραση του τρόπου παραγωγής, και οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής εκφράζονται μέσω των νομικών μορφών της ιδιωτικής ιδιοκτησίας. Και κάθε νομική μορφή εκφράζει μια συγκεκριμένη σχέση ιδιοκτησίας που καθορίζει μια εποχή. Βέβαια, ακόμα και  αν ο νόμος είναι ένα χρήσιμο εργαλείο για την επίτευξη των σκοπών της άρχουσας τάξης, το γεγονός και μόνο ότι αυτοί οι στόχοι πρέπει να επιτευχθούν μέσω αναγνωρίσιμων νομικών μορφών και διαδικασιών μπορεί να αποτελεί από μόνο του περιορισμό της ταξικής εξουσίας. Γι’ αυτό  για τους αγωνιζόμενους εργαζομένους θεωρούνται σημαντικές κατακτήσεις οι νέες ελευθερίες που αποκτήθηκαν με την άνοδο των αστικών, φιλελεύθερων καθεστώτων, τα οποία βέβαια επιδιώκονται να ξεπεραστούν.  

               Γιατί το κράτος είναι ένα όπλο της άρχουσας τάξης που χρησιμοποιείται στην ταξική πάλη, ακόμα κι αν οι νόμοι και τα συντάγματα φαίνεται να ρυθμίζουν και να περιορίζουν την εξουσία του. Μπορεί αυτό να είναι μια κατάκτηση των αστικών επαναστάσεων ενάντια στην παλιά φεουδαρχική τάξη, οι νόμοι όμως αντλούν περιεχόμενο και μορφή απευθείας από ένα σύστημα βασισμένο στην ιδιοκτησία, στην ανταλλαγή εμπορευμάτων, γενικά στον καπιταλιστικό τρόπο οργάνωσης της παραγωγής. Αποτελεί μέρος των θεμελίων της καπιταλιστικής κοινωνίας η έννοια της ατομικής ιδιωτικής ιδιοκτησίας ως νομικού δικαιώματος. Όλοι οι νόμοι, συμπεριλαμβανομένου του συνταγματικού δικαίου, αντικατοπτρίζουν τις πραγματικές ταξικές σχέσεις που παίζουν ρόλο στην κοινωνία, πράγμα που ο αστικός νόμος προσπαθεί να συγκαλύψει. 

          Γι’ αυτό και είναι ανάγκη να απομυθοποιηθούν εκείνα τα μέρη και λειτουργίες του αστικού κράτους που κρύβονται πίσω από τη νομικίστικη φρασεολογία και τις φιλελεύθερες ιδεολογίες. Για να μην υπάρχουν ψευδαισθήσεις ότι μόνο οι συνταγματικές διασφαλίσεις μπορούν να βοηθήσουν την εργατική τάξη  να κερδίσει τον αγώνα ενάντια στην κυρίαρχη αστική τάξη. Για να μπορέσουμε να ερμηνεύσουμε και την αντιμετώπιση  της απεργίας πείνας του Δ. Κουφοντίνα από την εκτελεστική εξουσία, την κυβέρνηση. Οι αστοί νομικοί ή ακαδημαϊκοί που στο όνομα του φιλελευθερισμού υπερασπίζονται το αίτημα του Κουφοντίνα, στην πραγματικότητα περισσότερο από την ίδια την κυβέρνηση εξασφαλίζουν την πίστη στο αστικό κράτος, γιατί του προσδίδουν κύρος ότι οι κανόνες που το  διέπουν βασίζονται σε αμεροληψία και ότι η ισότητα ενώπιον του νόμου ισχύει για όλους.  Εξάλλου η προσφυγή σε νομικές στρατηγικές συνηθέστατα οδηγεί σε μια μορφή αποπολιτικοποίησης των ζητημάτων που επιβεβαιώνουν τις υπάρχουσες ιεραρχίες. Κι έτσι κερδίζεται η συναίνεση.

            Ο νόμος και το σύνταγμα θεωρούνται ως εγγυητές της ανεξαρτησίας και της ουδετερότητας του αστικού κράτους γι’ αυτό και ο εγκλωβισμός σε νομικές διαδικασίες μπορεί να είναι καταστροφικός για τους κοινωνικούς αγώνες. Γιατί η αστική δημοκρατία χτίζει τον καπιταλισμό στα θεμέλια του κράτους, στους ίδιους τους κανόνες εντός των οποίων λειτουργεί, γι’ αυτό  το κράτος δικαίου σωπαίνει στη συρρίκνωση των εργατικών κατακτήσεων, στην αστυνομική αυθαιρεσία κλπ. 

           Η προσπάθεια να ερμηνευτεί η αδιάλλακτη στάση της κυβέρνησης απέναντι στο αίτημα Κουφοντίνα ως πράξη ρεβανσισμού του ίδιου του πρωθυπουργού φαίνεται αρκετά απλή που αναζητά την αιτία πολιτικής επιλογής μόνο στο θυμικό. Αυτή όμως η επιλογή είναι συμπληρωματική όλων εκείνων των πολιτικών αποφάσεων που επιτρέπουν την αστυνομική αυθαιρεσία και ολιγωρούν για τις κοινωνικές ανάγκες, όπως αυτή της ιατρικής περίθαλψης. Με την επίδειξη πυγμής ελπίζει η κυβέρνηση πως  ενισχύεται η δύναμή της  και κυρίως οριοθετείται  απ’ αυτήν η χρήση του νόμου, εκφοβίζοντας με την αναλγησία της, για να μην υπάρχει ο ελάχιστος χώρος για οποιαδήποτε διαμαρτυρία.  

Η τρομοκρατία και οι εκβιασμοί των εργοδοτών δεν θα περάσουν! – Σωματεία και φορείς της Λήμνου στηρίζουν το Σωματείο Ξενοδοχοϋπαλλήλων του νησιού

 

Κατιούσα

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΛΗΜΝΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΛΕΣΒΙΑΚΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ

ΝΟΜΑΡΧΙΑΚΟ ΤΜΗΜΑ ΛΗΜΝΟΥ ΤΗΣ ΑΔΕΔΥ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΟΙΚΟΔΟΜΩΝ ΛΗΜΝΟΥ

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΛΗΜΝΟΥ

ΕΛΜΕ ΛΗΜΝΟΥ ΚΑΙ ΑΓΙΟΥ ΕΥΣΤΡΑΤΙΟΥ

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΟΤΑ ΛΗΜΝΟΥ

ΕΝΩΣΗ ΙΑΤΡΩΝ ΤΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ ΛΗΜΝΟΥ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ ΛΗΜΝΟΥ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΞΕΝΟΔΟΧΟΫΠΑΛΛΗΛΩΝ ΚΑΙ ΣΥΝΑΦΩΝ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΩΝ ΛΗΜΝΟΥ

Μην καρτεράτε να λυγίσουμε· 
μήτε για μια στιγμή

Φώτης Αγγουλές

  Με αφορμή την τρομοκρατία και τους εκβιασμούς που άσκησε ιδιοκτήτης ενοικιαζομένων δωματίων σε εργαζόμενους, τα παραπάνω υπογράφοντα σωματεία, στηρίζουμε όλες τις δράσεις και τις ενέργειες του ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΞΕΝΟΔΟΧΟΫΠΑΛΛΗΛΩΝ ΚΑΙ ΣΥΝΑΦΩΝ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΩΝ ΛΗΜΝΟΥ που κάνει για να προφυλάξει τα μέλη του από την όποια εργοδοτική αυθαιρεσία, εκμετάλλευση και αυταρχισμό.   Κάποιοι χτυπούν το σωματείο για να είναι ελεύθεροι να εκμεταλλεύονται στο έπακρο τους εργαζόμενους. Όμως να ξέρουν ότι δεν θα πετύχουν τους στόχους τους. Πάντα θα βρίσκουν την ενωμένη, αγωνιστική, συνδικαλιστική δράση απέναντί τους.

  Καλούμε όλους τους εργαζόμενους κάθε εθνικότητας, σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, να συσπειρωθούν στα σωματεία τους, ξεπερνώντας φόβους, μοιρολατρία και υποταγή στα κάθε είδους αφεντικά και να διεκδικήσουν μαζικά και δυναμικά καλύτερους όρους ζωής και δουλειάς για τους ίδιους και τις οικογένειές τους, υιοθετώντας το πλαίσιο αιτημάτων που έχουν διατυπώσει πάνω από 530 Ομοσπονδίες και συνδικάτα, για : 

• ΜΟΝΙΜΗ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ – κατάργηση των κάθε είδους ελαστικών σχέσεων εργασίας (συμβασιούχοι, αναπληρωτές, ωρομίσθιοι, επικουρικοί, κλπ).
• ΥΠΟΓΡΑΦΗ Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης και επαναφορά με νόμο στα 751 ευρώ για όσους αμείβονται με το βασικό μισθό, ως ελάχιστη βάση για αυξήσεις στους κατώτατους μισθούς. Κατώτερο μεροκάματο στα 33,57 ευρώ.
• Επαναφορά των κλαδικών συμβάσεων.
• Να καταργηθούν άμεσα όλοι οι αντεργατικοί νόμοι που τσακίζουν τις Συλλογικές Συμβάσεις. Καθολική ισχύς και υποχρεωτικότητα των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας. 
• Όχι στις αντεργατικές αλλαγές που αλυσοδένουν την λειτουργία των συνδικάτων, που εμποδίζουν την προκήρυξη απεργιών και την ανάπτυξη αγώνων των εργαζόμενων,  τις εργατικές διεκδικήσεις.
• Αφορολόγητο ατομικό όριο 20.000 ευρώ, προσαυξανόμενο 5.000 ευρώ για κάθε παιδί. Κατάργηση του ΕΝΦΙΑ και όλων των χαρατσιών.
• ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ του μειωμένου ΦΠΑ στα νησιά.
• Απαγόρευση πλειστηριασμών για την εργατική – λαϊκή οικογένεια.
• Άμεση απόδοση των συντάξεων – κατώτερη σύνταξη στο 80% του τελευταίου μισθού.
• Επαναφορά της 13ης και 14ης σύνταξης, του 13ου και 14ου μισθού.
• ΔΗΜΟΣΙΑ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ

Πρόεδρος Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων για Κουφοντίνα: Ο μεσαίωνας δεν ξεριζώθηκε ακόμα

 

Με ανακοίνωσή του ο πρόεδρος της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων (ΕΔΕ), Χριστόφορος Σεβαστίδης, απαντά στους επικριτές της πλειοψηφίας του Διοικητικού Συμβουλίου και όχι μόνο, σχετικά με την πρόσφατη ανακοίνωση (24/2), που εκδόθηκε από την ΕΔΕ για τον Δημήτρη Κουφοντίνα.

Αρχικά, ο Χριστόφορος Σεβαστίδης, αναφέρει ότι η επίμαχη ανακοίνωση «επανέλαβε τον αυτονόητο για κάθε πολιτισμένο κράτος σεβασμό που οφείλει να δείχνει η Πολιτεία απέναντι σε οποιονδήποτε άνθρωπο» και «επικαλέστηκε τις αρχές του ουμανισμού, γέννημα του Διαφωτισμού, που έβγαλε την ανθρωπότητα από τον σκοτεινό Μεσαίωνα».

Στη συνέχεια αναφέρεται ονομαστικά και επικριτικά σε μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου, κ.λπ.

Όπως είναι γνωστό χθες παραιτήθηκε με επιστολή του, από μέλος της ΕΔΕ ο αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ισίδωρος Ντογιάκος, ενώ ο πρόεδρος Εφετών Γιώργος Παπαγεωργίου με επιστολή του ζητεί την παραίτηση του Δ.Σ. της ΕΔΕ μετά την ανακοίνωση για τον Δημήτρη Κουφοντίνα, επικαλούμενος ότι η επίμαχη ανακοίνωση δεν θεμελιώνεται σε καμία παράγραφο του καταστατικού της Ένωσης και εκθέτει τα μέλη της.

Ακολουθεί ολόκληρη η ανακοίνωση του προέδρου της ΕΔΕ:

Το Δελτίο Τύπου που εξέδωσε η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων την 24η Φεβρουαρίου 2021 δεν διεκδίκησε δάφνες πρωτοτυπίας. Επανέλαβε τον αυτονόητο για κάθε πολιτισμένο κράτος σεβασμό που οφείλει να δείχνει η Πολιτεία απέναντι σε οποιονδήποτε άνθρωπο. Επικαλέστηκε τις αρχές του ουμανισμού, γέννημα του Διαφωτισμού, που έβγαλε την ανθρωπότητα από τον σκοτεινό Μεσαίωνα.

Αν και προβλήθηκε από ορισμένα Μέσα Ενημέρωσης ως κάτι καινοφανές δεν ήταν παρά άλλη μία έκκληση να μεριμνήσει το Κράτος για την ζωή και την υγεία ενός πολυισοβίτη κρατουμένου του οποίου η ζωή κινδυνεύει μετά από πολυήμερη απεργία πείνας και δίψας. Είχαν προηγηθεί ανάλογα αιτήματα χιλιάδων δικηγόρων, του Δικηγορικού Συλλόγου Πάτρας, καθηγητών πανεπιστημίου, καλλιτεχνών, διανοουμένων, πολιτικών όλων των κοινοβουλευτικών κομμάτων και τελευταία της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, ανεξάρτητου συμβουλευτικού οργάνου της Ελληνικής Πολιτείας.

Δεν διαπίστωσα σε κανέναν επαγγελματικό χώρο, σε κανένα επιστημονικό σωματείο, σε κανένα Πανεπιστήμιο να στρέφονται συνάδελφοι κατά συναδέλφων και να διατυπώνονται από αιρετά μέλη Διοικητικών Συμβουλίων και Διοικήσεων Δικαστηρίου τόσο χυδαίοι χαρακτηρισμοί, όπως αυτοί που διατυπώθηκαν σε μας.  

Ο Μεσαίωνας δεν ξεριζώθηκε ακόμα. Ζει σε εκείνους που ξερνώντας ασίγαστο μίσος και επενδύοντας στον διχασμό και στην διάσπαση χαρακτηρίζουν «αντιεξουσιαστή» όποιον τολμήσει να μιλήσει για ανθρώπινα δικαιώματα. Είναι τα μέλη της μειοψηφίας του ΔΣ της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων! Επικεφαλής τους οι ίδιοι που χρησιμοποίησαν θεμιτά και αθέμιτα μέσα για να καταλάβουν την Διοίκηση της μεγαλύτερης Δικαστικής Ένωσης.

Και από τότε που υπέστησαν μνημειώδη συντριβή στις εκλογές του περασμένου Σεπτεμβρίου καταδικασμένοι από την συντριπτική πλειοψηφία των δικαστικών λειτουργών με το στίγμα του «πραξικοπηματία» έβαλαν και πάλι πλώρη να βρουν τρόπο να γδάρουν το μόνιμο θύμα τους: την ομαλότητα και το κύρος της Ένωσης.

Δοκιμάζουν άλλη μια φορά τα σκουριασμένα τους όπλα. Μαζί τους διαλεχτοί μαχητές όπως ο Χ. Νάστας (προϊστάμενος του Εφετείου Θεσσαλονίκης) και ο Σ. Βεργώνης (αποτυχών υποψήφιος στις τελευταίες εκλογές). Πρώην αποσπασμένοι σύμβουλοι υπουργών (ακόμα και Αγροτικής Ανάπτυξης) και ορφανά τέκνα μιας άλλοτε κραταιάς ομάδας, πρώην μέλη ενός προεδρείου που συνήθιζε την χρηματοδότηση της Ένωσης από τραπεζικούς ομίλους ξεχνώντας να ενημερώνει το ΔΣ, φανατικοί υποστηρικτές φωτογραφικών νομοθετικών ρυθμίσεων, μοναδικά υβρεολογούν, υποκριτικά ηθικολογούν και κακόβουλα συκοφαντούν. Οι ανακοινώσεις στα χέρια τους μέσο συσκοτισμού, προσωπείο για τα πάθη τους και τα συμφέροντά τους. 

Το Προεδρείο της Ένωσης από την πρώτη ημέρα μετά τις αρχαιρεσίες άρχισε να παλεύει για να νικήσει την χρόνια εσωστρέφεια και τον κοινωνικό απομονωτισμό που βασάνιζε το Δικαστικό Σώμα. Παράλληλα με την επιδίωξη προώθησης των συμφερόντων των μελών μας και την βελτίωση των όρων απονομής της Δικαιοσύνης, συμμετέχουμε ενεργά και διατυπώνουμε τις θέσεις μας για κάθε ζήτημα που αγγίζει τη Δικαιοσύνη, το Σύνταγμα, τα ανθρώπινα δικαιώματα. Με τον ίδιο τρόπο που τα υπερασπίζεται ο καθένας από μας στην καθημερινή του εργασία κατά την έκδοση των δικαστικών αποφάσεων, ακολουθώντας πιστά τη νομολογία του ΕΔΔΑ, με τον ίδιο τρόπο οφείλει να τα προασπίζεται και η Δικαστική μας Ένωση στις παρεμβάσεις της προς την Πολιτεία.

Το επίπεδο του πολιτισμού μιας Χώρας βρίσκεται σε ευθεία συνάρτηση με την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τον σεβασμό στις μειονότητες, στους κοινωνικά αποκλεισμένους, την ανθρώπινη και αξιοπρεπή μεταχείριση των κρατουμένων ανεξάρτητα από την βαρύτητα των αδικημάτων που διέπραξαν. Οι Έλληνες Δικαστές και Εισαγγελείς, που περήφανα εκπροσωπούνται από την Ένωσή μας, δικαιούνται και οφείλουν να είναι πρωτοπόροι, να βελτιώνουν με τις επιστημονικές τους γνώσεις την υπάρχουσα νομοθεσία προς όφελος του Ελληνικού Λαού, να εντοπίζουν στρεβλώσεις και λάθη, να προάγουν τη νομική επιστήμη.  

Η μειοψηφία του ΔΣ δηλώνοντας τον απόλυτο σεβασμό στους καταστατικούς σκοπούς της Ένωσης διαμαρτύρεται διότι το Δελτίο Τύπου ξέφυγε από τους στενούς αυτούς σκοπούς. Τι υποκρισία αλήθεια! Αντιγράφω από την ανακοίνωση με αρ. πρωτ. 14/16-2-2015 όταν οι σημερινοί φρουροί των καταστατικών σκοπών, ασκούσαν την διοίκηση της Ένωσης: «Καταγγέλλαμε πάντοτε την εκάστοτε Κυβέρνηση ( οποιουδήποτε κόμματος) όταν θεωρούσαμε ότι, με βάση αντικειμενικά δεδομένα, παραβιάζει το Σύνταγμα ή τους Νόμους.

Θεωρούμε ότι αυτό επιβάλλει η Δικαστική μας ιδιότητα, αφού η Δικαιοσύνη είναι ο Θεσμός εκείνος, ο οποίος, με βάση τις συνταγματικές αρχές, οφείλει να παίρνει θέση, όταν οι άλλες δύο Συνταγματικές Λειτουργίες ( Νομοθετική και Εκτελεστική) παραβιάζουν το Σύνταγμα, τους Νόμους και τα ατομικά και ανθρώπινα δικαιώματα».

Μήπως όμως ήταν η πρώτη φορά που η Ένωση διατύπωνε δημόσιο λόγο για όσα θέματα θεωρούσε ιδιαίτερης σημασίας; Η Ανακοίνωση με αρ. 5/15-1-2011 για το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, η από 15-10-2012 επιστολή προς τον Πρόεδρο του Ε.Κ., το αίτημα για αλλαγή της συνταγματικής διάταξης που προβλέπει το ανώτατο όριο συνταξιοδότησης των δικαστικών λειτουργών, η από 15-1-2015 επιστολή για τα τρομοκρατικά χτυπήματα στο Παρίσι, η από 13-2-2015 «αντιμνημονιακή επιστολή» προς τον Πρόεδρο του ΕΚ, Γιούνκερ, σε ποιόν σκοπό του Καταστατικού ανήκουν; 

Στην καλόπιστη ερώτηση για το κατά πόσο μία έκκληση στην Πολιτεία –ακόμα και για ανθρώπινα δικαιώματα- συνιστά παραβίαση της αρχής της διάκρισης των λειτουργιών, θα απαντούσε εύκολα κανείς ότι ο κύριος ρόλος των Δικαστικών Ενώσεων είναι ακριβώς η υποβολή αιτημάτων προς την Κυβέρνηση και η επιδίωξη για την ικανοποίησή τους, χωρίς η φύση και το είδος του αιτήματος να ασκεί κάποια επιρροή στην απάντηση στο ερώτημα.

Στη ζωή ενός συλλογικού οργάνου υπάρχουν κρίσεις συνθετικές, αμφιβολίες που γεννούν την πίστη, διχασμοί που σπέρνουν αλήθειες, αντιθέσεις που δυναμώνουν τα ιδανικά, κρίσεις δημιουργικές. Σ’ αυτές, το τελευταίο στάδιο είναι το ξαναδυνάμωμα της πίστης, το άρπαγμα των σκοπών συνειδητότερα και ουσιαστικότερα, η νέα σύνθεση. Το Δελτίο Τύπου έδωσε αυτήν την ευκαιρία. 

Πηγή: Reader.gr

Ο «ελέφαντας στο δωμάτιο» και η συζήτηση για τις ποινές

 

Eurokinissi

Μπροστά στον καταιγισμό καταγγελιών για σεξουαλική, λεκτική και ψυχολογική κακοποίηση στους χώρους του Αθλητισμού και του Πολιτισμού το τελευταίο διάστημα, η κυβέρνηση της ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ και τα άλλα αστικά κόμματα, αλλά και σύσσωμος ο αστικός Τύπος, εμφανίζονται δήθεν εμβρόντητοι από τον όγκο και την έκταση των καταγγελιών.

Η ΝΔ προβάλλει ότι αρκούν τροποποιήσεις του Ποινικού Κώδικα και «θεσμικές παρεμβάσεις» και δεν χάνει ευκαιρία για αντικομμουνισμό αλλά και για καλέσματα σε κοινό μέτωπο όλων των κομμάτων απέναντι σε φαινόμενα κακοποίησης, τα οποία δήθεν δεν έχουν ιδεολογικό ή ταξικό πρόσημο¹. Εμφανίζεται ως υπέρμαχος της αποκάλυψης της αλήθειας, της ποιότητας του δημόσιου διαλόγου, και εγκαλεί τον ΣΥΡΙΖΑ για «κομματικοποίηση του προβλήματος», «δολοφονίες χαρακτήρων» κ.ο.κ., όπως ακριβώς έκανε και ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση απέναντι στη ΝΔ όταν τύχαιναν «στραβές στη δική του βάρδια»².

Από την άλλη, ο ΣΥΡΙΖΑ ανάγει σε μοναδικό πεδίο της αντιπαράθεσης την παραίτηση της υπουργού Πολιτισμού, τις πολιτικές ευθύνες του πρωθυπουργού, ενώ αυτοχρίζεται «στυλοβάτης του αιτήματος εμβάθυνσης των δημοκρατικών θεσμών και ενίσχυσης της δημοκρατικής κουλτούρας» και «κληρονόμος όλης της παράδοσης του κοινωνικού φιλελευθερισμού», αναμασώντας τις γνωστές αυταπάτες περί «ίσων πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων»³.

Συνυπεύθυνοι ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ για τις προβλέψεις του νομοθετικού πλαισίου

Το ζήτημα του ύψους των ποινών μονοπωλεί τη δικομματική αντιπαράθεση και όχι τυχαία, προκειμένου να κρυφτεί η διαχρονική απουσία μιας ολοκληρωμένης αντεγκληματικής πολιτικής, την οποία ούτε θέλουν ούτε μπορούν να υλοποιήσουν το αστικό κράτος και οι κυβερνήσεις. Μιας πολιτικής που θα δίνει βάρος στην πρόληψη του εγκλήματος, στην ουσιαστική σωφρονιστική μεταχείριση του καταδικασθέντος και στην ομαλή επανένταξή του στην κοινωνία.

Εχει σημασία όμως να δούμε ειδικά πού μειώθηκαν και πού αυξήθηκαν οι ποινές στον νέο Ποινικό Κώδικα που ψήφισε ο ΣΥΡΙΖΑ και διατήρησε η ΝΔ, καθώς στα αδικήματα που έχουν να κάνουν με την προσβολή της γενετήσιας ελευθερίας και την οικονομική εκμετάλλευση της γενετήσιας ζωής:

• Με τη γενική και αδιάκριτη οριζόντια μείωση των ποινών για τα κακουργήματα (από 20 σε 15 χρόνια) μειώθηκαν οι ανώτατες ποινές ακόμη και για ειδεχθή εγκλήματα όπως τα συγκεκριμένα. Αντίστοιχα, διατηρήθηκαν από τον παλιό ΠΚ οι προκλητικά χαμηλές ποινές για εγκλήματα όπως η εμπορία ανθρώπων και η προσβολή της γενετήσιας αξιοπρέπειας (337 ΠΚ) ακόμα και με ανήλικα θύματα.
• Στο σύνολο των συγκεκριμένων εγκλημάτων (βιασμός, προσβολή γενετήσιας αξιοπρέπειας, κατάχρηση ανηλίκων κ.λπ.) περιλήφθηκαν μόνο οι γενετήσιες πράξεις και όχι γενικά οι ασέλγειες, όπως ίσχυε, δημιουργώντας επιπλέον ασάφειες και ουσιαστικά περιορίζοντας το είδος των πράξεων που διώκονται!
• Επιπλέον, στο νέο άρθρο για τον βιασμό (336 ΠΚ) εισήχθησαν αυστηρότερες προϋποθέσεις για τη στοιχειοθέτηση του εγκλήματος, καθώς πλέον απαιτείται απειλή σοβαρού και άμεσου κινδύνου ζωής και σωματικής ακεραιότητας (και όχι γενικά κινδύνου, όπως ίσχυε). Ακόμα, με νέα ειδική διάταξη στο ίδιο άρθρο, η έλλειψη συναίνεσης του θύματος διαχωρίστηκε και υποβαθμίστηκε σε μικρότερης σημασίας αδίκημα. Και παρόλο που διώκεται αυτεπάγγελτα, διατηρήθηκε η πρόβλεψη αν ο παθών δηλώσει ότι δεν επιθυμεί τη δίωξη ο εισαγγελέας να απέχει από αυτήν, στο όνομα της διαφύλαξης της προσωπικότητας του θύματος που φοβάται ότι η δημοσιότητα θα επιφέρει ανεπανόρθωτη βλάβη στο πρόσωπό του, αντί να αναλάβει το κράτος να προστατεύσει και να στηρίξει το θύμα.
• Στον χώρο εργασίας ή εφόσον υπάρχει σχέση εργασιακής εξάρτησης, η σεξουαλική παρενόχληση (337 ΠΚ) θεωρείται ελαφρύ πλημμέλημα, ακόμα και η κατάχρηση σε γενετήσια πράξη θεωρείται πλημμέλημα, ενώ σε κάθε περίπτωση απαιτείται έγκληση του θύματος και δεν διώκεται αυτεπάγγελτα.
• Στο νέο άρθρο για τη μαστροπεία (που έτσι κι αλλιώς προέβλεπε εξαιρετικά χαμηλές ποινές, οι οποίες διατηρήθηκαν) απαλείφθηκε η πρόβλεψη για τις περιπτώσεις που κάποιος «κατ' επάγγελμα ή από κερδοσκοπία προάγει στην πορνεία γυναίκες». Ετσι, οι περιπτώσεις αυτές υπάγονται σε άλλο άρθρο (323Α), που απαιτεί την απόδειξη χρήσης βίας ή απειλής χρήσης βίας ή άλλων εξαναγκαστικών μέσων, ή της απόσπασης συναίνεσης με απατηλά μέσα, για να στοιχειοθετηθεί το αδίκημα και να διωχθεί.
• Προκλητικό είναι όμως και ότι στον νέο ΠΚ μειώθηκε το διάστημα παραγραφής των εγκληματικών πράξεων σε βάρος ανηλίκων θυμάτων, αφού απαλείφθηκε η διάταξη που υπήρχε πριν και όριζε ότι η προθεσμία παραγραφής των εγκλημάτων αυτών «αναστέλλεται μέχρι την ενηλικίωση του θύματος και για ένα έτος μετά, εφόσον πρόκειται για πλημμέλημα, και για τρία έτη μετά, εφόσον πρόκειται για κακούργημα». Πλέον μόνο για τα κακουργήματα αναστέλλεται η παραγραφή και μόνο μέχρι την ενηλικίωση (113 παρ. 4 ΠΚ)!

Την ίδια στιγμή, αυξήθηκαν οι ποινές για αδικήματα που αξιοποιούνται για την καταστολή εργατικών - λαϊκών κινητοποιήσεων, διευρύνοντας σε ορισμένα και το περιεχόμενό τους (π.χ. διατάραξη λειτουργίας υπηρεσίας, παρακώλυση συγκοινωνιών κ.ά.), ενισχύθηκε το κατασταλτικό πλαίσιο του «τρομονόμου» τόσο από τον ΣΥΡΙΖΑ όσο και από τη ΝΔ, με την τελευταία να θωρακίζει ακόμα περισσότερο το κατασταλτικό νομοθετικό οπλοστάσιο ενάντια στο εργατικό - λαϊκό κίνημα, με τον νόμο για την απαγόρευση των διαδηλώσεων και τα σχετικά προεδρικά διατάγματα, την πανεπιστημιακή αστυνομία.

Δεν ξεπλένεται λοιπόν ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ, που θεωρεί ότι χρεώνοντας αποκλειστικά στη ΝΔ την ένταση της καταστολής θα διαγραφούν οι βαρύτατες ευθύνες του για την υλοποίηση της ίδιας πολιτικής όταν ήταν κυβέρνηση, αλλά και για τις τωρινές θέσεις του, που με όλους τους τρόπους προσανατολίζονται στην ενίσχυση του κεφαλαίου, διατηρώντας άθικτη την πηγή από την οποία αναβλύζει όλη αυτή η σήψη και η δυσωδία.

Διαχρονική η προσπάθεια των αστικών κυβερνήσεων να κρύψουν τον πραγματικό ένοχο

Αρκεί όμως η ενίσχυση του νομικού και θεσμικού πλαισίου για την αντιμετώπιση αυτών των φαινομένων, όπως διατείνονται η ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ και τα άλλα αστικά κόμματα; Πού αποσκοπεί η συντονισμένη προσπάθειά τους και του αστικού Τύπου να περιοριστεί η συζήτηση μόνο ή κυρίως σε «ατομικές προβληματικές - αρρωστημένες συμπεριφορές», «αστοχίες του θεσμικού πλαισίου», στην αυστηροποίηση ή μη των ποινών;

Με κάθε τρόπο επιδιώκεται να κρυφτεί ο πραγματικός ένοχος, που δεν είναι άλλος από το ίδιο το σύστημα της εκμετάλλευσης, ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής. Γιατί ο κανόνας στην καπιταλιστική επιχείρηση είναι ο ανταγωνισμός μεταξύ των εργαζομένων για την προαγωγή ή την αποφυγή της απόλυσης, ο οποίος οδηγεί στην υποταγή των εργαζομένων και χωρίς την άσκηση κάποιας σωματικής, λεκτικής ή ψυχολογικής βίας, ταυτόχρονα με την καλλιέργεια από την εργοδοσία αντιλήψεων του τύπου «όλη η επιχείρηση είναι μια οικογένεια, μια κοινή προσπάθεια για το καλό όλων». Βέβαια, όπου δεν πιάνονται οι στόχοι, που συνεχώς αυξάνονται, οι εργαζόμενοι υφίστανται εξευτελισμούς και βίαιες συμπεριφορές, πάντα χαμογελώντας γιατί «παίρνουν τριακόσια ευρώ». Ολα μαζί στο μύλο της εντατικοποίησης για την ενίσχυση της εκμετάλλευσης και της κερδοφορίας της καπιταλιστικής επιχείρησης.

Αυτήν την εκμετάλλευση φυλάσσουν ως ιερή αγελάδα το αστικό κράτος και οι νόμοι του, αναλαμβάνοντας και τον ιδιαίτερο ρόλο τους στην ενίσχυσή της. Και φυσικά η αστική δημοκρατία και το κράτος της, το «κράτος δικαίου», προσφέρουν τις καλύτερες υπηρεσίες τους, αφού κρύβουν πολύ αποτελεσματικά τη δικτατορία του κεφαλαίου, το οποίο «είναι πεθαμένη εργασία που ζωντανεύει μονάχα σαν το βρικόλακα, ρουφώντας ζωντανή εργασία, και ζει τόσο περισσότερο όσο περισσότερη ζωντανή εργασία ρουφά»⁴.

Σε αυτήν την κατεύθυνση, είναι κοινή η προσπάθεια της κυβέρνησης ΝΔ, του ΣΥΡΙΖΑ και των άλλων αστικών κομμάτων να καθαγιάσουν το «δημοκρατικό κεκτημένο», τις «ιδρυτικές αξίες» ιμπεριαλιστικών οργανισμών που στάζουν αίμα, όπως η ΕΕ και το ΝΑΤΟ.

Ομως, στο πλαίσιο της υλοποίησης των «ιδρυτικών αξιών» και του «κράτους δικαίου» στην ΕΕ:

-- Ενισχύονται η εντατικοποίηση, η εργασιακή περιπλάνηση, οι στρατιές ανέργων και εκατομμυρίων ανθρώπων που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας.

-- Νομιμοποιείται με τη βούλα ευρωπαϊκών δικαστηρίων ο σφαγιασμός των δικαιωμάτων των εργαζομένων (ακόμα και η απόλυση εγκύου, όπως αποφάσισε το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο). Και την ίδια στιγμή, ανώτατο δικαστήριο στην Ολλανδία επέτρεψε τη μόνιμη δράση οργάνωσης παιδεραστών, με την αιτιολογία ότι δεν αποτελεί άμεση απειλή για την ασφάλεια της κοινωνίας.

-- Δίνονται πακτωλοί εκατομμυρίων για να παραχαράσσεται η Ιστορία και απαγορεύονται Κομμουνιστικά Κόμματα και σύμβολα.

-- Στο όνομα της προστασίας της «δημόσιας ασφάλειας», με ιδιαίτερη ένταση την τελευταία εικοσαετία επιβάλλονται ευρύτατοι περιορισμοί στη συνδικαλιστική και πολιτική δράση (με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη Γαλλία και την κυβέρνηση Μακρόν, την οποία χειροκροτούσαν ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ), ποινικοποιείται η ριζοσπαστικοποίηση, διώκεται η καλλιτεχνική δημιουργία.

Ο καπιταλισμός που σαπίζει και η μπόχα που δεν κρύβεται

Φυσικά υπάρχουν διαβαθμίσεις στην καταπίεση, στην άσκηση βίας. Υπάρχουν ακραία εγκληματικές συμπεριφορές, όπως η παιδεραστία, που πρέπει να τιμωρούνται με τις ανώτερες ποινές. Ομως το «δέντρο» των ακραίων φαινομένων και η ανάγκη παραδειγματικής καταδίκης τους δεν πρέπει να κρύψουν το «δάσος» που τα περιβάλλει.

Γιατί τα φαινόμενα σήψης που αναδίδονται σε όλες τις πτυχές της κοινωνίας είναι απότοκο του καπιταλιστικού συστήματος, με την ένταση της ενδοοικογενειακής βίας, των κακοποιητικών συμπεριφορών στους χώρους δουλειάς (όσο κι αν «θάβονται» από τα αστικά ΜΜΕ, ιδιαίτερα αν αφορούν, για παράδειγμα, τη «βαριά βιομηχανία» του Τουρισμού)⁵: «Το μονοπώλιο στα εργοστάσια, στα ορυχεία, στα κτήματα δημιουργεί παντού βάρβαρες καταστάσεις, που ωστόσο είναι ελάχιστα αντιληπτές. Η βαρβαρότητα γίνεται ορατή ευθύς μόλις η προστασία του μονοπωλίου δεν μπορεί να εξασφαλιστεί πια παρά μονάχα με τη χρήση ανοιχτής βίας»⁶.

Ο καπιταλισμός είναι που γεννά τους πολέμους και τις καραβιές προσφύγων που γίνονται θύματα εκμετάλλευσης, γεννά τις οικονομικές κρίσεις, την ανεργία, τη φτώχεια και την εξαθλίωση, καλλιεργεί τη ναρκω-κουλτούρα και τον «ατομικό δικαιωματισμό», για να κρατάει τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα απομονωμένους, αιώνια θύματα στο σύστημα της εκμετάλλευσης, στο κεφάλαιο. Η σαπίλα αποτυπώνεται και στα αμύθητα κέρδη που αποφέρει η εμπορία ανθρώπων, ναρκωτικών, η πορνογραφία, που συνεχίζονται ακάθεκτα. Μόνο στην Ισπανία τα περιστατικά σεξουαλικής βίας σε βάρος ανηλίκων τετραπλασιάστηκαν σε διάστημα 10 και πλέον ετών, με ιδιαίτερο ρόλο να παίζει το διαδίκτυο.

Στο βωμό των κερδών θυσιάζεται η ανθρώπινη ζωή γιατί η προστασία της είναι κόστος για το κεφάλαιο, όπως απέδειξαν περίτρανα η διαχείριση της πανδημίας και οι εκατόμβες νεκρών σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες. Οπως αποτυπώνεται διαχρονικά και με κάθε απόχρωσης αστική κυβέρνηση, σοσιαλδημοκρατική ή φιλελεύθερη, και απέδειξαν η πρόσφατη κακοκαιρία, με τα δεκάδες χιλιάδες σπίτια χωρίς ρεύμα και νερό εν μέσω ψύχους, οι τραγωδίες στη Μάνδρα και στο Μάτι.

Αυτό το σύστημα λοιπόν δεν φτιασιδώνεται. Οι γενναίες και αναγκαίες καταγγελίες των θυμάτων για την τιμωρία των ενόχων πρέπει να συναντηθούν με το οργανωμένο, ταξικό εργατικό και λαϊκό κίνημα, για να χτιστεί συλλογικά και διεκδικητικά η ασπίδα προστασίας, να αποκαλυφθεί και να δυναμώσει ο αγώνας ενάντια στη Λερναία Υδρα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και να κόψει όλα τα αποκρουστικά κεφάλια της. Για να ανοίξει ο δρόμος για την κοινωνία που θα απελευθερώσει την ανθρωπότητα από τις αλυσίδες της εκμετάλλευσης, τη σοσιαλιστική - κομμουνιστική!

***

Παραπομπές:

1. Εισηγητική ομιλία του Κυρ. Μητσοτάκη στη Βουλή, Πέμπτη 25/2/2021.

2. Συνέντευξη της Ρένας Δούρου, «Εφημερίδα των Συντακτών» 4/8/2018.

3. Σχέδιο Προγραμματικών Θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία.

4. Κ. Μαρξ «Το Κεφάλαιο», τόμ. 1, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 244.

5. «Η πολύμορφη βία κατά των γυναικών στη "βαριά βιομηχανία" του Τουρισμού», εφημερίδα «Ριζοσπάστης», 6-7/2/2021, σελ. 27.

6. Μπ. Μπρεχτ, «Πέντε δυσκολίες στο γράψιμο της αλήθειας».

Της
Μαρίνας ΛΑΒΡΑΝΟΥ*
* Η Μαρίνα Λαβράνου είναι μέλος του Τμήματος Δικαιοσύνης και Λαϊκών Ελευθεριών της ΚΕ του ΚΚΕ

 

«Κάναν το λιμάνι στρατόπεδό τους και ο λαός μας γίνεται στόχος των εχθρών τους»

 

Συγκέντρωση στο δημαρχείο και πορεία στους δρόμους της πόλης χτες από την ΤΕ Εβρου του ΚΚΕ

 

Σε συμβολική συγκέντρωση, τηρώντας όλα τα μέτρα προστασίας, προχώρησε το απόγευμα της Πέμπτης η ΤΕ Εβρου του ΚΚΕ, στο δημαρχείο Αλεξανδρούπολης, συνεχίζοντας έτσι τις αγωνιστικές πρωτοβουλίες ενάντια στη μετατροπή της πόλης σε ορμητήριο πολέμου μέσα και από την αξιοποίηση των υποδομών, όπως το λιμάνι, το αεροδρόμιο και το οδικό και σιδηροδρομικό δίκτυο της περιοχής, στη γιγαντιαία «πρόβα πολέμου» των ΑμερικανοΝΑΤΟικών.

Στη συγκέντρωση μίλησε ο Γραμματέας της ΤΕ Εβρου του ΚΚΕ, Σιδέρης Μιχαηλίδης, ο οποίος μεταξύ άλλων τόνισε πως η συμμετοχή της πόλης στη ΝΑΤΟική άσκηση «DEFENDER 2021» και η εμπλοκή της χώρας συνολικά στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς δημιουργούν νέους μεγαλύτερους κινδύνους για τον λαό της περιοχής, καθώς τον μετατρέπουν σε στόχο αντιποίνων. Κάλεσε τον λαό και τη νεολαία μέσα από τους μαζικούς φορείς και τα σωματεία της περιοχής «να πάρουν θέση, να τοποθετηθούν, να κινητοποιηθούν και να εκφράσουν με κάθε τρόπο την αντίθεσή τους» στους επικίνδυνους αυτούς σχεδιασμούς που υλοποιούνται στην περιοχή και τη συμμετοχή της χώρας σε αυτούς.

Σε δηλώσεις του στα μέσα ενημέρωσης, ο Γραμματέας της ΕΠ Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης του ΚΚΕ, Διονύσης Κλάδης, σημείωσε πως η απόβαση των χιλιάδων ΑμερικανοΝΑΤΟικών πραγματοποιείται με φόντο τα αντιτιθέμενα συμφέροντα μεγάλων μονοπωλιακών ομίλων που συγκρούονται και στην περιοχή, ενώ σχολίασε πως η πείρα διαψεύδει όσους προσπαθούν να πείσουν τον λαό ότι αυτή η άσκηση και η συμμετοχή της χώρα μας προσφέρουν τάχα «ασφάλεια» στον λαό. «Το ΝΑΤΟ δεν είναι δύναμη ασφάλειας και ειρήνης, αλλά όπου έχει βρεθεί φέρνει τον πόλεμο, την καταστροφή και τους διαμελισμούς κρατών», υπογράμμισε.

Τα μέλη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ συνέχισαν με μαχητική πορεία, που πέρασε από αρκετούς κεντρικούς δρόμους της πόλης, όπως και από τις πύλες του λιμανιού όπου βρίσκεται δεμένο το γιγαντιαίο μεταγωγικό «ARC ENDURANCE», στέλνοντας στον λαό της περιοχής μήνυμα με τα συνθήματα «κάναν το λιμάνι στρατόπεδό τους και ο λαός μας γίνεται στόχος των εχθρών τους» και «στους αγωγούς κυλάει το αίμα των λαών, αυτές είναι οι επενδύσεις των ιμπεριαλιστών».

• Αργότερα χτες βράδυ, πραγματοποιήθηκε η διαδικτυακή εκδήλωση - σύσκεψη της Επιτροπής Ειρήνης Αλεξανδρούπολης, με θέμα «ΝΑΤΟική άσκηση "Defender 2021". Πρόβα πολέμου με επίκεντρο την περιοχή μας - Η απάντηση του λαϊκού κινήματος», στην οποία κεντρικός ομιλητής ήταν ο οργανωτικός γραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου Ειρήνης Ελλάδας, Γρηγόρης Αναγνώστου. Αναλυτικό ρεπορτάζ από τη συζήτηση και τις αποφάσεις της σύσκεψης, στην οποία συμμετείχε πλήθος σωματείων και φορέων της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, σε επόμενο φύλλο του «Ριζοσπάστη».

 Ριζοσπάστης

“Ο άγγελος του διαβόλου; Θα μας κάψει ο Θεός!” – Ο Βελόπουλος αντιδρά σαν παρατράγουδο στο τραγούδι της Κύπρου για τη Eurovision

 

Κι αν φέτος το κλασικό 12άρι της Ελλάδας δεν πάει στην Κύπρο; Αν οι δυνάμεις του σατανά βρίσκονται πίσω από τη Γιουροβίζιον; Αν έχουν καταλάβει καίρια πόστα στη μαρτυρική μεγαλόνησο και την οδηγούν ακόμα πιο κάτω, στον πάτο της ακολασίας και τα καζάνια της κόλασης; Είναι να παίζει κανείς με αυτά, συνέλληνες;

Μπορεί η Eurovision να είναι πανηγυράκι (μουσική εμπορο-πανήγυρη), αλλά βοηθάει ενίοτε να εκτεθούν πανηγυρτζήδες σαν τον Κυριάκο Βελόπουλο.

Η Κύπρος στέλνει στον φετινό διαγωνισμό το τραγούδι “El diablo (ο διάβολος)” και ο Κυριάκος Βελόπουλος αποδεικνύει πως είναι πολιτικό παρατράγουδο, αποκαλύπτοντας τους βέβηλους στίχους και την σκοτεινή συνωμοσία, με αυτό το μήνυμα στην ανάρτησή του.

Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω πόσο πιο κάτω μπορεί να πάει η κοινωνία μας. Τραγούδι της Κύπρου στη Εurovision με στίχους εύχομαι να είμαι ο “άγγελος του διαβόλου’.

Θα μας “κάψει” ο Θεός!

Δεν ξέρουμε αν η Κύπρος χάσει το δικό μας 12άρι, αν θα πατώσει για να τιμωρηθεί ή αν θα την ανταμείψει ο διάβολος και οι σατανικά καλοί της σύμμαχοι, με το νέκταρ της επιτυχίας. Και πολύ περισσότερο, δε μας ενδιαφέρει. Δεν είναι καιρός, όμως, να φύγει το παρατράγουδο που λέγεται Βελόπουλος από το πολιτικό προσκήνιο και να του δώσουν μια θέση στο πάνελ της Πάνια, όπου ανήκει;

Αντικομμουνιστική γραμμή

 

 

 

Η ανάρτηση της Έλενας Ακρίτα

Ζήλεψε μάλλον τον αντικομμουνιστικό βούρκο στα social media και είπε να βρει κι αυτή ένα στασίδι... 

Για την Έλενα Ακρίτα ο λόγος, η οποία φαίνεται ότι πήρε τη «γραμμή» του αντικομμουνισμού από την κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό Κ. Μητσοτάκη και τερματίζοντας τον όρο «ρίχνω την μπάλα στην εξέδρα», επέλεξε να σχολιάσει την ομιλία του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα σήμερα στη Βουλή, λέγοντας ότι ...«έγιναν φρικαλέα σεξουαλικά σκάνδαλα που έγιναν επί Στάλιν στα μπαλέτα Μπολσόι» και «κακοποιήσεις, τους βιασμούς, τις αυτοκτονίες που συνεχίστηκαν πολλές δεκαετίες στο χώρο της Τέχνης στη Σοβιετική Ένωση»... 

Είχε προηγηθεί βέβαια τις προηγούμενες μέρες ο ανεκδιήγητος βουλευτής της ΝΔ Μακάριος Λαζαρίδης, με μια εμετική χρυσαυγίτικης κοπής ανάρτηση για τον Άρη Βελουχιώτη, που χαρακτήριζε «κίναιδο και παιδεραστή» το ιστορικό στέλεχος του ΚΚΕ και του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ. Mάλιστα, ο ίδιος ο πρωθυπουργός επί της ουσίας κάλυψε τον βουλευτή του για τον αντικομμουνιστικό οχετό, ενώ και ο ίδιος ο Κυρ. Μητσοτάκης επιστράτευσε τον ...Στάλιν (!) και τον αντικομμουνισμό δήθεν για να αντιπαρατεθεί με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Γνώριμη τακτική, από εκείνους που θέλουν να κρύψουν ότι η μπόχα αναδίνεται από ένα σύστημα που σαπίζει. 

Στρατηγική κίνηση, από εκείνους που θέλουν να κρύψουν ότι ο λαός μπορεί να φτάσει «σε μια κοινωνία που δεν θα χωράει ούτε το φόβο, ούτε το σεξισμό, ούτε το ρατσισμό, ούτε τη βία, μια κοινωνία πραγματικά απαλλαγμένη από την εκμετάλλευση και από κάθε κοινωνική ανισότητα». 

Εξάλλου, όλους αυτούς, ο αντικομμουνισμός τούς ενώνει. 

902gr

Η “ελπίδα” του Μπάιντεν έγινε λεπίδα – Αεροπορική επιδρομή των ΗΠΑ στην Ανατολική Συρία

 

26-02-2021

Σήμερα τα χαράματα, η αμερικανική πολεμική αεροπορία εξαπέλυσε αεροδρομική επιδρομή στην Ανατολική Συρία. Σύμφωνα με το Πεντάγωνο, στόχος ήταν “εγκαταστάσεις παραστρατιωτικών οργανώσεων που υποστηρίζονται από το Ιράν”.

Ο Τζον Κέρμπι, εκπρόσωπος του αμερικανικού υπουργείου Άμυνας, δήλωσε πως η επιχείρηση έγινε ως αντίποινα σε πρόσφατες επιθέσεις και απειλές -sic- εναντίον του αμερικανο-νατοϊού προσωπικού στο Ιράκ και ότι υπήρξε… διαβούλευση με τους συμμάχους των ΗΠΑ. Επίσης εκτίμησε πως “ενεργήσαμε με μετρημένο τρόπο, με σκοπό την αποκλιμάκωση της κατάστασης συνολικά”…

Σύμφωνα με τον διευθυντή, της αντικυβερνητικής ΜΚΟ “Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων”, ο απολογισμός της επιχείρησης ήταν τουλάχιστον 17 νεκροί -μέλη της προσκείμενης στο Ιράν Χασντ αλ Σάαμπι- και υλικές φθορές στις εγκαταστάσεις.

Σε κάθε περίπτωση, ο Μπάιντεν δίνει από την αρχή της διακυβέρνησής του το στίγμα του, αναβαθμίζοντας την επέμβαση των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή.

Η ελπίδα που έβλεπαν κάποιοι στον Μπάιντεν δείχνει πολύ γρήγορα τα δόντια της. Στην πραγματικότητα απλώς τα ακονίζει…

«Εκκρεμότητες» και αντιλαϊκές «ουρές»

«Η Ελλάδα δεν πρόκειται και δεν πρέπει να γίνει ένας επενδυτικός προορισμός χαμηλού κόστους», έλεγε τον περασμένο Δεκέμβρη ο πρωθυπουργός, παρουσιάζοντας την «έκθεση Πισσαρίδη», όπου περιγράφεται ο βασικός «αναπτυξιακός» σχεδιασμός της κυβέρνησης για τα επόμενα χρόνια. Σήμερα, λίγους μήνες μετά τη δήλωση του πρωθυπουργού, έρχεται η έκθεση του ΙΟΒΕ να διαπιστώσει ότι οι «μεταρρυθμίσεις» που εφαρμόστηκαν με τα τρία μνημόνια την περίοδο 2010 - 2018 «πέτυχαν σε σημαντικό βαθμό την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της αγοράς εργασίας, μέσω της μείωσης του κόστους, αλλά και της μεγαλύτερης ευελιξίας, χωρίς όμως να επιλύσουν ορισμένα βασικά δομικά προβλήματα και χρόνιες αδυναμίες της αγοράς εργασίας». Το ερευνητικό ίδρυμα του ΣΕΒ αναγνωρίζει και αποδίδει τα εύσημα στις κυβερνήσεις ΝΔ - ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ για τις αντεργατικές τους «επιδόσεις» την οκταετία της προηγούμενης κρίσης, που μείωσαν ακόμα περισσότερο το λεγόμενο κόστος εργασίας και διέλυσαν παραπέρα τις εργασιακές σχέσεις, άφησαν όμως «ουρές», που η σημερινή κυβέρνηση και συνολικά τα αστικά κόμματα καλούνται να αντιμετωπίσουν.

* * *

Ποιες είναι αυτές; Στις «μακροχρόνιες αδυναμίες» που δεν αντιμετωπίστηκαν, ο ΙΟΒΕ περιλαμβάνει το χαμηλό ποσοστό συμμετοχής στην αγορά εργασίας και την υψηλή ανεργία, ξεχωρίζοντας τις εξής «παθογένειες» στην ελληνική οικονομία: «Υψηλή φορολογική επιβάρυνση της εργασίας, χαμηλή παραγωγικότητα, χαμηλή χρήση ευέλικτων μορφών απασχόλησης και υψηλό ποσοστό αυτοαπασχολούμενων». Με τον τρόπο αυτό «φωτογραφίζει» το πλαίσιο της «επόμενης μέρας» και τα πεδία των νέων ανατροπών στα οποία ήδη προσανατολίζεται η αστική πολιτική. Μεταφράζοντας τα παραπάνω, στην ημερήσια διάταξη της αντεργατικής επίθεσης, που κλιμακώνεται και μέσα στην πανδημία, βρίσκονται η παραπέρα επέκταση των «ευέλικτων» μορφών απασχόλησης, η αύξηση της παραγωγικότητας, με τη γενικευμένη είσοδο νέων τεχνολογιών στην παραγωγή χωρίς παράλληλη αύξηση των μισθών, άρα η ένταση της εκμετάλλευσης, όπως και οι νέες απαλλαγές των επιχειρήσεων από το λεγόμενο «μη μισθολογικό κόστος». Στο στόχαστρο βρίσκονται και οι αυτοαπασχολούμενοι, τους οποίους το ΙΟΒΕ θεωρεί «υπεράριθμους» και εμπόδιο στην ανταγωνιστικότητα της οικονομίας.

* * *

Ειδικότερα όσον αφορά τις νέες παρεμβάσεις στην αγορά εργασίας, η μελέτη του ΙΟΒΕ επικεντρώνει στην «αναντιστοιχία δεξιοτήτων» των εργαζομένων, στην «ανεπαρκή επαγγελματική εκπαίδευση και κατάρτιση» και στη «χαμηλή αποτελεσματικότητα των ενεργών πολιτικών για την αγορά εργασίας». Οι επισημάνσεις αυτές αναπαράγονται στις «αιτιολογικές εκθέσεις» των περισσότερων αντεργατικών νομοσχεδίων που ψήφισε η κυβέρνηση και μέσα στην πανδημία. Αποτελούν όμως και τον πυρήνα όσων σχεδιάζει να φέρει προς ψήφιση το επόμενο διάστημα, με πιο «εμβληματικό» το νομοσχέδιο για τη δεκάωρη δουλειά, στο πλαίσιο της «διευθέτησης» του χρόνου εργασίας. Το ζήτημα της κατάρτισης και επανακατάρτισης ενός φτηνού και ανά πάσα στιγμή διαθέσιμου εργατικού δυναμικού, που θα παρακολουθεί και θα προσαρμόζεται γρήγορα στις μεταβαλλόμενες ανάγκες των επιχειρήσεων, ειδικά στην εποχή του «ψηφιακού μετασχηματισμού», είναι ψηλά στην ατζέντα της κυβέρνησης και όλων των αστικών κομμάτων και περιγράφεται τόσο στα νομοσχέδια για την Επαγγελματική Εκπαίδευση, όσο και στο πιο πρόσφατο για τα ΑΕΙ.

* * *

Μπορεί λοιπόν η κυβέρνηση να εμφανίζεται «καθησυχαστική» για την παραπέρα ονομαστική μείωση των μισθών και ο ΙΟΒΕ να αναγνωρίζει το έργο που έγινε ως προς αυτό την προηγούμενη δεκαετία, τα επόμενα «κεφάλαια» όμως που ανοίγει ο αναπτυξιακός σχεδιασμός των μονοπωλίων και των κομμάτων τους επιβεβαιώνουν το συμπέρασμα ότι «προωθούνται διάφορες μορφές αύξησης του βαθμού εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης, για να διαμορφωθούν κίνητρα και δυνατότητες για νέες, κερδοφόρες καπιταλιστικές επενδύσεις με πρόσχημα την κλιματική αλλαγή», όπως καταγράφεται στο δεύτερο κείμενο των Θέσεων της ΚΕ για το 21ο Συνέδριο του ΚΚΕ. Οπως εξηγούν οι Θέσεις, «η διασφάλιση φθηνής εργατικής δύναμης και η αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης αποτελούν την προϋπόθεση για την προσέλκυση των νέων μεγάλων επενδύσεων της λεγόμενης "ψηφιακής" και της "πράσινης" οικονομίας (...) με τη μετατροπή των συμβάσεων από πλήρους σε μερικής και εκ περιτροπής απασχόλησης, τη μείωση του χρόνου εργασίας με μείωση των αποδοχών και την παραπέρα ελαστικοποίησή του, που φέρνει εντατικοποίηση της εργασίας, αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσής της (...) Μια πολιτική προσαρμογής στο νέο επίπεδο παραγωγικότητας χωρίς συνολική βελτίωση του εργατικού εισοδήματος και διαχείρισης της ακραίας φτώχειας (...) δεν αποτελεί προοδευτική πρόταση για τη διασφάλιση της "δίκαιης κατανομής του πλούτου", όπως ισχυρίζονται πολλοί σοσιαλδημοκράτες. Αποτελεί αναγκαίο όρο για τη διασφάλιση και ανάκαμψη της καπιταλιστικής κερδοφορίας».

Ενα χρόνο μετά

Ενας χρόνος συμπληρώνεται σήμερα από την ανακοίνωση του πρώτου κρούσματος κορονοϊού στην Ελλάδα. Μέχρι τώρα έχουν καταγραφεί πάνω από 185.000 κρούσματα και σχεδόν 6.500 θύματα. Οι δώδεκα αυτοί μήνες προσφέρονται για συμπεράσματα από το λαό, που καθημερινά δίνει μάχη για την υγεία και τη ζωή του, μετράει όμως τις συνέπειες της κυβερνητικής διαχείρισης της πανδημίας, που έχει ως βασικό κριτήριο τη θωράκιση του «ορατού εχθρού», δηλαδή της καπιταλιστικής κερδοφορίας.

Αυτό βρίσκει διαρκώς μπροστά του ο εργαζόμενος, σε κάθε του βήμα: Για να φτάσει στη δουλειά, στη διάρκεια του ωραρίου του, σε αποθήκες, μαγαζιά και γραφεία - εστίες υπερμετάδοσης. Στη ζοφερή κατάσταση που αντιμετωπίζει αν χρειαστεί νοσηλεία, ή στη θεραπεία που άφησε στη μέση. Στο μαρτύριο της τηλεκπαίδευσης, στην επιδείνωση του εισοδήματός του κ.ο.κ.

Είναι αυτή η δύσκολη καθημερινότητα, που διαρκώς υπενθυμίζει ότι ούτε στην πανδημία «είμαστε όλοι μαζί», όπως λένε η κυβέρνηση και τα αστικά κόμματα. Οι εργαζόμενοι πράγματι είναι όλοι μαζί, αντιμέτωποι με προβλήματα που γιγαντώνονται, αλλά απέναντί τους έχουν τους βιομήχανους και τους τραπεζίτες, τους εφοπλιστές και τους μεγαλομετόχους στον τουριστικό κλάδο, την αστική τάξη, τα κόμματά της.

Μέσα σε δώδεκα μήνες εκδηλώθηκαν με τη μεγαλύτερη σφοδρότητα οι συνέπειες από την εμπορευματοποίηση του πολυτιμότερου αγαθού. Σε όλο τον κόσμο αποδείχθηκε η γύμνια των δημόσιων συστημάτων Υγείας, ως αποτέλεσμα της λειτουργίας τους με βάση το ζύγι «κόστους - οφέλους», της αντιμετώπισης της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης ως πεδίου επενδύσεων.

Οι λαοί σε κάθε χώρα ζουν τις συνέπειες αυτού που παρουσιάζεται ως «νέο» και «καινοτόμο», αλλά είναι παλιό και θανατηφόρο: Τα ιδιωτικοποιημένα συστήματα, τις ΣΔΙΤ και τα business plan για τη λειτουργία των νοσοκομείων, τις αποψιλωμένες υπηρεσίες, τις απαρχαιωμένες υποδομές στο όνομα των δημοσιονομικών αντοχών, την άνθηση των ιδιωτικών κλινικών κ.ο.κ.

Το συμπέρασμα είναι, λοιπόν, ότι όσο η προστασία της ζωής και της υγείας παραμένει εγκλωβισμένη στις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, τόσο οι τεράστιες δυνατότητες και τα επιτεύγματα της επιστήμης θα μένουν απροσπέλαστα για την κοινωνική πλειοψηφία. Τόσο οι «κανονικές» και «έκτακτες» καταστάσεις θα προκαλούν δυσβάσταχτες συνέπειες στους λαούς.

Το ίδιο διάστημα αποδείχθηκε ξανά πόσο αδίστακτες είναι οι αστικές κυβερνήσεις, οι διεθνείς ενώσεις τους, η εργοδοσία. Η αξιοποίηση της πανδημίας ως «ευκαιρίας» για νέα μέτρα στήριξης της καπιταλιστικής κερδοφορίας επέφερε κι άλλα συντριπτικά πλήγματα στα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα.

Μόνο τη χρονιά που πέρασε, η κυβέρνηση ψήφιζε ένα αντιδραστικό νομοσχέδιο κάθε τρεις μέρες, με στόχο τη θωράκιση της ανταγωνιστικότητας, δόθηκαν κάθε λογής «πακέτα» σε επιχειρηματικούς ομίλους, κλιμακώθηκαν η καταστολή, η επίθεση στα μορφωτικά δικαιώματα μαθητών και φοιτητών. Με νόμους καθιερώθηκαν νέες μορφές έντασης της εκμετάλλευσης, όπως με την τηλεργασία και την πλήρη αποδιάρθρωση του εργάσιμου χρόνου.

Κάθε πτυχή της διαχείρισης της πανδημίας επιβεβαίωσε τη σαπίλα του καπιταλιστικού συστήματος. Εκεί που οι εργαζόμενοι νόμιζαν ότι τα είδαν όλα με τους μαζικούς τάφους στις ΗΠΑ ή τα αβοήθητα θύματα στα γηροκομεία της ΕΕ, ήρθε το θρίλερ με την παραγωγή και τη διάθεση του εμβολίου.

Ακόμα κι αυτό το επίτευγμα της ακούραστης δουλειάς χιλιάδων επιστημόνων, οι φαρμακευτικοί μονοπωλιακοί κολοσσοί, τα καπιταλιστικά κράτη και οι λυκοσυμμαχίες τους το μετατρέπουν σε πεδίο κερδοφορίας και σφοδρών ανταγωνισμών, σύμφωνα με τον υπέρτατο νόμο τους: «Ο θάνατός σου η ζωή μου».

Εκτός όμως από όλα αυτά, η πανδημία επιβεβαίωσε και κάτι άλλο: Οτι η ελπίδα βρίσκεται μόνο στην πάλη των εργαζομένων. Αυτοί έχουν τη δύναμη στα χέρια τους. Οι εργατικές - λαϊκές διεκδικήσεις για μέτρα προστασίας της υγείας και των δικαιωμάτων, οι αγώνες που ξεδιπλώθηκαν με καθοριστική συμβολή των κομμουνιστών, είναι παρακαταθήκη για τη συνέχεια, στην πάλη για τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες.

Μαζί με τα τεράστια αδιέξοδα και τις αντιφάσεις του συστήματος, από την πανδημία αναδείχθηκαν η ανωτερότητα και η αναγκαιότητα της νέας κοινωνικής οργάνωσης, του σοσιαλισμού, της εργατικής εξουσίας, που θα ξηλώσει την πηγή του κακού: Το κυνήγι του κέρδους και την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Αυτό το συμπέρασμα βρίσκεται και στην «καρδιά» του μεγάλου αφιερώματος στον ένα χρόνο από το ξέσπασμα της πανδημίας, που θα φιλοξενήσει ο «Ριζοσπάστης του Σαββατοκύριακου» και δεν πρέπει να λείψει από κανένα λαϊκό σπίτι, από κανέναν χώρο δουλειάς!